Weruh ibu ngudang, Dhenok kaya mangkono, aku lan Surti ora kuwat nahan luh. Rasa trenyuh lan welas dumadakan ngondhok-ondhok ana dhadha. Surti banjur nyendhekake sirahe ana dhadhaku. Aku dhewe mung bisa kamisesegen. Sadawane uripku, ya nembe pisan iki aku nangis. Nangisi, Dhenok anaku kang isih cilik wis melu urip sengsara. Nangisi kelakuanku kang wus nggawe gelane ibu nganti kaya mangkono. Nangisi kahanan kang sajak ora adil menyang awaku kang digiring menyang nasib kang ora jelas juntrunge. Dhuh Pangeran kang kagungan urip iki, kula nyuwun pangapunten ingkang ageng….”
