คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๘๕๑/๒๕๕๑ บัญญัติว่าอย่างไร
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๘๕๑/๒๕๕๑ 
คดีเกิดขึ้นในเขตจังหวัดสตูลและผู้ร้อง ซึ่งเป็นอิสลามศาสนิกเริ่มต้นคดีอย่างไม่มีข้อพิพาท โดยยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก ตามพินัยกรรมของผู้ตายซึ่งเป็นอิสลามศาสนิก การที่ผู้คัดค้านที่ ๑ ยื่นคำคัดค้านมีผลให้คดีกลายเป็นคดีมีข้อพิพาทตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา๑๘๘ (๔) โดยผู้ร้องและผู้คัดค้านมีฐานะเป็นคู่ความ เมื่อผู้คัดค้านที่ ๑ ซึ่งมีฐานะเสมือน จำเลยมิใช่อิสลามศาสนิก จึงไม่ต้องด้วยมาตรา ๓ ของพระราชบัญญัติว่าด้วยการใช้ กฎหมายอิสลามในเขตจังหวัดปัตตานี นราธิวาส ยะลา และสตูล พ.ศ. ๒๔๘๙ ถือไม่ได้ว่าเป็นคดีแพ่งเกี่ยวด้วยเรื่องครอบครัวและมรดกของอิสลามศาสนิกในเขตจังหวัด สตูล จึงต้องใช้บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๖ บังคับแก่คดี ศาลชั้นต้นของจังหวัดทั้งสี่ที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาเรื่องครอบครัวหมายถึง ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัด พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลเยาวชนและครอบครัวและ 

วิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. ๒๕๓๔ มาตรา ๔ กำหนดบทนิยามของคดีครอบครัวให้รวมถึงคดีแพ่งที่บังคับตามกฎหมายอื่นที่เกี่ยวกับครอบครัวด้วย เมื่อ พระราชบัญญัติว่าด้วยการใช้กฎหมายอิสลามในเขตจังหวัดปัตตานี นราธิวาส ยะลา และสตูล พ.ศ. ๒๕๘๙ ในส่วนที่เกี่ยวกับการวินิจฉัยชี้ขาดคดีแพ่งตามหลักกฎหมาย อิสลามเรื่องครอบครัวของอิสลามศาสนิกเป็นกฎหมายอื่นที่เกี่ยวกับครอบครัว จึงเป็นคดีครอบครัวซึ่งอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลเยาวชนและครอบครัว
คำพิพากษาศาลฎีกา