Wong tani bisane panen pari sawise adus kringet, anggaru-mluku sawahe, nyebar wiji, sabanjure kaupakara murih slameting wiji kang sinebar, ora nggresah lan susah kodanan lan kapanasan; kanthi sabar ngenteni tuwane pari, babaring pangurbanan, panen pari kang manfangati.” Dados, manungsa ingkang nggayuh karahayon, katentreman, saha kabahagiaan punika inggih wonten lampahipun, inggih kedah wantun dhateng angelipun laku, inggih wonten pangorbananipun.
