ป.วิ.พ. มาตรา ๙๕/๑ และ ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๖/๓ บัญญัติความหมายของพยานบอกเล่าไว้ตรงกันว่าอย่างไร
ป.วิ.พ. มาตรา ๙๕/๑ และ ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๖/๓ บัญญัติความหมายของพยานบอกเล่าไว้ตรงกันว่า ข้อความซึ่งเป็นการบอกเล่าที่พยานบุคคลใดนำมา เบิกความหรือที่บันทึกไว้ในเอกสารหรือวัตถุอื่นใด ซึ่งได้อ้างเป็นพยานหลักฐานต่อศาลก็ดี หากนำเสนอเพื่อพิสูจน์ความจริงแห่งข้อความนั้นให้ถือเป็นพยานบอกเล่า มีข้อพิจารณาในนิยามหรือความหมายของพยานบอกเล่าตามมาตราทั้งสองดังต่อไปนี้

ข้อ ๑. พยานบอกเล่าตามนิยามนี้อาจเป็นได้ทั้งพยานบุคคล พยาน เอกสารหรือพยานวัตถุ 

ข้อ ๒. พยานบอกเล่า หมายถึง ข้อความซึ่งเป็นการบอกเล่าของประจักษ์พยาน ให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งฟังและบุคคลที่รับฟังนั้นมาเบิกความในศาล หรือ พยานบอกเล่าของประจักษ์พยานที่บันทึกไว้ในเอกสารหรือบนทึกไว้ในวัตถุอื่นใด เช่น เทปบันทึกเสียง เครื่องคอมพิวเตอร์และมีการนำเอกสารหรือวัตถุนั้นมาอ้างเป็นพยานหลักฐานต่อศาล

ข้อที่ ๓. การที่กฎหมายบัญญัติให้พยานบอกเล่าต้องเป็นข้อความ ซึ่ง เป็นการบอกเล่านั้นน่าพิจารณาว่าผู้ร่างประสงค์จะให้สิ่งที่เป็นพยานบอกเล่ามีขอบเขตจำกัดหรือไม่ อย่างไร

ข้อที่ ๔. คำให้การชั้นสอบสวนของผู้ที่รู้เห็นเหตุการณ์มาให้ปากคำ กับพนักงานสอบสวนในฐานะพยานหรือคำให้การของผู้ต้องหาเป็นพยานบอกเล่า ตามความหมายของวิอาญา มาตรา ๒๒๖/๓

ข้อที่ ๕. การอ้างอิงนำสืบข้อความซึ่งเป็นการบอกเล่าในศาลไม่ใช่จะเป็นพยานบอกเล่าเสมอไปแต่จะต้องพิจารณาวัตถุประสงค์ของการนำพยานเข้าสืบด้วย
 
ข้อที่ ๖. คำบอกเล่าที่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์อันเป็นประเด็นของคดี หรือเกี่ยวเนื่องกับประเด็นแห่งคดี
กฎหมายลักษณะพยาน (ทั้งวิแพ่งและวิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา