สิทธิของนายจ้างและผู้ประกันตน มีฐานที่มาจากมาตรา 47 วรรค 4  แห่งพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 บัญญัติว่าอย่างไร
“ในกรณีที่นายจ้างนำเงินสมทบในส่วนของผู้ประกันตน หรือเงินสมทบในส่วนของนายจ้างส่งให้แก่สำนักงานเกินจำนวนที่ต้องชำระ ให้นายจ้างหรือผู้ประกันตนยื่นคำร้องขอรับเงินในส่วนที่เกินคืนได้ตามระเบียบที่เลขาธิการกำหนด” ดังนั้นจึงมีความหมายเฉพาะกรณี “เงินสมทบ” ที่นำส่งไว้เกินจำนวนเท่านั้น ไม่ได้หมายรวมถึงเงินประเภทอื่นแต่อย่างใด

ประเด็นปัญหา : การส่งเงินสมทบเกินจำนวนที่จะต้องชำระจะเกิดขึ้นในกรณีใดได้บ้าง?
พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 กำหนดหน้าที่ของนายจ้าง ลูกจ้าง (หมายถึง ผู้ประกันตนตามมาตรา 33) ประการหนึ่งว่า มีหน้าที่จ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคมตามอัตราที่กำหนด
ปัจจุบันนายจ้าง ผู้ประกันตน (ตามมาตรา 33 ) จ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคมในอัตราเท่ากัน คือ ร้อยละ 5 ของค่าจ้างของลูกจ้าง (ผู้ประกันตน) โดยค่าจ้างขั้นสูงที่นำมาคำนวณต้องไม่เกิน 15,000 บาท (750 บาท / เดือน) โดยพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 มาตรา 47 กำหนดสาระสำคัญว่า ทุกครั้งที่นายจ้างมีการจ่ายค่าจ้างให้กับลูกจ้าง (ผู้ประกันตน) ให้นายจ้างหักค่าจ้างของผู้ประกันตนตามจำนวนที่จะต้องนำส่งเป็นเงินสมทบในส่วนของผู้ประกันตน และให้นายจ้างนำเงินสมทบในส่วนของผู้ประกันตนที่ได้หักไว้และเงินสมทบในส่วนของนายจ้าง (ในอัตราเดียวกัน – จำนวนเท่ากัน) ส่งให้แก่สำนักงานภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดจากเดือนที่มีการหักเงินสมทบไว้ พร้อมทั้งยื่นรายการแสดงการส่งเงินสมทบตามแบบที่กำหนด
8.กฎหมายคุ้มครองแรงงาน-แรงงานสัมพันธ์-เงินทดแทน,11.กฎหมายแรงงาน,74.กฎหมายประกันสังคม