เงินสำรองฉุกเฉิน คืออะไร
เงินออมของเราประเภทหนึ่ง หลังจากที่พี่หมอเคยเกริ่นเรื่องสมการการออม ที่ว่า รายรับ – เงินออม = รายจ่ายไปแล้ว , เงินออมตัวแรกที่ทุกคนควรมีก็คือ เงินออมในเงินสำรองฉุกเฉินนั่นเอง ซึ่งเงินสำรองฉุกเฉินนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้เกิดผลประโยชน์จากการลงทุนให้ได้ดอกผล (เราจะไม่ได้ร่ำรวยจากเงินส่วนนี้) แต่เป็นเงินที่สำรองไว้ใช้ยามฉุกเฉิน เช่น เวลาที่เราตกงาน ถูกให้ออกจากงาน ระหว่างรอหางานใหม่ คนในครอบครัวเจ็บป่วย ค่าใช้จ่ายที่อื่นๆ ที่อาจมาโดยไม่ได้วางแผนมาก่อน เป็นต้น เสมือนเงินที่มีไว้ประกันความเสี่ยง ให้เรามีใช้ยามจำเป็น ไม่ต้องไปหยิบยืม กู้ยืมใคร เรื่องนี้สำคัญมาก  เพราะคงไม่มีใครอยากเป็นลูกหนี้ มีเงินสำรองฉุกเฉินเท่าไหรดี ก่อนอื่นต้องเข้าใจจุดประสงค์ของมันก่อน ว่ามันมีไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน ซึ่งเรื่องฉุกเฉินในแต่ละเรื่องมีความรุนแรงไม่เท่ากัน เราต้องเป็นคนประเมินความรุนแรงเองว่าหนักหนาสาหัสแค่ไหน ใจความสำคัญคือมีให้มากพอที่จะครอบคลุมค่าใช้จ่ายของเราอย่างน้อย 6-12 เดือน (ตัวเลขนี้ปรับได้แล้วแต่บุคคล) โดย ให้น้องๆ คำนวณค่าใช่จ่ายคงที่ (Fixed Cost) ต่อเดือนก่อน เช่น
ภาระหนี้สินต่อเดือน เช่น ค่าผ่อนบ้าน/คอนโด 20,000 บาท
ค่าผ่อนรถยนต์ 7,000 บาท
ค่าน้ำมันรถยนต์ 3,000 บาท
ค่าโทรศัพท์ 500 บาท
ค่าตอบแทนบุพการี 10,000 บาท
ค่าใช้กิน ค่าจิปาถะอื่น คิดวันละ 300 X 30 วัน = 9,000 บาท
รวมต่อเดือนประมาณ 49,500 บาท เป็นต้น ทั้งนี้จะคำนวณได้แม่นยำมากขึ้น เมื่อเราทำบัญชีรายรับรายจ่าย

พอได้ตัวเลขกลมๆ 50,000 บาท มาแล้ว เราก็ทยอยเก็บเงินสำรองฉุกเฉินให้ได้ 6-12 เท่า ก็คือ 300,000 – 600,000 บาทนั่นเอง

ตัวเลขเงิน 6-12 เดือนอาจปรับได้ตามความมั่นคงทางการเงินของเรา ตามอาชีพ พื้นฐานมาจากภายใน 6-12 เดือน เราน่าจะหางานใหม่ เพื่อให้รายได้คงเดิม กล่าวคือ อาชีพข้าราชการ มีความมั่นคงสูง ตกงานยาก แต่ก็จำเป็นต้องมีเงินสำรองฉุกเฉินอยู่ดี อาจปรับลดเป็น 3-6 เดือนได้ (แต่พี่หมอก็อยากแนะนำให้เป็น 6-12 เดือนอยู่ดี) อาชีพพนักงานเอกชน มีความเสี่ยงถูกเลิกจ้างโดยไม่แจ้งล่วงหน้าได้มาก ยิ่งในช่วงที่บริษัทเกิดวิกฤติเช่นช่วงนี้ ควรคงไว้ที่ 6-12 เดือน กลุ่มอาชีพต่อมา คืออาชีพที่มีรายได้ไม่แน่นอน เช่น ค้าขาย, Freelance ซึ่งคาดการณ์รายได้ได้ยาก พี่หมอแนะนำให้สำรองไว้ 12-18 เดือนเลย (เกินดีกว่าขาด)
ความรู้ทางการเงิน