อะไรคือหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าทรัพย์สินใดเป็น "ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด" ที่ศาลมีอำนาจริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 (1)?
ศาลฎีกามีหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าทรัพย์สินใดเป็น "ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด" และ ศาลมีอำนาจริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 (1) ดังนี้

1. ความสัมพันธ์ระหว่างทรัพย์สินกับความผิด:
ทรัพย์สินนั้นต้องมีความสัมพันธ์กับความผิดที่เกิดขึ้น โดยต้องเป็น เครื่องมือ อุปกรณ์ ยานพาหนะ หรือ วัตถุอื่น ที่ใช้ ร่วม หรือ เกี่ยวข้อง กับการกระทำความผิดโดยตรง

2. บทบาทของทรัพย์สิน:
ทรัพย์สินนั้นต้องมีบทบาทที่สำคัญ หรือ จำเป็น ต่อการกระทำความผิด โดยหากไม่มีทรัพย์สินนั้น การกระทำความผิดอาจจะไม่เกิดขึ้น หรือ ยากที่จะสำเร็จ

3. เจตนาของผู้กระทำผิด:
ผู้กระทำผิดต้องมีเจตนาที่จะใช้ทรัพย์สินนั้น เพื่อกระทำความผิด โดยพิจารณาจากพฤติการณ์ของคดีประกอบ
ตัวอย่าง:

กรณีที่ 1: รถจักรยานยนต์ของกลาง ไม่ใช่ "ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด" เพราะจำเลยใช้รถจักรยานยนต์ เพียงเพื่อ เป็น ยานพาหนะ ในการหลบหนีหลังจากกระทำความผิดสำเร็จแล้ว ไม่ได้ใช้รถจักรยานยนต์ โดยตรง ในการชิงทรัพย์

กรณีที่ 2: รถยนต์กระบะของกลาง ไม่ใช่ "ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด" เพราะจำเลยใช้รถยนต์กระบะ เพียงเพื่อ เป็น ยานพาหนะ ในการเดินทางไปยังสถานที่ที่จะลักทรัพย์ ไม่ได้ใช้รถยนต์กระบะ โดยตรง ในการลักทรัพย์

กรณีที่ 3: รถจักรยานยนต์ของกลาง ไม่ใช่ "ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด" เพราะจำเลยใช้รถจักรยานยนต์ เพียงเพื่อ เป็น ยานพาหนะ ในการเดินทางไปยังสถานที่ที่จะกระทำความผิด ไม่ได้ใช้รถจักรยานยนต์ โดยตรง ในการกรรโชกทรัพย์
ประมวลกฎหมายอาญา