คำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามมิให้อุทธรณ์ทันทีนั้นมีหลักเกณฑ์อย่างไรบ้าง
ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 บัญญัติว่า "คำสั่งระหว่างพิจารณาห้ามมิให้อุทธรณ์ในทันที คู่ความฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งระหว่างพิจารณานั้น จะต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ต่อศาลชั้นต้น แล้วจึงอุทธรณ์คำสั่งภายหลังจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้ว"

จากบทบัญญัติดังกล่าว จะเห็นได้ว่า คำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามมิให้อุทธรณ์ทันทีมีหลักเกณฑ์ดังนี้
- ต้องเป็นคำสั่งของศาลก่อนที่จะพิพากษาหรือตัดสินชี้ขาดคดี
- ผลของการสั่งนั้นไม่ทำให้คดีเสร็จไปจากศาลไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน
- คู่ความฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งนั้น จะต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ต่อศาลชั้นต้นก่อน
- คู่ความฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งนั้น จะต้องอุทธรณ์คำสั่งภายหลังจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้ว

สำหรับหลักเกณฑ์ในการโต้แย้งคำสั่งระหว่างพิจารณานั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 26 บัญญัติว่า "คู่ความฝ่ายใดไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของศาล จะต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นต่อศาลโดยทำคำร้องต่อศาลภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด ในการโต้แย้งคำสั่งนั้น คู่ความฝ่ายนั้นอาจโต้แย้งชัดแจ้งหรือโดยปริยายก็ได้ แต่ไม่ต้องให้เหตุผลของการโต้แย้ง"

จากหลักเกณฑ์ดังกล่าว จะเห็นได้ว่า คู่ความฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งระหว่างพิจารณานั้น จะต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นต่อศาลภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด โดยอาจโต้แย้งชัดแจ้งหรือโดยปริยายก็ได้ แต่ไม่ต้องให้เหตุผลของการโต้แย้ง

ตัวอย่างของคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามมิให้อุทธรณ์ทันที เช่น คำสั่งเกี่ยวกับกำหนดวันนัดพิจารณาหรือสืบพยาน คำสั่งเกี่ยวกับคำร้องขอเลื่อนคดี คำสั่งเกี่ยวกับประเด็นข้อกฎหมาย คำสั่งเกี่ยวกับคำร้องขอออกหมายเรียกหรือหมายจับ เป็นต้น

หากคู่ความฝ่ายใดไม่เห็นด้วยกับคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามมิให้อุทธรณ์ทันทีนั้น คู่ความฝ่ายนั้นจะต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นต่อศาลชั้นต้นก่อน โดยทำคำร้องต่อศาลภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หากคู่ความฝ่ายนั้นไม่โต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ต่อศาลชั้นต้น คู่ความฝ่ายนั้นก็จะไม่สามารถอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวได้
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)