Ujaring wasita: tiyang ingkang tanpa kakêndêlan punika tanpa aji: kosokwangsulipun: tiyang ingkang kêndêl, nadyan botên linairakên saking kulawarga, ingkang misuwur kakêndêlanipun, ewadene tiyang wau sampun langkung luhur tinimbang para ksatriya ing jaman kina ingkang anggènipun ngindhakakên agênging misuwur saha rajabrananipun, dipun pinangkani saking anjarah-rayah. Nadyan sampun kathah lêlabêtanipun, nanging manawi tanpa kakêndêlan, tamtu botên sagêd ngrampungakên sadaya jêjibahanipun, mangka têtela manawi satunggaling lêlabêtan, punika anggènipun minangkani têmtu sinartan kakêndêlan, agênging kaprayitnan, dêrênging pangangkah, saha dhumawahing papêsthèn. Tigang prakawis punika ingkang sagêd dados jalaraning unggul, awit nadyan tiyang sampun sugih kakêndêlan nanging manawi weya tindakipun, dèrèng tamtu angsal kados kajêngipun, inggih amung saking kirang pangatos-atos. Kalampahanipun tiyang ingkang linangkung karosanipun ngantos sagêd kasoran dening mêngsahipun. Watak asor punika damêl katiwasanipun, para ingkang sami tanpa kakêncêngan. Makatên kawontênaning kabodhoan (Avidya) asring anjalari katiwasanipun ingkang linangkung kasantosanipun, mila para narendra ingkang kêpengin angsal kamênangan, kêdah nilar watak kalih warni wau – asor, bodho (avidya) – mênawi kakang prabu badhe sêsaji Rajasuya, kalampahanipun kêdah sarana anyirnakakên Prabu Jarasandha, saha angluwari para ratu, ingkang sami katawan, wigatos badhe kangge minangkani angkara murkanipun, kados botên wontên
