Panggelaring sadaya piwulang ingkang kawursita ing salebeting kitab-kitab kados dene Primbon tamtu wigatos sanget supados kita saged amanggihi usada ingkang sampun cetha wela-wela aben abenan lan tumanjanipun, dados boten sami kinen ambatang adeging cacangkriman malih. Manawi sampun kita jinggleng maksud suraosing sadaya piwulang kalawau, tamtu kita boten badhe sami rebah ing sekar cempaka, tansah winadungan, tinegoran, tinutuhan, lan kaprapalan erining pung secang, tegesipun amastani dhateng manungsa ingkang tanpa nindhakaken ing dugi prayogi, tanpa ngati-ati, surti tuwin riringa.
