nen-unen iki sejatine njelasake pakartine pawongan kang mungsuh wong sing isih sanak sedulur. Pawongan kaya mangkene iki biyasane nduweni prinsip kang kekeh, lire watu karang ing satengahing samudra. Apa maneh yen pawongan mau jumeneng ana ing sisih kabeneran lan kabecikan. Apa wae bakal diperjuangake nadyan kudu memungsuhan karo sanak dulur dhewe. Tuladha iki bisa disawang saka lakune Wibisana, yaiku satriya kang nduweni kaluhuran budi lan seneng mbelani perkara kang becik. Mula, dheweke ninggalake kakange, Rahwana lan malah melu ing pihake Sri Rama. Amarga, dheweke ngerti yen kakange mau luput lan keblinger, sarta tumindak ora adil, saliyane mung kanggo nuruti angkara murakane dhewe. Sawetara iku, Sri Rama nampa tekane Wibisana kanthi becik, lan malah diangkat minangka adhine Sri Rama, sarta diparingi asma Harya Balik. Nadyan wus dielingake, Rahwana tetep wae nekad kepingin angrabi Dewi Sinta, apa maneh sejatine nyata-nyata Dewi Sinta iku wus ana sing kangungan, lan sing baku, Dewi Sinta ora nduweni rasa tresna marang Rahwana.
