ในกรณีที่ลูกหนี้ทำนิติกรรมโดยรู้ว่าเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ  เจ้าหนี้มีสิทธิ์ฟ้องขอเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้หรือไม่?
หลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่านิติกรรมของลูกหนี้เป็นการฉ้อฉลหรือไม่นั้น ศาลฎีกามีหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้:
ลูกหนี้ต้องรู้ว่าตนเองเป็นลูกหนี้และมีหนี้สินที่จะต้องชำระแก่เจ้าหนี้
ลูกหนี้ต้องรู้ว่านิติกรรมที่ตนกระทำลงนั้นเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ
ลูกหนี้ต้องมีเจตนาร้ายที่จะกระทำการฉ้อฉล
ตัวอย่างกรณี:
กรณีที่ 1:
นาย A เป็นหนี้สินนาย B จำนวน 10 ล้านบาท นาย A รู้อยู่ว่าตนเองเป็นลูกหนี้ของนาย B และมีหนี้สินที่จะต้องชำระ แต่ต่อมา นาย A ได้ขายที่ดินซึ่งเป็นทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูงให้กับนาย C ในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดมาก โดยไม่มีเหตุผลสมควร นาย B ร้องขอให้ศาลเพิกถอนการขายที่ดินดังกล่าว ศาลฎีกาพิพากษาว่า นาย A รู้อยู่ว่าการขายที่ดินในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดมากนั้นเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ และนาย A มีเจตนาร้ายที่จะกระทำการฉ้อฉลเพื่อไม่ต้องชำระหนี้ให้กับนาย B ดังนั้น การขายที่ดินดังกล่าวเป็นการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 นาย B มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการขายที่ดินได้

กรณีที่ 2:
นาง C เป็นหนี้สินธนาคาร D จำนวน 5 ล้านบาท นาง C รู้อยู่ว่าตนเองเป็นลูกหนี้ของธนาคาร D และมีหนี้สินที่จะต้องชำระ แต่ต่อมา นาง C ได้โอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินซึ่งเป็นทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูงให้กับนาย E โดยไม่มีค่าตอบแทน นาย E เป็นสามีของนาง C ธนาคาร D ร้องขอให้ศาลเพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว ศาลฎีกาพิพากษาว่า นาง C รู้อยู่ว่าการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยไม่มีค่าตอบแทนนั้นเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ  แม้ว่านาย E จะเป็นสามีของนาง C แต่การโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าวก็ถือเป็นการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ธนาคาร D มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินได้
38.กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,3.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์