Sakjane aku gelek ngrasakno koyok ngono. Njae ndhelokno kahanane sak ubenganku. Njae ndhelok wong-wong sakpantaranku opo malah ngisoranku sing uripe dadi-dadi. Pas reunian ngono kadang koyok dadi ajang pameran status siji ambek liyane. Paribasane sukete tonggo kethok-kethoken luwih ijo timbang suket omahe dhewe. Aku dhewe kadang rodok mindek tapi yo ndhuwe roso njae iku. Ditambah maneh ibukku mesti ngomong "Dheloken dulurmu, si A wis isok tuku montor, tuku iki, tuku iku." Duh Gusti! Opo'o se bondho mesti didadekno ukuran suksese wong? Kadang aku sutris karepe dhewe ambek roso njaeku tambah ndadi-ndadi gak karuan.
