இந்தியாவில் உறுப்புகளை விற்பனை செய்வது சட்டபூர்வமானதா?
1994 ஆம் ஆண்டில் மனித உறுப்புகள் மாற்று அறுவை சிகிச்சைச் சட்டம் (டி. எச். ஓ. ஏ) நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்பு, இந்தியா ஒரு வெற்றிகரமான சட்ட உறுப்பு வர்த்தக சந்தையைக் கொண்டிருந்தது. குறைந்த செலவுகள் மற்றும் அதிக கிடைக்கும் தன்மை உலகெங்கிலும் இருந்து வணிகத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டு, இந்தியாவை உலகின் மிகப்பெரிய சிறுநீரக மாற்று மையங்களில் ஒன்றாக மாற்றியது. இருப்பினும், பல பிரச்சினைகள் வெளிப்படத் தொடங்கின. சில சந்தர்ப்பங்களில், நோயாளிகளுக்கு சிறுநீரக மாற்று அறுவை சிகிச்சை கூட நடந்ததாகத் தெரியாது. மற்ற சந்தர்ப்பங்களில், நோயாளிகளுக்கு அவர்கள் உண்மையில் பெற்றதை விட மிக அதிகமான கொடுப்பனவுகள் வழங்கப்படும் என்று வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டன. இவை மற்றும் பிற நெறிமுறை சிக்கல்கள் இந்திய அரசாங்கத்தை உறுப்புகளின் விற்பனையைத் தடைசெய்யும் சட்டத்தை நிறைவேற்றத் தூண்டின. இருப்பினும், தற்போதைய சட்டங்கள் இன்னும் ஓட்டைகளைக் கொண்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, டி. எச். ஓ. ஏ ஒரு உறுப்பு தானம் செய்பவர் ஒரு உறவினர், வாழ்க்கைத் துணை அல்லது பெறுநருக்கு "பாசம்" என்ற காரணங்களுக்காக நன்கொடை அளிக்கும் ஒரு நபராக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. பெரும்பாலும், "பாசம்" என்ற கூற்றுக்கள் ஆதாரமற்றவை மற்றும் உறுப்பு நன்கொடையாளருக்கு எந்த தொடர்பும் இல்லை. பல சந்தர்ப்பங்களில், நன்கொடையாளர் இந்திய மொழியைப் பேசுபவராகவோ அல்லது பெறுநராக