คำพิพากษาฎีกาที่ 6-7/2536 วินิจฉัยว่าอย่างไร
คำพิพากษาฎีกาที่ 6-7/ 2536 การที่โจทก์อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต ้นที่พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้เงินกู้แต่ไม่เต็มตามฟ้ องพร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ศาลอุ ทธรณ์มีคำสั่งทุเลาการบังคับไว้ ในระหว่างอุทธรณ์ โดยอ้างเหตุผลว่า หากให้จำเลยที่ 1 ไถ่ถอนทรัพย์จำนองตามคำพิพากษาศ าลชั้นต้น เมื่อโจทก์ชนะคดี (ชั้นอุทธรณ์เต็มตามฟ้อง) โจทก์จะไม่ได้รับชำระหนี้จากจำเ ลยที่ 1 เพราะไม่มีหลักทรัพย์เป็นประกัน และไม่มีบุริมสิทธิจำนอง คำร้องของ โจทก์ดังกล่าวมิใช่กรณีขอทุเลาก คำร้องของ โจทก์ดังกล่าวมิใช่กรณีขอทุเลาก ารบังคับแต่เป็นการขอคุ้มครองปร ารบังคับแต่เป็นการขอคุ้มครองปร ะโยชน์ก่อนศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษ ะโยชน์ก่อนศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษ า า ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งงดการไถ่ถอนท รัพย์จำนองไว้ในระหว่างอุทธรณ์ไ ด้ ศาลอุทธรณ์สั่งให้งดการไถ่ถอนทร ัพย์จำนองไว้ในระหว่างอุทธรณ์ก็ เพื่อจะได้คุ้มครองประโยชน์ของโ จทก์ในกรณีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เพิ่มขึ้ นตามฟ้องอุทธรณ์ ซึ่งหากปล่อยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไถ่ถอนทรัพย์จำนองตามจำนวนหนี้ใ นคำพิพากษาศาลชั้นต้นไปเสียถ้าต ่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ช นะคดีชั้นอุทธรณ์เต็มตามฟ้องและ จำเลยที่ 1 ที่ 2 จะต้องรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เพ ิ่มขึ้นแล้ว โจทก์จะเสียประโยชน์ขาดทรัพย์จำ นองเป็นประกันการชำระหนี้ แม้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จะเสนอวางเงินหรือหลักประกันต่อ ศาลเต็มตามฟ้อง แต่สิทธิของผู้รับจำนองนั้นมีสิ ทธิได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้ส ามัญจึงเป็นสิทธิตามกฎหมายดีกว่ าการที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 จะวางเงินหรือหลักประกันไว้ต่อศ าล.
คำพิพากษาฎีกาที่ 6-7/2536 วินิจฉัยว่า

การที่โจทก์อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้เงินกู้แต่ไม่เต็มตามฟ้องพร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างอุทธรณ์ โดยอ้างเหตุผลว่า หากให้จำเลยที่ 1 ไถ่ถอนทรัพย์จำนองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น เมื่อโจทก์ชนะคดี (ชั้นอุทธรณ์เต็มตามฟ้อง) โจทก์จะไม่ได้รับชำระหนี้จากจำเลยที่ 1 เพราะไม่มีหลักทรัพย์เป็นประกันและไม่มีบุริมสิทธิจำนอง คำร้องของ โจทก์ดังกล่าวมิใช่กรณีขอทุเลาการบังคับแต่เป็นการขอคุ้มครองประโยชน์ก่อนศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษา ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งงดการไถ่ถอนทรัพย์จำนองไว้ในระหว่างอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์สั่งให้งดการไถ่ถอนทรัพย์จำนองไว้ในระหว่างอุทธรณ์ก็เพื่อจะได้คุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ในกรณีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เพิ่มขึ้นตามฟ้องอุทธรณ์ ซึ่งหากปล่อยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไถ่ถอนทรัพย์จำนองตามจำนวนหนี้ในคำพิพากษาศาลชั้นต้นไปเสียถ้าต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีชั้นอุทธรณ์เต็มตามฟ้องและจำเลยที่ 1 ที่ 2 จะต้องรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เพิ่มขึ้นแล้ว โจทก์จะเสียประโยชน์ขาดทรัพย์จำนองเป็นประกันการชำระหนี้ แม้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จะเสนอวางเงินหรือหลักประกันต่อศาลเต็มตามฟ้อง แต่สิทธิของผู้รับจำนองนั้นมีสิทธิได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้สามัญจึงเป็นสิทธิตามกฎหมายดีกว่าการที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 จะวางเงินหรือหลักประกันไว้ต่อศาล
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา