Nalika Susuhunan Têgalwangi yasa kêdhaton, wong-wong ing Têgal ora kobêr anggarap sawah, nganti anjalari pacêklik gêdhe. Kêjaba iku sakabèhing tanah kudu nglêboni èdi-èdining barang pamêtune ing kono: Bandhung kêbagean nglêboni jaran kagêm sang prabu, sarang burung lan watu kanggo wungkal. Ukur (sacêdhaking Sumêdhang) nglêboni dhèndhèng mênjangan, Galuh bakal tênunan (corake pêsagèn-pêsagèn), lawe lan nila. Pamotan ing pasisir sêgara anakan mung cêcaos trasi.
