ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาตัดสินคดีผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กโดยละม่อม ในงานวัดกิ่งแก้ว ตำบลบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการเมื่อ 112 ปีที่แล้ว ว่าอย่างไรบ้าง
ศาลอุทธรณ์ตัดสินคดีผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กโดยละม่อม ในงานวัดกิ่งแก้ว ตำบลบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการเมื่อ 112 ปีที่แล้ว ว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดและไม่ควรมีโทษ โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานอัยการได้ยื่นฎีกา ว่าศาลอุทธรณ์ตัดสินไม่ตรงรูปความ

ศาลฎีกาจึงตัดสินคดีผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กโดยละม่อม ในงานวัดกิ่งแก้ว ตำบลบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการเมื่อ 112 ปีที่แล้ว ว่า


1. ต้นเหตุแห่งการวิวาทไม่ได้เกิดขึ้นจากนายด้วง (เจ้าของงาน) และสมีไข่ (ซึ่งเป็นพระภิกษุในวัดนั้น เมื่อนายหงอ นายเริญ นายบุญและนายหรี่ได้วิวาทกันขึ้นแล้ว นายด้วงและสมีไข่จึงเป็นผู้ห้ามปราม โจทก์ไม่ได้ฟ้องผู้เป็นต้นเหตุแห่งการวิวาท แต่มาฟ้องผู้ห้ามปราม


2. ทางพิจารณาได้ความแล้วว่า นายด้วงและสมีไข่ได้ตีพวกวิวาทบ้างก็เพราะว่า ผู้วิวาทได้วิ่งถือไม้มา และไล่จับเพื่อจะห้ามปราม การที่ทำก็เป็นการธรรมดาของผู้หลักผู้ใหญ่ในที่นั้น ถึงแม้ว่าจะหนักแรงไปบ้างเล็กน้อย ก็เห็นได้ว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็เรียกได้ว่าทำแต่โดยละม่อม เมื่อการที่ทำนั้นไปเป็นเหตุให้นายหรี่ถึงแก่ความตาย นายด้วงและสมีไข่ก็ไม่มีความผิด

ซึ่งคดีนี้ตัดสินเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2444 ซึ่่งมีผู้พิพากษาศาลฎีกาที่เป็นองค์คณะได้แก่ รพีพัฒนศักดิ์ สีหราชฤทธิไกร และศิริธัชสังกาศ
คำพิพากษาศาลฎีกา