คำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาฯ หมายเลขดำที่ อม.๓/๒๕๕๖ หมายเลขแดงที่ อม.๕๕/๒๕๕๘ เรียกกันว่าคดีอะไร
คำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาฯ หมายเลขดำที่ อม.๓/๒๕๕๖ หมายเลขแดงที่ อม.๕๕/๒๕๕๘ เรียกกันว่า “คดีกรุงไทย” คดีนี้อัยการสูงสุดเป็นโจทก์ นายทักษิณ ชินวัตร กับพวกรวม ๒๗ คน เป็นจำเลย จำเลยในคดีนี้มี ๒ กลุ่ม

กลุ่มแรก ฝ่ายการเมือง นายทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะเกิดเหตุ เป็นจำเลยที่ ๑ ร้อยโทสุชาย เชาว์วิศิษฐ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในขณะเกิดเหตุ เป็นจำเลยที่ ๒

กลุ่มที่สอง คือ กรรมการในคณะกรรมการธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) ผู้เสียหาย เป็นจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ โดยจำเลยที่ ๒ เป็นประธานกรรมการบริหาร และ จำเลยที่ ๓ เป็นกรรมการผู้จัดการ

กลุ่มที่สาม คือ พนักงานเจ้าหน้าที่ของธนาคารกรุงไทยฯ เป็นจำเลยที่ ๕ ถึง ที่ ๑๗ โดยจำเลยที่ ๕ ถึงที่ ๑๒ เป็นกรรมการสินเชื่อ จำเลยที่ ๕ เป็นประธาน คณะกรรมการสินเชื่อ จำเลยที่ ๑๒ ถึงที่ ๑๗ ได้รับแต่งตั้งจากจำเลยที่ ๓ ให้ทำหน้าที่ รับผิดชอบสินเชื่อขนาดใหญ่

และกลุ่มสุดท้าย คือ ภาคธุรกิจ เป็นจำเลยที่ ๑๘ ถึงที่ ๑๙ ต่างเป็นนิติบุคคล ประเภทบริษัทจำกัด มีจำเลยที่ ๒๓ และที่ ๒๔ เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทน จำเลยที่ ๒๐ เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทมหาชนจำกัด มีจำเลยที่ ๑๘ ที่ ๑๙ ที่ ๒๑ และที่ ๒๒ เป็นบริษัทในเครือของจำเลยที่ ๒๐ มีจำเลยที่ ๒๕ เป็นผู้บริหารกลุ่มบริษัท ในเครือจำเลยที่ ๒๐ ทั้งหมด

ข้อกล่าวหาในคดีนี้คือ เมื่อระหว่างวันที่ ๘ กันยายน ๒๕๔๖ เวลากลางวัน ถึงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๔๗ เวลากลางวันติดต่อกัน จำเลยที่ ๑ ในฐานะนายก รัฐมนตรี สั่งการผ่านไปทางจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ให้อนุมัติสินเชื่อตามโครงการที่จำเลย ที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๗ เสนอ แล้วจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๗ ซึ่งเป็นพนักงานของธนาคารผู้เสียหาย อันเป็นอาชีพที่ไว้วางใจของประชาชน ได้ครอบครองทรัพย์และรับมอบหมายให้จัดการทรัพย์สินของผู้เสียหาย ร่วมกันเบียดบังยักยอกเอาเงินของธนาคารผู้เสียหายเป็นของตน และจำเลยที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๗ ด้วยการให้สินเชื่อแก่จำเลยที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๗ โดยทุจริตและ มิชอบ และจำเลยที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๗ ร่วมกันและสนับสนุนจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๑๗ กระทำความผิดด้วยการเสนอโครงการเพื่อขอสินเชื่อโดยทุจริตและมิชอบ และเมื่อได้รับอนุมัติ แล้วได้นำเงินไปให้ประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้องโดยทุจริต เป็นเหตุให้ธนาคารผู้เสียหาย ผู้ถือหุ้นและประชาชนผู้ฝากเงินได้รับความเสียหายเป็นเงิน ๑๐,๐๕๔,๔๖๗,๔๘๐ บาท ดังนี้

๑) จำเลยที่ ๕ ถึงที่ ๑๗ อนุมัติสินเชื่อ ๕๐๐ ล้านบาท แก่จำเลยที่ ๑๘ โดยจำเลยที่ ๒๓ และที่ ๒๔ ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ ๑๘ และในฐานะส่วนตัวเพื่อนำเงินไปซื้อที่ดิน โดยไม่มีการวิเคราะห์ถึงฐานะทางการเงิน  ความสามารถในการ ชำระหนี้  วัตถุประสงค์ของการใช้สินเชื่อ แหล่งเงินทุนที่จะชำระหนี้  และไม่ควบคุมติดตามดูแลสินเชื่อหลังการอนุมัติโดยใกล้ชิด รวมทั้งไม่เรียกหลักประกันให้คุ้มหนี้ เมื่อได้รับสินเชื่อแล้ว จำเลยที่ ๑๘ ไม่นำเงินซื้อที่ดินตามที่ขออนุมัติ กลับโอนให้จำเลยที่  ๒๑  ที่  ๒๕  และพวกพ้อง เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ส่วนตนโดยทุจริต  เป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับความเสียหาย

๒) จำเลยที่ ๑  สั่งการให้จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๗  อนุมัติสินเชื่อตามที่ จำเลยที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๗ เสนอ แล้วจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๗ ร่วมกันอนุมัติสินเชื่อ ๙,๙๐๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท แบ่งเป็นวงเงินปลดภาระหน (refinance) จากธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ๘,๐๐๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท ซื้อที่ดิน ๕๐๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท พัฒนา สาธารณูปโภค ๑,๔๐๐,๐๐๐ บาท ให้แก่จำเลยที่ ๑๙ โดยจำเลยที่ ๒๓ และที่ ๒๔ ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ ๑๙ และในฐานะส่วนตัว โดยไม่มีการวิเคราะห์ถึงฐานะทางการเงิน ความสามารถในการชำระหนี้ ความเป็นไปได้ และวัตถุประสงค์ของโครงการ แหล่งเงินทุนที่จะชำระหนี้คืน ไม่ตรวจสอบยอดหนี้ที่แท้จริงที่จำเลยที่ ๑๙ มีอยู่กับธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ซึ่งหากตรวจสอบก็จะทราบว่าจำเลยที่ ๑๙ มีหนี้ที่ต้องชำระเพียง ๔,๕๐๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท ทั้งไม่ตรวจสอบและประเมินที่ดิน ซึ่งใช้เป็นหลักประกันตามระเบียบของธนาคารผู้เสียหาย เป็นเหตุให้มีการรับรองราคาประเมินที่ดิน หลักประกันสูงถึง ๑๔,๐๐๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท ทั้งที่ความจริงราคาหลักประกันที่แท้จริง มีมูลค่าเพียง ๔,๖๐๖,๐๐๐,๐๐๐ บาท เป็นเหตุให้ธนาคารผู้เสียหายได้รับความเสียหายเป็นเงิน ๘,๓๖๘,๗๓๒,๑๐๐ บาท

๓) จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ขายหุ้นบุริมสิทธิของจำเลยที่ ๒๐ คือ บริษัทกฤษดา มหานครฯ (ซึ่งมีจำเลยที่ ๒๕ และที่ ๒๖ เป็นผู้มีอำนาจทำการแทน) ที่ธนาคาร กรุงไทยฯ ผู้เสียหายถือครองอยู่ ๑๑๘,๕๗๓,๕๓๘ หุ้น ในราคาหุ้นละ ๑๐ บาท เป็นเงิน ๑,๑๘๕,๗๓๕,๓๘๐ บาท โดยขายให้แก่จำเลยที่ ๒๒ ซึ่งมีจำเลยที่ ๒๗ เป็นผู้มีอำนาจทำการแทน ให้เครดิตการชำระค่าหุ้นภายใน ๔ เดือน โดยไม่มีหลักทรัพย์เป็นประกัน โดยไม่มิการวิเคราะห์ฐานะและความสามารถในการชำระหนี้ของจำเลย ที่ ๒๒ เป็นเหตุให้เกิดความเสียหาย 

เนื่องจากธนาคารกรุงไทยฯ ผู้เสียหายไม่ได้รับเงิน ชำระค่าหุ้น ๑,๑๘๕,๗๓๕,๓๘๐ บาท อัยการสูงสุดมีคำขอให้ลงโทษจำเลยดังกล่าวตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๒, ๑๕๗, ๓๕๒, ๓๕๓, ๓๕๔, ๘๓, ๘๔, ๘๖ พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. ๒๕๐๒ มาตรา ๔, ๘, ๑๑ พ.ร.บ.การธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. ๒๕๐๕ มาตรา ๔๖ นว พ.ร.บ.หลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๕ มาตรา ๓๐๗, ๓๐๘, ๓๑๑, ๓๑๓, ๓๑๕ พ.ร.บ.บริษัทมหาชน จำกัด พ.ศ. ๒๕๓๕ มาตรา ๘๕, ๙๑ ขอให้ศาลสั่งให้จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๒๗ ร่วมกันคืนเงิน หรือใช้เงินคืน ๑๐,๐๕๔,๖๔๗,๔๘๐ บาท ให้ธนาคารกรุงไทยฯ และนับโทษของจำเลย ที่ ๑ ต่อจากโทษในคดีอื่น คดีนี้เสร็จการพิจารณาแล้ว ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาฯ นัดฟังคำพิพากษาปลายเดือนสิงหาคม ๒๕๕๗
คำพิพากษาศาลฎีกา