ป.พ.พ. มาตรา 474 บัญญัติไว้ว่าอย่างไร
ก. ขายฝาก คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้

ข. กำหนดเวลาไถ่อาจทำสัญญาขยายได้ แต่รวมกันแล้วถ้าเกินมาตรา

ค. หากมีบุคคลใดมารบกวนขัดสิทธิของผู้ซื้อในอันจะครองทรัพย์สินโดยปกติสุข เพราะบุคคลนั้นมีสิทธิเหนือทรัพย์สินนั้นในเวลาซื้อขายก็ดี เพราะผู้ขายก็ดี ท่านว่าผู้ขายจะต้องรับผิด

ง. ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นหนึ่งปี นับแต่เวลาที่ได้พบเห็นความชำรุดบกพร่อง ความรับผิดในการรอนสิทธิ
ข้อที่ถูกต้องได้แก่ ง. เพราะว่า ม. 474 ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นหนึ่งปี นับแต่เวลาที่ได้พบเห็นความชำรุดบกพร่อง ความรับผิดในการรอนสิทธิ ม. 475 หากมีบุคคลใดมารบกวนขัดสิทธิของผู้ซื้อในอันจะครองทรัพย์สินโดยปกติสุข เพราะบุคคลนั้นมีสิทธิเหนือทรัพย์สินนั้นในเวลาซื้อขายก็ดี เพราะผู้ขายก็ดี ท่านว่าผู้ขายจะต้องรับผิด ม. 479 ถ้าทรัพย์สินซึ่งซื้อขายกันหลุดไปจากผู้ซื้อทั้งหมดหรือบางส่วน เพราะเหตุแห่งการรอนสิทธิก็ดี หรือตกอยู่ในบังคับสิทธิอย่างใดเป็นเหตุให้เสื่อมราคา หรือเสื่อมประโยชน์ก็ดี ท่านว่าผู้ขายต้องรับผิด

ข้อสัญญาว่าจะไม่ต้องรับผิด ม. 485 ข้อสัญญาว่าจะไม่ต้องรับผิด ไม่คุ้มผู้ขายในผลของการอันผู้ขายกระทำไปเอง หรือผลแห่งข้อความจริงอันผู้ขายรู้อยู่แล้วและปิดบังเสีย

เรื่องขายฝาก ม.491 ขายฝาก คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้ ม.492 กรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากภายในเวลาที่กำหนดในสัญญาหรือภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือผู้ไถ่ได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่ โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้ ให้ทรัพย์สินซึ่งขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ไถ่ตั้งแต่เวลาที่ผู้ไถ่ได้ชำระสินไถ่ หรือวางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ ม.494 ห้ามมิให้ไถ่ทรัพย์สินที่ขายฝากเมื่อพ้นกำหนดดังนี้ (1)10 ปี สำหรับอสังฯ และ (2) 3 ปีสำหรับ สังหาฯ นับแต่เวลาซื้อขาย ม.496 กำหนดเวลาไถ่อาจทำสัญญาขยายได้ แต่รวมกันแล้วถ้าเกินมาตรา
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)