เหตุใด พยานบอกเล่าจึงถือเป็นพยานหลักฐานที่ไม่น่าเชื่อถือ
พยานบอกเล่า หมายถึง ข้อความซึ่งเป็นการบอกเล่าที่พยานบุคคลใดนำมาเบิกความต่อศาลหรือไม่บันทึกไว้ในเอกสารหรือวัตถุอื่นใดซึ่งอ้างเป็นพยานหลักฐานต่อศาล หากนำเสนอเพื่อพิสูจน์ความจริงแห่งข้อความนั้นให้ถือเป็นพยานบอกเล่า

โดยหลักแล้ว ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 226/3 บัญญัติห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่า เว้นแต่จะมีเหตุเข้าข้อยกเว้นตามมาตรา 226/3 วรรคสอง

เหตุผลที่กฎหมายห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่านั้น เนื่องมาจากพยานบอกเล่ามีลักษณะที่ไม่น่าเชื่อถือ เนื่องจาก

พยานบอกเล่าเป็นคำบอกเล่าของบุคคลที่สาม ซึ่งอาจมีการบิดเบือนหรือเปลี่ยนแปลงความจริงได้ เนื่องจากผู้บอกเล่าอาจจำผิด เข้าใจผิด หรือมีเจตนาให้ข้อมูลเท็จ
พยานบอกเล่าไม่สามารถนำมาตรวจสอบได้ เนื่องจากผู้บอกเล่าอาจไม่อยู่ให้ซักถามเพิ่มเติมได้
อย่างไรก็ตาม กฎหมายก็ได้มีการบัญญัติข้อยกเว้นไว้บางประการ เพื่อให้ศาลสามารถรับฟังพยานบอกเล่าได้ ในกรณีที่พยานบอกเล่ามีความน่าเชื่อถือสูง หรือมีความจำเป็นที่จะต้องรับฟังพยานบอกเล่า เพื่อให้เกิดความยุติธรรมแก่คู่ความ

ตัวอย่างกรณีศาลสามารถรับฟังพยานบอกเล่าได้ เช่น

คำบอกเล่าของผู้ตายในขณะที่ใกล้จะตาย
คำบอกเล่าของบุคคลซึ่งได้รับความกระทบกระเทือนทางกายหรือจิตใจจนไม่สามารถให้การต่อศาลได้
คำบอกเล่าของบุคคลซึ่งอยู่ในภาวะคับขันหรือตกอยู่ในอันตราย
คำบอกเล่าของบุคคลซึ่งอยู่ในระหว่างการสอบสวนและบันทึกไว้โดยพนักงานสอบสวน
อย่างไรก็ตาม แม้จะมีข้อยกเว้นให้ศาลสามารถรับฟังพยานบอกเล่าได้ แต่ศาลก็จะต้องพิจารณาถึงความน่าเชื่อถือของพยานบอกเล่าประกอบ โดยอาจพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น

ความน่าเชื่อถือของผู้บอกเล่า
โอกาสที่ผู้บอกเล่าจะรู้ข้อเท็จจริงตามคำบอกเล่า
ความเป็นไปของคำบอกเล่า
ดังนั้น ศาลจึงควรพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนรับฟังพยานบอกเล่า เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดในการตัดสินคดี
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)