Filologi iku siji kawruh ngenani sastra-sastra sajeroning pangertèn amba kang uga ngandhut wengkon basa, sastra lan budaya. Filologi iku nyinaoni tèks utawa sastra mawa kombinasi ngèlmu sastra, sajarah lan linguistik. Ing Tanah Jawa utawa ing Indonésia kanthi umum, objèk panalitèn filologi iku naskah-naskah kuna kang diturunaké ing dluwang utawa rontal. Dadi filologi diréwangi ngèlmu kodikologi lan paléografi. Kodikologi iku ngèlmu prakara buku-buku lan paléografi iku ngèlmu prakara sajarah aksara. Anggenipun panaliten filologi utawi panaliten wonten ing naskah-naskah kuna, kedah nggatosaken tata caraning panaliten amargi objek filologi utawi naskah punika kalebet benda bersejarah ingkang kedah dipunjaga kawontenanipun.

Étimologi 
Tembung filologi yaiku dijupuk saka basa Yunani φιλολογία (philologia), kang kabangun saka tembung φίλος (philos), tegesé "asih, sayang, katresnan, kanca" lan λόγος (logos), kang tegesé "tembung, sabda, artikulasi lan akal". Tembung majemuk iki karepé katresnan marang kawruh, sastra utawa ngèlmu argumèntasi.

Sajarah filologi 
Filologi muncul ing banawa Éropah ing jaman Renaisans. Kala iku wong dadi sadhar manawa tèks-tèks lawa kang diwarisaké iku akèh kang rusak. Mliginé tèks-tèks wigati kaya ta kitab suci akèh kang dadi peteng utawa rusak déné kerep tinulad.

Doning ngèlmu filologi 
Don utawa tujuan ngèlmu filologi iku mligi kanggo mbenakaké teks-teks lawas kang rusak lan uga diarani kritik tèks. Nanging iki dudu siji-sijiné obyèk panlitèn filologi. Filologi uga ngenani tapsir utawa interpretasi tèks.

Ing Nuswantara ana sawatara panemu ngenani filologi iki. Miturut Siti Barioh lan sakancané, tujuan filologi, ya iku kanthi nggarap naskah, filologi...

Cathetan sikil

Pratélan pustaka 
 Siti Baroroh Baried, Siti Chamamah Soeratno, Sawoe, Sulastin Sutrisno, Moh. Syakir, 1985, Pengantar Téyori Filologi. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Basa Departemen Pendidikan dan Kebudayaan

Filologi