ช่วยสรุปบทความ ๗ ปัจจัยเสี่ยงบาดเจ็บจากการทำงาน
การบาดเจ็บจากการทำงานแบ่งได้เป็น ๒ แบบ คือ แบบเฉียบพลันและแบบค่อยเป็นค่อยไป ๑ แบบเฉียบพลัน เช่น ยกวัตถุแล้วมีอาการบาดเจ็บของหลังทันที การบาดเจ็บแบบนี้ บอกได้ง่ายว่าเกิดจากการทำงานเพราะเกิดอาการทันทีในขณะที่ทำงาน ๒ แบบค่อยเป็นค่อยไป การบาดเจ็บแบบนี้ มักหาสาเหตุไม่ได้ คนทำงานจะบอกไม่ได้ว่าเกิดอาการขึ้นเมื่อใด อาการเจ็บป่วยเช่นนี้ทำให้มีปัญหามาก โดยเฉพาะการตัดสินว่าเกิดจากการทำงานหรือไม่ เพราะคนทำงานอาจไปทำงานอดิเรกหรือเล่น กีฬา การใช้สิทธิ์ในการลาพักงานเนื่องจากความเจ็บป่วยในการทำงานจะยุ่งยากยิ่งขึ้น การบาดเจ็บทั้ง ๒ แบบนี้ สามารถป้องกันได้ด้วยการลดปัจจัยเสี่ยงต่างๆ ที่เกี่ยวกับการทำงาน ๗ ประการ คือ ๑ งานที่หนักเกินกำลัง การกำหนดน้ำหนักเป็นการกำหนดทั่วไปสำหรับประชากร ความแตกต่างในแต่ละตัวบุคคล เช่น ความแข็งแรง ความยืดหยุ่น ความอดทน มีผลต่ออัตราการบาดเจ็บในคนทำงาน ดังนั้นคนทำงานต้องถามตัวเองอยู่เสมอในขณะทำงานว่างานนั้นหนักเกินกำลังตัวเองหรือไม่ โดยต้องประเมินว่า ในการทำงานในวันหนึ่งๆ งานที่ต้องทำหนักเกินไปหรือไม่ ๒ งานซ้ำซาก งานบางอย่างแม้ไม่ต้องใช้แรงมากแต่ถ้าต้องทำงานนั้น ซ้ำไป ซ้ำมา หลายครั้ง ทำให้เกิดอาการบาดเจ็บได้ ถ้าจะเปรียบเทียบเนื้อเยื่อของร่างกายกับยางยืด เมื่อถูกดึงด้วยแรงน้อยๆ ซ้ำกันหลายครั้งยางยืดจะเปื่อย หรือขาดได้จากการยืดซ้ำหลายๆ ครั้ง อาการบาดเจ็บแบบนี้พบบ่อยที่นิ้ว มือ และข้อมือ โดยเฉพาะคนทำงานคอมพิวเตอร์ คนงานตัดและเย็บเสื้อผ้า หลักการง่ายๆ ที่จะบอกว่างานนั้นมีปัญหาหรือไม่ ต้องใช้ปัจจัยเรื่องของความแข็งแรงเป็นหลัก ถ้างานใดก็ตามที่ต้องทำซ้ำซากและหนักเกิน ๓๐ เปอร์เซ็นต์ของความสามารถสูงสุด โอกาสที่จะบาดเจ็บจากการทำงานจะมีสูง ในทางปฏิบัติให้ใช้ความล้าและความปวดเมื่อยเป็นตัวเตือนคนทำงาน ถ้ารู้สึกล้าขณะทำงานอย่าฝืน ให้เปลี่ยนไปทำงานอื่นบ้าง ลองสังเกตดูว่าในวันรุ่งขึ้นก่อนทำงานอาการล้าและปวดเมื่อยหายไปหรือไม่ ถ้ายังรู้สึกอยู่แสดงว่างานที่ทำอยู่ซ้ำซากเกินไป ต้องหาวิธีการผ่อนแรงและจัดให้มีช่วงพักมากขึ้น ๓ ท่าทางที่ไม่เหมาะสม awkward postures ลองยืนตรง แขนอยู่ข้างลำตัว ฝ่ามือหันไปทางด้านหน้า นี่คือท่าทางปกติที่ข้อต่อของร่างกายอยู่ในท่าที่เหมาะสม เมื่อมุมของข้อใดเบนออกจากท่าปกติประมาณ ๑๕ องศา ข้อต่อด้านในจะถูกกด ขณะที่เอ็นและกล้ามเนื้อด้านตรงข้ามจะถูกยืด ทดลองง่ายๆ ด้วยการนั่งหลังตรงและก้มคอลงประมาณครึ่งหนึ่งของการเคลื่อนไหวที่เป็นไปได้ คางจรดอก ค้างไว้สักระยะหนึ่งจะเริ่มมีอาการปวดเมื่อยโดยเฉพาะบริเวณด้านหลังของกระดูกต้นคอ ตัวอย่างท่าทางที่ไม่เหมาะสมในข้ออื่นๆ เช่น การยกหรือกางแขนเกิน ๑๕ องศา การคว่ำมือ การกระดกข้อมือเกิน ๑๐ องศา การก้มหรือบิดหลังเกิน ๒๐ องศา เป็นต้น การจัดสถานที่ทำงานจะป้องกันท่าทางที่ไม่เหมาะสมได้ เช่น การปรับความสูงของจอคอมพิวเตอร์ให้อยู่ในระดับพอดี ไม่ต่ำเกินไปจนต้องก้มคอ ๔ อยู่ในท่าใดท่าหนึ่งนานเกินไป
บาดเจ็บจากการทำงานแบ่งเป็น 2 ประการ: เฉียบพลันและค่อยเป็นค่อยไป แบบเฉียบพลันเกิดทันที เช่น ยกวัตถุแล้วมีอาการบาดเจ็บหลัง ส่วนแบบค่อยเป็นค่อยไปมีสาเหตุไม่ชัดเจน ทำให้ยากต่อการตัดสินใจว่าเกิดจากการทำงานหรือไม่ การลดปัจจัยเสี่ยงที่เกี่ยวกับการทำงานเป็นวิธีป้องกันได้ เช่น งานที่หนักเกินกำลัง
การกำหนดน้ำหนักเป็นทั่วไปสำหรับประชากร มีผลต่ออัตราการบาดเจ็บในคนทำงาน เช่น ความแข็งแรง ความยืดหยุ่น ความอดทน ควรประเมินว่างานที่ทำหนักเกินไปหรือไม่ งานที่ซ้ำซากมีความเสี่ยงสูงในการเกิดบาดเจ็บ เปรียบเทียบร่างกายกับยางยืดที่ถูกดึงซ้ำกันหลายครั้ง ทำให้เนื้อเยื่อเปื่อยหรือขาดได้

บาดเจ็บที่นิ้ว, มือ, และข้อมือพบบ่อยในคนทำงานคอมพิวเตอร์ และคนงานตัดเย็บเสื้อผ้า การตรวจสอบปัจจัยของความแข็งแรงเป็นวิธีง่ายๆ ในการบอกว่างานนั้นมีปัญหาหรือไม่ งานที่ต้องทำซ้ำซากและหนักเกิน 30% ของความสามารถสูงสุด เสี่ยงการบาดเจ็บมีสูง ในการทำงานควรใช้ความล้าและความปวดเมื่อยเป็นตัวเตือน หากรู้สึกล้าในขณะทำงาน ควรหยุดหรือเปลี่ยนงาน การสังเกตลักษณะอาการล้าและปวดเมื่อยหลังทำงานเป็นวิธีประเมินเพื่อป้องกันบาดเจ็บในการทำงานในระยะยาว
ท่าทางที่ไม่เหมาะสม เช่น การงอตัวหลงไปมา เป็นปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงในการบาดเจ็บ การรักษาท่าทางที่ถูกต้อง เช่น การยืนตรง จะลดโอกาสเกิดอาการปวดเมื่อย ทำให้ร่างกายอยู่ในท่าที่เหมาะสม การทดลองนั่งหลังตรงและก้มคอลง เป็นวิธีที่ง่ายๆ ในการตรวจสอบสุขภาพของกระดูกสันหลัง และควรปรับท่าทางที่ไม่เหมาะสม เช่น การปรับความสูงของจอคอมพิวเตอร์ให้เหมาะสม จะช่วยป้องกันท่าทางที่ไม่เหมาะสมในการทำงานได้
ออร์โธปิดิกส์ (ออร์โธปิดิกส์) - Orthopedics