Transistor ya iku siji piranti elektronik kang wujudé tabung cilik banget kang digawé saka semikonduktor.
Gunane kanggo nguwatake, medhot, lan mbagi arus listrik.
Transistor tinemu nalika taun 1948 déning ahli fisika ya iku Walter Houser Brattain, John Bardeen, lan William Braddford Shockley.
Transistor bisa kanggo kran listrik.
Padatan, transistor nduwé terminal cacahé telu. Tegangan utawa arus kang dipasang ing salah siji terminale iku ngatur arus kang luwih gedhé liwat rong terminal liyané.

Cara kerja transistor 
Wiwitane, ana rong jinis transistor, ya iku bipolar junction transistor (BJT utawa transistor bipolar) lan field-effect transistor (FET). Kekarone cara kerjane dhéwé-dhéwé.

Crita 
Penemuan transistor kasebut, yaiku salah sawijining prestasi sing paling penting ing abad kaping-20, minangka asil pangembangan elektronik semikonduktor, sing wiwit taun 1833, nalika eksperimen fisika Inggris Michael Faraday nganakake eksperimen pertama kanthi materi semikonduktor - perak sulfida.

Jinising transistor 
Transistor bisa dibédakaké dhedhasar sapérangan kategori:
 Materi semikonduktor: Germanium, Silikon, Gallium Arsenide
 Kemasan fisik: Through Hole Metal, Through Hole Plastic, Surface Mount, IC, lan sapanunggalane.
 Tipe: UJT, BJT, JFET, IGFET (MOSFET), IGBT, HBT, MISFET, VMOSFET, MESFET, HEMT, SCR sarta pangrembakane transistor ya iku IC (Integrated Circuit) lan liya-liya.
 Polaritas: NPN utawa N-channel, PNP utawa P-channel
 Maximum kapasitas daya: Low Power, Medium Power, High Power
 Maximum frekwensi kerja: Low, Medium, atau High Frequency, RF transistor, Microwave, lan liya-liyané.
 Aplikasi: Amplifier, Saklar, General Purpose, Audio, Tegangan Tinggi, lan liya-liyané.

Cathetan suku 

Tèknologi
Èlèktronika