Tanggul ( Inggris : levee, dyke, embankment ; Dutch : dijk ) ya iku sawijining tembok miring bisa gawèyan manungsa utawa alami, kang digunakaké kanggo ngatur tingkat banyu. Biasané digawé saka lemah lan asring dibangun padha karo kali utawa pasisir.

Asal tembung 
Tembung dike bisa uga asalé saka Walanda dijk, saka konstruksi dykes wiwit dumadi ing abad ka-12. Bangunan Westfriese Omringdijk rampung ing taun 1250, didegaké kanthi nyambungaké tanggul sing wis dibangun. Déné saka basa Anglo-Saxon, tembung dic tegese kanggo njuluki selokan lan dadi tumpukan lemah ing njero banyu, kanggo mbendung banyu

Tanggul gawéan 
Anas kang utama tanggul gawean yaiku nyegah banjir ing dhataran sing dilindhungi. Nanging, tanggul uga nyandhet aliran banyu kali, nyebabaké aliran sing luwih cepet lan tingkat banyu sing luwih dhuwur. Tangguluga bisa ditemokaké ing pinggir pantai, ing pesisir pasir ora cukup kuwat, ing sadawané kali kanggo dilindhungi saka banjir, ing sadawané sendhang utawa polder . Tanggul uga digawé kanggo tujuan ngetrapaké / netepaké wates perlindungan kanggo wilayah sing dibanjiri uga minangka perlindungan militèr. Tanggul bisa dadi asil kerja bumi sing permanen utawa konstruksi darurat, biasané digawé saka pasir supaya bisa dibangun kanthi cepet sajrone banjir. 

Tanggul kasebut pisanan dibangun ing peradaban kali Hindus, ( Pakistan lan India sisih lor sekitar 2600 SM) minangka pangarep-arep kanggo urip agraria masarakat Harappa. Kapercayaan kasebut uga dibangun luwih saka 3000 taun kepungkur ing Mesir kuna, ing endi sistem tanggul dibangun ing saindenging 966 km ing pinggir kiwa Nil, wiwit saka bendungan Aswan tekan delta Nil ing pesisir Mediterania . Peradaban Mesopotamia lan Tionghoa kuna uga mbangun sistem tanggul rakseksa. 
Kali
Banyu