เรื่องเพลียนี้แบ่งออก เป็น 2 ประเภทได้แก่อะไรบ้าง
ประเภทที่ 1 หมายถึง เพลียจริง ๆ เหนื่อยอ่อน หมดแรงง่าย มักจะเกิดขึ้นเพราะคนไข้ไม่มีการออกกำลังเสียเลย พอทำอะไรเข้าแม้แต่เล็กน้อย ก็ให้รู้สึกอ่อนเพลีย ดังนั้นวิธีแก้ไขลักษณะการเพลียเช่นนี้ก็คือ การออกกำลังเสียบ้าง การออกกำลังนั้นไม่ได้หมายความว่า จะต้องหาลูกเหล็กเป็นร้อยเป็นพันกิโลมายกหรือวิ่งรอบสนามหลวง เพียงแต่เดินเสียบ้าง ก็จะช่วยให้หายเพลียได้ อย่างเช่นท่านเอกอัครราชทูตไทยที่กรุงลอนดอน รู้สึกเหนื่อยอ่อนและเพลียง่าย วิธีแก้ของท่านไม่ใช่นอนเอา ๆ ให้มันหายเพลีย แต่ท่านเดินเสียบ้างทุกเช้า รอบสวนวันละรอบ ไม่นานก็กินได้นอนหลับเป็นปกติ ทำให้นึกถึงแฟชั่นรุ่นคุณปู่คุณลุงที่มีการปฏิบัติกันเป็นกิจวัตรในสมัยนั้น คือการเดินตอนเช้า ความอ่อนอกอ่อนใจก็ดูเหมือนจะน้อยกว่าสมัยนี้  
ประเภทที่ 2 เป็นอาการเพลียที่รู้สึกไปเอง เป็นอาการของโรคประสาทโดยแท้ เพราะหงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย มีอารมณ์ไม่ปกติรวดเร็ว และเอาจริงเอาจังกับตนเองมากเกินไป ก็อดที่จะเพลียไม่ได้ ความเคร่งครัดเอาจริงเอาจังในชีวิตไม่ว่าจะเป็นเรื่องร่างกายหรือจิตใจ ก็ทำให้เกิดอ่อนอกอ่อนเพลียทั้งนั้น อย่างเช่นนักมวยขึ้นเวทีใหม่ ๆ พอรำมวยเสร็จก็เกร็งข้อลำทั่วตัวเตรียมรับศึก บางทีเกร็งมากไปจนเนื้อตัวสปาสซั่ม ประเดี๋ยวก็อ่อนเพลียไปหมด เป็นผลให้เกิดความสำเร็จในการถูกน็อคเอ๊าท์ด้วยดีภายในยกครึ่งยามามากต่อมากแล้ว พวกที่เคร่งเครียดทางจิตใจก็เหมือนกัน อารมณ์ถูกรั้งถูกดึง ถูกจับเหวี่ยงจับโยนกระแทกกระทบอยู่ตลอด-เวลา ผลสุดท้ายก็เพลียแต่เมื่อเพลียบ่อยๆ เข้า จนแม้แต่เพียงรู้สึกเรื่องงานเรื่องการ เรื่องจะพบกับผู้กับคนเท่านั้น
12.อายุรศาสตร์ (อายุรศาสตร์) - Internal Medicine,3.จิตเวชศาสตร์ (จิตเวชศาสตร์) - Psychiatry