Ilmu mau tebane amba, ora ngemungake ngrembug bab tanda bahasa utawa sastra, nanging ngenani panganggone tandha ing babagan apa bae. Ing semiotika tandha-tandha mau dibedak-bedakake dadi telu yaiku imbul, ikon, lan indeks. Para sepuh jaman biyen tansah nyetitekake marang anane tandha-tandha lan isyarat. Tandha-tandha utawa firasat mau upamane: impen, keduten, kuping mbengung, lan liya-liyane. Ana tanda utawa firasat kang arupa ocehing prenjak sing nelakake bakal ana tamu; swaraning gagak utawa emprit gantil nelakake ana sing kepaten; swarane bence nandhakake yen ana maling; lan liya-liyane. Kabeh mau ya ana sing bener ning ya ana sing ora, amarga dhasare mung titen, yaiku nyetitekake tandha-tandha mau lan isi utawa ‘’pesan’’ tumrap tandha-tandha mau sing wis kedadeyan makaping-kaping Wong kang landhep panggraitane bisa ngerti kanthi cepet mungguh apa kang kineker ing tandhatandha utawa sasmita mau. Wong kang landhep panggraitane bisa ‘’maca’’ tandha utawa sasmita.
