Makatên punika botên nama anèh, yèn ta kita sami kajlungupa ing jêjuranging panasaran, sabab para Nimpunèng sastra ing jaman kina, panggêlaring sadaya sêrat-sêrat piwulangipun wau, prasasat botên wontên têmbung utawi ukaranipun ingkang kadamêl prasaja, nanging sami dhinapur ing basa-paribasan, pralambang, pasêmon, sanepa, saloka (sloka) lan sasaminipun. Dados prasasat kita kinèn ambatang adêging cacangkriman.
