ข้อแตกต่างระหว่างสัญญาเช่าธรรมดากับสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดาตามแนวคำพิพากษาฎีกาได้แก่อะไรบ้าง
๑.สัญญาเช่าธรรมดาเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้เช่า สิทธิการเช่าธรรมดาจึงไม่ตกทอดแก่ทายาท (ฎ.๒๖๔๔-๒๖๔๕/๒๕๑๕) แต่สิทธิการเช่าตามสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดาไม่เป็นสิทธิเฉพาะตัว จึงตกทอดไปยังทายาทได้

๒.การจดทะเบียน สัญญาเช่าธรรมดาที่มีกำหนดเวลาเกินกว่า ๓ ปี จะฟ้องบังคับให้ไปจดทะเบียนไม่ได้ (ฎ.๑๕๘๓/๓๘) เว้นแต่กรณีที่สัญญาเช่านั้นมีข้อตกลงให้ไปจดทะเบียนการเช่า ก็ฟ้องบังคับให้ไปจดทะเบียนการเช่าได้และเนื่องจากสัญญาเช่ามีผลบังคับเพียง ๓ ปี ตามป.พ.พ.มาตรา ๕๓๘ ดังนั้น ผู้เช่าต้องฟ้องผู้ให้เช่าให้ไปจดทะเบียนการเช่าภายใน ๓ ปีด้วยเช่นกัน (ฎ.๒๐๖/๒๕๔๒) ในกรณีที่ไม่มีข้อตกลงให้ไปจดทะเบียนการเช่า ก็จะฟ้องร้องให้ไปจดทะเบียนการเช่าไม่ได้
- แต่สัญญาต่างตอบแทนฯฟ้องบังคับให้ไปจดทะเบียนได้ แม้สัญญาเช่าจะไม่ได้ระบุให้ไปจดทะเบียนการเช่าก็ตาม (ฎ.๔๑๕๖/๓๓)

๓.สัญญาเช่าธรรมดาต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ หรือทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามป.พ.พ.มาตรา ๕๓๘ แล้วแต่กรณี
- แต่สัญญาต่างตอบแทนฯไม่อยู่ภายใต้บังคับของป.พ.พ.มาตรา ๕๓๘ (ฎ.๙๔๔/๑๒) แต่อย่างไรก็ตาม สัญญาดังกล่าวมีสัญญาเช่าซ้อนอยู่ด้วย ดังนั้นนอกจากหลักฐานการเช่าและการจดทะเบียนการเช่าแล้ว คู่สัญญาจึงต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติในเรื่องเช่าทรัพย์ด้วย เช่น ถ้าผู้เช่าไม่ชำระค่าเช่า ผู้ให้เช่าก็บอกเลิกสัญญาเช่าได้ตามป.พ.พ.มาตรา ๕๖๐ (ฎ.๔๑๒/๑๑)

๔.การโอนทรัพย์สินที่เช่าตามป.พ.พ.มาตรา ๕๖๙
- สัญญาเช่าธรรมดาที่ปฏิบัติถูกต้องตามป.พ.พ.มาตรา ๕๓๘ นั้น สัญญาเช่าไม่ระงับเพราะเหตุโอนทรัพย์สิน (อสังหาริมทรัพย์)ที่เช่า
- ส่วนสัญญาต่างตอบแทนฯ ผูกพันเฉพาะคู่กรณี เมื่อมีการโอนทรัพย์สินที่เช่า สัญญาต่างตอบแทนฯไม่โอนติดไปด้วย กล่าวคือ ผู้รับโอนทรัพย์นั้นไม่ต้องรับสิทธิและหน้าที่ตามสัญญาต่างตอบแทนฯด้วย แม้ผู้รับโอนจะรู้ถึงข้อตกลงนั้นก็ตาม (ฎ.๗๘๙๔/๕๓) เว้นแต่ผู้รับโอนตกลงยินยอมด้วย
กฎหมายเช่าทรัพย์,ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์