“Iki lho Lik, puisiné Cik Mémé, tugas kursus bela negara ...,” Koh Bos nyerahké lembar kertas karo ucek-ucek mripat.
Totok rodo usil: “Lho Koh ..... kok ndadak terharu barang .......”
Likwan sing komentar: “Iki lho Tok, woconen dhéwé puisiné Cik Mémé iki ...”
“Cik Mémé sing dodol lumpia kaé Koh?” Totok takon nang Koh Bos sembari nompo lembar kertas puisiné Cik Mémé seko Likwan.
“Ora Tok, Cik Mémé tonggoku sak RT, mbiyèn kakak kelas pas SMA ...,” jawab Koh Bos. Kang Yos karo Cak Babo mèlu-mèlu moco puisiné Cik Mémé bareng karo Totok.
Kang Yos terus takon nang Koh Bos: “Koh, kok nang Nyu Yok, ora sing nang Jogja to ....”
Dijawab karo Koh Bos: “Puisi sing nang Jogja kaé kan judulé jan-jané kan ngéné Kang, ‘Papat Setengah Tahun Udel-KU Di-Ithik-Ithik’ .....” Terharuné Koh Bos kétoké wis rampung, saiki malah dadi sebel.
“Dadi sing nang Jogja kaé kuwi bab udel yo Koh ....”
“Yo bener Kang, dudu soal republik. Ning kaé soal udel-udel-é dhéwé waé ... Penthunthang-pethunthung wis jan koyo yak-yak-o waé, di-yak-i tenan soal republik ngko yo mesti lusut waé kuwi .... Soal udel-udelé dhéwé waé kuwi Kang , wis jan njelèhi tenan kuwi .....”