ช่วยสรุปเรื่อง คดีกล้วยบวชชีอาบยาพิษ ได้ไหม
คดีกล้วยบวชชีอาบยาพิษ   (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 912/2451)  ************** คดีนี้เกิดขึ้น ณ. จังหวัดอ่างทองเมื่อประมาณ 105 ปีมาแล้ว...
เรื่องก็มีอยู่ว่า....จำเลยเป็นคนขายขนมที่หาบเร่ไปตามหมู่บ้านระแวกเมืองอ่างทองและไดเคยนำขนมมาขายให้แก่นายซับกับพวกเสมอ ต่อมาเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 19 มกราคม แรมสอง ค่ำเดือนยี่ ปี 126 (ถ้าเทียบเป็นพุทธศักราชก็ปี 2450) จำเลยได้ทำกล้วยบวชชีอันแสนอร่อยลงใส่โถหาบเร่ขาย และมาขายให้แก่บ้านนายชัย นายวาด อำแดงตลับ อำแดงแอบ อำแดงผาด และลูกของอำแดงตลับ เมื่อบุคคลทั้ง 6 คนนี้ได้กินกล้วยบวชชีแล้วรู้สึกว่ารสชาติได้แปลกไปกว่าทุกวัน เพราะวันนี้มีรสชาติขมขึ้น ต่อมาบุคคลทั้ง 6 คนนี้ก็ได้มีอาการอาเจียนและมึนเมาเหมือนกันทุกคน...
...นายเลซึ่งเป็นแพทย์ได้ตรวจดูอาการแล้วเห็นว่าบุคคลทั้ง 6 ได้รับประทานกล้วยบวชชีที่มีส่วนผสมของยาเบื่อเมาเข้าไป แต่ก็มีอาการเจ็บป่วยแค่วันเดียว พอวันรุ่งขึ้นก็หาย...
...จำเลยซึ่งเป็นคนขายกล้วยบวชชีได้ให้การต่อสู้ว่า... "ตนได้ขายกล้วยบวชชีให้คนอื่น ๆ ในวันเดียวกันนั้นเสียตั้งครึ่งโถ คนอื่น ๆ เขาก็ไม่เห็นจะมีอาการอย่างใด ๆ เหมือนที่บุคคลทั้ง 6 นี้เป็นอยู่ อีกมั้งก่อนจะออกมาหาบขายอำแดงหุ่น ซึ่งเป็นแม่ของจำเลย ก็ได้ลองชิมรสชาติของกล้วยบวชชีแล้วก็ไม่เห็นจะมีอาการอาเจียนและมึนเมาแต่อย่างใด"...
..ศาลฎีกาในยุคนั้นได้ตัดสินว่า...
1. กล้วยบวชชีที่จำเลยเอาไปขายที่บ้านนายชัยกับพวกนี้ คงมีส่วนผสมของยาเบื่อเมาเป็นแน่แท้ เพราะผู้ที่รับประทานกล้วยบวชชีนั้นก็มีอาการอาเจียนและมึนเมาเหมือนกันทุกคน จะว่าไปถูกของเมาอย่างอื่นนอกจากที่มีในกล้วยบวชชีแล้วฟังไม่ได้ เพราะคนอื่น ๆ ในบ้านที่ไม่ได้กินกล้วยบวชชี ก็ไม่มีใครป่วยเจ็บเหมือนกับคนที่กินกล้วยบวชชี
2. แต่จะวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นผู้เอายาเบื่อเมาใส่ลงในกล้วยบวชชีอย่างเช่นศาลเมืองอ่างทอง คงไม่ได้ เพราะไม่มีพะยานหรือเหตุผลอย่างใดในข้อนี้ (ปัจจุบันคือประมวลกฎหมายอาญามาตรา 237)
3. แต่จำเลยเป็นผู้ทำกล้วยบวชชีขายและหาประโยชน์กำไรจากขนมนั้น จำเป็นในหน้าที่ของจำเลยที่จะต้องใช้ความระมัดระวังขนมที่ตนกระทำในการขายตามสมควร เมื่อกล้วยบวชชีที่จำเลยทำมีส่วนผสมของยาเบื่อเมาอยู่ และมีผู้ซื้อโดยความเชื่อถือส่วนตัวของจำเลยได้กินเข้าไป จนเกิดอาการต่าง ๆ นา ๆ ...การกระทำของจำเลยจึงเป็นการกระทำโดยประมาท (ปัจจุบันคือประมวลกฎหมายอาญามาตรา 239 ประกอบ 237) จึงลงโทษปรับจำเลย 100 บาท
..(ตัดสินเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2451) โดยมีผู้พิพากษาทั้งชาวไทยและต่างประเทศซึ่งถือว่าเป็นนักกฎหมายที่มีชื่อเสียงและเป็นผู้ยกร่างกฎหมายของเมื่อไทยซึ่งได้แก่
-พระยากฤติกานุกรณกิจ
-ศิริธัชสังกาศ
-เมาเซา
คดีเกิดที่ จ.อ่างทอง จำเลยเป็นคนขายขนมกล้วยบวชชีหาบเร่ ขายขนมให้บ้านนายชัย นายวาด อำแดงตลับ อำแดงแอบ อำแดงผาด และลูกของอำแดงตลับ บุคคลทั้ง 6 คนกินกล้วยบวชชีรู้สึกว่ารสชาติขม มีอาการอาเจียน มึนเมาเหมือนกันทุกคน มีอาการเจ็บป่วยแค่วันเดียว พอวันรุ่งขึ้นก็หาย นายเลเป็นแพทย์ตรวจดูอาการแล้วสรุปว่ากล้วยบวชชีมีส่วนผสมของยาเบื่อเมา
         จำเลยให้การต่อสู้ว่า "ขายกล้วยบวชชีให้คนอื่น ๆ ในวันเดียวกันตั้งครึ่งโถไม่เห็นจะมีอาการ และแม่ของจำเลย ก็ได้ชิมรสชาติกล้วยบวชชีแล้วไม่มีอาการอาเจียน มึนเมาแต่อย่างใด"
         ศาลฎีกาในยุคนั้นได้ตัดสินว่า
1. กล้วยบวชชีที่เอาไปขายบ้านนายชัย มีส่วนผสมของยาเบื่อเมา
2. แต่วินิจฉัยว่าจำเลยเป็นผู้เอายาเบื่อเมาใส่ลงกล้วยบวชชีไม่ได้ เพราะไม่มีพยานหรือเหตุผล (ปัจจุบันคือประมวลกฎหมายอาญามาตรา 237)
3. แต่จำเลยเป็นผู้ทำกล้วยบวชชีขาย จะต้องมีความระมัดระวังขนมที่ตนทำขาย เมื่อกล้วยบวชชีที่จำเลยทำมีส่วนผสมของยาเบื่อเมา จนเกิดอาการต่าง ๆ ถือเป็นการกระทำโดยประมาท (ปัจจุบันคือประมวลกฎหมายอาญามาตรา 239 ประกอบ 237) จึงลงโทษปรับจำเลย 100 บาท
ตัดสินเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2451 โดยมีผู้พิพากษาได้แก่ พระยากฤติกานุกรณกิจ , ศิริธัชสังกาศ , เมาเซา
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา