กรณีผู้ร้องทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างกับจำเลย แต่ยังชำระราคาไม่ครบตามสัญญา และจำเลยยังไม่ได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์หรือไม่?
หัวข้อ การสั่งไม่รับคำคู่ความ ป.วิ.พ. ( มาตรา ๑๘, ๒๑, ๑๕๑, ๑๗๒ วรรคท้าย ) ฎีกาที่ ๔๖๕๗/๒๕๕๕ | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​

 [กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๕๗/๒๕๕๕
ป.วิ.พ. ( มาตรา ๑๘, ๒๑, ๑๕๑, ๑๗๒ วรรคท้าย )
คำร้องขอของผู้ร้องมีข้อความระบุไว้ชัดแจ้งอยู่แล้วว่า ผู้ร้องได้ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทกับจำเลย แต่ยังชำระราคาไม่ครบตามสัญญาและจำเลยยังมิได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทให้แก่ผู้ร้อง กรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทยังมิได้ตกเป็นของผู้ร้องทางนิติกรรม ส่วนที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอว่า จำเลยในฐานะผู้จะขายได้มอบที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทแล้ว ก็ถือเป็นเพียงการให้ผู้ร้องในฐานะผู้จะซื้อยึดถือแทนจำเลยในฐานะผู้จะขายเท่านั้น ผู้ร้องจึงไม่อาจอ้างว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ด้วยการครอบครองปรปักษ์ได้ กรณีถือไม่ได้ว่าผู้ร้องถูกโต้แย้งสิทธิในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ เมื่อข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอต่อการวินิจฉัยคำร้อง จึงไม่มีประโยชน์ที่ศาลชั้นต้นจะต้องไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องแต่ประการใดอีก การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องขอของผู้ร้องโดยไม่ไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องก่อนจึงชอบแล้ว
การที่ศาลชั้นต้นตรวจคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องแล้ว เห็นว่า ผู้ร้องไม่สิทธิยื่นคำร้องขอหรือไม่มีอำนาจฟ้อง จึงมีคำสั่งยกคำร้องโดยไม่ไต่สวนซึ่งถือเป็นการยกคำร้องตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๗๒ วรรคท้าย มีผลเป็นการวินิจฉัยเนื้อหาหรือประเด็นแห่งคดีแล้ว มิใช่เป็นเพียงการสั่งไม่รับคำคู่ความตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๘ การที่ศาลชั้นต้นไม่สั่งคืนค่าขึ้นศาลโดยเห็นสมควรสั่งให้เป็นพับจึงชอบแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๖๕๗/๒๕๕๕
ป.วิ.พ. ( มาตรา ๑๘, ๒๑, ๑๕๑, ๑๗๒ วรรคท้าย )
คำร้องขอของผู้ร้องมีข้อความระบุไว้ชัดแจ้งอยู่แล้วว่า ผู้ร้องได้ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทกับจำเลย แต่ยังชำระราคาไม่ครบตามสัญญาและจำเลยยังมิได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทให้แก่ผู้ร้อง กรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทยังมิได้ตกเป็นของผู้ร้องทางนิติกรรม ส่วนที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอว่า จำเลยในฐานะผู้จะขายได้มอบที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทแล้ว ก็ถือเป็นเพียงการให้ผู้ร้องในฐานะผู้จะซื้อยึดถือแทนจำเลยในฐานะผู้จะขายเท่านั้น ผู้ร้องจึงไม่อาจอ้างว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ด้วยการครอบครองปรปักษ์ได้ กรณีถือไม่ได้ว่าผู้ร้องถูกโต้แย้งสิทธิในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ เมื่อข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอต่อการวินิจฉัยคำร้อง จึงไม่มีประโยชน์ที่ศาลชั้นต้นจะต้องไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องแต่ประการใดอีก การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องขอของผู้ร้องโดยไม่ไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องก่อนจึงชอบแล้ว
การที่ศาลชั้นต้นตรวจคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องแล้ว เห็นว่า ผู้ร้องไม่สิทธิยื่นคำร้องขอหรือไม่มีอำนาจฟ้อง จึงมีคำสั่งยกคำร้องโดยไม่ไต่สวนซึ่งถือเป็นการยกคำร้องตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๗๒ วรรคท้าย มีผลเป็นการวินิจฉัยเนื้อหาหรือประเด็นแห่งคดีแล้ว มิใช่เป็นเพียงการสั่งไม่รับคำคู่ความตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๘ การที่ศาลชั้นต้นไม่สั่งคืนค่าขึ้นศาลโดยเห็นสมควรสั่งให้เป็นพับจึงชอบแล้ว ถือเป็นเพียงการให้ผู้ร้องในฐานะผู้จะซื้อยึดถือแทนจำเลยในฐานะผู้จะขายเท่านั้น ผู้ร้องจึงไม่อาจอ้างว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ด้วยการครอบครองปรปักษ์ได้ กรณีถือไม่ได้ว่าผู้ร้องถูกโต้แย้งสิทธิในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ เมื่อข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอต่อการวินิจฉัยคำร้อง จึงไม่มีประโยชน์ที่ศาลชั้นต้นจะต้องไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องแต่ประการใดอีก การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องขอของผู้ร้องโดยไม่ไต่สวนพยานหลักฐานของผู้ร้องก่อนจึงชอบแล้ว
การที่ศาลชั้นต้นตรวจคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องแล้ว เห็นว่า ผู้ร้องไม่สิทธิยื่นคำร้องขอหรือไม่มีอำนาจฟ้อง จึงมีคำสั่งยกคำร้องโดยไม่ไต่สวนซึ่งถือเป็นการยกคำร้องตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๗๒ วรรคท้าย มีผลเป็นการวินิจฉัยเนื้อหาหรือประเด็นแห่งคดีแล้ว มิใช่เป็นเพียงการสั่งไม่รับคำคู่ความตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๘ การที่ศาลชั้นต้นไม่สั่งคืนค่าขึ้นศาลโดยเห็นสมควรสั่งให้เป็นพับจึงชอบแล้ว
ผู้ร้องไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ เนื่องด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้

1. สถานะทางกฎหมายของผู้ร้อง:
ผู้ร้องและจำเลยทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างกันไว้ แต่ยังไม่ได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์
ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 455 การซื้อขายที่ดินเสร็จเด็ดขาด เมื่อมีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์
กรณีนี้ การโอนกรรมสิทธิ์ยังไม่เกิดขึ้น กรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจึงยังเป็นของจำเลย
ผู้ร้องยังไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง

2. สิทธิขัดทรัพย์:
สิทธิขัดทรัพย์เป็นสิทธิที่บุคคลอื่นนอกเหนือจากเจ้าของกรรมสิทธิ์มีไว้เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเกี่ยวกับทรัพย์สินนั้น
ผู้ร้องจะใช้สิทธิขัดทรัพย์ได้ ก็ต่อเมื่อมีสิทธิเหนือทรัพย์สินนั้น เช่น เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ หรือมีสิทธิครอบครองปรปักษ์
กรณีนี้ ผู้ร้องยังไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ และยังไม่ได้ครอบครองปรปักษ์
ดังนั้น ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิขัดทรัพย์

3. หลักฐานการครอบครอง:
ผู้ร้องอ้างว่า จำเลยในฐานะผู้จะขายได้มอบที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้แก่ผู้ร้องแล้ว
การกระทำดังกล่าว ถือเป็นเพียงการให้ผู้ร้องยึดถือแทนจำเลยเท่านั้น ไม่ได้เป็นการโอนกรรมสิทธิ์
ผู้ร้องจึงไม่สามารถอ้างได้ว่าตนได้ครอบครองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างโดยปราศจากเจ้าของ

4. บทสรุป:
จากเหตุผลข้างต้น ผู้ร้องไม่มีสิทธิขัดทรัพย์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาท
การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องขอของผู้ร้องโดยไม่ไต่สวนพยานหลักฐานก่อน จึงชอบแล้ว
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายที่ดิน,กฎหมายอสังหาริมทรัพย์,กฎหมายซื้อขาย,กฎหมายทรัพย์สิน-กรรมสิทธิ์-ทรัพย์อิงสิทธิ