โจทก์สามารถฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดที่จำเลยมีภูมิลำเนาในขณะโจทก์เสนอคำฟ้องได้หรือไม่?
ใช่ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4 (1) บัญญัติให้โจทก์สามารถฟ้องคดีแพ่งต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลได้
หลักทั่วไปของภูมิลำเนาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 37 บัญญัติว่า ภูมิลำเนาของบุคคลธรรมดา หมายถึง ถิ่นอันบุคคลนั้นมีสถานที่อยู่เป็นแหล่งสำคัญ
มาตรา 38 บัญญัติเพิ่มเติมว่า บุคคลธรรมดามีถิ่นที่อยู่หลายแห่ง ซึ่งอยู่สับเปลี่ยนกันไปหรือมีหลักแหล่งที่ทำการงานเป็นปกติหลายแห่ง ให้ถือเอาแห่งใดแห่งหนึ่งเป็นภูมิลำเนาของบุคคลนั้น
มาตรา 41 บัญญัติว่า การเปลี่ยนภูมิลำเนานั้นย่อมเปลี่ยนไปด้วยการย้ายถิ่นที่อยู่ พร้อมด้วยเจตนาปรากฏชัดแจ้งว่าจะเปลี่ยนภูมิลำเนา
มาตรา 47 บัญญัติว่า ภูมิลำเนาของผู้ที่ถูกจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลหรือตามคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมาย ได้แก่ เรือนจำหรือทัณฑสถานที่ถูกจำคุกอยู่ จนกว่าจะได้รับการปล่อยตัว
สรุป:

โจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในขณะโจทก์เสนอคำฟ้อง กรณีจำเลยมีถิ่นที่อยู่หลายแห่ง โจทก์สามารถเลือกฟ้องต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาแห่งใดแห่งหนึ่งก็ได้ ทั้งนี้ การเปลี่ยนภูมิลำเนานั้นย่อมเปลี่ยนไปด้วยการย้ายถิ่นที่อยู่ พร้อมด้วยเจตนาปรากฏชัดแจ้งว่าจะเปลี่ยนภูมิลำเนา กรณีจำเลยถูกจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดของศาล เรือนจำหรือทัณฑสถานที่ถูกจำคุกอยู่จะถือเป็นภูมิลำเนาของจำเลยจนกว่าจะได้รับการปล่อยตัว
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ความรู้พื้นฐานกฏหมาย