การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยทรัพย์สินของจำเลยโดยมีผู้พิพากษาคนเดียวเป็นองค์คณะนั้น  ขัดต่อบทบัญญัติกฎหมายใดบ้าง และส่งผลอย่างไรต่อคดี?
การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยทรัพย์สินของจำเลยโดยมีผู้พิพากษาคนเดียวเป็นองค์คณะนั้น  ขัดต่อบทบัญญัติกฎหมายดังต่อไปนี้:

1. พระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 26

มาตรา 26 บัญญัติว่า  "ในศาลชั้นต้น  นอกจากศาลแขวงและศาลยุติธรรมอื่นซึ่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น  ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อยสองคน  และต้องไม่เป็นผู้พิพากษาประจำศาลเกินหนึ่งคน  จึงเป็นองค์คณะที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งหรือคดีอาญาทั้งปวง"

2. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 246

มาตรา 246 บัญญัติว่า  "ศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่ง  เว้นแต่คดีที่อยู่ในอำนาจของศาลแขวง"

3. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247

มาตรา 247 บัญญัติว่า  "ศาลชั้นต้น  นอกจากศาลแขวง  พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งโดยองค์คณะ  เว้นแต่คดีที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวมีอำนาจ"

ผลของการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งโดยมีผู้พิพากษาคนเดียวเป็นองค์คณะ:

คำสั่งของศาลชั้นต้นนั้น ไม่มีผล เพราะศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจที่จะออกคำสั่งดังกล่าว
คู่ความสามารถนำคดีขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์เพื่อขอให้ศาลอุทธรณ์ เพิกถอน คำสั่งของศาลชั้นต้น
คดีจะต้องถูกส่งกลับไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้ดำเนินการใหม่ โดยมีผู้พิพากษาครบองค์คณะ
เหตุผลที่กฎหมายกำหนดให้ศาลชั้นต้นมีผู้พิพากษาครบองค์คณะในการพิจารณาพิพากษาคดี:

เพื่อ คุ้มครองสิทธิของคู่ความ ให้ได้รับการพิจารณาคดีอย่างรอบคอบ ยุติธรรม และโปร่งใส
เพื่อ ป้องกันความผิดพลาด ในการตัดสินคดี
เพื่อ รักษาความน่าเชื่อถือ ของระบบตุลาการ
ประเด็นสำคัญ:

ศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งโดยองค์คณะ เว้นแต่คดีที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวมีอำนาจ
การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งโดยมีผู้พิพากษาคนเดียวเป็นองค์คณะนั้น ไม่มีผล และคู่ความสามารถนำคดีขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์เพื่อขอให้เพิกถอนคำสั่ง
กฎหมายกำหนดให้ศาลชั้นต้นมีผู้พิพากษาครบองค์คณะในการพิจารณาพิพากษาคดี เพื่อคุ้มครองสิทธิของคู่ความ ป้องกันความผิดพลาด และรักษาความน่าเชื่อถือของระบบตุลาการ
กฎหมายพระธรรมนูญศาลยุติธรรม