Aku marani omah sing ditudingi. Ya ampun Tince? Tince?, kok bisa-bisane kandha yen wong tuwamu konglomerat. Lagi omahmu wae mung gedhek keri ambruke, kok swaramu sundhul langit dhuwure. Ngono batinku. Nalika aku mlebu ngomahe ditemoni mbokne neng lincak reyot. Bareng aku nyritakke mungguh wigatine tekaku, mbokne nangis ngguguk karo bola-bali nyebut anake tembunge pedhot-pedhot.
