คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย หมายถึงคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีลักษณะอย่างไร อธิบายพร้อมยกตัวอย่าง
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย หมายถึงคำพิพากษาศาลฎีกาที่แม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป หมายความว่า คำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยังคงมีผลบังคับอยู่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยนั้น มีหลักเกณฑ์การพิจารณาดังนี้

ต้องไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป หมายความว่า คำพิพากษาศาลฎีกานั้น แม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป เช่น คดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้จำเลยแพ้คดี แต่จำเลยฎีกาว่าสัญญาจะซื้อจะขายระหว่างโจทก์และจำเลยมิได้ทำขึ้นโดยกลฉ้อฉลนั้น เมื่อข้อเท็จจริงที่ว่าสัญญาจะซื้อจะขายระหว่างโจทก์และจำเลยเป็นอันสมบูรณ์ยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว ประกอบกับคำขอบังคับของผู้ร้องสอดก็มิได้ขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายหรือโอนที่ดินให้แก่ผู้ร้องสอด การวินิจฉัยฎีกาของผู้ร้องสอดดังกล่าวย่อมไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป ฎีกาของผู้ร้องสอดจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ต้องไม่เกี่ยวกับปัญหาข้อเท็จจริง หมายความว่า คำพิพากษาศาลฎีกานั้น จะต้องไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาข้อเท็จจริงในคดี เช่น คดีที่มีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ต้องห้ามอุทธรณ์และฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยต้องฟังข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ รับฟังมาตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น ตามมาตรา ๒๓๘ ประกอบมาตรา ๒๔๓ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าที่ดินพิพาทตามโฉนดที่ดินในคดีนี้เป็นของโจทก์ จำเลยฎีกาว่าการออกโฉนดที่ดินของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งแม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลง จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย

ต้องไม่เกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ หมายความว่า คำพิพากษาศาลฎีกานั้น จะต้องไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เช่น คดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้จำเลยแพ้คดี แต่จำเลยฎีกาว่าศาลชั้นต้นกำหนดภาระการพิสูจน์ผิดพลาดไป ซึ่งแม้วินิจฉัยให้ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลง จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย

ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย เช่น

คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘
คำพิพากษาฎีกาที่ ๙๖๘๔/๒๕๓๙
คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๖๕๖/๒๕๔๕
จากหลักเกณฑ์การพิจารณาข้างต้น จะเห็นได้ว่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยนั้น มีลักษณะที่ค่อนข้างกว้าง ซึ่งอาจทำให้คู่ความหรือผู้สนใจกฎหมายเกิดความสับสนได้ ดังนั้น จึงเป็นสิ่งสำคัญที่คู่ความหรือผู้สนใจกฎหมายควรศึกษาหลักเกณฑ์การพิจารณาดังกล่าวอย่างรอบคอบ เพื่อให้สามารถเข้าใจถึงลักษณะของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยได้อย่างถูกต้อง
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,คำพิพากษาศาลฎีกา