satimbang kalihan kakang prabu, salumahing bantala sakurêping akasa, botên wontên ingkang kasagêdanipun ambirat sêmang-sêmanging manah, satimbang kalihan kakang mas. Kawuningana, sadaya para ratu limrah sami tansah nggayuh kaluhuran, nanging ingkang kasêmbadan amung satunggal kalih awit têtelanipun darajad nata binathara punika botên gampil, tiyang ingkang purun maspadakakên kakêndêlanipun saha kasantosaning liyan, punika gampil manawi nêdya damêl ungguling badanipun, tiyang ingkang pancèn pantês kaaji-aji, awit sagêd ngêndhih mêngsahipun, punika sampun ambêkta suwur piyambak. Dhuh, paduka ingkang rumêksa kaluhuranipun bangsa Wrêsni, pêpenginan tuwin kajêngipun tiyang punika beda-beda tuwin warni-warni sangêt, kados kawontênanipun pêpêlikan ing jagad, punika inggih kathah sangêt warninipun. Kawruh punika awis sagêdipun kadarbe ing tiyang, manawi botên kaparsudi ing dunung ingkang têbih saking panggenan manusa, makatên ugi karahayon inggih awis sagêdipun dhumawah, manawi botên sarana dipun gayuh. Sarana nglampahi sêsanggêman ingkang langkung luhur tinimbang limrahing pêpenginan, pandugi kula, ingkang luhur piyambak punika katêntrêmaning manah, awit sarana têntrêming manah, kula lajêng sagêd dumugi ing kamulyan langgêng. Saking pangintên kula, nadyan kula kalêksanan sagêd sêsaji Rajasuya, ugi dèrèng sagêd tampi ganjaran ingkang luhur piyambak. Dhuh, kakang prabu, kadang kula ingkang limpat ing budi, nadyan para darah Kuru sami ngintên, bilih
