Petruk : Mula iya mêngkono, Kang Garèng. Saikine adêgan kang kaping pindho, yaiku ing Wirarêjan. Ing kono Wirarêja jagongan karo bojone diadhêpi Lara Hoyi, banjur karawuhan Pangeran Pêkik lan garwane, iki luwih anêngsêmake manèh, anggone Pangeran Pêkik ambujuk alus karo Wirarêja supaya mènèhake Lara Hoyi kang arêp didhaupake karo Pangeran Adipati Anom, anggone paring kêris, nanging Wirarêja ora keguh jalaran saka wêdine karo sang nata. Suwe-suwe banjur Kangjêng Ratu Pandhan sing ambujuk bojone Wirarêja, sarana amêmaringi suwêng, pêniti, ali-ali lan sapadhane, kang anjalari Bok Wirarêja atine banjur lumèr bae, sarta amêksa sing lanang dikon ngaturake Lara Hoyi nyang sang pangeran, kathik disaranani padu rame, iki kêna ditongton têmênan, Kang Garèng, lho, samono atine wong wadon kuwi, gampang kèlune marang barang èdi pèni, nganti sok lali kuwajibane. Wah, saupama iki rada didawakake sathithik, saya ngês manèh, Kang Garèng, awit ing kono anggone anggambarake kêndhoning atine wong wadon (Bok Wirarêja) rada kêbangêtên, pancène anggone ambujuk Kangjêng Ratu Pandhan nyang Bok Wirarêja, kuwi rada didawakake sathithik. Masa iya lagi bae diwènèhi barang-barang mas intên, banjur mak grègèl bae atine, iki rada kêsusu, ewasamono mêksa wis jênêng apik têmênan.
