Ukara iku konsèp linguistik lan racaké diartèkaké minangka siji èksprèsi alami basa: yaiku unit tatabasa lan lèksikal kang kasusun saka tembung kang cacahé siji utawa punjul siji kang mawa teges.

Péranganing ukara 
Péranganing ukara kang baku, yaiku:
 Jejer yaiku: samubarang kang dianggep duwé adeg dhéwé sarta dadi bakuning gunem utawa carita. Lumrahe awujud tembung aran, sarta dadi wangsulane pitakon: 
 Apa kang...? 
 Sapa kang...?
 Wasésa yaiku: samubarang kang dadi caritane jejer. Lumrahe awujud tembung kriya. Nanging ana uga kang awujud tembung: aran, kaanan, sesulih, wilangan, lan sapanunggalané. Sarta dadi wangsulan saka pitakon:
 kepriyé...?
 ngapa...?
 Lésan yaiku: samubarang kang dadi watesaning wasesa, utawa kang nerangake wasesa. Lesan, kapilah dadi papat, yaiku:
 lesan panindak
 lesan panandang
 lesan panyabab
 lesan panampa
 Katrangan yaiku: yaiku kang dadi andharaning wasesa.

Jinising Ukara 
Ukara lamba
Ukara awasesa kriya:
Ukara tanggap
Ukara tanduk
Ukara awasesa kaanan
Ukara awasesa aran
Ukara awasesa wilangan
Ukara awasesa ancer-ancer
Ukara camboran
Ukara camboran sajajar
Ukara camboran sungsun
Ukara camboran raketan
Miturut cakriking ukara
Ukara carita
Ukara pakon
Ukara pitakon
Ukara sabawa
Wancahan lan sungsun balik
Ukara wancahan
Ukara sungsun balik

Deleng uga 
 Paramasastra Gagrag Anyar
 Pathining Basa
 aksara
 wanda
 tembung
 pratandha

Linguistik
Paramasastra
Ukara