Jeruk nipis Persia ( Citrus × latifolia ), uga dikenal kanthi jeneng umum liyane kayata jeruk nipis tanpa wiji,  jeruk nipis Bearss   lan jeruk Tahiti,  minangka spesies buah jeruk sing asale hibrida, mung dikenal ing budidaya .  Jeruk nipis Persia minangka salib triploid ing antarane kapur utama ( Citrus × aurantiifolia ) lan lemon ( jeruk limon ).   Senajan ana spesies jeruk liyané sing diarani minangka " limes ", Persia jeruk spesies jeruk paling akèh dibudidayakaké iklan,  lan sumber paling akèh ing woh-wohan didol minangka limes. Woh iki dadi kuning nalika mateng, nanging didol sacara universal nalika isih ijo.

Wedharan 

Wit kasebut meh ora ana eri. Woh iki dawane udakara 6 cm (2,4 inci), umume nganggo pucuke rada pucuk, lan umume didol nalika ijo, sanajan kuning nalika umure diwasa. Uga wis kasedhiya garing, amarga asring digunakake ing masakan Persia . Ukurane luwih gedhe, luwih kenthel, kanthi arum jeruk sing kurang kuat tinimbang jeruk nipis ( Citrus aurantifolia ). Keuntungan jeruk nipis Persia ing tetanen komersial dibandhingake karo jeruk utama yaiku ukuran sing luwih gedhe, ora ana wiji, tahan banter, ora ana eri ing grumbul, lan umur woh sing luwih dawa. Dheweke kurang asam tinimbang jeruk nipis utama lan ora duwe rasa pait sing menehi rasa unik jeruk nipis. Kapur jeruk Persia wiwitane tuwuh kanthi ukuran amba ing Persia (saiki Iran ) lan Irak kidul.   Wit-witan kasebut disebar kanthi klonally, kanthi grafting utawa lapisan udara .  Jeruk nipis Persia dikomersialake kanthi enem ukuran, sing dikenal 110an, 150an, 175an, 200an, 230an lan 250an. Gamping Persia akeh sing ditandur, diproses, lan diekspor saben taun utamane saka Meksiko  menyang pasar Amerika, Eropa lan Asia. Ing 2014, Brasil dadi eksportir utama limau segar menyang Eropa (udakara 70%) karo Meksiko nyedhiyakake sisane.

Rujukan