การใช้คำสาบานตนของพยานในศาลไทย มีประสิทธิภาพในการยับยั้งการโกหกของพยานหรือไม่?
ไม่ เหตุผล

1. การโกหกไม่ได้จำกัดอยู่แค่การสาบานเท็จ: แม้ว่าพยานจะสาบานตนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ยังมีโอกาสโกหกได้
พยานอาจไม่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์
พยานอาจคิดว่าสามารถโกหกได้โดยไม่ถูกจับได้
พยานอาจถูกข่มขู่หรือถูกบังคับให้โกหก

2. การสาบานตนอาจสร้างความกดดันให้พยาน: การสาบานตนต่อหน้าศาลและสาธารณชนอาจสร้างความกดดันให้พยาน
พยานอาจรู้สึกประหม่าและพูดผิด
พยานอาจจำรายละเอียดของเหตุการณ์ผิดพลาด
พยานอาจพูดไม่ตรงกับความจริงเพื่อเอาใจศาล

3. มีวิธีอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่าในการยับยั้งการโกหกของพยาน:
การสอบปากคำอย่างเข้มข้นโดยทนายความและตุลาการ
การนำเสนอหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์
การตรวจสอบประวัติของพยาน

4. การใช้คำสาบานตนอาจขัดต่อหลักเสรีภาพทางศาสนา:
พยานที่ไม่นับถือศาสนาใด ๆ อาจไม่เต็มใจที่จะสาบานตน
พยานอาจรู้สึกถูกบังคับให้สาบานตนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนไม่เชื่อ

5. มีประเทศที่ไม่ใช้คำสาบานตนของพยานในศาล:
ประเทศเหล่านี้ใช้ระบบอื่นในการยับยั้งการโกหกของพยาน เช่น การสอบปากคำอย่างเข้มข้น และการนำเสนอหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์
สรุป: การใช้คำสาบานตนของพยานในศาลไทยไม่มีประสิทธิภาพในการยับยั้งการโกหกของพยาน มีวิธีอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่า และการใช้คำสาบานตนอาจขัดต่อหลักเสรีภาพทางศาสนา
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)