12 taun kepungkur aku isih urip, isih nggawe kenangan sing tak eling nganti saiki. Aku ora duwe sanak sadulur, diadohi uwong amarga aku bedha mula aku urip ning alas dhewekan, ning gubuk cilik saka pring sing tak bangun dhewe, nduwure tak tutupi godhong salak lan pring, ngisore lemah, ora ana jendelane, mung ana pintu cilik siji. Angger wayah udan, lemahe jeblok, nduwure bocor, adem banget rasane, apa maneh atiku lara, sepi. Aku uwis bosen urip wektu kuwi.
