Wong utang ora bisa nyaur, kêna pinêksa dadi gadhèn nganti saêsahe utange, têrkadhang ênggone dadi gadhèn nganti salawase urip, awit pênggawean ing sadinane ditanjakake marang anakan bae sok durung cukup. Ing sawênèhing tanah wong dadi gadhèn iku tumurun marang anak bojo, malah kêbanjur dadi wong tukon. Ing tanah Jakêrta lan Cirêbon dhèk abad 18 maèwu-èwu kèhing wong kang dadi gadhèn ana pangwasaning Walanda lan Cina. Layang Anggêr kang aran Nawala Pradata nyêbutake yèn wong gadhèn olèh pangan lan dhuwit sakêthip sadina, utawa rong kêthip tanpa pangan. Yèn layang anggêr ing tanah Mêlayu anak bojo ora kêna dipêksa nêrusake dadi gadhèn, samono iku yèn anak bojo mau ora ngrêti prêkara utange. Mênawa isih durung lunas anak bojo mung ditêtêpake nyaur saparoning kêkèrène utang. Yèn cara Bugis lan cara Mêkasar wong gadhèn iku prasasat dipadhakake bae karo wong tukon.[16]
