Saksampune pejah Salomo (Sulayman) ing 931 SM, sedasa suku ing utara nolak nampi Rehabeam dados ratu punika, lan dados gantos ing sawatawis taun 930 SM milih Yerobeam, ingkang boten saking garis Daud, dados ratu. Karajan utara lajeng dipuntepang kaliyan Karajan Israèl utawi Israèl. Pemberontakan kadadosan ing Sikhem, lan suku Yehuda punika ingkang kasisa kawiwitan ingkang nampi Kulawarga Daud. Lajeng, sasampunipun suku Benyamin gabung kaliyan Yehuda, Yerusalem (ingkang manggèn ing teritori Benyamin: Yosua 18:28) dados kutha krajan kraton énggal mau. Karajan kidul dipunsebat kaliyan kraton Yehuda utawi Yehuda. 2 Tawarikh 15:9 juga menyebutkan bahwa anggota suku-suku Efraim, Manasye, lan Simeon "melarikan diri" ing Yehuda ngantos pamaréntahan Asa saking Yehuda. Raja Hizkia saking Yehuda (727-698 SM) ing Alkitab dipunsebataken dados pemrakarsa pembaharuan ingkang maksa ukum Yahudi nolak pemberhalaan (ing hal punika, penyembahan kaliyan Ba'alim and Asyera ing antawisipun déwa-déwa tradhisional Timur Dekat). [1][2] Ngantos kekuasaanipun ugi tanggal inskripsi Siloam ing alfabet Ibrani Lama. Ing pamaréntahan ratu Yosia (640-609 SM) kadadosan reformasi agami. Miturut Alkitab, saat pemulihan dipunlampahi ing Kuil, sebuah 'Kitab Hukum' kapanggih (kemungkinan Kitab Ulangan).[3] Ing 586 SM, bangsa Babilonia, ing ngandap ratu Nebukadnezar II, ngepung Yerusalem. Kuil Pertama dipunhancuraken makaten ugi kutha Yerusalem. Ngantos ing wanci punika, penghancurkan dipunperingati déning tiyang Yahudo ing 9 Abib, utawi Tisya B'Ab.[4]
