ในกรณีที่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้มีประกันฟ้องขอให้จำเลยล้มละลาย แต่ไม่ได้ระบุในคำฟ้องเกี่ยวกับการสละหลักประกันหรือตีราคาหลักประกันหักกับจำนวนหนี้ของตน ถือว่าขัดต่อพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 10 หรือไม่? โจทก์ยังมีสิทธิแก้ไขคำฟ้องภายหลังได้หรือไม่?
ประเด็นสำคัญในคำถามนี้ เกี่ยวข้องกับบทบัญญัติของพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 10
มาตรา 10 บัญญัติว่า เจ้าหนี้ที่มีประกันซึ่งจะฟ้องล้มละลายลูกหนี้ ต้องระบุในคำฟ้องว่าจะสละหลักประกัน หรือตีราคาหลักประกันหักกับจำนวนหนี้ของตน

ในกรณีที่โจทก์ไม่ได้ระบุในคำฟ้องตามมาตรา 10 ถือว่าขัดต่อบทบัญญัติ คำฟ้องนั้นจึงไม่สมบูรณ์ ศาลมีอำนาจยกฟ้องได้

อย่างไรก็ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 บัญญัติให้โจทก์สามารถแก้ไขคำฟ้องได้ แต่ต้องไม่เป็นการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญของคดี
ในกรณีนี้ การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องจากเจ้าหนี้ไม่มีประกันเป็นเจ้าหนี้มีประกัน ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญของคดี
ประเด็นที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติม มีดังนี้
1. ระยะเวลา: โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2551 เกินกว่าระยะเวลา 30 วัน ที่ศาลล้มละลายกลางกำหนดไว้
2. ความบกพร่อง: การที่โจทก์ไม่ได้ระบุในคำฟ้องเกี่ยวกับการสละหลักประกันหรือตีราคาหลักประกันหักกับจำนวนหนี้ของตน ถือว่าเป็นความบกพร่องของโจทก์เอง
3. ผล: ศาลล้มละลายกลางมีเหตุผลชอบที่จะยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์ และพิพากษายกฟ้องโจทก์

สรุป:
1. โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้มีประกัน ต้องระบุในคำฟ้องเกี่ยวกับการสละหลักประกันหรือตีราคาหลักประกันหักกับจำนวนหนี้ของตน
2. การที่โจทก์ไม่ได้ระบุในคำฟ้อง ถือว่าขัดต่อพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 10
3. โจทก์สามารถแก้ไขคำฟ้องได้ แต่ต้องไม่เป็นการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญของคดี
4. ในกรณีนี้ การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องจากเจ้าหนี้ไม่มีประกันเป็นเจ้าหนี้มีประกัน ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญของคดี
5. โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเกินกว่าระยะเวลาที่กำหนด
6. ศาลล้มละลายกลางมีเหตุผลชอบที่จะยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์ และพิพากษายกฟ้องโจทก์
กฎหมายล้มละลาย-ฟื้นฟูกิจการ