ช่วยสรุปเรื่อง "ประเภทคำฟ้อง" ให้หน่อยค่ะ
ประเภทคำฟ้อง คำฟ้องอาจถูกเสนอต่อศาลในประเภทหรือรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้ คำฟ้องอาจถูกเสนอต่อศาลในประเภทหรือรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้ ๑. คำฟ้องในคดีมีข้อพิพาท ตามมาตรา ๑๗๒ เมื่อโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิและหน้าที่ตามมาตรา ๕๕ และโจทก์ได้เสนอคดีของตนต่อศาล คำฟ้องประเภทนี้รวมถึงคำฟ้องคดีมโนสาเร่ด้วย ๒. คำร้องขอในคดีไม่มีข้อพิพาท ตามมาตรา ๑ เป็นกรณีที่ผู้ร้องขอมีความจำเป็นจะต้องใช้สิทธิทางศาลตามมาตรา ๕๕ ซึ่งเป็นคดีไม่มีข้อพิพาทและอาจกลายเป็นคดีมีข้อพิพาทได้ในภายหลังตามมาตรา ๑๘๘ (๔) คำฟ้องที่เสนอในภายหลัง คำฟ้องที่เสนอในภายหลัง ๓. คำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้อง ตามมาตรา  ๑๗๙ และ ๑๘๐   เพราะเมื่อศาลอนุญาตแล้วก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้องเดิม คำร้องนี้จึงต้องนำมาตรา ๑๗๒ วรรคสอง มาใช้บังคับด้วย ๔. ฟ้องแย้ง ตามมาตรา ๑๗๗ วรรคสาม เป็นกรณีที่จำเลยเสนอข้อหากลับ แก่โจทก์ในชั้นที่จำเลยให้การแก้คดี ฟ้องแย้งจึงต้องอยู่ในบังคับมาตรา ๑๗๗ วรรคสาม ด้วย ๕. คำร้องสอด ตามมาตรา ๕๗ (๑) เป็นคำฟ้องประเภทหนึ่งที่ต้องนำมาตรา ๑๗๒ วรรคสอง มาใช้บังคับ (คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๔๔๗/๒๕๓๐) ๖. คำขอให้พิจารณาใหม่ ตามมาตรา ๑๙๙ จัตวา และมาตรา ๒๐๗ ไม่ว่า จะเป็นคำขอของโจทก์หรือจำเลย ซึ่งมาตรา ๑ (๓) ถือเป็นคำฟ้อง (คำพิพากษาฎีกาที่ ๘๒๑/๒๕๑๑ (ป)) ๗. คำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกา ตามมาตรา ๒๒๕ และมาตรา ๒๔๙ เป็นการ เสนอข้อหาในชั้นศาลอุทธรณ์ศาลฎีกา ซึ่งจะถูกจำกัดประเด็นไว้ในมาตรา ๒๒๕ และ มาตรา ๒๔๙ คือ
(๑) จะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในอุทธรณ์หรือฎีกา
(๒) ต้องเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นหรือศาลอทธรณ์
(๓) ต้องเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ๘. คำร้องขัดทรัพย์ ตามมาตรา  ๒๘๘ เป็นการเสนอข้อหาของบุคคลภายนอกในชั้นบังคับคดีแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ผู้ร้องขัดทรัพย์มีฐานะเป็นโจทก์ ส่วนเจ้าหนี้ ตามคำพิพากษาหรือโจทก์เดิมตกอยู่ในฐานะเสมือนจำเลย (คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๐๐/ ๒๕๐๔, ๙๕๙๔/๒๕๕๔) ๙. คำร้องขอรับชำระหนี้จำนองหรือบุริมสิทธิตามมาตรา ๒๘๙ ซึ่งกฎหมาย บัญญัติให้ทำเป็นคำร้องขอ ก็ถือเป็นคำฟ้องอย่างหนึ่ง
1. คำฟ้องในคดีมีข้อพิพาท ตามมาตรา ๑๗๒ เมื่อโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิและหน้าที่ตามมาตรา ๕๕ และโจทก์เสนอคดีต่อศาล คำฟ้องประเภทนี้รวมคำฟ้องคดีมโนสาเร่ด้วย
2. คำร้องขอในคดีไม่มีข้อพิพาท ตามมาตรา ๑ ผู้ร้องขอมีความจำเป็นต้องใช้สิทธิทางศาลตามมาตรา ๕๕ ซึ่งเป็นคดีไม่มีข้อพิพาทและกลายเป็นคดีมีข้อพิพาทในภายหลังตามมาตรา ๑๘๘ (๔) 
3. คำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้อง ตามมาตรา  ๑๗๙ และ ๑๘๐ เมื่อศาลอนุญาตแล้วนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้องเดิม คำร้องนี้จึงต้องนำมาตรา ๑๗๒ วรรคสอง มาใช้บังคับด้วย
4. ฟ้องแย้ง ตามมาตรา ๑๗๗ วรรคสาม จำเลยเสนอข้อหากลับแก่โจทก์ในชั้นที่จำเลยให้การแก้คดี ต้องอยู่ในบังคับมาตรา ๑๗๗ วรรคสามด้วย
5. คำร้องสอด ตามมาตรา ๕๗ (๑) เป็นคำฟ้องที่ต้องนำมาตรา ๑๗๒ วรรคสอง มาใช้บังคับ
6. คำขอให้พิจารณาใหม่ ตามมาตรา ๑๙๙ จัตวา และมาตรา ๒๐๗ ไม่ว่าจะเป็นคำขอของโจทก์หรือจำเลย ซึ่งมาตรา ๑ (๓) ถือเป็นคำฟ้อง
7. คำฟ้องอุทธรณ์ คำฟ้องฎีกา ตามมาตรา ๒๒๕ และมาตรา ๒๔๙ เสนอข้อหาในชั้นศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกา ซึ่งจะถูกจำกัดประเด็นไว้ในมาตรา ๒๒๕ และ มาตรา ๒๔๙ โดยจะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในอุทธรณ์หรือฎีกา ต้องเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันแล้วโดยชอบ และต้องเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย
8. คำร้องขัดทรัพย์ ตามมาตรา  ๒๘๘ เสนอข้อหาของบุคคลภายนอกในชั้นบังคับคดีแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ผู้ร้องขัดทรัพย์มีฐานะเป็นโจทก์ ส่วนเจ้าหนี้อยู่ในฐานะเสมือนจำเลย
9. คำร้องขอรับชำระหนี้จำนอง ตามมาตรา ๒๘๙ ซึ่งกฎหมายบัญญัติให้ทำเป็นคำร้องขอ ถือเป็นคำฟ้องอย่างหนึ่ง
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา