Saupami sang putri wau krêsaa wangsul sarta amriksani dhatêng ing jawi, ing ngriku sang putri tamtu sagêd anguningani, bilih Sêr Blakêne anggènipun katingal kadosdene botên anggape babar pisan wau, sajatosipun namung samudana kemawon. Mênggah nyatanipun gênging sungkawanipun ingkang raka wau sakalangkung-langkung. Sabab ing batos Sêr Pèrsi sakalangkung kayungyun dhatêng ingkang garwa. Mênggah tôndha yêktinipun, sarêng suwaraning tindakipun ingkang garwa botên kamirêngan malih, enggal-enggal panjênênganipun jèngkèng ing papan ingkang dipun tindaki dening sang putri, sarta lajêng tanpa kèndêl anggèning nguswani tapaking sampeyan ingkang wontên ing siti, punapadene tabêting astanipun ingkang garwa ingkang wontên ing saka.
