Rèhning ing jaman iku anane wong dagang lan têtunggangan durung kaya jaman saiki, wong-wong prêsasat ora tau lêlungan, lan prêsasat ora tau wêruh wong manca utawa barang manca. Toko-toko iya mung siji loro, lan butuhing wong pancèn iya mung sêthithik, awit durung akèh kang diwêruhi, dadi gampang narimane. Gunggung kumpul karaharjaning tanah mung gumantung marang wêtuning sawah. Anggêr sawahe kêmêton, iya cukup dipangan, awit cacah jiwa pancèn lagi sêthithik lan butuhing [bu...]
