บุคคลวิกลจริตที่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ สามารถทำสัญญาซื้อขายที่ดินได้หรือไม่?
ไม่ เหตุผล:
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 30 บัญญัติว่า "การใด ๆ อันบุคคลวิกลจริตซึ่งศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถได้กระทำลง การนั้นจะเป็นโมฆียะต่อเมื่อได้กระทำในขณะที่บุคคลนั้นจริตวิกลอยู่ และคู่กรณีอีกฝ่ายหนึงได้รู้อยู่แล้วด้วยว่าผู้กระทำเป็นคนวิกลจริต"

สัญญาซื้อขายที่ดินเป็นนิติกรรม หมายความว่า การใด ๆ อันบุคคลกระทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายและใจสมัครมุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน ระงับซึ่งสิทธิ (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149)
จากหลักกฎหมายข้างต้น บุคคลวิกลจริตที่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ ไม่สามารถ ทำสัญญาซื้อขายที่ดินได้ โดยเด็ดขาด  ไม่ว่า คู่กรณีจะรู้อยู่แล้วหรือไม่ก็ตามว่าผู้กระทำเป็นคนวิกลจริต
เหตุผลหลักคือ บุคคลวิกลจริตย่อมไม่มีเจตนารมณ์ที่จะแสดงเจตนาอันสมบูรณ์ในการทำนิติกรรม
อย่างไรก็ดี  สัญญาซื้อขายที่ดินที่บุคคลวิกลจริตทำนั้น  ไม่ใช่โมฆะ  แต่เป็น โมฆียะ
หมายความว่า  สัญญาจะ ไม่  ผูกพันบุคคลวิกลจริต  แต่  คู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง สามารถ  บังคับให้บุคคลวิกลจริตชดใช้ค่าเสียหายได้
ตัวอย่าง  นาย ก. เป็นบุคคลวิกลจริต  นาย ก.  ทำสัญญาซื้อขายที่ดินกับ นาง ข.  นาง ข.  รู้ว่า นาย ก.  เป็นบุคคลวิกลจริต  สัญญาซื้อขายที่ดินนี้ ไม่  ผูกพัน นาย ก.  แต่  นาง ข.  สามารถ  ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจาก นาย ก.  ได้

สรุป: บุคคลวิกลจริตที่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ ไม่สามารถ ทำสัญญาซื้อขายที่ดินได้ สัญญาซื้อขายที่ดินที่บุคคลวิกลจริตทำนั้น ไม่ใช่โมฆะ แต่เป็น โมฆียะ
กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,กฎหมายซื้อขาย