สถาบันในการดับทุกข์และอำนวยสุขให้แก่ประชาชนที่มีความทุกข์จากการที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม คือสถาบันอะไร
ศาลและผู้พิพากษาตุลาการ เป็นสถาบันในการดับทุกข์และอำนวยสุขให้แก่ประชาชนที่มีความทุกข์จากการที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม จนกระทั่งมีคำกล่าวอันเป็นที่ทราบกันทั่วไปว่า "ศาลเป็นที่พึ่งสุดท้ายของประชาชน"

ศาลและผู้พิพากษาจึงเป็นสถาบันที่ดำรงอยู่อย่างมั่นคงและเป็นที่ยอมรับในความบริสุทธิ์ยุติธรรมจากสังคมมาโดยตลอด จนกระทั่งมีการปฏิรูปการเมืองเมื่อปี 2549 ความศักดิ์สิทธิ์ในการปฏิบัติหน้าที่ของผู้พิพากษาเริ่มแกว่งไกว ความเคารพต่อศาลหรือต่อผู้พิพากษาตุลาการลดน้อยถอยลงอย่างเห็นได้ชัดเจน ซึ่งหากจะทำจิตใจให้ยอมรับอย่างกล้าหาญก็ต้องบอกว่า เกิดขึ้นโดยเหตุเพียงสองประการ คือ


1. การประพฤติปฏิบัติตนไม่ว่าจะในการปฏิบัติหน้าที่พิจารณาพิพากษาคดีหรือในการครองตนของตัวผู้พิพากษาตุลาการเองก็มีปัญหา


2. เหตุแวดล้อมตัวผู้พิพากษาตุลาการ เช่น ความเปลี่ยนแปลงในแนวความคิดของบุคคลในสังคม ทั้งด้านการเมือง เศรษฐกิจ และด้านอื่นๆ มีปัญหา

การประพฤติปฏิบัติตนของผู้พิพากษาตุลาการนั้น ควรจะระลึกถึงคุณงามความดีของบรรพตุลาการที่ช่วยกันสร้างสรรค์ความยุติธรรมให้แก่สังคมไทยตลอดมา บรรพตุลาการทั้งหลายเหล่านั้นไม่เพียงแต่ทำหน้าที่ในการพิจารณาพิพากษาคดีตามตัวบทกฎหมายเท่านั้น แต่ในการดำรงตนก็ยังประพฤติปฏิบัติด้วยความซื่อสัตย์สุจริต มีจิตประภัสสร ปราศจากอคติทั้งปวงโดยเฉพาะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาทางการเมือง หากผู้พิพากษาตุลาการรุ่นใหม่จะตระหนักและระลึกถึงคุณงามความดีของตุลาการในอดีตทั้งในด้านการทำงาน การดำรงตน และการรักษาคุณธรรมและจริยธรรมเป็นหลัก ก็น่าจะเรียกศรัทธาจากมวลชนคืนมาได้
ความรู้พื้นฐานกฏหมาย