จำเลยมีสิทธิต่อสู้คดีอย่างไร กรณีถูกจับกุมด้วยยาเสพติด แต่จำเลยให้การว่ายาเสพติดนั้นมีไว้เพื่อเสพเอง ไม่ได้มีไว้เพื่อจำหน่าย
มียาเสพติดไว้เพื่อเสพ แต่ถูกฟ้องว่าครอบครองเพื่อจำหน่าย มีสิทธิต่อสู้คดีได้หรือไม่ หลักกฎหมาย พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๑๕ วรรคสาม “การผลิต นําเข้า ส่งออก หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ ตามปริมาณ ดังตอไปนี้  ให้สันนิษฐานว่าเป็นการผลิต นําเข้า ส่งออก หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจําหน่าย ๑) เด็กซ์โตรไลเซอร์ไยด์ หรือ แอล เอส ดี มีปริมาณคํานวณเป็นสารบริสุทธิ์ตั้งแต่ศูนย์จุดเจ็ดห้า มิลลิกรัมขึ้นไป หรือมียาเสพติดที่มีสารดังกล่าวผสมอยู่จํานวนสิบห้าหน่วยการใช้ขึ้นไปหรือมีน้ําหนักสุทธิ ตั้งแต่สามร้อยมิลลิกรัมขึ้นไป (๒) แอมเฟตามีนหรืออนุพันธ์แอมเฟตามีน มีปริมาณคํานวณเป็นสารบริสุทธิ์ตั้งแต่สามร้อย เจ็ดสิบห้ามิลลิกรัมขึ้นไป หรือมียาเสพติดที่มีสารดังกล่าวผสมอยู่จํานวนสิบห้าหน่วยการใช้ขึ้นไปหรือ มีน้ําหนักสุทธิตั้งแต่หนึ่งจุดห้ากรัมขึ้นไป ๓) ยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ นอกจาก (๑) และ (๒) มีปริมาณคํานวณเป็นสารบริสุทธิ์ ตั้งแต่สามกรัมขึ้นไป” มาตรา ๑๗ วรรค ๒ แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ “การมียาเสพติดให้โทษในประเภท ๒ ไว้ในครอบครองคํานวณเป็นสารบริสุทธิ์ได้ตั้งแต่ หนึ่งร้อยกรัมขึ้นไป ให้สันนิษฐานว่ามีไว้ในครอบครองเพื่อจําหน่าย” มาตรา ๒๖ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ “การมียาเสพติดให้โทษในประเภท ๔ หรือในประเภท ๕ ไว้ในครอบครองมีปริมาณตั้งแต่ สิบกิโลกรัมขึ้นไป ให้สันนิษฐานว่ามีไว้ในครอบครองเพื่อจําหน่าย”  ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 896 / 2563        ทั้งเมื่อจำเลยที่ 2  ครอบครองเมดแอมเฟตามีน 4,000 เม็ดของกลางแล้วจำเลยที่ 2 ได้นำไปซุกซ่อนไว้  โดยไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 2 มีพฤติการณ์ขาย  จ่าย  แจก   แลกเปลี่ยน หรือให้เมดแอมเฟตามีน 4,000 เม็ด ของกลางแก่ผู้ใด  เจตนาที่แท้จริงและพฤติการณ์แห่งคดีดังกล่าวเชื่อว่าจำเลยที่ 2   มีเจตนาครอบครองเมจแอมเฟตามีน 4000 เม็ดของกลางไว้เป็นของตนเองเท่านั้น       พยานหลักฐานที่จำเลยที่ 2 นำสืบจึงสามารถพิสูจน์ให้เห็นว่ากรณีของจำเลยที่ 2 ไม่เข้าเงื่อนไขตามข้อสันนิษฐานของกฎหมายได้ ฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่สองมีเมดแอมเฟตามีน 4,000 เม็ดของกลางไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย        จำเลยที่สองจึงไม่มีความผิดฐานมีเมดแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายแต่การกระทำของจำเลยที่สองเป็นความผิดฐานมีเมดแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง        สรุป  ข้อต่อสู้ของจำเลยคดีนี้ จึงสามารถพิสูจน์หักล้างข้อสันนิษฐานตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสาม (2) ได้ ว่า  แม้จะมียาบ้าหรือเมทฯ เกินกกว่า 15 เม็ด (กรณียาไอซ์0.375 กรัม) ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อจำหน่าย แต่อย่างใด  ผิดเพียงฐานมีไว้ในครอบครองโดยผิดกฎหมายเท่านั้น ซึ่งมีอัตราโทษเบากว่ากันมาก         อนึ่ง เดิมก่อนมีการแก้ไขพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๖๐ นั้นปริมาณยาเสพติดที่เกินจำนวนที่กฎหมายกำหนด เช่น ยาบ้าเกิน 15 เม็ด ไอซ์สารบริสุทธิ์เกิน 375 มิลลิกรัม จะถือว่าเป็นการครอบครองเพื่อจำหน่าย จะเป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่สามารถปฎิเสธนำสืบหักล้างได้ว่าไม่ได้มีเพื่อจำหน่าย   แต่ต่อมา ใน พ.ศ. ๒๕๖๐ ได้มีการแก้ไขกฎหมายมาตรา 15 จากเดิมใช้คำว่า “ให้ถือว่า”เปลี่ยนเป็นใช้คำว่า “ให้สันนิษฐานว่า...” จึงสามารถนำสืบพิสูจน์หักล้างข้อสันนิษฐานได้ว่ามิได้ครอบครองเพื่อจำหน่าย        กอบเกียรติ ,ทนายความ ,นบ.นบท โทร 0864031447 ไลน์ kobkiatlaw
จำเลยคดียาเสพติดที่มีไว้เพื่อเสพเอง แต่ถูกจับกุมและถูกตั้งข้อหาว่ามีไว้เพื่อจำหน่าย ย่อมมีสิทธิต่อสู้คดีดังนี้


1. โต้แย้งข้อสันนิษฐานตามกฎหมาย:
ตามประมวลกฎหมายยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสาม กำหนดไว้ว่า การมียาเสพติดให้โทษในประเภท 1 เกินกว่าปริมาณที่ระบุไว้ในกฎหมายนั้น  “ให้สันนิษฐานว่า” เป็นการมีไว้เพื่อจำหน่าย
อย่างไรก็ตาม กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ข้อสันนิษฐานนี้เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาด  จำเลยสามารถนำพยานหลักฐานมาหักล้างข้อสันนิษฐานนี้ได้
ตัวอย่าง:
กรณีจำเลยมียาบ้า (เมทแอมเฟตามีน) ไว้ในครอบครองจำนวน 20 เม็ด กฎหมายสันนิษฐานว่าจำเลยมีไว้เพื่อจำหน่าย แต่จำเลยสามารถนำพยานหลักฐานมาแสดงว่า ยาบ้าดังกล่าวมีไว้เพื่อเสพเอง เช่น แสดงขวดบรรจุยาที่มีฉลากระบุชื่อและนามสกุลของจำเลย แสดงหลักฐานการรักษาโรคที่ต้องใช้ยาประเภทนี้ หรือแสดงหลักฐานอื่นๆ ที่แสดงถึงเจตนาว่ามีไว้เพื่อเสพเอง

2. ยกเหตุผลหรือข้อเท็จจริงที่สนับสนุนการต่อสู้คดี:
จำเลยสามารถยกเหตุผลหรือข้อเท็จจริงอื่นๆ มาประกอบการต่อสู้คดี เช่น
จำนวนยาเสพติดที่พบไม่ใช่จำนวนที่พบเห็นในผู้ค้าทั่วไป
ลักษณะของยาเสพติด เช่น ยาอยู่ในถุงซิปล็อก ยาอยู่ในสภาพที่พร้อมจำหน่าย
พฤติการณ์ของจำเลย เช่น พฤติการณ์การเสพยา ประวัติการต้องโทษคดีเกี่ยวกับยาเสพติด
พยานหลักฐานอื่นๆ เช่น คำให้การของพยาน ผลตรวจปัสสาวะ ผลตรวจเลือด
ตัวอย่าง:
จำเลยมียาบ้า 20 เม็ด แต่จำเลยสามารถแสดงหลักฐานว่า จำเลยเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า แพทย์สั่งให้ใช้ยาประเภทนี้ และจำเลยมีประวัติการรักษาที่โรงพยาบาล
จำเลยมียาไอซ์ 0.5 กรัม แต่จำเลยสามารถแสดงหลักฐานว่า ยาไอซ์ดังกล่าวเป็นของเพื่อนที่ฝากไว้ และจำเลยไม่มีพฤติการณ์การค้าขายยาเสพติด

3. หาทนายความที่มีความเชี่ยวชาญ:
การต่อสู้คดีประเภทนี้ จำเป็นต้องใช้ทนายความที่มีความเชี่ยวชาญในกฎหมายยาเสพติด  ทนายความจะช่วยให้จำเลยเข้าใจกฎหมาย  รวบรวมพยานหลักฐาน  และนำเสนอข้อต่อสู้คดีต่อศาลอย่างมีประสิทธิภาพ

4. ศึกษาข้อมูลกฎหมาย:
จำเลยควรศึกษาข้อมูลกฎหมายยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522  โดยเฉพาะมาตรา 15  มาตรา 16  และมาตรา 17  เพื่อเข้าใจหลักเกณฑ์และเงื่อนไขต่างๆ  ที่เกี่ยวข้องกับคดี

5. เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการขึ้นศาล:
จำเลยควรเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการขึ้นศาล  เช่น  แต่งกายสุภาพ  ท่องจำข้อเท็จจริงและประเด็นต่างๆ   ที่จำเป็นต้องนำเสนอต่อศาล  และเตรียมเอกสารหลักฐานต่างๆ  ให้พร้อม
7.กฎหมายยาเสพติดให้โทษ