การตกลงล่วงหน้าก่อนมีการกระทำความผิด จะถือเป็นการยอมความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 35 วรรคสอง และ 39(2) หรือไม่?
ไม่ เหตุผล:
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 35 วรรคสอง และ 39(2) กล่าวถึงการยอมความที่เกิดขึ้นหลังจาก การกระทำความผิด แล้ว :

มาตรา 35 วรรคสอง: "ผู้เสียหายมีสิทธิยอมความกับจำเลยในคดีอาญาอันยอมความได้"
มาตรา 39(2): "คดีอาญาอันยอมความได้ ระงับไปเมื่อผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์"
การตกลงล่วงหน้าก่อนมีการกระทำความผิด ไม่ถือเป็นการยอมความตามกฎหมาย:

ฎีกาที่ 1403/2508 วินิจฉัยว่า "การยอมความในความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 35 วรรคสอง และ 39(2) นั้น เป็นการกระทำภายหลังที่ความผิดได้เกิดขึ้นแล้ว มิใช่การที่จะกระทำกันไว้ล่วงหน้าก่อนการกระทำความผิด" เหตุผลคือ อำนาจฟ้องร้องคดีอาญา ไม่ได้อยู่ภายใต้กฎหมายลักษณะหนี้ในทางแพ่ง แต่ขึ้นอยู่กับกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ข้อตกลงล่วงหน้าอาจถือเป็น "ความยินยอม" ให้กระทำการ ที่ตามปกติต้องด้วยบทบัญญัติว่าเป็น

ความผิดได้:

ฎีกาที่ 616/2482 และ 787/2483 วางหลักว่า "ความยินยอมอันบริสุทธิ์ของผู้เสียหายให้ผู้ใดกระทำการที่กฎหมายบัญญัติว่าเป็นความผิดนั้น ถ้าความยินยอมนั้นไม่ขัดต่อความสำนึกในศีลธรรมอันดีและมีอยู่จนถึงขณะกระทำการอันกฎหมายบัญญัติว่า เป็นความผิดนั้นแล้ว ความยินยอมนั้นเป็นข้อยกเว้นมิให้การกระทำนั้นเป็นความผิดขึ้นได้"
อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงล่วงหน้า ไม่ผูกพัน ผู้เสียหาย ให้ต้องยินยอม ตลอดไป:

ฎีกา 1403/2508 วินิจฉัยว่า "โจทก์ได้ยินยอมให้จำเลยออกเช็คโดยจะไม่ฟ้องเป็นความผิดอาญา เป็นความยินยอมที่มีอยู่จนถึงขณะที่จำเลยโดยรู้ว่าไม่มีเงินในธนาคารอันเป็นการกระทำโดยเจตนาที่ความผิดประการหนึ่งซึ่งจำเลยได้กระทำลงตามความยินยอม"

สรุป:
การตกลงล่วงหน้าก่อนมีการกระทำความผิด ไม่ถือเป็นการยอมความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ข้อตกลงล่วงหน้าอาจถือเป็น "ความยินยอม" ให้กระทำการที่ตามปกติต้องด้วยบทบัญญัติว่าเป็นความผิดได้ ข้อตกลงล่วงหน้าไม่ผูกพันผู้เสียหายให้ต้องยินยอมตลอดไป

คำอธิบายเพิ่มเติม:
ประเด็นสำคัญคือ การยอมความตามกฎหมาย หมายถึง การยอมความหลังจาก** การกระทำความผิด เกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่การตกลงล่วงหน้า ก่อน การกระทำความผิด การตกลงล่วงหน้าอาจถือเป็น "ความยินยอม" ให้กระทำการที่ตามปกติต้องด้วยบทบัญญัติว่าเป็นความผิดได้ อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงล่วงหน้าไม่ผูกพันผู้เสียหายให้ต้องยินยอมตลอดไป ดังนั้น การตกลงล่วงหน้าก่อนมีการกระทำความผิด ไม่ ถือเป็นการยอมความ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 35
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)