Sang putri rumaos sakalangkung agêng panalangsanipun sarta kaduwung, dene ngantos samantên anggènipun ngatingalakên gênging sungkawanipun, têka ingkang raka sêmu kadosdene botên anggape babar pisan. Sakêdhap sang putri mriksani dhatêng ingkang raka. Ing kala punika Sêr Pèrsi jumênêng anjêjêr malih, tanpa ebah kados ing suwaunipun. Ing wêkdal punika sampun katingal trontong-trontong, ngandhakakên yèn botên dangu malih surya badhe mlêthèk. Pêksi-pêksi sampun wiwit ngocèh. Sadaya ingkang sami tilêm sami badhe tangi malih. Nanging panggalihanipun prayagung kalih wau kadosdene wontên pêpalangipun, ingkang satunggal lan satunggalipun botên purun nisihakên.
