Kanggo nggoleki crita sing nyinaoni alam semesta iki sing kedadeyan ing hubungan manungsa sing anyar, Jonathan Coe, kanggo bageane, nyritakake babagan rincian sing paling introspektif. Ya tenan, galur Dheweke ora bisa nglirwakake preciousness rinci sing kontekstualizes karo gambaran paling lengkap. Saka kamar ing ngendi obrolan ditindakake kanthi ornamen lan aroma menyang jagad sing ngluwihi jendhela. Inventarisasi sing diwenehake dening penulis iki minangka repertoar narator sing kepengin banget nggawe kabeh katon lan nyata ...
Ing umur sèket pitu, karir Calista Frangopoulou minangka komposer soundtrack, wong Yunani sing wis manggon ing London pirang-pirang dekade, ora paling apik. Uga ora urip kulawarga: putri Ariane arep sinau ing Australia, ketoke ora saddening dheweke ing cara sing padha sedhih ibune, lan putri cilek liyane, Fran, nunggu kanggo mungkasi meteng sing ora dikarepake. Nalika Profesi dheweke sudhut dheweke lan putri, ditemtokake utawa mangu-mangu, miwiti kanggo nggawe dalan ing dhewe, Callista elinga wayahe nalika iku kabeh wiwit kanggo dheweke; Juli 1976, nalika ing Los Angeles, lan ostensibly unprepared kanggo wusana, dheweke katon karo kanca Gill ing nedha bengi sing dianakaké dening kanca lawas saka ramane: sutradara film seventies sing ora ana kang ngerti apa-apa, lan ternyata dadi Billy Wilder; Wilder, sing, kanthi bonhomie sing angel dipahami, mungkasi nyewa Callista minangka juru basa kanggo mbantu dheweke syuting film anyar dheweke, Fedora, sing bakal dijupuk ing Yunani taun sabanjuré.
Dadi, ing pulo Lefkada, ing mangsa panas 1977, Calista Frangopoulou wiwit nggawe dalan dhewe minangka anak-anake wadon mengko bakal nindakake: lan nemokake donya, lan tresna, lan, ing tangan salah siji saka gedhe dheweke. jenius, cara tartamtu kanggo mangerteni wayang sing wiwit ilang. Sing njupuk saiki. Sampeyan durung nggawe film sing serius kajaba pamirsa ninggalake teater kanthi perasaan kaya pengin bunuh diri. (…) Sampeyan kudu menehi wong liya, soko sing sethitik liyane elegan, sethitik liyane ayu ", ngandika, pisanan sardonic lan banjur tender, a Billy Wilder banget ditondoi ing kaca buku iki; lan mengko nambah: «Lubitsch urip liwat perang gedhe ing Eropah (Maksudku pisanan), lan nalika sampeyan wis liwat kaya sing wis internalized, sampeyan ngerti apa maksudku? Tragedi dadi bagéan saka sampeyan. Ana ing kana, sampeyan ora kudu bengok-bengok saka payon lan nyemprotake layar kanthi medeni kabeh wektu.
Eling marang piwulange guru, Pak Wilder lan aku dheweke setya marang kebecikan sing sarat karo isi, uga bisa nyedhaki drama kanthi sobriety paling gedhe: kahanan sing durung mesthine saka nom-noman, nanging uga sing diwasa; kelemahane kulawarga, kekuwatane; trauma pribadi lan kolektif Holocaust… kabeh katon ing novel nostalgia, manis, langgeng lan nengsemake iki, karo Jonathan Coe bali kebak sensitivitas lan pakaryan.