การเบิกความเท็จในคดีแพ่ง จะเป็นความผิดฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 หรือไม่?
ไม่ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 บัญญัติความผิดฐานเบิกความเท็จไว้ว่า:
ผู้ใดเบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีต่อศาล ถ้าความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดี ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

องค์ประกอบของความผิดฐานเบิกความเท็จ มีดังนี้:

เป็นการเบิกความในการพิจารณาคดีต่อศาล
เป็นการเบิกความอันเป็นเท็จ
ความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดี
ในคดีแพ่ง แม้จะมีการเบิกความเท็จ แต่ศาลจะพิจารณาว่าความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่ โดยพิจารณาจากประเด็นข้อพิพาท ว่าความเท็จนั้นสามารถส่งผลต่อผลแพ้ชนะคดีหรือไม่

ตัวอย่าง

คดีแพ่ง เรื่อง โจทก์ฟ้องร้องให้จำเลยชำระหนี้ จำเลยเบิกความเท็จว่าไม่ได้กู้ยืมเงินจากโจทก์

ศาลจะพิจารณาว่า ความเท็จของจำเลยนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่ โดยพิจารณาจากหลักฐานอื่น ๆ ประกอบ เช่น สัญญาเงินกู้ เอกสารการโอนเงิน พยานบุคคล

หากศาลมีเหตุผลเชื่อได้ว่า จำเลยไม่ได้กู้ยืมเงินจากโจทก์จริง การเบิกความของจำเลยจะถือว่าเป็นข้อสำคัญในคดี

อย่างไรก็ตาม คดีแพ่งไม่มีบทลงโทษสำหรับการเบิกความเท็จ แต่จะมีผลต่อความน่าเชื่อถือของพยาน และอาจส่งผลต่อผลแพ้ชนะคดี

สรุป การเบิกความเท็จในคดีแพ่ง จะไม่เป็นความผิดฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 เว้นแต่ว่า ความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดี

หมายเหตุ:

คำตอบนี้เป็นเพียงแนวทางเบื้องต้นเท่านั้น กรณี具体请咨询专业律师。
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 บัญญัติความผิดฐานเบิกความเท็จไว้สำหรับการเบิกความในคดีอาญาเท่านั้น
คดีแพ่งมีกฎหมายเฉพาะที่บังคับใช้ เช่น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับการยุติธรรม