พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ กำหนดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์สำหรับงานประเภทต่างๆ ไว้ในมาตรา ๑๙ ถึงมาตรา ๒๖ ใช่หรือไม่
ใช่ 

พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ กำหนดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์สำหรับงานประเภทต่างๆ ไว้ในมาตรา ๑๙ ถึงมาตรา ๒๖ โดยไม่ต้องเสียค่าตอบแทนแก่เจ้าของลิขสิทธิ์ มาตรา ๑๙ บัญญัติว่า “ภายใต้บังคับมาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัตินี้ให้มีอยู่ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์และมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลาห้าสิบปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย มาตรา ๑๙ บัญญัติว่า ในกรณีที่มีผู้สร้างสรรค์ร่วม ลิขสิทธิ์ในงานดังกล่าวให้มีอยู่ตลอดอายุของ ผู้สร้างสรรค์ร่วม และมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลาห้าสิบปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้าย ถึงแก่ความตาย ถ้าผู้สร้างสรรค์หรือผู้สร้างสรรค์ร่วมทุกคนถึงแก่ความตายก่อนที่ได้มีการโฆษณางานนั้น ให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก 

**ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์ มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก **ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้น  มาตรา ๑๙ เป็น

บทบัญญัติว่าด้วยอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์สำหรับงาน สร้างสรรค์ที่มิได้ระบุไว้ในมาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ซึ่งได้แก่ งานวรรณกรรมรวมทั้งโปรแกรมคอมพิวเตอร์ งานนาฏกรรม งานจิตรกรรม งานประติมากรรม งานภาพพิมพ์ งานสถาปัตยกรรม งานภาพประกอบ แผนที่โครงสร้าง ภาพร่าง หรืองานสร้างสรรค์รูปทรง สามมิติอันเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ภูมิประเทศหรือวิทยาศาสตร์ งานดนตรีกรรม และงานอื่นใดในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ ส่วนงานประเภทที่ระบุไว้ ในมาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ได้แก่ งานภาพถ่าย งานโสตทัศนวัสดุ งานภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียง งานแพร่เสียงแพร่ภาพ และงานศิลปประยุกต์ ซึ่งได้บัญญัติถึงอายุแห่งการคุ้มครองสำหรับงานดังกล่าวไว้โดยเฉพาะอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์สำหรับกรณีที่ผู้สร้างสรรค์ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดากำหนดไว้ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์ และมีอยู่ต่อไปอีก เป็นเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์งานถึงแก่ความตาย มาตรา ๑๙ และมีอยู่ต่อไปอีก เป็นเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์งานถึงแก่ความตาย ส่วนกรณีผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคลให้ลิขสิทธิ์มีอยู่ห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น ซึ่งเป็นการบัญญัติให้เป็นไปตามพันธกรณีที่ประเทศไทยมีอยู่ตามอนุสัญญากรุงเบอร์นว่าด้วยการคุ้มครองงาน วรรณกรรมและศิลปกรรม และสอดคล้องกับพันธกรณีตามความตกลงทริปส์ TRIPs ซึ่ง กำหนดไวใน Article 12 ว่าด้วยอายุแห่งการคุ้มครองงานอันมีลิขสิทธิ์ว่า ส่วนกรณีผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคลให้ลิขสิทธิ์มีอยู่ห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น “เว้นแต่งานภาพถ่าย หรืองานศิลปประยุกต์ เมื่อใดที่คำนวณอายุการคุ้มครองบนพื้นฐานอื่นนอกเหนือจากชีวิตของบุคคลธรรมดา อายุของการคุ้มครองดังกล่าวจะไม่น้อยกว่า ๕๐ ปี นับจากวันสิ้นสุดของปีปฏิทินของการโฆษณาที่ได้รับอนุญาต หรือ หากไม่มีการโฆษณาโดยได้รับอนุญาตดังกล่าวภายใน ๕๐ ปี นับจากการสร้างงานนั้น ก็ให้นับ ๕๐ ปี จากวันสิ้นสุดของปีปฏิทินที่สร้างงานนั้น” “เว้นแต่งานภาพถ่าย หรืองานศิลปประยุกต์ เมื่อใดที่คำนวณอายุการคุ้มครองบนพื้นฐานอื่นนอกเหนือจากชีวิตของบุคคลธรรมดา อายุของการคุ้มครองดังกล่าวจะไม่น้อยกว่า ๕๐ ปี นับจากวันสิ้นสุดของปีปฏิทินของการโฆษณาที่ได้รับอนุญาต หรือ หากไม่มีการโฆษณาโดยได้รับอนุญาตดังกล่าวภายใน ๕๐ ปี นับจากการสร้างงานนั้น ก็ให้นับ ๕๐ ปี จากวันสิ้นสุดของปีปฏิทินที่สร้างงานนั้น”  

ในกรณีที่งานอันมีลิขสิทธิ์ชิ้นใดชิ้นหนึ่งมีผู้สร้างสรรค์ร่วมกันสร้างงานหลายคน ลิขสิทธิ์ในงานดังกล่าวจะมีอยู่ตลอดอายุผู้สร้างสรรค์ทุกคน และมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายถึงแก่ความตาย ถ้าผู้สร้างสรรค์งานคนเดียวหรือผู้สร้างสรรค์งานร่วมทุกคนถึงแก่ความตายก่อนที่ได้มีการโฆษณางานนั้น ให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรกตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๙ วรรคสาม ถ้าผู้สร้างสรรค์งานคนเดียวหรือผู้สร้างสรรค์งานร่วมทุกคนถึงแก่ความตายก่อนที่ได้มีการโฆษณางานนั้น ให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรกตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๙ วรรคสาม 

อย่างไรก็ดี การโฆษณางานนั้นจะต้องทำภายในเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตายหรือนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วม คนสุดท้ายถึงแก่ความตาย แล้วแต่กรณีด้วย หากทำการโฆษณางานเป็นครั้งแรกเมื่อพ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้ว จะไม่ทำให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการ โฆษณานั้นได้ เพราะงานอันมีลิขสิทธิ์นั้นได้ตกเป็นงานสาธารณะหรือเป็นงานที่สิ้นอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ไปแล้ว ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคลก็เช่นเดียวกัน หากมีการโฆษณางานที่ นิติบุคคลนั้นสร้างขึ้นในระหว่างระยะเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้นก็ให้ลิขสิทธิ์ในงานนั้นขยายออกไปอีก ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก (มาตรา ๑๙ วรรคท้าย)  ข้อสังเกต  หากงานอันมีลิขสิทธิ์นั้นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลสร้างสรรค์ขึ้นในขณะที่พระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พุทธศักราช ๒๔๗๔ ใช้บังคับ ซึ่งมาตรา ๑๔ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวบัญญัติให้ลิขสิทธิ์มีอายุตลอดชีวิต ผู้สร้างสรรค์ และต่อไปอีก ๓๐ ปี 

ข้อสังเกต ส่วนที่ออกโฆษณาเป็นตอนๆ อายุแห่งการคุ้มครองเริ่มตั้งแต่วันโฆษณาตอนนั้น ๆ ถ้าผู้สร้างสรรค์ตายก่อนโฆษณา ให้อายุลิขสิทธิ์มีกำหนด ๓๐ ปี เริ่มตั้งแต่วันโฆษณา การโฆษณางานดังกล่าวในกรณีที่บุคคลธรรมดาเป็นผู้สร้างสรรค์ก็ต้องทำภายในเวลา ๓๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย หรือในกรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้สร้างสรรค์นิติบุคคลนั้นก็ต้องนำงานนั้นออกโฆษณาภายในเวลา ๓๐ ปี นับแต่วันที่ได้สร้างสรรค์งานนั้น หากทำการโฆษณางานเป็นครั้งแรกเมื่อพ้นกำหนดเวลา ดังกล่าวแล้ว ก็ไม่ทำให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุ ๓๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณางานนั้นได้ เพราะงานอันมีลิขสิทธิ์นั้นได้ตกเป็นงานสาธารณะหรือเป็นงานที่สิ้นอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ไปแล้ว (เทียบเคียงคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๗๙๗/๒๕๔๘) ส่วนที่ออกโฆษณาเป็นตอนๆ อายุแห่งการคุ้มครองเริ่มตั้งแต่วันโฆษณาตอนนั้น ๆ การโฆษณางาน ในที่นี้หมายถึง เฉพาะการนำสำเนาจำลองของงานไม่ว่าในรูปหรือลักษณะอย่างใดที่ทำขึ้นโดยความยินยอมของผู้สร้างสรรค์ออกจำหน่ายโดยสำเนาจำลองนั้นมีปรากฏต่อสาธารณชน เป็นจำนวนมากพอสมควรตามสภาพของงานนั้น มิได้หมายถึงการกระทำที่เป็นเพียงการ แสดงหรือการทำให้ปรากฏซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์ด้วยการบรรยายหรือการแพร่เสียงแพร่ภาพ เท่านั้น การโฆษณางาน มีข้อสังเกตอีกประการหนึ่งว่า ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ร่วมกับนิติบุคคล ซึ่งกรณีนี้มาตรา ๑๙ ไม่ได้บัญญัติไว้โดยตรง แต่ก็น่าจะต้องถือว่าลิขสิทธิ์ร่วมกันในงานอย่างใดอย่างหนึ่งนั้นมีอยู่ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์ ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาและมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ซึ่งเป็นบุคคล ธรรมดานั้นถึงแก่ความตาย ทั้งนี้ ตามนัยมาตรา ๑๙ วรรคสอง  อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ที่ใช้นามแฝงหรือกรณีไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์ อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ที่ใช้นามแฝงหรือกรณีไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์ มาตรา ๒๐ บัญญัติว่า “งานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ที่ได้สร้างสรรค์ ขึ้นโดยผู้สร้างสรรค์ใช้นามแฝงหรือไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์ ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับ แต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก มาตรา ๒๐ ในกรณีที่รู้ตัวผู้สร้างสรรค์ให้นำมาตรา ๑๙ มาใช้บังคับโดยอนุโลม”  กรณีตามมาตรานี้เป็นการนับอายุแห่งการคุ้มครองงานสร้างสรรค์ที่ผู้สร้างสรรค์ใช้นามแฝง หรือไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์ การนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้นับตั้งแต่วันที่ได้สร้างงานเสร็จสิ้นสมบูรณ์ หรือถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรกในระยะเวลาแห่งการคุ้มครอง ให้ถือว่าลิขสิทธิ์มีอยู่เป็นเวลาห้าสิบปีนับแต่วันที่ได้มีการโฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก ให้ถือว่าลิขสิทธิ์มีอยู่เป็นเวลาห้าสิบปีนับแต่วันที่ได้มีการโฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก กรณีผู้สร้างสรรค์ใช้นามแฝงหรือในกรณีที่ไม่ปรากฎชื่อผู้สร้างสรรค์ หากทราบว่า ผู้สร้างสรรค์นั้นเป็นผู้ใด กฎหมายก็ให้นำมาตรา ๑๙ มาใช้บังคับโดยอนุโลม กล่าวคือ อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในงานที่สร้างขืนจะมีอยู่ตลอดอายุผู้สร้างสรรค์และมีอยู่ต่อไป อีกเป็นเวลา ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย การทราบตัวผู้สร้างสรรค์ว่าเป็น ผู้ใดจะทราบเมื่อใดก็ได้ หรือจะทราบภายหลังจากสร้างงานแล้วนานเพียงใดก็ได้ทันที ที่ทราบก็ใช้หลักเกณฑ์ตามมาตรา ๑๙ ดังกล่าว กรณีที่จะบังคับตามมาตรา ๒๐ ดังกล่าว น่าจะต้องเป็นกรณีมีตัวผู้สร้างสรรค์ ที่ใช้นามแฝงหรือมีตัวผู้สร้างสรรค์ในงานที่ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์นั้นอยู่จริง เพียงแต่ผู้สร้างสรรค์มิได้เปิดเผยชื่อ จึงไม่มีผู้ใดทราบว่าใครเป็นผู้สร้างสรรค์งานนั้น แต่ทันทีที่ผู้สร้างสรรค์ที่ใช้นามแฝงหรือผู้สร้างสรรค์ที่แท้จริงได้เปิดเผยชื่อ อายุแห่งการคุ้มครอง ลิขสิทธิ์ในงานนั้นก็จะเป็นไปตามมาตรา ๑๙ ส่วนในขณะที่ยังไม่เปิดเผยชื่อผู้สร้างสรรค์ กรณีที่จะบังคับตามมาตรา ๒๐ ดังกล่าว ต้องเป็นกรณีมีตัวผู้สร้างสรรค์ ที่ใช้นามแฝงหรือมีตัวผู้สร้างสรรค์ในงานที่ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์นั้นอยู่จริง ลิขสิทธิ์ในงานนั้นจะมีอายุ ๕o ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น และหากมีการโฆษณางานนั้นก่อนที่จะเปิดเผยชื่อลิขสิทธิ์ในงานนั้นจะมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณา เป็นครั้งแรก ลิขสิทธิ์ในงานนั้นจะมีอายุ ๕ o ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น  อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในงานสร้างสรรค์ตามมาตรา ๒๑ และ ๒๒ อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในงานสร้างสรรค์ตามมาตรา ๒๑ และ ๒๒ มาตรา ๒๑ ลิขสิทธิ์ในงานภาพถ่าย โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียง หรืองานแพร่เสียงแพร่ภาพให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการ โฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ ลิขสิทธิ์ในงานศิลปะประยุกต์ให้มีอายุยี่สิบห้าปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุยี่สิบห้าปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก มาตรา ๒๒  กรณีตามมาตรา ๒๑ ในกรณีที่ยังไม่ได้โฆษณางาน ลิขสิทธิ์ในงานภาพถ่ายโสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึก เสียง หรืองานแพร่เสียง แพร่ภาพจะมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น หากในช่วงระยะเวลาดังกล่าวได้มีการโฆษณางานนั้น ลิขสิทธิ์ในงานดังกล่าว จะมีอายุ ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก กรณีตามมาตรา ๒๑ ดังนี้หากผู้สร้างสรรค์สร้างงานนั้นขึ้นมาแล้วนานถึง ๙๙ ปี ๑๑ เดือน จึงเพิ่งทำการโฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก งานนั้นก็จะได้รับความคุ้มครองต่อไปอีก ๕๐ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก รวมแล้ว งานอันมีลิขสิทธิ์ดังกล่าวจะได้รับความคุ้มครองประมาณถึง ๙๙ ปี ๑๑ เดือน ดังนี้หากผู้สร้างสรรค์สร้างงานนั้นขึ้นมาแล้วนานถึง ๙๙ ปี ๑๑ เดือน จึงเพิ่งทำการโฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก ข้อสังเกต  ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์งานภาพถ่ายโสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียง หรืองานแพร่เสียงแพร่ภาพ ตามมาตรา ๒๑ มิได้โฆษณางานและ ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตายหลังจากสร้างงานได้ยังไม่ถึง ๕๐ ปี เช่นนี้ สิทธิในลิขสิทธิ์ ภายหลังจากผู้สร้างสรรค์งานถึงแก่ความตายยังคงมีอยู่ต่อไปจนครบ ๕๐ ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น โดยสิทธิในลิขสิทธิ์ดังกล่าวจะตกทอดไปยังทายาท หาใช่ลิขสิทธิ์นั้นยังคงมีอยู่ต่อไปอีก ๕๐ ปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์งานถึงแก่ความตายไม่ ข้อสังเกต โดยสิทธิในลิขสิทธิ์ดังกล่าวจะตกทอดไปยังทายาท  ส่วนตามมาตรา ๒๒ ในกรณีที่ยังไม่ได้มีการโฆษณางาน ลิขสิทธิ์ในงาน ศิลปประยุกต์ จะมีอายุ ๒๕ ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น ส่วนกรณีที่ได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลา ๒๕  ปี ดังกล่าว กฎหมายกำหนดให้ลิขสิทธิ์ในงานศิลปประยุกต์นั้นมีอายุ ๒๕ ปี นับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก ส่วนตามมาตรา ๒๒ ลิขสิทธิ์ในงาน ศิลปประยุกต์ จะมีอายุ ๒๕ ปี นับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น 

***อย่างไรก็ดี หากนับตั้งแต่สร้างงานศิลปประยุกต์ขึ้นมาเป็นระยะเวลาเกิน ๒๕ ปี แล้ว แม้จะมีการโฆษณางานนั้นก็ไม่ทำให้ศิลปประยุกต์ที่สิ้นอายุแห่งการคุ้มครองไปแล้วกลับกลายเป็นงานที่ได้รับความคุ้มครองอีก ๒๕ ปี นับแต่ที่ได้โฆษณา เพราะงานศิลปประยุกต์นั้น ตกเป็นงานสาธารณะ สาธารณชนย่อมมีสิทธินำงานนั้นมาใช้โดยทำซ้ำ หรือดัดแปลงหรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนได้โดยไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ต่อไป 

อย่างไรก็ดี หากงานศิลปกรรม เดิมที่นำมาประยุกต์ เช่น งานจิตรกรรมหรืองานประติมากรรมยังคงมีอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์อยู่ การเอางานศิลปะประยุกต์ที่สิ้นอายุแห่งการคุ้มครองแล้วมาทำซ้ำหรือ ดัดแปลงหรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนอาจเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในงานจิตรกรรมหรือ ประติมากรรมเดิมนั้นได้ *** แม้จะมีการโฆษณางานนั้นก็ไม่ทำให้ศิลปประยุกต์ที่สิ้น อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในงานสร้างสรรค์ของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น มาตรา ๒๓ บัญญัติว่า “ลิขสิทธิ์ในงานที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยการจ้างหรือตาม คำสั่งหรือในความควบคุมตามมาตรา ๑๔ ให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก” มาตรา ๒๓ ในกรณีที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นมี ลิขสิทธิ์ในงานที่ได้สร้างสรรค์ขึ้น ลิขสิทธิ์ในงานสร้างสรรค์ให้มีอยู่เป็นเวลาห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างงานนั้นเสร็จ อย่างไรก็ตาม ถ้าภายในระยะเวลาห้าสิบปีงานสร้างสรรค์เพิ่งจะได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก การนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์เริ่มต้นใหม่คือเริ่มตั้งแต่วันที่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก การโฆษณางานดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ และมาตรา ๒๓ เป็นการโฆษณาเพื่อเริ่มนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ น่าจะมีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “การโฆษณา” ตามที่ได้นิยามไว้ในมาตรา ๔ อันเป็นการโฆษณาที่เป็นเงื่อนไขของการได้มาซึ่งลิขสิทธิ์ กล่าวคือ เป็นการนำสำเนาจำลองของงานไม่ว่าในรูปหรือลักษณะอย่างใดที่ทำขึ้นโดยความยินยอมของผู้สร้างสรรค์ออกจำหน่าย โดยสำเนาจำลองนั้นมีปรากฏต่อสาธารณชนเป็นจำนวนมากพอสมควรตามสภาพของงานนั้น แต่ทั้งนี้ไม่หมายความรวมถึงการแสดงหรือการทำให้ปรากฏซึ่งนาฏกรรม ดนตรีกรรม หรือภาพยนตร์ การบรรยายหรือการปาฐกถาซึ่งวรรณกรรม การแพร่เสียง แพร่ภาพเกี่ยวกับงานใด การนำศิลปกรรมออกแสดง และการก่อสร้างงานสถาปัตยกรรม นอกจากนี้ยังมี มาตรา ๒๔ บัญญัติย้ำไว้อีกว่า การโฆษณางานดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ และมาตรา ๒๓ “การโฆษณา” โดยสำเนาจำลองนั้นมีปรากฏต่อสาธารณชนเป็นจำนวนมากพอสมควรตามสภาพของงานนั้น 

นอกจากนี้ยังมี มาตรา ๒๔ บัญญัติย้ำไว้อีกว่า “การโฆษณางานตามมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ หรือ มาตรา ๒๓ อันเป็นการเริ่มนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ หมายความถึง การนำงาน ออกทำการโฆษณาโดยความยินยอมของเจ้าของลิขสิทธิ์” “การโฆษณางานตามมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ หรือ มาตรา ๒๓ อันเป็นการเริ่มนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ หมายความถึง การนำงาน ออกทำการโฆษณาโดยความยินยอมของเจ้าของลิขสิทธิ์”
กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร เครื่องหมายการค้า)