โจทก์และ ด. ฟ้องร้องจำเลยที่ 1 ว่าผิดสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุด กรณีนี้ ศาลฎีกาพิพากษาว่าอย่างไร
(ก) สัญญาจะซื้อจะขายเป็นโมฆะ เพราะจำเลยที่ 1 ผิดเงื่อนไขเรื่องเนื้อที่ดิน

(ข) สัญญาจะซื้อจะขายเป็นโมฆะ เพราะจำเลยที่ 1 ผิดเงื่อนไขเรื่องจำนวนที่จอดรถ

(ค) สัญญาจะซื้อจะขายเป็นโมฆียะ เพราะโจทก์และ ด. สำคัญผิดเรื่องเนื้อที่ดิน

(ง) สัญญาจะซื้อจะขายไม่เป็นโมฆะ เพราะโจทก์และ ด. สำคัญผิดเรื่องจำนวนที่จอดรถ
ข้อที่ถูกต้องได้แก่ (ค) สัญญาจะซื้อจะขายเป็นโมฆียะ เพราะโจทก์และ ด. สำคัญผิดเรื่องเนื้อที่ดิน เนื่องจาก ศาลฎีกาพิจารณาว่า เนื้อที่ดินที่ผิดพลาดนั้น ไม่ได้เป็นสาระสำคัญของสัญญาจะซื้อจะขาย เพราะว่า

จำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุด มิใช่ที่ดิน ห้องชุดเป็นทรัพย์สินหลักของสัญญา
การผิดเงื่อนไขเรื่องเนื้อที่ดิน เป็นเพียงการสำคัญผิดในคุณสมบัติของอาคารชุด สัญญาจะซื้อจะขายจึงไม่เป็นโมฆะ แต่เป็นโมฆียะตาม ป.พ.พ. มาตรา 157

โจทก์และ ด. จะต้องบอกล้างสัญญาภายใน 1 ปี นับแต่เวลาที่อาจให้สัตยาบันได้ หรือภายใน 10 ปี นับแต่ได้ทำสัญญา

ตัวเลือกอื่นๆ ไม่ถูกต้อง เพราะว่า:
(ก) สัญญาจะซื้อจะขายไม่เป็นโมฆะ เพราะว่า การผิดเงื่อนไขเรื่องเนื้อที่ดิน ไม่ได้เป็นสาระสำคัญของสัญญา
(ข) สัญญาจะซื้อจะขายไม่เป็นโมฆะ เพราะว่า การผิดเงื่อนไขเรื่องจำนวนที่จอดรถ ไม่ได้เป็นสาระสำคัญของสัญญา
(ง) สัญญาจะซื้อจะขายไม่เป็นโมฆะ เพราะว่า การผิดเงื่อนไขเรื่องจำนวนที่จอดรถ ไม่ได้เป็นสาระสำคัญของสัญญา และโจทก์และ ด. ไม่ได้สำคัญผิดในเรื่องนี้
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายที่ดิน,กฎหมายอสังหาริมทรัพย์,กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,กฎหมายซื้อขาย,คำพิพากษาศาลฎีกา