Perkara batur tukon iku umum banget ing sujarah Yunani Kuna, kaya ta ing papan-papan liyané ing jaman samana. Diwatara, akèh-akèhé warga Athéna nalika ika duwé saorané batur tukon siji. Pangripta nguni akèh-akèhé nganggep yèn prakara batur tukon iku lumrah tur prelu. Paradhigma iki dadi rembug ing dhialog Sokrates. Stoisme mono mbabar cathetan kapisan kang ngutuk prakara batur tukon.

Praktèk historiografis modhèren mbédakaké batur tukon catèl (deduwèn priangga) saka golongan kang kauger awit palemahan kaya ta pénésté ing Thessaly utawa hélot ing Sparta, kang luwih sairib sèrvus (prangkat tambahan tumrap palemahan) ing jaman tengahan. Hélot catèl mono wong kang winates kabébasané lan pineksa supaya manut marang majikané, kang kena nuku, ngedol, ngamardika dhèwèké kaya déné catèl liyané.

Kajian akadhemis bab batur tukon ing Yunani kuna nandhang prakara métodhologis kang wigati. Cathetan bab iki tan silih gegayutan lan kapérang-pérang, sarta nyungku mligi ing kukuban Athéna. Ora ana prajanjian kang mirunggan ngrembug jejer iki, déné yurisprudhènsi migatèkaké bab batur tukon mung nalika ana pametuné. Kumedhi lan tragédhi merlambangi stéréotip, déné ikonografi ora mbédakaké antaraning batur tukon karo tukang.

Pratélan tetembungan 
Ana ing ngisor iki tembung-tembung Jawa kang dianggo ing artikel iki, dikanthèni jarwané ing basa Indonésia lan Inggris.

Cathetan 

Batur tukon ing Yunani kuna