wong lumrah têmtune: wèh, iya pancèn kapenak wong dadi jurnalis kuwi, wong liya-liyane padha anjingkrung nyambut gawe, dhèwèkne mangan enak kanthi gratis. Utawa nonton: sêtambul, wayang wong, kumidhi jaran, lan sapêpadhane, wong liya kudu ngrogoh kanthong, tur durung karuwan olèh papan sing kapenak, nanging nèk jurnalis, wis ora nganggo bayar, thik olèh panggonan nyang ngarêp dhewe. Jalaran saka kabèh mau wong liya mêsthi ngarani, yèn wong dadi jurnalis kuwi têmtu silir-silir bangêt. Ora pisan-pisan anggagas, yèn mêntas dipakani, utawa mêntas ditongtonake kanthi gratis, jurnalis kudu nglairake panêmune ana ing koran, karêpe sing awèh pangan utawa sing nontonake mau: jurnalis ya kudu ngalêmbana sing nganti kêpêntut-pêntut kae, nèk pancèn kêna dialêm mono, iya sênêng bae. Balik kosok-baline, upamane: olah-olahane restoran mau: sêgane gorèng kurang brambang kurang mrêtegane, sladhahe kurang cokak, mine kakehan thokolane lan sapiturute, dumèh dipakani kanthi gratis bae, apa jurnalis iya dikon nulis: wadhuh, olah-olahane restoran kana kae rasane kaya olah-olahan swarga. Hla, kiyi jênênge rak banjur: jurnalis makan suwab.
