[...an] ana kang pakewuh pangêrèhing pakampungan, utawa desa kang ora bisa gumolong wawênange, kaya ta putra santananingsun, kang omah-omah utawa anduwèni gadhuhan, sanadyan adoh karo pakampungan bawah kadipatèn. Paprentahane kang wis kalakon, kapêsthèkake saka wadana, utawa pulisi ing kadipatèn, manawa desa, akèh kang sêlap-sêlip, ora bisa gumolong pangêrèhe bocah ingsun kang angêrèhake kadhistrikan. Kaluwihan, ênggone omah-omah adoh karo bumi desa kang diêrèhake, kang mangkono iku, amêsthi bae ora bisa angulat-ulatake kalawan nastiti, marang sarupaning wong têmêne wis anglêksanani pêpagêr, utawa mêsthine tumindak wong kang jaga ing sabên bêngi, kajaba iku, ana kang ora kalakon, amarga saka daleyane kang dadi panggêdhe, ora duwe sêdya anêtêpi wajib, ana kang anduwèni rumôngsa, yèn panggêdhe iku ora kawajiban marang pagaweyan utawa prakara pulisi sapêpadhane, kang mangkono iku, anelakake yèn bocah ingsun wadana kaliwon, sapadhane, kang wus ingsun karsakake dadi panggêdhene bocah ingsun, sarta kawulaningsun, kurang rumôngsa gone anampani kanugrahan, nganggo ingsun patêdhani kawibawan, sarta gêgadhuhan bumi desa lan balônja nganggo pangkat-pangkat kèhe, kurang tumêmên pamikire yèn kajibaha rumêksa raharjaning praja, awit saka iku, ingsun anggalih, bokmanawa gêdhe-gêdhene nalare ana pikir kaya iku, mung rumôngsa ananing kawibawan lan [la...]
