Ing antero Krawang mau akèh para pênggêdhe kang lempoh marang tulisan. Ing Mataram sêmune Kangjêng Sunan (1677) lan para niyakane sawêtara, iya ora sagêd nyêrat, dene para bupati lan pênggêdhe-pênggêdhe liyane racake padha bisa nulis. Ewadene layange bupati ing Tanggêrang katitimangsan taun 1756 têka mung ditèkên cakar pitik (cap dumuk). Ing sajroning abad kêpungkur iki ana pêngeran dipitakèni sagêd nyêrat lan orane, banjur mangsuli: "Kula botên badhe dados jurusêrat!"
