โจทก์สามารถโต้แย้งว่าการกระทำของโจทก์ไม่เข้าข่ายการ "กระทำประการอื่นอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 หรือไม่?
ในกรณีนี้ ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การกระทำของโจทก์ที่ใช้เวลาทำงานของบริษัทฯ ไปเล่นอินเทอร์เน็ต พูดคุยเรื่องส่วนตัว และบันทึกข้อความส่วนตัว เป็นการกระทำที่ "ไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583

อย่างไรก็ตาม ประเด็นสำคัญคือ โจทก์สามารถโต้แย้งได้หรือไม่ว่า การกระทำดังกล่าวนั้น ไม่เข้าข่าย "การกระทำประการอื่นอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน" ตามมาตรา 583

ประเด็นที่ควรพิจารณา:

ความร้ายแรงของการกระทำ: การกระทำของโจทก์นั้นร้ายแรงพอที่จะถือเป็นการ "ไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน" หรือไม่?
ผลเสียหายต่อบริษัท: การกระทำของโจทก์ก่อให้เกิดผลเสียหายต่อบริษัทฯ หรือไม่?
เจตนาของโจทก์: โจทก์มีเจตนาอย่างไรในการกระทำดังกล่าว?
กฎระเบียบของบริษัท: บริษัทฯ มีกฎระเบียบเกี่ยวกับการใช้คอมพิวเตอร์ในเวลางานหรือไม่?
บทลงโทษที่เหมาะสม: การเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เป็นบทลงโทษที่เหมาะสมกับการกระทำของโจทก์หรือไม่?
ตัวอย่างข้อโต้แย้ง:

โจทก์อาจโต้แย้งว่า การกระทำของโจทก์นั้นไม่ร้ายแรงพอที่จะถือเป็นการ "ไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน"
โจทก์อาจโต้แย้งว่า การกระทำของโจทก์นั้นไม่ได้ก่อให้เกิดผลเสียหายต่อบริษัทฯ
โจทก์อาจโต้แย้งว่า โจทก์ไม่มีเจตนาที่จะละเลยงาน
โจทก์อาจโต้แย้งว่า บริษัทฯ ไม่มีกฎระเบียบเกี่ยวกับการใช้คอมพิวเตอร์ในเวลางาน
โจทก์อาจโต้แย้งว่า การเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยนั้นเป็นบทลงโทษที่รุนแรงเกินไป
ผลลัพธ์:

ศาลจะพิจารณาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง  รวมถึงข้อโต้แย้งของโจทก์  เพื่อตัดสินว่า การกระทำของโจทก์เข้าข่าย "การกระทำประการอื่นอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 หรือไม่
กฎหมายแรงงาน,กฎหมายจ้างแรงงาน,กฎหมายคุ้มครองแรงงาน-แรงงานสัมพันธ์-เงินทดแทน