Dak sapa mbulan kae, jebul mbun-mbunanku dewe. Natas petenging wengi, sansaya gumlewang manut jantraning nasib. Dadi keprungu swara-swara kuwi, kewetu saka umobe getihku, lan jantung kaya diremeti ing getem-getem kang endah. Greget katresnan kang culika marang kahanan. Banjur njiret lali ora mung jenengku lan jenengmu, kabeh kok peres apuh nganti ora bisa nemu sanadyan sak tetes tumurune ayatMu.
