จงสรุปคำพิพากษาเรื่อง "การพิจารณาคดีความผิดลักทรัพย์ที่เกิดขึ้นในเวลากลางคืน กับการวินิจฉัยและการพิพากษา" ให้หน่อยสิคะ
ทางพิจารณาได้ความว่าเป็นความผิ ดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืนและร ่วมกระทำความผิดตั้งแต่สองคนขึ้ นไป ซึ่งมีโทษหนักกว่า ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยในฐานควา : คำพิพากษาฎีกาที่ 653/ 2553 ----- ความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 จะต้องเป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ ... ำทีเป็นพูดโทรศัพท์เคลื่อนที่ และเอาโทรศัพท์ไปในขณะที่ผู้เสียหายให้บริการลูกค้าคนอื่นอยู่ เป็นการเอาไปในขณะเผลอ มิใช่เป็นการฉกฉวยทรัพย์ไปโดยซึ่งหน้าแต่ประการใด การกระทำของจำเลยกับพวกจึงเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ เมื่อเหตุเกิดในเวลากลางคืนและร่วมกระทำความผิดตั้งแต่สองคนขึ้นไป เป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (1) และ 335 (7) ต้องรับโทษตาม ป.อ. มาตรา 335 วรรคสอง ซึ่งมีโทษหนักกว่าความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามมาตรา 336 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลยตามฐานความผิดที่ถูกต้องได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 แต่จะพิพากษาลงโทษจำเลยหนักขึ้นไม่ได้ เพราะเป็นการเพิ่มเติมโทษต้องห้ามตาม ป.วิ.อ. มาตรา 212

อนึ่ง ทรัพย์ที่ศาลจะสั่งริบตาม ป.อ. มาตรา 33 ได้ ต้องปรากฏว่าเป็นทรัพย์ที่ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิด ตามทางนำสืบของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยใช้รถจักรยานยนต์เพื่อความสะดวกในการพาทรัพย์หลบหนี มิได้ใช้รถจักรยานยนต์เป็นเครื่องมือหรือเป็นส่วนหนึ่งในการลักทรัพย์ จึงเป็นทรัพย์ที่ไม่อาจริบได้ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 ประกอบมาตรา 225 /จากบทบรรณาธิการเนติฯ 2/65 ำทีเป็นพูดโทรศัพท์เคลื่อนที่ และเอาโทรศัพท์ไปในขณะที่ผู้เสี ยหายให้บริการลูกค้าคนอื่นอยู่ เป็นการเอาไปในขณะเผลอ มิใช่เป็นการฉกฉวยทรัพย์ไปโดยซึ ่งหน้าแต่ประการใด การกระทำของจำเลยกับพวกจึงเป็นค วามผิดฐานลักทรัพย์ เมื่อเหตุเกิดในเวลากลางคืนและร ่วมกระทำความผิดตั้งแต่สองคนขึ้ นไป เป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (1) และ 335 (7) ต้องรับโทษตาม ป.อ. มาตรา 335 วรรคสอง ซึ่งมีโทษหนักกว่าความผิดฐานวิ่ งราวทรัพย์ตามมาตรา 336 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลยตามฐาน ความผิดที่ถูกต้องได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 แต่จะพิพากษาลงโทษจำเลยหนักขึ้น ไม่ได้ เพราะเป็นการเพิ่มเติมโทษต้องห้ อนึ่ง ทรัพย์ที่ศาลจะสั่งริบตาม ป.อ. มาตรา 33 ได้ ต้องปรากฏว่าเป็นทรัพย์ที่ใช้หร ือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผ ิด ตามทางนำสืบของโจทก์ได้ความแต่เ พียงว่าจำเลยใช้รถจักรยานยนต์เพ ื่อความสะดวกในการพาทรัพย์หลบหน ี มิได้ใช้รถจักรยานยนต์เป็นเครื่ องมือหรือเป็นส่วนหนึ่งในการลัก ทรัพย์ จึงเป็นทรัพย์ที่ไม่อาจริบได้ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาเกี่ยวกั บความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตาม 

​
สรุปคำพิพากษา ได้ดังนี้ นะคะ

สรุปคำพิพากษาฎีกาที่ 653/2553 ว่าเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืนและร่วมกระทำความผิดตั้งแต่สองคนขึ้นไป โดยมีการพิจารณาถึงการลักทรัพย์โดยฉกฉวยในเวลากลางคืน และการกระทำความผิดตามมาตรา 335 (1) และ 335 (7) ของประมวลกฎหมายอาญา และการพิจารณาว่าการลักทรัพย์โดยฉกฉวยในเวลากลางคืนและร่วมกระทำความผิดโดยมีสองคนขึ้นไป มีโทษหนักกว่าความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามมาตรา 336 วรรคหนึ่ง ศาลจึงตัดสินให้ผู้ต้องหารับโทษตามมาตรา 335 วรรคสอง และ 335 (7) ของประมวลกฎหมายอาญา ตามทางนี้จึงไม่พิพากษาโทษตามมาตรา 336 วรรคหนึ่ง

เนื่องจากทรัพย์ที่ต้องริบตามมาตรา 33 ต้องเป็นทรัพย์ที่ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิด ศาลพิจารณาว่ารถจักรยานยนต์ที่ผู้ต้องหาใช้เพื่อความสะดวกในการพาทรัพย์หลบหนี ไม่ได้ใช้เป็นเครื่องมือหรือส่วนหนึ่งในการลักทรัพย์ จึงไม่สามารถรับโทษตามมาตรา 33 ได้ ศาลฎีกาพิพากษาให้ปรากฏว่ามีปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย และตัดสินให้ไม่สั่งริบทรัพย์ตามมาตรา 33

ดังนั้น คำพิพากษาสรุปว่าผู้ต้องหามีความผิดในความผิดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืนและร่วมกระทำความผิดตั้งแต่สองคนขึ้นไป และมีการพิจารณาเรื่องการลักทรัพย์โดยฉกฉวยในเวลากลางคืน การกระทำความผิดตามมาตรา 335 (1) และ 335 (7) ฐานความผิดที่ถูกต้องตาม ประมวลกฎหมายอาญา แต่ไม่พิพากษาโทษตามมาตรา 336 วรรคหนึ่ง เนื่องจากทรัพย์ที่ต้องริบตามมาตรา 33 ไม่ได้ใช้เพื่อกระทำความผิด และมีปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา