Petruk: Hla, kuwi nèk Kang Garèng, yèn ngarani wong le sagêlêm-gêlême bae. Mungguhing aku, ingatase dadi jurnalis, sabisa-bisa wêktune kang nganggur kudu digunakake apa-apa kang migunani. Jurnalis kuwi sanyatane uripe, dadi olèhe pangan lantaran saka anggone adol carita, mulane sajam-jame, samênit-mênite, malah sasêkon-sêkone pisan, ya tansah kudu anggagas bae, apa sing bakal dicaritakake, prêlune anjaga aja nganti diarani jurnalis kêntekan rêmbug. Kiraku kowe dhewe wis kêrêp mênangi koran utawa kalawarti, sing nalikane wiwit mêtu, isine pancèn iya atos kaya kênthos salak têmênan, nanging suwe-suwene jurnalis sing diwajibake mandhegani mau kêntekan rêmbuge, wusanane isining koran utawa kalawartine mau, iya isih atos kaya kênthos, nanging kênthosing ... klapa, nèk dicokot mak ... pês, ngono kae. Mulane sênêng-sênênging jurnalis utawa carane jurnalis golèk panglipure atine, kuwi iya beda karo wong lumrah. Kaya ta upamane: masane wong ithuk nyambut gawe, jurnalis nunggoni bukake restoran anyar, ngicipi olah-olahan sing gandêm anglênyêm. Rumasane [Ruma...]
