ช่วยสรุปบทความ พยานบอกเล่าคดีอาญา คำพิพากษาฎีกาที่ 3356/2526
โจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเบิกความ เพราะพนักงานสอบสวนไม่สามารถสอบสวนผู้เสียหายเป็นพยานได้ โจทก์อ้างส่งแต่คำให้การชั้นสอบสวนของพยานที่อ้างว่ารู้เห็นเหตุการณ์และจำหน้าคนร้านได้ ซึ่งเป็นพยานบอกเล่า / คำตำรวจผู้จับก็มีแต่ว่าภริยาผู้เสียหายแจ้งให้จับจำเลยและเมื่อให้ดูตัว ผู้เสียหายก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายยิงผู้เสียหาย คำตำรวจผู้จับก็เป็นพยานบอกเล่า / แม้จำเลยให้การรับสารภาพต่อผู้จับ คำรับสารภาพก็เป็นเพียงพยานบอกเล่า เมื่อจำเลยให้การปฏิเสธย่อมไม่อาจรับฟังลงโทษจำเลยได้  
 (จูริสเขียน) อย่างไรก็ตาม ตามมาตรา 95/1 วรรคสอง ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่า เว้นแต่ (จูริสเขียน)  ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่า เว้นแต่ (1) ตามสภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมของพยานบอกเล่านั้น น่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ น่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ (2) มีเหตุจำเป็นเนื่องจากไม่สามารถนำบุคคลที่เป็นผู้ที่ได้เห็น ได้ยิน หรือทราบข้อความเกี่ยวกบเรื่องที่จะให้การเป็นพยานนั้นด้วยตนเองโดยตรงมาเป็นพยานได้ และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมที่จะรับฟังพยานบอกเล่านั้น มีเหตุจำเป็น มีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ข้อสังเกต จะเห็นได้ว่าจูริสได้อ้าง ป.วิ.พ. มาตรา 95/1  (พยานบอกเล่า หน้า 271 ถึง 279) มาใช้กับพยานบอกเล่าในคดีอาญาซึ่งทำให้ผู้อ่านอาจเกิดความสับสน แต่ก็ได้อธิบายเกี่ยวกับพยานบอกเล่าในคดีอาญา หน้า 279 ว่า การรับฟังพยานบอกเล่าในคดีอาญา ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 226/3 ได้กำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการรับฟังพยานบอกเล่าไว้แล้ว แม้ตัวบทจะมีหลักเกณฑ์เดียวกัน แต่อาจจะทำให้ผู้อ่านอ้างมาตราผิดได้)
ข้อสงสัย  ผู้เขียน เห็นว่า "แม้จำเลยให้การรับสารภาพต่อผู้จับ คำรับสารภาพก็เป็นเพียงพยานบอกเล่า" การที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมน่าจะเป็นไปตามบทบัญญัติ ป.วิ.อ. มาตรา 84 วรรคท้าย ซึ่งพออธิบายได้ดังนี้ ข้อสงสัย 1. ถ้าเป็นคำรับสารภาพว่าผู้ถูกจับเป็นผู้กระทำความผิด มาตรา 84 วรรคท้าย  บัญญัติว่า "ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ถูกจับให้ไว้แก่พนักงานผู้จับ หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจในชั้นจับกุมหรือรับมอบตัวผู้ถูกจับ ถ้าถ้อยคำนั้นเป็นคำรับสารภาพของผู้ถูกจับว่าตนได้กระทำความผิด ห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐาน 2. แต่ถ้าเป็นถ้อยคำอื่น จะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้ถูกจับได้ต่อเมื่อได้มีการแจ้งสิทธิตามวรรคหนึ่ง หรือมาตรา 83 วรรคสอง แก่ผู้ถูกจับ  แล้วแต่กรณี
โจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเล่าเรื่องเอง เพราะพนักงานสอบสวนไม่สามารถสอบสวนผู้เสียหายได้  เจ้าหน้าที่ตำรวจรายงานว่ามีพยานอ้างเหตุเห็นและจำตัวคนร้ายได้ ตำรวจผู้จับแจ้งว่าภริยาผู้เสียหายแจ้งให้จับจำเลยและผู้เสียหายก็บอกว่าเป็นคนร้ายจริง แม้จำเลยจะรับสารภาพ คำรับสารภาพก็เป็นเพียงพยานบอกเล่าไม่อาจรับฟังลงโทษจำเลยได้  

ตามมาตรา 95/1 วรรคสอง ศาลห้ามรับฟังพยานบอกเล่าเว้นแต่ (1) มีความน่าเชื่อว่าพยานบอกเล่านั้นสามารถพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเนื่องจากไม่สามารถนำพยานที่เป็นผู้ที่เห็นเหตุการณ์มาให้การเป็นพยานได้ และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมในการรับฟังพยานบอกเล่า จูริสใช้ป.วิ.พ. มาตรา 95/1 เพื่ออ้างเป็นหลักการปฏิเสธการรับฟังพยานบอกเล่าในคดีอาญา แต่ทำให้มีความสับสนเนื่องจากมีการอ้างถึง ป.วิ.อ. มาตรา 226/3 ที่กำหนดหลักเกณฑ์เดียวกัน ส่งผลให้ผู้อ่านอาจสับสนว่ามาตราไหนถูกใช้จริง แม้ตัวบทจะมีหลักเกณฑ์เดียวกัน แต่อาจทำให้ผู้อ่านอ้างมาตราผิดได้

ข้อสงสัยว่าการที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมน่าจะเป็นไปตามบทบัญญัติป.วิ.อ. มาตรา 84 วรรคท้าย ซึ่งกล่าวว่าถ้าคำรับสารภาพเป็นคำรับสารภาพของผู้ถูกจับที่รับมอบตัวแก่พนักงานผู้จับ หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจในชั้นจับกุม และถ้อยคำนั้นเป็นคำรับสารภาพของผู้ถูกจับว่าตนได้กระทำความผิด จะถูกรับฟังเป็นพยานหลักฐาน แต่ถ้าเป็นถ้อยคำอื่น จะถูกรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้ถูกจับตามกรณีที่แจ้งสิทธิตามมาตรา 83 วรรคสอง หรือ กรณีพิเศษอื่นๆ ที่อาจมีอยู่
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายลักษณะพยาน,คำพิพากษาศาลฎีกา