โปรดสรุปบทความ กฎหมายว่าด้วยคดีคนวิกลจริตพกปืนขอพบนายกรัฐมนตรี
ผู้ต้องหานำรถยนต์ส่วนบุคคลจอดหน้าบ้านพักนายกรัฐมนตรีแล้วไปบอกสิบตำรวจตรี ก. เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า ต้องการขอพบนายกรัฐมนตรีเพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากมีคนจะทำร้ายผู้ต้องหาและครอบครัว พร้อมมอบอาวุธปืนขนาด .๓๘ ที่ผู้ต้องหาได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน พร้อมกระสุน ๕ นัดในลูกโม่ และกระสุนอีก ๑๐ นัดในกระเป๋าใส่กระสุนปืนมอบให้

จากการตรวจผู้ต้องหา แพทย์สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ยืนยันผลการตรวจผู้ต้องหาว่า ป่วยเป็นจิตเภทชนิดหวาดระแวง มีระดับรุนแรงมาก มีภาวะเป็นอันตรายต่อผู้อื่น เนื่องจากมีความหลงผิดหวาดระแวงว่าตนถูกปองร้าย และเริ่มพกอาวุธปืน เนื่องจากมีความผิดปกติทางจิตในระดับรุนแรงมากถึงขั้นไม่รับรู้ความเจ็บป่วยทางจิตของตนเองถึงขั้นวิกลจริตต่อสู้คดีไม่ได้ เห็นควรขอศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้ตรวจประเมินรักษา

ซึ่งความเห็นของแพทย์รับฟังได้ว่า ในขณะเกิดเหตุผู้ต้องหามีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง ไม่รับรู้อาการเจ็บป่วยของตนเองจนถึงขั้นวิกลจริต ต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาการจิตรุนแรงถึงขั้นวิกลจริตแล้ว การที่ผู้ต้องหาพาอาวุธปืนของกลางพร้อมกระสุนปืนติดตัวไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีตามอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เป็นการกระทำในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ เพราะมีจิตบกพร่อง จึงไม่ต้องรับโทษสำหรับความผิดนั้น

ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาข้อหาพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยไม่มีเหตุอันควรและเร่งด่วนตามพฤติการณ์ ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ และยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควรตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ เพราะคดีขาดอายุความ (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๓๔๔/๒๕๕๒)

ข้อสังเกต :

๑. มีรายงานจากแพทย์ว่าผู้ต้องหาป่วยเป็นจิตเภท ในอาการรุนแรง ไม่สามารถรับรู้อาการของตนจนถึงขั้นวิกลจริต โดยมีความหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายจึงต้องพกอาวุธปืนติดตัว และไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรี มองได้ว่าขาดเจตนาในการพกพาอาวุธไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะ เจตนาเพียงจะนำปืนติดตัวไปเพื่อป้องกันตัวและไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีโดยตนเองหลงผิดว่าจะมีคนมาทำร้าย และในขณะเดียวกันก็กระทำผิดในขณะจิตบกพร่องมีโรคจิต

๒. เมื่อได้ความว่าผู้ต้องหากระทำผิดในขณะมีจิตบกพร่อง ไม่สามารถต่อสู้คดีได้ ป.วิ.อ. มาตรา ๑๔ วรรค ๒ ให้งดการสอบสวน การพิจารณาไว้จนกว่าผู้นั้นจะหายจากวิกลจริตและสามารถต่อสู้คดีได้ จึงต้องมีคำร้องขอให้ศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้แพทย์ตรวจรักษา

๓. เมื่อได้รับผลยืนยันจากแพทย์ว่าจำเลยเป็นคนวิกลจริตในขณะกระทำผิด การกระทำผู้ต้องหาจึงไม่ต้องรับโทษตามกฏหมาย (ป.อ. มาตรา ๖๕) อัยการสูงสุดจึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ มาตรา ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ ที่แก้ไขแล้ว ส่วนความผิดฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและเป็นบทเบาซึ่งระวางโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท มีอายุความ ๑ ปี ตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ (๕) ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีอาญามาฟ้องระงับไป จึงยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาในข้อหาดังกล่าว

๔. สังเกตนะครับใช้คำว่า "ยุติการดำเนินคดี" เนื่องจากคดีขาดอายุความ ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งไม่ฟ้อง เพราะคดีขาดอายุความ"

๕. อาวุธปืนเป็นอาวุธปืนที่ผู้ต้องหาได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ เพียงแต่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้พกพาเท่านั้น อาวุธปืนดังกล่าวจึงไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือมีไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย (ป.อ. มาตรา ๓๓ (๑)) จึงไม่อาจริบอาวุธปืนดังกล่าวได้ แม้ความผิดฐานพาอาวุธตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ให้ศาลมีอำนาจริบอาวุธปืนได้ แต่เมื่อความผิดฐานนี้ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและได้ขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีมาฟ้องระงับไป อัยการสูงสุดมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับความผิดฐานนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติในความผิดที่ถูกยุติการดำเนินคดีไปแล้วมาใช้ในการริบอาวุธปืนตามมาตรานี้ได้ จึงต้องจัดการอาวุธปืนของกลาง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕ คือคืนของกลางแก่เจ้าของ
(สังเกตนะครับว่าไม่ได้ใช้คำว่า "คืนอาวุธปืนของกลางแก่เจ้าของ" แต่ใช้คำว่า "ให้จัดการอาวุธปืนของกลางตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕)

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) "คนวิกลจริตพกปืนขอพบนายกรัฐมนตรี "

ผู้ต้องหานำรถยนต์ส่วนบุคคลจอดหน้าบ้านพักนายกรัฐมนตรีแล้วไปบอกสิบตำรวจตรี ก. เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า ต้องการขอพบนายกรัฐมนตรีเพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากมีคนจะทำร้ายผู้ต้องหาและครอบครัว พร้อมมอบอาวุธปืนขนาด .๓๘ ที่ผู้ต้องหาได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน พร้อมกระสุน ๕ นัดในลูกโม่ และกระสุนอีก ๑๐ นัดในกระเป๋าใส่กระสุนปืนมอบให้

จากการตรวจผู้ต้องหา แพทย์สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ยืนยันผลการตรวจผู้ต้องหาว่า ป่วยเป็นจิตเภทชนิดหวาดระแวง มีระดับรุนแรงมาก มีภาวะเป็นอันตรายต่อผู้อื่น เนื่องจากมีความหลงผิดหวาดระแวงว่าตนถูกปองร้าย และเริ่มพกอาวุธปืน เนื่องจากมีความผิดปกติทางจิตในระดับรุนแรงมากถึงขั้นไม่รับรู้ความเจ็บป่วยทางจิตของตนเองถึงขั้นวิกลจริตต่อสู้คดีไม่ได้ เห็นควรขอศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้ตรวจประเมินรักษา

ซึ่งความเห็นของแพทย์รับฟังได้ว่า ในขณะเกิดเหตุผู้ต้องหามีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง ไม่รับรู้อาการเจ็บป่วยของตนเองจนถึงขั้นวิกลจริต ต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาการจิตรุนแรงถึงขั้นวิกลจริตแล้ว การที่ผู้ต้องหาพาอาวุธปืนของกลางพร้อมกระสุนปืนติดตัวไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีตามอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เป็นการกระทำในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ เพราะมีจิตบกพร่อง จึงไม่ต้องรับโทษสำหรับความผิดนั้น

ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาข้อหาพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยไม่มีเหตุอันควรและเร่งด่วนตามพฤติการณ์ ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ และยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควรตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ เพราะคดีขาดอายุความ (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๓๔๔/๒๕๕๒)

ข้อสังเกต :

๑. มีรายงานจากแพทย์ว่าผู้ต้องหาป่วยเป็นจิตเภท ในอาการรุนแรง ไม่สามารถรับรู้อาการของตนจนถึงขั้นวิกลจริต โดยมีความหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายจึงต้องพกอาวุธปืนติดตัว และไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรี มองได้ว่าขาดเจตนาในการพกพาอาวุธไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะ เจตนาเพียงจะนำปืนติดตัวไปเพื่อป้องกันตัวและไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีโดยตนเองหลงผิดว่าจะมีคนมาทำร้าย และในขณะเดียวกันก็กระทำผิดในขณะจิตบกพร่องมีโรคจิต

๒. เมื่อได้ความว่าผู้ต้องหากระทำผิดในขณะมีจิตบกพร่อง ไม่สามารถต่อสู้คดีได้ ป.วิ.อ. มาตรา ๑๔ วรรค ๒ ให้งดการสอบสวน การพิจารณาไว้จนกว่าผู้นั้นจะหายจากวิกลจริตและสามารถต่อสู้คดีได้ จึงต้องมีคำร้องขอให้ศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้แพทย์ตรวจรักษา

๓. เมื่อได้รับผลยืนยันจากแพทย์ว่าจำเลยเป็นคนวิกลจริตในขณะกระทำผิด การกระทำผู้ต้องหาจึงไม่ต้องรับโทษตามกฏหมาย (ป.อ. มาตรา ๖๕) อัยการสูงสุดจึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ มาตรา ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ ที่แก้ไขแล้ว ส่วนความผิดฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและเป็นบทเบาซึ่งระวางโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท มีอายุความ ๑ ปี ตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ (๕) ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีอาญามาฟ้องระงับไป จึงยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาในข้อหาดังกล่าว

๔. สังเกตนะครับใช้คำว่า "ยุติการดำเนินคดี" เนื่องจากคดีขาดอายุความ ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งไม่ฟ้อง เพราะคดีขาดอายุความ"

๕. อาวุธปืนเป็นอาวุธปืนที่ผู้ต้องหาได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ เพียงแต่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้พกพาเท่านั้น อาวุธปืนดังกล่าวจึงไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือมีไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย (ป.อ. มาตรา ๓๓ (๑)) จึงไม่อาจริบอาวุธปืนดังกล่าวได้ แม้ความผิดฐานพาอาวุธตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ให้ศาลมีอำนาจริบอาวุธปืนได้ แต่เมื่อความผิดฐานนี้ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและได้ขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีมาฟ้องระงับไป อัยการสูงสุดมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับความผิดฐานนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติในความผิดที่ถูกยุติการดำเนินคดีไปแล้วมาใช้ในการริบอาวุธปืนตามมาตรานี้ได้ จึงต้องจัดการอาวุธปืนของกลาง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕ คือคืนของกลางแก่เจ้าของ
(สังเกตนะครับว่าไม่ได้ใช้คำว่า "คืนอาวุธปืนของกลางแก่เจ้าของ" แต่ใช้คำว่า "ให้จัดการอาวุธปืนของกลางตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕)

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) "คนวิกลจริตพกปืนขอพบนายกรัฐมนต ผู้ต้องหานำรถยนต์ส่วนบุคคลจอดห น้าบ้านพักนายกรัฐมนตรีแล้วไปบอ กสิบตำรวจตรี ก. เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า ต้องการขอพบนายกรัฐมนตรีเพื่อขอ ความช่วยเหลือ เนื่องจากมีคนจะทำร้ายผู้ต้องหา และครอบครัว พร้อมมอบอาวุธปืนขนาด .๓๘ ที่ผู้ต้องหาได้รับอนุญาตให้มีแ ละใช้อาวุธปืน พร้อมกระสุน ๕ นัดในลูกโม่ และกระสุนอีก ๑๐ นัดในกระเป๋าใส่กระสุนปืนมอบให้ าบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ยืนยันผลการตรวจผู้ต้องหาว่า ป่วยเป็นจิตเภทชนิดหวาดระแวง มีระดับรุนแรงมาก มีภาวะเป็นอันตรายต่อผู้อื่น เนื่องจากมีความหลงผิดหวาดระแวงว่าตนถูกปองร้าย และเริ่มพกอาวุธปืน เนื่องจากมีความผิดปกติทางจิตในระดับรุนแรงมากถึงขั้นไม่รับรู้ความเจ็บป่วยทางจิตของตนเองถึงขั้นวิกลจริตต่อสู้คดีไม่ได้ เห็นควรขอศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้ตรวจประเมินรักษา

ซึ่งความเห็นของแพทย์รับฟังได้ว่า ในขณะเกิดเหตุผู้ต้องหามีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง ไม่รับรู้อาการเจ็บป่วยของตนเองจนถึงขั้นวิกลจริต ต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาการจิตรุนแรงถึงขั้นวิกลจริตแล้ว การที่ผู้ต้องหาพาอาวุธปืนของกลางพร้อมกระสุนปืนติดตัวไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีตามอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เป็นการกระทำในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ เพราะมีจิตบกพร่อง จึงไม่ต้องรับโทษสำหรับความผิดนั้น

ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาข้อหาพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยไม่มีเหตุอันควรและเร่งด่วนตามพฤติการณ์ ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ และยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควรตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ เพราะคดีขาดอายุความ (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๓๔๔/๒๕๕๒)

ข้อสังเกต :

๑. มีรายงานจากแพทย์ว่าผู้ต้องหาป่วยเป็นจิตเภท ในอาการรุนแรง ไม่สามารถรับรู้อาการของตนจนถึงขั้นวิกลจริต โดยมีความหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายจึงต้องพกอาวุธปืนติดตัว และไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรี มองได้ว่าขาดเจตนาในการพกพาอาวุธไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะ เจตนาเพียงจะนำปืนติดตัวไปเพื่อป้องกันตัวและไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีโดยตนเองหลงผิดว่าจะมีคนมาทำร้าย และในขณะเดียวกันก็กระทำผิดในขณะจิตบกพร่องมีโรคจิต

๒. เมื่อได้ความว่าผู้ต้องหากระทำผิดในขณะมีจิตบกพร่อง ไม่สามารถต่อสู้คดีได้ ป.วิ.อ. มาตรา ๑๔ วรรค ๒ ให้งดการสอบสวน การพิจารณาไว้จนกว่าผู้นั้นจะหายจากวิกลจริตและสามารถต่อสู้คดีได้ จึงต้องมีคำร้องขอให้ศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้แพทย์ตรวจรักษา

๓. เมื่อได้รับผลยืนยันจากแพทย์ว่าจำเลยเป็นคนวิกลจริตในขณะกระทำผิด การกระทำผู้ต้องหาจึงไม่ต้องรับโทษตามกฏหมาย (ป.อ. มาตรา ๖๕) อัยการสูงสุดจึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ มาตรา ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ ที่แก้ไขแล้ว ส่วนความผิดฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและเป็นบทเบาซึ่งระวางโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท มีอายุความ ๑ ปี ตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ (๕) ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีอาญามาฟ้องระงับไป จึงยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาในข้อหาดังกล่าว

๔. สังเกตนะครับใช้คำว่า "ยุติการดำเนินคดี" เนื่องจากคดีขาดอายุความ ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งไม่ฟ้อง เพราะคดีขาดอายุความ"

๕. อาวุธปืนเป็นอาวุธปืนที่ผู้ต้องหาได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ เพียงแต่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้พกพาเท่านั้น อาวุธปืนดังกล่าวจึงไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือมีไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย (ป.อ. มาตรา ๓๓ (๑)) จึงไม่อาจริบอาวุธปืนดังกล่าวได้ แม้ความผิดฐานพาอาวุธตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ให้ศาลมีอำนาจริบอาวุธปืนได้ แต่เมื่อความผิดฐานนี้ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและได้ขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีมาฟ้องระงับไป อัยการสูงสุดมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับความผิดฐานนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติในความผิดที่ถูกยุติการดำเนินคดีไปแล้วมาใช้ในการริบอาวุธปืนตามมาตรานี้ได้ จึงต้องจัดการอาวุธปืนของกลาง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕ คือคืนของกลางแก่เจ้าของ
(สังเกตนะครับว่าไม่ได้ใช้คำว่า "คืนอาวุธปืนของกลางแก่เจ้าของ" แต่ใช้คำว่า "ให้จัดการอาวุธปืนของกลางตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕)

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) าบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ยืนยันผล การตรวจผู้ต้องหาว่า ป่วยเป็นจิตเภทชนิดหวาดระแวง มีระดับรุนแรงมาก มีภาวะเป็นอันตรายต่อผู้อื่น เนื่องจากมีความหลงผิดหวาดระแวง ว่าตนถูกปองร้าย และเริ่มพกอาวุธปืน เนื่องจากมีความผิดปกติทางจิตใน ระดับรุนแรงมากถึงขั้นไม่รับรู้ ความเจ็บป่วยทางจิตของตนเองถึงข ั้นวิกลจริตต่อสู้คดีไม่ได้ เห็นควรขอศาลยกเลิกการประกันตัว และมีคำสั่งให้ตรวจประเมินรักษา ซึ่งความเห็นของแพทย์รับฟังได้ว ่า ในขณะเกิดเหตุผู้ต้องหามีอาการป ่วยทางจิตอย่างรุนแรง ไม่รับรู้อาการเจ็บป่วยของตนเอง จนถึงขั้นวิกลจริต ต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาการจิตรุนแรงถึงขั้นวิกลจ ริตแล้ว การที่ผู้ต้องหาพาอาวุธปืนของกล างพร้อมกระสุนปืนติดตัวไปขอความ ช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีตามอาก ารป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เป็นการกระทำในขณะไม่สามารถรู้ผ ิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ เพราะมีจิตบกพร่อง จึงไม่ต้องรับโทษสำหรับความผิดน ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาข้อหาพาอ าวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธ ารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยไม่มีเหตุอันควรและเร่งด่วนต ามพฤติการณ์ ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ และยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องห าฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้า นทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเ ๑. มีรายงานจากแพทย์ว่าผู้ต้องหาป่ วยเป็นจิตเภท ในอาการรุนแรง ไม่สามารถรับรู้อาการของตนจนถึง ขั้นวิกลจริต โดยมีความหวาดระแวงว่าถูกปองร้า ยจึงต้องพกอาวุธปืนติดตัว และไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐ มนตรี มองได้ว่าขาดเจตนาในการพกพาอาวุ ธไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะ เจตนาเพียงจะนำปืนติดตัวไปเพื่อ ป้องกันตัวและไปขอความช่วยเหลือ จากนายกรัฐมนตรีโดยตนเองหลงผิดว ่าจะมีคนมาทำร้าย และในขณะเดียวกันก็กระทำผิดในขณ ๒. เมื่อได้ความว่าผู้ต้องหากระทำผ ิดในขณะมีจิตบกพร่อง ไม่สามารถต่อสู้คดีได้ ป.วิ.อ. มาตรา ๑๔ วรรค ๒ ให้งดการสอบสวน การพิจารณาไว้จนกว่าผู้นั้นจะหา ยจากวิกลจริตและสามารถต่อสู้คดี ได้ จึงต้องมีคำร้องขอให้ศาลยกเลิกก ารประกันตัวและมีคำสั่งให้แพทย์ ๓. เมื่อได้รับผลยืนยันจากแพทย์ว่า จำเลยเป็นคนวิกลจริตในขณะกระทำผ ิด การกระทำผู้ต้องหาจึงไม่ต้องรับ โทษตามกฏหมาย (ป.อ. มาตรา ๖๕) อัยการสูงสุดจึงมีคำสั่งชี้ขาดไ ม่ฟ้องผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไป ในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม ่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีเหตุอันคว ร ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ มาตรา ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ ที่แก้ไขแล้ว ส่วนความผิดฐานพาอาวุธปืนไปในเม ืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผ ยโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและเป็นบท เบาซึ่งระวางโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท มีอายุความ ๑ ปี ตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ (๕) ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีอาญามาฟ้องระงับ ไป จึงยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องห ๕. อาวุธปืนเป็นอาวุธปืนที่ผู้ต้อง หาได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ เพียงแต่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้พก พาเท่านั้น อาวุธปืนดังกล่าวจึงไม่ใช่ทรัพย ์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือมี ไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย (ป.อ. มาตรา ๓๓ (๑)) จึงไม่อาจริบอาวุธปืนดังกล่าวได ้ แม้ความผิดฐานพาอาวุธตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ให้ศาลมีอำนาจริบอาวุธปืนได้ แต่เมื่อความผิดฐานนี้ซึ่งเป็นค วามผิดลหุโทษและได้ขาดอายุความไ ปแล้ว สิทธิในการนำคดีมาฟ้องระงับไป อัยการสูงสุดมีคำสั่งยุติการดำเ นินคดีกับความผิดฐานนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติในความผิดท ี่ถูกยุติการดำเนินคดีไปแล้วมาใ ช้ในการริบอาวุธปืนตามมาตรานี้ไ (สังเกตนะครับว่าไม่ได้ใช้คำว่า "คืนอาวุธปืนของกลางแก่เจ้าของ"
คดีเริ่มจากผู้ต้องหานำรถยนต์ส่วนบุคคลจอดหน้าบ้านพักนายกรัฐมนตรีแล้วไปบอกสิบตำรวจตรี ก. เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า ต้องการขอพบนายกรัฐมนตรีเพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากมีคนจะทำร้ายผู้ต้องหาและครอบครัว พร้อมมอบอาวุธปืนขนาด .๓๘ ที่ผู้ต้องหาได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน พร้อมกระสุน ๕ นัดในลูกโม่ และกระสุนอีก ๑๐ นัดในกระเป๋าใส่กระสุนปืนมอบให้

จากการตรวจผู้ต้องหา แพทย์สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ยืนยันผลการตรวจผู้ต้องหาว่า ป่วยเป็นจิตเภทชนิดหวาดระแวง มีระดับรุนแรงมาก มีภาวะเป็นอันตรายต่อผู้อื่น เนื่องจากมีความหลงผิดหวาดระแวงว่าตนถูกปองร้าย และเริ่มพกอาวุธปืน เนื่องจากมีความผิดปกติทางจิตในระดับรุนแรงมากถึงขั้นไม่รับรู้ความเจ็บป่วยทางจิตของตนเองถึงขั้นวิกลจริตต่อสู้คดีไม่ได้ เห็นควรขอศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้ตรวจประเมินรักษา

ซึ่งความเห็นของแพทย์รับฟังได้ว่า ในขณะเกิดเหตุผู้ต้องหามีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง ไม่รับรู้อาการเจ็บป่วยของตนเองจนถึงขั้นวิกลจริต ต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาการจิตรุนแรงถึงขั้นวิกลจริตแล้ว การที่ผู้ต้องหาพาอาวุธปืนของกลางพร้อมกระสุนปืนติดตัวไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีตามอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เป็นการกระทำในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ เพราะมีจิตบกพร่อง จึงไม่ต้องรับโทษสำหรับความผิดนั้น

ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาข้อหาพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยไม่มีเหตุอันควรและเร่งด่วนตามพฤติการณ์ ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ และยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควรตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ เพราะคดีขาดอายุความ (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๓๔๔/๒๕๕๒)

ข้อควรสังเกต

๑. มีรายงานจากแพทย์ว่าผู้ต้องหาป่วยเป็นจิตเภท ในอาการรุนแรง ไม่สามารถรับรู้อาการของตนจนถึงขั้นวิกลจริต โดยมีความหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายจึงต้องพกอาวุธปืนติดตัว และไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรี มองได้ว่าขาดเจตนาในการพกพาอาวุธไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะ เจตนาเพียงจะนำปืนติดตัวไปเพื่อป้องกันตัวและไปขอความช่วยเหลือจากนายกรัฐมนตรีโดยตนเองหลงผิดว่าจะมีคนมาทำร้าย และในขณะเดียวกันก็กระทำผิดในขณะจิตบกพร่องมีโรคจิต

๒. เมื่อได้ความว่าผู้ต้องหากระทำผิดในขณะมีจิตบกพร่อง ไม่สามารถต่อสู้คดีได้ ป.วิ.อ. มาตรา ๑๔ วรรค ๒ ให้งดการสอบสวน การพิจารณาไว้จนกว่าผู้นั้นจะหายจากวิกลจริตและสามารถต่อสู้คดีได้ จึงต้องมีคำร้องขอให้ศาลยกเลิกการประกันตัวและมีคำสั่งให้แพทย์ตรวจรักษา

๓. เมื่อได้รับผลยืนยันจากแพทย์ว่าจำเลยเป็นคนวิกลจริตในขณะกระทำผิด การกระทำผู้ต้องหาจึงไม่ต้องรับโทษตามกฏหมาย (ป.อ. มาตรา ๖๕) อัยการสูงสุดจึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ มาตรา ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ ที่แก้ไขแล้ว ส่วนความผิดฐานพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันควร ตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและเป็นบทเบาซึ่งระวางโทษปรับไม่เกิน ๑๐๐ บาท มีอายุความ ๑ ปี ตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ (๕) ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีอาญามาฟ้องระงับไป จึงยุติการดำเนินคดีกับผู้ต้องหาในข้อหาดังกล่าว

๔. สังเกตนะครับใช้คำว่า "ยุติการดำเนินคดี" เนื่องจากคดีขาดอายุความ ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งไม่ฟ้อง เพราะคดีขาดอายุความ"

๕. อาวุธปืนเป็นอาวุธปืนที่ผู้ต้องหาได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ เพียงแต่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้พกพาเท่านั้น อาวุธปืนดังกล่าวจึงไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือมีไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย (ป.อ. มาตรา ๓๓ (๑)) จึงไม่อาจริบอาวุธปืนดังกล่าวได้ แม้ความผิดฐานพาอาวุธตาม ป.อ. มาตรา ๓๗๑ ให้ศาลมีอำนาจริบอาวุธปืนได้ แต่เมื่อความผิดฐานนี้ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษและได้ขาดอายุความไปแล้ว สิทธิในการนำคดีมาฟ้องระงับไป อัยการสูงสุดมีคำสั่งยุติการดำเนินคดีกับความผิดฐานนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติในความผิดที่ถูกยุติการดำเนินคดีไปแล้วมาใช้ในการริบอาวุธปืนตามมาตรานี้ได้ จึงต้องจัดการอาวุธปืนของกลาง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๕ คือคืนของกลางแก่เจ้าของ
ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน,กฎหมายอาญาความผิดลหุโทษ