จงแต่งเรื่องสั้นให้ได้ข้อคิดเกี่ยวกับ การประหยัดเงินเป็นสิ่งที่ดี แต่เราไม่ควรประหยัดจนอดมื้อกินมื้อ
กลัวโควิด แต่ก็กลัวอดอยาก
ณ ร้านขายของชำแห่งหนึ่ง ยายแก่ๆ กำลังยืนลังเลอยู่หน้าชั้นวางสินค้า สายตาของเธอมองไปมาอย่างร้อนรน ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง

“จะซื้อดีไหมนะ?” ยายพึมพำกับตัวเอง “เงินก็น้อย ของก็แพง กลัวโควิดด้วย”

ยายคนนี้ชื่อว่ายายจันทร์ อายุ 70 ปี อาศัยอยู่คนเดียวในบ้านหลังเล็กๆ  ยายมีรายได้เพียงเบี้ยยังชีพจากรัฐบาล เงินจำนวนนี้ไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่าย ยายจึงต้องหางานพิเศษทำเพื่อหารายได้เสริม

เมื่อโควิด-19 ระบาด ยายจันทร์ก็ยิ่งลำบากขึ้นไปอีก รายได้จากงานพิเศษหายไป ร้านค้าหลายแห่งปิดตัว ยายต้องประหยัดเงินอย่างสุดชีวิต ซื้ออาหารเท่าที่จำเป็น

“อดมื้อกินมื้อก็เคยมาแล้ว” ยายคิด “แต่ถ้าไม่ซื้อของกินวันนี้ พรุ่งนี้จะเอาอะไรกิน?”

ในที่สุด ยายจันทร์ก็ตัดสินใจหยิบของที่จำเป็นใส่ตะกร้า เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

“คุณยายครับ” พนักงานขายเอ่ยขึ้น “ช่วงนี้ทางร้านมีโปรโมชั่น ซื้อครบ 500 บาท ลดราคา 10% นะครับ”

ยายจันทร์มองดูสินค้าในตะกร้า มูลค่ารวมไม่ถึง 500 บาท ยายลังเลอีกครั้ง เงิน 50 บาท อาจจะดูไม่มาก แต่สำหรับยายมันมีความหมายมาก

“เอาเถอะ” ยายตัดสินใจ “ซื้อเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน”

ยายหยิบของเพิ่มใส่ตะกร้าจนครบ 500 บาท ยายยิ้มออกมาเล็กน้อย ดีใจที่ประหยัดเงินได้

“ขอบคุณครับ” ยายพูดกับพนักงานขาย “โชคดีนะลูก”

ยายจันทร์เดินออกจากร้าน มุ่งหน้ากลับบ้าน สายตาของยายมองไปรอบๆ  ถนนหนทางเงียบเหงา ผู้คนสวมหน้ากากอนามัย ร้านค้าหลายแห่งปิดตัวลง

“โควิดมันช่างร้ายกาจ” ยายคิด “แต่เราก็ต้องสู้ต่อไป”

ยายจันทร์เดินต่อไปอย่างช้าๆ แม้จะรู้สึกกังวลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ยายก็ยังมีความหวัง ยายเชื่อว่าสักวันหนึ่ง โควิดจะต้องหมดไป และชีวิตจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง