การที่จำเลยในคดีฉ้อโกง อ้างว่า ผู้เสียหายสมยอมให้ใช้ชื่อในการออกรถ เป็นการป้องกันตัวตามกฎหมายหรือไม่?
ไม่ เหตุผล:

การหลอกลวง: 
จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายว่าจะผ่อนชำระค่าเช่าซื้อเอง แต่ไม่มีเจตนาผ่อนชำระ จัดเป็นการทุจริต

การทำเอกสารสิทธิ์: 
การเซ็นต์สัญญาเช่าซื้อ ถือเป็นการทำเอกสารสิทธิ์

องค์ประกอบครบถ้วน: 
การกระทำของจำเลยครบองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341

หลักฐานสนับสนุน:
-คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6512/2539: จำเลยหลอกลวงพนักงานธนาคารว่าชำระหนี้ครบถ้วนเพื่อไถ่ถอนจำนอง ถือเป็นการฉ้อโกง
-คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 863/2513: การหลอกลวงศาลเพื่อประกันตัวผู้อื่น ถือเป็นการแสวงหาประโยชน์สำหรับผู้อื่น เข้าองค์ประกอบฉ้อโกง
-คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 948/2518: จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายให้ซื้อที่ดินในราคาสูงกว่าจริง ถือเป็นการฉ้อโกง
-คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3986/2535: จำเลยใช้หลักฐานปลอมหลอกลวงบริษัทประกันชีวิต ถือเป็นการฉ้อโกง
-คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1962/2531: จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายให้เซ็นต์เอกสารสัญญาจำนอง ถือเป็นการฉ้อโกง

ข้อโต้แย้ง:
-ผู้เสียหายสมยอม: การสมยอมเกิดขึ้นจากการถูกหลอกลวง ไม่ได้สมยอมโดยเสรี
-ไม่มีเจตนา: จำเลยไม่มีเจตนาจะผ่อนชำระค่าเช่าซื้อตั้งแต่แรก

บทสรุป:
การอ้างว่าผู้เสียหายสมยอม ไม่สามารถยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ในคดีฉ้อโกงได้ จำเลยมีความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341

หมายเหตุ:
-ตัวอย่างคำฟ้องคดีฉ้อโกง เป็นเพียงตัวอย่าง ไม่สามารถนำไปใช้ได้ทุกกรณี
-การตั้งรูปคดี ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงของแต่ละคดี
- ควรปรึกษาทนายความเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติม
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับการปลอมและแปลง,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง),คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายลักษณะพยาน (ทั้งวิแพ่งและวิอาญา)