ศาลอุทธรณ์มีอำนาจสั่งคุ้มครองชั่วคราวโดยยึดทรัพย์จำเลยก่อนคำพิพากษาได้หรือไม่
ไม่ได้ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 254 บัญญัติให้ยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวต่อศาลชั้นต้น
ศาลชั้นต้นมีอำนาจสั่งคุ้มครองชั่วคราวได้ตลอดเวลาที่ยังมิได้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์มีอำนาจวินิจฉัยคดีได้ เมื่อมีคำร้องคำแก้ ฯลฯ ซึ่งศาลชั้นต้นส่งขึ้นมา
ศาลที่มีอำนาจออกหมายบังคับคดีหรือทำคำชี้ขาดเกี่ยวกับการบังคับคดีคือศาลที่พิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีในชั้นต้น
คำอธิบายเพิ่มเติม:

มาตรา 254 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติว่า "โจทก์หรือจำเลยจะร้องขอให้ศาลมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวก่อนหรือระหว่างพิจารณาคดีก็ได้"
มาตรา 255 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติว่า "คำร้องตามมาตรา 254 นั้น ให้ยื่นต่อศาลชั้นต้น เว้นแต่กรณีที่มีเหตุอันสมควร ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาอาจมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวได้"
มาตรา 240 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติว่า "ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยคดีได้ เมื่อมีคำฟ้อง คำแก้ คำร้อง คำแถลง คำเบิกความ เอกสาร พยานหลักฐาน และสิ่งอื่นใดที่จำเป็นในการพิจารณาคดี ซึ่งศาลชั้นต้นส่งขึ้นมา"
มาตรา 301 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติว่า "ศาลที่มีอำนาจออกหมายบังคับคดีหรือทำคำชี้ขาดเกี่ยวกับการบังคับคดี คือศาลที่ได้พิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีในชั้นต้น"
ตัวอย่าง:

โจทก์ยื่นฟ้องต่อศาลชั้นต้น และขอให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวโดยยึดทรัพย์จำเลย ศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาคำร้อง
ศาลชั้นต้นส่งสำนวนคดีและคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวขึ้นศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิจารณาคดี แต่ไม่มีอำนาจพิจารณาคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราว
โจทก์สามารถยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวต่อศาลอุทธรณ์ได้ แต่ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิจารณาได้ เมื่อมีเหตุอันสมควร
สรุป:

ศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนหรือระหว่างพิจารณาคดี ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจพิจารณาคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราว เว้นแต่กรณีที่มีเหตุอันสมควร
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)