ใช่หรือไม่? บุคคลผู้ถูกพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร ถือเป็นผู้เสียหายโดยตรงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4)?
ไม่ใช่ บุคคลผู้ถูกพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร ไม่ถือเป็นผู้เสียหายโดยตรง

ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) บัญญัติไว้ว่า "ผู้เสียหาย หมายความถึง บุคคลผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดอาญาฐานใดฐานหนึ่ง รวมทั้งบุคคลอื่นที่มีอำนาจจัดการแทนได้ ดั่งบัญญัติไว้ใน มาตรา 4, 5 และ 6"

จากหลักเกณฑ์ดังกล่าว จะเห็นได้ว่า ผู้เสียหายจะต้องเป็นผู้ที่ได้รับความเสียหายโดยตรงจากการกระทำความผิดอาญา กรณีของบุคคลผู้ถูกพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร นั้น กฎหมายมุ่งคุ้มครองอำนาจปกครองของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล มากกว่าที่จะคุ้มครองตัวผู้เยาว์ผู้ถูกพรากโดยตรง

ดังนั้น ผู้เสียหายจากความผิดฐานนี้จึงหมายถึง บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลของผู้เยาว์ มิใช่ตัวผู้เยาว์ผู้ถูกพรากเอง

ตัวอย่างกรณีที่สนับสนุน:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7238/2549: คดีพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร ศาลฎีกาได้พิพากษาว่า ผู้เสียหายจากความผิดฐานนี้คือ บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลของผู้เยาว์ มิใช่ตัวผู้เยาว์ผู้ถูกพรากเอง

หลักเกณฑ์เพิ่มเติม:
ผู้เยาว์ผู้ถูกพราก อาจจะมีสิทธิฟ้องร้องเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้กระทำความผิดได้ในฐานะผู้เสียหายทางแพ่ง แต่ไม่ใช่ในฐานะผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4)
กรณีที่ผู้เยาว์ผู้ถูกพรากเป็นผู้เยาว์ไร้ความสามารถตามกฎหมาย บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล อาจจะเป็นผู้แทนในการฟ้องร้องคดีอาญาแทนผู้เยาว์ได้

สรุป:
จากที่กล่าวมาข้างต้น จะเห็นได้ว่า บุคคลผู้ถูกพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร ไม่ถือเป็นผู้เสียหายโดยตรงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) ผู้เสียหายจากความผิดฐานนี้คือ บิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลของผู้เยาว์
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),ความรู้พื้นฐานกฏหมาย