Saya suwe umurku tansaya mun­dhak. Kamangka aku isih durung ketemu karo gantilane ati. Dumadakan aku keli­ngan karo kembang desa kang ora adoh saka omahku ing Tulungagung. Sawulan kepungkur aku pancen sambang wong tuwaku ing desa. Nalika semana aku mam­pir ing warung pecele Dwi Puspita sing dikemonah dening simbahe. Nalika kuwi Dwi Puspita dhewe kang ngladek­ake pecel marang aku. Karo mesem ngu­jiwat dheweke nyapa, “Kok piyambakan mawon, Mas? Pundi calonipun?”
