kaluwihan ênggone omah-omah adoh karo bumi desa kang diêrèhake, kang mangkono iku amêsthi bae ora bisa angulat-ulatake kalawan nastiti, marang sarupaning wong, têmêne wus anglaksanani pêpagêr, utawa mêsthine tumindak wong kang jaga ing sabên bêngi, kajaba iku, ana kang ora kalakon, amarga saka daleyane kang dadi panggêdhe, ora duwe sêdya anêtêpi wajib, ana kang anduwèni rumôngsa, yèn panggêdhe iku ora kawajiban marang pagawean utawa prakara pulisi sapêpadhane, kang mangkono iku, anelakake yèn bocah ingsun wadana kaliwon, sapêpadhane kang wus ingsun karsakake dadi panggêdhene bocah ingsun sarta kawulaningsun, kurang rumôngsa gone anampani kanugrahan, nganggo ingsun patêdhani kawibawan sarta gêgadhuhan bumi desa lan balônja nganggo pangkat-pangkat kèhe, kurang tumêmên pamikire yèn kajibaha rumêksa raharjaning praja, awit saka iku, ingsun anggalih, bokmanawa gêdhe-gêdhene nalare ana pikir kaya iku, mung rumôngsa ananing kawibawan lan pangan akèh, awit anampani tatinggalane wong tuwane, jalaran saka katarimane tekating kabêcikan, tabêri ing gawe, tumêmêne rumêksa nagara.
