กรณีพ่อแม่มาขอคืนรถจักรยานยนต์ที่ลูกเอาไปขับแข่งกันบนท้องถนน จะอ้างว่าอย่างไร
กรณีที่พ่อแม่มาขอคืนรถจักรยานยนต์ที่ลูกเอาไปขับแข่งกันบนท้องถนนแล้วถูกริบ หรือบุคคลอื่นให้เอาไปขับแข่ง โดยอ้างว่าไม่รู้ เห็นเป็นใจด้วย อันนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งมีหลายคดีที่ศาลไม่คืนให้ โดยถือว่าพฤติการณ์เป็นการรู้เห็นเป็นใจ

คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๒๖๘/๒๕๔๘ บัญญัติไว้ว่า เคยใช้ให้จำเลยที่ ๑ ขับรถจักรยานยนต์ของกลางไปซื้อของและเคยจับได้ว่าจำเลยที่ ๑ แอบเอารถจักรยานยนต์ของกลางไปขับ ในเวลากลางคืน ซึ่งไม่ปรากฏว่าผู้ร้องได้ดำเนินการเพื่อป้องกันมิให้เกิดการกระทำดังกล่าวขึ้นอีกแต่อย่างใด แต่กลับปล่อยปละละเลยให้จำเลยที่ ๑ สามารถนำรถจักรยานยนต์ของกลางไปใช้กระทำความผิดได้อีก ทั้งที่จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้เยาว์พักอาศัยอยู่บ้านเดียวกับผู้ร้อง พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่าผู้ร้องยินยอมอนุญาตให้จำเลยที่ ๑ นำรถจักรยานยนต์ของกลางไปใช้ได้ตลอดเวลาตามที่จำเลยที่ ๑ ต้องการโดยไม่คำนึงถึงว่าจำเลยที่ ๑ จะ นำไปใช้ในกิจการใด การที่จำเลยที่ ๑ นำรถจักรยานยนต์ของกลางไปขับแข่งกับพวกบนทางเดินรถสาธารณะในเวลากลางคืน ถือได้ว่าผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ของจำเลยที่ ๑ โดยปริยาย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลาง

อ้างอิง : รวมคำบรรยายเนติ 68 วิชา กฏหมายอาญา มาตรา1-58, 107-208 (อ.วีระชาติ เอี่ยมประไพ) เล่มที่ 5
คำพิพากษาศาลฎีกา,ประมวลกฎหมายอาญา