Udan-banyu wulan-wulan iki lagi mangsane. Udan-wong wisata, apameneh ing dina-dina libur-panjang, lagi jamane. Udan wong ngendhat wis adat sabene. Yen ora ngati-ati lan waspada, telu-telune bisa dadi gaman suduk-sarira. Suduk-sarira massal. Ngereh patine wong-wong. Mudal-ngudal getihing wong-wong. Dudu dadi piranti nggayuh “bagaskara” lan “bagaspati”. Bener, iki dudu suduk-sarira kanthi keris/dhuwung/suduk/katga. Suduk-sarira modhel iki mbokmenawa mung tinemu ing carita kethoprak, ing carita-carita kuno, ing legendha, babad, lan mitos: Rara Lembayung ing Sada kana umpamane. Jaman saiki anggone ngendhat/nglampus-driya milih nganggo tali-murda. Tali-murda ing kene arupa tali-kukuh lan kenceng. Tali-murda njiret nalare wong-wong. Nganggo pangan-panganan. Omben-ombenan. Omah-omahan. Wisata-wisatanan. Usaha-usahanan. Pembangunan-pembangunanan. Mudalake mblendhunge wetenge dhewe. Ning yen ngene mbokmenawa dadi bener, suduk-sarira uga tinemu ing jaman ‘now’; kanthi wungkus ron-ronan kang beda.
