Pénjing () utawa penzai () ya iku seni Cina kuna ing nandur wit utawa tuwuhan kang digawé supaya tetep duwé ukuran kerdil kanthi cara dikethok, ancasé kanggo ngasilaké bentuk-bentuk kang nduwéni kriteria éstetika utawa kaéndahan. Kanthi cara iki bisa digawé ilusi kang nggambaraké umuré tuwuhan.
Lumrahé penjing dibagi miturut telung kategori miturut subjékké ya iku penjing pohon (shumu penjing), penjing sesawangan/lanskap (shanshui penjing), lan penjing banyu ln lemah (shuihan penjing). Seni bonsai Jepang kang sepisanan asalé saka penjing.

Bedané bonsai lan pénjing bisa dideleng saka dhapuré. Bonsai luwih nduwéni bentuk-bentuk kang prasaja lan kethok luwih alus, gedhéné pang uga ngluwihi porsi, lan ditandur ing njero pot kang wujudé prasaja kanthi warna kang peteng utawa warna kang mirib lemah. Nanging penjing digawé ing wujud kang luwih alasan lan bisa ditandur ing pot kang wernané luwih padhang utawa wujud-wujud liyané kang luwih kreatif. Wong-wong kang seneng karo tuwuhan iki ing sanjabané Asia kerep nganggep padha antarané penjing lan bonsai kanthi tujuwan kanggo ngeksploitasi potensi tuwuhan lan bahan-bahan pot, lan kepéngin bébas saka gaya lan teknik tradhisional.

Sajarah 
Ing taman-taman kang ana ing Cina klasik bisa tinemu miniatur tuwuhan lan ornamén watu kang diarani penjing. Wit-wit kang dikethok kanthi teliti lan digawé karo watu-watu kanthi wujud saka ukiran barang urip utawa puisi tiga dhimènsi. Komposisi seni iki nggambaraké semangat alam, lan mbedakake saka tuwuhan biyasa kang ditandur ing njero pot.

Wadhah kang diarani pen (盆) asalé saka budaya Yangshao nalika periodé Neolitik Cina kang ngenal piring cendhek kang digawé saka lemah lempung lan ing ngisoré nduwéni sikil. Barang iki banjur digawé saka perunggu kanggo piranti upacara ing pura lan ritual keagamaan nalika jaman Dinasti Shang lan Dinasti Zhou.

Cathetan suku 

Budaya Cina
Bonsai

vi:Hòn non bộ