ข้อสังเกตของคำพิพากษาฏีกา ๑๓๒๕/๒๔๙๘ มีอะไรบ้าง
คำพิพากษาฏีกา ๑๓๒๕/๒๔๙๘ พิพากษาว่า จำเลยเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ ลงโฆษณาข่าวตามที่มีจดหมายประชาชนว่า "ภรรยาผู้เขียนจดหมายเป็นข้าราชการได้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ศ. แพทย์ชายคนหนึ่งเป็นผู้ตรวจบังคับให้ภรรยาของเขาเปลื้องผ้าออกจนหมด และให้ภรรยานอนในเตียงภายในห้องที่มีแต่ภรรยาของเขากับนายแพทย์ นายแพทย์คนนั้นลูบคลำบีบเคล้นตามร่างกายของภรรยาเขา ภรรยาเขาร้องขอให้ยุติการตรวจร่างกายลามก กลับถูกแพทย์ตบหน้าและให้ภรรยาของเขานอนเฉยๆ จนแพทย์พอใจจึงปล่อยไป"

อธีการบดีกรมมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบกิจการโรงพยาบาล ศ. และเป็นแพทย์ของโรงพยาบาล ศ. ร้องทุกข์ว่า จำเลยหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณานั้น ข้อความดังกล่าวหมายถึงแพทย์ผู้ตรวจร่างกายภรรยาผู้เขียนจดหมาย ซึ่งไม่ปรากฏว่าเป็นนายแพทย์คนใด ข้อความนี้ไม่กินความถึงนายแพทย์ทุกคนในโรงพยาบาล ศ. จึงมิใช่ผู้เสียหายอันจะพึงร้องทุกข์ได้

ข้อสังเกต :


๑. ผู้เสียหายคือ บุคคลที่ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการกระทำความผิดฐานใดฐานหนึ่ง หากเป็นความผิดต่อส่วนตัว ผู้เสียหายหรือผู้มีอำนาจจัดการแทนผู้เสียหายเท่านั้น จึงสามารถแจ้งความร้องทุกข์ได้


๒. การลงโมษณาในคดีนี้นั้น ระบุถึงแพทย์ผู้ทำการตรวจ ไม่ได้ลงโฆษณาผู้แจ้งความร้องทุกข์ซึ่งเป็นอธิบดีกรมมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ ที่รับผิดชอบโรงพยาบาล ศ. และไม่ได้หมิ่นประมาทแก่ผู้ร้องทุกข์ในฐานะแพทย์ที่โรงพยาบาล ศ. การลงโฆษณาดังกล่าวจะถือว่าลงข้อความหมิ่นประมาทแพทย์ทุกคนในโรงพยาบาล ศ. ไม่ได้ เพราะระบุว่าแพทย์ผู้ตรวจ ในเมื่อผู้แจ้งความร้องทุกข์ไม่ใช่แพทย์ผู้ตรวจจึงไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจในการแจ้งความร้องทุกข์ได้


๓. คดีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัว เมื่อการร้องทุกข์ไม่ชอบ ถือไม่มีการร้องทุกข์ พนักงานสอบสวนไม่มีอำนาจในการสอบสวน พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง


๔. แม้แพทย์ผู้ตรวจจะมาแจ้งความร้องทุกข์ แต่การที่ลงโมษณาด้วยข้อความดังกล่าวนั้นหาก สามารถพิสูจน์ได้ว่าข้อความนั้นเป็นความจริง ข้อความดังกล่าวก็ไม่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท เพราะการพิสูจน์นี้เป็นประโยชน์ต่อสาธารณะตาม ป.อ. มาตรา ๓๓๐ วรรค ๑ และ ๒ และเป็นความชอบธรรม ป้องกันตนหรือส่วนได้เสียของตนตามคลองธรรมตาม ป.อ. มาตรา ๓๒๙ (๑) เพื่อคนไข้หญิงคนอื่นจะได้ระมัดระวังตัวในการตรวจร่างกายกับแพทย์ผู้นี้ เพราะวิชาชีพแพทย์เป็นวิชาชีพที่มีเกียรติคนให้ความเคารพนับถือและเชื่อมั่นในการตรวจ การตรวจบางอย่างอาจต้องล่วงละเมิดในเนื้อตัวร่างกายคนไข้ หากกระทำตามหลักวิชาก็คือการตรวจรักษา หากไม่ได้กระทำตามหลักวิชาก็คือการกระทำอนาจารแก่คนไข้
คำพิพากษาศาลฎีกา