Kanggo ngudi kasampurnan kasebut, wong Jawa tansah ngupaya salarase lair lan batin, salarase kapentingan donya lan akhirat. Ngudi sampurnaning tata lair kanthi tatakrama lan etika. Dene ngudi sampurnaning batin kanthi ngendhaleni hawa angkara, hawa napsu lan egoisme sing pancen thukul lan ngrembaka ing pribadining saben wong. Hamula saka kuwi, ing pasrawungan padinan wong Jawa tansah kudu tanggap ing pasemon, ngerti rasa, ngalamat, tandha-tandha kang kadulu saka tumindake liyan. Uga kudu tansah nengenake sikep ngati-ati. Ngudi kasampurnaning batin kanthi upaya nguwasani lair, yakuwi pasa (cegah dhahar lan guling utawa ngurang-ngurangi mangan lan turu), nyepi, reresik ati kanggo nggayuh wening lan eninging pikir lan ati, jalaran kahanan wening lan ening kuwi kang nyebabake bisa nyawijine manungsa lan Gustine.
