Dene mênggahing sang putri, sajatosipun sakalangkung anggènipun kayungyun dhatêng Ilya, lan sang putri ugi ngraos bilih Ilya animbangi dhatêng katrêsnanipun wau. Nanging ing sarèhning Ilya ing sêmu rikuh utawi ajrih anglairakên punapa ingkang dados pamanahanipun, amila sang putri nêdya nekad badhe anglairakên dhatêng Ilya mênggah ingkang dados karêntêging panggalih. Ing satunggiling dalu, sarêng ing salêbêting kadhaton ngriku sampun sêpên nyênyêt tanpa wontên sabawanipun punapa-punapa, sarta para abdi sampun tilêm sadaya, sang putri lumampah mindhik-mindhik nuju dhatêng kamaripun pun Ilya. Saliranipun sakojur gumêtêr awit kuwatos bilih wontên ing margi kapapag kalihan salah satunggiling abdinipun, kalayan jinjit sang putri ambikak kori kamaripun Ilya, saha lajêng lumêbêt tanpa alon-alon.
