Ing Priyangan kidul malah nganti kêkurangan pari. Pênènane racak mung sêdhêng dipangan ing dalêm 3 utawa 4 sasi, banjur padha utang-utang bêras utawa pari, pênyaure ngêntèni yèn wis panèn manèh. Yèn ora bisa olèh utangan, banjur padha kêpêksa mung mangan katul utawa krowodan wêtuning alas, kaya ta: gadhung. Siji loro wong kang kêcukupan, pangane luwih enak, kaya ta sêga, lawuhe uyah, mrica, balur utawa gêrèh, dhèndhèng kêbo, lan jangan gêgodhongan.[7]
