Uripe wong-wong jaman ‘now’ nuju gage-gage tiwas, snajan ora mlaha arsa tiwas kanthi cara “nyuduk-sarira” nggunakke suduk/keris ing madyaning wong akeh, apameneh anggone “nyuduk-sarira” nganggo keris iki mau ing tengah pasar sisan. Mesthi bakal kapenggak dening akeh wong. Lan karan: lara-jiwa! Pepanganan/tetedhan kang dikonsumsi wong-wong ora nuhoni prasarat kawarasan. Wong-wong kang ngonsumsi ya ora perduli. Tembene, panalare wong-wong (klebu aku; dakkira aku ya gegolonganing: wong, ning mbuh yen sabenere dudu) bab kawarasan ya melu-melu ora waras. Nalare atut. Jiwane katut. Wong-wong jaman ‘now’ nglakoni ‘suduk-sarira’ massal, nyuduk-jiwa bebarengan. Lumantar panganan-ombenan. Lumantar panalare bab panganan-ombenan. Mudalake rah pating blarah.
