การตีความสัญญาสำเร็จรูปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 นั้น จะต้องตีความไปในทางที่เป็นคุณแก่ผู้บริโภคเสมอหรือไม่
ไม่ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 บัญญัติว่า "สัญญานั้นท่านให้ตีความไปตามความประสงค์ในทางสุจริต โดยพิเคราะห์ถึงปกติประเพณีด้วย" ซึ่งหมายความว่า ในการตีความสัญญานั้นต้องคำนึงถึง 3 ประการ ดังนี้

ความประสงค์หรือเจตนาอันมีร่วมกันของคู่สัญญา ซึ่งเป็นเจตนาอันคาดหมายโดยสุจริต
ปกติประเพณีในระหว่างคู่สัญญาเอง หรือประเพณีในทางการค้า
เนื้อหาของสัญญา
มาตรา 368 ไม่ได้กำหนดให้ต้องตีความสัญญาไปในทางที่เป็นคุณแก่ผู้บริโภคเสมอไป แต่ให้ตีความไปตามความประสงค์ในทางสุจริต โดยพิจารณาจาก 3 ประการข้างต้น

ตัวอย่างกรณี

สัญญาสำเร็จรูประบุให้ผู้บริโภคชำระค่าปรับในกรณีผิดนัดชำระหนี้ กรณีนี้ ศาลจะพิจารณาว่าค่าปรับที่กำหนดไว้นั้น "สมเหตุสมผล" หรือไม่ โดยพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น

จำนวนเงินค่าปรับ
อัตราดอกเบี้ย
ประเภทของสินค้าหรือบริการ
ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผู้ประกอบธุรกิจ
สัญญาสำเร็จรูประบุให้ผู้บริโภคสละสิทธิ์ในการฟ้องร้อง กรณีนี้ ศาลจะพิจารณาว่าข้อสัญญานี้ "เป็นการเอาเปรียบผู้บริโภค" หรือไม่ โดยพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น

อำนาจต่อรองของคู่สัญญา
ความร้ายแรงของผลเสียที่ผู้บริโภคจะได้รับ
มีทางเลือกอื่นหรือไม่
ดังนั้น การตีความสัญญาสำเร็จรูปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 นั้น จะต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงและพฤติการณ์ของแต่ละกรณี ศาลจะพิจารณาเจตนาของคู่สัญญา ปกติประเพณี และเนื้อหาของสัญญา โดยคำนึงถึงความยุติธรรมและความสมเหตุสมผล

ข้อจำกัด

การตีความสัญญาเป็นเรื่องที่ยุ่งยากและซับซ้อน ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและพฤติการณ์ของแต่ละกรณี
ผู้บริโภคอาจเสียเปรียบในทางกฎหมาย เนื่องจากผู้ประกอบธุรกิจมักมีทีมทนายความที่เชี่ยวชาญ
สรุป

การตีความสัญญาสำเร็จรูปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 นั้น ไม่ได้กำหนดให้ต้องตีความไปในทางที่เป็นคุณแก่ผู้บริโภคเสมอไป
ศาลจะพิจารณาเจตนาของคู่สัญญา ปกติประเพณี และเนื้อหาของสัญญา โดยคำนึงถึงความยุติธรรมและความสมเหตุสมผล
กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์