ในฐานะทนายความ กรณีบุคคลมีสิทธิอาศัยในบ้านของผู้อื่นโดยไม่ต้องเสียค่าเช่า แต่ต่อมาเจ้าของบ้านต้องการขับไล่บุคคลนั้นออกไป เจ้าของบ้านจะต้องดำเนินการอย่างไรบ้าง?
ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์   มาตรา 1402   บุคคลใดได้รับสิทธิอาศัยในโรงเรือนบุคคลนั้น   ย่อมมีสิทธิอยู่ในโรงเรือนนั้นโดยไม่ต้องเสียค่าเช่า   สิทธิอาศัยนี้เป็นสิทธิเฉพาะตัว   โอนกันไม่ได้แม้โดยทางมรดก   และในกรณีที่สิทธิอาศัยนั้นไม่มีกำหนดเวลา   สิทธิอาศัยนั้นจะเลิกเสียในเวลาใด ๆ ก็ได้   แต่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าแก่ผู้อาศัยตามสมควร (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1403  วรรคสอง)
กรณีเจ้าของบ้านต้องการขับไล่บุคคลที่มีสิทธิอาศัยในบ้านออกไป   เจ้าของบ้านจะต้องดำเนินการดังต่อไปนี้
บอกกล่าวล่วงหน้า:   เจ้าของบ้านต้องบอกกล่าวก่อนล่วงหน้าแก่ผู้อาศัยตามสมควร   ระยะเวลาในการบอกกล่วงหน้าขึ้นอยู่กับว่ามีกำหนดเวลาในสิทธิอาศัยหรือไม่
กรณีมีกำหนดเวลา: เจ้าของบ้านต้องบอกกล่าวก่อนครบกำหนดเวลาที่ระบุไว้ในสิทธิอาศัย
กรณีไม่มีกำหนดเวลา: เจ้าของบ้านต้องบอกกล่าวก่อนล่วงหน้าอย่างน้อย 1 ปี หรือต้องจ่ายค่าเช่าปีหนึ่งให้แก่ผู้อาศัย
ฟ้องคดีขับไล่:   หากผู้อาศัยไม่ยอมออกไปหลังจากเจ้าของบ้านบอกกล่าวล่วงหน้าแล้ว   เจ้าของบ้านต้องฟ้องคดีขับไล่ต่อศาล

ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกา
ฎีกาที่ 2127/2525: โจทก์เป็นเจ้าของบ้านที่ดินพิพาท จำเลยมีสิทธิอาศัยในบ้านของโจทก์โดยไม่ต้องเสียค่าเช่า ต่อมาโจทก์ต้องการขับไล่จำเลยออกไป แต่จำเลยไม่ยอมออกไป โจทก์จึงฟ้องคดีขับไล่ต่อศาล ศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากบ้านของโจทก์
3.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์