เพราะเหตุใดศาลฎีกาจึงเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท?
หัวข้อ กรณีไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง (ฎีกาที่ 3918/2560) | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​[กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3918/2560 

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3918/2560 

พฤติการณ์ของจำเลยที่ลักสมุดบัญชีเงินฝากธนาคาร ก. สาขาพระราม 3 ของผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งมีชื่อผู้เสียหายที่ 1 เป็นเจ้าของบัญชี ไปกรอกข้อความและปลอมลายมือชื่อของผู้เสียหายที่ 1 ในใบคำขอถอนเงินของผู้เสียหายที่ 2 แล้วนำสมุดบัญชีเงินฝากดังกล่าวไปแสดงต่อพนักงานของผู้เสียหายที่ 2 และได้รับเงินไปจำนวน 59,000 บาท เป็นการกระทำที่มีเจตนามุ่งหมายเพื่อจะให้ได้เงินจากผู้เสียหายที่ 2 เป็นหลักจึงเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกา ศาลฎีกาเห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยแก้ไขให้ถูกต้องได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 

คำฟ้องของโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 342 โดยไม่ได้อ้างมาตรา 341 มาด้วย แต่ความผิดฐานดังกล่าวเป็นการกระทำที่เป็นองค์ประกอบมาจากความผิดฐานฉ้อโกง ตาม ป.อ. มาตรา 341 เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานฉ้อโกงโดยแสดงตนเป็นคนอื่น ศาลย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 342 (1) ได้ กรณีไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท เนื่องจากการกระทำของจำเลยในการลักสมุดบัญชีเงินฝากธนาคาร ก. ของผู้เสียหาย และการปลอมลายมือชื่อในใบคำขอถอนเงินเพื่อนำไปเบิกเงินจากธนาคารนั้น มีเจตนามุ่งหมายเพื่อให้ได้เงินจากผู้เสียหายเป็นหลัก เหตุการณ์นี้เป็นกระบวนการที่เกี่ยวเนื่องกันโดยมีเป้าหมายเดียวคือการฉ้อโกงเงินจากธนาคาร ก. 

ในทางกฎหมาย การกระทำที่มีเจตนาเดียวกันและเกิดขึ้นในกระบวนการเดียวกัน ถือว่าเป็นการกระทำกรรมเดียว ซึ่งผิดกฎหมายหลายบท นั่นหมายถึงการกระทำเดียวกันนี้มีองค์ประกอบที่ทำให้ผิดกฎหมายหลายฉบับหรือหลายมาตรา 

ศาลฎีกาจึงพิจารณาว่าการกระทำของจำเลยนี้แม้จะถูกฟ้องร้องในฐานความผิดตามมาตรา 342 (การฉ้อโกงโดยแสดงตนเป็นคนอื่น) แต่การกระทำดังกล่าวก็เกี่ยวข้องและมีองค์ประกอบที่สอดคล้องกับมาตรา 341 (การฉ้อโกง) ด้วย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานฉ้อโกงโดยแสดงตนเป็นคนอื่น ศาลจึงสามารถลงโทษจำเลยตามมาตรา 342 ได้โดยไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับการปลอมและแปลง,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง),คำพิพากษาศาลฎีกา