กรณีจำเลยที่ 1 นำสิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์และแผงเลขที่ 97 กับแผงเลขที่ 97/1 มาเป็นประกันการชำระหนี้กับผู้ร้อง ถือเป็นการจำนำที่ถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่?
ไม่ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 747 กำหนดไว้ว่า ทรัพย์สินที่จำนำกันได้นั้นจะต้องเป็นสังหาริมทรัพย์
สิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์และแผงซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่จัดเป็นสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 101
ดังนั้น การนำสิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์และแผงดังกล่าวมาจำนำ จึงไม่เป็นการจำนำที่ถูกต้องตามกฎหมาย
วิเคราะห์เพิ่มเติม:

สิทธิการเช่าอาคารเป็นบุคคลสิทธิ ไม่ใช่ทรัพย์สินอันเป็นทรัพย์สิทธิที่มีตราสาร
สิทธิในสัญญาเช่าอสังหาริมทรัพย์ก็ไม่อาจถือเป็นสังหาริมทรัพย์ที่จำนำได้
แม้จำเลยที่ 1 จะมอบสัญญาเช่าและหนังสือมอบอำนาจให้ผู้ร้องโอนสิทธิการเช่า แต่ก็ไม่ทำให้การจำนำนั้นมีผลสมบูรณ์ตามกฎหมาย
ประเด็นสำคัญ:

ประเภทของทรัพย์สินที่สามารถนำมาจำนำได้ถูกจำกัดไว้ในกฎหมาย
สิทธิการเช่าอาคารไม่ใช่สังหาริมทรัพย์ จึงไม่อาจนำมาจำนำได้
การทำสัญญาจำนำทรัพย์สินที่ไม่ใช่สังหาริมทรัพย์นั้น ไม่อาจก่อให้เกิดผลผูกพันตามกฎหมาย
สรุป:

การนำสิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์และแผงเลขที่ 97 กับแผงเลขที่ 97/1 มาจำนำกับผู้ร้องนั้น ไม่เป็นการจำนำที่ถูกต้องตามกฎหมาย 

คำอธิบายเพิ่มเติม:

ประเด็นนี้เกี่ยวข้องกับกฎหมายเกี่ยวกับจำนำ ซึ่งเป็นสัญญาประกันหนี้ประเภทหนึ่ง กฎหมายได้กำหนดไว้ชัดเจนว่า ทรัพย์สินที่สามารถนำมาจำนำได้นั้น จะต้องเป็นสังหาริมทรัพย์เท่านั้น สิทธิการเช่าอาคารเป็นบุคคลสิทธิ ไม่ใช่ทรัพย์สินอันเป็นทรัพย์สิทธิที่มีตราสาร และไม่อาจถือเป็นสังหาริมทรัพย์ที่จำนำได้   ดังนั้นการที่โจทก์พยายามยึดดอกเบี้ยสิทธิการเช่าของจำเลยเพื่อเป็นหลักประกันหนี้จึงไม่มีผลตามกฎหมาย
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายเช่าทรัพย์