Dino candake, sawise akeh kang podho ngumpul, sing dirembuk yo mung omongane wong tuwo wingi, gek opo werdine yen mateni nyowo kudu nganggo nyowo kuwi?” opo banyu mili iku dianggap nyowo? Ojo-ojo sing mepet genter nganti tekan patine. Opokang dadi penggalihe Ki Jogoboyo wektu kuwi langsung ngendiko: “ Sopo kang sanggup mepet genter tak opahi jago kelangenanku siji.” Kabeh mung podho meneng , ing atine podho was-was, mumg podho matmatan siji lan sijine. Wektu kang lagi tegang iku Mbah Riwut malah tlonyor nyander wong lagi ngiles dilele, nuli clathu, “ Yu….. sampeyan ngumbah nopo?,” dangsul Mbah wangsulane sing ditakon “ arep kanggo ngopo?” pitakon maneh “ damel tempe mbah “ wangsulane singkat. Mbah Riwut banjur bali ing papane lungguh nuli ngendiko “ galo …………… delenge wong kang ………….. dhele kae, lagi garap ……. mongko …………. ………….. ……… ndhele sing arep ….. mulane sesuk yen kelakon genter dipampet mbajur genduren neng kene, aku ora seneng yen ngaggo tempe’’ “ lha nek ngono lawuhe sing asli seko kebon sing ora ngaggo duduh. Wong nyambut gawe neng banyu wae.” Ki Jogoboyo mangsuli. “ Lha lawuhe nopo mawon?”pitakon wong okeh meh bareng. “ Sing paling cocok sego liwet sambel manding!” Mbah Riwut nimbrung. Lagi mangkono ono salahsijine wong mbengok sajak jengkel,” arep mepet genter wae….ono sing wani, malah podo ngetung panganane wae, mbok yo iki gek sopo sing arep njegur?”, “ bareng-bareng wae yuukk!!, nek mati yo ben wong akeh”. Ana kang ngajank mangkono.
