จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดในคดีนี้หรือไม่
ไม่ เหตุผล:

โจทก์ฟ้องคดีเกินกำหนดอายุความ: คดีนี้โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2539 ซึ่งเกินกว่า 1 ปีหลังจากที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง

จำเลยที่ 2 ยกอายุความขึ้นต่อสู้: จำเลยที่ 2  ผู้เป็นคู่ความร่วมกันกับจำเลยที่ 1 ได้ให้การต่อสู้เรื่องอายุความไว้

คดีนี้เป็นการชำระหนี้ซึ่งบังแยกจากกันมิได้:  โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรับผิดในมูลแห่งคดี

ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1:  แม้จำเลยที่ 1 จะมิได้ยกอายุความขึ้นต่อสู้  และมิได้ฎีกา แต่เมื่อคดีของโจทก์ขาดอายุความ ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 245 (1) และ 247

หลักกฎหมายที่เกี่ยวข้อง:
-ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคหนึ่ง
-ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245 (1) และ 247

คำอธิบายเพิ่มเติม:
-อายุความคือ ระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดให้ใช้สิทธิ หากปล่อยเนิ่นนานเกินกว่ากำหนด สิทธิ์นั้นจะตกเป็นโมฆะ
-คดีนี้เป็นการฟ้องร้องเกี่ยวกับละเมิด ซึ่งมีอายุความ 1 ปี นับตั้งแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน
-จำเลยมีสิทธิยกอายุความขึ้นต่อสู้ หากโจทก์ฟ้องคดีเกินกำหนดอายุความ
-กรณีคดีเป็นการชำระหนี้ซึ่งบังแยกจากกันมิได้ หากคู่ความคนหนึ่งยกอายุความขึ้นต่อสู้ ศาลจะพิพากษายกฟ้องทั้งคดี

สรุป:
จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิดในคดีนี้  เพราะคดีของโจทก์ขาดอายุความ
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา