Kawuningana sinuwun, dupi sampun mangsanipun, pramèswari sakalihan wau lajêng ambabar, nanging salah warni, bayi satunggal netranipun satunggal, pupunipun satunggal, baunipun satunggal, padharanipun sapalih, paraupan sapalih, malah pajalêranipun ugi amung sapalih, tur ingkang gêsang amung satunggal. Pramèswari kalih pisan sami gumêtêr mriksani putra makatên wujudipun punika. Pramèswarinipun Prabu Wrehatrata kalih sami kadang wau, saking kagètipun, ngantos sariranipun ngalumpruk tanpa bêbayu, sarta lajêng têtarosan kadospundi ingkang kêdah sami dipun lampahi. Awit saking pinêksa dening sangêt merang, mila kalihan awrating panggalih, ugi sami nglilakakên putranipun. Dhukun kalih ingkang sami mitulungi pramèswari anggènipun sami mbabar wau, enggal sami rumagang ing damêl, mituruti karsanipun sang pramèswari, inggih punika bayi ingkang salah warni kalih pisan wau kabuntêl, lajêng nêdya kabucal. Lampahipun mêdal kori butulan, sadumugining jawi balowarti buntêlan bayi kabucal, nyai dhukun lajêng sami wangsul dhatêng gêdhongipun sang pramèswari. Dhuh, yayi prabu, sapêngkêripun nyai dhukun, botên watawis dangu bayi salah
