உயிருள்ள ஈஸ்ட் செல்கள் இருந்தால் மட்டுமே சர்க்கரையை ஆல்கஹாலாக நொதித்தல் நடக்க முடியும்.
உயிருள்ள நுண்ணுயிரிகளின் செயல்பாட்டின் விளைவாக நொதித்தல் என்பதைக் காட்டுவது ஒரு திருப்புமுனையாக இருந்தபோதிலும், அது நொதித்தல் செயல்முறையின் அடிப்படை தன்மையை விளக்கவில்லை, அல்லது அது எப்போதும் இருக்கும் என்று தோன்றும் நுண்ணுயிரிகளால் ஏற்படுகிறது என்பதை நிரூபிக்கவில்லை. பாஸ்டர் உட்பட பல விஞ்ஞானிகள், ஈஸ்டில் இருந்து நொதித்தல் நொதியைப் பிரித்தெடுக்க தோல்வியுற்றனர். 1897 ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மன் வேதியியலாளர் எட்வர்ட் பியூஷ்னர் ஈஸ்ட்டை தரையிறக்கி, அவற்றிலிருந்து ஒரு சாற்றைப் பிரித்தெடுத்தபோது வெற்றி கிடைத்தது, பின்னர் இந்த "இறந்த" திரவம் ஒரு சர்க்கரைக் கரைசலை புளிக்கவைத்து, கார்பன் டை ஆக்சைடு மற்றும் ஆல்கஹால் ஆகியவற்றை உருவாக்கும் என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார். பியூஷ்னரின் முடிவுகள் உயிர்வேதியியலின் பிறப்பைக் குறிக்கும் என்று கருதப்படுகின்றன. "அமைப்புசாரா நொதிகள்" ஒழுங்கமைக்கப்பட்டவற்றைப் போலவே நடந்தன. அப்போதிருந்து, நொதித்தல் என்ற சொல் அனைத்து நொதிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் 1907 ஆம் ஆண்டில் அவரது வேதியியல் நொதிகள் நொதித்தல் மூலம் உருவாக்கப்பட்டது என்று புரிந்து கொள்ளப்பட்டது.