จงสรุปเรื่อง "อายุความประกันวินาศภัย (ป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒)" ให้หน่อยได้ไหมคะ?
อายุความประกันวินาศภัย อายุความประกันวินาศภัย อายุความประกันวินาศภัย (ป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒) (ป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒) (ป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒) *********** *********** *********** ในกรณีบุคคลภายนอกฟ้องให้ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรับผิดตามกรมธรรม์ประกันภัย มีอายุความ ๒ ปี ตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ จะนำอายุความละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ มาใช้บังคับไม่ได้ (ฎ.๒๙๐๔/๓๕) ในกรณีบุคคลภายนอกฟ้องให้ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรับผิดตามกรมธรรม์ประกันภัย มีอายุความ ๒ ปี ตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ จะนำอายุความละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ มาใช้บังคับไม่ได้ (ฎ.๒๙๐๔/๓๕) ดังนี้ หากผู้ได้รับความเสียหายฟ้องทั้งผู้กระทำละเมิดและฟ้องผู้รับประกันภัยมาด้วยกัน อายุความที่จะบังคับในแต่ละย่อมไม่เท่ากัน โดยอายุความฟ้องผู้ทำละเมิด (รวมทั้งนายจ้าง ตัวการ ฯลฯ) มีกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง ส่วนอายุความฟ้องผู้รับประกันภัยมีกำหนด ๒ ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ (ฎ.๘๕๓๓/๔๒ ปชญ) ดังนี้ หากผู้ได้รับความเสียหายฟ้องทั้งผู้กระทำละเมิดและฟ้องผู้รับประกันภัยมาด้วยกัน อายุความที่จะบังคับในแต่ละย่อมไม่เท่ากัน โดยอายุความฟ้องผู้ทำละเมิด (รวมทั้งนายจ้าง ตัวการ ฯลฯ) มีกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องชดใช้ค่า สินไหมทดแทนตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง ส่วนอายุความฟ้องผู้รับประกันภัยมีกำหนด ๒ ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ (ฎ.๘๕๓๓/๔๒ ปชญ) ข้อสังเกต อายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ เป็นอายุความฟ้องผู้รับประกันภัยให้รับผิดในค่าสินไหมทดแทนเพราะความรับผิดของผู้รับประกันภัยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย แต่ในกรณีที่ผู้รับประกันภัยเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยไปฟ้องไล่เบี้ยเอากับผู้กระทำละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๐ นั้น ไม่อยู่ในบังคับอายุความ ๒ ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ หากแต่ถือหลักกฎหมายการรับช่วงสิทธิที่ว่าผู้รับช่วงสิทธิมีสิทธิเช่นเดียวกับผู้เอาประกันที่ตนรับช่วงสิทธิมา ดังนั้นผู้รับประกันภัยต้องฟ้องผู้ละเมิดภายในอายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ เช่นเดียวกับสิทธิของผู้เอาประกันภัย (ฎ.๕๘๑๓/๓๙) ข้อสังเกต อายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ เป็นอายุความฟ้องผู้รับประกันภัยให้รับผิดในค่าสินไหมทดแทนเพราะความรับผิดของผู้รับประกันภัยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย แต่ในกรณีที่ผู้รับประกันภัยเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยไปฟ้องไล่เบี้ยเอากับผู้กระทำละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๐ นั้น ไม่อยู่ในบังคับอายุความ ๒ ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ หากแต่ถือหลักกฎหมายการรับช่วงสิทธิที่ว่าผู้รับช่วงสิทธิมีสิทธิเช่นเดียวกับผู้เอาประกันที่ตนรับช่วงสิทธิมา ดังนั้นผู้รับประกันภัยต้องฟ้องผู้ละเมิดภายในอายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ เช่นเดียวกับสิทธิของผู้เอาประกันภัย (ฎ.๕๘๑๓/๓๙)
1. ในกรณีที่บุคคลภายนอกฟ้องให้ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรับผิดตามกรมธรรม์ประกันภัย มีอายุความ 2 ปี ตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ และไม่สามารถนำอายุความละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ มาใช้บังคับได้ (ฎ.๒๙๐๔/๓๕)

2. หากผู้ได้รับความเสียหายฟ้องทั้งผู้กระทำละเมิดและผู้รับประกันภัย อายุความฟ้องของผู้ทำละเมิด (รวมทั้งนายจ้าง ตัวการ ฯลฯ) คือ 1 ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิด และรู้ตัวผู้จะพึงต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง

3. ส่วนอายุความฟ้องของผู้รับประกันภัยคือ 2 ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ (ฎ.๘๕๓๓/๔๒ ปชญ)

4. คำว่า "อายุความ" ตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ เป็นอายุความฟ้องของผู้รับประกันภัยให้รับผิดในค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากความรับผิดของผู้รับประกันภัยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย

5. ในกรณีที่ผู้รับประกันภัยเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยไปฟ้องไล่เบี้ยเอากับผู้กระทำละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๐ อายุความ 2 ปีตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ ไม่ถูกบังคับ แต่ต้องฟ้องผู้ละเมิดภายในอายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๔๔๘

ความสังเกตคือ อายุความตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๒ จะมีผลต่อฟ้องของผู้รับประกันภัยเท่านั้น และไม่นำมาใช้บังคับในกรณีที่ผู้รับประกันภัยเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยไปฟ้องไล่เบี้ยเอากับผู้กระทำละเมิดตามป.พ.พ.มาตรา ๘๘๐
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายประกันภัย,คำพิพากษาศาลฎีกา