คำพิพากษาฎีกาใดไม่เกี่ยวข้องกับการมีวัตถุประสงค์เพื่อแบ่งปันกำไรอันจะพึงได้จากกิจการที่ทำนั้น
1. คำพิพากษาฎีกาที่ 5252/2533
2. คำพิพากษาฎีกาที่ 696/2484
3. คำพิพากษาฎีกาที่ 427/2495
4. คำพิพากษาฎีกาที่ 7148/2542
ข้อที่ถูกต้องได้แก่ 1.  เนื่องจาก เพราะคำพิพากษาฎีกาที่ 5252/2533 เกี่ยวข้องกับการตกลงเข้ากันเพื่อทำกิจการร่วมกัน กล่าวคือ โจทก์และจำเลยต่างมีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว ต่อมาได้มาอยู่กินกันฉันสามีภริยาโดยมิได้จดทะเบียนสมรสและช่วยกันประกอบอาชีพรถรับส่งผู้โดยสาร ทรัพย์สินที่ทำมาหาได้ในระหว่างนั้นเป็นของโจทก์และจำเลยร่วมกัน โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องขอแบ่งส่วนของโจทก์จากจำเลยได้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยไม่ใช่เป็นหุ้นส่วนตาม ป.พ.พ. มาตรา 1012
การตกลงเข้ากันนั้นเพื่อกระทำกิจการร่วมกัน กล่าวคือต้องเป็นกิจการเดียวกันและล่มหัวจมท้ายด้วยกัน เป็นฝ่ายเดียวกัน ถ้าเป็นผู้ซื้อก็เป็นฝ่ายซื้อด้วยกัน ไม่ใช่อยู่คนละฝ่ายหรือมมีผลประโยชน์ขัดกัน ดังนั้นผู้เป็นหุ้นจะประกอบกิจการซึ่งมีสภาพดุจเดียวกัน และเป็นการแข่งขันกับกิจการของห้างหุ้นส่วนไม่ได้ (มาตรา 1038) และกฎหมายให้สิทธิแก่หุ้นส่วนทุกคนในการจัดการงานของห้างหุ้นส่วน (มาตรา 1033)

ส่วนข้ออื่น ๆ เกี่ยวข้องกับการมีวัตถุประสงค์เพื่อแบ่งปันกำไรอันจะพึงได้จากกิจการที่ทำนั้น

คำพิพากษาฎีกาที่ 696/2484 คำพิพากษาฎีกาที่ 696/2484  สองคนร่วมกันซื้อที่ดินแปลงหนึ่ง เมื่อซื้อแล้วเอาที่ดินแปลงนั้นมาแบ่งกัน ไม่ใช่สัญญาหุ้นส่วน

คำพิพากษาฎีกาที่ 7148/2542 ผู้เป็นหุ้นส่วนมีสิทธิได้รับส่วนกำไรอันเกิดจากกิจการที่ทำนั้น หากไม่ได้รับส่วนแบ่งในผลกำไร แต่ได้รับเป็นอย่างอื่น ไม่ถือว่าเป็นหุ้นส่วน ปรากกว่าระหว่างโจทก์และจำเลยมีการแบ่งผลประโยชน์ให้กันทุกเดือน เดือนละสองเปอร์เซ็นต์ของเงินลงทุน โดยไม่ต้องคำนึงถึงผลกำไรหรือขาดทุน แสดงว่าโจทก์ได้รับผลประโยชน์จากเงินที่ลงทุนทุกเดือนโดยไม่ได้รอผลกำไรจากกิจการแต่อย่างใด จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นหุ้นส่วนกับจำเลยเพื่อทำกิจการซื้อขายทองรูปพรรณ แต่เป็นกรณีที่จำเลยให้ค่าตอบแทนแก่โจทก์จากการที่โจทก์ให้เงินจำเลยไปลงทุนทำกิจการเกี่ยวกับทองรูปพรรณอันเป็นกิจการของจำเลยเองจำเลยประกอบธุรกิจค้าขายทองมาเป็นเวลาเกือบ 30 ปี ย่อมรู้ดีว่าการลงลายมือชื่อในเช็คสั่งจ่ายเงินให้บุคคลอื่นต้องผูกพันตนเองอย่างไร จึงไม่น่าเชื่อว่าจำเลยจะยอมสั่งจ่าย เช็คพิพาทให้โจทก์โดยที่ไม่มีมูลหนี้ต่อกัน เมื่อโจทก์ยืนยันว่ามูลเหตุที่จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาท ให้โจทก์มาจากการที่จำเลยกู้เงินโจทก์หลายครั้งรวมยอดหนี้ได้ 1,000,000 บาท จำเลย จึงสั่งจ่ายเช็คพิพาทเพื่อชำระหนี้ เมื่อเช็คพิพาทถึงกำหนดนำไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน จำเลยซึ่งเป็นผู้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คพิพาทจึงต้องรับผิดชำระเงินตามเช็คพิพาทให้โจทก์

คำพิพากษาฎีกาที่ 427/2495 ก. ข. และ ค.  ตกลงกันว่า ข. กับ ค. รับเป็นผู้ทำนาให้ ก. ในที่นาของ ก. โดยแบ่งข้าวในนาคนละครึ่ง ก. เป็นผู้ออกพันธุ์ข้าว และออกค่าจ้างแรงกระบือเหยียบที่กล้า ปรากฏว่า ข. และ ค. หว่านกล้าและลงมือไถนาบ้างแล้วทอดทิ้งไม่ทำนาให้เสร็จตามสัญญา ปล่อยให้ร้าง  ก.  เตือน  ข. แล้วแต่ไม่ทำ เป็นเหตุให้ไม่ได้ข้าวตามกำหนด จึงฟ้องร้องค่าเสียหาย ดังนี้ไม่ใช่สัญญาหุ้นเข้าส่วน เป็นสัญญารับทำนา เมื่อผิดสัญญาต้องชดใช้ค่าเสียหาย
คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายหุ้นส่วน-บริษัท,ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์