Petruk : Awas, Kang Garèng, aja nganti kliru panampane omongku. Mula iya nyata para têsèn mau akèh sing banjur padha dadi sugih-sugih, nanging antarane têsèn-têsèn kuwi banjur ana - ora kabèh, Kang Garèng - sing banjur angraja Pirngon, têgêse: mula iya nyata: sugih lan kuwasa, nanging uga olèh warisan watake Raja Pirngon sing paribasane: rêsik pêcêrèn kae. Sabab, barêng sugih lan kuwasa, sêmune banjur tuwuh pikirane: kabèh kauntungan ora kêna kècèr nyang wong liya, kudu tiba nyang tanganku kabèh, yathuk-yathuk.
