Rêsi Waisampayana nglajêngakên cariyosipun: "Dhuh, ingkang paningalipun kadi roning tunjung, sakèndêling pangandikanipun Prabu Yudhisthira, para dwija tuwin para rêsi sanès-sanèsipun, lajêng sami matur ingkang suraosipun salaras kemawon, makatên: "Sinuwun, jêngandika priksa dhatêng wêwatoning kautamèn, mila pantês adamêl sêsaji Rajasuya." Dupi makatên aturing para ridwiya, miwah para rêsi, para nayaka saha para kadang kadeyan, lajêng sami matur gêntos-gêntos, ingkang suraosipun, sami nayogyani karsanipun sang prabu. Saking gênging pangatos-atos, nadyan sadaya sampun sayuk saabipraya, ewadene mêksa karaosakên ngantos dangu malih, jalaran ngèngêti kakiyataning prajanipun, punapa kuwawi nyamêktani upami saèstu ngawontênakên waragad makatên agêngipun wau, utawi punapa kalamangsanipun, saha pamêdaling nagari sagêd nyêkapi kangge nglêksanani. Awit panjênênganipun priksa, bilih anggènipun para linangkung botên nate piduwung dhatêng solah bawanipun, punika tamtu dipun wêwekani rumiyin[1]
