ศาลฎีกามีอำนาจรับรองฎีกาในคดีที่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 หรือไม่?
ไม่ เหตุผล: มาตรา 220 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา บัญญัติห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย และลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปี หรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับแต่โทษจำคุกไม่เกินห้าปี

มาตรา 221 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา บัญญัติไว้ว่า คู่ความซึ่งจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 220 นั้น ต้องขอให้ศาลชั้นต้นรับรองก่อน และศาลชั้นต้นมีอำนาจรับรองหรือไม่รับรองก็ได้ จากมาตรา 220 และ 221 ประกอบกัน แสดงให้เห็นว่า ศาลฎีกาไม่มีอำนาจรับรองฎีกาในคดีที่ต้องห้ามฎีกา

คำอธิบายเพิ่มเติม
การรับรองฎีกา หมายถึง การที่ศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ใช้อำนาจตามมาตรา 221 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา อนุญาตให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่ต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 220
ศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยเฉพาะข้อกฎหมาย ตามมาตรา 247 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา หากศาลฎีกาจะรับรองฎีกาในคดีที่ต้องห้ามฎีกา เท่ากับว่าศาลฎีกากำลังใช้อำนาจวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมาย

ตัวอย่าง: จำเลยถูกศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุก 4 ปี ฐานลักทรัพย์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น 
ในกรณีนี้ จำเลยไม่สามารถฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ เพราะว่าคดีนี้เข้าข่ายห้ามฎีกาตามมาตรา 220 แม้ว่าจำเลยจะขอให้ศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แต่ศาลชั้นต้นก็ไม่มีอำนาจรับรอง เพราะว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจอนุญาตให้ฎีกาในคดีที่ต้องห้ามฎีกา หากจำเลยยื่นฎีกาต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัย เพราะว่าคดีนี้เข้าข่ายห้ามฎีกา

สรุป: ศาลฎีกาไม่มีอำนาจรับรองฎีกาในคดีที่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 คู่ความที่ต้องการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่ต้องห้ามฎีกา ต้องขอให้ศาลชั้นต้นรับรองก่อน ศาลชั้นต้นมีอำนาจรับรองหรือไม่รับรองก็ได้ หากศาลชั้นต้นไม่รับรอง คู่ความก็ไม่สามารถฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา