ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘ การที่ผู้ร้องสอดฎีกาเกี่ยวกับสัญญาจะซื้อจะขายที่พิพาทโดยมิได้ทำขึ้นโดยกลฉ้อฉลนั้น ศาลฎีกาได้วินิจฉัยอย่างไร และเหตุใดจึงถือว่าไม่เป็นสาระแก่คดี?
หัวข้อ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง) - เนติ 2/69 | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​[กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง) - เนติ 2/69 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง) - เนติ 2/69   ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง) ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง)   

คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘ การที่ผู้ร้องสอดฎีกาว่า สัญญาจะซื้อจะขายที่พิพาทระหว่างผู้ร้องสอดกับจำเลยมิได้ทำขึ้นโดยกลฉ้อฉลนั้น เมื่อข้อเท็จจริงที่ว่าสัญญาจะซื้อจะขายระหว่างโจทก์และจำเลยเป็นอันสมบูรณ์ยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แล้ว ประกอบกับคำขอบังคับของผู้ร้องสอดก็มิได้ขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายหรือ โอนที่ดินให้แก่ผู้ร้องสอด การวินิจฉัยฎีกาของผู้ร้องสอดดังกล่าวย่อมไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป ฎีกาของผู้ร้องสอดจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘ ป ฎีกาของผู้ร้องสอดจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย  

คำพิพากษาฎีกาที่ ๙๖๘๔/๒๕๓๙ คดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ต้องห้ามอุทธรณ์และฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง การ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาชองจำเลยต้องฟังข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ รับฟังมาตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น ตามมาตรา ๒๓๘ ประกอบมาตรา ๒๔๓ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าที่ดินพิพาทตามโฉนดที่ดินในคดีนี้เป็นของโจทก์ จำเลยฎีกาว่าการออกโฉนดที่ดินของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งแม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลง จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย 

คำพิพากษาฎีกาที่ ๙๖๘๔/๒๕๓๙ ซึ่งแม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลง จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย  คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๖๕๖/๒๕๔๕ แม้ภาระการพิสูจน์ของคู่ความต้องเป็นไป ตามบทบัญญัติของกฎหมายและหากชั้นชี้สองสถานศาลกำหนดภาระการพิสูจน์ผิดพลาดไป ศาลย่อมมีอำนาจที่จะพิพากษาคดีไปตามภาระการพิสูจน์ที่ถูกต้องได้ เมื่อศาลล่าง ทั้งสองได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงในประเด็นข้อพิพาทโดยมิได้ยกเอาหน้าที่นำสืบหรือภาระการพิสูจน์มาเป็นเหตุพิพากษาให้จำเลยแพ้คดี และคดีก็ยังต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง อีกด้วย ดังนั้นแม้ฝ่ายใดจะมีภาระการพิสูจน์ผลแห่งคดีก็จะไม่เปลี่ยนแปลงไป การที่จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวจึงไม'เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (นอกจากนี้ขอให้ดูคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๙๑๗/๒๕๕๐) คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๖๕๖/๒๕๔๕ ศาลย่อมมีอำนาจที่จะพิพากษาคดีไปตามภาระการพิสูจน์ที่ถูกต้องได้  

อ้างอิง วิชา กฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค3(ศอ.อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ) เล่มที่16 การบรรยายครั้งที่16 สมัยที่ 69
ในคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘ ศาลฎีกาพิจารณาว่า การที่ผู้ร้องสอดฎีกาเกี่ยวกับสัญญาจะซื้อจะขายที่พิพาท โดยอ้างว่ามิได้ทำขึ้นโดยกลฉ้อฉลนั้น ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า การฎีกาดังกล่าวไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป เนื่องจาก


1. ข้อเท็จจริงที่มีการวินิจฉัยแล้ว: ศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยว่า สัญญาจะซื้อจะขายระหว่างโจทก์และจำเลยเป็นอันสมบูรณ์และยุติแล้ว การที่ผู้ร้องสอดฎีกาในประเด็นดังกล่าวจึงไม่ได้ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด


2. คำขอบังคับของผู้ร้องสอด: การขอบังคับของผู้ร้องสอดในกรณีนี้ไม่ได้ขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายหรือโอนที่ดินให้แก่ผู้ร้องสอด ซึ่งทำให้การฎีกาดังกล่าวไม่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงในผลของคดี

จากเหตุผลข้างต้น ศาลฎีกาจึงพิจารณาแล้วว่าการฎีกาของผู้ร้องสอดไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย จึงไม่รับวินิจฉัยในประเด็นดังกล่าว.
คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายซื้อขาย