ในกรณีที่โจทก์ไม่สามารถนำผู้เสียหายมาเบิกความในคดีอาญาได้ ศาลจะสามารถรับฟังพยานบอกเล่าเพื่อลงโทษจำเลยได้หรือไม่?
ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของศาล

หลักทั่วไป: ตามประมวลวิธีพยานหลักฐาน มาตรา 226(3) ศาล ห้าม รับฟังพยานบอกเล่า
เว้นแต่ มีเหตุจำเป็น และ มีเหตุสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม

กรณีโจทก์ไม่สามารถนำผู้เสียหายมาเบิกความ:
แม้ว่าโจทก์จะไม่สามารถนำผู้เสียหายมาเบิกความได้
แต่ศาล ยังมีวิธีอื่น ในการหาพยานหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลย
เช่น
• พยานวัตถุ
• พยานเอกสาร
• พยานผู้เชี่ยวชาญ

พยานบอกเล่ามีความเสี่ยงต่อความถูกต้อง:
พยานบอกเล่ามีความเสี่ยงต่อความถูกต้องมากกว่าพยานที่เห็นเหตุการณ์ด้วยตนเอง
เพราะอาจมีการบิดเบือน เติมแต่ง หรือผิดพลาด

การคุ้มครองสิทธิจำเลย:
การรับฟังพยานบอกเล่าเพียงอย่างเดียวเพื่อลงโทษจำเลย อาจส่งผลต่อสิทธิของจำเลย
เพราะจำเลยไม่ได้มีโอกาสซักถามพยานโดยตรง
และอาจไม่ได้รับการพิจารณาอย่างเป็นธรรม

อย่างไรก็ตาม ศาลอาจรับฟังพยานบอกเล่าควบคู่กับพยานหลักฐานอื่น เพื่อประกอบการพิจารณาคดีได้

ตัวอย่าง
1. โจทก์นำพยานบอกเล่ามาเบิกความว่า เห็นจำเลยยิงผู้เสียหาย
แต่ไม่มีพยานหลักฐานอื่นมาสนับสนุน
ศาล ไม่สามารถรับฟัง คำเบิกความของพยานบอกเล่าเพียงอย่างเดียวเพื่อลงโทษจำเลยได้
2. โจทก์นำพยานบอกเล่ามาเบิกความว่า เห็นจำเลยยิงผู้เสียหาย
ควบคู่กับพยานวัตถุ เช่น ปลอกกระสุน ที่เกิดเหตุ
ศาล อาจรับฟัง คำเบิกความของพยานบอกเล่าควบคู่กับพยานวัตถุ เพื่อประกอบการพิจารณาคดี

สรุป
ศาลจะรับฟังพยานบอกเล่าเพื่อลงโทษจำเลยในคดีอาญาได้หรือไม่นั้น
ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของศาล
โดยศาลต้องพิจารณาถึงหลักทั่วไป เหตุผล และความเสี่ยงต่อความถูกต้องของพยานบอกเล่า

หมายเหตุ:
คำอธิบายนี้เป็นเพียงแนวทางเบื้องต้น
กฎหมายและข้อเท็จจริงในแต่ละคดีอาจแตกต่างกัน
กรณีมีข้อสงสัย ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย
กฎหมายลักษณะพยาน (ทั้งวิแพ่งและวิอาญา)