leticia sierra Dheweke Asturian lan asale saka jagad jurnalisme, nanging wis menehi mlumpat menyang sastra kanthi novel dening jinis ireng sing njalari wong omong. Yaiku Animal. Ing iki Interview Dheweke nyritakake babagan lan topik liyane. Aku seneng banget karo kabecikan lan wektu sampeyan darmabakti.
Leticia Sierra - Wawancara
WARTA KAPUSTAKAN: Apa sampeyan ngelingi buku pisanan sing diwaca? Lan crita pisanan sing sampeyan tulis?
LETICIA SIERRA: Novel pisanan sing dakwaca yaiku bocah enom: petualangan saka Esther y Wong lima. Novel "diwasa" pisanan sing ora dakeling-eling persis karo sadurunge, nanging mbayangake bakal dadi judhul Agatha Christie utawa saka Victoria Holt.
Crita pisanan sing dak tulis umure enem utawa pitung taun lagi crita, kanthi gambar lan aku dhewe njait benang supaya katon kaya sing dakdeleng ing toko buku.
▷ Tes free Kindle Unlimited: mayuta-yuta buku
AL: Apa buku sing mengaruhi sampeyan lan kenapa?
SL: Babad Ramalan Pati, dening Gabriel García Márquez amarga dheweke dadi spoiler paling misuwur ing sejarah. Aku ngrasakake apik banget, ngagetne lan kasar.
AL: Lan sing dadi penulis favorit? Sampeyan bisa milih luwih saka siji lan saka kabeh jaman.
LS: Jibril Garcia Marquez, Isabel Allende, Lawrence Silva, Anne Perry, PD James, Agatha Christie, Maria Higgins Clark, Dolores Babak, Tandu laeckberg... Lan aku bakal terus nyathet.
AL: Apa sing ditemokake ing novel sampeyan, Animal?
▷ Tes 3 wulan gratis Audible: ewu buku audio
SL: Animal yaiku novel kriminal sing dakwujudake refleksi ing endi watesan moral kita. Sing maca kepengin weruh, kepiye carane dheweke bisa mbukak kahanan utawa kahanan tartamtu, yen dheweke bakal nglintasi garis apik sing mbedakake manungsa karo kewan, saka kewan kasebut.
Apa kita sanggup mateni? Gumantung saka kahanane, aku yakin manawa kita kabeh bisa nyebrang garis sing dakkandhakake, garis sing misahake manungsa karo kewan. Lan sing luwih sithik, saben dinane, umume luwih umum tinimbang kita mikir manawa moncong kewan katon. Luwih gampang kanggo kita nggunakake penghinaan utawa bledosan tinimbang wayah esuk, mangga utawa matur nuwun. Kita urip ing masarakat sing luwih gampang dadi ala tinimbang sing apik. lan, sing paling ala, kadang-kadang luwih katon lan malah distandardisasi. Kita bakal saya kaget lan sithik, tegese, kuwatir, yen ora mbebayani.
Ingrumangsa yen kita gampang banget lan gampang ngalami kekerasan, kanthi lisan utawa fisik minangka salah sawijining sumbu novel. Lan aku seneng menehi refleksi kasebut menyang pikirane sing maca, ing pungkasan buku, dheweke nemokake dheweke empati karo pendekatanku.
Lan kanggo iki, ing Animal ing diselidiki babagan kejahatan kejem ing kutha cilik lan sepi ing Asturias, nanging riset dikembangake kanthi rong cara: polisi lan wartawan. Petugas polisi, dibintangi inspektur saka klompok Pembunuhan Polisi Nasional, lan wartawan kasebut, dibintangi wartawan lokal. Sing pertama, garis investigasi sing kaku lan diwatesi karo prosedur polisi lan yudisial. Sing nomer loro, luwih fleksibel lan ora duwe dhuwit tinimbang polisi, nanging uga entuk asil lan pitunjuk babagan kasus kasebut. Kalorone garis lagi menehi pitunjuk sing maca kedadeyan, kepiye kedadeyan, kenapa kedadeyan kasebut lan sapa sing dadi tangan pelaksana.
AL: Karakter sastra apa sing sampeyan kepengin ketemu lan digawe?
L.S.: A. Hercule Poirot. Dheweke kayane karakter estetika sing nggegirisi, psikologis menarik banget lan tanpa wates wektu.
AL: Apa wae kebiasaan utawa kebiasaan khusus nalika nulis utawa maca?
SL: Kanggo nulis aku butuh swara sekitar: televisi diaktifake, wong ngobrol lan yen luwih rame, rame, rame. Meneng wae aku luwih becik lan kesepian uga. Aku seneng ngelingi wong ing sekitar. Mula, aku angel banget mlebu kantor kanggo nulis. Aku seneng nulis ing kelas, karo bojomu lan putri ing sisihku lan, yen bisa, diajak. Nyatane, aku nulis bagean novel iki ing kantin nalika aku ngenteni putrine metu saka kelas basa Inggris.
Nanging, kanggo maca aku kudu meneng wae. Aku ora tahan maca karo musik ing latar mburi utawa TV. Dadi wektu sing paling disenengi kanggo maca yaiku ing wayah wengi lan ing amben. Aku aneh banget.
AL: Lan papan lan wektu sing disenengi kanggo nindakake?
SL: Aku nulis kapan wae. Saiki aku mulih, kapan wae. Biasane esuk. Nalika dheweke kerja, nalika mulih saka kerja lan wiwit jam pitu awan nganti jam sepuluh utawa sewelas wengi. Saben dina. Lan kaya sing dakkandhakake sadurunge, papan sing paling disenengi yaiku ruang tamu.
Aku wacan ing wayah wengi, kanthi horisontal utawa sing padha, ing amben lan nggawe bisu kabeh.
AL: Genre sastra liyane?
SL: Subjek sing dakgantung yaiku puisi. Aku ora ngerti lan ana puisi sing sithik, nanging amarga ora nggatekke dhewe.
Aku seneng téater, khususe saka Alexander Casona. Lan novel sejarah uga narik kawigatene aku. Kajaba iku, iki minangka jinis sing bakal ora setya karo jinis polisi.
AL: Saiki maca apa? Lan nulis?
LS: Aku maca pengarang Asturian: Alicia G. Garcia lan novel kejahatane Kunjara. Kritik sing gedhe babagan sinisme lan ngapusi program televisi tartamtu lan kepiye njijiki awake dhewe utawa pamirso. Disaranake banget
AL: Kepiye sampeyan ndeleng babagan penerbitan kanggo akeh penulis utawa pengin diterbitake?
SL: Aku anyar ing jagad penerbitan. Iki novelku sing pertama, mula aku ora ngerti apa sing arep dakkandhani. Nanging aku wedi manawa luwih akeh sing ditulis, luwih akeh tinimbang sing diwaca, saengga panulis mesthi bakal menehi kerugian. Opo iyo Aku ngandhani kabeh panulis kasebut sing nyoba supaya dheweke nerbitake manawa dheweke ora mandheg nyoba, ora mbuwang andhuk, dheweke terus ngirim naskah, yen dheweke dadi ngengkel, terus-terusan, ngeyel lan dheweke percaya banget marang awake dhewe lan gaweyane. Sampeyan ora ngerti.
AL: Kepiye wayahe krisis sing kita alami? Apa sampeyan bisa nyimpen sing positif utawa migunani kanggo novel mbesuk?
LS: Nalika semana, sampeyan nganggep manawa peluncuran novel, sing dijadwalake Mei 2020, kudu ditundha nganti Januari 2021. Lan saiki kontak karo sing maca ora ana, amarga presentasi yaiku ing baris, sampeyan meh ora bisa ngatur rapat utawa tandatangan rai.
Dakkira kahanan pandemi iki godhong positif sethitik. Ana akeh banget kematian, kakehan kulawarga sing pisah sajrone setaun lan akeh klambi tanpa otak sanajan bisa maca kanthi positif. Dadi ora peduli sithik Aku mikir manawa kahanan iki sing ora ana pilihan, nanging mbuwang akeh wektu ing omah, wis diwaca luwih akeh sawetara wis ngerti yen maca nyenengake. Lan iku positif banget.
Jalur lengkap menyang artikel: Kasusastran Saiki » Sastra » Wawancara » Leticia Sierra. Wawancara karo penulis Kewan
Dadi pisanan komentar
Ninggalake komentar sampeyan Batal reply
Panjenengan alamat email ora bisa diterbitake. Perangkat kothak ditandhani karo *
komentar *
Jeneng *
email electrónico *
Aku nampa syarat privasi *
Tanggung jawab data: Miguel Ángel Gatón
Tujuan data: Kontrol SPAM, manajemen komentar.
Legitimasi: idin sampeyan
Komunikasi data: Data kasebut ora bakal dikomunikasikake karo pihak katelu kajaba kanthi kewajiban ukum.