จำเลยสามารถนำสืบพยานบุคคลเพื่อสนับสนุนข้ออ้างว่า โจทก์ตกลงด้วยวาจาจะชำระเงินค่าซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่เหลือภายใน 1 เดือนได้หรือไม่?
ไม่สามารถนำสืบพยานบุคคลได้ เหตุผล:

สัญญาจะซื้อขายอสังหาริมทรัพย์มีรูปแบบและหลักฐานตามกฎหมายกำหนด: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 วรรคสอง ระบุว่า สัญญาจะซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือวางประจำ หรือชำระหนี้บางส่วน

กรณีนี้มีสัญญาเป็นหลักฐาน: โจทก์และจำเลยทำสัญญาจะซื้อขายหรือสัญญาวางมัดจำกันไว้ ถือเป็นการทำหลักฐานเป็นหนังสือตาม ป.พ.พ. มาตรา 456 วรรคสอง

ห้ามนำสืบพยานบุคคลเพิ่มเติม: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 (ข) ห้ามนำสืบพยานบุคคลเพื่อพิสูจน์ข้อตกลงเพิ่มเติมนอกเหนือจากหลักฐานเป็นหนังสือในคดีที่มีสัญญาเป็นหลักฐาน

หลักฐานเป็นหนังสือมีผลสมบูรณ์: สัญญาจะซื้อขายหรือสัญญาวางมัดจำที่คู่สัญญาลงลายมือชื่อไว้ ถือเป็นหลักฐานสมบูรณ์

ข้อยกเว้นของ ป.วิ.พ. มาตรา 94 (ข): มีข้อยกเว้นบางประการที่สามารถนำสืบพยานบุคคลเพิ่มเติมได้ เช่น กรณีมีเหตุผลสมควรเชื่อได้ว่าหลักฐานเป็นหนังสือเป็นเท็จ หรือถูกทำขึ้นโดยปราศจากความยินยอม

กรณีนี้ไม่มีข้อยกเว้น:  จำเลยไม่ได้อ้างว่าสัญญามีเท็จ หรือถูกทำขึ้นโดยปราศจากความยินยอม
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง: ฎีกาที่ 14241/2553

สรุป: จำเลยไม่สามารถนำสืบพยานบุคคลเพื่อสนับสนุนข้ออ้างว่า โจทก์ตกลงด้วยวาจาจะชำระเงินค่าซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่เหลือภายใน 1 เดือนได้ เพราะขัดต่อ ป.วิ.พ. มาตรา 94 (ข)

เพิ่มเติม:
- จำเลยสามารถนำสืบพยานหลักฐานอื่น เช่น บันทึกการสนทนา ข้อความ อีเมล หลักฐานการโอนเงิน ฯลฯ เพื่อสนับสนุนข้ออ้าง
- ศาลจะมีดุลยพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานทั้งหมดและตัดสินคดีตามข้อเท็จจริง พยานหลักฐาน และกฎหมาย
กฎหมายลักษณะพยาน (ทั้งวิแพ่งและวิอาญา)