มาตราใดที่บัญญัติเรื่อง การไม่ยอมรับทรัพย์สินหรือสิทธิตามสัญญาของลูกหนี้
การไม่ยอมรับทรัพย์สินหรือสิทธิตามสัญญาของลูกหนี้ มาตรา ๑๒๒ บัญญัติว่า ภายในกำหนดเวลาสามเดือนนับแต่วันที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทราบว่าทรัพย์สินของลูกหนี้หรือสิทธิตามสัญญามีภาระเกินควรกว่าประโยชน์ที่จะพึงได้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจไม่ยอมรับ ทรัพย์สินหรือสิทธิตามสัญญานั้นได้ บุคคลใดได้รับความเสียหายโดยเหตุที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยอมรับ ดังกล่าวมีสิทธิขอรับชำระหนี้สำหรับค่าเสียหายได้ เนื่องจากพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา ๒๗ บัญญัติว่า เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้เด็ดขาดแล้ว เจ้าหนี้จะขอรับชำระหนี้ได้ก็แต่โดยปฏิบัติตามวิธีการที่กล่าวไว้ในพระราชบัญญัตินี้ แม้จะเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหรือเป็นเจ้าหนี้ที่ได้ฟ้องคดีแพ่งไว้แล้ว แต่คดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาก็ตาม ดังได้กล่าวมาแล้วในบทที่ว่าด้วย การขอรับชำระหนี้ คำว่า วิธีการที่กล่าวไว้ในพระราชบัญญัตินี้ คือ
เนื่องจากพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา ๒๗ บัญญัติว่า

๑. ถ้าเป็นหนี้เงิน เจ้าหนี้ทุกคนก็ต้องไปยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ตามมาตรา ๙๑

๒. ถ้าเป็นสิทธิเรียกร้องอย่างอื่นที่ไม่ใช่ตัวเงิน เจ้าหนี้ก็ต้องไปแจ้งให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ปฏิบัติตามสัญญานั้นแทนลูกหนี้ซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจหน้าที่ ตามมาตรา ๒๒ (๑) ที่จะต้องจัดการและจำหน่ายทรัพย์สินของลูกหนี้หรือกระทำการที่ จำเป็นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ที่ค้างอยู่เสร็จสิ้นไป ดังนี้ ถ้าเจ้าหนี้มีสิทธิเรียกร้องอย่างอื่นที่ไม่ใช่ตัวเงิน เช่น เจ้าหนี้ไปทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์จากลูกหนี้ เมื่อชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนแล้วก็ต้องไปแจ้งให้เจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์เพื่อแจ้งนายทะเบียนยานพาหนะดำเนินการโอนทะเบียนรถยนต์ให้แก่เจ้าหนี้ ในฐานะผู้เช่าซื้อ หรือเจ้าหนี้ไปทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินจากลูกหนี้ก่อนที่ลูกหนี้จะถูกพิทักษ์ทรัพย์ มีการชำระเงินค่ามัดจำไว้แล้ว เมื่อถึงกำหนดจะมีการโอนกรรมสิทธิ์กัน เจ้าหนี้ต้องนำเงินส่วนที่เหลือไปชำระให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตามมาตรา ๒๒ (๒) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก็ต้องไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินให้แก่เจ้าหนี้ เป็นต้น กรณีอย่างนี้เจ้าหนี้ไม่ต้องขอรับชำระหนี้ตามมาตรา ๙๑
กฎหมายลักษณะหนี้,คำพิพากษาศาลฎีกา