പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റും ചർച്ച് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ടും ഒന്നുതന്നെയാണ്
ചാൾസ് രണ്ടാമന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തോടെ, പാർലമെന്റ് ചർച്ച് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ടിനെ എലിസബത്ത് പതിപ്പിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയല്ലാത്ത ഒരു രൂപത്തിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ട്യൂഡർമാർ നിസ്സാരമായി കണക്കാക്കിയ ഒരു മതസംഘടനയിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടുത്തുക എന്ന ആദർശം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ മതപരമായ ഭൂപ്രകൃതി അതിന്റെ ഇന്നത്തെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, ആംഗ്ലികൻ സ്ഥാപിതമായ പള്ളി മധ്യഭാഗം കൈവശപ്പെടുത്തി, ആംഗ്ലികൻ സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്ന് വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച പ്യൂരിറ്റൻമാരും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും, സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ നിയന്ത്രണം നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം ദേശീയ സഭയ്ക്ക് പുറത്ത് തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് തുടരേണ്ടിവന്നു. പുനരുദ്ധാരണത്തിന്റെ ഒരു ഫലം അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചാവകാശത്തിൽ ബിഷപ്പുകളാൽ നിയമിക്കപ്പെടാത്ത അല്ലെങ്കിൽ പ്രസ്ബൈറ്റർമാർ (പ്രെസ്ബിറ്ററുടെ ഉത്തരവുകളിൽ മന്ത്രിമാർ) ആയിരുന്ന 2,000 ഇടവക മന്ത്രിമാരെ പുറത്താക്കുക എന്നതായിരുന്നു. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഔദ്യോഗിക സംശയവും നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും നന്നായി തുടർന്നു. ഒരുപക്ഷേ 5 ശതമാനം റോമൻ കത്തോലിക്കരും (1600-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ 5 ശതമാനം ഇംഗ്ലീഷ് കത്തോലിക്കരും), 15 ശതമാനത്തിൽ