Sandhang pênganggone wong tanah Priyangan ing jaman sêmana isih bangêt ing kuciwane. Wong lanang mung cawêtan thok-thok. Kang digawe cawêt lumrahe pupusing gêbang, (panunggalane kang diênggo bakaling karung). Yèn nuju pêsêmuan uga nganggo klambi lan ikêt. Sandhangan kaya carane saiki: sarung, kathok, ikêt, sêmune ing jaman sêmana iya wis ana. Dene para wadon padha mênganggo sarung wêdêlan (biru tuwa), tanpa klambi. Barêng jamane mundhak raharja lan iya marga saka saya rumasuking agama Islam, wong-wong wadon banjur padha mrêlokake klambèn.[8]
