Uwis 1 taunan aku lunga saka omah, uwis akeh pengalaman sing tak lakoni, saka didadeke tontonan, dibalangi, dielek-elek, arep dipateni, arep dibakar, nanging aku ora kalah, aku mesti berhasil mlayu. Ing sakwijining dina, aku ketemu karo mbok rondo, awake gering, ora sandalan, rambute sing uwis putih digelung rapi ing nduwur, kulitane resik. Sing paling tak eling yaiku mripate, warnane klawu, tentrem ndeloke, ndelok aku terus kaget, mbok rondo nyedaki aku.
