โจทก์จะสามารถเพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 ไปยังจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 วรรคหนึ่งได้หรือไม่?
หัวข้อ เพิกถอนการฉ้อฉล (มาตรา 237 วรรคหนึ่ง) คำพิพากษาฎีกาที่ 6239/2555 | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​

 [กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาฎีกาที่ 6239/ 2555 ----- แม้การที่จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ยึดถือโฉนดที่ดินพิพาทไว้จ ะไม่มีผลบังคับในทางจำนอง แต่ก็แสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์แ ละจำเลยที่ 1 ได้ว่าจำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ยึดโฉนดที่ดินพิพาทเ พื่อเป็นประกันการชำระหนี้ หากจำเลยที่ 1 ไม่ชำระหนี้โจทก์สามารถบังคับคด ... กับที่ดินพิพาทได้และเพื่อไม่ให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมใด ๆ เกี่ยวกับที่ดินพิพาทนั่นเอง

การที่จำเลยที่ 1 ไปแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานที่ดินจนเจ้าพนักงานที่ดินออกใบแทนโฉนดที่ดินพิพาท แล้วจำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 ไป จำเลยที่ 1 ย่อมรู้ดีว่าทำให้โจทก์ไม่อาจที่จะบังคับชำระหนี้เอาจากที่ดินพิพาท ทั้งข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 มีทรัพย์สินอื่นพอจะชำระหนี้ได้และจำเลยที่ 1 ก็ยอมรับว่าไม่ได้ประกอบอาชีพและไม่มีรายได้ จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 ทั้งรู้อยู่ว่าเป็นทางให้โจทก์เสียเปรียบ

จำเลยที่ 1 กับที่ 2 มีความสัมพันธ์เป็นพ่อตาและบุตรเขยกัน ย่อมมีความใกล้ชิดกัน แม้จำเลยที่ 2 จะอ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยสุจริต แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่า เมื่อจำเลยที่ 2 ซื้อที่ดินพิพาทพร้อมบ้านซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของจำเลยที่ 1 แล้ว จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทและบ้านหลังดังกล่าวแต่อย่างใด ทั้งทรัพย์สินของใช้ต่าง ๆ ของ จ. บุตรสาวของจำเลยที่ 1 ที่อยู่ที่บ้านหลังดังกล่าวก็ไม่ได้ขนย้ายออกไปและเจ้าพนักงานบังคับคดีสามารถยึดไปได้หลายรายการ นอกจากนี้ ศ. ภริยาจำเลยที่ 1 ก็ยังอยู่ในบ้านหลังดังกล่าว ตามพฤติการณ์จึงส่อไปในทางสมรู้กัน ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่ามีการซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 จริง เชื่อว่าจำเลยที่ 2 รับโอนที่ดินพิพาทโดยรู้ข้อความจริงอันเป็นทางให้โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ของจำเลยที่ 1 ต้องเสียเปรียบ กับที่ดินพิพาทได้และเพื่อไม่ให การที่จำเลยที่ 1 ไปแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานที ่ดินจนเจ้าพนักงานที่ดินออกใบแท นโฉนดที่ดินพิพาท แล้วจำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 ไป จำเลยที่ 1 ย่อมรู้ดีว่าทำให้โจทก์ไม่อาจที ่จะบังคับชำระหนี้เอาจากที่ดินพ ิพาท ทั้งข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเล ยที่ 1 มีทรัพย์สินอื่นพอจะชำระหนี้ได้ และจำเลยที่ 1 ก็ยอมรับว่าไม่ได้ประกอบอาชีพแล ะไม่มีรายได้ จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 ทั้งรู้อยู่ว่าเป็นทางให้โจทก์เ จำเลยที่ 1 กับที่ 2 มีความสัมพันธ์เป็นพ่อตาและบุตร เขยกัน ย่อมมีความใกล้ชิดกัน แม้จำเลยที่ 2 จะอ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากจำเ ลยที่ 1 โดยสุจริต แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่า เมื่อจำเลยที่ 2 ซื้อที่ดินพิพาทพร้อมบ้านซึ่งเป ็นที่อยู่อาศัยของจำเลยที่ 1 แล้ว จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพา ทและบ้านหลังดังกล่าวแต่อย่างใด ทั้งทรัพย์สินของใช้ต่าง ๆ ของ จ. บุตรสาวของจำเลยที่ 1 ที่อยู่ที่บ้านหลังดังกล่าวก็ไม ่ได้ขนย้ายออกไปและเจ้าพนักงานบ ังคับคดีสามารถยึดไปได้หลายรายก าร นอกจากนี้ ศ. ภริยาจำเลยที่ 1 ก็ยังอยู่ในบ้านหลังดังกล่าว ตามพฤติการณ์จึงส่อไปในทางสมรู้ กัน ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่ามีการซื ้อขายที่ดินพิพาทระหว่างจำเลยที ่ 1 กับจำเลยที่ 2 จริง เชื่อว่าจำเลยที่ 2 รับโอนที่ดินพิพาทโดยรู้ข้อความ จริงอันเป็นทางให้โจทก์ผู้เป็นเ
โจทก์สามารถเพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 ไปยังจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 วรรคหนึ่งได้

เหตุผล

โจทก์มีสิทธิเรียกร้องหนี้จากจำเลยที่ 1

ตามข้อความ โจทก์ให้เงินกู้แก่จำเลยที่ 1
จำเลยที่ 1 ยังไม่ชำระหนี้ดังกล่าว
โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องหนี้จากจำเลยที่ 1
จำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 โดยรู้อยู่ว่าเป็นทางให้โจทก์เสียเปรียบ

จากข้อความ
จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ยึดโฉนดที่ดินพิพาทไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้
จำเลยที่ 1 ไปแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานที่ดินจนเจ้าพนักงานที่ดินออกใบแทนโฉนดที่ดินพิพาท
จำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2
จำเลยที่ 1 รู้ดีว่าการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 จะทำให้โจทก์ไม่สามารถบังคับคดีเอาจากที่ดินพิพาทได้
จำเลยที่ 1 ยอมรับว่าไม่ได้ประกอบอาชีพและไม่มีรายได้อื่นพอที่จะชำระหนี้
พฤติการณ์เหล่านี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 โดยรู้อยู่ว่าเป็นทางให้โจทก์เสียเปรียบ
จำเลยที่ 2 รับโอนที่ดินพิพาทโดยรู้ข้อความจริง

จากข้อความ
จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 มีความสัมพันธ์เป็นพ่อตาและบุตรเขยกัน
จำเลยที่ 2 ซื้อที่ดินพิพาทพร้อมบ้านซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของจำเลยที่ 1
จำเลยที่ 2 ไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทและบ้านหลังดังกล่าว
ทรัพย์สินของใช้ของบุตรสาวของจำเลยที่ 1 ยังคงอยู่ในบ้าน
ภริยาของจำเลยที่ 1 ยังคงอยู่ในบ้าน
พฤติการณ์เหล่านี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 รู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาท และรู้ว่าการโอนกรรมสิทธิ์ดังกล่าวเป็นการกระทำที่ทำให้โจทก์เสียเปรียบ

สรุป
โจทก์มีสิทธิเรียกร้องหนี้จากจำเลยที่ 1
จำเลยที่ 1 โอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 โดยรู้อยู่ว่าเป็นทางให้โจทก์เสียเปรียบ
จำเลยที่ 2 รับโอนที่ดินพิพาทโดยรู้ข้อความจริง
ดังนั้น โจทก์สามารถเพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 ไปยังจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 วรรคหนึ่งได้
คำพิพากษาศาลฎีกา