Wis wiwit ing wêktu iku bab sêsawah wis umum satanah Jawa, nanging rèhne cacahing wong durung pati akèh, ing sawênèhing papan wong-wong ênggone anggarap lêmah isih sagêlêm-gêlêm, nganti pèrèng-pèrènging pagunungan sok êntèk wit-witane, marakake larang udan. Pari racake ora kêkurangan, awit iya saka sathithiking jiwa mau. Malah nganti tumêkane taun 1825 cacah jiwa tanah Jawa mêksa lagi 6 yuta, mangka lêmahe cêkake ora kalah loh karo jamane saiki. Lah iku jalarane, dene dhèk sêmana murah bêras murah pari, sadhengah uwong klawan gampang ênggone bisa olèh pangan, sêmono manawa nuju ora ana kacilakan, ora ana pêrang, utawa mênawa ora nuju kabotan pênggawean kang nganti sok ora kobêr nggarap sawah.[6]
