Wong cilik ing sajroning bawah karaton Jawa padha kêna ing pênggawean kanggo kabêtahaning sang prabu, para putra sêntana dalêm, lan malah iya kanggo butuhing abdi dalêm gêdhe cilik. Wujuding pênggawean warna-warna, kaya ta pênggawean ing ngomah: rêsik-rêsik, nyapu, ngangsu l.s., pênggawean liyane kaya ta: nyithak têgal sawah, yasa blumbang kanggo ngingu iwak (tambak), gawe ratan, gawe bêndungan lan wangan l.s. Ana tanah kang kêbagean nglêboni bau gladhag, jaran momotan lan grobag pranti kanggo ngusung-usung barang kagungan dalêm. Para pênggêdhe ênggone manggawèkake wong-wong mau dikon nggarap têgal-sawah. Ana kang pancèn dipatah andhèrèk yèn tindakan utawa yèn mlêbu mênyang nêgara (Mataram). Ing sajabaning tanah Jawa cara mêngkono iku mau kabèh iya tumindak, minangka dadi pêngasilan angka siji tumrap para panggêdhe.[4]
