จงบอก 7 ความคิดต้องห้ามถ้าอยากรวย ในรูปแบบของการเปรียบเทียบคำพูดระหว่างพ่อจนกับพ่อรวย
1. พ่อจนบอกว่า “ฉันซื้อมันไม่ได้หรอก” พ่อรวยบอกว่า “ฉันจะซื้อมันได้อย่างไร”
ประโยคของพ่อจนเป็นเพียงประโยคบอกเล่าที่ชวนให้ท้อถอยเสียเหลือเกิน แค่พูดคำนี้สมองก็ไม่ทำงานต่อแล้ว ส่วนประโยคของพ่อรวยเป็นคำถามที่กระตุ้นสมองให้คิดหาวิธีสร้างเงินเพื่อมาซื้อสิ่งนั้น ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าควรจะซื้อทุกอย่างที่ปรารถนา แต่ประเด็นอยู่ที่การฝึกสมองให้คิดหาคำตอบเรื่อยๆ ต่างหาก ว่าจะหาทางสร้างเงินอย่างไร

2. พ่อจนบอกว่า “ฉันทำงานเพื่อเงิน” พ่อรวยบอกว่า “เงินทำงานให้ฉัน”
ความแตกต่างระหว่างคนรวยกับคนธรรมดาอย่างหนึ่ง คือ วิธีที่พวกเขาได้รับเงิน คนธรรมดาส่วนใหญ่ทำงานแลกเวลาหาเงินกันไป แม้จะการันตีว่าได้เงินแน่นอนแต่ถ้ามัวแต่ทำงานแบบนี้อย่างเดียวโดยไม่หาทางให้เงินงอกเงยทางอื่นเลย ก็อาจจะทำให้เงินไม่พอในอนาคต และมีความเสี่ยงหากเกิดกรณีตกงานอีก ในขณะที่คนรวยนั้นส่วนใหญ่จะมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ทำงานแบบมีค่าคอมมิชชั่น หรือเลือกลงทุนในสินทรัพย์ต่างๆ

3. พ่อจนบอกว่า “เรื่องเงินทอง อย่าไปเสี่ยง” พ่อรวยบอกว่า “จงเรียนรู้วิธีบริหารความเสี่ยง”
มีหลายคนที่กลัวความเสี่ยง จึงเก็บเงินไว้กับตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าจริง ๆ ว่าความเสี่ยงนั้นสามารถบริหารจัดการกันได้ คนรวยส่วนใหญ่ลงเล่นเกมการเงินเพื่อเอาชนะ ซึ่งต้องมีความกล้าได้กล้าเสียระดับหนึ่ง แต่ขณะเดียวกันก็สามารถรับความไม่แน่ไม่นอนได้ นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่ได้แค่หลับหูหลับตาก้าวเข้าไปสู้รบแบบไม่รู้เรื่องอะไร แบบนั้นอันตราย พวกเขาต้องกล้าที่จะรับความเสี่ยงแบบชาญฉลาด ซึ่งต้องใช้ประสบการณ์และความรู้ระดับหนึ่ง ดังนั้น เพื่อที่จะให้ได้ประสบการณ์และความรู้มากขึ้น ก็ต้องลองผิดลองถูกและเรียนรู้ทุกครั้งเมื่อสำเร็จหรือล้มเหลว เพื่อช่วยสร้างความแข็งแกร่งและเข้าใจความเสี่ยงมากขึ้น

4. พ่อจนบอกว่า “บ้านของฉันคือสินทรัพย์” พ่อรวยบอกว่า “บ้านของฉันคือหนี้สิน”
ความแตกต่างระหว่างสินทรัพย์และหนี้สิน คือ สินทรัพย์คือสิ่งที่จะยังทำเงินได้ ส่วนหนี้สินจะดึงเงินออกจากตนเอง จุดสำคัญคือต้องเข้าใจว่าสินทรัพย์และหนี้สินต่างกันอย่างไร

5. พ่อจนบอกว่า “เรียนให้หนักเข้าไว้ จะได้ทำงานในบริษัทดีๆ” พ่อรวยบอกว่า “เรียนให้หนักเข้าไว้ จะได้สามารถเป็นเจ้าของบริษัทดีๆ ได้”
เหล่าคนรวยมักไม่กลัวที่จะคิดการใหญ่ ตั้งความหวังไว้สูงๆ และคาดหวังว่าจะทำเงินได้เยอะๆ ในขณะที่คนธรรมดาทั่วไปคาดหวังว่าจะต้องลำบาก และไม่ได้ตั้งเป้าหมายไว้สูงมาก

6. พ่อจนบอกว่า “ฉันไม่มีวันรวยหรอก” พ่อรวยบอกว่า “ฉันเป็นคนรวย”
แม้ว่าพ่อรวยจะเจอภาวะล้มละลาย ก็ยังเรียกตัวเองว่า “คนรวย” โดยเสริมว่า ความแตกต่างระหว่างการล้มละลายกับความจนคือ การล้มละลายมันแค่ชั่วคราว แต่ความจนคือตลอดไป

7. พ่อจนบอกว่า “ฉันไม่สนใจเรื่องเงินหรอก” พ่อรวยบอกว่า “เงินคืออำนาจ”
ส่วนใหญ่มักถูกสอนให้เรียนดีๆ หางานดีๆ และพอใจในชีวิตที่มีอยู่ จะว่าเป็นความคิดที่ดีมันก็ดี มันทำให้ไม่โลภอยากได้อะไรเกินตัวเกินไป แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจจะปิดกั้นศักยภาพบางอย่างที่อาจจะเติบโตได้อีก ในทางตรงกันข้าม คนรวยจะคิดถึงเรื่องเงินแบบเป็นขั้นเป็นตอน และมองเงินว่าเป็นเครื่องมือที่มีอำนาจซึ่งสามารถนำมาซึ่งตัวเลือกและโอกาสต่างๆ ได้ พูดง่ายๆ คือ ไม่ว่าเงินจะถูกมองไม่ดีอย่างไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมีเงินเยอะๆ ก็ถือเป็นแต้มต่อให้ชีวิตจริงๆ
ความรู้ทางการเงิน