Nalika samantên sang prabu tansah amundhi dhatêng sagung paranpara, tuwin para wrêdha, ingkang wontên ing Sabhanipun, mila sang prabu ugi lajêng gêntos ingaji-aji. Sasampunipun lêrêm ramening wiraosan, Sang Prabu Yudhisthira lajêng mratelakakên anggènipun karsa badhe damêl sêsaji Rajasuya. Sang Prabu Yudhisthira ratuning para ratu, pêpêthinganing bangsa Kuru, ngantos dangu anggènipun galih prakawis anggènipun damêl sêsaji. Kakêncênganing panggalih lajêng badhe wiwit tata-tata saupakartining sêsaji, awit karsanipun makatên wau kagalih botên nalisir saking adil, sarta tancêping karsa saking anggènipun nêdya amrih kamulyanipun para kawula, labêt saking sih parimarmanipun dhatêng para kawula sadaya, ngantos karêngkuh kadi putra. Mila ratu ingkang sampun sagêd ngipatakên kanêpson tuwin pêpenginan, saha adigunging panggalih, pangandikanipun botên sanès: "Mara padha sampêtana kang dadi kabutuhanmu." Dene swaraning sawiyah tiyang botên sanès kajawi amung rahayu Sang Dharmaputra, awit makatên kawontênanipun sang prabu saha para kawulanipun, mila botên wontên tiyang tuwuh raosipun nêdya mêngsah ing panjênênganipun, têmahan sang prabu lajêng sinêbut: Sang Ajatasatru, wrêdinipun, ingkang botên darbe mêngsah, pamêngkunipun dhatêng sawiyah tiyang, kados pamêngkunipun dhatêng kadang warga. Dene Sang Bhima anggènipun nindakakên sadaya dhawuhipun ingkang raka adhêdhasar adil, Sang Arjuna tansah angayomi para kawula saking panangsayaning mêngsah, sarana astanipun
