Menungsa kuwi duwe raga uga duwe rasa. Yen ora duwe rasa, kuwi durung komplit le dadi menungsa. Nanging, pikire kudu luwih dawa tinimbang rasa-pangrasane. Lan, atine kudu luwih dawa tinimbang pikire.
Yen rasa-pangrasane luwih dawa tinimbang pikire... apa meneh luwih dawa tinimbang atine... kuwi jenenge durung jangkep le dadi menungsa, kaya bocah wingi sore sing mbanyaki.
(Mulane, ya Ngger, ngangsua kawruh... ngangsua sing jero... ben amba panyawangmu... ben alus rasamu... ben dawa pikirmu... supaya tentrem atimu.)