จงสรุปความว่าด้วยการที่โจทก์อ้างจำเลยเป็นพยานให้ด้วยครับ
กรณีของบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 232 ซึ่งได้วางหลักเอาไว้ว่า ในคดีอาญานั้นห้ามมิให้โจทก์อ้างจำเลยเป็นพยานของฝ่ายโจทก์  บทตัดพยานหลักฐานบทนี้มีที่มาหรือมีรากฐานของหลักวิชาอยู่ที่สิทธิของจำเลยในคดีอาญาหรือสิทธิพื้นฐานของบุคคลที่จะไม่ต้องถูกบังคับให้ปรักปรำตนเอง แต่ในทางปฏิบัติศาลฎีกาได้วางบรรทัดฐานขยายความออกไปอีกชั้นหนึ่งว่าเมื่อบุคคลใดถูกฟ้องเป็นจำเลยในคดีอาญาเรื่องใดแล้ว ย่อมไม่อาจที่จะถูกอ้างเป็นพยานฝ่ายโจทก์ในคดีเรื่องนั้นไม่ว่าจะเป็นพยานเพื่อเบิกความปรักปรำตนเอง หรือปรักปรำจำเลยอื่นในคดีเดียวกันก็ตาม หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือมาตรา 232 นี้ไม่ได้ห้ามเฉพาะการอ้างจำเลยเป็นพยานโจทก์เพื่อให้เบิกความปรักปรำตัวจำเลยเองเท่านั้น แต่ยังห้ามการถูกอ้างมาเป็นพยานเพื่อเบิกความปรักปรำจำเลยอื่นในคดีเดียวกันอีกด้วย
ตามบทบัญญัติใน ป.วิ.อ. มาตรา 232 วางหลักเอาไว้ว่า ในคดีอาญานั้นห้ามมิให้โจทก์อ้างจำเลยเป็นพยานของฝ่ายโจทก์ ในทางปฏิบัติศาลฎีกาได้วางบรรทัดฐานขยายความออกไปอีกชั้นหนึ่งว่าเมื่อบุคคลใดถูกฟ้องเป็นจำเลยในคดีอาญาเรื่องใดแล้ว ย่อมไม่อาจที่จะถูกอ้างเป็นพยานฝ่ายโจทก์ในคดีเรื่องนั้นไม่ว่าจะเป็นพยานเพื่อเบิกความปรักปรำตนเอง หรือปรักปรำจำเลยอื่นในคดีเดียวกัน
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายลักษณะพยาน