พินัยกรรมที่ จ. ทำขึ้นขณะเป็นคนไร้ความสามารถ แต่ต่อมาศาลฎีกาพิพากษายกคำร้องเพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ จ. เป็นคนไร้ความสามารถ  พินัยกรรมดังกล่าวยังคงโมฆะหรือไม่?
พินัยกรรมของ จ. ยังคงโมฆะ  แม้ว่าศาลฎีกาจะพิพากษายกคำร้องเพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ จ. เป็นคนไร้ความสามารถก็ตาม 

เหตุผล:
ช่วงเวลาที่ทำพินัยกรรม: จ. ทำพินัยกรรมในวันที่ 30 มีนาคม 2535 ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาที่ จ. ตกเป็นคนไร้ความสามารถตามคำสั่งศาลชั้นต้น  แม้ว่าต่อมาศาลฎีกาจะพิพากษายกคำร้องเพิกถอนคำสั่งดังกล่าว แต่คำสั่งศาลชั้นต้นมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน 2532  ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งให้ จ. เป็นคนไร้ความสามารถ  ดังนั้น ในวันที่ จ. ทำพินัยกรรม จ. ยังคงเป็นคนไร้ความสามารถอยู่ตามคำสั่งศาลชั้นต้น

ผลของการเป็นคนไร้ความสามารถ: 
ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1704 บัญญัติว่า "บุคคลผู้ถูกศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถนั้น ไร้ความสามารถที่จะทำนิติกรรม"  ดังนั้น พินัยกรรมที่ จ. ทำขึ้นในขณะเป็นคนไร้ความสามารถจึงเป็นโมฆะตามกฎหมาย

ข้อสังเกต:
แม้ว่าศาลฎีกาจะพิพากษายกคำร้องเพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ จ. เป็นคนไร้ความสามารถ แต่คำพิพากษาดังกล่าวมีผลเฉพาะอนาคตเท่านั้น ไม่ได้มีผลย้อนหลังไปเปลี่ยนแปลงสถานะทางกฎหมายของ จ. ในอดีต ดังนั้น พินัยกรรมที่ จ. ทำขึ้นในขณะที่ยังเป็นคนไร้ความสามารถตามคำสั่งศาลชั้นต้น จึงยังคงโมฆะอยู่

สรุป:
พินัยกรรมที่ จ. ทำขึ้นขณะเป็นคนไร้ความสามารถนั้นโมฆะตามกฎหมาย แม้ว่าศาลฎีกาจะพิพากษายกคำร้องเพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ จ. เป็นคนไร้ความสามารถก็ตาม
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายมรดก-พินัยกรรม