Manawa arep carita, sabisa-bisane guru anggambar dhisik, awit gambar iku gedhe banget paedahe kanggo carita. Sawise, yen ana tembung kang perlu utawa prakara liya kang sakira bakal gawe petenging carita, kudu diterang-terangake, banjur lagi wiwit carita sing cetha lan alon, nanging kang sigrak aja klemar-klemer, klemak-klemek, wiwitan kaudiya bocah-bocah padha seneng lan manteb anggone ngrungokake, mulane aja kekerepen nganggo tembung anu, luwih-luwih yen ana jenenge uwong, panggonan, desa, alas, utawa katrangan wektu iku, aja pisan-pisan diganti nganggo tembung anu. Swara lan wiraganing uwong kudu ditirokake, wong sing dhong susah karo wong sing dhong bungah ulat lan swarane kudu dibedakake, yen nirokake wong nesu sabisa-bisa iya kudu nesu tenanan. Ing satengahe carita aja pisan-pisan bocah dikon mbaleni tembung utawa ukara, awit bocah banjur ngrasa ora seneng, temahan padha kemba enggone ngrungokake.
