จงแต่งเรื่องสั้นให้ได้ข้อคิดเกี่ยวกับ เราต้องปรับตัวและหาทางอยู่รอดในยามที่ยากลำบาก
ห้างสรรพสินค้าร้าง
ท่ามกลางความเงียบงันของห้างสรรพสินค้า แสงไฟสลัวลง บรรยากาศอึดอัด ไร้ซึ่งผู้คน เหลือเพียงพนักงานสองสามคนที่ยืนเฝ้าร้าน รอคอยลูกค้าที่มาเยือน ราวกับภาพหลอนจากอดีต

ณ ร้านขายเครื่องสำอาง พนักงานสาวนามว่า "พิม" กำลังเช็ดชั้นวางสินค้าอย่างเงียบ ๆ  ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เคยคึกคัก เต็มไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย แต่หลังจากการระบาดของโควิด-19 ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ยอดขายตกลงอย่างฮวบฮาบ ร้านค้าหลายร้านปิดตัว พนักงานถูกเลิกจ้าง เหลือเพียงพนักงานจำนวนน้อยที่ยังประคองธุรกิจให้อยู่รอด พิมเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร

ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้น พิมเงยหน้าขึ้นมอง หญิงชรานามว่า "คุณยายสมศรี" กำลังยืนอยู่หน้าร้าน คุณยายยิ้มให้พิมอย่างอบอุ่น

"มาซื้อครีมบำรุงผิวหน่อยลูก" คุณยายพูด

พิมรีบเดินไปหาคุณยายด้วยความดีใจ ร้านของเธอแทบไม่มีลูกค้ามาทั้งวัน การมาของยายสมศรีจึงเป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

"ยายมาซื้อครีมบำรุงผิวบ่อยนะ" พิมพูด

"ใช่แล้ว ชอบมาซื้อที่นี่ พนักงานบริการดี ของก็มีให้เลือกเยอะ" คุณยายตอบ

พิมยิ้มให้คุณยายอย่างรู้สึกซาบซึ้ง เธอรู้สึกขอบคุณคุณยายที่ยังมาอุดหนุนร้านของเธอในยามที่ยากลำบาก

"ช่วงนี้คนน้อยลงเยอะเลยเนอะ" คุณยายพูด

"ใช่ค่ะ โควิด-19 เล่นงานธุรกิจค้าปลีกหนักเลย" พิมตอบ

"อย่าท้อนะลูก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น" คุณยายให้กำลังใจ

พิมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา เธอคิดว่าเธอต้องสู้ต่อไป ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้จะต้องกลับมาคึกคักอีกครั้ง

หลังจากคุณยายซื้อครีมเสร็จ พิมก็เดินไปส่งคุณยายที่หน้าร้าน

"ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุน" พิมพูด

"ไม่เป็นไรจ้ะ ไว้มาใหม่นะ" คุณยายตอบ

พิมโบกมือลาคุณยาย สายตาของเธอมองตามคุณยายที่เดินจากไป รู้สึกขอบคุณและประทับใจในความใจดีของคุณยาย

ในยามที่ธุรกิจค้าปลีกกำลังเผชิญกับวิกฤต เรื่องราวของคุณยายสมศรีเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เป็นกำลังใจให้พนักงานร้านค้าปลีกทุกคนไม่ท้อถอยและสู้ต่อไป