ทำไมคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๗๔๐/๒๕๔๘ จึงถือเป็นตัวอย่างที่สำคัญในการศึกษากฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง?
หัวข้อ มิใช่เรื่องของการพิมพ์ผิดพลาด แต่เป็นการคำนวณผิดพลาด โจทก์อาจขอแก้ไขคำฟ้องให้ถูกต้องได้ แต่โจทก์กลับมิได้ขอแก้ไข | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​[กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] มิใช่เรื่องของการพิมพ์ผิดพลาด แต่เป็นการคำนวณผิดพลาด โจทก์อาจขอแก้ไขคำฟ้องให้ถูกต้องได้ แต่โจทก์กลับมิได้ขอแก้ไข มิใช่ เรื่องของการพิมพ์ผิดพลาด แต่เป็นการคำนวณผิดพลาด โจทก์อาจขอแก้ไขคำฟ้องให้ถูกต้องได้ แต่โจทก์กลับมิได้ขอแก้ไข 

คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๗๔๐/๒๕๔๘ (เน้น*) จำนวนหนี้ที่จำเลยจะต้องรับผิดตามที่โจทก์ บรรยายมาในตอนต้นของคำฟ้องรวมแล้วเป็นเงิน ๒๐,๒๓๔,๑๗๗.๕๔ บาท แต่ในตอนท้ายของคำฟ้องโจทก์กลับสรุปว่าจำเลยเป็นหนโจทก์รวมเป็นเงิน ๑๒,๓๕๗,๘๒๑.๙๗ บาท พร้อมกับมีคำขอบังคับให้ชำระหนี้จำนวนดังกล่าวแก่โจทก์ ซึ่งเป็นการคำนวณผิดพลาด แต่โจทก์ก็มิได้ขอแก้ไขคำฟ้องให้ถูกต้อง การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ยอดหนี้ ทั้ง ๕ รายการ เป็นเงิน ๒๐,๒๓๔,๑๗๗.๕๔ บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องเป็นเงิน เพียง ๑๒,๓๕๗,๘๒๑.๙๗ บาท ถือว่าโจทก์ประสงค์จะบังคับชำระหนี้ตามจำนวนหนี้ที่ ระบุในคำขอท้ายฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน ๑๒,๓๕๗,๘๒๑.๙๗ บาท นั้น เท่ากับศาลชั้นต้นเห็นแล้วว่าจำนวนหนี้รวมเป็นเงิน ๒๐,๒๓๔,๑๗๗.๕๔ บาท แต่ไม่อาจพิพากษาให้จำเลยรับผิดชำระหนี้ดังกล่าวได้ เพราะเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ ที่ห้ามมิให้ศาลพิพากษาเกินคำขอ จึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดคดีในกรอบแห่งกระบวนพิจารณา มิใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่นๆ ตามมาตรา ๑๔๓ วรรคหนึ่ง ที่โจทก์จะขอให้แก้ไขได้ แต่โจทก์ชอบที่จะต้องอุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นตามที่มาตรา ๒๒๓ ให้ สิทธิไว้ คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๗๔๐/๒๕๔๘ (เน้น*) แต่โจทก์ก็มิได้ขอแก้ไขคำฟ้องให้ถูกต้อง ถือว่าโจทก์ประสงค์จะบังคับชำระหนี้ตามจำนวนหนี้ที่ ระบุในคำขอท้ายฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน ๑๒ ,๓๕๗,๘๒๑.๙๗ บาท นั้น จึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดคดีในกรอบแห่งกระบวนพิจารณา มิใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่นๆ ตามมาตรา ๑๔๓ วรรคหนึ่ง ที่โจทก์จะขอให้แก้ไขได้  

อ้างอิง : หนังสือรวมคำบรรยายเนติ 2/70 วิชา กฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค1(อ.อำนาจ พวงชมภู)  เล่มที่7 การบรรยายครั้งที่5
คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๗๔๐/๒๕๔๘ ถือเป็นตัวอย่างที่สำคัญในการศึกษากฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งจากหลายเหตุผลดังนี้


1. การชี้ขาดในกรอบของคำขอ: คำพิพากษานี้แสดงให้เห็นถึงการปฏิบัติตามหลักการของการพิพากษาไม่เกินคำขอ ซึ่งตามมาตรา ๑๔๒ ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลไม่สามารถพิพากษาเกินคำขอที่โจทก์ได้ยื่นไว้ในคำฟ้อง การที่ศาลไม่สามารถพิพากษาให้จำเลยรับผิดชำระหนี้จำนวน ๒๐,๒๓๔,๑๗๗.๕๔ บาท


2. การใช้มาตรา ๑๔๓: การไม่ขอแก้ไขคำฟ้องตามมาตรา ๑๔๓ วรรคหนึ่ง ซึ่งระบุถึงข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลง ศาลจึงยืนยันว่าโจทก์ต้องดำเนินการอุทธรณ์เพื่อให้ศาลชั้นต้นพิจารณาแก้ไขข้อผิดพลาดนี้


3. การเน้นย้ำหลักการกระบวนพิจารณาที่ถูกต้อง: คำพิพากษานี้ได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการยึดถือหลักการกระบวนพิจารณาที่ถูกต้องตามขั้นตอน ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญในการคุ้มครองสิทธิ์ของทุกฝ่ายในกระบวนการยุติธรรม ทำให้ผู้ที่ศึกษาได้เข้าใจถึงความเคร่งครัดและความถูกต้องในกระบวนพิจารณาคดี


4. ตัวอย่างของการปฏิบัติจริงในกระบวนการพิจารณาคดี: การวินิจฉัยในคำพิพากษานี้เป็นตัวอย่างที่ดีในการศึกษาการประยุกต์ใช้กฎหมายในชีวิตจริง


5. การแสดงถึงการใช้ดุลพินิจของศาล: การที่ศาลต้องใช้ดุลพินิจในการตัดสินว่าข้อผิดพลาดใดสามารถแก้ไขได้และข้อผิดพลาดใดที่ต้องอุทธรณ์

โดยรวมแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๗๔๐/๒๕๔๘ จึงเป็นตัวอย่างที่สำคัญในการศึกษาและเข้าใจการใช้กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งในประเทศไทยอย่างลึกซึ้งและครบถ้วน.
คำพิพากษาศาลฎีกา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)