ในกรณีที่โจทก์ไม่ยื่นคำร้องขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดีโดยขาดนัด ศาลชั้นต้นมีหน้าที่ต้องจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความเสมอไปหรือไม่ จงอธิบาย
ไม่ ศาลชั้นต้นมีดุลพินิจที่จะสั่งจำหน่ายคดีหรือไม่ก็ได้ โดยพิจารณาตามพฤติการณ์แห่งคดีเป็นรายๆ ไป

เหตุผล:

แม้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 198 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ กรณีโจทก์ไม่ยื่นคำร้องขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดีโดยขาดนัดภายในระยะเวลาที่กำหนด
แต่บทบัญญัติดังกล่าวมิใช่บทบังคับศาลที่จะต้องจำหน่ายคดีเสมอไป
ศาลมีอำนาจที่จะใช้ดุลพินิจพิจารณาตามพฤติการณ์แห่งคดี
ตัวอย่างพฤติการณ์ที่ศาลอาจไม่จำหน่ายคดี เช่น
จำเลยมีเหตุสมควรในการไม่ยื่นคำให้การ
คดีมีประเด็นข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่ซับซ้อน
คดีมีผลกระทบต่อบุคคลอื่น
โจทก์แสดงให้เห็นว่ายังมีความประสงค์ที่จะดำเนินคดี
ตัวอย่าง

ในคำพิพากษาฎีกาที่ 10330-10331/2553 ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า ศาลชั้นต้นมีดุลพินิจที่จะไม่จำหน่ายคดีในส่วนฟ้องแย้งของผู้คัดค้าน แม้ผู้คัดค้านจะไม่ยื่นคำร้องขอให้ศาลพิพากษาให้ผู้คัดค้านเป็นฝ่ายชนะคดีโดยขาดนัดภายในระยะเวลาที่กำหนด เหตุผลเพราะ

ผู้คัดค้านมีเหตุสมควรในการไม่ยื่นคำร้องขอ เนื่องจากรอคำสั่งของศาลชั้นต้นในเรื่องการรับฟ้องแย้ง
ผู้คัดค้านแสดงให้เห็นว่ายังมีความประสงค์ที่จะดำเนินคดี
สรุป

ศาลชั้นต้นมีดุลพินิจที่จะสั่งจำหน่ายคดีหรือไม่ก็ได้ กรณีโจทก์ไม่ยื่นคำร้องขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดีโดยขาดนัด ศาลจะพิจารณาตามพฤติการณ์แห่งคดีเป็นรายๆ ไป
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา