Wontên sawênèhipun kaol, kacariyos Sang Hyang Guru ing batos taksih dèrèng narimah ing bab anggèning kasoran kalihan nabi, awit nabi punika inggih tiyang limrah kemawon, mênggahing kalangkungan, para dewa botên badhe kasoran. Nuju satunggiling dintên, Hyang Guru uninga tiyang nuju sêmbahyang, ngadêg sidhakêp arêrimong jubah. Hyang Guru mangrêtos, bilih ingkang kados makatên punika patrapipun tiyang manêmbah dhatêng Pangeran, Hyang Guru gumujêng lan ngandika salêbêting batos: yèn patraping manêmbah mung kaya mangkono bae, luwih gampang, ingsun iya bisa, tangane kang loro sidhakêp, kang loro gumandhul. Sayêktosipun ingkang dipun wastani gumandhul wau lêngêning jubah. Hyang Guru lajêng nyipta asta sakawan kagêm anirokakên, wusana kalajêng, asta ingkang kalih botên kenging dipun racut malih. Ing ngriku Hyang Guru rumaos kêwêlèh, anggènipun maoni wau anêmahi. Bab makatên punika amanjalari anggènipun Hyang Guru kagungan asta sakawan. Mênggah lêrês lêpatipun cariyos wau kasumanggakakên para maos.
