ในกรณีที่พยานหลักฐานของโจทก์เป็นเพียงพยานบอกเล่า และมีข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดหรือไม่ จำเลยจะได้รับประโยชน์อย่างไร?
หัวข้อ ดุลพินิจในการลงโทษ พยานบอกเล่า ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย (มาตรา 185, 226/3 วรรคสอง, 227 วรรคสอง) | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​

 [กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำพิพากษาฎีกาที่ 2915/ 2554 ----- โจทก์และโจทก์ร่วมมีแต่คำซัดทอดของจำเ ลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 และ ส. คำซัดทอดดังกล่าวเป็นเพียงพยานบ อกเล่าซึ่งมีน้ำหนักให้รับฟังได ้น้อย เช่นเดียวกับบันทึกคำให้การของจ ... ที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 นำสืบปฏิเสธว่า ที่ให้การเช่นนั้นเกิดจากการชี้นำของเจ้าพนักงานตำรวจโดยบอกว่าจะกันไว้เป็นพยาน อันเป็นการนำสืบว่าโจทก์และโจทก์ร่วมได้พยานหลักฐานชิ้นนี้ด้วยการจูงใจ มีคำมั่นสัญญา ไม่เป็นการให้การด้วยความสมัครใจ รับฟังไม่ได้ แต่แม้จะรับฟังได้หรือไม่ บันทึกคำให้การดังกล่าวก็เป็นเพียงพยานบอกเล่ามีน้ำหนักให้รับฟังได้น้อยเช่นกัน

เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมไม่อาจนำสืบพิสูจน์ให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหนึ่งอย่างใด อันจะเป็นข้อเท็จจริงแวดล้อมที่ทำให้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 มีส่วนร่วมกระทำความผิดด้วยแล้ว พยานหลักฐานอื่นของโจทก์และโจทก์ร่วมเท่าที่นำสืบมาจึงเป็นเพียงพยานบอกเล่า ไม่เพียงพอที่จะรับฟังลงโทษจำเลยที่ 2 ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 226/3 วรรคสอง กรณียังมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำความผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยที่ 2 ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 227 วรรคสอง และต้องยกประโยชน์ให้แก่จำเลยที่ 2 ในความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วยเพราะเป็นข้อเท็จจริงอันเดียวเกี่ยวพันกันตาม ป.วิ.อ. มาตรา 185 ประกอบมาตรา 215 และมาตรา 225 ที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 นำสืบปฏิเสธว่า ที่ให้การเช่นนั้นเกิดจากการชี้ นำของเจ้าพนักงานตำรวจโดยบอกว่า จะกันไว้เป็นพยาน อันเป็นการนำสืบว่าโจทก์และโจทก ์ร่วมได้พยานหลักฐานชิ้นนี้ด้วย การจูงใจ มีคำมั่นสัญญา ไม่เป็นการให้การด้วยความสมัครใ จ รับฟังไม่ได้ แต่แม้จะรับฟังได้หรือไม่ บันทึกคำให้การดังกล่าวก็เป็นเพ ียงพยานบอกเล่ามีน้ำหนักให้รับฟ เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์และโจท ก์ร่วมไม่อาจนำสืบพิสูจน์ให้รับ ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหนึ่งอย่า งใด อันจะเป็นข้อเท็จจริงแวดล้อมที่ ทำให้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 มีส่วนร่วมกระทำความผิดด้วยแล้ว พยานหลักฐานอื่นของโจทก์และโจทก ์ร่วมเท่าที่นำสืบมาจึงเป็นเพีย งพยานบอกเล่า ไม่เพียงพอที่จะรับฟังลงโทษจำเล ยที่ 2 ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 226/ 3 วรรคสอง กรณียังมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยท ี่ 2 ได้กระทำความผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้ นให้จำเลยที่ 2 ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 227 วรรคสอง และต้องยกประโยชน์ให้แก่จำเลยที ่ 2 ในความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนโ ดยไม่ได้รับใบอนุญาต ที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจ ริงด้วยเพราะเป็นข้อเท็จจริงอัน
ในกรณีที่พยานหลักฐานของโจทก์เป็นเพียงพยานบอกเล่า และมีข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดหรือไม่ จำเลยจะได้รับประโยชน์แห่งความสงสัย ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ซึ่งหมายความว่า ศาลจะต้องยกฟ้องคดี

หลักการนี้มีเหตุผลดังนี้:

การลงโทษบุคคลใดๆ จะต้องอาศัยพยานหลักฐานที่แน่นหนาเพียงพอ ที่จะทำให้ศาลเชื่อได้ว่าบุคคลนั้นกระทำความผิดจริง
หากพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมายังมีข้อสงสัย แสดงว่ายังไม่ชัดเจนว่าจำเลยกระทำความผิดจริงหรือไม่
ในกรณีที่มีข้อสงสัย ศาลจะต้องให้ความเป็นธรรมแก่จำเลย โดยยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย
ประมวลวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง บัญญัติไว้ว่า "ในคดีอาญา เมื่อยังมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยกระทำความผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลย"
ดังนั้น ในกรณีที่โจทก์มีแต่พยานบอกเล่า และยังมีข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดหรือไม่ ศาลจะต้องยกฟ้องคดี แม้ว่าโจทก์จะมีพยานหลักฐานอื่นเพิ่มเติมก็ตาม
อย่างไรก็ตาม หลักการนี้ไม่ได้หมายความว่าจำเลยจะพ้นผิดเสมอไป ยังมีกรณีอื่นๆ ที่ศาลอาจไม่ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย เช่น
กรณีที่จำเลยให้การเท็จ
กรณีที่จำเลยมีพฤติการณ์ที่น่าเชื่อว่ากระทำความผิด
กรณีที่มีพยานหลักฐานอื่นที่สนับสนุนว่าจำเลยกระทำความผิด
โดยศาลจะต้องพิจารณาพยานหลักฐานทั้งหมดอย่างรอบคอบ โดยไม่ลำเอียงต่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง และตัดสินคดีตามข้อเท็จจริงและกฎหมาย
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายลักษณะพยาน (ทั้งวิแพ่งและวิอาญา)