ช่วยสรุปบทความ เก็งรายข้อ เนติฯ ข้อ 5-6 จาก ฎีกาอาญาน่าสนใจสมัย1/ 66
คำถาม   การพาเด็กไป โดยมิได้มีเจตนาที่จะเรียกร้องเอาทรัพย์สินเพื่อเป็นค่าไถ่ แต่เรียกร้องเอาทรัพย์สินที่เชื่อว่าควรจะได้ จะเป็นความผิดฐานใด

คำตอบ   มีคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยไว้  ดังนี้

คำพิพากษาฎีกาที่  9046/2554  จำเลยและผู้เสียหายรู้จักคุ้นเคยกันมานาน จำเลยเคยเลี้ยงดูบุตรคนอื่นของผู้เสียหายก่อนเกิดเหตุมาแล้ว 2 คน การที่จำเลยพาเด็กหญิง ฟ. ไปจากผู้เสียหายตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายน 2549 ในวันดังกล่าวจำเลยและผู้เสียหายได้พูดคุยกันทางโทรศัพท์ จำเลยก็ไม่ได้เรียกร้องทองคำและเงินจาก อ. ในทันที จำเลยพึ่งจะโทรศัพท์ถึง ต. น้องสาวผู้เสียหายในวันที่ 11 มิถุนายน  2549 และมีการพูดคุยให้ผู้เสียหายนำทองคำหนัก 5 บาท และให้ อ. นำเงินจำนวน  500,000 บาทไปมอบให้แก่จำเลย จึงน่าเชื่อว่าการที่จำเลยพาเด็กหญิง ฟ. ไปจากผู้เสียหาย จำเลยมิได้มีเจตนาที่จะเรียกร้องเอาทองคำและเงินจำนวนดังกล่าวจากผู้เสียหาย และ อ. เพื่อเป็นค่าไถ่มาตั้งแต่แรก การที่จำเลยโทรศัพท์ถึง ต. น้องสาวผู้เสียหายในวันที่  1 มิถุนายน 2549 และมีการเรียกร้องเอาทองคำจากผู้เสียหายและเงินจาก อ. ก็ได้ความว่าเป็นการเรียกร้องเอาทองคำเท่ากับจำนวนที่จำเลยมอบทองคำให้ผู้เสียหายไปจำนำ ส่วนจำนวนเงินที่จำเลยเรียกร้องจาก อ.นั้น แม้จะเป็นจำนวนเกินกว่าที่จำเลยอ้างว่า อ. เป็นหนี้จำเลย แต่ก็ได้ความว่าเงินดังกล่าวเป็นเงินค่าที่ดินที่ อ. จะต้องคืนให้แก่จำเลย โดยจำเลยให้การด้วยว่าจำเลยได้ลงทุนปรับที่ดินที่ซื้อจาก อ. และใช้เงินไปมากแล้ว ทั้งข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่า อ. เป็นญาติหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้เสียหายหรือเด็กหญิง ฟ. ที่จำเลยจะใช้เป็นเงื่อนไขในการเรียกร้องเงินจาก อ. จึงน่าเชื่อว่าจำเลยมีเจตนาที่จะเรียกร้องเอาทองคำและเงินที่จำเลยเชื่อว่าจำเลยควรจะได้ ดังนั้น ทองคำและเงินที่จำเลยเรียกร้องจากผู้เสียหายและ อ. ดังกล่าวจึงมิใช่ค่าไถ่ตาม ป.อ.มาตรา 1 (13) การกระทำของจำเลยจึงไม่มีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 313 แต่การที่จำเลยพาเด็กหญิง ฟ. ซึ่งมีอายุเพียง 1 ปีเศษ ไปจากผู้เสียหายและไม่ยอมคืนให้แก่ผู้เสียหายดังกล่าว เป็นการหน่วงเหนี่ยวเด็กหญิง ฟ. อันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 310 วรรคแรก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความผิดฐานเรียกค่าไถ่ตาม ป.อ. มาตรา  313 (3) วรรคแรก ที่โจทก์ฟ้อง ศาลฎีกาจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 310 วรรคแรกได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคท้าย
คำถาม   การพาเด็กไป โดยมิได้มีเจตนาที่จะเรียกร้องเอาทรัพย์สินเพื่อเป็นค่าไถ่ แต่เรียกร้องเอาทรัพย์สินที่เชื่อว่าควรจะได้ จะเป็นความผิดฐานใด

คำตอบ   มีคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยไว้  ดังนี้

คำพิพากษาฎีกาที่  9046/2554  
จำเลยเลี้ยงบุตรของผู้เสียหายมา 2 คนก่อนเกิดเหตุ พวกเขาคุยกันทางโทรศัพท์ในวันที่ 11 มิถุนายน 2549 โดยจำเลยไม่เรียกร้องทองคำและเงินจากผู้เสียหายทันที ผู้เสียหายและจำเลยคุยกันและตกลงให้ผู้เสียหายนำทองคำ 5 บาทและอ. นำเงิน 500,000 บาทมอบให้จำเลย การพาเด็กหญิง ฟ. ไปไม่ได้มีเจตนาเรียกร้องเงินหรือทองคำเป็นค่าไถ่ตั้งแต่แรก จำเลยโทรหา ต. น้องสาวในวันที่ 1 มิถุนายน 2549 เรียกร้องทองคำและเงินจากผู้เสียหาย และเงินจากอ. การนี้ถูกตีความว่าเป็นการเรียกร้องทองคำตามจำนวนที่จำเลยมอบให้แก่ผู้เสียหายไปจำนำ ส่วนเงินที่จำเลยเรียกร้องจากอ. นั้นถึงแม้จะเกินจำนวนที่จำเลยอ้างว่า อ. เป็นหนี้ แต่ก็ถูกตีความว่าเป็นเงินค่าที่ดินที่อ. ต้องคืนให้จำเลย เนื่องจากจำเลยลงทุนปรับที่ดินที่ซื้อจากอ. และใช้เงินไปมากแล้ว ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ญาติ หรือการมีส่วนเกี่ยวข้องของอ. กับผู้เสียหายหรือเด็กหญิง ฟ.  จึงเชื่อว่าจำเลยมีเจตนาเรียกร้องทองคำและเงินที่จำเลยเชื่อว่าควรได้
 ดังนั้น ทองคำและเงินที่จำเลยเรียกร้องจากผู้เสียหายและอ. ไม่เป็นค่าไถ่ตาม ป.อ.มาตรา 1 (13) จึงไม่มีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 313 แต่การที่จำเลยพาเด็กหญิง ฟ. ไปและไม่คืนให้แก่ผู้เสียหายเป็นการหน่วงเหนี่ยวเด็ก ซึ่งเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 310 วรรคแรก และเป็นส่วนหนึ่งของความผิดฐานเรียกค่าไถ่ตาม ป.อ. มาตรา 313 (3) วรรคแรก ซึ่งศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 310 วรรคแรกได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคท้าย
ประมวลกฎหมายอาญา