ช่วยสรุปคำพิพากษาเรื่อง "สกัดหลัก ฎีกาเด่น พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 และ 24" ให้หน่อยสิคะ
มาตรา ๒๒ เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลู กหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้ เดียวมีอำนาจดังต่อไปนี้
(๑) จัดการและจำหน่ายทรัพย์สินของลู กหนี้ หรือกระทำการที่จำเป็นเพื่อให้ก ิจการของลูกหนี้ที่ค้างอยู่เสร็ จสิ้นไป
(๒) เก็บรวบรวมและรับเงินหรือทรัพย์ สินซึ่งจะตกได้แก่ลูกหนี้ หรือซึ่งลูกหนี้มีสิทธิจะได้รับ จากผู้อื่น
(๓) ประนีประนอมยอมความ หรือฟ้องร้อง หรือต่อสู้คดีใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้

- ทรัพย์ต้องอยู่ในอำนาจของเจ้าพน ักงานพิทักษ์ทรัพย์ จึงจะฟ้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรั พย์ได้ โดยดูจาก มาตรา 109

คำพิพากษาศาลฎีกา 1517/2525
พรบ. ล้มละลาย มาตรา 26 และ 27 ห้ามเจ้าหนี้ฟ้องผู้ล้มละลายเฉพ าะหนี้เงินเท่านั้น หนี้กระทำการ ส่งมอบทรัพย์ทรัพย์สิน ที่เจ้าหนี้ไม่อาจกระทำการขอรับ ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ หาได้ห้ามมิให้ฟ้องไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้ลูกหนี้ผู้ ล้มละลายโอนที่ดินพิพาทคืนโจทก์ และ รับเงินค่าหุ้นตามข้อตกลงกับโจท ก์ กับขอให้ขับไล่นั้นเป็นคำฟ้องเก ี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ โจทก์จึงฟ้องพนักงานพิทักษ์ทรัพ ย์ของลูกหนี้เป็นจำเลยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2650/2550
แม้ พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 และ 24 จะบัญญัติว่าเมื่อศาลสั่งพิทักษ ์ทรัพย์ของลูกหนี้แล้วเจ้าพนักง านพิทักษ์ทรัพย์แต่เพียงผู้เดีย วมีอำนาจจัดการและจำหน่ายทรัพย์ สินของลูกหนี้ ฟ้องร้องหรือต่อสู้คดีใดๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้ และห้ามมิให้ลูกหนี้กระทำการใดๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการขอ งตน แต่การฟ้องขอให้บังคับจำเลยซึ่ง ถูกพิทักษ์ทรัพย์ส่งมอบรถยนต์ที ่เช่าซื้อซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของ โจทก์โดยมิได้เรียกร้องค่าเสียห ายอื่น เป็นการขอให้บังคับจำเลยชำระหนี ้ส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง และเป็นการใช้สิทธิติดตามเอาทรั พย์ของโจทก์คืนเป็นหนี้ที่มิอาจ ขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 55 ประกอบ พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 26

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2037/2552
เครื่องหมายการค้าเป็นทรัพย์สิน ทางปัญญา นับเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่งและส ามารถโอนให้แก่กันได้ ตามพ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 44 และมาตรา 48 วรรคหนึ่ง การโอนเครื่องหมายการค้าของโจทก ์เป็นการจัดการทรัพย์สินของจำเล ยทั้งสอง ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจการจัดการขอ งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตาม พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 22 (1), (3) และมาตรา 24 การที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็ นคดีนี้แทนที่จะฟ้องเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์จึงไม่ชอบ

- หนี้ซึ่งมูลแห่งหนี้เกิดขึ้นหลั งศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ ( ไม่ว่าจะชั่วคราวหรือเด็ดขาด ) มี 3 ประเภท
1. หนี้นั้นเกิดจากนิติกรรม เช่น ลูกหนี้ถูกพิทักษ์ทรัพย์แล้วยัง ไปกู้เงินจากธนาคาร
2. หนี้นั้นเกิดจากนิติเหตุ เช่น ละเมิด
3. หนี้ที่เกิดขึ้นโดยผลของกฎหมาย หรือ หนี้ที่กฎหมายบังคับให้ต้องชำระ เช่น หนี้ภาษีอากร , หนี้เกี่ยวกับแรงงาน ( ค่าชดเชย )

1. หนี้เกิดจากนิติกรรม : ถือว่าหนี้นั้นเกิดขึ้นโดยฝ่าฝื นมาตรา 22 ประกอบกับ มาตรา 24
ผลของคือ ความเป็นโมฆะ จะมาขอรับชำระหนี้ก็ไม่ได้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4238/2539
จำเลยที่1ทำสัญญาซื้อขายกุ้งจาก โจทก์ขณะที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ท รัพย์จำเลยที่1เด็ดขาดสัญญาซื้อ ขายระหว่างโจทก์กับจำเลยที่1ย่อ มเป็นนิติกรรมที่ฝ่าฝืนพระราชบั ญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา22,2 4เพราะเมื่อศาลมีคำสั่งพิทักษ์ท รัพย์ของจำเลยที่1แล้วอำนาจในกา รจัดการทรัพย์สินย่อมตกเป็นของเ จ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่เพีย งผู้เดียวจำเลยที่1ไม่มีอำนาจกร ะทำการใดๆเกี่ยวกับทรัพย์สินหรื อกิจการของตนเว้นแต่จะได้กระทำต ามคำสั่งหรือความเห็นของศาลเจ้า พนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้จัดการท รัพย์หรือที่ประชุมเจ้าหนี้เท่า นั้นสัญญาซื้อขายอาหารกุ้งระหว่ างโจทก์กับจำเลยที่1จึงตกเป็นโม ฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย ์มาตรา150ไม่มีผลบังคับสัญญาที่ โจทก์กับจำเลยที่1ตกลงขยายระยะเ วลาชำระราคาค่าอาหารกุ้งที่ทำขึ ้นระหว่างนั้นก็ตกเป็นโมฆะเช่นก ันสัญญาค้ำประกันระหว่างโจทก์กั บจำเลยที่2และที่3ที่ค้ำประกันห นี้ที่ขยายเวลาชำระนั้นจึงไม่อา จมีขึ้นได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งแ ละพาณิชย์มาตรา681โจทก์ฟ้องบังค ับให้จำเลยทั้งสามรับผิดชำระค่า อาหารกุ้งไม่ได้ คดีเป็นการฟ้องให้ชำระหนี้อันไม ่อาจแบ่งแยกได้แม้จำเลยที่1มิได ้อุทธรณ์ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉ ัยและพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่งมาตรา245(1)ประกอบด้วยม าตรา247

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3169/2531
การเพิกถอนการโอนทรัพย์สินหรือก ารกระทำใด ๆ ที่จะเป็นผลให้เจ้าหนี้ยื่นคำขอ รับชำระหนี้ได้นั้น ต้องเป็นการเพิกถอนตามมาตรา 115 คือเป็นเรื่องที่ลูกหนี้โอนทรัพ ย์สินหรือกระทำการใด ๆ ในระหว่างระยะเวลาสามเดือนก่อนม ีการขอให้ล้มละลายและภายหลังนั้ น ซึ่งหมายถึงการโอนที่กระทำก่อนศ าลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้ น ไม่รวมถึงการโอนที่กระทำภายหลัง ศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้ว ดังนั้นหากมีการชำระหนี้ภายหลัง ศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ การชำระหนี้นั้นก็เป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับแม้เจ้าหนี้จะรับช ำระหนี้ไว้ ก็ไม่ทำให้หนี้นั้นระงับไป เจ้าหนี้มีหน้าที่ต้องยื่นคำขอร ับชำระหนี้สำหรับหนี้นั้นภายในก ำหนดเวลาตามมาตรา 91 การที่เจ้าหนี้ไม่ได้ยื่นคำขอรั บชำระหนี้ภายในกำหนดเวลาดังกล่า วแม้ต่อมาศาลจะมคำสั่งให้เพิกถอ นการชำระหนี้รายนี้เสียเมื่อการ เพิกถอนไม่เกี่ยวกับปัญหาตามมาต รา 115 เจ้าหนี้ก็ไม่มีสิทธิยื่นคำขอรั บชำระหนี้ตามมาตรา 92 ได้

2. หนี้นั้นเกิดจากนิติเหตุ : ผู้ถูกกระทำละเมิด จะมาขอรับชำระหนี้นั้นไม่ได้ เพราะว่าหนี้เกิดขึ้นหลังจากศาล มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้ว ไม่เข้ามาตรา 94 ทางแก้ คือ ต้องฟ้อง
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4851/2545
ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 และ 25 การที่บุคคลล้มละลายจำนองที่ดิน ของตนแก่ผู้รับจำนองเพื่อเป็นปร ะกันหนี้ของผู้อื่นภายหลังที่ศา ลได้พิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลา ยแล้ว เป็นการกระทำเกี่ยวกับทรัพย์สิน ของลูกหนี้อันมีผลผูกพันในที่ดิ นที่จะต้องถูกบังคับคดีในที่สุด หากไม่ชำระหนี้ และฝ่าฝืนต่อกฎหมายเพราะไม่ได้ก ระทำตามคำสั่งหรือความเห็นชอบขอ งศาลหรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพ ย์ นิติกรรมจำนองจึงตกเป็นโมฆะ มิใช่กรณีที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ ทรัพย์จะต้องเข้าว่าคดีแพ่งอันเ กี่ยวกับการจัดการทรัพย์สินของล ูกหนี้ซึ่งค้างพิจารณาอยู่ในศาล ตามบทบัญญัติดังกล่าวด้วย แม้หากการกระทำของลูกหนี้จะเป็น การละเมิดต่อโจทก์และมีหนี้ที่จ ะต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายแ ก่โจทก์ แต่หนี้ดังกล่าวก็เกิดขึ้นภายหล ังที่ศาลได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพ ย์เด็ดขาดแล้ว โจทก์ไม่มีอาจนำมาขอยื่นรับชำระ หนี้ในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญ ัติล้มละลายฯ มาตรา 27,91 และ 94 โจทก์ชอบที่จะฟ้องลูกหนี้เป็นจำ เลยโดยตรง โจทก์จะฟ้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ท รัพย์เป็นจำเลยแทนลูกหนี้หาได้ไม่

3. หนี้ที่เกิดขึ้นโดยผลของกฎหมาย หรือ หนี้ที่กฎหมายบังคับให้ต้องชำระ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 374/2534
การที่ลูกหนี้ถูกศาลสั่งพิทักษ์ ทรัพย์แล้ว แต่ยังคงเป็นเจ้าของที่ดินอยู่น ั้น ย่อมมีหน้าที่เสียภาษีบำรุงท้อง ที่ แต่ไม่อาจจัดการทรัพย์สินโดยตนเ องได้ จะต้องดำเนินการแทนโดยเจ้าพนักง านพิทักษ์ทรัพย์ ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483มาตรา 22 หนี้ค่าภาษีที่เกิดขึ้นภายหลังล ูกหนี้ถูกพิทักษ์ทรัพย์แล้วการท ี่โจทก์จะยื่นคำขอรับชำระหนี้ภา ยในเวลาที่พระราชบัญญัติล้มละลา ย พ.ศ. 2483 มาตรา 91 กำหนดไว้ย่อมทำไม่ได้ พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94 มิได้บัญญัติห้ามฟ้องเกี่ยวกับห นี้ค่าภาษีบำรุงท้องที่และเงินเ พิ่มซึ่งเป็นหนี้ที่เกิดขึ้นโดย ผลของกฎหมายหลังจากลูกหนี้ถูกพิ ทักษ์ทรัพย์แล้ว.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2289/2536
การที่ผู้ร้องแจ้งการประเมินเพื ่อเรียกเก็บภาษีโรงเรือนและที่ด ินไปยังผู้คัดค้าน ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ผู้ร้องขอรั บชำระหนี้ในคดีล้มละลาย การที่ผู้คัดค้านมีหนังสือตอบผู ้ร้องว่าผู้คัดค้านไม่อาจยื่นแบ บแสดงรายการเพื่อเสียภาษีเป็นกา รแจ้งความคิดเห็นของผู้คัดค้านไ ปยังผู้ร้องเท่านั้น ความเห็นของผู้คัดค้านดังกล่าวไ ม่ทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหา ยตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 146 ผู้ร้องไม่อาจร้องคัดค้านเป็นคด ีนี้ได้ ประเด็นนี้แม้คู่ความมิได้ยกขึ้ นว่ากล่าวกันมาก่อน แต่เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเ รียบร้อยของประชาชนศาลฎีกามีอำน าจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5219/2534
ปรากฏตามคำฟ้องว่า ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยท ี่ 1เด็ดขาดก่อนที่โจทก์จะยื่นฟ้อง จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ย่อมหมดอำนาจที่จะกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของตนได้ อำนาจในการจัดการทรัพย์สินและต่ อสู้คดีใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของจำเลยที่ 1ตกเป็นของจำเลยที่ 2 เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้ เดียว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ให้ชำระหนี้ภาษีอากรได้ เพราะเป็นการฝ่าฝืน พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 และ 24 เมื่อที่ดินและโรงเรือนของจำเลย ที่ 1 ที่จำเลยที่ 2 มีอำนาจจัดการนั้นมี พ.ร.บ. ภาษีบำรุงท้องที่ พ.ศ. 2508 มาตรา 7,35บัญญัติให้ผู้ซึ่งเป็นเจ้าข องที่ดินมีหน้าที่เสียภาษีภายใน เดือนเมษายนของทุกปีหรือภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเม ินแล้วแต่กรณี กับมี พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 มาตรา8,38,40 บัญญัติให้ผู้เป็นเจ้าของทรัพย์ สินชำระค่าภาษีปีละครั้งภายใน 90 วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้งความการป ระเมิน จำเลยที่ 2จึงมีหน้าที่ที่จะต้องเอาเงินข องจำเลยที่ 1 ชำระค่าภาษีบำรุงท้องที่และค่าภ าษีโรงเรือนและที่ดินแทนจำเลยที ่ 1 โจทก์จึงมีสิทธิได้รับชำระหนี้ค ่าภาษีอากรตามฟ้อง แม้เป็นหนี้ที่เกิดภายหลังจากศา ลได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลย ที่ 1 เด็ดขาดแล้วก็ตาม การที่เจ้าพนักงานของกรุงเทพมหา นครโจทก์มีหนังสือแจ้งจำเลยที่ 2 ในฐานะเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ของจำเลยที่ 1 ให้ยื่นแบบแสดงรายการเพื่อเสียภ าษีโรงเรือนและที่ดินสำหรับโรงเ รือนของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 มีหนังสือตอบว่า โจทก์ในฐานะเจ้าหนี้จะบังคับสิท ธิเรียกร้องได้ก็แต่โดยการขอรับ ชำระหนี้ จำเลยที่ 2ไม่จำต้องยื่นแบบรายการเพื่อเส ียภาษีแทนจำเลยที่ 1 นั้น หนังสือตอบของจำเลยที่ 2 เป็นเพียงความเห็นของจำเลยที่ 2 ในปัญหาว่าโจทก์ในฐานะเจ้าหนี้ค ่าภาษีโรงเรือนและที่ดินจะใช้สิ ทธิเรียกค่าภาษีดังกล่าวได้โดยว ิธีใด ไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงไม่จำต้องยื่นคำร้องคัด ค้านต่อศาลภายใน 14 วัน นับแต่วันทราบคำวินิจฉัยเพื่อให ้ศาลสั่งกลับหรือแก้ไขคำวินิจฉั ยของจำเลยที่ 2 ตาม พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 146
คำพิพากษาศาลสรุปถึงมาตรา 22 ของพระราชบัญญัติล้มละลายฯ ซึ่งกำหนดถึงอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ โดยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีสิทธิและหน้าที่ต่อไปนี้ นะคะ

1. จัดการและจำหน่ายทรัพย์สิน: สามารถดำเนินการจัดการและจำหน่ายทรัพย์สินของลูกหนี้หรือกระทำการที่จำเป็นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ที่ค้างอยู่เสร็จสิ้นไป
2. เก็บรวบรวมและรับเงินหรือทรัพย์สิน: สามารถเก็บรวบรวมและรับเงินหรือทรัพย์สินที่เป็นของลูกหนี้หรือที่ลูกหนี้มีสิทธิจะได้รับจากผู้อื่น
3. ประนีประนอมยอมความหรือฟ้องร้อง: สามารถประนีประนอมยอมความหรือฟ้องร้องหรือต่อสู้คดีใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้

** คำพิพากษายังกล่าวถึงว่าทรัพย์สินต้องอยู่ในอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เพื่อฟ้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ โดยอ้างอิงมาตรา 109 ของพระราชบัญญัติล้มละลายฯ
สาเหตุที่ลูกหนี้ไม่สามารถฟ้องการชำระหนี้ได้ เช่น หนี้ที่เกิดจากนิติกรรมหลังจากมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้วมีผลทำให้หนี้นั้นๆ ไม่สามารถถูกบังคับให้ชำระได้ และหนี้ที่เกิดจากนิติเหตุที่ไม่สามารถยื่นคำขอรับชำระหนี้ได้ เนื่องจากมีการละเมิดต่อโจทก์ หรือมีคำสั่งของศาลเพื่อเพิกถอนการชำระหนี้นั้นๆ

ทั้งนี้ คำพิพากษายังกล่าวถึงประเภทของหนี้ที่มีสามประการคือ หนี้ที่เกิดจากนิติกรรม, หนี้ที่เกิดจากนิติเหตุ, และหนี้ที่เกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายหรือหนี้ที่กฎหมายบังคับให้ต้องชำระ เช่น หนี้ภาษีอากร, หนี้เกี่ยวกับแรงงาน (ค่าชดเชย) และระบุว่าการกระทำของลูกหนี้จะมีผลโมฆะและไม่สามารถถูกบังคับให้ชำระหนี้ได้หากอยู่ในกรณีที่กล่าวถึงในคำพิพากษานี้

** คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 374/2534 ระบุถึงกรณีของลูกหนี้ที่ถูกศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้ว แต่ยังคงเป็นเจ้าของที่ดิน จึงมีหน้าที่เสียภาษีบำรุงท้องที่ แต่ไม่สามารถจัดการทรัพย์สินได้เอง จึงต้องให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดำเนินการแทนตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 โดยไม่สามารถยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในเวลาที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 91 ได้

** คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2289/2536 ระบุว่าการประเมินภาษีโรงเรือนและที่ดินที่ผู้ร้องแจ้งการประเมินเรียกเก็บไปยังผู้คัดค้านไม่เกี่ยวข้องกับคดีล้มละลาย และการที่ผู้คัดค้านไม่ยื่นแบบแสดงรายการเพื่อเสียภาษีไม่ทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 146

** คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5219/2534 ระบุว่าศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยที่ 1 โดยไม่ต้องการให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟ้องจำเลยที่ 1 ให้ชำระหนี้ภาษีอากร เนื่องจากเจ้าพนักงานนี้ไม่มีอำนาจฟ้อง และมีการบัญญัติให้เจ้าของที่ดินชำระภาษีตามพ.ร.บ.ภาษีบำรุงท้องที่ และภาษีโรงเรือนและที่ดิน ทำให้จำเลยที่ 2 มีหน้าที่เรียกเก็บค่าภาษีจากจำเลยที่ 1 แทน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องให้ชำระหนี้ตามพ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 และ 24 และจำเลยที่ 2 ไม่จำเป็นต้องยื่นแบบรายการเพื่อเสียภาษีแทนจำเลยที่ 1 โจทก์จึงไม่ต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลภายใน 14 วันตามกฎหมาย และเนื่องจากหนังสือตอบของจำเลยที่ 2 เป็นเพียงความเห็น โจทก์ไม่ต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลภายใน 14 วันตามกฎหมาย โดยการขอรับชำระหนี้นี้ไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 146
กฎหมายล้มละลาย-ฟื้นฟูกิจการ,คำพิพากษาศาลฎีกา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)