ข้อเท็จจริงจากฎีกาที่ 3142/2557 มีอะไรบ้าง
ข้อเท็จจริงจากฎีกาที่ 3142/2557


1. อัยการจังหวัดชุมพรได้เป็นโจทก์ยื่นฟ้องจำเลยว่า เมื่อระหว่างวันที่ 18 กันยายน 2549 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ถึงวันที่ 19 กันยายน 2549 เวลากลางคืนก่อนเที่ยงต่อเนื่องกัน จำเลยลักกรีดน้ำยางพารา302 ต้น ราคา 1,860 บาท ของนางสมศรี ทับแก้ว ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ พืชพันธุ์ของผู้เสียหายผู้มีอาชีพกสิกรรมไป เหตุเกิดขึ้นที่ตำบลปากคลอง อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ขอให้ลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 334, 335 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน 1,860 บาทแก่ผู้เสียหาย


2. ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ปรากฏว่าศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษากลับเป็นว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335(1)(12) วรรคสอง ประกอบมาตรา 80, 86


3. ในชั้นศาลฎีกา มีประเด็นที่ศาลฎีกาได้วินิจฉัย ดังนี้

3.1 ผู้เสียหายและจำเลยเป็นเจ้าของรวมในสวนยางพาราที่เกิดเหตุ และจำเลยยอมรับว่าก่อนเกิดเหตุยอมให้ผู้เสียหายครอบครองและได้ประโยชน์เพียงผู้เดียว ที่จำเลยจ้างนายสมปองเข้าไปกรีดยางพาราก็ทำโดยเปิดเผยเพราะเข้าใจว่ามีอำนาจกระทำได้ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า การเอาทรัพย์ที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยไปโดยทุจริตก็เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ ตาม ป.อ. มาตรา 334, 335 ดังนั้น แม้ฟังได้ตามข้ออ้างของจำเลยว่าจำเลยและผู้เสียหายเป็นเจ้าของรวมในน้ำยางพาราแต่จำเลยก็จะเอาน้ำยางพาราที่นายสมปองกรีดจากต้นยางพาราไปเพียงผู้เดียว โดยขณะนั้นผู้เสียหายเป็นผู้เดียวที่ครอบครองและได้ประโยชน์ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่ผู้เสียหายจะครอบครองสวนยางพาราที่เกิดเหตุแทนจำเลยด้วย เพราะมีเหตุพิพาทและหย่าขาดจากกันแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเองย่อมเป็นการทุจริตแล้ว จึงเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ (ของผู้มีอาชีพกสิกรรม) เมื่อน้ำยางพาราที่กรีดยังอยู่ในถ้วยรองน้ำยางยังไม่ได้ถูกนำไปเป็นเพียงพยายามกระทำความผิดฐานลักทรัพย์

3.2 คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำการลักทรัพย์เอง แต่ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาฟังได้ว่าจำเลยเป็นผู้จ้างวานให้ผู้อื่นกระทำความผิด จึงเป็นการแตกต่างในข้อสาระสำคัญ ศาลไม่อาจลงโทษฐานเป็นผู้ใช้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคสอง คงลงโทษได้ในฐานผู้สนับสนุน
คำพิพากษาศาลฎีกา,ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง)