กฎหมายมาตราใดบ้าง ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องสัญญา
กฎหมายมาตราที่เกี่ยวข้องกับเรื่องสัญญา ได้แก่

ม.354 คำเสนอจะทำสัญญา อันบ่งระยะเวลาให้ทำคำสนองนั้น ไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่ง

ม.356 คำเสนอทำแก่บุคคลผู้อยู่เฉพาะหน้า โดยมิได้บ่งเวลาให้ทำคำสนองนั้น ย่อมจะสนองรับได้แต่เวลานั้น ความข้อนี้ให้ใช้ตลอดถึงคำเสนอทางโทรศัพท์ด้วย

ม.357 คำเสนอที่เขาบอกปัดไปยังผู้เสนอแล้วก็ดี หรือมิได้สนองภายในระยะเวลาที่กำหนดก็ดี คำเสนอนั้นเป็นอันสิ้นความผูกพัน

ม.358 คำบอกกล่าวสนองมาถึงถึงล่วงเวลา แต่ประจักษ์ว่าได้ส่งโดยทางการซึ่งปกติจะมาถึงภายในกำหนดไซร้ ผู้เสนอต้องบอกแก่คู่กรณีโดยพลันว่าคำสนองนั้นมาถึงช้า เว้นแต่ได้บอกกล่าวเช่นนั้นก่อนแล้ว

ว.2 ถ้าผู้เสนอละเลยไม่บอกกล่าว ถือว่าคำสนองนั้นมิได้ล่วงเวลา

ม.360 ตามบทบัญญัติมาตรา 169ว.2 ที่ว่าการแสดงเจตนาย่อมไม่เสียไป แม้ภายหลังผู้แสดงเจตนาจะถึงแก่ความตายหรือตกเป็นผู้ไร้ความสามารถนั้น มิให้ใช้บังคับถ้าหากขัดเจตนาอันผู้เสนอได้แสดง หรือหากว่าก่อนจะสนองรับนั้น อีกฝ่ายหนึ่งรู้แล้วว่าผู้เสนอตายหรือเป็นผู้ไร้ความสามารถ

ม.361 สัญญาระหว่างบุคคลซึ่งอยู่ห่างไกลกัน ย่อมเกิดเป็นสัญญาขึ้นเมื่อคำบอกกกล่าวสนองไปถึงผู้เสนอ

ว.2 ถ้าตามเจตนาอันผู้เสนอได้แสดง หรือตามประเพณีไม่จำเป็นต้องมีคำสนองไซร้  ท่านว่าสัญญาเกิดเมื่อมีการอันใดอันหนึ่งขึ้น อันพึงสันนิษฐานได้ว่าเป็นการแสดงเจตนาสนองรับ

ม.366 ข้อความใดๆ แห่งสัญญาอันคู่สัญญาแม้เพียงฝ่ายเดียว ได้แสดงไว้เป็นสาระสำคัญอันจะต้องตกลงกันหมดทุกข้อนั้น

หากคู่สัญญายังไม่สามารถตกลงกันได้หมดทุกข้อ เมื่อกรณีเป็นที่สงสัย ถือว่ายังไม่มีสัญญาต่อกัน ไม่ผูกพัน

ว.2 ถ้าได้ตกลงกันว่าสัญญาจะต้องทำกันเป็นหนังสือ เมื่อกรณีเป้นที่สงสัย ถือว่ายังไม่มีสัญญาต่อกันจนกว่าจะได้ทำเป็นหนังสือ

ม.369 ในสัญญาต่างตอบแทนนั้น คู่สัญญาฝ่ายหนึ่งจะไม่ยอมชำระหนี้จนกว่าอีกฝ่ายจะชำระหนี้ก็ได้ แต่มิให้ใช้บังคับถ้าหนี้ของอีกฝ่ายยังไม่ถึงกำหนด

ม.370 ถ้าสัญญาต่างตอบแทน มีวัตถุประสงค์เป็นการก่อให้เกิด หรือโอนทรัพยสิทธิในทรัพย์เฉพาะสิ่ง และทรัพย์นั้นสูญหาย หรือเสียหายไปด้วยเหตุใด อันจะลงโทษลูกหนี้มิได้ การสูญหายหรือเสียหายนั้นตกเป็นพับแก่เจ้าหนี้

ว.2 ถ้าไม่ใช่ทรัพย์เฉพาะสิ่งให้ใช้บังคับเมื่อทรัพย์นั้นกลายเป็นทรัพย์เฉพาะสิ่ง ตามม.195 ว.2

ซึ่ง ม.195ว.2 บัญญัติไว้ว่า ถ้าลูกหนี้กระทำการอันพึงต้องทำเพื่อส่งมอบทรัพย์สิ่งนั้นทุกประการแล้ว หรือลุกหนี้ได้กำหนดทรัพย์ที่จะส่งมอบแล้วด้วยความยินยอมของเจ้าหนี้ ท่านว่าทรัพย์นั้นเป็นวัตถุแห่งหนี้จำเดิมแต่เวลานั้นไป

ม.371 บทบัญญัติในมาตราก่อนมิให้ใช้บังคับ ถ้าเป็นสัญญาต่างตอบแทนมีเงื่อนไขบังคับก่อนและทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งสัญญานั้นสูญหายหรือถูกทำลายลงในระหว่างที่เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ

ว.2 ถ้าทรัพย์เสียหายโดยจะโทษเจ้าหนี้มิได้ และต่อมาเมื่อเงื่อนไขสำเร็จ เจ้าหนี้จะเรียกให้ชำระหนี้โดยลดส่วนอันตนต้องเสียหายหรือเลิกสัญญาเสียก็ได้ แล้วแต่จะเลือก แต่ถ้าความเสียหายเกิดแต่ลูกหนี้ เจ้าหนี้เรียกค่าสินไหมทดแทนได้

ม.372 ถ้าการชำระหนี้เป็นการพ้นวิสัยอันจะโทษฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมิได้ ลูกหนี้ไม่มีสิทธิได้รับการชำระหนี้ตอบแทน

ว.2 ถ้าการชำระตกเป็นพ้นวิสัย อันจะโทษเจ้าหนี้ได้ ลูกหนี้ก็ไม่เสียสิทธิที่จะรับชำระหนี้ตอบแทน แต่ถ้าลูกหนี้ ได้อะไรไว้เพราะการปลดหนี้ หรือใช้ความสามารถของตนเป็นเหตุให้ได้อะไรมา หรือแกล้งละเลยไม่ขวนขวาย มากน้อยเท่าใดจะต้องนำเอามาหักกับจำนวนอันตนจะได้รับชำระหนี้ตอบแทน วิธีเดียวกันนี้ ให้ใช้ไปถึงกรณีที่การชำระหนี้อันฝ่ายหนึ่งค้างอยู่เป็นพ้นวิสัยอันจะโทษฝ่ายนั้นมิได้ ในเวลาเมื่ออีกฝ่ายผิดนัดไม่รับชำระหนี้

ม.373 ความตกลงว่า ยกเว้นมิให้ลูกหนี้ต้องรับผิดเพื่อกลฉ้อฉลหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตน เป็นโมฆะ

ม.374 ถ้าคู่สัญาฝ่ายหนึ่งทำสัญญาตกลงว่าจะชำระหนี้แก่บุคคลภายนอก ท่านว่าบุคคลภายนอกมีสิทธิจะเรียกชำระหนี้จากลูกหนี้โดยตรงได้ โดยสิทธิของบุคคลภายนอกเกิดขึ้นตั้งแต่เวลาที่แสดงเจตนาแก่ลูกหนี้ว่าจะถือเอาประโยชน์จากสัญญานั้น

ม.375 เมื่อสิทธิของบุคคลภายนอกเกิดขึ้นตามมาตราก่อนแล้ว คู่สัญญาหาอาจจะเปลี่ยนแปลงหรือระงับสิทธินั้นในภายหลังไม่

ม.377 เมื่อเข้าทำสัญญา ถ้าได้ให้สิ่งใดไว้เป็นมัดจำ ถือว่ามัดจำนั้นเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว

อนึ่งมัดจำย่อมเป็นประกันการที่จะปฎิบัติตามสัญญานั้นด้วย

ม.378 มัดจำถ้ามิได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (1) ให้ส่งคืน  หรือจัดเป็นการใช้เงินบางส่วนเมื่อไม่ชำระหนี้

(2) ให้ริบ ถ้าฝ่ายที่วางมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้หรือการชำระหนี้เป็นพ้นวิสัยซึ่งฝ่ายนั้นต้องรับผิดหรือถ้ามีการเลิกสัญญาเพราะความผิดของฝ่ายนั้น

(3) ให้ส่งคืน ถ้าฝ่ายที่รับมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้ หรือการชำระหนี้พ้นวิสัยเพราะฝ่ายตนต้องรับผิดชอบ

เรื่อง เบี้ยปรับ มีด้วยกัน 2 กรณี คือ 1.ตาม ม.380 คือกรณีที่ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้เลย แล้วให้เลือกระหว่างชำระหนี้หรือเบี้ยปรับ


2. คือกรณีตาม ม.381 เมื่อลูกหนี้ชำระหนี้ไม่ถูกต้องสมควร เรียกได้ทั้งการชำระหนี้พร้อมเบี้ยปรับ ซึ่งทั้ง 2 กรณี ส่วนใหญ่จะเป็นเงื่อนไขทื่ระบุในสัญญา

ม.380 ถ้าลูกหนี้ได้สัญญาไว้ว่าจะให้เบี้ยปรับเมื่อตนไม่ชำระหนี้ เจ้าหนี้จะเรียกเอาเบี้ยปรับนั้นแทนการชำระหนี้ก็ได้ แต่ถ้าเจ้าหนี้แสดงต่อลูกหนี้ว่าจะเอาเบี้ยปรับแล้ว ก็เป็นอันขาดสิทธิเรียกร้องชำระหนี้อีกต่อไป

ว.2 ถ้าเจ้าหนี้มีสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเพื่อการไม่ชำระหนี้ จะเรียกเอาเบี้ยปรับอันจะพึงริบในฐานเป็นจำนวนน้อยที่สุดแห่งค่าเสียหายก็ได้

ม.381 ถ้าลูกหนี้ได้สัญญาไว้ว่าจะให้เบี้ยปรับเมื่อตนไม่ชำระหนี้ให้ถูกต้องตามสมควร นอกจากเรียกให้ชำระหนี้ เจ้าหนี้จะเรียกเอาเบี้ยปรับอันจะพึงริบนั้นอีกด้วยก็ได้

ว.2 ถ้าเจ้าหนี้มีสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนในมูลหนี้ไม่ถูกต้อง ให้บังคับตามมาตรา 380 ว.2

ว.3 ถ้าเจ้าหนี้ยอมรับชำระหนี้แล้ว จะเรียกเอาเบี้ยปรับได้ต่อเมื่อได้บอกสงวนสิทธิไว้ในเวลารับชำระหนี้

ม.382 ถ้าสัญญาว่าจะทำการชำระหนี้อย่างอื่น ให้เป็นเบี้ยปรับไม่ใช้เงิน ให้นำมาตรา 379-381 มาใช้บังคับ แต่ถ้าเจ้าหนี้เรียกเอาเบี้ยปรับแล้ว สิทธิเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนเป็นอันขาดไป

ม.387 ถ้าคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งไม่ชำระหนี้ อีกฝ่ายหนึ่งจะกำหนดเวลาพอสมควรแล้วบอกกล่าวให้ฝ่ายนั้นชำระหนี้ภายในระยะเวลานั้นก็ได้ ถ้าฝ่ายนั้นไม่ชำระภายในระยะเวลาที่กำหนด อีกฝ่ายจะเลิกสัญญาเสียก็ได้

ม.388 ถ้าวัตถุที่ประสงค์แห่งสัญญานั้น ว่าโดยสภาพหรือโดยเจตนาที่คู่สัญญาแสดงไว้จะเป็นผลสำเร็จได้ก็แต่ด้วยการชำระหนี้ภายในระยะเวลา และระยะเวลานั้นได้ล่วงพ้นไปแล้ว อีกฝ่ายจะบอกเลิกสัญญาเสียโดยมิพักต้องบอกกล่าว

ม.389 ถ้าการชำระหนี้ตกเป็นพ้นวิสัยทั้งหมดหรือบางส่วน อันจะโทษลูกหนี้ได้ เจ้าหนี้จะเลิกสัญญานั้นเสียก็ได้

ม.391 เมื่อคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งได้ใช้สิทธิเลิกสัญญาแล้ว คู่สัญญาแต่ละฝ่ายจำต้องให้อีกฝ่ายหนึ่งได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม แต่ทั้งนี้จะให้เสื่อมเสียแก่สิทธิของบุคคลภายนอกหาได้ไม่

ว.2 ส่วนเงินอันจะใช้คืนนั้น บวกดอกเบี้ยเข้าไปด้วยได้ โดยคิดตั้งแต่เวลาที่ได้รับไว้

ว.4 การใช้สิทธิเลิกสัญญานั้นไม่กระทบกระทั่งถึงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหาย
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,กฎหมายลักษณะหนี้ พรบ