กรุณาสรุปบทความ กฎหมายว่าด้วยงานอันมีลิขสิทธิ์
งานอันมีลิขสิทธิ์ได้แก่งานสร้างสรรค์ตาม ม.๖ กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา

​





 งานอันมีลิขสิทธิ์ได้แก่งานสร้างสรรค์ตาม ม.๖ กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา มีดังนี้
 
(๑)  งานวรรณกรรม
 
(๒)  นาฏกรรม
 
(๓)  ศิลปกรรม
 
(๔)  ดนตรีกรรม
 
(๕)  โสตทัศนวัสดุ
 
(๖)  ภาพยนต์
 
(๗)  สิ่งบันทึกเสียง
 
(๘)  งานแพร่เสียงแพร่ภาพ
 
(๙)  งานอื่นใดในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ
 
อนึ่ง ความหมายแต่ละประเภทดูได้จากบทวิเคราะห์ศัพท์
    สิ่งต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ (ม.๗) มีไว้ดังนี้
 
(๑)  ข่าวประจำวัน และข้อเท็จจริงต่างๆ ที่มีลักษณะเป็นเพียงข่าวสารอันมิใช่งานในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ
 
(๒)  รัฐธรรมนูญ และกฎหมาย
 
(๓)  ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ คำสั่ง คำชี้แจง และหนังสือโต้ตอบของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น
 
(๔)  คำพิพากษา คำสั่ง คำวินิจฉัย และรายงานของทางราชการ
 
(๕)  คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตาม (๑) ถึง (๔) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นจัดทำขึ้น
 
มีข้อน่าสังเกตว่า  เฉพาะการแปลข่าวประจำวันและข้อเท็จจริงต่างๆ ที่มีลักษณะ เป็นข่าวสาร เป็นภาษาต่างประเทศ การทำคำแปลรัฐธรรมนูญและกฎหมาย เช่น พระราชบัญญัติต่างๆ เป็นภาษาต่างประเทศ หรือการทำคำแปลระเบียบ ข้อบังคับและคำพิพากษา หรือคำสั่งของทางราชการเป็นภาษาต่างประเทศ ที่จัดทำขึ้นโดยกระทรวง ทบวง กรม หรือ หน่วยงานอื่นใดของรัฐ หรือของท้องถิ่นเท่านั้น ที่เป็นงานอันไม่มีลิขสิทธิ์ เพราะหน่วยงานของรัฐหรือของท้องถิ่นดังกล่าว ประสงค์ที่จะเผยแพร่สิ่งต่างๆ เหล่านั้นให้ชาวต่างประเทศ ที่เข้ามาในประเทศไทยได้ทราบและปฏิบัติได้ถูกต้องตามกฎหมายไทยหรือระเบียบข้อบังคับนั้น หรือการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามมาตรา ๗ (๑) ถึง (๔) โดยหน่วยงานของรัฐหรือของท้องถิ่นก็เป็นงานอนไม่มีลิขสิทธิ์ ตามมาตรา ๗ (๕) เพราะหน่วยงานของรัฐหรือท้องถิ่นดังกล่าวประสงค์จะให้ประชาชนทั่งไปได้ทราบและได้ปฏิบัติได้ถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับนั้นเช่นกัน
 
ดังนั้น คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามาตรา ๗ (๑) ถึง (๔) ที่ลงทุนลงแรงทำโดยเอกชนจึงอาจเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ได้  เพราะเอกชนไม่มีหน้าที่โดยตรงต้องเผยแพร่สิ่งต่างๆ ดังกล่าว ให้ประชาชนทั่วไปทราบ  หากเอกชนได้ลงทุนลงแรงทำคำแปลและรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามมาตา ๗ (๑) ถึง (๔) เข้าเงื่อนไขของการได้มาซึ่งลิขสิทธิ์และจัดเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ประเภทใดประเภทหนึ่งใน ๙ ประเภท ได้  เอกชนนั้นก็มีลิขสิทธิ์ในคำแปลและงานรวบรวมนั้น
 
มีข้อน่าสังเกตอีกประการหนึ่ง  เฉพาะการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามมาตรา ๗ (๑) ถึง (๔) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือท้องถิ่นจัดทำขึ้น โดยไม่มีการตัดทอนหรือดัดแปลงเท่านั้น ที่ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ เช่น งานรวบรวมคำพิพากษาศาลฎีกาทั้งฉบับ หลายฉบับ โดยหน่วยงานใดของรัฐ งานรวบรวมนั้นไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ ตามมาตรา ๗ (๕)  แต่ถ้ามิได้คัดลอกคำพิพากษาศาลฎีกาทั้งฉบับ  แต่ได้นำมาคัดเลือก ย่อ และจัดลำดับโดยรวบรวมเป็นหมวดหมู่ในเรื่องต่างๆ เพื่อความสะดวกแก่การค้นคว้าและศึกษา แม้งานนั้นจะทำขึ้นโดยหน่วยงานของรัฐ งานรวบรวมดังกล่าวก็อาจเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ได้ เพราะเป็นการนำงานอันไม่มีลิขสิทธิ์มาดัดแปลงสร้างสรรค์ เป็นงานอื่นที่มิได้คงรูปแบบของงานเดิมและเกิดจากการริเริ่มสร้างงานนั้นขึ้นเอง โดยมิได้คัดลอกหรือลอกเลียนงานของบุคคลอื่นแต่อย่างใด
งานอันมีลิขสิทธิ์ได้แก่งานสร้างสรรค์ตาม ม.๖ กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา มีดังนี้
 (๑)  งานวรรณกรรม
(๒)  นาฏกรรม
(๓)  ศิลปกรรม
(๔)  ดนตรีกรรม
(๕)  โสตทัศนวัสดุ
(๖)  ภาพยนต์
(๗)  สิ่งบันทึกเสียง
(๘)  งานแพร่เสียงแพร่ภาพ
(๙)  งานอื่นใดในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ

สิ่งต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ (ม.๗) มีไว้ดังนี้
(๑)  ข่าวประจำวัน และข้อเท็จจริงต่างๆ ที่มีลักษณะเป็นเพียงข่าวสารอันมิใช่งานในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ
(๒)  รัฐธรรมนูญ และกฎหมาย
(๓)  ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ คำสั่ง คำชี้แจง และหนังสือโต้ตอบของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น
(๔)  คำพิพากษา คำสั่ง คำวินิจฉัย และรายงานของทางราชการ
(๕)  คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตาม (๑) ถึง (๔) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นจัดทำขึ้น

เฉพาะการแปลข่าวประจำวันและข้อเท็จจริงต่างๆ ที่มีลักษณะเป็นข่าวสาร ภาษาต่างประเทศ การทำคำแปลรัฐธรรมนูญและกฎหมาย เช่น พระราชบัญญัติต่างๆ เป็นภาษาต่างประเทศ หรือการทำคำแปลระเบียบ ข้อบังคับและคำพิพากษา หรือคำสั่งของทางราชการเป็นภาษาต่างประเทศ ที่จัดทำขึ้นโดยกระทรวง ทบวง กรม หรือ หน่วยงานอื่นใดของรัฐ หรือของท้องถิ่นเท่านั้น ที่เป็นงานอันไม่มีลิขสิทธิ์ เพราะหน่วยงานของรัฐหรือของท้องถิ่นประสงค์จะเผยแพร่สิ่งต่างๆ เหล่านั้นให้ชาวต่างประเทศ ที่เข้ามาในประเทศไทยทราบและปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายไทย หรือการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามมาตรา ๗ (๑) ถึง (๔) โดยหน่วยงานของรัฐหรือของท้องถิ่นก็เป็นงานอันไม่มีลิขสิทธิ์ ตามมาตรา ๗ (๕) เพราะหน่วยงานของรัฐหรือท้องถิ่นดังกล่าวประสงค์จะให้ประชาชนทั่วไปทราบและปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมาย ยกเว้นแต่จะนำมาคัดเลือก ย่อ และจัดลำดับโดยรวบรวมเป็นหมวดหมู่ เพื่อความสะดวกแก่การค้นคว้าศึกษา แม้งานนั้นจะทำขึ้นโดยหน่วยงานรัฐ ก็อาจเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ได้ ต่างจากคำแปลและการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตามมาตรา ๗ (๑) ถึง (๔) ที่ลงทุนลงแรงทำโดยเอกชนที่เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ เพราะเอกชนไม่มีหน้าที่โดยตรงต้องเผยแพร่สิ่งต่างๆ ดังกล่าวให้ประชาชนทั่วไปทราบ
กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร เครื่องหมายการค้า)