ในกรณีที่โจทก์และจำเลยกู้ยืมเงินกันผ่านแอปพลิเคชันไลน์ โดยไม่มีสัญญาเป็นหนังสือ แต่มีหลักฐานเป็นข้อความสนทนาในไลน์ ข้อความสนทนาดังกล่าวสามารถถือเป็นหลักฐาน "เป็นหนังสือ" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคหนึ่งหรือไม่?
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "การกู้ยืมเงินกว่าสองพันบาทขึ้นไป ถ้ามิได้มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ยืมเป็นสำคัญ จะฟ้องร้องให้บังคับคดีไม่ได้"

ในอดีต คำว่า "หนังสือ" ตามกฎหมาย หมายถึง เอกสารที่เขียนลงบนกระดาษและลงลายมือชื่อโดยบุคคลที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเทคโนโลยีได้พัฒนาขึ้น มีการใช้ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์แทนเอกสารกระดาษมากขึ้น พระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ พ.ศ. 2544 จึงได้นิยามคำว่า "ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์" หมายถึง ข้อมูลที่อยู่ในรูปของสัญญาณทางอิเล็กทรอนิกส์ หรืออยู่ในรูปของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า หรืออยู่ในรูปของแสง หรืออยู่ในรูปของคลื่นเสียง หรืออยู่ในรูปอื่นใดที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งสามารถเข้าถึงได้และนำกลับมาใช้ได้โดยความหมายไม่เปลี่ยนแปลง
จากคำนิยามดังกล่าว ข้อความสนทนาในไลน์ ซึ่งอยู่ในรูปของข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ จึงสามารถถือเป็น "หนังสือ" ตามกฎหมายได้

อย่างไรก็ตาม ข้อความสนทนาในไลน์จะต้องมีองค์ประกอบครบถ้วนดังต่อไปนี้
มีการระบุตัวตนผู้กู้และผู้ให้กู้: ข้อความสนทนาจะต้องระบุชื่อ นามสกุล หรือข้อมูลอื่นๆ ที่เพียงพอที่จะระบุตัวตนของผู้กู้และผู้ให้กู้ได้ชัดเจน
มีการระบุจำนวนเงินที่กู้ยืม: ข้อความสนทนาจะต้องระบุจำนวนเงินที่ผู้กู้ยืมจากผู้ให้กู้
มีการระบุเงื่อนไขการกู้ยืม: ข้อความสนทนาจะต้องระบุเงื่อนไขการกู้ยืม เช่น อัตราดอกเบี้ย ระยะเวลาการชำระคืน
มีหลักฐานแสดงเจตนา: ข้อความสนทนาจะต้องแสดงเจตนาของผู้กู้และผู้ให้กู้ที่ชัดเจนว่าต้องการทำสัญญากู้ยืมเงินกัน
ในกรณีตัวอย่าง ข้อความสนทนาในไลน์ระหว่างโจทก์และจำเลยมีองค์ประกอบครบถ้วนตามข้างต้น ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่าข้อความสนทนาดังกล่าวสามารถถือเป็นหลักฐาน "เป็นหนังสือ" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคหนึ่ง โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องร้องให้จำเลยชำระหนี้ได้
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),กฎหมายลักษณะหนี้ พรบ