จงสรุปเรื่อง "ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคห้า ฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔" ให้หน่อยนะคะ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔
ตามบทบัญญัติแห่ง ป.อ. มาตรา ๓๓๖ ทวิ นอกจากผู้กระทำความผิดจะกระทำการอันเป็นความผิดตามมาตรา ๓๓๔ มาตรา ๓๓๕ มาตรา ทวิ หรือมาตรา ๓๓๖ แล้ว ผู้กระทำความผิดยังต้องกระทำการอื่นตามที่บทบัญญัติในมาตรานี้ด้วยจึงจะมีความผิดและถูกลงโทษตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ได้ ดังนี้ มาตรา ๓๓๖ ทวิ จึงเป็นบทบัญญัติว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นความผิด ซึ่งโจทก์ต้องระบุมาในฟ้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๕๘ (๖) ด้วย และป.วิ.อ มาตรา ๑๙๒ วรรคหนึ่ง บัญญัติห้ามมิให้พิพากษาหรือสั่งเกินคำขอหรือมิได้กล่าวในฟ้อง แม้โจทก์จะบรรยายข้อเท็จจริงครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ และจำเลยให้การรับสารภาพ แต่เมื่อคำขอให้ลงโทษจำเลยท้ายฟ้องของโจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ศาลย่อมไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง ทั้งกรณีมิใช่โจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิดตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคห้า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔
ตามบทบัญญัติแห่ง ป.อ. มาตรา ๓๓๖ ทวิ นอกจากผู้กระทำความผิดจะกระทำการอันเป็นความผิดตามมาตรา ๓๓๔ มาตรา ๓๓๕ มาตรา ทวิ หรือมาตรา ๓๓๖ แล้ว ผู้กระทำความผิดยังต้องกระทำการอื่นตามที่บทบัญญัติในมาตรานี้ด้วยจึงจะมีความผิดและถูกลงโทษตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ได้ ดังนี้ มาตรา ๓๓๖ ทวิ จึงเป็นบทบัญญัติว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นความผิด ซึ่งโจทก์ต้องระบุมาในฟ้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๕๘ (๖) ด้วย และป.วิ.อ มาตรา ๑๙๒ วรรคหนึ่ง บัญญัติห้ามมิให้พิพากษาหรือสั่งเกินคำขอหรือมิได้กล่าวในฟ้อง แม้โจทก์จะบรรยายข้อเท็จจริงครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ และจำเลยให้การรับสารภาพ แต่เมื่อคำขอให้ลงโทษจำเลยท้ายฟ้องของโจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ศาลย่อมไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง ทั้งกรณีมิใช่โจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิดตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคห้า ิได้กล่าวในฟ้อง แม้โจทก์จะบรรยายข้อเท็จจริงครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ และจำเลยให้การรับสารภาพ แต่เมื่อคำขอให้ลงโทษจำเลยท้ายฟ้องของโจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ศาลย่อมไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง ทั้งกรณีมิใช่โจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิดตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคห้า
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔ ได้ว่า ตามบทบัญญัติแห่ง ป.อ. มาตรา ๓๓๖ ทวิ นอกจากผู้กระทำความผิดจะกระทำการตามมาตรา ๓๓๔, มาตรา ๓๓๕, และมาตรา ๓๓๖ ต่อเนื่อง ผู้กระทำความผิดยังต้องกระทำการอื่นตามที่บทบัญญัติในมาตรานี้ด้วยเพื่อให้เกิดความผิดและถูกลงโทษตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ โดยมีข้อยกเว้นว่าถ้าโจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในคำขอหรือท้ายฟ้อง ศาลจะไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรานี้ เนื่องจากเป็นการเกินคำขอที่โจทก์ไม่ได้กล่าวถึงในฟ้อง และสำหรับกรณีที่โจทก์ไม่อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิดตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคห้า ศาลยืนยันว่าถ้าโจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในคำขอหรือท้ายฟ้อง ศาลจะไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรานี้ เนื่องจากเป็นการเกินคำขอที่โจทก์ไม่ได้กล่าวถึงในฟ้อง ในทั้งสองกรณีที่ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ ศาลจะไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรานี้ เนื่องจากการนี้ถือว่าเกินคำขอที่โจทก์ไม่ได้กล่าวถึงในฟ้อง และสรุปว่าศาลไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในทั้งสองกรณีที่ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในคำขอหรือท้ายฟ้อง ทั้งนี้ถือเป็นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔ ในราวๆ ของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๕๒๒/๒๕๕๔ ทั้งสองคำถูกกล่าวถึงในท้ายฟ้อง โดยระบุว่าศาลไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในกรณีที่โจทก์ไม่ระบุมาตรา ๓๓๖ ทวิ ในคำขอหรือท้ายฟ้อง ซึ่งถือเป็นคำสั่งที่แน่นอนและมีผลผูกพัน โดยจะต้องปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าว
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),ประมวลกฎหมายอาญา,คำพิพากษาศาลฎีกา