จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายหรือไม่?
หัวข้อ ยกประโยชน์แห่งความสงสัย ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๗ วรรคสอง ฎีกาที่ ๒๓๔/๒๕๕๕ | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​

 [กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๓๔/๒๕๕๕
อาญา ( มาตรา ๙๕,๓๗๑ )
ป.วิ.อ. ( มาตรา ๒๒๗ )

ขณะที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย จำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันประมาณ ๒ เมตร ซึ่งนับได้ว่าเป็นระยะที่ใกล้กันมาก จำเลยใช้ปืนจ้องเล็งมาทางผู้เสียหายแสดงว่าจำเลยไม่ได้ยิงทันทีที่ชักปืนออกมา และไม่ได้ความว่าเหตุที่กระสุนปืนส่วนใหญ่ไม่ถูกผู้เสียหาย คือมีวิถีกระสุนห่างผู้เสียหายไปประมาณ ๑ ศอก นั้น เป็นเพราะผู้เสียหายหลบหลีกได้ทัน แสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเองก็คงไม่คาดคิดว่าจำเลยจะใช้ปืนยิงผู้เสียหายจริง ผู้เสียหายถูกจำเลยยิงโดยไม่ทันระวังตัว เมื่อเป็นการยิงในระยะใกล้มากดังกล่าวหากจำเลยประสงค์จะฆ่าผู้เสียหายแล้วก็ไม่น่าจะผิดพลาดไปได้ถึงขนาดนั้น การที่วิถีกระสุนไม่ได้ตรงไปทางผู้เสียหายโดยเฉียดผู้เสียหายไปประมาณ ๑ ศอก ย่อมเป็นไปได้ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายแต่อย่างใด ประกอบกับสาเหตุของคดีนี้ยังฟังไม่ได้ถนัดว่าเป็นเรื่องร้ายแรงถึงขนาดที่จะต้องเอาชีวิตอีกฝ่ายหนึ่งจึงเป็นกรณีที่มีข้อน่าสงสัยตามสมควรว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๗ วรรคสอง เมื่อจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยจึงไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายตามฟ้อง ขณะที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย จำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันประมาณ ๒ เมตร ซึ่งนับได้ว่าเป็นระยะที่ใกล้กันมาก จำเลยใช้ปืนจ้องเล็งมาทางผู้เสียหายแสดงว่าจำเลยไม่ได้ยิงทันทีที่ชักปืนออกมา และไม่ได้ความว่าเหตุที่กระสุนปืนส่วนใหญ่ไม่ถูกผู้เสียหาย คือมีวิถีกระสุนห่างผู้เสียหายไปประมาณ ๑ ศอก นั้น เป็นเพราะผู้เสียหายหลบหลีกได้ทัน แสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเองก็คงไม่คาดคิดว่าจำเลยจะใช้ปืนยิงผู้เสียหายจริง ผู้เสียหายถูกจำเลยยิงโดยไม่ทันระวังตัว เมื่อเป็นการยิงในระยะใกล้มากดังกล่าวหากจำเลยประสงค์จะฆ่าผู้เสียหายแล้วก็ไม่น่าจะผิดพลาดไปได้ถึงขนาดนั้น การที่วิถีกระสุนไม่ได้ตรงไปทางผู้เสียหายโดยเฉียดผู้เสียหายไปประมาณ ๑ ศอก ย่อมเป็นไปได้ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายแต่อย่างใด ประกอบกับสาเหตุของคดีนี้ยังฟังไม่ได้ถนัดว่าเป็นเรื่องร้ายแรงถึงขนาดที่จะต้องเอาชีวิตอีกฝ่ายหนึ่งจึงเป็นกรณีที่มีข้อน่าสงสัยตามสมควรว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๗ วรรคสอง เมื่อจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยจึงไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายตามฟ้อง
จากข้อเท็จจริงที่นำเสนอ ยังไม่สามารถสรุปได้ว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายหรือไม่  เพราะคดีนี้ยังมีข้อสงสัยในเจตนาของจำเลย  ซึ่งตามหลักกฎหมายอาญา  โจทก์ผู้ฟ้องร้องมีหน้าที่พิสูจน์เจตนาของจำเลย  ที่กระทำความผิด  ให้ศาลเชื่อได้ ประเด็นที่ต้องพิจารณา  ประกอบไปด้วย

ระยะห่างระหว่างจำเลยกับผู้เสียหาย: 
ระยะห่าง 2 เมตร ถือว่าใกล้มาก ปกติแล้วหากจำเลยมีเจตนาฆ่าจริง น่าจะยิงผู้เสียหายได้โดยไม่พลาด

พฤติกรรมของจำเลย:
จำเลยใช้ปืนจ้องเล็งมาทางผู้เสียหาย แสดงว่าไม่ได้ยิงทันทีที่ชักปืนออกมา กระสุนปืนส่วนใหญ่ไม่ถูกผู้เสียหาย เฉียดไปประมาณ 1 ศอก อาจเป็นไปได้ว่า ผู้เสียหายหลบหลีกได้ทัน

ความคาดหมายของผู้เสียหาย: 
จากสถานการณ์ ผู้เสียหายน่าจะไม่คาดคิด ว่าจำเลยจะใช้ปืนยิงจริง

แรงจูงใจ: 
ข้อเท็จจริงในคดี ยังฟังไม่ได้ถนัด ว่ามีแรงจูงใจร้ายแรงพอที่จะให้จำเลยต้องการเอาชีวิตผู้เสียหายหรือไม่

จากข้อเท็จจริงเหล่านี้  ยังมีข้อสงสัย  ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่  โจทก์  จึงมีภาระ  ที่จะต้องนำเสนอพยานหลักฐาน  ที่เพียงพอ  เพื่อพิสูจน์เจตนา  ของจำเลยให้ศาลเชื่อได้  หากโจทก์ไม่สามารถพิสูจน์เจตนา  ของจำเลยได้  จำเลย  ก็จะ  ได้รับประโยชน์แห่งความสงสัย  และ  พ้นข้อหา  ฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย
ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย,คำพิพากษาศาลฎีกา