คำพิพากษาศาลที่กา 3115 / 2562 วินิจฉัยว่าอย่างไร
ผู้เช่าซื้อรถไม่ชำระค่างวด แต่ต่อมามีการสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยาย ผู้ให้เช่าซื้อมีสิทธิเรียกค่าส่วนต่างจากขายทอดตลาดหรือไม่

​

  มีคำพิพากษาศาลฎีกาเคยตัดสินไว้ดังนี้ คำพิพากษาศาลที่กา 3115 / 2562            คำฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยทั้งสองแล้ว แต่ตามหนังสือบอกเลิกสัญญาที่โจทก์ส่งไปยังจำเลยทั้งสองมีข้อความให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเช่าซื้อที่ผิดนัด รวมสามงวดภายใน 30 วัน  นับแต่วันได้รับหนังสือบอกเลิกสัญญา  ถ้าพ้นกำหนดเวลาแล้วจำเลยทั้งสองยังเพิกเฉยโจทก์ขอบอกเลิกสัญญา นับแต่วันที่ครบกำหนดตามหนังสือฉบับนี้จำเลยที่1 และจำเลยที่ 2 ได้รับหนังสือบอกเลิกสัญญาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2554 และ 21 มีนาคม 2554 ตามลำดับ  แต่ยังไม่ครบกำหนดเวลาชำระค่าเช่าซื้อตามหนังสือบอกเลิกสัญญาดังกล่าว เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2554          โจทก์ได้รับรถกลับคืนมา  โดยจำเลยที่ 1 มิได้โต้แย้ง จึงต้องถือว่าเป็นกรณีที่คู่สัญญาสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยาย  ไม่ใช่กรณีที่สัญญาเลิกกันเพราะเหตุที่โจทก์บอกเลิกสัญญา  ซึ่งในกรณีคู่สัญญาสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยายนั้น คู่กรณีแต่ละฝ่ายจำต้องให้อีกฝ่ายกลับคืนสู่ฐานะดังที่เป็นอยู่เดิม  ตาม ปพพ. มาตรา 391 วรรคหนึ่ง  โจทก์ไม่มีสิทธิ์เรียกให้จำเลยที่  1 ชำระค่าเช่าซื้อที่ค้างก่อนสัญญาเลิกกันและ  ไม่มีสิทธิ์ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าขาดราคา ซึ่งเป็นค่าเสียหายที่โจทก์อาจเรียกร้องได้ในกรณีที่มีการบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อ อย่างไรก็ดีการที่จำเลยได้ใช้รถยนต์ที่เช่าซื้อก่อนมีการบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อ โดยมิได้ชำระค่าเช่าซื้อนั้น จำเลยที่หนึ่งจำต้องใช้เงินเป็นค่าใช้ทรัพย์ให้แก่โจทก์ ผู้ให้เช่าซื้อ ตามมาตรา 391 วรรคสาม พร้อมดอกเบี้ย
คำพิพากษาศาลที่กา 3115 / 2562 วินิจฉัยว่า

           คำฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยทั้งสองแล้ว แต่ตามหนังสือบอกเลิกสัญญาที่โจทก์ส่งไปยังจำเลยทั้งสองมีข้อความให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเช่าซื้อที่ผิดนัด รวมสามงวดภายใน 30 วัน  นับแต่วันได้รับหนังสือบอกเลิกสัญญา  ถ้าพ้นกำหนดเวลาแล้วจำเลยทั้งสองยังเพิกเฉยโจทก์ขอบอกเลิกสัญญา นับแต่วันที่ครบกำหนดตามหนังสือฉบับนี้จำเลยที่1 และจำเลยที่ 2 ได้รับหนังสือบอกเลิกสัญญาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2554 และ 21 มีนาคม 2554 ตามลำดับ  แต่ยังไม่ครบกำหนดเวลาชำระค่าเช่าซื้อตามหนังสือบอกเลิกสัญญาดังกล่าว เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2554

         โจทก์ได้รับรถกลับคืนมา  โดยจำเลยที่ 1 มิได้โต้แย้ง จึงต้องถือว่าเป็นกรณีที่คู่สัญญาสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยาย  ไม่ใช่กรณีที่สัญญาเลิกกันเพราะเหตุที่โจทก์บอกเลิกสัญญา  ซึ่งในกรณีคู่สัญญาสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยายนั้น คู่กรณีแต่ละฝ่ายจำต้องให้อีกฝ่ายกลับคืนสู่ฐานะดังที่เป็นอยู่เดิม  ตาม ปพพ. มาตรา 391 วรรคหนึ่ง  โจทก์ไม่มีสิทธิ์เรียกให้จำเลยที่  1 ชำระค่าเช่าซื้อที่ค้างก่อนสัญญาเลิกกันและ  ไม่มีสิทธิ์ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าขาดราคา ซึ่งเป็นค่าเสียหายที่โจทก์อาจเรียกร้องได้ในกรณีที่มีการบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อ อย่างไรก็ดีการที่จำเลยได้ใช้รถยนต์ที่เช่าซื้อก่อนมีการบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อ โดยมิได้ชำระค่าเช่าซื้อนั้น จำเลยที่หนึ่งจำต้องใช้เงินเป็นค่าใช้ทรัพย์ให้แก่โจทก์ ผู้ให้เช่าซื้อ ตามมาตรา 391 วรรคสาม พร้อมดอกเบี้ย
3.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,4.ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),42.กฎหมายซื้อขาย,72.คำพิพากษาศาลฎีกา