Drs. Asdi S Dipojoyo ngandaraken bilih dongeng-dongeng ing madyaning pasrawungan meniko soksok saged kagem ngandaraken bab bab ingkang kaanggep wadi kanthi alus, upaminipun prawan ingkang sampun risak prawanipun kagambaraken klapa degan karisak bajing; tiyang pengin momongan kagambaraken iwak blanak kaparingaken calon ibu, Panguwaos sewenang-wenang, kagambaraken kancil ingkang saged sasap kaliyan macan utawi baya, lsp ( Asdi S Dipojoyo, 1966 : 15 ). Sewau dongeng mekaten namung kaanggep minangka ngisi wekdal senggang kewala, malah kaanggep kagem nilemaken lare. Pramila mboten aneh lajeng wonten ungal-ungal : ”ojo ndongeng sore-sore, ndakne gelius wengi”.
