จำเลยใช้อาวุธมีดฟันทำร้ายผู้เสียหาย ส่วนพวกของจำเลยคนหนึ่งใช้อาวุธปืนยิงถูกขาผู้เสียหายจะถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยหรือไม่ จำเลยใช้อาวุธมีดฟันทำร้ายผู้เสียหาย ส่วนพวกของจำเลยคนหนึ่งใช้อาวุธปืนยิงถูกขาผู้เสียหายจะถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยหรือไม่
จำเลยใช้อาวุธมีดฟันทำร้ายผู้เสียหาย ส่วนพวกของจำเลยคนหนึ่งใช้อาวุธปืนยิงถูกขาผู้เสียหายจะถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยหรือไม่ จำเลยใช้อาวุธมีดฟันทำร้ายผู้เสียหาย ส่วนพวกของจำเลยคนหนึ่งใช้อาวุธปืนยิงถูกขาผู้เสียหายจะถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยหรือไม่ ศึกษาวิเคราะห์จากฎีกา 2356/2556
ป.อ. มาตรา 80 พยายาม
มาตรา 83 ตัวการ
มาตรา 295 ทำร้ายร่างกาย
มาตรา 371 พาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะ ศึกษาวิเคราะห์จากฎีกา 2356/2556
ป.อ. มาตรา 80 พยายาม
มาตรา 83 ตัวการ
มาตรา 295 ทำร้ายร่างกาย
มาตรา 371 พาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะ ข้อเท็จจริง ข้อเท็จจริง 1. อัยการเป็นโจทก์ยื่นฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. อาวุธปืนฯ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 83, 91, 288, 371 2. ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 297, 371 ประกอบมาตรา 83 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษฐานร่วมกันพาอาวุธมีดไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควร ปรับ 100 บาท ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 2 ปี....... ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก
2.1 คำว่า ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้น ในส่วน ป.อ. ได้แก่ ข้อหาฐานพยายามฆ่า ตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 นั้น ให้ยกฟ้องโจทก์ 3. โจทก์และจำเลยยื่นอุทธรณ์ ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 295 ประกอบมาตรา 80, 83 จำคุก 4 เดือนและปรับ 2,500 บาท และเมื่อรวมโทษตาม ป.อ. มาตรา 371 แล้วเป็นจำคุก 4 เดือนและปรับ 2,600 บาท รอการลงโทษจำคุกไว้ 3 ปี................ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
3.1 คำว่า นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นั้น หมายความว่า ศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องในความผิดฐานพยายามฆ่าตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ด้วย
3.2 ผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ถือว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาก (จากไม่รอการลงโทษ เป็น รอการลงโทษในความผิดฐานทำร้ายร่างกาย) และถือว่ายกฟ้องข้อหาตาม ป.อ. มาตรา 288, 80 ผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์สำหรับโจทก์แล้ว
(1) ข้อหาทำร้ายร่างกายต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 219
(2) คดีข้อหาพยายามฆ่า ตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ต้องถือว่าทั้งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง คดีของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 220
(3) หากโจทก์ประสงค์จะยื่นฎีกาต้องดำเนินการตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 4. โจทก์ยื่นฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกา ประเด็นขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกามีว่า การยิงของพวกจำเลยถูกขาผู้เสียหายนั้นจะฟังว่าจำเลยมีเจตนาร่วมกระทำความผิดด้วยหรือไม่ ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า
4.1 เมื่อจำเลยใช้มีดฟันผู้เสียหายที่ 2 แล้ว พวกของจำเลยที่วิ่งออกมากลางถนนด้วยกันก็ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหายที่ 2 โดยไม่ปรากฏว่าก่อนเกิดเหตุจำเลยรู้หรือไม่ว่าพวกของจำเลยดังกล่าวมีอาวุธปืนติดตัวมาด้วย ขณะเกิดเหตุจำเลยก็ไม่ได้พูดว่าให้พวกของจำเลยยิงผู้เสียหายที่ 2 หรือพูดด้วยถ้อยคำใดที่พอจะให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาจะให้พวกของจำเลยยิงผู้เสียหายที่ 2 หลังเกิดเหตุก็ไม่ได้ความชัดแจ้งว่าจำเลยได้หนีไปกับพวกที่ใช้อาวุธปืนยิง เพราะผู้เสียหายทั้งสามเบิกความตรงกันว่า พอมีเสียงปืนดังขึ้นผู้เสียหายที่ 3 ซึ่งเป็นคนขับก็เร่งเครื่องรถจักรยานยนต์ออกไปจากที่เกิดเหตุ โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยกับพวกหนีไปทางใด ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้เสียหายที่ 2 ถึงกับจะคิดฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ให้ตาย อย่างไรก็ตามจากตำแหน่งบาดแผลที่โคนขา ผู้เสียหายที่ 2 ประกอบข้อเท็จจริงที่พวกของจำเลยยืนยิงอยู่ใกล้ผู้เสียหายที่ 2 ถึงขนาดมีเขม่าดินปืนติดที่ปากบาดแผลนั้นก็ไม่อาจรับฟังได้ว่า พวกของจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ให้ตาย เพราะหากจะฆ่าให้ตายพวกของจำเลยก็สามารถยิงไปที่ส่วนสำคัญอื่นๆ ของร่างกาย เช่น ลำตัวหรือศีรษะของผู้เสียหายที่ 2 ได้ ดังนั้น พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบและพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงจึงไม่พอให้รับฟังได้ว่า จำเลยมีเจตนาร่วมกับพวก มีอาวุธปืนและร่วมกันยิงพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์ฟ้อง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ยกฟ้องทั้งสามข้อหามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล
4.2 ศาลฎีกาพิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษ ............. ในความผิดฐานร่วมกันพยายามทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ตาม ป.อ. มาตรา 295 ประกอบมาตรา 80, 83……. ให้จำคุก 4 เดือน................  หมายเหตุ
1. พฤติการณ์ของจำเลยที่ศาลลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 295, 80, 83 นั้น ได้แก่จำเลยใช้มีดวิ่งไล่ฟันผู้เสียหาย แต่ยังฟันไม่ถูก
2. พวกของจำเลยที่ใช้ปืนยิงนั้นเป็นเรื่องเฉพาะตัว น่าจะมีความผิดตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 แต่พวกของจำเลยยังจับตัวไม่ได้จึงไม่ได้ถูกนำมาพิจารณาในคดีนี้
3. คำถามเกี่ยวกับตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 ในทุกสนามสอบนั้นจะถูกสอดแทรกในความผิดฐานอื่นๆ ด้วย และให้ศึกษาจากตัวอย่างคำถามต่อไปนี้ ซึ่งอาจารย์ประยุทธเคยแนะนำไว้ว่า คำถามที่อาจารย์ต่างๆ ตั้งไว้ถือเป็นแหล่งความรู้ในการใช้กฎหมายอีกวิธีหนึ่งและควรต้องใช้จินตนาการในการตอบเสมอ หมายเหตุ ตัวอย่าง คำถาม
นายแดงและนายดำร่วมกันฉุดนางสาวบี อายุ 17 ปีไปเสียจากบิดามารดาเพื่อข่มขืนกระทำชำเรา โดยช่วยกันอุ้มนางสาวบีไปได้ 100 เมตร จากนั้นนายแดงขอตัวกลับบ้านไป นายดำฉุดนางสาวบีต่อไปอีก 10 เมตร และข่มขืนกระทำชำเรานางสาวบี มีปัญหาว่า นายแดงและนายดำ มีความรับผิดทางอาญาอย่างไร คำถาม คำตอบ
ความรับผิดของนายแดงและนายดำต้องพิจารณาจากความผิดที่ทำ ตามปัญหานี้ มีความผิดหลายฐาน ได้แก่ ร่วมกันพาผู้อื่นไปเพื่อการอนาจาร ตาม ป.อ. มาตรา 284 ร่วมกันหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้อื่น หรือกระทำให้ผู้อื่นปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ตาม ป.อ. มาตรา 310 และข่มขืนกระทำชำเราผู้อื่น ตาม ป.อ. มาตรา 276 ความผิดเหล่านี้นางสาวบีเป็นผู้เสียหาย ส่วนความผิดฐานร่วมกันพรากผู้เยาว์อายุกว่า 15 ปี แต่ยังไม่เกิน 18 ปี ไปเสียจากบิดามารดาผู้ปกครองตาม ป.อ. มาตรา 318 นั้นบิดามารดานางสาวบีเป็นผู้เสียหาย คำตอบ สำหรับความผิดฐานร่วมกันพาผู้อื่นไปเพื่อการอนาจารตาม ป.อ. มาตรา 284 และฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้อื่นตาม ป.อ. มาตรา 310 นายแดงและนายดำมีการกระทำร่วมกันคือร่วมกันฉุดนางสาวบีโดยอุ้มไป นอกจากจะเป็นการพาไปเพื่อการอนาจารแล้ว ยังเป็นการทำให้นางสาวบีปราศจากเสรีภาพและร่างกายด้วย นายแดงและนายดำร่วมกระทำด้วยกัน จึงเป็นตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 ความผิดฐานร่วมกันพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลตาม ป.อ. มาตรา 318 นายแดงและนายดำกระทำร่วมกันจึงเป็นตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 และเป็นการกระทำต่อบิดา มารดา ของนางสาวบี บิดามารดาของนางสาวบีจึงเป็นผู้เสียหายในความผิดฐานนี้ ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้อื่นตาม ป.อ. มาตรา 276 ผู้ที่ลงมือกระทำผิดมีคนเดียวคือนายดำ นายแดงไม่ได้เป็นตัวการในความผิดฐานนี้ เพราะนายแดงได้ขอตัวกลับบ้านไปก่อนที่นายดำจะลงมือกระทำผิดนายดำจึงมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 276 แต่การที่นายแดงช่วยอุ้มนางสาวบีมาเป็นการช่วยเหลือนายดำในการกระทำผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราก่อนที่นายดำจะกระทำผิด นายแดงจึงเป็นผู้สนับสนุนนายดำที่กระทำความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา นายแดงจึงมีความผิดตามมาตรา 276 ประกอบมาตรา 86 (เทียบคำพิพากษาฎีกาที่ 7/2525) ที่มา : ทบทวนหลักกฏหมายกับอาจารย์ประยุทธ
ศึกษาวิเคราะห์จากฎีกา 2356/2556
- ป.อ. มาตรา 80 พยายาม
- มาตรา 83 ตัวการ
- มาตรา 295 ทำร้ายร่างกาย
 -มาตรา 371 พาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะ

ข้อเท็จจริง

1. อัยการเป็นโจทก์ยื่นฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. อาวุธปืนฯ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 83, 91, 288, 371

2. ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 297, 371 ประกอบมาตรา 83 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษฐานร่วมกันพาอาวุธมีดไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควร ปรับ 100 บาท ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 2 ปี....... ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก
   2.1 คำว่า ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้น ในส่วน ป.อ. ได้แก่ ข้อหาฐานพยายามฆ่า ตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 นั้น ให้ยกฟ้องโจทก์

3. โจทก์และจำเลยยื่นอุทธรณ์ ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 295 ประกอบมาตรา 80, 83 จำคุก 4 เดือนและปรับ 2,500 บาท และเมื่อรวมโทษตาม ป.อ. มาตรา 371 แล้วเป็นจำคุก 4 เดือนและปรับ 2,600 บาท รอการลงโทษจำคุกไว้ 3 ปี................ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
   3.1 คำว่า นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นั้น หมายความว่า ศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องในความผิดฐานพยายามฆ่าตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ด้วย
   3.2 ผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ถือว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาก (จากไม่รอการลงโทษ เป็น รอการลงโทษในความผิดฐานทำร้ายร่างกาย) และถือว่ายกฟ้องข้อหาตาม ป.อ. มาตรา 288, 80 

ผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์สำหรับโจทก์แล้ว
(1) ข้อหาทำร้ายร่างกายต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 219
(2) คดีข้อหาพยายามฆ่า ตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ต้องถือว่าทั้งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง คดีของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 220
(3) หากโจทก์ประสงค์จะยื่นฎีกาต้องดำเนินการตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221

4. โจทก์ยื่นฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกา ประเด็นขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกามีว่า การยิงของพวกจำเลยถูกขาผู้เสียหายนั้นจะฟังว่าจำเลยมีเจตนาร่วมกระทำความผิดด้วยหรือไม่ ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า
   4.1 เมื่อจำเลยใช้มีดฟันผู้เสียหายที่ 2 แล้ว พวกของจำเลยที่วิ่งออกมากลางถนนด้วยกันก็ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหายที่ 2 โดยไม่ปรากฏว่าก่อนเกิดเหตุจำเลยรู้หรือไม่ว่าพวกของจำเลยดังกล่าวมีอาวุธปืนติดตัวมาด้วย ขณะเกิดเหตุจำเลยก็ไม่ได้พูดว่าให้พวกของจำเลยยิงผู้เสียหายที่ 2 หรือพูดด้วยถ้อยคำใดที่พอจะให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาจะให้พวกของจำเลยยิงผู้เสียหายที่ 2 หลังเกิดเหตุก็ไม่ได้ความชัดแจ้งว่าจำเลยได้หนีไปกับพวกที่ใช้อาวุธปืนยิง เพราะผู้เสียหายทั้งสามเบิกความตรงกันว่า พอมีเสียงปืนดังขึ้นผู้เสียหายที่ 3 ซึ่งเป็นคนขับก็เร่งเครื่องรถจักรยานยนต์ออกไปจากที่เกิดเหตุ โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยกับพวกหนีไปทางใด ทั้งก่อนเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยมีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้เสียหายที่ 2 ถึงกับจะคิดฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ให้ตาย อย่างไรก็ตามจากตำแหน่งบาดแผลที่โคนขา ผู้เสียหายที่ 2 ประกอบข้อเท็จจริงที่พวกของจำเลยยืนยิงอยู่ใกล้ผู้เสียหายที่ 2 ถึงขนาดมีเขม่าดินปืนติดที่ปากบาดแผลนั้นก็ไม่อาจรับฟังได้ว่า พวกของจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ให้ตาย เพราะหากจะฆ่าให้ตายพวกของจำเลยก็สามารถยิงไปที่ส่วนสำคัญอื่นๆ ของร่างกาย เช่น ลำตัวหรือศีรษะของผู้เสียหายที่ 2 ได้ ดังนั้น พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบและพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงจึงไม่พอให้รับฟังได้ว่า จำเลยมีเจตนาร่วมกับพวก มีอาวุธปืนและร่วมกันยิงพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์ฟ้อง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ยกฟ้องทั้งสามข้อหามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล
   4.2 ศาลฎีกาพิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษ ............. ในความผิดฐานร่วมกันพยายามทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ตาม ป.อ. มาตรา 295 ประกอบมาตรา 80, 83……. ให้จำคุก 4 เดือน................ 

หมายเหตุ
   1. พฤติการณ์ของจำเลยที่ศาลลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 295, 80, 83 นั้น ได้แก่จำเลยใช้มีดวิ่งไล่ฟันผู้เสียหาย แต่ยังฟันไม่ถูก
   2. พวกของจำเลยที่ใช้ปืนยิงนั้นเป็นเรื่องเฉพาะตัว น่าจะมีความผิดตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 แต่พวกของจำเลยยังจับตัวไม่ได้จึงไม่ได้ถูกนำมาพิจารณาในคดีนี้
   3. คำถามเกี่ยวกับตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 ในทุกสนามสอบนั้นจะถูกสอดแทรกในความผิดฐานอื่นๆ ด้วย และให้ศึกษาจากตัวอย่างคำถามต่อไปนี้ ซึ่งอาจารย์ประยุทธเคยแนะนำไว้ว่า คำถามที่อาจารย์ต่างๆ ตั้งไว้ถือเป็นแหล่งความรู้ในการใช้กฎหมายอีกวิธีหนึ่งและควรต้องใช้จินตนาการในการตอบเสมอ
ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย,คำพิพากษาศาลฎีกา