คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10915/2558 แสดงให้เห็นถึงหลักการใดในกระบวนการยุติธรรมไทย?
หัวข้อ ฎีกาใหม่ 5 ดาว  ป.อ. มาตรา 340 ป.วิ.อ. มาตรา 5(2), 28, 30 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10915/2558 | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​[กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] ป.อ. มาตรา 340 และ ป.วิ.อ. มาตรา 5(2), 28, 30 ป.อ. มาตรา 340 และ ป.วิ.อ. มาตรา 5(2), 28, 30 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10915/2558 โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งห้ากับพวกร่วมกันปล้นทรัพย์ของ ส. ไปและร่วมกันใช้กำลังประทุษร้าย ผลักและฉุดกระชาก ส. เข้าไปในรถยนต์ของจำเลยทั้งห้ากับพวก อันเป็นการข่มขืนใจ ส. ให้ต้องจำยอมเข้าไปในรถยนต์ของจำเลยทั้งห้ากับพวกด้วยการทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกายหรือเสรีภาพ และขณะนี้ไม่ทราบว่า ส. ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แม้คำบรรยายฟ้องจะแสดงว่า จำเลยทั้งห้ากับพวกร่วมกันใช้กำลังทำร้าย ส. แต่เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องยืนยันว่า ส. เสียชีวิตแล้ว กรณีจึงไม่อาจถือได้ว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายตามความหมายของกฎหมาย แม้ต่อมาศาลแพ่งกรุงเทพใต้มีคำสั่งว่า ส. เป็นคนสาบสูญซึ่งถือว่าถึงแก่ความตายตาม ป.พ.พ. มาตรา 62 ก็ตาม แต่ก็เป็นการตายโดยผลของกฎหมาย มิใช่เป็นกรณีถูกทำร้ายถึงตายตามความเป็นจริง

ขณะที่ภริยาและผู้สืบสันดานของ ส. ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ในปี 2547 และปี 2548 ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถจะจัดการเองได้ ประกอบกับโจทก์แถลงยอมรับต่อศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาว่า อ. ภริยาของ ส. ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ได้ ดังนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ของ อ. โจทก์ร่วมที่ 1 และบุตรของ ส. โจทก์ร่วมที่ 2 ถึงที่ 5 จึงเป็นไปโดยถูกต้องและชอบด้วยหลักเกณฑ์ตามที่บัญญัติไว้ใน ป.วิ.อ. มาตรา 5 (2) แล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10915/2558 แม้คำบรรยายฟ้องจะแสดงว่า จำเลยทั้งห้ากับพวกร่วมกันใช้กำลังทำร้าย ส. แต่เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องยืนยันว่า ส. เสียชีวิตแล้ว กรณีจึงไม่อาจถือได้ว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายตามความหมายของกฎหมาย แม้ต่อมาศาลแพ่งกรุงเทพใต้มีคำสั่งว่า ส. เป็นคนสาบสูญซึ่งถือว่าถึงแก่ความตายตาม ป.พ.พ. มาตรา 62 ก็ตาม มีคำสั่งว่า ส. เป็นคนสาบสูญซึ่งถือว่าถึงแก่ความตาย แต่ก็เป็นการตายโดยผลของกฎหมาย มิใช่เป็นกรณีถูกทำร้ายถึงตายตามความเป็นจริง ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถจะจัดการเองได้ ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถจะจัดการเองได้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10915/2558 แสดงให้เห็นถึงหลักการสำคัญในกระบวนการยุติธรรมไทยดังนี้


1. หลักการพิจารณาตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏ: ศาลจะพิจารณาข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคดีโดยไม่ยึดถือเพียงแค่คำกล่าวอ้างหรือคำฟ้องของโจทก์ ในกรณีนี้ศาลพบว่าไม่มีข้อเท็จจริงที่ชัดเจนว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถจะจัดการเองได้ ดังนั้น จึงไม่สามารถพิจารณาได้ว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายตามกฎหมาย


2. หลักการพิจารณาตามกฎหมายแพ่งและกฎหมายอาญาแยกกัน: การที่ศาลแพ่งกรุงเทพใต้สั่งว่า ส. เป็นคนสาบสูญและถือว่าถึงแก่ความตายตาม ป.พ.พ. มาตรา 62 เป็นการตายโดยผลของกฎหมายแพ่ง ไม่ใช่เป็นกรณีที่ถูกทำร้ายถึงตายตามกฎหมายอาญา ศาลจึงต้องแยกการพิจารณาระหว่างผลของกฎหมายแพ่งและข้อเท็จจริงในคดีอาญาออกจากกัน


3. หลักการว่าด้วยผู้เสียหายในคดีอาญา: ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ของภริยาและผู้สืบสันดานของ ส. เนื่องจากภริยาไม่ได้เป็นผู้เสียหายที่จะขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 5(2) ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถจะจัดการเองได้


4. หลักการการพิสูจน์ความจริงตามกระบวนการยุติธรรม: ศาลเน้นการพิสูจน์ข้อเท็จจริงอย่างรอบคอบและยุติธรรม เพื่อป้องกันการตัดสินที่ไม่เป็นธรรมต่อจำเลย ในกรณีนี้ แม้คำบรรยายฟ้องจะแสดงว่า ส. ถูกทำร้าย แต่เมื่อไม่มีการฟ้องยืนยันว่า ส. เสียชีวิตแล้ว ศาลจึงไม่สามารถพิจารณาได้ว่า ส. ถูกทำร้ายถึงตายตามความเป็นจริง

คำพิพากษานี้จึงแสดงให้เห็นถึงการใช้หลักการทางกฎหมายและการพิจารณาข้อเท็จจริงอย่างละเอียดและรอบคอบ เพื่อให้ได้ผลการตัดสินที่เป็นธรรมและถูกต้องตามกระบวนการยุติธรรมไทย
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง),กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับการก่อให้เกิดภยันตรายต่อประชาชน(วางเพลิง-อุทกภัยและอื่นๆ),คำพิพากษาศาลฎีกา