ในความเป็นจริง หุ้นเคลื่อนไหวด้วยอะไร
ก. กิเลสมนุษย์
ข. งบของบริษัท
ค. การวิเคราะห์ทางเทคนิค
ง. สัญญาณซื้อขาย
จ. ราคาหุ้น
คำตอบที่ถูกต้องได้แก่ ก.  เพราะว่า เพราะในความเป็นจริง หุ้นเคลื่อนไหวด้วยกิเลสมนุษย์ เช่น ความต้องการซื้อ ความต้องการขาย ความโลภ ความกลัว สิ่งเหล่านี้ไม่มีเหตุผลอธิบายได้ 100% ที่นักลงทุนโดนลากไปลากมา ขาดทุน ติดดอย ขายหมู อยู่เรื่อยๆ ก็เพราะอยู่ในกระแสแห่งความคาดหวัง ซึ่งมันประกอบไปด้วยกลุ่มคนมากหน้าหลายตา ไม่มีทางที่จะเดาล่วงหน้าได้ถูกเป๊ะๆ ว่าอนาคตอันใกล้จะเกิดอะไรกับหุ้นที่ลงทุน

ตามหลักสูตรที่เรียนกันมา รู้กันมาตั้งแต่แรกว่า ราคาหุ้น วิ่งตามปัจจัยพื้นฐานของบริษัท ถ้าบริษัทมีแนวโน้มกำไรในอนาคตดี ราคาหุ้นก็จะวิ่งทางขึ้น ถ้ากลับกัน บริษัทวิ่งทางลง ราคาหุ้นก็มักจะลงตาม พอทราบอย่างนี้ ก็รอให้งบของบริษัทออก หรือไม่ก็เก็งกันไปก่อนว่างบจะออกมายังไง แต่ผลจากการเก็งแบบนี้ สิ่งที่เจอก็คือ พองบออกมาดี แต่หุ้นกลับลง (Sell On Fact) หรือบางครั้งงบออกมาแย่ บางทีหุ้นกลับยืนนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร พอเจอเหตุการณ์อย่างนี้ ก็สรุปในใจทันทีว่า สงสัยหุ้นไม่ได้วิ่งตามปัจจัยพื้นฐานอย่างเดียว มันต้องมีปัจจัยอื่นด้วยเป็นแน่แท้

สังเกตว่า หลายครั้งที่นักลงทุนต่างชาติซื้อสุทธิในตลาดหุ้น หุ้นก็มักจะขึ้นตาม และเมื่อไหร่ที่ตลาดโดยเทขายด้วยนักลงทุนกลุ่มนี้ หุ้นก็มักจะลงตาม ซึ่งเมื่อดูจากสถิติในระยะยาวก็พบว่า มันเป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย ข้อมูลสถิติย้อนหลังตั้งแต่ปี 43 จะเห็นว่า เมื่อไหร่ที่นักลงทุนต่างชาติซื้อ หุ้นก็วิ่งขึ้นจริงๆ และเมื่อเขาขาย หุ้นก็ดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วง ดังนั้น จึงเห็นนักลงทุนหลายกลุ่มที่ให้ความสำคัญกับการซื้อ/ขายสุทธิของนักลงทุนต่างชาติเป็นอันดับต้นๆ แต่ปัญหาก็ยังมีอยู่ ทุกคนที่ดูยอดซื้อขายนักลงทุนต่างชาติเป็นเกณฑ์ประกอบการตัดสินใจ น่าจะเคยเจอปัญหาเดียวกัน คือ หุ้นที่เลือกลงทุนไม่เห็นวิ่งทางเดียวกันกับการซื้อขายสุทธิของต่างชาติ

นักลงทุนที่พยายามต่อสู้เพื่อเอาชนะตลาดในระยะสั้นก็เกิดขึ้น ในเมื่อดูปัจจัยพื้นฐาน ก็บอกยากว่าหุ้นจะขึ้นหรือไม่ขึ้น แถมพอไปดูยอดซื้อขายสุทธิของต่างชาติ ก็ดันมีช่วงที่มันผันผวน และบางที หุ้นที่ถือก็ไม่ได้วิ่งตามต่างชาติซื้อขาย ถ้าอย่างนั้น เอากราฟมาพล็อต แล้วหาสัญญาณซื้อขาย ตัดปัจจัยภายนอกทิ้ง แล้วดูแต่ราคาไปเลย ถึงตรงนี้ นักวิเคราะห์ทางเทคนิค (Technical Analysis) ก็เกิดขึ้นแล้ว

แต่ใช่ว่าการวิเคราะห์ทางเทคนิค มันก็ถูกต้อง 100% ซะเมื่อไหร่ มันอยู่ที่ผู้ใช้ อยู่ที่จินตนาการ อยู่ที่เงื่อนเวลาของสภาวะตลาด และอีกหลายๆ อย่างรวมกัน ก็เลยคิดว่า การลงทุน มันเป็นเรื่องของสไตล์ใครสไตล์มัน ทุกคนมีทางเดินเป็นของตัวเอง ก็ใช้ทุกอย่างมันรวมกัน รู้อะไร ก็เอามาใช้ให้หมด ผลเลยออกมา เป็นแนวทางการลงทุนที่ใช้ชื่อว่า “แมงเม่า”  จะเห็นว่าประสบการณ์การลงทุน การลองถูกลองผิดในตลาด มีโอกาสที่จะทำให้พลาด และหลงทางจากสิ่งที่คยเรียนรู้มา
ความรู้ทางการเงิน