Petruk: Lo, aku mung arêp ngandhakake angèle wong dadi jurnalis, ora kêna pilih sih, ora kêna rewang-rewangan, pikirane kudu sing jêjêg, ora kêna nolèh ngiwa nolèh nêngên, sanadyan sadulure dhewe yèn salah kudu disalahake, kosokbaline, sanadyan mungsuhe pisan, yèn bênêr iya kudu dibênêrake. Sawangane wong liya, dadi jurnalis kuwi mêsthi kêpenak, awit apa-apa olèh gratis, nanging sing nglakoni dhewe sabênêre ngrêkasa. Kaya ta jurnalis mêntas nênonton, kuwi wajibe agawe wawasan, nanging wawasane mau sabisa-bisa kudu awujud arêp andandani, aja awujud arêp ngrusak, kaya ta mêntas nonton wayang wong, banjur gawe wawasan mangkene upamane: lo, hla wong tilas tukang nyunggi bêras, têka didadèkake Janaka, iya mêsthi bae bêdigang-bêdigung mêngkono, utawa: Wrêkudarane cacingên, nganti wujude kaya kudhi. Wawasan sing mêngkene kiyi ora wujud arêp andandani, nanging jênêng pangala-ala, karêpe mung arêp ngrusak.
