ช่วยสรุปบทความ การบังคับคดี ฎีกาที่ 1496/2555 (วิแพ่ง&วิอาญา)
ฎีกาที่ 1496/ 2555 ผู้ประกันทั้งสองยื่นคำร้องครั้งแรกเม ื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2548 ว่า ผู้ประกันทั้งสองไม่ได้ผิดสัญญา ประกันเพราะไม่ได้รับหมายนัดให้ ส่งตัวจำเลย ขอให้ไต่สวนคำร้องในการส่งหมายน ัดและงดปรับผู้ประกันทั้งสองศาล ชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ประกันทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน คดีถึงที่สุด การที่ผู้ประกันทั้งสองมายื่นคำ ร้องครั้งใหม่นี้อ้างว่า คำสั่งปรับผู้ประกันทั้งสอ...งไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จะอ้างเหตุใหม่ก็ตามแต่ก็เป็ ... งไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จะอ้างเหตุใหม่ก็ตามแต่ก็เป็ นเหตุที่สามารถอ้างได้ตั้งแต่ยื่นคำร้องครั้งแรกและประเด็นที่ต้องวินิจฉัยก็เป็นประเด็นเดียวกันกับที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าคำสั่งปรับผู้ประกันทั้งสองชอบด้วยกฎหมายหรือไม่และถึงที่สุดไปแล้ว จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 144 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 119
 เมื่อศาลมีคำสั่งบังคับตามสัญญาประกันแล้ว ถ้าผู้ประกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลให้ถือว่าผู้ประกันเป็นลูกหนี้ตามคำพิพากษาและหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในส่วนที่เกี่ยวกับหนี้ตามสัญญาประกัน จึงเป็นหน้าที่ของหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมที่จะต้องดำเนินการบังคับคดีให้เป็นไปตามสัญญา แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่ได้บัญญัติวิธีการบังคับผู้ประกันไว้ ทั้งไม่มีกฎหมายอื่นใดบัญญัติไว้เป็นพิเศษ กรณีจึงต้องนำบทบัญญัติในลักษณะ 2 ว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 271 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 มาใช้บังคับ ซึ่งตามมาตรา 271 แห่ง ป.วิ.พ. ผู้ที่จะบังคับคดีชอบที่จะร้องขอให้บังคับคดีตามคำสั่งศาลได้ภายใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำสั่ง ไม่ใช่ภายใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษาถึงที่สุดในคดีที่จำเลยถูกฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ประกันทั้งสองชำระค่าปรับภายใน 30 วัน เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2548 โดยแจ้งคำสั่งทางไปรษณีย์ตอบรับให้ผู้ประกันทั้งสองทราบแล้ว วันที่ 27 พฤษภาคม 2548 ผู้อำนวยการสำนักงานประจำศาลจังหวัดอุบลราชธานีได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีผู้ประกันทั้งสอง ต่อมาวันที่ 11 มิถุนายน 2552 ป. ผู้รับมอบอำนาจจากหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีขอให้อายัดสิทธิเรียกร้องของผู้ประกันทั้งสอง ถือได้ว่าหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้ร้องขอให้บังคับคดีผู้ประกันทั้งสองตามคำสั่งศาลภาย นเหตุที่สามารถอ้างได้ตั้งแต่ยื ่นคำร้องครั้งแรกและประเด็นที่ต ้องวินิจฉัยก็เป็นประเด็นเดียวก ันกับที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าคำสั่งปรับ ผู้ประกันทั้งสองชอบด้วยกฎหมายห รือไม่และถึงที่สุดไปแล้ว จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ ้ำต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 144 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 119 เมื่อศาลมีคำสั่งบังคับตามสัญญา ประกันแล้ว ถ้าผู้ประกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่ งศาลให้ถือว่าผู้ประกันเป็นลูกห นี้ตามคำพิพากษาและหัวหน้าสำนัก งานประจำศาลยุติธรรมเป็นเจ้าหนี ้ตามคำพิพากษาในส่วนที่เกี่ยวกั บหนี้ตามสัญญาประกัน จึงเป็นหน้าที่ของหัวหน้าสำนักง านประจำศาลยุติธรรมที่จะต้องดำเ นินการบังคับคดีให้เป็นไปตามสัญ ญา แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ อาญาไม่ได้บัญญัติวิธีการบังคับ ผู้ประกันไว้ ทั้งไม่มีกฎหมายอื่นใดบัญญัติไว ้เป็นพิเศษ กรณีจึงต้องนำบทบัญญัติในลักษณะ 2 ว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษ าหรือคำสั่งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 271 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 มาใช้บังคับ ซึ่งตามมาตรา 271 แห่ง ป.วิ.พ. ผู้ที่จะบังคับคดีชอบที่จะร้องข อให้บังคับคดีตามคำสั่งศาลได้ภา ยใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำสั่ง ไม่ใช่ภายใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำพิพากษาถึงที่ส ุดในคดีที่จำเลยถูกฟ้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ประกัน ทั้งสองชำระค่าปรับภายใน 30 วัน เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2548 โดยแจ้งคำสั่งทางไปรษณีย์ตอบรับ ให้ผู้ประกันทั้งสองทราบแล้ว วันที่ 27 พฤษภาคม 2548 ผู้อำนวยการสำนักงานประจำศาลจัง หวัดอุบลราชธานีได้ขอให้ศาลชั้น ต้นออกหมายบังคับคดีผู้ประกันทั ้งสอง ต่อมาวันที่ 11 มิถุนายน 2552 ป. ผู้รับมอบอำนาจจากหัวหน้าสำนักง านประจำศาลยุติธรรมยื่นคำร้องต่ อเจ้าพนักงานบังคับคดีขอให้อายั ดสิทธิเรียกร้องของผู้ประกันทั้ งสอง ถือได้ว่าหัวหน้าสำนักงานประจำศ าลยุติธรรมซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามค ำพิพากษาได้ร้องขอให้บังคับคดีผ ู้ประกันทั้งสองตามคำสั่งศาลภาย ใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำสั่งแล้ว ใน 10 ปี นับแต่วันที่มีคำสั่งแล้ว 

​
ฎีกาที่ 1496/ 2555ผู้ประกันทั้งสองยื่นคำร้องครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2548 โต้แย้งว่าไม่ได้ผิดสัญญาประกันเนื่องจากไม่ได้รับหมายนัดส่งตัวจำเลย ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ประกันทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน คดีถึงที่สุด การยื่นคำร้องครั้งใหม่นี้อ้างว่าคำสั่งปรับผู้ประกันไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จะมีเหตุใหม่ก็เป็นเหตุที่สามารถอ้างได้ตั้งแต่ครั้งแรก และศาลชั้นต้นชี้ขาดอำนาจตาม ป.วิ.พ. มาตรา 144 และ ป.วิ.อ. มาตรา 15 ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 119
เมื่อศาลมีคำสั่งบังคับตามสัญญาประกันแล้ว ถ้าผู้ประกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาล จะถือว่าผู้ประกันเป็นลูกหนี้ตามคำพิพากษา และหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมจะเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา คำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาที่ได้รับบัญญัติไว้ และจึงต้องใช้บทบัญญัติในลักษณะ 2 ที่กำหนดการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 271 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 มาใช้บังคับ
ตามมาตรา 271 ประมวลกฎหมายว่า ผู้ที่ต้องการบังคับคดีตามคำสั่งศาลต้องทำเสร็จภายใน 10 ปี นับตั้งแต่วันที่มีคำสั่งศาล ไม่ใช่นับตั้งแต่วันที่มีคำพิพากษาสุดท้ายในคดีที่ถูกฟ้อง ศาลชั้นต้นต้องการผู้ประกันทั้งสองชำระค่าปรับภายใน 30 วันตามคำสั่งที่ส่งไปให้ทางไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2548 และผู้อำนวยการสำนักงานประจำศาลจังหวัดอุบลราชธานีได้ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีผู้ประกันทั้งสองในวันที่ 11 มิถุนายน 2552 ผู้รับมอบอำนาจจากหัวหน้าสำนักงานประจำศาลยุติธรรมยื่นคำร้องเพื่ออายัดสิทธิเรียกร้องของผู้ประกันทั้งสอง ซึ่งถือเป็นการขอบังคับคดีภายใน 10 ปี
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา