Aturipun Prabu Yudhisthira: "Kakang, kula darbe kajêng badhe sêsaji Rajasuya, nadyan sêsaji agêng wau mligi amung sêsaji kemawon. Dhuh, kakang mas Krêsna, paduka priksa kados punapa ubarampening sêsaji makatên wau. Ujaring wasita, ingkang wênang damêl sêsaji Rajasuya, punika amung sujanma ingkang sarwa samêkta, wontên ing pundi-pundi kaaji-aji, utawi bilih sampun jumênêng nata mangrèh para ratu. Para mitra saha para paranpara sampun sami nayogyani, dhuh, Krêsna, nanging namung pangandikanipun kakang ingkang dados jalaran kula sagêd nêtêpakên saèstu tuwin wandenipun, awit limrahipun tiyang punika amung amrih pakangsalipun piyambak kemawon, botên ngèngêti têtiyang sanès. Para paranpara kabêkta saking amung ngèngêti utaminipun tiyang damêl sêsaji, ngantos botên ngèngêti pakèwêdipun, dene sanèsipun gadhah pamanggih pundi ingkang prayogi tumrap badanipun, inggih lajêng dipun lampahi. Mila sabên sadaya wau dipun ajak têtarosan, amung lajêng anjurungi kemawon. Dhuh, kakang, nanging paduka botên makatên, paduka sampun langkung wicaksana tinimbang sadaya punika, awit kakang mas sampun sagêd ngêndhih kanêpson tuwin pêpenginan, mila kakang, suwawi lajêng kaparênga ngandikakakên pundi
