ข้อสังเกตเกี่ยวกับการแซงรถด้วยเจตนาเล็งเห็นผล ในคำพิพากษาฏีกาที่ ๑๐๐๓/๒๕๑๒ มีอะไรบ้าง
๑. การแซงรถด้วยการขับรถด้วยความเร็วสูงแล้วปาดหน้ารถที่แซงอย่างกระทันหัน ย่อมเห็นได้ว่า รถที่จำเลยขับอาจอาจเฉี่ยวชนรถผู้เสียหายได้ หากผู้เสียหายหยุดรถไม่ทันย่อมเกิดการเฉี่ยวชนกันและตกถนนได้ ตามทฤษฏีผลโดยตรง หากไม่ทำผลไม่เกิด ดังนั้นต้องถือว่าผลเกิดจากการกระทำของจำเลย นั่นก็คือ หากจำเลยแซงรถผู้เสียหายแล้วผู้เสียหายหยุดรถไม่ทันเกิดเฉี่ยวชนกันหรือผู้เสียหายหักหลบแล้วรถตกถนน ต้องถือว่าการที่รถตกถนนหรือรถชนกันเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย จำเลยคาดเห็นหรือเล็งเห็นผลได้ว่า ผู้เสียหายอาจหยุดรถไม่ทันจนเกิดการเฉี่ยวชนกันหรือผู้เสียหายหักพวงมาลัยหลบรถที่จำเลยขับ และรถผู้เสียหายอาจตกถนนได้ ดังนั้น จึงถือเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย หากผู้เสียหายหักหลบแล้วรถตกถนนหรือรถเฉี่ยวชนกัน จำเลยจึงต้องรับผิดในผลที่เกิดขึ้น

๒. หากที่เกิดเหตุเป็นเหวหรือที่สูง และผู้เสียหายหยุดรถไม่ทันหรือหักรถหลบแล้วเกิดการเฉี่ยวชนหรือหักหลบแล้วรถตกถนนถึงแก่ความตาย ต้องถือว่าจำเลยฆ่าผู้เสียหายโดยเจตนาเล็งเห็นผล แต่หากผุู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ต้องถือว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหายโดยเจตนาเล็งเห็นผล

๓. แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่า ผู้เสียหายสามารถหยุดรถได้ทันและเครื่องรถดับคงเป็นเพราะเหยียบเบรคอย่างเร็วไม่ได้เหยียบครัชด้วยรถจึงเครื่องดับ โดยล้อรถห่างขอบถนน ๒ ศอก ถนนที่เกิดเหตุก็สูงจากท้องนา เพียง ๑ เมตร ผู้เสียหายขับรถมาด้วยความเร็วเพียง ๕๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง จึงไม่เป็นที่แน่นอนว่า หากรถตกถนนแล้วผู้เสียหายจะถึงแก่ความตายหรือไม่ แต่อย่างไรผู้เสียหายคงได้รับบาดเจ็บเป็นอันตรายแก่กาย แต่เมื่อรถไม่ตกลงไปข้างถนน จึงเห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นเพียงการทำร้ายร่างกายเท่านั้น เมื่อผู้เสียหายไม่ได้รับบาดเจ็บ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดเพียงพยายามทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเท่านั้น

๔. ศาลไม่ได้คำนึงถึงความเร็วรถจำเลยที่ขับเพราะรถไม่ได้เฉี่ยวชนกัน หากรถเกิดเฉี่ยวชนกันย่อมต้องนำความเร็วรถจำเลยมาประกอบ เพราะการขับรถด้วยความเร็วแล้วเกิดเฉี่ยวชนย่อมได้รับความเสียหายมาก แต่เมื่อรถไม่ได้เฉี่ยวชนกัน ศาลจึงมองไปที่ความเร็วรถผู้เสียหายว่าขับด้วยความเร็วเท่าไหร่เพียงพอที่จะสามารถหยุดรถได้ทันหรือไม่อย่างไร
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา