कल्पनारम्य जगात राहणे सामान्य आहे का?
अमेरिकन मानसशास्त्रज्ञ शेरिल सी. विल्सन आणि थिओडोर एक्स. बार्बर यांनी प्रथम 1981 मध्ये एफ. पी. पी. ची ओळख पटवली, जे लोकसंख्येच्या सुमारे 4 टक्के लोकांना लागू होते असे म्हटले जाते. हे वैशिष्ट्य ओळखण्याव्यतिरिक्त, विल्सन आणि बार्बर यांनी बालपणातील अनेक पार्श्वभूमी नोंदवल्या ज्यांनी बहुधा नंतरच्या जीवनात कल्पनारम्य सुस्पष्टतेचा पाया रचला, जसे की, "पालक, आजी-आजोबा, शिक्षक किंवा मित्र ज्यांनी परीकथा वाचण्यास प्रोत्साहन दिले, मुलांच्या... कल्पनारम्य गोष्टींना बळकटी दिली, आणि मुलाच्या बाहुल्या आणि भरलेल्या प्राण्यांना अशा प्रकारे उपचार केले ज्यामुळे मुलाला ते जिवंत आहेत यावर विश्वास ठेवण्यास प्रोत्साहन मिळाले". त्यांनी सुचवले की हे वैशिष्ट्य जवळजवळ संमोहन प्रेरणेला नाटकीयरित्या प्रतिसाद देणाऱ्यांचे समानार्थी होते, म्हणजे, "उच्च संमोहनक्षम". 1980 च्या दशकात मानसशास्त्रज्ञ ज्युडिथ्यू आणि स्टीव्हन लिन यांनी पहिले पद्धतशीर अभ्यास केले. नंतर 1990 च्या दशकात बॅरेट यांनी केलेल्या संशोधनात तिने या बालपणातील कल्पनारम्य वैशिष्ट्यांची देखील ओळख पटवली, ज्यांनी प्रामुख्याने संमोहनप्रवणतेचे आणखी एक वैशिष्ट्य ओळखले होते, ज्यांनी बालपणातील आघातप्रवणतेचे आणखी एक वैशिष्ट्य ओळखले होते.