Ing jaman biyen ana wong lanang lan wadon sing duwe anak telu cilik. Dheweke urip ing omah sederhana ing pantai ing propinsi Sulawesi Tengah. Urip kulawarga kayane seneng. Minangka nelayan, bojo saben dina kerja golek iwak ing segara. Kangge, garwane sibuk ngrawat anak telu sing isih cilik.
Esuk mau, kulawargane mangan sega karo iwak minangka lawuh, saben anggota kulawarga entuk bagean. Jebule, iwak sing disedhiyakake garwane esuk mau kakehan lan ora dipangan sepisan. Sawise sarapan bareng, lawuh iwak isih tetep sawetara iwak.
Sadurunge budhal menyang pasar iwak, bojone menehi saran marang garwane supaya ngirit iwak sing isih turah kanggo dadi lawuh kanggo madhang. Jebule saiki dheweke seneng mangan iwak. Dheweke ngrencanakake nedha bengi karo lauk maneh.
“Bu, tulung simpen iwak sing esuk mau esuk dipangan mengko sore,” ujare bojomu.
“Nggeh, Pak! Ibu bakal jaga,” wangsulane garwane manut.
Banjur ing wayah sore, bojone lan anak telu mangan bareng. Dumadakan si bungsu nangis nggrundel. Dheweke kepengin mangan iwak sing disimpen ibune ing lemari. Kanthi sabar, ibu nyoba menehi pangerten marang anake yen iwak mau bakal dipangan bapake ing wayah awan.
“Nak, kowe ora bisa mangan iwak. Iwak iku kanggo bapakku mangan awan mau,” ujare ibu kanthi alus.
Ora ngerti sebabe, sawise krungu wangsulan saka ibune, sing bungsu nangis nganti banter. Pungkasane, ibune nesu banget karo tangise anake sing bungsu. Sisane iwak mau diparingake marang sing paling enom. Sanalika, tangise ora keprungu maneh. Kayane bocah pancen seneng mangan iwak karo sega. Dheweke kanthi rakus ngrampungake sepiring nasi karo sajian iwak.
Sawise kerja sedina muput, bapak krasa luwe lan kesel. Dheweke cepet-cepet mulih. Ing pikirane wis mbayangake awan mau dheweke bakal mangan bareng iwak minangka sajian saka sarapan esuk mau. Bapak mau nuthuk lawang lan langsung lungguh ing meja makan. Dheweke ora sabar ngenteni mangan.
Deftly, ibu porsi panganan. Ana beras lan sawetara lawuh liyane. Bapak lagi golek lawuh iwak esuk mau. Nanging bapak mau ora weruh sisa iwak sing digoleki. Raine langsung krasa asem.
“Bu, wonten pinten-pinten ulam esuk niki?” takone bapak karo nada sing pegel.
“Nuwun sewu, Pa. Sing paling enom nalika nedha awan nangis amarga kepengin mangan iwak. Dadi, sampeyan menehi iwak mau,” ujare ibu kanthi sepi.
Krungu wangsulane bojone ora nggawe dheweke ngerti wateke anake sing bungsu, dheweke pancen katon nesu banget. Bojone ngomel bojone amarga ora bisa ngatur rumah tangga. Nalika semana, garwane kepeksa mancing ing segara.
“Goleki iwak ing segara! Ibu kudu ora mulih nganti entuk akeh iwak minangka sulih iwak sing dipangan sing paling enom,” ujare bojone tanpa welas.
“Wes bengi, bapak! Apa kowe luwih becik sesuk lunga menyang laut? ” jarene sang garwa.
“Aku kandha saiki!” jarene bojomu kanthi nada dhuwur.
Ibune lunga krasa sedhih lan lara ati. Pancen angel banget nilar anake telu, utamane sing paling enom, sing isih nyusoni. Dheweke ora ngerti ing endi golek iwak ing wayah wengi kaya iki. Sajrone awan, mesthine dheweke bisa tuku iwak ing pasar. Ora preduli manawa anake telu mau isih gumantung banget karo dheweke. Dheweke nangis nalika terus mlaku menyang pantai.
Wis suwe ibu ora mulih. Sedina, rong dina, telung dina, malah nganti seminggu ibune durung kondur. Bocah telu sing isih cilik iku kangen banget karo ibune. Dheweke nggoleki ibune ing pinggir segara. Dheweke terus nyeluk ibune.
“Emak…! ” jarene sing bungsu nututi adhine loro.
Proses telusuran meh mesthi ora sukses amarga ora ana sing ana. Nanging dheweke telu isih nyebut asmane ibune. Ajaib, ibune dumadakan muncul saka segara. Dheweke nyedhaki sing bungsu lan langsung menehi panganan. Ibune menehi saran marang anake telu supaya mulih. Ibune ujar, ora suwe dheweke bakal mulih. Dheweke nuruti dhawuhe ibune banjur langsung mulih.
Dheweke ngenteni sewengi ngenteni ibune mulih. Nanging, ibu ora teka. Kuwatir karo nasibe ibu nggawe dheweke telu bali menyang segara mbesuk. Dheweke bengok maneh njaluk ibune.
“Ibu! Mulih! Sing paling enom pengin nyusoni,” ujare sing mbarep nalika tekan pinggir segara.
Ora suwe ibune metu saka segara. Banjur, ibune nyusoni sing paling enom. Amarga wis entheng, sampeyan bisa ndeleng kabeh permukaan awak ibu. Kayane ana sing owah karo awake ibu. Ana timbangan ing saindenging awake. Kabungahan kasebut ilang ing ati bocah telu lan diganti rasa ragu lan wedi.
“Ayo mrene sing bungsu,” bujuk ibu.
“Ora! Kowe dudu ibuku!” ujare sing bungsu wedi.
“Aku ibumu, anak-anakku!” wangsulane ibu.
“Ora! Sampeyan dudu ibu kita!” wangsulane sing mbarep, narik adhine sing adhine metu saka pinggir segara.
Dheweke uga terus ing sadawane pantai tanpa tujuan sing jelas. Saben nyeluk ibune, ibune katon awake awake ditutupi timbangan iwak. Jebul ibune wis dadi putri duyung. Setengah awake awujud manungsa lan setengah liyane awujud iwak. Yaiku asale putri duyung yaiku dongeng saka Sulawesi Tengah.
Amanat saka folklor asal-usul putri duyung yaiku supaya wong lanang ora nglarani bojone kanthi kejem. Bojo lan bojo kudu paham marang siji lan liyane lan ora kudu ngutamakake kekarepane dhewe-dhewe.