จำเลยมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้ตายหรือไม่?
ไม่ เหตุผล:

การกระทำของจำเลยเป็นการตัดสินใจโดยฉับพลัน ไม่ได้มีเจตนาตั้งแต่แรก:
จากข้อเท็จจริง จำเลยใช้อาวุธมีดแทงผู้ตาย แต่ศาลฎีกาพิจารณาว่า การกระทำนี้เป็นการตัดสินใจโดยฉับพลันในขณะนั้น ไม่ได้มีเจตนาร่วมกันกับพวกจำเลยตั้งแต่แรกที่จะทำร้ายผู้ตาย

ไม่มีหลักฐานว่าจำเลยมีเจตนาร่วมกันฆ่าผู้ตาย:
ศาลฎีกาพิจารณาว่า ไม่ปรากฏว่าจำเลยร่วมทำร้ายผู้ตายอย่างไร หรือมีส่วนร่วมในการที่พวกจำเลยใช้อาวุธมีดแทงผู้ตายอย่างไร

การกระทำของจำเลยเป็นเพียงการทำร้าย ไม่ได้ถึงกับเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย:
ศาลฎีกาพิจารณาว่า การกระทำของจำเลยเป็นเพียงการเตะต่อยผู้ตาย ไม่ได้ถึงกับเป็นเหตุให้ผู้ตายได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ

มีคำพิพากษาฎีกาที่คล้ายคลึงกันสนับสนุนข้อสรุปนี้:
ศาลฎีกาอ้างถึงคำพิพากษาฎีกาที่ 86/2537 ประกอบการพิจารณา คดีนี้คล้ายคลึงกันคือ จำเลยบางคนไม่ได้ใช้ อาวุธมีดแทงผู้ตาย  ศาลฎีกาตัดสินว่า จำเลยที่ไม่ได้ใช้มีดแทงผู้ตาย มีเพียงเจตนาทำร้าย ไม่ได้มีเจตนาฆ่า

สรุป:

จากเหตุผลข้างต้น ศาลฎีกาจึงตัดสินว่า จำเลยไม่มีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้ตาย แต่มีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตาม ป.อ. มาตรา 391

ข้อสังเกต:

คดีอาญาต้องอาศัยหลักฐานและข้อเท็จจริงที่แน่ชัด จึงจะลงโทษจำเลยได้
เจตนาเป็นองค์ประกอบสำคัญในการพิจารณาความผิด
ศาลฎีกาจะพิจารณาข้อเท็จจริง each case โดยละเอียดก่อนตัดสิน
กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย