Wong cilik ênggone nyangga pajêg sok abot bangêt. Akèh tanah-tanah kang kêjibah nglêboni barang-barang kang dadi kabêtahaning ratu. Tanah Krawang iku cacah jiwane sathithik bangêt, kêjaba ing sauruting kali Citarum, kathik andadak kêbagean lêbon kayu marang sang prabu ing Mataram! Nalika jaman Susuhunan Têgalwangi akèh tanah kang ditêmtokake ambayar pajêg sirah, luwih-luwih tanah kang adoh saka Mataram. Kaya ta wong-wong ing Têgal nganti tumandang nêgori kayu ing alas, didol marang V.O.C., mung supaya bisa mbayar pajêg sirah mau. Tumraping tanah Priyangan kèhing pajêg sirah ing dalêm sacacah (= sadesa utawa sajung) sareyal.[2]
