Sêr Blakêne sarêng anguningani ingkang garwa sakalangkung agêng sungkawanipun wau, ing batos sangêt wêlas asihipun. Ing sakawit mila kagungan sêdya badhe nglêlipur panggalihipun sang putri, nanging lajêng dipun sabili, awit sanalika punika lajêng èngêt dhatêng lêlampahanipun ingkang garwa ingkang botên dados cocoging panggalihipun wau. Ing wusana Sêr Pèrsi lajêng angandika sajak botên mrêduli, sanadyan kanthi alus, makatên: Lèdhi, kôndhaa bae nyang aku, kapriye anggonku kudu mitulungi nyang sliramu.
