પ્રથમ વિશ્વયુદ્ધમાં ચેતા ગેસનો ઉપયોગ થતો હતો
શસ્ત્રો તરીકે ઝેરી રસાયણોનો ઉપયોગ હજારો વર્ષો જૂનો છે, પરંતુ રાસાયણિક હથિયારોનો પ્રથમ મોટા પાયે ઉપયોગ પ્રથમ વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન થયો હતો. તેનો ઉપયોગ મુખ્યત્વે મજબૂત બચાવકર્તાઓને નિરાશ કરવા, ઇજા પહોંચાડવા અને મારવા માટે કરવામાં આવતો હતો, જેમની સામે ગેસના વાદળોની અંધાધૂંધ અને સામાન્ય રીતે ખૂબ જ ધીમી ગતિએ અથવા સ્થિર પ્રકૃતિ સૌથી વધુ અસરકારક હશે. ઉપયોગમાં લેવાતા શસ્ત્રોના પ્રકારોમાં આંસુ ગેસ જેવા રસાયણોને નિષ્ક્રિય કરવાથી લઈને ફોસ્જીન, ક્લોરિન અને મસ્ટર્ડ ગેસ જેવા ઘાતક એજન્ટો સુધીનો સમાવેશ થાય છે. આ રાસાયણિક યુદ્ધ પ્રથમ વૈશ્વિક યુદ્ધ અને 20મી સદીના પ્રથમ કુલ યુદ્ધનું મુખ્ય ઘટક હતું. ગેસની હત્યાની ક્ષમતા મર્યાદિત હતી, જેમાં ગેસ હુમલાઓને કારણે કુલ 13 લાખ જાનહાનિ થઈ હતી. ગેસ તે સમયગાળાના મોટાભાગના અન્ય શસ્ત્રોથી વિપરીત હતું કારણ કે પ્રતિકાર પગલાં વિકસાવવાનું શક્ય હતું, જેમ કે ગેસ માસ્ક. યુદ્ધના પછીના તબક્કામાં, રાસાયણિક વિસ્ફોટકોના ઉપયોગની અસરકારકતામાં વધારો થયો હતો, અને આ યુદ્ધના યુગમાં રાસાયણિક શસ્ત્રોના ઉપયોગમાં વધારો થયો હતો.