ช่วยสรุปเกี่ยวกับ "ฎีกาเกี่ยวกับ การเรียกค่าวิชาชีพทนายความ (ค่าจ้างว่าความ)" ให้หน่อยสิคะ
แนวฎีกาเกี่ยวกับการเรียกค่าวิชาชีพทนายความ (ค่าจ้างว่าความ)            วิชาชีพทนายความเป็นวิชาชีพที่สําคัญอันกระทบกระเทือนต่อความสงบ เรียบร้อยของประชาชน จึงถือเป็นหลักว่า การที่ทนายความทําความตกลงโอนลูกความให้แก่กันก็ดี หรือการที่ทนายความตกลงกับลูกความโดยกําหนดจํานวนเงินค่าจ้างโดยวิธีแบ่งเอาจากทรัพย์สินที่ลูกความจะได้รับจากผลแห่งคำพิพากษาก็ดี ย่อมเป็นการตกลง ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน จะกระทําไม่ได้           คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๔/๒๕๕๕ สัญญาว่าจ้างทนายความมีลักษณะเป็น ข้อตกลงที่ให้ทนายความเข้าไปมีส่วนได้เสียในทางการเงินโดยตรงในผลของคดีที่รับว่าความ จึงไม่ต้องด้วยหลักจริยธรรมทางวิชาชีพของทนายความ ถือว่าเป็นสัญญาที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน แม้ตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมารยาท ทนายความ พ.ศ. ๒๕๒๙ ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๒๗ (๓) (จ) และมาตรา ๕๑ มิได้กําหนดให้การเข้าเป็นทนายความโดยวิธีสัญญาเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึ่งได้แก่ลูกความของทนายความ เป็นการประพฤติผิดมรรยาททนายความ เช่นเดียวกับพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. ๒๔๗๗ และพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. ๒๕๐๘ ก็มีผลเพียงว่าการทําสัญญาระหว่าง ทนายความและลูกความทํานองนี้ไม่เป็นการผิดมารยาททนายความ อันเป็นมูลให้ลงโทษ ตามมาตรา ๕๒ เท่านั้น หามีผลทําให้ข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจําเลยทั้งเก้า ซึ่งขัดต่อ ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนกลับมีความสมบูรณ์ไม่ สัญญาว่าจ้าง ทนายความระหว่างโจทก์กับจําเลยทั้งเก้าจึงเป็นโมฆะตามมาตรา ๑๕๐           แต่ถ้าเป็นเรื่องการคิดค่าสินจ้างจากเปอร์เซ็นต์ของจํานวนทุนทรัพย์ เป็นเพียงอาศัยเป็นเกณฑ์คำนวณค่าจ้างว่าความว่าคดีชนิดใดจะเรียกค่าจ้างคิดเป็นเปอร์เซ็นต์เท่าใด ของทุนทรัพย์ที่ฟ้องเท่านั้น มิใช่เป็นสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาท อันจําเลยจะพึงได้รับเมื่อชนะคดี จึงไม่เป็นการต้องห้ามและไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อย หรือศีลธรรมอันดีของประชาชน (คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๔๕๔/๒๕๒๘)         นอกจากนี้ การที่ทนายความทําสัญญากับลูกความว่า หากว่าความแพ้ไม่เอาค่าจ้าง หากชนะจึงจะเอาค่าจ้าง เป็นสัญญาที่สมบูรณ์ไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ตามมาตรา ๑๕๐ และข้อตกลงนี้ไม่มีลักษณะเป็นการพนันขันต่อแต่อย่างใด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๗๓/๒๔๘๘)     อ้างอิง รวมคำบรรยายเนติฯ 1/75 นิติกรรมสัญญา (อ.บวรศักดิ์ฯ) เล่มที่4
คำพิพากษาที่กล่าวถึงเรื่องการเรียกค่าวิชาชีพทนายความ (ค่าจ้างว่าความ) และแนวฎีกาที่เกี่ยวข้องนั้นมีสาระสำคัญดังนี้ นะคะ

1. การทนายความมีบทบาทสำคัญต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน
2. คำพิพากษาฎีกาที่กล่าวถึง (คำพิพากษาฎีกาที่ 1584/2555) ระบุว่าสัญญาว่าจ้างทนายความที่ทำให้ทนายความได้รับส่วนได้เสียจากการเงินโดยตรงในผลของคดี
3. คำพิพากษายังชี้ว่าหากมีการทำสัญญาว่าจ้างทนายความโดยวิธีแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาท อันจําเลยจะได้รับเมื่อชนะคดี จะไม่ถือว่าเป็นการผิดมารยาททนายความตามพระราชบัญญัติทนายความ.

4. การคำนวณค่าจ้างวิชาชีพทนายความจะต้องเป็นตามเกณฑ์ที่เกี่ยวกับค่าสินจ้างที่มีต่อทุนทรัพย์ที่ฟ้องเท่านั้น และไม่ใช่การแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาท.
5. การทำสัญญาว่าจ้างทนายความในรูปแบบที่ว่า หากชนะจะได้รับค่าจ้าง 
6. คำพิพากษายังสรุปว่าการทนายความทำสัญญาในลักษณะที่ไม่เป็นมูลให้ลงโทษตามมาตรา ๕๒ เท่านั้น และไม่ถือว่าเป็นการผิดมารยาททนายความ.
7. การที่ทนายความทำสัญญาที่ว่าหากชนะจะได้รับค่าจ้างเป็นการตกลงที่ไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมของประชาชนตามมาตรา ๑๕๐.
8. คำพิพากษายังยกตัวอย่างข้อตกลงที่ไม่มีลักษณะเป็นการพนันและไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อย
ความรู้พื้นฐานกฏหมาย,คำพิพากษาศาลฎีกา