คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 222/61 วินิจฉัยว่าอย่างไร
คำวิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ เรื่อง “กู้เบิกเงินเกินบัญชี” เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าต้องฟ้องเป็นคดีแพ่ง คำวิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ เรื่อง “กู้เบิกเงินเกินบัญชี” เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าต้องฟ้องเป็นคดีแพ่ง 1. คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 245/61 “บุคคลธรรมดา กู้ยืมเงิน และกู้เบิกเงินเกินบัญชี เพื่อใช้หมุนเวียนในกิจการ ส่วนหนึ่งกู้ไปชำระเบี้ยประกันชีวิตวงเงินประกันคุ้มครองวงเงินสินเชื่อ sme พฤติการณ์แสดงให้เห็นว่า จำเลยแสวงผลประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากสินเชื่อที่ได้รับจากโจทก์ จึงไม่ใช่ผู้บริโภค แต่เป็นผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกับโจทก์ คดีนี้จึงมิใช่คดีผู้บริโภค 1. คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 245/61 2. คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 222/61 “นิติบุคคลกู้ยืมเงิน กู้เบิกเงินเกินบัญชี” นิติบุคคลย่อมต้องกู้เงินเพื่อนำไปใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในกิจการของตน จึงเป็นการแสวงผลประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากสินเชื่อที่ได้รับจากโจทก์ จึงไม่ใช่ผู้บริโภค แต่เป็นผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกับโจทก์ คดีนี้จึงมิใช่คดีผู้บริโภค 2. คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 222/61 หมายเหตุ ถ้ากรณีบุคคลธรรมดากู้เบิกเงินเกินบัญชี ถ้าไม่มีเอกสารใดระบุไว้ชัดเจนว่ากู้ไปทำอะไร กรณีนี้ก็จะรับเป็นคดีผู้บริโภคอยู่ หมายเหตุ
คำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ที่ 222/61 วินิจฉัยว่า “นิติบุคคลกู้ยืมเงิน กู้เบิกเงินเกินบัญชี” นิติบุคคลย่อมต้องกู้เงินเพื่อนำไปใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในกิจการของตน จึงเป็นการแสวงผลประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากสินเชื่อที่ได้รับจากโจทก์ จึงไม่ใช่ผู้บริโภค แต่เป็นผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกับโจทก์ คดีนี้จึงมิใช่คดีผู้บริโภค
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์