คำพิพากษาฎีกาที่ 2679/2559 กล่าวว่าอย่างไร
คำพิพากษาฎีกาที่ 2679/2559  แม้โจทก์ร่วม ทำสัญญาในนามบริษัท อ. มิใช่กระทำในนามส่วนตัว แต่เป็นไปเพื่อกิจการของบริษัท อ. ซึ่งโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของ และโจทก์ร่วมอ้างว่าถูกจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญาหลอกลวง ให้โอนเงินชำระค่าข้าว แล้วจำเลยที่ 1 ไม่ดำเนินการจัดส่งข้าวสารให้ตามสัญญา โจทก์ร่วมในฐานะผู้แทนบริษัท อ.จึงได้รับความเสียหาย จากการกระทำของจำเลยที่ 1 ย่อมเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย มีอำนาจร้องทุกข์ดำเนินคดีแก่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญา และมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการได้

โจทก์ร่วมดำเนินการติดต่อซื้อขายข้าวสารจากจำเลยที่ 1 ในประเทศไทย และมีการติดต่อผ่านทางโทรศัพท์ และจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ในขณะที่โจทก์ร่วมอยู่ต่างประเทศ ซึ่งจำเลยที่ 1 อยู่ในประเทศไทย การที่จำเลยที่ 1 พูดหลอกลวงโจทก์ร่วมให้หลงเชื่อและมีการโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของจำเลยที่ 1 ที่ประเทศไทย แม้จะมีการส่งมอบเงินจำนวนหนึ่งในต่างประเทศก็ตาม แต่มีการกระทำส่วนหนึ่งอยู่ในประเทศไทย จึงไม่ใช่เป็นการกระทำความผิดนอกราชอาณาจักร ซึ่งพนักงานอัยการต้องเป็นพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 20

ข้อสังเกต คดีนี้ ศาลฎีกาได้วินิจฉัยเอาไว้ชัดว่า “ถือว่ามีการกระทำส่วนหนึ่งเกิดขึ้นในประเทศไทย” กรณีจึงน่าจะต้องด้วย ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 5 วรรคหนึ่ง และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 20 ในกรณีที่ ความผิดซึ่งมีโทษตามกฎหมายไทย ได้กระทำลงนอกราชอาณาจักรนั้น หมายถึง กรณีตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 4 วรรค 2 มาตรา 5 มาตรา 6 มาตรา 7 มาตรา 8 และมาตรา 9 นั่นเอง ซึ่งกรณีนี้ เมื่อถือว่าการกระทำส่วนหนึ่งส่วนใดเกิดขึ้นในราชอาณาจักรตามมาตรา 5 วรรคหนึ่ง ในเรื่องอำนาจพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ จึงน่าจะต้องปรับเข้ามาตรา 20 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
คำพิพากษาศาลฎีกา,ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)