Tapsir al-Jalalain (basa Arab: تفسير الجلالين , jarwané: "tapsir déning Jalal loro") iku sawijining kitab tapsir Al-Qur'an kang misuwur; kawitané dianggit déning Jalaluddin al-Mahalli ing taun 1459 M, lan dibacutaké déning muridé, ya iku Jalaluddin as-Suyuthi ing taun 1505 M. Kitab tapsir iki adaté ingaran kitab tapsir klasik Sunni kang akèh didhapuk minangka rujukan, amarga gampang anggoné dingertèni lan cacah jilidé mung siji.

Jalaludin al-Mahalli nulis tapsir iki saka kawitané Surat Al-Kahfi nganti pungkasané Surat An-Naas, lan sawisé iku panjenengané napsiraké Surat Al-Fatihah nganti rampungé. Al-Mahalli séda sadurungé ngrampungaké iku. Jalaluddin as-Suyuthi banjur mbacutaké, miwiti saka Surat Al-Baqarah nganti Surat Al-Israa'. Sawisé iku panjenengané mindhahaké tapsir Surat Al-Fatihah ing mburi urutané tapsir liya kang sadurungé wis digawé déning Al-Mahalli. Nanging, isih ana béda panemu ing para ahli ngenani pira kèhé garapané saben-saben juru tapsir mau.

Uga delengen 
 Jalaluddin as-Suyuthi

Réferènsi

Pranala njaba 
  Tafsir Jalalain

Islam