ข้อใดไม่ใช่ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่ 7743/2556
1. จำเลยให้การว่า ได้กู้ยืมเงิน โดยรับเงินจากโจทก์ครั้งสุดท้ายวันที่ 29 สิงหาคม 2546 จำนวน 5,000 บาท
2. ศาลที่มีอำนาจพิจารณาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมได้แก่ ศาลแขวง
3. ลักษณะคำฟ้องของจำเลยเป็นคดีมโนสาเร่ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 189(1)
4. ผู้กู้ลงลายมือชื่อในสัญญากู้ ซึ่งยังไม่ได้กรอกข้อความ
ข้อที่ถูกต้องคือ 4.  เนื่องจาก เพราะกล่าวถึงคำพิพากษาฎีกาที่ 3614/2535 ส่วนข้ออื่น ๆ เป็นข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่ 7743/2556

ข้อเท็จจริง 1. โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2546 จำเลยทำสัญญากู้เงินและรับเงินไปจากโจทก์จำนวน 222,500 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมายหลังจากนั้นจำเลยไม่เคยชำระดอกเบี้ยให้แก่โจทก์เลย โจทก์ทวงถามจำเลยแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวน 300,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 222,500 บาทนับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

1.1 ลักษณะคำฟ้องของจำเลยจะเป็นคดีมโนสาเร่ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 189(1) และต้องเสียค่าขึ้นศาลตามมาตรา 190 จัตวา ไม่เกิน 1,000 บาท

1.2 ศาลที่มีอำนาจพิจารณาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมได้แก่ศาลแขวง1.2 ศาลที่มีอำนาจพิจารณาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมได้แก่ศาลแขวง

1.3 โจทก์สามารถนำคดีไปยื่นต่อศาลซึ่งเป็นภูมิลำเนาของจำเลยหรือต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้น ในกรณีนี้ก็คือที่ทำสัญญากู้ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 4(1)

2. จำเลยให้การว่า จำเลยกู้ยืมเงินโดยรับเงินจากโจทก์เป็นครั้งๆ ครั้งละ 500 ถึง 1,000 บาท ครั้งสุดท้ายวันที่ 29 สิงหาคม 2546 จำนวน 5,000 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 30,000 บาท
ตกลงคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 10 ต่อเดือน และโจทก์ให้จำเลยลงลายมือชื่อในสัญญากู้เงินโดยไม่มีการกรอกข้อความต่อมาโจทก์นำสัญญาดังกล่าวไปกรอกข้อความและจำนวนเงิน 222,500 บาท โดยจำเลยไม่รู้เห็นและให้ความยินยอม
สัญญากู้เงินตามฟ้องจึงเป็นเอกสารปลอมขอให้ยกฟ้อง

3. ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์

4. คดีขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกามีว่า จำเลยมีสิทธินำพยานบุคคลมาสืบหักล้างสัญญากู้ได้หรือไม่ ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 
“โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์ 222,500 บาท จำเลยได้รับเงินจากโจทก์ครบถ้วนแล้ว จำเลยให้การว่าจำเลยไม่ได้กู้ยืมเงินจำนวนดังกล่าวจากโจทก์ สัญญากู้ยืมเงินเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความลงในเอกสารว่า จำเลยกู้ยืมเงินโจทก์ซึ่งไม่เป็นความจริง คำให้การของจำเลยเป็นการปฏิเสธชัดแจ้งว่า จำเลยไม่ได้ทำสัญญากู้ยืมเงินจากโจทก์ตามฟ้อง โจทก์ซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้างจึงมีภาระการพิสูจน์ให้ได้ความว่าจำเลยทำสัญญากู้ยืมเงินตามข้ออ้างของตน ส่วนที่จำเลยให้การว่ากู้ยืมเงินโจทก์ครั้งละ 500 ถึง 1,000 บาท ครั้งสุดท้ายกู้ยืมเงินโจทก์เพียง 5,000 บาท เป็นเพียงเหตุแห่งการปฏิเสธว่าสัญญากู้ยืมเงินที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นเอกสารปลอม หาใช่เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ที่ทำให้จำเลยมีภาระการพิสูจน์ว่าไม่ได้กู้ยืมเงินโจทก์ตามฟ้องไม่ จึงไม่มีประเด็นพิพาทให้ศาลชั้นต้นต้องทำการชี้สองสถานและกำหนดให้จำเลยมีภาระการพิสูจน์ และเมื่อจำเลยให้การต่อสู้ว่าสัญญากู้ยืมเงินปลอม จำเลยย่อมมีสิทธินำพยานเข้าสืบหักล้างสัญญากู้ยืมเงินตามฟ้องได้ไม่ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 94 และเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฟ้องเป็นคดีมโนสาเร่จึงเข้าข้อยกเว้นไม่ต้องทำการชี้สองสถานตาม ป.วิ.พ. มาตรา 182(5)
กฎหมายลักษณะพยาน,คำพิพากษาศาลฎีกา