Rak tegel ngeti keadaane bojoku aku langsung metu saka kamar. Lungguh nggejegrek ana bangku dawa. Ngempetake luh kang tumiba ing pipiku. Ora bisa nahan maneh luh kang tumetes mau kanthi rasa welas sihku marang Narsih. Dumadakan aku kelingan kedadeyan-kedadeyan sial kang wis kelakon sadurunge bojoku arep babaran. Sanalika uga aku eling omongane wong tua —sing taktemoni ning Alfamart— kuwi, aku dikon cawis kembang setaman lan jajan pasar. “Apa iki maksute wong tua kuwi?” takonku lirih. Mbregas aku age-age lunga tuku kembang setaman lan jajan pasar kaya kang diomongake wong tua mau. Banjur takgawa menyang Tol Jagorawi, pase ana ing papan olehku nabrak kucing ana ing pitung dina kepungkur. Ning kono uga aku njaluk ngapura menyang barang-barang sing ora bisa dideleng kanthi mata. Njaluk digampangna olehe babaran bojoku.
