Jancok (ꦗꦚ꧀ꦕꦺꦴꦏ꧀), dancok, utawa disingkat dadi cok (uga ditulis minangka jancuk utawa cuk, ancok utawa ancuk, lan coeg) minangka tembung sing menehi ciri khas masarakat ing Jawa Wétan, utamane Surabaya lan sekitare Jawa Wétanan kalebu Mojokerto, Jombang, Malang, Gresik lan Lamongan. Sanajan duwe konotasi sing ala, tembung jancok wis dadi sumber kebanggaan lan dadi simbol identitas kanggo komunitas pangguna, lan malah digunakake minangka tembung salam kanggo ditelpon ing antarane kanca, kanggo nambah rasa bebarengan.

Biasane, tembung kasebut digunakake minangka pisuhan nalika emosi njeblug, nesu, utawa sengit lan ngipat-ipati wong liya. Tembung Jancok uga wis dadi simbol keakraban lan kekancan khas ing antarane arek-arek Suroboyo.

Miturut Kamus Online Universitas Gadjah Mada, tembung "jancuk, jancok, diancuk, diancok, cuk, utawa cok" tegese "sial, bajingan, bajingan (ekspresi berupa tembung sumpah kanggo nyebut kuciwo utawa bisa uga digunakake kanggo nyebut ekspresi gumun amarga ana sing luar biasa) ”.

Nanging, tembung jancuk umume asale saka tembung ancuk, sing tegese ngancuk utawa nuroni. Tembung ancuk kanthi teges sanggama wis kacathet ing kamus Bausastra Jawa taun 1939 dening Purwadarminta.

Sawetara variasi nulis tembung jancuk sing bisa ditemokake ing masarakat kalebu:

 Jancuk
 Jancok
 Jancik
 Juancuk
 Juancok
 Dancuk
 Dancok
 Diancok
 Diancik
 Hancok
 Hancik
 Ancok
 Keselak
 Bancuk
 Biancuk
 Cik
 Coeg
 Juancuk

Kanggo nulis nganggo aksara Jawa, tembung jancok bisa ditulis dadi ꦗꦚ꧀ꦕꦺꦴꦏ꧀ lan ing aksara Pegon جَانچچَوكْ.

Cathetan sikil 

Pisuhan