ขอใจความสำคัญ "ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่า ผู้หลอกลวงไม่ได้ไปซึ่งทรัพย์สิน" ให้หน่อยสิคะ
ผู้กระทำผิดได้ไปซึ่งทรัพย์สิ ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉ ัยว่า ผู้หลอกลวงไม่ได้ไปซึ่งทรั คำพิพากษาฎีกาที่ 1733/ 2516 ----- จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายว่ามีรถยนต์ขนส ่งนักร้อง นักดนตรี และเครื่องยนต์ขัดข้อง ต้องให้ช่างแก้ไข จึงว่าจ้างรถยนต์ของผู้เสียหายไ ... วจำเลยจะให้ค่าขนส่งแก่ผู้เสียหาย 1,000 บาท ซึ่งเป็นข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดข้อความจริงดังกล่าว ผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจริง จึงจัดการรับจ้างขนส่งให้จำเลยนั้น การที่จำเลยกล่าวหลอกลวงหรือปกปิดความจริงก็เพื่อให้ผู้เสียหายรับจ้างทำการขนส่งให้จำเลยเท่านั้น จำเลยได้รับผลเพียงการขนส่งจากผู้เสียหาย จำเลยไม่ได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้เสียหายตามความในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ส่วนเงินค่าขนส่ง 1,000 บาท ที่จำเลยไม่ได้ชำระให้ผู้เสียหายนั้น เป็นทรัพย์สินที่ผู้เสียหายจะเรียกร้องเอาจากจำเลยภายหลังเมื่อขนส่งให้จำเลยถึงที่ที่ตกลงกันแล้ว กรณีเป็นเรื่องผิดสัญญาทางแพ่งไม่เป็นความผิดทางอาญาฐานฉ้อโกง

คำพิพากษาฎีกาที่ 3667/2542 ----- จำเลยทั้งสองร่วมกันนำ ธ. มาสมัครเป็นสมาชิกสมาคมฌาปนกิจสงเคราะห์โจทก์ร่วม โดยแจ้งแก่โจทก์ร่วมว่า ธ. คือ บ. บิดาจำเลยที่ 1 เป็นผู้มีสุขภาพแข็งแรงเป็นเหตุให้โจทก์ร่วมหลงเชื่อจึงรับ บ. เป็นสมาชิก ความจริงแล้วขณะนั้น บ. ป่วยเป็นโรคมะเร็งในลำไส้ ไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ การหลอกลวงมีผลเพียงให้โจทก์ร่วมกับ บ. เข้าเป็นสมาชิกเท่านั้น หาได้ทำให้จำเลยทั้งสองได้ทรัพย์สินไปจากโจทก์ร่วมไม่ แม้ต่อมาโจทก์ร่วมจะจ่ายเงินสงเคราะห์ให้จำเลยที่ 1 ไปจำนวน 92,000 บาท แต่ก็เนื่องจาก บ. ถึงแก่กรรมหาใช่เนื่องจากจำเลยทั้งสองหลอกลวงไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกง พนักงานอัยการโจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกทรัพย์สินหรือราคาแทนโจทก์ร่วมได้ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 43 คำขอส่วนแพ่งของโจทก์ร่วมที่ขอถือเอาตามฟ้องของพนักงานอัยการโจทก์ย่อมตกไปด้วย ศาลไม่สั่งให้จำเลยทั้งสองคืนเงินจำนวน 92,000 บาท แก่โจทก์ร่วมได้

คำพิพากษาฎีกาที่ 7264/2543 ----- โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างขับรถยนต์ของโจทก์ลงจากอาคารจอดรถของจำเลยผู้เป็นนายจ้างแล้วแสดงบัตรจอดรถที่มีตราประทับว่าบริการแผนกจัดเลี้ยง 14 ต่อพนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่งทำหน้าที่เก็บค่าบริการจอดรถ โจทก์จึงไม่เสียค่าจอดรถแก่จำเลย โดยโจทก์ทราบดีว่าจำเลยมีข้อห้ามมิให้พนักงานนำรถขึ้นไปจอดบนอาคารจอดรถ โจทก์ได้รับผลเพียงการบริการจอดรถจากจำเลยหาได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากจำเลยไม่ จึงไม่เป็นความผิดอาญาฐานฉ้อโกงตาม ป.อ.มาตรา 341 และมิได้เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย วจำเลยจะให้ค่าขนส่งแก่ผู้เสียห าย 1,000 บาท ซึ่งเป็นข้อความอันเป็นเท็จและป กปิดข้อความจริงดังกล่าว ผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจ ริง จึงจัดการรับจ้างขนส่งให้จำเลยน ั้น การที่จำเลยกล่าวหลอกลวงหรือปกป ิดความจริงก็เพื่อให้ผู้เสียหาย รับจ้างทำการขนส่งให้จำเลยเท่าน ั้น จำเลยได้รับผลเพียงการขนส่งจากผ ู้เสียหาย จำเลยไม่ได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผ ู้เสียหายตามความในประมวลกฎหมาย อาญา มาตรา 341 ส่วนเงินค่าขนส่ง 1,000 บาท ที่จำเลยไม่ได้ชำระให้ผู้เสียหา ยนั้น เป็นทรัพย์สินที่ผู้เสียหายจะเร ียกร้องเอาจากจำเลยภายหลังเมื่อ ขนส่งให้จำเลยถึงที่ที่ตกลงกันแ ล้ว กรณีเป็นเรื่องผิดสัญญาทางแพ่งไ คำพิพากษาฎีกาที่ 3667/ 2542 ----- จำเลยทั้งสองร่วมกันนำ ธ. มาสมัครเป็นสมาชิกสมาคมฌาปนกิจสงเคราะ ห์โจทก์ร่วม โดยแจ้งแก่โจทก์ร่วมว่า ธ. คือ บ. บิดาจำเลยที่ 1 เป็นผู้มีสุขภาพแข็งแรงเป็นเหตุ ให้โจทก์ร่วมหลงเชื่อจึงรับ บ. เป็นสมาชิก ความจริงแล้วขณะนั้น บ. ป่วยเป็นโรคมะเร็งในลำไส้ ไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ การหลอกลวงมีผลเพียงให้โจทก์ร่ว มกับ บ. เข้าเป็นสมาชิกเท่านั้น หาได้ทำให้จำเลยทั้งสองได้ทรัพย ์สินไปจากโจทก์ร่วมไม่ แม้ต่อมาโจทก์ร่วมจะจ่ายเงินสงเ คราะห์ให้จำเลยที่ 1 ไปจำนวน 92,000 บาท แต่ก็เนื่องจาก บ. ถึงแก่กรรมหาใช่เนื่องจากจำเลยท ั้งสองหลอกลวงไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็น ความผิดฐานฉ้อโกง พนักงานอัยการโจทก์ย่อมไม่มีสิท ธิเรียกทรัพย์สินหรือราคาแทนโจท ก์ร่วมได้ตาม ป.วิ.อ.มาตรา 43 คำขอส่วนแพ่งของโจทก์ร่วมที่ขอถ ือเอาตามฟ้องของพนักงานอัยการโจ ทก์ย่อมตกไปด้วย ศาลไม่สั่งให้จำเลยทั้งสองคืนเง คำพิพากษาฎีกาที่ 7264/ 2543 ----- โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างขับรถยนต์ของโจทก ์ลงจากอาคารจอดรถของจำเลยผู้เป็ นนายจ้างแล้วแสดงบัตรจอดรถที่มี ตราประทับว่าบริการแผนกจัดเลี้ย ง 14 ต่อพนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่ง ทำหน้าที่เก็บค่าบริการจอดรถ โจทก์จึงไม่เสียค่าจอดรถแก่จำเล ย โดยโจทก์ทราบดีว่าจำเลยมีข้อห้า มมิให้พนักงานนำรถขึ้นไปจอดบนอา คารจอดรถ โจทก์ได้รับผลเพียงการบริการจอด รถจากจำเลยหาได้ไปซึ่งทรัพย์สิน จากจำเลยไม่ จึงไม่เป็นความผิดอาญาฐานฉ้อโกง ตาม ป.อ.มาตรา 341 และมิได้เป็นการจงใจทำให้จำเลยไ 

​
คำพิพากษาฎีกาที่ 1733/2516 เกี่ยวกับการหลอกลวงในการขนส่งรถยนต์มีสรุปว่า จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายโดยกล่าวว่ามีรถยนต์ขนส่งนักร้อง นักดนตรี และเครื่องยนต์ขัดข้อง ซึ่งเป็นเท็จและปกปิดความจริงเพื่อให้ผู้เสียหายรับบริการขนส่งจากจำเลย โดยจำเลยได้รับผลเพียงการขนส่งเท่านั้น และไม่ได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้เสียหายตามกฎหมายอาญา ตลอดจนไม่ชำระเงินค่าขนส่งที่จำเลยไม่ได้ชำระให้ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นทรัพย์สินที่ผู้เสียหายสามารถเรียกร้องได้ในภายหลัง.

คำพิพากษาฎีกาที่ 3667/2542 เกี่ยวกับการหลอกลวงในการสมัครเป็นสมาชิกสมาคมฌาปนกิจสงเคราะห์มีสรุปว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันนำบิดาของจำเลยที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งมาสมัครเป็นสมาชิก โดยลวงว่าเป็นเหตุให้โจทก์ร่วมหลงเชื่อ จำเลยทั้งสองได้รับทรัพย์สินจากโจทก์ร่วมโดยการหลอกลวง แต่ทว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองไม่ถือว่าเป็นความผิดฐานฉ้อโกงตามกฎหมาย และศาลไม่สั่งให้จำเลยทั้งสองคืนเงินที่ได้รับ.

คำพิพากษาฎีกาที่ 7264/2543 เกี่ยวกับการหลอกลวงในการจอดรถมีสรุปว่า โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างขับรถยนต์ไม่ได้เสียค่าจอดรถเนื่องจากแสดงบัตรจอดรถที่บริการแผนกจัดเลี้ยง ซึ่งเป็นบัตรปลอม และจำเลยไม่ได้รับประโยชน์จากการจอดรถ ดังนั้นการกระทำของโจทก์และจำเลยไม่ถือเป็นความผิดฐานฉ้อโกงตามกฎหมาย และศาลไม่สั่งให้จำเลยคืนเงินที่โจทก์ได้รับ.

คำพิพากษาทั้งสามคำพิพากษานี้มีความเกี่ยวข้องกับการหลอกลวงในด้านต่าง ๆ และศาลมีการพิจารณาว่าการกระทำของผู้ต้องหาไม่เป็นความผิดตามกฎหมายฉ้อโกงในทุกคดี.
ประมวลกฎหมายอาญา,คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง)