Ing wêktu iku ing sa-Eropah ungsum kraman, luwih-luwih ing taun 1848-1849. Dene jalarane mêrga para ratu agung lan para ratu kang dhisik-dhisik, kaya ta Napoleon ing Frankrijk lan Willem I ing Nederland, padha ngrampas pangwasaning parlement; sasat mung kari diênggo jênggêr bae. Para golongan liberaal ngudi bangêt marang undhaking kamardikan, lan ngarah supaya para wêwakiling kawula digugu rêmbuge. Akèh tanah-tanah kang padha katrajang ing gegeran revolutie. Prabu Willem II ing Nederland pancèn wicaksana tur tinrêsnan ing kawula, sagêd nulak ananing gegeran gêdhe, marga saka ênggone dhawuh ngowahi anggêr agêng. Wiwit nalika iku paprentahan praja Nederland nganggo parlement têmênan, ora mung mandhêg ing pêngaran-aran bae.
