ช่วยสรุป "ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555" ให้หน่อยนะคะ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555
การออกหมายจับผู้ต้องหาตามคำร้องของพนักงานสอบสวนเป็นอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น เป็นอำนาจพิเศษที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นมีอำนาจออกหมายจับผู้ต้องหาตามค...ำร้องของพนักงานสอบสวนได้ ภายใต้บทบัญญัติแห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 66 และมาตรา 59/1 โดยเฉพาะ จึงไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์จะให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193
ในเรื่องนี้ผู้เสียหายไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนว่า ผู้ต้องหากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา พนักงานสอบสวยรับร้องทุกเรียบร้อยแล้วก็สอบพยานหลักฐานจนชัดเจนว่าผู้ต้องหารายนี้เป็นใคร พนักงานสอบสวนไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคือศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น ศาลชั้นต้นเห็นพยานหลักฐานของผู้ร้อง มีเหตุอันควรเชื่อว่ามีการกระทำผิดจริงแม้ความผิดฐานหมิ่นประมาทดังกล่าว จะมีอันตราโทษไม่ร้ายแรง แต่เชื่อว่ามีเหตุที่จะหลบหนี ศาลชั้นต้นก็ออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น หลังจากนั้น ผู้ต้องหาก็ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้ศาลชั้นต้น เพิกถอนหมายจับโดยในคำร้องของผู้ต้องหานี้อ้างว่า ผู้ต้องหาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ขอให้ศาลเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจในการออกหมายจับตามอำนาจหน้าที่ จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับตามคำร้องของผู้ต้องหาแล้วก็ยกคำร้องของผู้ต้องหาไป ผู้ต้องหาก็อุทธรณ์ จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันว่า เมื่อศาลชั้นต้นไม่เพิกถอนหมายจับ ผู้ต้องหาจะมีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาคหนึ่งมองเห็นว่า ในเรื่องสิทธิการอุทธรณ์นั้นหากไม่มีกฎหมายบัญญัติตัดสิทธิเอาไว้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ผู้ต้องหาก็มีสิทธิอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์จึงรับอุทธรณ์ผู้ต้องหารายนี้ พอรับแล้วก็เห็นว่าผู้ต้องหามีที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลอุทธรณ์ก็เลยเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนที่เป็นผู้ร้องขอให้ออกหมายจับก็อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น เพราะเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นโดยเฉพาะ ก็เกิดปัญหาขึ้นในชั้นศาลฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับ เป็นอำนาจเด็ดขาด เป็นอำนาจเฉพาะของศาลชั้นต้น หรือคู่ความมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้ ในเรื่องนี้จะเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับนี้ไม่ใช่ระหว่างรอพิจารณาตาม ป วิอาญามาตรา 196 เพราะเป็นคำสั่งที่เกิดก่อนการยื่นฟ้องต่อศาล เป็นคำสั่งในชั้นสอบสวนยังไม่มีการยื่นฟ้องต่อศาลเลย ในฎีกาเรื่องนี้ ศาลฎีกาวางหลักว่า ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่ ... ำร้องของพนักงานสอบสวนได้ ภายใต้บทบัญญัติแห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 66 และมาตรา 59/1 โดยเฉพาะ จึงไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์จะให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193
ในเรื่องนี้ผู้เสียหายไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนว่า ผู้ต้องหากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา พนักงานสอบสวยรับร้องทุกเรียบร้อยแล้วก็สอบพยานหลักฐานจนชัดเจนว่าผู้ต้องหารายนี้เป็นใคร พนักงานสอบสวนไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคือศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น ศาลชั้นต้นเห็นพยานหลักฐานของผู้ร้อง มีเหตุอันควรเชื่อว่ามีการกระทำผิดจริงแม้ความผิดฐานหมิ่นประมาทดังกล่าว จะมีอันตราโทษไม่ร้ายแรง แต่เชื่อว่ามีเหตุที่จะหลบหนี ศาลชั้นต้นก็ออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น หลังจากนั้น ผู้ต้องหาก็ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้ศาลชั้นต้น เพิกถอนหมายจับโดยในคำร้องของผู้ต้องหานี้อ้างว่า ผู้ต้องหาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ขอให้ศาลเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจในการออกหมายจับตามอำนาจหน้าที่ จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับตามคำร้องของผู้ต้องหาแล้วก็ยกคำร้องของผู้ต้องหาไป ผู้ต้องหาก็อุทธรณ์ จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันว่า เมื่อศาลชั้นต้นไม่เพิกถอนหมายจับ ผู้ต้องหาจะมีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาคหนึ่งมองเห็นว่า ในเรื่องสิทธิการอุทธรณ์นั้นหากไม่มีกฎหมายบัญญัติตัดสิทธิเอาไว้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ผู้ต้องหาก็มีสิทธิอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์จึงรับอุทธรณ์ผู้ต้องหารายนี้ พอรับแล้วก็เห็นว่าผู้ต้องหามีที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลอุทธรณ์ก็เลยเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนที่เป็นผู้ร้องขอให้ออกหมายจับก็อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น เพราะเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นโดยเฉพาะ ก็เกิดปัญหาขึ้นในชั้นศาลฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับ เป็นอำนาจเด็ดขาด เป็นอำนาจเฉพาะของศาลชั้นต้น หรือคู่ความมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้ ในเรื่องนี้จะเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับนี้ไม่ใช่ระหว่างรอพิจารณาตาม ป วิอาญามาตรา 196 เพราะเป็นคำสั่งที่เกิดก่อนการยื่นฟ้องต่อศาล เป็นคำสั่งในชั้นสอบสวนยังไม่มีการยื่นฟ้องต่อศาลเลย ในฎีกาเรื่องนี้ ศาลฎีกาวางหลักว่า ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่ 

​
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555 มีเนื้อหาดังนี้คะ

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งออกหมายจับผู้ต้องหาตามคำร้องขอของพนักงานสอบสวน ศาลชั้นต้นเห็นว่าการออกหมายจับนั้นเป็นอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น และเป็นอำนาจพิเศษที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นมี ศาลชั้นต้นพิจารณาว่าเป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์ให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ตามมาตรา 193 ของประมวลกฎหมายอาญา

ในกรณีนี้ เป็นเรื่องคดีหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา ที่พนักงานสอบสวนได้รับร้องเรียนและตรวจสอบพยานหลักฐานที่ชัดเจนว่าผู้ต้องหามีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดที่ถูกกล่าวหา ศาลชั้นต้นจึงออกหมายจับผู้ต้องหาตามอำนาจหน้าที่

เมื่อผู้ต้องหาได้รับหมายจับ ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าเขาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงและไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลชั้นต้นตรวจสอบและพิจารณาดุลยพินิจว่าการออกหมายจับนั้นเป็นไปตามอำนาจหน้าที่ และไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับ

ทว่า ศาลอุทธรณ์ที่ถูกยื่นคำร้องอุทธรณ์ไปต่อกล่าวว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับ เนื่องจากเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นเท่านั้น แต่ศาลอุทธรณ์ท่านนี้ไม่เห็นว่ามีข้อบังคับหรือกฎหมายที่บัญญัติว่าศาลชั้นต้นจะมีอำนาจเด็ดขาดในการเพิกถอนหมายจับ

ในทำนองเดียวกัน การอุทธรณ์ยืนยันว่าผู้ต้องหามีสิทธิที่จะอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์จึงเห็นว่าผู้ต้องหามีสิทธิที่จะอุทธรณ์ต่อหมายจับ เนื่องจากไม่มีกฎหมายที่บัญญัติให้ศาลชั้นต้นมีอำนาจเด็ดขาดในการเพิกถอนหมายจับ

ดังนั้น ศาลอุทธรณ์ตรวจพบว่าไม่มีเหตุจะเพิกถอนหมายจับ และรับคำร้องอุทธรณ์ของผู้ต้องหา
สรุปคือ ในกรณีนี้ เรื่องเกี่ยวกับหมายจับผู้ต้องหาที่ออกจากศาลชั้นต้น ทั้งผู้ต้องหาและพนักงานสอบสวนได้ยื่นคำร้องอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ โดยผู้ต้องหาอ้างว่าเป็นข้าราชการระดับสูงและไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ต่างไม่เห็นว่ามีกฎหมายที่บัญญัติให้ศา

ลชั้นต้นเพิกถอนหมายจับ และในกรณีนี้ผู้ต้องหามีสิทธิที่จะอุทธรณ์ต่อหมายจับตามดุลยพินิจของศาล ดังนั้น คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ถือเป็นที่ถูกต้องตามกฎหมายที่มีอยู่ในขณะนั้น
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา