ในกรณีที่มีข้อพิพาทเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง ศาลมีหน้าที่ต้องใช้วิธีใดในการตัดสินคดี?
ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 134 บัญญัติว่า "ไม่ว่ากรณีใดๆ ห้ามมิให้ศาลที่รับฟ้องคดีไว้ ปฏิเสธไม่ยอมพิพากษาหรือมีคำสั่งชี้ขาดคดีโดยอ้างว่า ไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่จะใช้บังคับแก่คดี หรือว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่จะใช้บังคับนั้น เคลือบคลุมหรือไม่บริบูรณ์"

หลักทั่วไป:

ศาลมีหน้าที่ต้องพิจารณาพิพากษาคดีทุกคดีที่รับฟ้องไว้ regardless of whether there is a specific law that applies to the case.
ศาลไม่สามารถปฏิเสธที่จะพิจารณาคดีโดยอ้างว่าไม่มีกฎหมายที่บังคับใช้ได้
ศาลมีหน้าที่ต้องใช้วิธีการต่างๆ ในการตัดสินคดี ดังนี้

1. บทบัญญัติแห่งกฎหมาย:

ศาลต้องพิจารณาบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคดี
ศาลต้องตีความบทบัญญัติแห่งกฎหมายอย่างถูกต้อง
ศาลต้องนำบทบัญญัติแห่งกฎหมายมาปรับใช้กับข้อเท็จจริงของคดี

2. จารีตประเพณี:

กรณีที่ไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่บัญญัติในเรื่องนั้นไว้โดยเฉพาะ ศาลต้องพิจารณาตามจารีตประเพณีแห่งท้องถิ่น
จารีตประเพณีต้องไม่ขัดต่อกฎหมาย
จารีตประเพณีต้องเป็นที่ประจักษ์ชัด

3. เทียบบทกฎหมาย:

กรณีที่ไม่มีจารีตประเพณี ศาลต้องพิจารณาตามเทียบบทกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่ง
ศาลต้องเลือกเทียบบทกฎหมายที่เหมาะสมกับคดีมากที่สุด
ศาลต้องอธิบายเหตุผลในการเลือกเทียบบทกฎหมาย

4. หลักกฎหมายทั่วไป:

กรณีที่ไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมาย จารีตประเพณี หรือเทียบบทกฎหมาย ศาลต้องพิจารณาตามหลักกฎหมายทั่วไป
หลักกฎหมายทั่วไปต้องเป็นหลักกฎหมายที่เป็นที่ยอมรับในสังคม
หลักกฎหมายทั่วไปต้องสอดคล้องกับหลักความยุติธรรมและความเป็นธรรม
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ความรู้พื้นฐานกฏหมาย