Ing kala punika sang putri botên sagêd nahan waspanipun. Sadaya susahipun, punapadene lêlampahanipun Arman ingkang botên sande tamtu sagêd bilai wau, adamêl rontoging panggalihipun. Saking botên kiyatipun nahan gênging susahipun, sang putri mèh kemawon dhawah ing siti, saupami lajêng botên kêtotog saka ing sacêlakipun ngriku. Salajêngipun sang putri nuntên lendheyan ing saka, nutupi wadananipun kalayan asta kalih, sarta lajêng muwun angguguk.
