siya, brangasan, ora kêna kêcêthit atine, sawiyah-wiyah, sawênang-wênang, lan sapadhane. Pêprincène pamaine mono pancèn iya kêna ditongton têmênan, kaya ta: sing dadi Pangeran Rôngga dhewe, omonge kêmrêmês, tandange cikat, luwês, pantês, kèwês, gandês, dhèmês, lan êmbuh apa manèh. Maine pintêr, têmbangane irama, kathik kêpenak. Cêkak aos kêna dipamerake têmênan, nanging jênggêrênge utawa tandang tanduke ora mathuk karo apa mêsthine. Saka tingkah lakune Pangeran Rôngga, anggone dhêmên mêmatèni sapadhaning tumitah, lan laku sawênang-wênang mau, mêsthine wong nonton iya banjur: sêngit, ngingkit-ingkit, kêpengin ambithi-bithia, lan sapadhane, lan barêng ing wusana Pangeran Rôngga banjur tiwas, wong nonton pancène banjur surak, lan anyokurake. Kuwi ora, Kang Garèng, malah kosokbaline, nalikane Pangeran Rôngga nindakake ambêg siya, wong nonton padha angguyu, kalane mati, ora padha nyokurake, malah padha mêlas.
