ช่วยสรุปเรื่อง "Scroogenomics" ให้หน่อยค่ะ
Scroogenomics คือแนวคิดและชื่อหนังสือซึ่งเขียนโดย Joel Warlfogel นักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน โดยชื่อ Scroogenomics นั้นได้ไอเดียมาจาก Ebenezer Scrooge ชายแก่ขี้เหนียวผู้เกลียดชังเทศกาลคริสต์มาส ในวรรณกรรมเรื่อง A Christmas Carol ของ Charles Dickens Waldfogel ได้ทำการทดลองสอบถามนักเรียนของเขา เกี่ยวกับของขวัญที่ได้รับช่วงต้นปี โดยแบ่งการสอบถามออกเป็น 2 รอบ รอบแรกคือเดือนมกราคม ซึ่งเขาได้ถามถึงมูลค่าราคาที่แท้จริงของของขวัญที่นักเรียนได้รับ และมูลค่าที่นักเรียนจะยอมจ่ายเพื่อซื้อของขวัญชิ้นนั้นเอง โดยตัดปัจจัยด้านอารมณ์ความรู้สึกดีๆ ออกไป ทั้งนี้เพื่อดูว่ามูลค่าสูงสุดที่นักเรียนจะยอมจ่ายเพื่อของชิ้นนั้นคือเท่าไร ต่อมาในเดือนมีนาคม เขาได้สอบถามนักเรียนว่าเงินจำนวนเท่าไรที่นักเรียนจะยอมรับ เพื่อแทนที่ของขวัญชิ้นนั้น จุดประสงค์คือเพื่อหามูลค่าของขวัญที่ต่ำที่สุดที่นักเรียนจะยอมรับ ผลลัพธ์ก็คือ โดยเฉลี่ยแล้ว สมมติว่าถ้าได้รับของขวัญที่มีราคา 100 บาท คนรับจะยอมจ่ายเพื่อของชิ้นนั้นแค่ 70 บาทเท่านั้น และถ้าให้เลือกรับเป็นเงินแทนได้ คนจะขอเป็นเงิน 90 บาทเพื่อชดเชยของขวัญชิ้นนั้น มูลค่า 10-30 บาทที่หายไป คือส่วนสูญเสียทางเศรษฐกิจ (Deadweight Loss) นั่นเอง แนวคิดนี้ตอกย้ำว่าการให้ของขวัญที่ได้ประสิทธิภาพที่สุดคือการให้ของที่ผู้รับต้องการจริงๆ แม้จะเป็นประโยคที่เข้าใจง่ายแต่เอาเข้าจริงกลับปฏิบัติยาก เพราะในความเป็นจริงแล้ว เป็นการยากที่เราจะล่วงรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการของขวัญอะไร จึงมีแนวโน้มสูงว่าสิ่งที่เรามอบให้อาจไม่ตรงใจผู้ซื้อ แม้ว่ามูลค่าจะสูงแต่ถ้าผู้รับไม่ได้ต้องการแล้วละก็ มูลค่าสิ่งของชิ้นนั้นจะตกทันที ซึ่งส่วนต่างระหว่างมูลค่าที่แท้จริงกับมูลค่าที่ผู้รับตีค่านั้น เราเรียกมันว่า Deadweight Loss ซึ่งก็คือความสูญเสียทางเศรษฐกิจอันเนื่องมาจากการใช้ทรัพยากรที่ไม่ช่วยให้เกิดประโยชน์ แปลได้ว่าแทนที่จะซื้อของขวัญที่ผู้รับไม่ได้ต้องการและไม่คิดจะใช้ เราสามารถเอาเงินก้อนนั้นไปทำอย่างอื่นที่เกิดประโยชน์ได้มากกว่า
Scroogenomics เป็นแนวคิดของ Joel Warlfogel นักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน มีไอเดียมาจาก Ebenezer Scrooge ชายแก่ขี้เหนียวผู้เกลียดเทศกาลคริสต์มาส จากวรรณกรรมเรื่อง A Christmas Carol ของ Charles Dickens โดยสอบถามนักเรียนเกี่ยวกับของขวัญที่ได้รับช่วงต้นปี โดยแบ่งการสอบถามเป็น 2 รอบ ดังนี้

1. ในเดือนมกราคม เขาถามถึงมูลค่าราคาที่แท้จริงของของขวัญและมูลค่าที่นักเรียนยอมจ่ายเพื่อซื้อของขวัญ โดยตัดความรู้สึกดีๆ ออกไป เพื่อดูว่ามูลค่าสูงสุดที่นักเรียนจะยอมจ่ายคือเท่าไร
2. ในเดือนมีนาคม เขาสอบถามนักเรียนว่าเงินจำนวนเท่าไรที่จะยอมรับ เพื่อแทนที่ของขวัญ เพื่อหามูลค่าของขวัญที่ต่ำที่สุดที่นักเรียนจะยอมรับ ผลลัพธ์คือ สมมติว่าถ้าได้รับของขวัญราคา 100 บาท จะยอมจ่ายเพื่อของชิ้นนั้นแค่ 70 บาทเท่านั้น และถ้าเลือกรับเป็นเงินแทน จะขอเป็นเงิน 90 บาทเพื่อชดเชยของขวัญ ซึ่งที่หายไป คือส่วนสูญเสียทางเศรษฐกิจนั่นเอง

แนวคิดนี้ตอกย้ำว่า การให้ของขวัญที่ได้ประสิทธิภาพที่สุดคือ การให้ของที่ผู้รับต้องการจริงๆ แม้จะเข้าใจง่ายแต่กลับปฏิบัติยาก เพราะในความเป็นจริงเป็นการยากที่จะล่วงรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการของขวัญอะไร ทำให้สิ่งที่เรามอบให้อาจไม่ตรงใจผู้ซื้อ แม้ว่ามูลค่าสูง แต่ถ้าผู้รับไม่ต้องการ มูลค่าสิ่งของจะตกทันที ซึ่งส่วนต่างระหว่างมูลค่าที่แท้จริงกับมูลค่าที่ผู้รับตีค่าเรียกว่า Deadweight Loss คือความสูญเสียทางเศรษฐกิจจากการใช้ทรัพยากรที่ไม่เกิดประโยชน์ แทนที่จะซื้อของขวัญที่ผู้รับไม่ต้องการ เราสามารถเอาเงินไปทำอย่างอื่นที่เกิดประโยชน์ได้
เศรษฐศาสตร์การเงิน