Ing jaman sêmana iya wus sok ungsum lêlara kang anggêgirisi, kaya ta dhèk taun 1757 ana pêgêblug bangsaning pest, ngêntèkake wong atus-atusan, luwih-luwih ing Cianjur, Bogor, Bandhung lan Krawang, nganti nyuwungake sêwênèhing desa ing bawah Bandhung lan Krawang mau. Cirêbon iya kêtrajang uga. Saka kono tumular mênyang Banyumas lan Bagêlèn. Pêpati ing Priyangan lan ing dhistrik Indramayu gunggung luwih saka 27.000. Ing tanah Kêjawan malah saya luwih dening akèh kalonging cacah jiwane.[9]
