Kabahagiaan miturut ajaran Sang Guru Sejati punika boten namung kaukur saking kathahipun numpuk mas picis raja brana, pangkat, derajat, gelar, saha panguwaos inggil, utawi namung kaukur saking “masalah sosial-ekonomis”, nanging ugi inggih kawawas saking kajiwaan utawi “masalah psikologis”. Amargi satuhunipun kabahagiaan punika boten dumunung wonten ing kuwadagan utawi jasmaniahipun manungsa, nanging wonten ing salebetipun batos utawi wonten ing ati sanubarinipun manungsa. Dados, kabahagiaan punika mengku teges saha suraos bab kahananipun batos ingkang sarwa nengsemaken saha tata tentrem, mardika saking sadaya panandhang kasangsaran, boten kenging kombak-kombolipun kahanan.
