Makna kang kinandhut ana ing ayat kasebut bisa kita pahami, sepira akehe gan­jaran ibadah sing kepareng kaparing­ake marang manungsa wiwit aqil balig nganti tumapaking pati? Lan sepira akehe Rahmat kang wus kaparingake marang kita wiwit saka guwa garbane Sang Ibu nganti tumapaking pati? Lha hiya ta, yen dinalar, sepira cacahe (mlumpuke) ganja­ran amal ibadah kita iku apa seimbang karo cacahe (akehe) nikmate Allah kang wus kita tampa selawase kita urip ana ing alam donya. Demi Allah, saupama sa­njero­ning hisab ana ing Oro-oro Mak­syar meng­ko, Allah iku ngutamakake sipat Maha Adile, tanpa binarung kalawan sipat RahmatE (Maha Welas lan Maha Asihe), bisa uga sing lolos (lulus) saka Neraka, mung para Nabi lan para Rasul Allah. Supaya dima­nger­teni, yen Rahmate Allah iku, ora mes­thi tinampa dening ma­nung­sa, iku awujud samubarang kang nye­­nengake utawa rina­sa ora enak dalah ora kepenak! Rahmate Allah kang Agung (ora bisa dietung, la tuhshuu ha), ka­dhang-kadhang, iku awu­jud samubarang kang katone nggegirisi, utawa nglarakake ati, ora nyenengake, na­nging ora angger wong bisa mangerteni uta­wa mahami. Samubarang kang ora nye­nengake, uta­wa nglarakake ati, ka­dhang-kadhang bisa njalari pawongan iku bisa dadi luwih ku­wat, manawa musibah iku ditampa kanthi sabar lan ikhlas. Rah­mate Allah kang kaya mangkono iku, pa­dha-padha ndarbeni makna (ancas) kang­go kebagusan (kebe­cikan), krana Allah mung kepareng paring sing luwih becik tumraping kawulanE. Lan Panjenengane luwih priksa apa kang luwih becik. Trep karo dhawuhe Allah, mangkene maksude:
