Sajarah Indonésia nyakup sawijining rentang wektu kang dawa banget kang diwiwiti jaman prasajarah déning "Manungsa Jawa" ing mangsa watara 500.000 taun kapungkur. Periode ing sajarah Indonésia bisa dipérang dadi limang éra: éra pra kolonial, munculé karajan-karajan Hindhu-Buda sarta Islam ing Jawa lan Sumatera kang mligi ngandelaké dedagangan; éra kolonial, mlebuné bangsa Éropah (mligi Walanda) kang ngarepaké asil bumbon crakèn njalari anané panjajahan déning Walanda sajeroning watara 3,5 abad antara wiwitan abad kaping 17 nganti tengahan abad kaping 20; éra kamardikan, pasca Proklamasi Kamardikan Indonésia (1945) nganti mudhuné Soekarno (1966); éra Orde Baru, 32 taun mangsa papréntahan Soeharto (1966–1998); sarta éra reformasi kang lumangsung nganti dina iki.

Yèn dirunut wiwit saka taun 1500-an sajarah Indonésia bisa diklompokaké:
 Jaman Prasajarah
 1500: Karajan kuna lan mlebuné Agama Islam
 1500 nganti 1670: Karajan Agung lan Karajan Dagang
 1670 nganti 1800: Pasulayan karo Walanda
 1800 nganti 1830: Perjuangan
 1830 nganti 1910: Imperialisme lan Modernisasi
 1910 nganti 1940: Nasionalisme anyar
 1940 nganti 1945: Perang Donya II
 1945 nganti 1950: Perang Kamardikan
 1950 nganti 1965: Orde Lama
 1966 nganti 1967: Masa Transisi
 1967 nganti 1998: Orde Baru
 1998 nganti saiki: Reformasi

Prasajarah 

Artikel utama: Indonésia: Era prasajarah.

Sacara géologi, wewengkon Indonésia modhèren (sabanjuré karan Nusantara) minangka tlatah patemon antara telung lèmpèng bawana utama: Lèmpèng Eurasia, Lèmpèng Indo-Australia, lan Lèmpèng Pasifik. Kapuloan Indonésia kaya déné kang ana saiki iki dumadi ing jaman ndlèdèking ès sawisé rampung Zaman Ès, watara 10.000 taun kapungkur.

Pranala njaba 
 ; alur wektu sajeroning sajarah indonesia

 

bn:ইন্দোনেশিয়া#ইতিহাস