กลุ่มคนที่ชอบเล่นหุ้นตัวเล็กๆ เช่น กลุ่ม mai แล้วอัดมาร์จิ้นเยอะๆ ใช้แนวคิดว่าอย่างไร
กลุ่มคนที่ชอบเล่นหุ้นตัวเล็กๆ เช่น กลุ่ม mai แล้วอัดมาร์จิ้นเยอะๆ ใช้แนวคิดว่า “ไม่เป็นไรเดี่ยวมีคนเห็น value หุ้นก็ขึ้นเอง” ซึ่งในภาวะปกติก็ไม่เป็นไร แต่หากเกิดวิกฤติ เช่น Subprime พอร์ตการลงทุนก็อาจติดลบหนักกว่าตลาด ที่ติดลบหนักไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าหุ้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด แต่เป็นเพราะว่า “ถึงรู้ก็ออกไม่ได้”

จึงนำมาซึ่งข้อสรุปบางอย่างว่า “ถ้าจะเล่นหุ้นสภาพคล่องน้อยๆ แล้วคิดว่าสุดท้ายต้องมีสภาพคล่อง” นั่นเป็นการมองว่า จะต้องคิดถูกแน่นอนและสุดท้ายหุ้นตัวนั้นต้องขึ้น และสภาพคล่องต้องมา ซึ่งบนโลกของความเป็นจริง ไม่มีใครที่คิดถูกตลอดเวลา จริงๆ แล้ว “การที่หุ้นมีสภาพคล่องเยอะๆ เป็นการเผื่อเหลือเผื่อขาดในกรณีที่คิดผิด” จะได้ไม่ต้อง Discount ราคาหุ้นลงไปจากราคาปัจจุบันเยอะมาก และสำหรับนักลงทุนที่ยิ่งเล่นหุ้นมานาน ถ้าเล่นแล้วกำไรต่อเนื่อง พอร์ตการลงทุนก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากที่เล่นแล้วไม่เคยมีปัญหาด้านสภาพคล่องเพราะพอร์ตเล็ก แต่พอพอร์ตใหญ่ขึ้น ก็จะเริ่มมีปัญหาด้านสภาพคล่องขึ้นมา ซึ่งนักลงทุนเหล่านี้ควรจะหาวิธีปรับตัวกับขนาดพอร์ตที่ใหญ่ขึ้น ไม่ใช่จะเล็กจะใหญ่ก็อัดจิ้นกับหุ้นตัวเล็กๆ ตลอดเวลา แบบนี้คิดว่าไม่ใช่วิธีการที่คำนึงถึงผลตอบแทนเปรียบเทียบความเสี่ยง แต่เป็นการคำนึงแต่ด้านของผลตอบแทน
ความรู้ทางการเงิน,การวิเคราะห์ทางการเงิน & เศรษฐศาสตร์การเงิน