tangis dhatêng Manggada, wadul bapakipun Prabu Jarasandha, ucapipun makatên: "Dhuh, rama prabu, pangrurahing satru sakti, mugi pêpuliha pêjahipun putra mantu paduka." Nalika kula mirêng pawartos panggubêlipun putri kalih wau, lajêng kèngêtan dhatêng wiraosanipun para neneman bangsa Yadawa, prakawis kasantosanipun Prabu Jarasandha, ing ngriku sangêt putêg manah kula dalah para ksatriya sanès-sanèsipun, têmah sami nilar praja Madura. Rajabrana isining kadhaton lajêng kabage waradin dhatêng kadang kadeyan, murih botên ngèwêtakên pambêktanipun. Sarampunging tata-tata lajêng bêbodholan sadaya, lampah kula mangilèn. Nalika lampah kula dumugi praja ingkang nêngsêmakên, nama Kusastali, ingkang dumunung wontên ing sukuning wukir Rewataka, kula lajêng samu lêrêm ing ngriku, sarta mangun pabitingan. Praja wau kithanipun dipun bètèng sakalangkung kuwawi, kamanah ingkang ngantos botên sagêd kalêbêtan mêngsah nadyan ingkang nêmpuh punika prajurit dewa. Pandamêlipun sakalangkung prayogi, ngantos pawèstri sagêd tumut lumawan mêngsah saking lêbêt bètèng. Wiwit nalika samantên prajurit bangsa Yadawa darbe ungêl-ungêlan: aja wêdi. Ngantos dintên punika, yayi prabu, pun kakang lêstantun ngêdhaton wontên ing kitha ingkang sampun botên sumêlang dening pangrisaking mêngsah wau. Dhuh, singaning bangsa Kuru, bangsa Yadawa darbe pandugi manawi kitha ing parêdèn Rewataka punika botên sagêd risak dening mêngsah, mila para bangsa kula, têdhakipun pangrurah Madu,
