Garèng : Lho, hla kok dipadhakake dhapurmu bae. Nèk kowe, pikiranamu mêsthine têrus ngrêmpoyok, mikir apa sesuk kêndhile bisa ngadêg, mikir apa ing omah isih ana barange kang payu gadhene, apa malêm Minggu ana sangune kanggo dhomino, mikir ngêndi sajêrone Minggu kiyi sing durung ditangguh mangan, lan sapadhane. Kajaba iku ing jaman saiki kanggo lêlipure ati bunêg, pirang-pirang bangêt, kaya ta mihun, cap jae, martabak, lan êmbuh apa manèh. balik ing kala samono, kathik jumênêng Pangeran Adipati Anom, kajaba ora tau amênggalih nyang dhahare, sabên dina bisa: sênêng-sênêng, plêsir-plêsir, main royal, lan main ropyan-ropyan. Mulane yèn panggalihane ujug-ujug banjur kontak, iya angèl anggone golèk lêlipure. Mulane wong nonton kuwi iya kudu bisa anggambarake kahanane ing kala samono. Nèk ora mêngkono, iya banjur mung arêp nacad thok bae. Kaya ta: panganggone Pangeran Adipati Anom, kowe mêsthine bisa nyeda mangkene: klambine biru laut cara Yoja, kathik krahe cara obrus. Wèh nyang pandêlêngan ngênêg-ênênggi, ambok iya sing prasaja, nanging sing nècis, kaya panganggone para putrine, kae sing jênêng barès tur ngayang batin.
