Lêlara cacar uga ngrusak-ngrusakake wong, awit kêlumrahane wong-wong padha ora gêlêm dicacar kaya carane saiki. Ing taun 1800 akèh wong Surakarta kang kêna lara cacar, nganti dadi lan patine. Mêngkono uga ing Bêtawi, ing Padhanghulu lan Lampong, Sumatra. Ewadene nalika Gupêrmèn arêp nglumrahake cacaran nganggo wiji cacaring sapi, akèh wong pêgunungan kang milaur umpêtan ana ing alas. Tatuning cacaran iku pêngrasane wong Priyangan minangka tandha yèn wonge bakal digawe suradhadhu. Anamanèh kang duwe pêngira, yèn cacaran iku sulaya karo adating agama. Kajaba iku, mêrga saka kurang sampurnane kawruh dhèk ing jaman iku, nganti kêlakon ana bocah kang mêntas dicacar, têka iya isih bisa mati jalaran [ja...]
