Cilakane, njedhul lan mumbul-mumbul kuwi uga mung kanggo blanja, kanggo tetukon. Blanja, tetukon, ing sadengah papan, ora angon wayah, ora angon rasa. Mung angon rupa, angon swara, adol ayu, adol bagus. Kabeh papan dadi pasar, dadi warung, dadi mal, dadi plasa: sekolah, kampus, kantor pamarintah lan swasta, pabrik, rumah sakit, koran, radio, telepisi, internet, facebook, twitter, lan sapanunggalane – kuwi kabeh wis dadi papan dol-tinuku. Rame, rame banget, ora nate sepi pawongan. Saka esuk umun-umun, awan, sore, wengi, nganti esuk uthuk-uthuk, sing ana wong-wong dol-tinuku. Sowang-sowang utawa gemruduk bedhol kluwarga, bedhol desa, bedhol nagara. Blanja. Kabeh-kabeh sak-iyek sak-ekakapti: nganyari sandhangan, sakabehe sandhangan, ngobahake ilat, ngrasakake samubarang panganan.
