จงสรุปบทความเรื่อง ละเมิดทางปกครองหรือทางแพ่ง ให้หน่อยค่ะ
ละเมิดทางปกครองหรือทางแพ่ง ในคดีพิพาทคดีนี้เนื่องจากนาย ส. คนขับรถของกรม ส. ขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงให้หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีรถไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉี่ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดกั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ในขณะเกิดเหตุทำให้รถคันดังกล่าวตกไปข้างทาง ๕๐ เมตรเสียหายทั้งคันไม่สามารถซ่อมให้อยู่ในสภาพเดิมโดยรถคันดังกล่าวไม่ได้ทำประกันภัยบุคคลที่สามไว้เพราะเป็นรถทางราชการ และได้มีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก ส่วนรถไฟเสียหายเล็กน้อย โดยเมื่อขณะรถมาถึงที่เกิดเหตุ รถได้ชะลอความเร็วของรถลงแล้ว แต่เครื่องปิดกั้นถนนของทางรถไฟไม่ได้ปิดกั้นถนน สัญญาณไซเรนและสัญญาณโหม่งไม่ทำงาน ไม่มีพนักงานกั้นของทางการรถไฟเข็นแผงมาปิดกั้นถนน โดยนาย ส.คนขับรถมองไม่เห็นรถไฟจึงได้ขับรถ ซึ่งในขณะนั้นนาย พ. พนักงานขับรถไฟแล่นมาถึงป้ายหวีดรถจักรก่อนถึงทางข้าม ได้เปิดหวีดเตือน เมื่อผ่านป้ายหวีดไป ๒๐๐ เมตร เห็นสัญญาณผ่านเสมอระดับทางไม่แสดงท่าอนุญาต จึงเปิดหวีดรถไฟเตือนให้พนักงานกั้นถนนและยานพาหนะและเริ่มห้ามล้อ เพราะทราบว่าถนนยังไม่ได้ปิดกั้นแต่ด้วยความเร็วของรถไฟที่มีความเร็ว ๙๖ถึง๙๘ กิโลเมตรต่อชั่วโมงจึงเลื่อนไหล ทั้งเป็นทางโค้งเข้าสู่ทางตรงลาดก่อนถึงทางตัดและมองเห็นรถยนต์วิ่งมาด้วยความเร็วโดยไม่หยุดรถ โดยมีคนยืนข้างซุ้มข้างที่กั้นโดยรถยนต์อยู่ห่างทางตัด ๓๐ เมตร จึงได้เปิดหวีดเรื่อยมา แต่รถไฟผ่านสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางก่อนเฉี่ยวชนกับรถยนต์ เป็นเหตุให้รถไฟเสียหายเล็กน้อย รถยนต์เสียหายทั้งคันไม่สามารถซ่อมได้ มีคนเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ พนักงานอัยการจังหวัด อ.ได้ดำเนินคดีอาญากับนาย พ. (คนขับรถไฟ) นาย บ.(พนักปิดกั้นถนน และนาย ส. คนขับรถยนต์ แต่เนื่องจากนาย ส.ถึงแก่ความตาย พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับนาย ส. ในส่วนความรับผิดทางแพ่งคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงกรณีความรับผิดทางละเมิด มีความเห็นให้นาย พ. นาย บ. และนาย ส. ร่วมกันรับผิดในค่าเสียหายที่เกิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆกัน แต่นาย ส. เสียชีวิตจึงเรียกร้องให้ทายาทรับผิดแทน โดยแจ้งทายาทหรือผู้จัดการมรดกนาย ส.ให้ใช้ค่าเสียหายภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับหนังสือ แต่ทายาทเพิกเฉยโดยมีสิทธิ์เรียกร้องนับแต่วันที่ ๒๕ ส.ค.๒๕๕๔ ซึ่งเป็นวันที่อธิบดีฯได้รับแจ้งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง โดยนาย ส. ถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ ๙ ก.ค. ๒๕๕๑ โดยไม่ทราบสิทธิ์เรียกร้องต่อนาย ส. อายุความฟ้องคดี ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ และคำสั่งให้ทายาทใช้ค่าสินไหมทดแทนยังไม่พ้นกำหนด ระยะเวลาการฟ้องคดี และให้กำหนดระยะเวลาฟ้องคดีเริ่มนับแต่วันดังกล่าว ได้มีการยื่นฟ้องคดีนี้ต่อศาลปกครอง ช. ศาลปกครอง ช.รับฟ้องไว้พิจารณาแล้วเห็นว่าคดีไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาศาลยุติธรรม ซึ่งตามพรบ.จัดตั้งศาลปกครองฯ มาตรา ๙ วรรค หนึ่ง(๓) บัญญัติว่าศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในเรื่องนี้ (๓) คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคดีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็นการใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติหรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ เมื่อมูลเหตุแห่งคดีผู้ฟ้องคดีมีหนังสือแจ้งให้ผู้จัดการมรดกหรือทายาทผู้มีสิทธิ์รับมรดกของนาย ส.ชดใช้คิ่สินไหมทดแทนจากการกระทำละเมิดของนาย ส. ในกรณีที่นาย ส. พนักงานขับรถของสนง.ตรวจเงินสหกรณ์ อ.ไปปฏิบัติหน้าที่ราชการนอกสถานที่ โดยระหว่างเดินทางกลับด้วยความประมาทเลินเลอทำให้เฉี่ยวชนกับรถไฟขบวนด่วนพิเศษที่ ๙ กรุงเทพ – เชียงใหม่ทำให้รถยนต์ได้รับความเสียหาย เป็นการอ้างว่านาย ส.ทำละเมิดโดยการขับรถ อันเป็นการกระทำทางกายภาพในการปฏิบัติหน้าที่โดยทั่วไป หาใช่เป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรม จึงได้ทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลส่งไปยังสนง.ศาลยุติธรรมเพื่อทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล ซึ่งศาลจังหวัด อ.มีความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่า การฟ้องคดีนี้เป็นการฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนอันเกิดจากการทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ที่เป็นการกระทำทางกายภาพในระหว่างปฏิบัติหน้าที่คือการขับรถ มิใช้เกิดจาการใช้อำนาจตามกฎหมายจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาของศาลยุติธรรม ศาลปกครอง ช. จึงมีคำสั่งให้โอนคดีไปยังศาลจังหวัด อ. ซึ่งเป็นศาลที่อยู่ในเขตอำนาจเพื่อพิจารณาพิพากษาคดีต่อไป ให้จำหน่ายคดีจากสารบบ คำสั่งโอนคดีเพราะเหตุอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลที่คดีหมายเลขแดงที่ ๒๒๖/๒๕๕๗

ข้อสังเกต ในคดีพิพาทคดีนี้เนื่องจากนาย ส. คนขับรถของกรม ส. ขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงให้ หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีรถ ไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉี่ ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดก ั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ใน ขณะเกิดเหตุทำให้รถคันดังกล่าวต กไปข้างทาง ๕๐ เมตรเสียหายทั้งคันไม่สามารถซ่อ มให้อยู่ในสภาพเดิมโดยรถคันดังก ล่าวไม่ได้ท ำประกันภัยบุคคลที่สามไว้เพราะเป็นรถทางราชการ และได้มีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก ส่วนรถไฟเสียหายเล็กน้อย โดยเมื่อขณะรถมาถึงที่เกิดเหตุ รถได้ชะลอความเร็วของรถลงแล้ว แต่เครื่องปิดกั้นถนนของทางรถไฟไม่ได้ปิดกั้นถนน สัญญาณไซเรนและสัญญาณโหม่งไม่ทำงาน ไม่มีพนักงานกั้นของทางการรถไฟเข็นแผงมาปิดกั้นถนน โดยนาย ส.คนขับรถมองไม่เห็นรถไฟจึงได้ขับรถ ซึ่งในขณะนั้นนาย พ. พนักงานขับรถไฟแล่นมาถึงป้ายหวีดรถจักรก่อนถึงทางข้าม ได้เปิดหวีดเตือน เมื่อผ่านป้ายหวีดไป ๒๐๐ เมตร เห็นสัญญาณผ่านเสมอระดับทางไม่แสดงท่าอนุญาต จึงเปิดหวีดรถไฟเตือนให้พนักงานกั้นถนนและยานพาหนะและเริ่มห้ามล้อ เพราะทราบว่าถนนยังไม่ได้ปิดกั้นแต่ด้วยความเร็วของรถไฟที่มีความเร็ว ๙๖ถึง๙๘ กิโลเมตรต่อชั่วโมงจึงเลื่อนไหล ทั้งเป็นทางโค้งเข้าสู่ทางตรงลาดก่อนถึงทางตัดและมองเห็นรถยนต์วิ่งมาด้วยความเร็วโดยไม่หยุดรถ โดยมีคนยืนข้างซุ้มข้างที่กั้นโดยรถยนต์อยู่ห่างทางตัด ๓๐ เมตร จึงได้เปิดหวีดเรื่อยมา แต่รถไฟผ่านสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางก่อนเฉี่ยวชนกับรถยนต์ เป็นเหตุให้รถไฟเสียหายเล็กน้อย รถยนต์เสียหายทั้งคันไม่สามารถซ่อมได้ มีคนเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ พนักงานอัยการจังหวัด อ.ได้ดำเนินคดีอาญากับนาย พ. (คนขับรถไฟ) นาย บ.(พนักปิดกั้นถนน และนาย ส. คนขับรถยนต์ แต่เนื่องจากนาย ส.ถึงแก่ความตาย พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับนาย ส. ในส่วนความรับผิดทางแพ่งคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงกรณีความรับผิดทางละเมิด มีความเห็นให้นาย พ. นาย บ. และนาย ส. ร่วมกันรับผิดในค่าเสียหายที่เกิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆกัน แต่นาย ส. เสียชีวิตจึงเรียกร้องให้ทายาทรับผิดแทน โดยแจ้งทายาทหรือผู้จัดการมรดกนาย ส.ให้ใช้ค่าเสียหายภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับหนังสือ แต่ทายาทเพิกเฉยโดยมีสิทธิ์เรียกร้องนับแต่วันที่ ๒๕ ส.ค.๒๕๕๔ ซึ่งเป็นวันที่อธิบดีฯได้รับแจ้งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง โดยนาย ส. ถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ ๙ ก.ค. ๒๕๕๑ โดยไม่ทราบสิทธิ์เรียกร้องต่อนาย ส. อายุความฟ้องคดี ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ และคำสั่งให้ทายาทใช้ค่าสินไหมทดแทนยังไม่พ้นกำหนด ระยะเวลาการฟ้องคดี และให้กำหนดระยะเวลาฟ้องคดีเริ่มนับแต่วันดังกล่าว ได้มีการยื่นฟ้องคดีนี้ต่อศาลปกครอง ช. ศาลปกครอง ช.รับฟ้องไว้พิจารณาแล้วเห็นว่าคดีไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาศาลยุติธรรม ซึ่งตามพรบ.จัดตั้งศาลปกครองฯ มาตรา ๙ วรรค หนึ่ง(๓) บัญญัติว่าศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในเรื่องนี้ (๓) คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคดีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็นการใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติหรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ เมื่อมูลเหตุแห่งคดีผู้ฟ้องคดีมีหนังสือแจ้งให้ผู้จัดการมรดกหรือทายาทผู้มีสิทธิ์รับมรดกของนาย ส.ชดใช้คิ่สินไหมทดแทนจากการกระทำละเมิดของนาย ส. ในกรณีที่นาย ส. พนักงานขับรถของสนง.ตรวจเงินสหกรณ์ อ.ไปปฏิบัติหน้าที่ราชการนอกสถานที่ โดยระหว่างเดินทางกลับด้วยความประมาทเลินเลอทำให้เฉี่ยวชนกับรถไฟขบวนด่วนพิเศษที่ ๙ กรุงเทพ – เชียงใหม่ทำให้รถยนต์ได้รับความเสียหาย เป็นการอ้างว่านาย ส.ทำละเมิดโดยการขับรถ อันเป็นการกระทำทางกายภาพในการปฏิบัติหน้าที่โดยทั่วไป หาใช่เป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรม จึงได้ทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลส่งไปยังสนง.ศาลยุติธรรมเพื่อทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล ซึ่งศาลจังหวัด อ.มีความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่า การฟ้องคดีนี้เป็นการฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนอันเกิดจากการทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ที่เป็นการกระทำทางกายภาพในระหว่างปฏิบัติหน้าที่คือการขับรถ มิใช้เกิดจาการใช้อำนาจตามกฎหมายจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาของศาลยุติธรรม ศาลปกครอง ช. จึงมีคำสั่งให้โอนคดีไปยังศาลจังหวัด อ. ซึ่งเป็นศาลที่อยู่ในเขตอำนาจเพื่อพิจารณาพิพากษาคดีต่อไป ให้จำหน่ายคดีจากสารบบ คำสั่งโอนคดีเพราะเหตุอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลที่คดีหมายเลขแดงที่ ๒๒๖/๒๕๕๗

ข้อสังเกต ำประกันภัยบุคคลที่สามไว้เพราะเ ป็นรถทางราชการ และได้มีผู้เสียชีวิตและได้รับบ าดเจ็บจำนวนมาก ส่วนรถไฟเสียหายเล็กน้อย โดยเมื่อขณะรถมาถึงที่เกิดเหตุ รถได้ชะลอความเร็วของรถลงแล้ว แต่เครื่องปิดกั้นถนนของทางรถไฟ ไม่ได้ปิดกั้นถนน สัญญาณไซเรนและสัญญาณโหม่งไม่ทำ งาน ไม่มีพนักงานกั้นของทางการรถไฟเ ข็นแผงมาปิดกั้นถนน โดยนาย ส.คนขับรถมองไม่เห็นรถไฟจึงได้ข ับรถ ซึ่งในขณะนั้นนาย พ. พนักงานขับรถไฟแล่นมาถึงป้ายหวี ดรถจักรก่อนถึงทางข้าม ได้เปิดหวีดเตือน เมื่อผ่านป้ายหวีดไป ๒๐๐ เมตร เห็นสัญญาณผ่านเสมอระดับทางไม่แ สดงท่าอนุญาต จึงเปิดหวีดรถไฟเตือนให้พนักงาน กั้นถนนและยานพาหนะและเริ่มห้าม ล้อ เพราะทราบว่าถนนยังไม่ได้ปิดกั้ นแต่ด้วยความเร็วของรถไฟที่มีคว ามเร็ว ๙๖ถึง๙๘ กิโลเมตรต่อชั่วโมงจึงเลื่อนไหล ทั้งเป็นทางโค้งเข้าสู่ทางตรงลา  ดก่อนถึงทางตัดและมองเห็นรถยนต์ วิ่งมาด้วยความเร็วโดยไม่หยุดรถ โดยมีคนยืนข้างซุ้มข้างที่กั้นโ  ดยรถยนต์อยู่ห่างทางตัด ๓๐ เมตร จึงได้เปิดหวีดเรื่อยมา แต่รถไฟผ่านสัญญาณผ่านถนนเสมอระ ดับทางก่อนเฉี่ยวชนกับรถยนต์ เป็นเหตุให้รถไฟเสียหายเล็กน้อย รถยนต์เสียหายทั้งคันไม่สามารถซ  ่อมได้ มีคนเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ พนักงานอัยการจังหวัด อ.ได้ดำเนินคดีอาญากับนาย พ. (คนขับรถไฟ) นาย บ.(พนักปิดกั้นถนน และนาย ส. คนขับรถยนต์ แต่เนื่องจากนาย ส.ถึงแก่ความตาย พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำ เนินคดีกับนาย ส. ในส่วนความรับผิดทางแพ่งคณะกรรม การสอบสวนข้อเท็จจริงกรณีความรั บผิดทางละเมิด มีความเห็นให้นาย พ. นาย บ. และนาย ส. ร่วมกันรับผิดในค่าเสียหายที่เก ิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆกัน แต่นาย ส. เสียชีวิตจึงเรียกร้องให้ทายาทร ับผิดแทน โดยแจ้งทายาทหรือผู้จัดการมรดกน าย ส.ให้ใช้ค่าเสียหายภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับหนังสือ แต่ทายาทเพิกเฉยโดยมีสิทธิ์เรีย กร้องนับแต่วันที่ ๒๕ ส.ค.๒๕๕๔ ซึ่งเป็นวันที่อธิบดีฯได้รับแจ้ งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเม ิดจากกรมบัญชีกลาง โดยนาย ส. ถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ ๙ ก.ค. ๒๕๕๑ โดยไม่ทราบสิทธิ์เรียกร้องต่อนา ย ส. อายุความฟ้องคดี ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ และคำสั่งให้ทายาทใช้ค่าสินไหมท ดแทนยังไม่พ้นกำหนด ระยะเวลาการฟ้องคดี และให้กำหนดระยะเวลาฟ้องคดีเริ่ มนับแต่วันดังกล่าว ได้มีการยื่นฟ้องคดีนี้ต่อศาลปก ครอง ช. ศาลปกครอง ช.รับฟ้องไว้พิจารณาแล้วเห็นว่า คดีไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษ าของศาลปกครอง ช. แต่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาศา ลยุติธรรม ซึ่งตามพรบ.จัดตั้งศาลปกครองฯ มาตรา ๙ วรรค หนึ่ง(๓) บัญญัติว่าศาลปกครองมีอำนาจพิพา กษาหรือมีคำสั่งในเรื่องนี้ (๓) คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิ ดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่ วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ข องรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามก ฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที ่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช ้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากกา รกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน ่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจ พิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคด ีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เ กิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็น การใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้ าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ต ามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินส มควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เ กิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเ จ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานขอ งรัฐ เมื่อมูลเหตุแห่งคดีผู้ฟ้องคดีม ีหนังสือแจ้งให้ผู้จัดการมรดกหร ือทายาทผู้มีสิทธิ์รับมรดกของนา ย ส.ชดใช้คิ่สินไหมทดแทนจากการกระ ทำละเมิดของนาย ส. ในกรณีที่นาย ส. พนักงานขับรถของสนง.ตรวจเงินสหก รณ์ อ.ไปปฏิบัติหน้าที่ราชการนอกสถา นที่ โดยระหว่างเดินทางกลับด้วยความป ระมาทเลินเลอทำให้เฉี่ยวชนกับรถ ไฟขบวนด่วนพิเศษที่ ๙ กรุงเทพ – เชียงใหม่ทำให้รถยนต์ได้รับความ เสียหาย เป็นการอ้างว่านาย ส.ทำละเมิดโดยการขับรถ อันเป็นการกระทำทางกายภาพในการป ฏิบัติหน้าที่โดยทั่วไป หาใช่เป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายแ ต่อย่างใด จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการก ระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนา จตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน ้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบั ติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกิน สมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิ พากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุต ิธรรม จึงได้ทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจ หน้าที่ระหว่างศาลส่งไปยังสนง.ศ าลยุติธรรมเพื่อทำความเห็นเกี่ย วกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล ซึ่งศาลจังหวัด อ.มีความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้า ที่ระหว่างศาลว่า การฟ้องคดีนี้เป็นการฟ้องเรียกค ่าสินไหมทดแทนอันเกิดจากการทำละ เมิดของเจ้าหน้าที่ที่เป็นการกร ะทำทางกายภาพในระหว่างปฏิบัติหน ้าที่คือการขับรถ มิใช้เกิดจาการใช้อำนาจตามกฎหมา ยจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาของศาลยุ ติธรรม ศาลปกครอง ช. จึงมีคำสั่งให้โอนคดีไปยังศาลจั งหวัด อ. ซึ่งเป็นศาลที่อยู่ในเขตอำนาจเพ ื่อพิจารณาพิพากษาคดีต่อไป ให้จำหน่ายคดีจากสารบบ คำสั่งโอนคดีเพราะเหตุอำนาจหน้า ที่ระหว่างศาลที่คดีหมายเลขแดงท ข้อสังเกต ข้อสังเกต ๑. นายส. ขับรถผ่านทางร่วมแยกที่มีถนนตัดทางรถไฟ ไม่ว่าจะมีสัญญาณไฟให้หยุดรถหรือมีเครื่องกั้นถนนหรือมีสัญญาณเสียงหวีดเตือนภัยหรือไม่ก็ตาม นาย ส.ผู้ขับรถบนถนนตัดผ่านทางรถไฟมีหน้าที่ต้องชลอความเร็วของรถและหยุดรถเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีรถไฟวิ่งผ่านเมื่อเห็นว่าปลอดภัยจึงค่อยขับรถผ่านทางรถไฟไปได้ ส่วนนาย บ. พนักงานปิดกั้นถนน มีหน้าที่ต้องปิดกั้นถนนก่อนที่รถไฟจะวิ่งผ่านจุดตัดของถนนที่ตัดกับทางรถไฟ ทั้งต้องมีสัญญาณธงพร้อมที่จะแสดงแทนสัญญาณไฟในกรณีที่สัญญาณไฟใช้การไม่ได้ตามระเบียบที่การรถไฟกำหนดไว้ใน พ.ศ. ๒๕๓๕ ส่วนนาย พ.คนขับรถไฟโดยไม่ปฏิบัติตามระเบียบการเดินรถไฟฯ ข้อ ๒๖๐ วรรคสาม โดยขับรถไฟมาที่เกิดเหตุโดยทราบดีว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านเสมอระดับทางรถไฟมีเครื่องกั้นและต้องได้รับอนุญาตให้ผ่านได้ เมื่อเห็นว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านระดับทางรถไฟมีเครื่องปิดกั้นเมื่อสัญญาณดังกล่าวไม่แสดงท่าอนุญาต ต้องหยุดรถโดยไม่ล้ำขอบถนนถนน การที่ยังคงขับรถไฟต่อไปเพียงแค่ชลอความเร็วแล้วมาเบรครถตอนท้าย ทำให้รถไม่สามารถหยุดได้ทัน ถือว่าทั้งสามคนมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง โดยแต่ละคนมีความประมาทไม่หยิ่งหย่อนกว่ากัน จึงต้องรับผิดในค่าเสียหายที่เกิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆกัน ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๓และ ๔๔๒ ๑. นายส. ขับรถผ่านทางร่วมแยกที่มีถนนตัดทางรถไฟ ไม่ว่าจะมีสัญญาณไฟให้หยุดรถหรือมีเครื่องกั้นถนนหรือมีสัญญาณเสียงหวีดเตือนภัยหรือไม่ก็ตาม นาย ส.ผู้ขับรถบนถนนตัดผ่านทางรถไฟมีหน้าที่ต้องชลอความเร็วของรถและหยุดรถเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีรถไฟวิ่งผ่านเมื่อเห็นว่าปลอดภัยจึงค่อยขับรถผ่านทางรถไฟไปได้ ส่วนนาย บ. พนักงานปิดกั้นถนน มีหน้าที่ต้องปิดกั้นถนนก่อนที่รถไฟจะวิ่งผ่านจุดตัดของถนนที่ตัดกับทางรถไฟ ทั้งต้องมีสัญญาณธงพร้อมที่จะแสดงแทนสัญญาณไฟในกรณีที่สัญญาณไฟใช้การไม่ได้ตามระเบียบที่การรถไฟกำหนดไว้ใน พ.ศ. ๒๕๓๕ ส่วนนาย พ.คนขับรถไฟโดยไม่ปฏิบัติตามระเบียบการเดินรถไฟฯ ข้อ ๒๖๐ วรรคสาม โดยขับรถไฟมาที่เกิดเหตุโดยทราบดีว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านเสมอระดับทางรถไฟมีเครื่องกั้นและต้องได้รับอนุญาตให้ผ่านได้ เมื่อเห็นว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านระดับทางรถไฟมีเครื่องปิดกั้นเมื่อสัญญาณดังกล่าวไม่แสดงท่าอนุญาต ต้องหยุดรถโดยไม่ล้ำขอบถนนถนน การที่ยังคงขับรถไฟต่อไปเพียงแค่ชลอความเร็วแล้วมาเบรครถตอนท้าย ทำให้รถไม่สามารถหยุดได้ทัน ถือว่าทั้งสามคนมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง โดยแต่ละคนมีความประมาทไม่หยิ่งหย่อนกว่ากัน จึงต้องรับผิดในค่าเสียหายที่เกิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆกัน ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๓และ ๔๔๒ ๑. นายส. ขับรถผ่านทางร่วมแยกที่มีถนนตัด ทางรถไฟ ไม่ว่าจะมีสัญญาณไฟให้หยุดรถหรื อมีเครื่องกั้นถนนหรือมีสัญญาณเ สียงหวีดเตือนภัยหรือไม่ก็ตาม นาย ส.ผู้ขับรถบนถนนตัดผ่านทางรถไฟม ีหน้าที่ต้องชลอความเร็วของรถแล ะหยุดรถเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มี รถไฟวิ่งผ่านเมื่อเห็นว่าปลอดภั ยจึงค่อยขับรถผ่านทางรถไฟไปได้ ส่วนนาย บ. พนักงานปิดกั้นถนน มีหน้าที่ต้องปิดกั้นถนนก่อนที่ รถไฟจะวิ่งผ่านจุดตัดของถนนที่ต ัดกับทางรถไฟ ทั้งต้องมีสัญญาณธงพร้อมที่จะแส ดงแทนสัญญาณไฟในกรณีที่สัญญาณไฟ ใช้การไม่ได้ตามระเบียบที่การรถ ไฟกำหนดไว้ใน พ.ศ. ๒๕๓๕ ส่วนนาย พ.คนขับรถไฟโดยไม่ปฏิบัติตามระเ บียบการเดินรถไฟฯ ข้อ ๒๖๐ วรรคสาม โดยขับรถไฟมาที่เกิดเหตุโดยทราบ ดีว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านเ สมอระดับทางรถไฟมีเครื่องกั้นแล ะต้องได้รับอนุญาตให้ผ่านได้ เมื่อเห็นว่าทางตอนข้างหน้าที่ถ นนผ่านระดับทางรถไฟมีเครื่องปิด กั้นเมื่อสัญญาณดังกล่าวไม่แสดง ท่าอนุญาต ต้องหยุดรถโดยไม่ล้ำขอบถนนถนน การที่ยังคงขับรถไฟต่อไปเพียงแค ่ชลอความเร็วแล้วมาเบรครถตอนท้า ย ทำให้รถไม่สามารถหยุดได้ทัน ถือว่าทั้งสามคนมีความประมาทเลิ นเล่ออย่างร้ายแรง โดยแต่ละคนมีความประมาทไม่หยิ่ง หย่อนกว่ากัน จึงต้องรับผิดในค่าเสียหายที่เก  ๒. ในคดีแพ่งทั่วไปการที่เจ้าหน้าที่รู้ถึงการกระทำละเมิดแต่อธิบดีซึ่งเป็นตัวแทนของหน่วยงานยังไม่ทราบถึงการละเมิดจะถือว่าตัวผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดไม่ได้ ซึ่งสิทธิ์เรียกร้องอันเกิดแต่มูลละเมิดต้องฟ้องภายใน ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการทำละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทน แต่อย่างใดก็ดีต้องฟ้องภายใน ๑๐ ปีนับแต่วันที่ทำละเมิด นั้นก็คือตราบใดที่อธิบดียังไม่ทราบถึงเรื่องละเมิด อายุความ ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ อธิบดีซึ่งถือเป็นผู้เสียหายทราบเรื่องเมื่อใดถือทราบเรื่องละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนจึงต้องเริ่มนับอายุความ ๑ ปีนับแต่วันนั้น แต่หากเป็นกรณีความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไปกระทำละเมิดต่อบุคคลอื่นแล้วสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง ซึ่งในคดีนี้อธิบดีได้รับแจ้งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง เมื่อวันที่ ๙ ก.ค.๒๕๕๑ ดังนั้นอายุความฟ้องคดี ๑ ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๗๕๔ จึงยังไม่เริ่มนับ(ตามนัยยะคำพิพากษาฏีกา ๘๔๓๐/๒๕๔๗) และเมื่อมีคำสั่งให้ทายาทต้องรับผิดยังไม่พ้นกำหนดการฟ้องคดีดังกล่าว ทำให้กำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีเริ่มนับในวันดังกล่าว

๓. การที่นาย ส. ถึงแก่ความตายสิทธิ์ในการดำเนินคดีอาญาระงับ พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีอาญากับนาย ส. แต่ในทางแพ่งความรับผิดในทางละเมิดตกทอดแก่ทายาท เพียงแต่ทายาทไม่ต้องรับผิดเกินกว่าทรัพย์มรดกที่ตกทอดแก่ตนเท่านั้น ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๖๐๐,๑๖๐๑

๔. ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้
หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำ ละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำ การนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงสิทธิเรียกให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะมีได้เพียงใดให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย
ในกรณีที่การละเมิดเกิดจากเจ้าหน้าที่หลายคน มิให้นำ หลักเรื่องลูกหนี้ร่วมมาใช้บังคับและเจ้าหน้าที่แต่ละคนต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตนเท่านั้น ในกรณีที่เจ้าหน้าที่เป็นผู้กระทำ ละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานของรัฐที่ผู้นั้นอยู่ในสังกัดหรือไม่ ถ้าเป็นการกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย แต่ถ้ามิใช่การกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง 

๕.ศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในกรณีที่ คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคดีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็นการใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติหรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ แต่ไม่หมายความรวมถึงการกระทำละเมิดในทางแพ่งแต่อย่างใด

๖..ในกรณีนี้คดีพิพาทเนื่องจากนาย ส. คนขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงให้หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีรถไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉี่ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดกั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ในขณะเกิดเหตุไม่ปิดกั้นทางและให้สัญญาณรถไฟหยุด ทำให้รถยนต์และรถไฟฉี่ยวชนกัน ข้อพิพาทดังกล่าวไม่ได้ จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรม 

๗.เมื่อศาลปกครอง ช. เห็นว่าคดีไม่ได้อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. ซึ่งในพรบ.ว่าด้วยการวินิจัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ และข้อบังคับคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่าด้วยการเสนอเรื่อง การพิจารณาคดี และวินิจฉัย พ.ศ. ๒๕๔๔ ข้อ ๑๙ ให้เป็นหน้าที่ของศาลปกครอง ช.ที่ต้องทำความเห็นไปยังศาลจังหวัด อ. (ศาลยุติธรรม)ว่ามีความเห็นในกรณีนี้อย่างไร ซึ่งหากมีความเห็นตรงกันศาลปกครองเชียงใหม่ก็จะจำหน่ายคดีจากสารบบความและให้โอนคดีไปยังศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ แต่หากมีความเห็นต่างกันต้องส่งเรื่องให้คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับอำนาจศาลเป็นผู้วินิจฉัยภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับเรื่อง คำสั่งของคณะกรรมการดังกล่าวเป็นที่สุด ห้ามไม่ให้ศาลที่อยู่ในลำดับสูงของศาลที่รับโอนคดีหยิบยกเรื่องเขตอำนาจศาลดังกล่าวมาพิจารณาอีกนั้นคือศาลอุทธรณ์ ศาลฏีกาจะยกเรื่องเขตอำนาจศาลมาพิจารณายกฟ้องโจทก์ไม่ได้ ๒. ในคดีแพ่งทั่วไปการที่เจ้าหน้าที่รู้ถึงการกระทำละเมิดแต่อธิบดีซึ่งเป็นตัวแทนของหน่วยงานยังไม่ทราบถึงการละเมิดจะถือว่าตัวผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดไม่ได้ ซึ่งสิทธิ์เรียกร้องอันเกิดแต่มูลละเมิดต้องฟ้องภายใน ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการทำละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทน แต่อย่างใดก็ดีต้องฟ้องภายใน ๑๐ ปีนับแต่วันที่ทำละเมิด นั้นก็คือตราบใดที่อธิบดียังไม่ทราบถึงเรื่องละเมิด อายุความ ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ อธิบดีซึ่งถือเป็นผู้เสียหายทราบเรื่องเมื่อใดถือทราบเรื่องละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนจึงต้องเริ่มนับอายุความ ๑ ปีนับแต่วันนั้น แต่หากเป็นกรณีความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไปกระทำละเมิดต่อบุคคลอื่นแล้วสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง ซึ่งในคดีนี้อธิบดีได้รับแจ้งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง เมื่อวันที่ ๙ ก.ค.๒๕๕๑ ดังนั้นอายุความฟ้องคดี ๑ ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๗๕๔ จึงยังไม่เริ่มนับ(ตามนัยยะคำพิพากษาฏีกา ๘๔๓๐/๒๕๔๗) และเมื่อมีคำสั่งให้ทายาทต้องรับผิดยังไม่พ้นกำหนดการฟ้องคดีดังกล่าว ทำให้กำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีเริ่มนับในวันดังกล่าว

๓. การที่นาย ส. ถึงแก่ความตายสิทธิ์ในการดำเนินคดีอาญาระงับ พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีอาญากับนาย ส. แต่ในทางแพ่งความรับผิดในทางละเมิดตกทอดแก่ทายาท เพียงแต่ทายาทไม่ต้องรับผิดเกินกว่าทรัพย์มรดกที่ตกทอดแก่ตนเท่านั้น ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๖๐๐,๑๖๐๑ ๒. ในคดีแพ่งทั่วไปการที่เจ้าหน้าท ี่รู้ถึงการกระทำละเมิดแต่อธิบด ีซึ่งเป็นตัวแทนของหน่วยงานยังไ ม่ทราบถึงการละเมิดจะถือว่าตัวผ ู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดไม่ได้ ซึ่งสิทธิ์เรียกร้องอันเกิดแต่ม  ูลละเมิดต้องฟ้องภายใน ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงกา รทำละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค ่าสินไหมทดแทน แต่อย่างใดก็ดีต้องฟ้องภายใน ๑๐ ปีนับแต่วันที่ทำละเมิด นั้นก็คือตราบใดที่อธิบดียังไม่ ทราบถึงเรื่องละเมิด อายุความ ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ อธิบดีซึ่งถือเป็นผู้เสียหายทรา บเรื่องเมื่อใดถือทราบเรื่องละเ มิดและรู้ตัวผู้ต้องรับผิดใช้ค่ าสินไหมทดแทนจึงต้องเริ่มนับอาย ุความ ๑ ปีนับแต่วันนั้น แต่หากเป็นกรณีความรับผิดทางละเ มิดของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไปกร ะทำละเมิดต่อบุคคลอื่นแล้วสิทธิ เรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้า หน้าที่ ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน ่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและ รู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่ าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผ ิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห ็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแท นนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่ หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคล ัง ซึ่งในคดีนี้อธิบดีได้รับแจ้งผล การพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจ ากกรมบัญชีกลาง เมื่อวันที่ ๙ ก.ค.๒๕๕๑ ดังนั้นอายุความฟ้องคดี ๑ ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๗๕๔ จึงยังไม่เริ่มนับ(ตามนัยยะคำพิ พากษาฏีกา ๘๔๓๐/ ๒๕๔๗) และเมื่อมีคำสั่งให้ทายาทต้องรับผิดยั งไม่พ้นกำหนดการฟ้องคดีดังกล่าว ทำให้กำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีเร  ๓. การที่นาย ส. ถึงแก่ความตายสิทธิ์ในการดำเนิน คดีอาญาระงับ พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำ เนินคดีอาญากับนาย ส. แต่ในทางแพ่งความรับผิดในทางละเ มิดตกทอดแก่ทายาท เพียงแต่ทายาทไม่ต้องรับผิดเกิน กว่าทรัพย์มรดกที่ตกทอดแก่ตนเท่ ๔. ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้
หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำ ละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำ การนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงสิทธิเรียกให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะมีได้เพียงใดให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย
ในกรณีที่การละเมิดเกิดจากเจ้าหน้าที่หลายคน มิให้นำ หลักเรื่องลูกหนี้ร่วมมาใช้บังคับและเจ้าหน้าที่แต่ละคนต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตนเท่านั้น ในกรณีที่เจ้าหน้าที่เป็นผู้กระทำ ละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานของรัฐที่ผู้นั้นอยู่ในสังกัดหรือไม่ ถ้าเป็นการกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย แต่ถ้ามิใช่การกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง ๔. ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับ ผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสีย หายเพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เ จ้าหน้าที่ผู้ทำ ละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล ่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ถ้าเจ้า หน้าที่ได้กระทำ การนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมา ทเลินเล่ออย่างร้ายแรงสิทธิเรีย กให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะมีได้ เพียงใดให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการก ระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็น เกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ถ้าการละ เมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร ่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบกา รดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่ ในกรณีที่การละเมิดเกิดจากเจ้าห น้าที่หลายคน มิให้นำ หลักเรื่องลูกหนี้ร่วมมาใช้บังค รับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่ วนของตนเท่านั้น ในกรณีที่เจ้าหน้าที่เป็นผู้กระ ทำ ละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐไม่ว่าจ ะเป็นหน่วยงานของรัฐที่ผู้นั้นอ ยู่ในสังกัดหรือไม่ ถ้าเป็นการกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้อ งค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ใ ห้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการก ระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็น เกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือ ความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหร ือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่ าวออกด้วย แต่ถ้ามิใช่การกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตา มบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่ง และพาณิชย์สิทธิเรียกร้องค่าสิน ไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน ่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและ รู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่ าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผ ิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห ็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแท นนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่ หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคล  ๕.ศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในกรณีที่ คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคดีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็นการใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติหรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ แต่ไม่หมายความรวมถึงการกระทำละเมิดในทางแพ่งแต่อย่างใด ๕.ศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือม ีคำสั่งในกรณีที่ คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิ ดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่ วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ข องรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามก ฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที ่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช ้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากกา รกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน ่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจ พิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคด ีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เ กิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็น การใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้ าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ต ามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินส มควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เ กิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเ จ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานขอ งรัฐ แต่ไม่หมายความรวมถึงการกระทำละ ๖..ในกรณีนี้คดีพิพาทเนื่องจากนาย ส. คนขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงให้หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีรถไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉี่ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดกั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ในขณะเกิดเหตุไม่ปิดกั้นทางและให้สัญญาณรถไฟหยุด ทำให้รถยนต์และรถไฟฉี่ยวชนกัน ข้อพิพาทดังกล่าวไม่ได้ จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรม ๖..ในกรณีนี้คดีพิพาทเนื่องจากน าย ส. คนขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงใ ห้หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามี รถไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉ ี่ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดก ั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ใน ขณะเกิดเหตุไม่ปิดกั้นทางและให้ สัญญาณรถไฟหยุด ทำให้รถยนต์และรถไฟฉี่ยวชนกัน ข้อพิพาทดังกล่าวไม่ได้ จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการก ระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนา จตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน ้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบั ติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกิน สมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิ พากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุต  ๗.เมื่อศาลปกครอง ช. เห็นว่าคดีไม่ได้อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. ซึ่งในพรบ.ว่าด้วยการวินิจัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ และข้อบังคับคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่าด้วยการเสนอเรื่อง การพิจารณาคดี และวินิจฉัย พ.ศ. ๒๕๔๔ ข้อ ๑๙ ให้เป็นหน้าที่ของศาลปกครอง ช.ที่ต้องทำความเห็นไปยังศาลจังหวัด อ. (ศาลยุติธรรม)ว่ามีความเห็นในกรณีนี้อย่างไร ซึ่งหากมีความเห็นตรงกันศาลปกครองเชียงใหม่ก็จะจำหน่ายคดีจากสารบบความและให้โอนคดีไปยังศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ แต่หากมีความเห็นต่างกันต้องส่งเรื่องให้คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับอำนาจศาลเป็นผู้วินิจฉัยภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับเรื่อง คำสั่งของคณะกรรมการดังกล่าวเป็นที่สุด ห้ามไม่ให้ศาลที่อยู่ในลำดับสูงของศาลที่รับโอนคดีหยิบยกเรื่องเขตอำนาจศาลดังกล่าวมาพิจารณาอีกนั้นคือศาลอุทธรณ์ ศาลฏีกาจะยกเรื่องเขตอำนาจศาลมาพิจารณายกฟ้องโจทก์ไม่ได้ ๗.เมื่อศาลปกครอง ช. เห็นว่าคดีไม่ได้อยู่ในอำนาจพิจ ารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. ซึ่งในพรบ.ว่าด้วยการวินิจัยชี้ ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ และข้อบังคับคณะกรรมการวินิจฉัย ชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่ าด้วยการเสนอเรื่อง การพิจารณาคดี และวินิจฉัย พ.ศ. ๒๕๔๔ ข้อ ๑๙ ให้เป็นหน้าที่ของศาลปกครอง ช.ที่ต้องทำความเห็นไปยังศาลจัง หวัด อ. (ศาลยุติธรรม)ว่ามีความเห็นในกร ณีนี้อย่างไร ซึ่งหากมีความเห็นตรงกันศาลปกคร องเชียงใหม่ก็จะจำหน่ายคดีจากสา รบบความและให้โอนคดีไปยังศาลจัง หวัดอุตรดิตถ์ แต่หากมีความเห็นต่างกันต้องส่ง เรื่องให้คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ ขาดเกี่ยวกับอำนาจศาลเป็นผู้วิน ิจฉัยภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับเรื่อง คำสั่งของคณะกรรมการดังกล่าวเป็ นที่สุด ห้ามไม่ให้ศาลที่อยู่ในลำดับสูง ของศาลที่รับโอนคดีหยิบยกเรื่อง เขตอำนาจศาลดังกล่าวมาพิจารณาอี กนั้นคือศาลอุทธรณ์ ศาลฏีกาจะยกเรื่องเขตอำนาจศาลมา  ที่มาอ้างอิงจาก อ.จิระประวัติ เเบบประเสริฐ
นายส. ขับรถผ่านทางร่วมแยกที่มีถนนตัดทางรถไฟ ไม่ว่าจะมีสัญญาณไฟให้หยุดรถหรือมีเครื่องกั้นถนนหรือมีสัญญาณเสียงหวีดเตือนภัยหรือไม่ก็ตาม นาย ส.ผู้ขับรถบนถนนตัดผ่านทางรถไฟมีหน้าที่ต้องชลอความเร็วของรถและหยุดรถเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีรถไฟวิ่งผ่านเมื่อเห็นว่าปลอดภัยจึงค่อยขับรถผ่านทางรถไฟไปได้ ส่วนนาย บ. พนักงานปิดกั้นถนน มีหน้าที่ต้องปิดกั้นถนนก่อนที่รถไฟจะวิ่งผ่านจุดตัดของถนนที่ตัดกับทางรถไฟ ทั้งต้องมีสัญญาณธงพร้อมที่จะแสดงแทนสัญญาณไฟ

ในกรณีที่สัญญาณไฟใช้การไม่ได้ตามระเบียบที่การรถไฟกำหนดไว้ใน พ.ศ. ๒๕๓๕ ส่วนนาย พ.คนขับรถไฟโดยไม่ปฏิบัติตามระเบียบการเดินรถไฟฯ ข้อ ๒๖๐ วรรคสาม โดยขับรถไฟมาที่เกิดเหตุโดยทราบดีว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านเสมอระดับทางรถไฟมีเครื่องกั้นและต้องได้รับอนุญาตให้ผ่านได้ เมื่อเห็นว่าทางตอนข้างหน้าที่ถนนผ่านระดับทางรถไฟมีเครื่องปิดกั้นเมื่อสัญญาณดังกล่าวไม่แสดงท่าอนุญาต ต้องหยุดรถโดยไม่ล้ำขอบถนนถนน การที่ยังคงขับรถไฟต่อไปเพียงแค่ชลอความเร็วแล้วมาเบรครถตอนท้าย ทำให้รถไม่สามารถหยุดได้ทัน ถือว่าทั้งสามคนมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง โดยแต่ละคนมีความประมาทไม่หยิ่งหย่อนกว่ากัน จึงต้องรับผิดในค่าเสียหายที่เกิดขึ้นเป็นส่วนเท่าๆ กัน ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๓และ ๔๔๒ 

ในคดีแพ่งทั่วไป การที่เจ้าหน้าที่รู้ถึงการกระทำละเมิดแต่อธิบดีซึ่งเป็นตัวแทนของหน่วยงานยังไม่ทราบถึงการละเมิดจะถือว่าตัวผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดไม่ได้ ซึ่งสิทธิ์เรียกร้องอันเกิดแต่มูลละเมิดต้องฟ้องภายใน ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการทำละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทน แต่อย่างใดก็ดีต้องฟ้องภายใน ๑๐ ปีนับแต่วันที่ทำละเมิด นั้นก็คือตราบใดที่อธิบดียังไม่ทราบถึงเรื่องละเมิด อายุความ ๑ ปี จึงยังไม่เริ่มนับ อธิบดีซึ่งถือเป็นผู้เสียหายทราบเรื่องเมื่อใดถือทราบเรื่องละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนจึงต้องเริ่มนับอายุความ ๑ ปีนับแต่วันนั้น 

แต่หากเป็นกรณีความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไปกระทำละเมิดต่อบุคคลอื่นแล้วสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง ซึ่งในคดีนี้อธิบดีได้รับแจ้งผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง เมื่อวันที่ ๙ ก.ค.๒๕๕๑ ดังนั้น อายุความฟ้องคดี ๑ ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๗๕๔ จึงยังไม่เริ่มนับและเมื่อมีคำสั่งให้ทายาทต้องรับผิดยังไม่พ้นกำหนดการฟ้องคดีดังกล่าว ทำให้กำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีเริ่มนับในวันดังกล่าว

การที่นาย ส. ถึงแก่ความตายสิทธิ์ในการดำเนินคดีอาญาระงับ พนักงานอัยการมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีอาญากับนาย ส. แต่ในทางแพ่งความรับผิดในทางละเมิดตกทอดแก่ทายาท เพียงแต่ทายาทไม่ต้องรับผิดเกินกว่าทรัพย์มรดกที่ตกทอดแก่ตนเท่านั้น ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๖๐๐,๑๖๐๑

ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำ ละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำ การนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงสิทธิเรียกให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะมีได้เพียงใดให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย

ในกรณีที่การละเมิดเกิดจากเจ้าหน้าที่หลายคน มิให้นำ หลักเรื่องลูกหนี้ร่วมมาใช้บังคับและเจ้าหน้าที่แต่ละคนต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตนเท่านั้น ในกรณีที่เจ้าหน้าที่เป็นผู้กระทำ ละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานของรัฐที่ผู้นั้นอยู่ในสังกัดหรือไม่ ถ้าเป็นการกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้คำ นึงถึงระดับความร้ายแรงแห่งการกระทำ และความเป็นธรรมในแต่ละกรณีเป็นเกณฑ์โดยมิต้องให้ใช้เต็มจำ นวนของความเสียหายก็ได้ ถ้าการละเมิดเกิดจากความผิดหรือความบกพร่องของหน่วยงานของรัฐหรือระบบการดำ เนินงานส่วนรวม ให้หักส่วนแห่งความรับผิดดังกล่าวออกด้วย แต่ถ้ามิใช่การกระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้มีกำ หนดอายุความสองปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และกรณีที่หน่วยงานของรัฐเห็นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ต้องรับผิด แต่กระทรวงการคลังตรวจสอบแล้วเห็นว่าต้องรับผิด ให้สิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นมีกำ หนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐมีคำ สั่งตามความเห็นของกระทรวงการคลัง 

ศาลปกครองมีอำนาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในกรณีที่ คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฏหมาย หรือจากกฎ คำสั่งทางปกครองหรือคำสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฏหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร นั้นก็คือคดีปกครองที่เกิดจากการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของรัฐ โดยมุ่งหมายให้ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งในคดีพิพาทเกี่ยวกับการทำละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ที่เป็นการใช้อำนาจตามกฏหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ หรือเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติหรือหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควรเท่านั้น ไม่รวมการกระทำละเมิดอันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐ แต่ไม่หมายความรวมถึงการกระทำละเมิดในทางแพ่งแต่อย่างใด

เนื่องจากนาย ส. คนขับรถผ่านสัญญาณจราจรที่แสดงให้หยุดรถโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีรถไฟผ่านมาหรือไม่เป็นเหตุให้เฉี่ยวชนกับรถไฟ โดยที่มีนาย พ. เป็นคนขับรถไฟ โดยที่เครื่องกั้นถนนยังไม่ปิดกั้นซึ่งมีนาย บ. พนักงานกั้นถนนปฏิบัติหน้าที่ในขณะเกิดเหตุไม่ปิดกั้นทางและให้สัญญาณรถไฟหยุด ทำให้รถยนต์และรถไฟฉี่ยวชนกัน ข้อพิพาทดังกล่าวไม่ได้ จึงไม่ใช่ข้อพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายหรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควรอันจะอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. แต่เป็นคดีอยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรม 

เมื่อศาลปกครอง ช. เห็นว่าคดีไม่ได้อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ช. ซึ่งในพรบ. ว่าด้วยการวินิจัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ และข้อบังคับคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลว่าด้วยการเสนอเรื่อง การพิจารณาคดี และวินิจฉัย พ.ศ. ๒๕๔๔ ข้อ ๑๙ ให้เป็นหน้าที่ของศาลปกครอง ช.ที่ต้องทำความเห็นไปยังศาลจังหวัด อ. (ศาลยุติธรรม)ว่ามีความเห็นในกรณีนี้อย่างไร ซึ่งหากมีความเห็นตรงกันศาลปกครองเชียงใหม่ก็จะจำหน่ายคดีจากสารบบความและให้โอนคดีไปยังศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ แต่หากมีความเห็นต่างกันต้องส่งเรื่องให้คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับอำนาจศาลเป็นผู้วินิจฉัยภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่รับเรื่อง คำสั่งของคณะกรรมการดังกล่าวเป็นที่สุด ห้ามไม่ให้ศาลที่อยู่ในลำดับสูงของศาลที่รับโอนคดีหยิบยกเรื่องเขตอำนาจศาลดังกล่าวมาพิจารณาอีกนั้นคือศาลอุทธรณ์ ศาลฏีกาจะยกเรื่องเขตอำนาจศาลมาพิจารณายกฟ้องโจทก์ไม่ได้
กฎหมายละเมิด,กฎหมายปกครองว่าด้วยความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่