તમામ પ્રજાતિઓ માટે સમાન વહન ક્ષમતા ધરાવે છે
વહન ક્ષમતાનો ઉપયોગ મૂળરૂપે એવા પ્રાણીઓની સંખ્યા નક્કી કરવા માટે કરવામાં આવતો હતો કે જે જમીનના એક ભાગમાં તેનો નાશ કર્યા વિના ચરાવી શકે છે. પાછળથી, આ વિચારને મનુષ્યો જેવી વધુ જટિલ વસ્તી સુધી વિસ્તારવામાં આવ્યો હતો. માનવ વસ્તી માટે, સ્વચ્છતા અને તબીબી સંભાળ જેવા વધુ જટિલ પરિબળોને કેટલીકવાર જરૂરી સંસ્થાનો ભાગ તરીકે ગણવામાં આવે છે. જેમ જેમ વસ્તીની ગીચતા વધે છે, જન્મ દર ઘણીવાર વધે છે અને મૃત્યુ દર સામાન્ય રીતે ઘટે છે. જન્મ દર અને મૃત્યુ દર વચ્ચેનો તફાવત "કુદરતી વધારો" છે. વહન ક્ષમતા હકારાત્મક કુદરતી વધારાને ટેકો આપી શકે છે અથવા નકારાત્મક કુદરતી વૃદ્ધિની જરૂર પડી શકે છે. આમ, વહન ક્ષમતા એ એવી વ્યક્તિઓની સંખ્યા છે કે જે આપેલ જીવતંત્ર અને તેના પર્યાવરણ પર નોંધપાત્ર નકારાત્મક અસરો વિના પર્યાવરણને ટેકો આપી શકે છે. વહન ક્ષમતા નીચે, વસ્તી સામાન્ય રીતે વધે છે, જ્યારે ઉપર, તેઓ સામાન્ય રીતે ઘટે છે. વસ્તીના કદને સંતુલનમાં રાખતું પરિબળ નિયમન પરિબળ તરીકે ઓળખાય છે. વસ્તીના કદથી ઉપરની ક્ષમતામાં ઘટાડો થાય છે કારણ કે "કુદરતી વધારો" થાય છે. વહન ક્ષમતા હકારાત્મક કુદરતી વધારાને ટેકો આપી શકે છે અથવા નકારાત્મક કુદરતી વૃદ્ધિની જરૂર પડી શકે છે. આમ, વહન ક્ષમતા એ એવી વ્યક્તિઓની સંખ્યા છે કે જે આપેલ જીવત