Guru kang taberi lan tlaten nglumpukake carita kang becik-becik banjur dicaritakake marang para siswa, iku gedhe sawabe tumraping bebudene murid. Ancasing piwulang dongeng iku kang perlu dhewe mulang bocah marang kasusilan, ati bares blaka suta, tresna marang sapadha-padha, taberi ing gawe, ngerti ing jejibahan, temen, andhap asor, weruh ing tata krama, lll. Dene sing kanggo mulang guneman yaiku pangrembuge dongeng dhewe sawise dongeng kacaritakake. Murid dikon nirokake anggone ndongeng guru iku kurang prayoga, luwih becik kala-kala dikon nyekak wosing dongeng kanggo ajar mikir utawa nglimbang-nglimbang, niti-niti ala becike, utawa nggoleki sebab-sebab lan kedadeyane. Sing kaya ngono iku becik kanggo olah nalar. Ora usah katerangake dawa-dawa, manawa guru iku anggone crita basane ajeg katata kanthi becik, saselot-selote bocah banjur nduweni rasa marang basa.
