จงสรุปบทความดังต่อไปนี้
จำเลยที่ 1 ไม่เคยขออนุญาตใช้รถจาก ส. ซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นผู้อนุญาตใช้รถจาก ม. ก็ดี และ ม. ไม่ทราบตัวผู้รับผิดชอบเก็บรักษากุญแจรถคันเกิดเหตุรวมทั้งไม่ทราบเหตุรถชนที่เกิดขึ้น จนกระทั่งมีการร้องเรียนไปที่จำเลยที่ 2 ก็ดี เหล่านี้ ย่อมเห็นได้ว่า มีการปล่อยปละละเลยย่อหย่อนไม่ควบคุมการใช้รถให้เป็นไปตามระเบียบของทางราชการ จนจำเลยที่ 1 เคยนำรถคันเกิดเหตุไปจอดค้างคืนที่บ้านตนเอง รวมทั้งสามารถนำรถออกไปใช้ในกิจธุระส่วนตัวโดยพลการ ทั้งที่ขัดต่อระเบียบกฎเกณฑ์การใช้รถราชการดังกล่าว เข้าลักษณะที่จำเลยที่ 2 ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ใช้รถคันเกิดเหตุอันเป็นหน้าที่ของพนักงานขับรถได้แม้เป็นเวลานอกราชการ การที่จำเลยที่ 1 ขับรถไปเฉี่ยวชนจนทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บโดยประมาท จึงถือได้ว่าเป็นผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 2 ได้กระทำในการปฏิบัติหน้าที่ จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์ตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ฯ มาตรา 5 วรรคหนึ่ง
1. จำเลยที่ 1 ไม่เคยขออนุญาตใช้รถจาก ส. ซึ่งได้รับอนุญาตใช้รถจาก ม. 

2. ม. ไม่ทราบตัวผู้เก็บกุญแจรถและไม่ทราบเหตุรถชนกัน จนกระทั่งมีการร้องเรียนไปที่จำเลยที่ 2 จึงเห็นได้ว่า มีการปล่อยละเลยไม่ควบคุมการใช้รถให้เป็นไปตามระเบียบราชการ จนจำเลยที่ 1 เคยนำรถไปจอดค้างคืนที่บ้านตนเอง รวมทั้งนำรถไปใช้ในธุระส่วนตัว เข้าลักษณะจำเลยที่ 2 ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ใช้รถคันเกิดเหตุอันเป็นของพนักงานขับรถได้แม้เป็นเวลานอกราชการ 

3. การที่จำเลยที่ 1 ขับรถไปเฉี่ยวชนจนทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บโดยประมาท ถือได้ว่าเป็นผลแห่งละเมิิดเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 2  จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์
กฎหมายละเมิด,คำพิพากษาศาลฎีกา