ช่วยสรุปบทความ ฎีกาสำคัญ วิชา ละเมิด ให้หน่อย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1541/2538 โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามรื้อกำแพงของจำเลยที่ปิดกั้นที่ดินโจทก์และให้รื้อหลังคาที่คร่อมที่ดินโจทก์ออกไปเป็นคดีที่โจทก์ใช้สิทธิการเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์เรียกร้องให้ขจัดความเดือดร้อนรำคาญให้สิ้นไปตราบใดที่จำเลยที่1ยังก่อความเดือดร้อนรำคาญอยู่โจทก์ย่อมฟ้องร้องขอให้บังคับได้มิใช่ฟ้องเรียกค่าเสียหายในทางละเมิดจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งอายุความ1ปี จำเลยที่1เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดซึ่งการแสดงออกย่อมกระทำโดยทางกรรมการเมื่อหลังคาโรงงานของจำเลยที่1รุกล้ำเป็นละเมิดต่อที่ดินของโจทก์จำเลยที่3ซึ่งเป็นกรรมการผู้มีอำนาจจึงต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดด้วย 

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1472/2506 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรับผิดร่วมในผลที่บุตรผู้เยาว์(ของจำเลย ทำละเมิด จำเลยไม่อุทธรณ์ในข้อนี้ ทั้งยังแก้อุทธรณ์ยอมรับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาชอบแล้วจำเลยฎีกาในข้อนี้ไม่ได้
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432 วรรคท้าย เป็นบทบัญญัติสำหรับแยกความรับผิดระหว่างผู้ละเมิดด้วยกัน มิใช่ว่ารับผิดต่อเจ้าหนี้ ซึ่งมีวรรคหนึ่ง บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วว่าต้องร่วมกันรับผิดใช้ คำว่า "ร่วมกันใช้" มีความหมายว่า แต่ละคนจำต้องชำระหนี้สิ้นเชิง แต่เจ้าหนี้จะเรียกชำระหนี้จากคนใดทั้งหมดหรือบางส่วนก็ได้ถึงกระนั้นลูกหนี้ทั้งหมดก็ยังคงต้องผูกพันอยู่ทั่วทุกคนจนกว่าหนี้นั้นจะได้ชำระสิ้นเชิง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 291
การทำให้ทรัพย์เขาเสียหายโดยผิดกฎหมายเป็นละเมิด เมื่อร่วมกันกระทำก็เป็นการร่วมกันทำละเมิด และต้องร่วมกันรับผิด กฎหมายมุ่งหมายถึงการกระทำ มิใช่ดูผลของความเสียหายว่าแยกกันได้หรือไม่ แม้จะไม่รู้ตัวว่าคนไหนก่อให้เกิดเสียหาย แต่ถ้าเป็นพวกที่ทำละเมิดร่วมกันแล้ว ก็ต้องรับผิดร่วมกันทั้งหมดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432
คำพิพากษา 1541/2538, ศาลสั่งจำเลยที่ 1 ต้องรื้อกำแพงและหลังคารื้อกำแพงของจำเลยที่ปิดกั้นที่ดินโจทก์และให้รื้อหลังคาที่คร่อมที่ดินโจทก์ ใช้สิทธิการเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์เรียกร้องให้ขจัดความเดือดร้อนรำคาญให้สิ้นไป โดย ฟ้องร้องขอให้บังคับได้มิใช่ฟ้องเรียกค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทและกรรมการต้องรับผิดชอบในการละเมิดที่เกิดขึ้นเนื่องจากรุกล้ำที่ดินของโจทก์ที่ 3 ด้วย

ในคดี 1472/2506, ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรับผิดร่วมในการละเมิดที่บุตรผู้เยาว์ของจำเลย จำเลยไม่อุทธรณ์และยอมรับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาถูกต้อง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432 ระบุว่าการร่วมกันใช้หมายถึง ทั้งหมดต้องรับผิดร่วมตามกฎหมาย และมาตรา 291 ระบุว่าหนี้ทั้งหมดต้องผูกพันอยู่ทั่วทุกคนจนหนี้ได้ชำระสิ้นเชิง การกระทำละเมิดร่วมกันต้องรับผิดร่วมกัน ตามกฎหมายมุ่งหมายที่การกระทำ ไม่ได้ดูผลของความเสียหายว่าแยกกันได้หรือไม่ แม้จะไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ก่อให้เกิดเสียหาย ถ้าเป็นการละเมิดร่วมกันแล้ว ต้องรับผิดร่วมกันทั้งหมดตามกฎหมาย มาตรา 432
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายที่ดิน,กฎหมายอสังหาริมทรัพย์,กฎหมายละเมิด,คำพิพากษาศาลฎีกา