ในกรณีที่ฟ้องฎีกาไม่ได้ระบุเนื้อหาของคำฟ้อง คำให้การ คำพิพากษาศาลชั้นต้น และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์อย่างชัดเจน   ฟ้องฎีกาถือว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่?
ประเด็นสำคัญในคำถามนี้ เกี่ยวข้องกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172  เกี่ยวกับการฟ้องฎีกา มาตรา 172 บัญญัติว่า  คำฟ้องฎีกาต้องแสดงให้ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา และต้องเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์

ในกรณีนี้  ฟ้องฎีกาของจำเลยไม่ได้บรรยายถึงเนื้อหาแห่งคำฟ้อง คำให้การ คำพิพากษาศาลชั้นต้น และคู่ความฝ่ายที่อุทธรณ์ เมื่ออ่านโดยตลอดแล้ว ไม่อาจทราบได้ว่าโจทก์ฟ้องจำเลยว่าอย่างไร จำเลยให้การต่อสู้คดีว่าอย่างไร ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าอย่างไร ทั้งไม่อาจทราบได้ว่าข้อที่จำเลยยกขึ้นโต้แย้งคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์นั้น เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นหรือไม่

ผลลัพธ์
ฟ้องฎีกาของจำเลย ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172

เหตุผล
ฟ้องฎีกาไม่ได้แสดงให้ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับ
ฟ้องฎีกาไม่ได้ระบุข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา
ฟ้องฎีกาไม่ได้ระบุข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์

หมายเหตุ:
คำอธิบายนี้เป็นเพียงแนวทางเบื้องต้น กรณีที่แท้จริงอาจแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและรายละเอียดของคดี ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายเพื่อพิจารณาอย่างละเอียด เพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 246  บัญญัติว่า  ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยคดีตามคำฟ้องฎีกาและข้อเท็จจริงที่ได้วินิจฉัยไว้แล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247  บัญญัติว่า  ศาลฎีกาไม่อาจวินิจฉัยคดีที่มิได้วินิจฉัยไว้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์  เว้นแต่จะมีเหตุตามมาตรา 248

สรุป
ฟ้องฎีกาที่ชอบด้วยกฎหมาย  ต้องแสดงให้ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับ  ระบุข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา  และระบุข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ หากฟ้องฎีกาไม่ชอบด้วยกฎหมาย  ศาลฎีกาอาจยกฟ้องหรือไม่รับฟ้องไว้พิจารณา
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา,วิชาว่าความและทนายความ คำฟ้อง คำให้การและคำร้องขอ มรรยาททนายความ