Aja ndongengake kang nggegirisi, kayata biyung kuwalon, setan, gendruwo, kang saru lan kasar-kasar, kang gawe koruping atine murid kayata ngira sakabehing wong sugih kuwi ala, lan wong mlarat kuwi becik.Mungguh sing diwulangake iku kudu bisa gandheng utawa sambung karo sing dikulinani bocah, upama kahanane ing pamulangan, ing omah, ing desa, ing kutha, ing sawah, lsp. Kajaba iku uga kena nganggo kang kasebut ing pratelan ngisor iki, ananging ora usah kaurutake, prayogane manut selang-selinging mangsa utawa manut usum-usumaning dolanane bocah-bocah. Anggone mulang kaarah-araha aja nganti cemplang, sabisa-bisa kang urip kaya kelakon temenan, kaya iya-iyoa, aja kaya gaweyan. Panggonane dumadining salah sawijining lelakon iku perlu diterangake nanging aja kedawan mundhak mboseni. Anggone ndongeng aja karikaten, tembung-tembunge kudu prasaja.
