ช่วยสรุปบทความเรื่อง "พรากเด็ก และ พรากผู้เยาว์ ( ม.317 ม.319) กฎหมายอาญามาตรา 288-366 เนติฯ 1/67 " ให้หน่อยสิคะ
คำว่า บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล ในความผิดฐานพรากตาม ป.อ.317-319 ..โดยท่านอาจารย์ ม.ล.ไกรฤกษ์ เกษมสันต์ (ผู้บรรยายกฎหมายอาญามาตรา 288-366 เนติฯ)^^ **พรากเด็ก และ พรากผู้เยาว์ ( ม.317 – ม.319)** **ข้อสังเกต ...1) คำว่า “พราก” หมายถึง พาไป หรือ แยกเด็ก หรือ ผู้เยาว์ ออกไปจากความปกครองดูแล ทำให้ความปกครองดูแล ถูกรบกวน หรือถูกกระทบกระเทือน (ฎ.3152/2543) ....2) ความผิดตาม ม.317 – ม .319 มีความมุ่งหมายเพื่อให้ความคุ้มครองอำนาจปกครองของบิดา มารดา ผู้ปกครอง หรือ ผู้ดูแล ที่มีต่อเด็กหรือผู้เยาว์มิให้ผู้ใดพาไปหรือแยกออกจากความปกครองดูแลโดยไม่จำกัดว่าจะกระทำด้วยวิธีใด และไม่คำนึงถึงระยะใกล้หรือไกล (ฎ.848/2548) แม้เป็นการพาไปเพียงชั่วคราวก็เป็นความผิด (ฎ.2858/2540) 

...3) บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล นั้นถือตามความจริงไม่ได้ถือตามกฎหมาย 

EX... ฎีกาที่ 3840/2553 การพรากเด็กอันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 317 วรรคสาม คือการพรากเด็กไปเสียจากบิดา มารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล แม้ขณะเกิดเหตุเด็กหญิง ว. จะไม่ได้พักอาศัยอยู่กับบิดา มารดา เนื่องจากไปทำงานเป็นพนักงานในร้านอาหาร ส. ที่จังหวัดชุมพรก็ตาม แต่บิดาของเด็กหญิง ว. ได้มอบหมายให้ พ. ซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหาร ส. เป็นผู้ดูแลเด็กหญิง ว. การที่จำเลยพาเด็กหญิง ว. ไปที่บ้านของจำเลยและกระทำชำเราเด็กหญิง ว. จึงเป็นการพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปี ไปเสียจากผู้ดูแลโดยปราศจากเหตุอันสมควรเพื่อการอนาจารแล้ว

(เรียบเรียงโดย...ติวเตอร์เจน) .319 มีความมุ่งหมายเพื่อให้ความคุ้ม ครองอำนาจปกครองของบิดา มารดา ผู้ปกครอง หรือ ผู้ดูแล ที่มีต่อเด็กหรือผู้เยาว์มิให้ผ ู้ใดพาไปหรือแยกออกจากความปกครอ งดูแลโดยไม่จำกัดว่าจะกระทำด้วย วิธีใด และไม่คำนึงถึงระยะใกล้หรือไกล (ฎ.848/ 2548) แม้เป็นการพาไปเพียงชั่วคราวก็เป็นความผ  ...3) บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล นั้นถือตามความจริงไม่ได้ถือตาม  EX... ฎีกาที่ 3840/ 2553 การพรากเด็กอันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 317 วรรคสาม คือการพรากเด็กไปเสียจากบิดา มารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล แม้ขณะเกิดเหตุเด็กหญิง ว. จะไม่ได้พักอาศัยอยู่กับบิดา มารดา เนื่องจากไปทำงานเป็นพนักงานในร้านอาห าร ส. ที่จังหวัดชุมพรก็ตาม แต่บิดาของเด็กหญิง ว. ได้มอบหมายให้ พ. ซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหาร ส. เป็นผู้ดูแลเด็กหญิง ว. การที่จำเลยพาเด็กหญิง ว. ไปที่บ้านของจำเลยและกระทำชำเรา เด็กหญิง ว. จึงเป็นการพรากเด็กอายุยังไม่เก ิน 15 ปี ไปเสียจากผู้ดูแลโดยปราศจากเหตุ
บทความนี้ถือว่าเป็นบทความที่สรุปเนื้อหาเกี่ยวกับการพรากเด็กและผู้เยาว์ตามมาตรา 317-319 ของประมวลกฎหมายแพ่ง ซึ่งเป็นการทำให้เด็กหรือผู้เยาว์ถูกพาหรือแยกออกจากความปกครองดูแลของบิดา มารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล โดยไม่จำกัดว่าจะกระทำด้วยวิธีใด และไม่คำนึงถึงระยะใกล้หรือไกล ซึ่งถือว่าเป็นการกระทำผิดกฎหมายตามข้อกำหนดของพรากตามมาตราดังกล่าว

บทความยังนำเสนอข้อสังเกตด้านความหมายของคำว่า "พราก" ที่หมายถึงการพาหรือแยกเด็กหรือผู้เยาว์ออกจากความปกครองดูแล ทำให้ความปกครองดูแลถูกรบกวนหรือถูกกระทบกระเทือนตามพรากตามมาตรา 3152/2543 และนำเสนอตัวอย่างที่อธิบายเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการพรากเด็ก โดยการพาเด็กไปที่บ้านของผู้ดูแลและกระทำชำเราเด็ก จึงถือว่าเป็นการพรากเด็กตามมาตรา 317 และ 319 ตามลำดับ บทความเน้นว่าบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล นั้นถือตามความจริงไม่ได้ถือตามกฎหมาย และท้าทายว่าการพาเด็กไปเพียงชั่วคราวก็ถือเป็นความผิดตามกฎหมาย

นอกจากนี้ยังมีการอ้างถึงฎีกาที่ 3840/2553 ที่กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการพรากเด็กอย่างนี้ด้วย โดยเน้นที่ว่าการพรากเด็กไปเสียจากบิดา มารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลตามมาตรา 317 ไม่ได้พักอาศัยกับบิดา มารดา แต่ไปทำงานเป็นพนักงานในร้านอาหาร และจะต้องดูแลโดยบุคคลอื่น ซึ่งยังถือว่าเป็นการพรากตามมาตราดังกล่าว บทความสรุปและเรียบเรียงโดยติวเตอร์เจน และท้าทายว่าบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล นั้นถือตามความจริงไม่ได้ถือตามกฎหมาย คำนำและตัวอย่างที่นำเสนอเป็นตัวอย่างที่เสริมเนื้อหาในบทความ
ประมวลกฎหมายอาญา