nanging iya klêbu wilanganing punggawa Gupêrmèn, beda karo jamane biyèn, kaya ta ing jaman V.O.C. Ing nalika sêmana bupati iku prasasat bawa dhewe, dudu punggawaning V.O.C., jumênênge dadi bupati marga gumanti waris, nêrusake lêlakone para lêluhure dhèk jaman Mataram, yaiku para adipati kang padha mêngkoni bumi gadhuhan. Tanah sakabupatèn kabèh dadi gadhuhane, wis prasasat kagungane dhewe, mulane bisa turun-tumurun marang putra wayah ing sapiturute. Pangwasane wis mèh saratu, yasa pranatan lan paprentahan dhewe, misudha lan ngundur para priyayi ing sawêwêngkone. Sanajan isih diwajibake caos bulu bêkti marang sang prabu sarta urun prajurit yèn nuju ana pêrang lan liya-liyane, nanging tumindake ora têrusan atas karsane sang prabu, lan ora dititipriksa ing sang prabu. Dadi kang kuwasa ing sakabupatèn kono têtêp mung ingkang bupati. Samono mau tumraping para bupati ing mancanêgara. Dene para bupati ing nêgara gung rada luwih kawêngku ing panjênêngan nata, kurang mardikane tumrap ênggone nyêkêl paprentahan. Gampangane bae anggêr saya adoh karo Mataram iya saya gêdhe kamardikane. Ewadene mangsa kala, luwih-luwih nalika jaman Sultan Agung, pangwasane sang prabu tumrap para bupati mancanêgara gêdhe bangêt. Yèn nuju pêrang para bupati mau abot têtanggungane. Mênawa ana bupati dilurugake, mangka ora bisa unggul, iku banjur dielokake ing sadosane, mêsthi tampa paukuman sing anggêgirisi. Têrkadhang wong-wong ing sabawah kabupatèn iya siniksa luwih dening abot.[17]
