ช่วยสรุปบทความ โควิด-19 : เมื่อพนักงานบริการทางเพศเอื้อมไม่ถึงโครงการ “เราไม่ทิ้งกัน” - BBC News ไทย
จากที่เคยมีรายได้ไม่ต่ำกว่าวันละ 3,000 บาท น้อง (นามสมมุติ) สาวประเภทสองอายุ 26 ปี ที่เคยกินดีอยู่ดีจากการประกอบอาชีพเสริมด้วยการค้าบริการทางเพศแถวถนนเลียบชาดหาดพัทยาต้องกลายมาเป็นคนไร้บ้านในทันทีหลังจากที่มีการประกาศเคอร์ฟิว

ห้องเช่าที่น้องเคยพักอาศัยอยู่กับเพื่อนอีกสองคนปิดประตูไม่ต้อนรับเธออีกต่อไปเพราะน้องไม่มีรายได้มาจ่ายค่าเช่า ครั้นจะกลับไปบ้านเกิดที่อีสาน เธอก็ไม่มีเงินมากพอ น้องไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปอาศัยหลับนอนตามตึกร้างแถว ๆ ชายหาดจอมเทียน และรับอาหารฟรีที่บาร์ต่าง ๆ ทำแจกเพื่อช่วยเหลือพนักงานภาคบริการ

"หนูก็ไม่รู้ว่าจะอยู่รอดไปถึงเมื่อไหร่ เงินที่มีก็เหลือแค่ไม่กี่ร้อย แถมตอนนี้ก็ไม่สามารถหาลูกค้าได้เลย จะกลับบ้านก็ไม่ได้ ทางโน้นเขาก็กลัวว่าเราจะเอาโรคมาแพร่ในหมู่บ้าน" น้องตัดพ้อ

น้องและพนักงานภาคบริการสาขาหนึ่งอย่างพวกเขาอีกหลายแสนคนทั่วประเทศต่างตกอยู่ในที่นั่งเดียวกัน เมื่อแหล่งรายได้หลักต้องสูญสิ้นไปเพราะถูกสถานการณ์แพร่ระบาดของโรคโควิด-19 บีบบังคับ

แม้รัฐบาลจะมีมาตรการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบภายใต้โครงการ "เราไม่ทิ้งกัน" แต่เงินจำนวน 5,000 บาทที่ผู้ที่ได้รับการอนุมัติจะได้รับเป็นเวลา 3 เดือนนั้น อาจมีเงื่อนไขกฎเกณฑ์ที่ทำให้คนบางกลุ่มอาชีพอย่าง "พนักงานบริการทางเพศ" ถูกกันออกไป

คนกลุ่มนี้จะอยู่รอดได้อย่างไร วิธีการแจกเงินเยียวยาครอบคลุมทุกสาขาอาชีพหรือไม่ และนี่คือวิธีการแก้ปัญหาที่ยั่งยืนหรือเปล่า บีบีซีไทยพูดคุยกับพนักงานภาคบริการในภาคเหนือ กลางและใต้ และผู้ที่คอยช่วยเหลือกลุ่มคนเหล่านี้

คนสำคัญที่ถูกลืม
ถึงแม้รายได้หลักของประเทศไทยจะมาจากการส่งออก แต่ภาคธุรกิจการท่องเที่ยวก็ถือว่าเป็นหนึ่งในรายได้สำคัญของประเทศไทยมาตลอด จากข้อมูลของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา แสดงให้เห็นว่าไทยมีรายได้จากการท่องเที่ยวกว่า 1.9 ล้านล้านบาทเมื่อปีที่ผ่านมา ถือเป็น 10% ของรายได้โดยรวมของทั้งประเทศ

มัคคุเทศก์ พนักงานโรงแรม พนักงานสายการบิน คนขับรถแท็กซี่ และอีกหลาย ๆ อาชีพที่อยู่ในห่วงโซ่งานบริการด้านการท่องเที่ยวต่างเป็นกำลังขับเคลื่อนหลักของเศรษฐกิจไทย นอกจากคนกลุ่มนี้แล้ว ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพนักงานบริการทางเพศที่มีอยู่ทั่วประเทศกว่า 300,000 คนก็มีส่วนที่ทำให้เศรษฐกิจขับเคลื่อนด้วย ถึงแม้สถานะทางอาชีพของพวกเขาเหล่านั้นจะถือว่าเป็นสิ่ง "ผิดกฎหมาย" ก็ตาม
ไหม จันทร์ตา เจ้าหน้าที่ฝ่ายชุมชนและตัวแทนพนักงานบริการ จากมูลนิธิเอ็มพาวเวอร์ จ.เชียงใหม่ ได้ออกมาเรียกร้องให้ภาครัฐเห็นคุณค่าของพนักงานบริการมากกว่านี้ โดยเธอชี้ให้เห็นว่าพนักงานบริการเป็นกลุ่มอาชีพที่นำรายได้เข้าประเทศ พวกเขาได้รับผลกระทบเป็นกลุ่มแรก ๆ แต่ทำไมภาครัฐถึงพิจารณาให้คนในภาคบริการเป็นกลุ่มสุดท้าย
น้อง (นามสมมุติ) สาวอายุ 26 ปี เคยมีรายได้ไม่ต่ำกว่า 3,000 บาทต่อวันจากการค้าบริการทางเพศในเขตชาดหาดพัทยา หลังจากมีการประกาศเคอร์ฟิว น้องกลายเป็นคนไร้บ้าน เนื่องจากรู้จักไม่รับเข้าพักจากเพื่อนร่วมห้องเช่า ทำให้ต้องอาศัยหลับนอนริมทางชายหาดจอมเทียน และได้รับอาหารฟรีจากบาร์ต่าง ๆ ที่มีการแจกให้พนักงานภาคบริการ

น้องและพนักงานภาคบริการทั่วประเทศตกอยู่ในสถานการณ์ที่เดียวกันหลายแสนคน การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ทำให้แหล่งรายได้หลักของพวกเขาต้องปิดลง การรับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลในโครงการ "เราไม่ทิ้งกัน" มีเงื่อนไขที่อาจทำให้กลุ่มบางกลุ่มอย่าง "พนักงานบริการทางเพศ" ไม่ได้รับผลประโยชน์

วิธีการรอดชีวิตของกลุ่มพนักงานภาคบริการที่ได้รับผลกระทบจากการปิดลงของแหล่งรายได้ในช่วงโควิด-19 พบว่ามีมาตรการเยียวยาที่ไม่ครอบคลุมทุกอาชีพ
นอกจากนี้ยังเน้นถึงความสำคัญของภาคธุรกิจการท่องเที่ยวในประเทศไทยซึ่งมีบทบาทสำคัญในการสร้างรายได้ของประเทศ โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยวของไทยปีที่ผ่านมาถึง 1.9 ล้านล้านบาท ซึ่งมีส่วนร่วม 10% ของรายได้โดยรวมของประเทศไทย

กลุ่มคนทำงานในกลุ่มบริการทางการท่องเที่ยวเช่น มัคคุเทศก์, พนักงานโรงแรม, พนักงานสายการบิน, คนขับรถแท็กซี่ เป็นกำลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทย รวมถึงพนักงานบริการทางเพศที่จำนวนกว่า 300,000 คน ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีผลกระทบต่อเศรษฐกิจและถือว่า "ผิดกฎหมาย" จันทร์ตา จากมูลนิธิเอ็มพาวเวอร์ เชียงใหม่ เรียกร้องให้ภาครัฐรับรู้คุณค่าของกลุ่มนี้ โดยชี้ว่าพนักงานบริการนำรายได้เข้าประเทศ และถือว่าเป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบมาก่อน แม้จะถูกพิจารณาให้เป็นกลุ่มสุดท้ายที่ได้รับความสนใจจากภาครัฐ
กฎหมายสาธารณสุข การแพทย์ และโรคระบาด,ข่าวสารทั่วไป สถิติต่างๆ