ขอใจความสำคัญเรื่อง "เจาะหลัก-สกัดฎีกา : คำให้การที่ไม่ได้ต่อสู้หรือกล่าวปฏิเสธถึงข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาข้อใด ต้องถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงข้อนั้น | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม" ให้หน่อยคะ
คำให้การที่ไม่ได้ต่อสู้หรือกล่าวปฏิเสธถึงข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาข้อใด ต้องถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงข้อนั้น กล่าวคือ จำเลยให้การต่อสู้คดีไม่ครบทุกประเด็นที่โจทก์เสนอข้อหามา ประเด็นตามฟ้องที่จำเลยไม่ให้การต่อสู้หรือปฏิเสธ หรือ ให้การไม่ถึงถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงนั้น ผลคือไม่ต้องนำสืบพยานหลักฐานเพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริงนั้นอีกตามมาตรา ๘๔ (๑) คำให้การที่ไม่ได้ต่อสู้หรือกล่าวปฏิเสธถึงข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาข้อใด ต้องถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงข้อนั้น คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๘ โจทก์ฟ้องว่าโจทก์กับจำเลยเป็นสามีภริยากันและมีเหตุหย่า จึงขอหย่าและขอแบ่งสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำฟ้อง จำเลยให้การ ว่าจำเลยกับโจทก์ไปได้เป็นสามีภริยากัน ทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำฟ้องเป็นของมารดา จำเลย โดยจำเลยไม่ให้การต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีเหตุหย่าศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโดยฟังข้อเท็จจริงว่า แม่โจทก์และจำเลยเป็นสามีภริยากันจริง แต่โจทก์นำสืบถึงเหตุหย่าไม่ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๘ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์มิใช่ภริยา มิได้ต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีเหตุหย่าจะว่าจำเลยปฏิเสธการเป็นภริยาแล้วถือว่าปฏิเสธการหย่าด้วยในตัวมิได้ เพราะถ้าปรากฏว่าเป็นภริยาแล้วก็ต้องดูต่อไปว่ามีเหตุหย่าหรือไม่ ซึ่งจำเลยอาจต่อสู้ได้ว่าแม่โจทก์ เป็นภริยาก็ไม่มีเหตุหย่า ในทางแพ่งกฎหมายยอมให้จำเลยต่อสู้ได้หลายแง่มุม ข้อใดที่จำเลยไม่ปฏิเสธหรือต่อสู้ไว้ย่อมไม่เป็นประเด็นในคดีซึ่งโจทก์ไม่จำต้องนำสืบ จึงย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นตัดสินใหม่ แล้ววินิจฉัยในเรื่องทรัพย์ต่อไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อใดที่จำเลยไม่ปฏิเสธหรือต่อสู้ไว้ย่อมไม่เป็นประเด็นในคดีซึ่งโจทก์ไม่จำต้องนำสืบ คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๔๖/๒๕๑๗ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๐๕ และ ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๐๕ จำเลยได้ยืมเงินจากโจทก์ไป ได้ทำสัญญากู้ไว้โดยไม่ได้ระบุเวลาชำระเงินแต่จำเลยสัญญาว่าจะชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้ภายใน ๓ ปี ครบกำหนดใน พ.ศ. ๒๕๐๘ จำเลยไม่ชำระหนี้ จำเลยให้การรับว่า ได้ยืมเงินโจทก์ไปจริงตามฟ้อง แต่ได้หักหนี้กันไปแล้ว และคดีขาดอายุความ เรื่องกำหนดเวลาใช้เงิน ๓ ปี ก็ดี เรื่องหนี้ถึงกำหนดชำระใน พ.ศ. ๒๕๐๘ ก็ดี จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธไว้ ต้องถือว่าจำเลยรับตามฟ้อง และโจทก์ไม่จำต้องสืบพยานในข้อนี้เพราะฟังได้แล้วว่าครบกำหนดชำระหนี้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๘ โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๑๕ คดีจึงยังไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๔๖/๒๕๑๗ คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๑ - ๔๒/๒๕๒๔ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเล่นการพนันเป็นความผิดร้ายแรง โจทก์มีสิทธิเลิกจ้างจำเลยได้ จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เล่นการพนัน ข้อที่ว่าเล่นการพนันเป็นความผิดร้ายแรงเป็นยุติตามฟ้อง คำพิพากษาฎีกาที่ ๔๑ - ๔๒/๒๕๒๔  คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๓๕๓/๒๕๓๔ โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับรองตั๋วแลกเงิน รวม ๗๗ ฉบับ เป็นเงิน ๑๗,๖๐๖,๕๖๗.๗๖ บาท ซึ่งจำเลยที่ ๑ สั่งจ่ายให้แก่บริษัท ป. จำกัด ตามคำขอของจำเลยที่ ๑ และโจทก์ได้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินนั้นแล้ว จำเลยให้การเพียงว่าจำเลยไม่เคยทำหนังสือคำขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินตามเอกสารท้ายฟ้อง โดยมิได้ให้การปฏิเสธข้อที่โจทก์ได้รับรองตั๋วแลกเงินและโจทก์ได้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินแล้ว ถือว่าจำเลยรับว่าจำเลยได้ให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงิน ๗๗ ฉบับ และโจทก์ได้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าวจริง ดังนี้ จำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดตามสัญญาที่ขอให้โจทก์ รับรองตั๋วแลกเงินโดยไม่ต้องนำตั๋วแลกเงิน ๗๗ ฉบับ ซึ่งโจทก์มิได้สำเนาให้จำเลยมาวินิจฉัย คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๓๕๓/๒๕๓๔ ถือว่าจำเลยรับว่าจำเลยได้ให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงิน ๗๗ ฉบับ  คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๘๕/๒๕๓๑ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์ให้ทำงานให้จำเลย เมื่อโจทก์ทำงานเสร็จแล้วจำเลยไม่ชำระค่าจ้างตามสัญญา จำเลยให้การเพียงว่า จำเลยไม่ได้ว่าจ้างโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิดชำระเงินให้โจทก์ ประเด็นจึงมีว่าจำเลยได้ว่าจ้าง โจทก์ให้ทำงานตามฟ้องหรือไม่เท่านั้น เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยว่าจ้างโจทก์และยังไม่ได้ชำระค่าจ้างให้แก่โจทก์ตามฟ้อง โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลย ไม่จำเป็นต้องกำหนด ประเด็นว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ ทั้งไม่จำเป็นต้องกำหนดประเด็นว่าจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นเงินมากน้อยเพียงใด เพราะจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องค่าจ้างว่า ไม่ถูกต้องและความจริงเป็นจำนวนเท่าใด คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๘๕/๒๕๓๑ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยว่าจ้างโจทก์และยังไม่ได้ชำระค่าจ้างให้แก่โจทก์ตามฟ้อง โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลย ไม่จำเป็นต้องกำหนด ประเด็นว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๘๑๕/๒๕๔๔ โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีหนี้ที่จะต้องชำระคิดเป็นดอกเบี้ยจำนวนแน่นอนแล้ว แต่จำเลยมิได้ให้การต่อสู้หรือปฏิเสธคำฟ้อง ของโจทก์เกี่ยวกับจำนวนดอกเบี้ยที่ค้างชำระแต่ประการใด ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงส่วนนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง   มาตรา ๑๗๗  วรรคสอง ข้อเท็จจริงต้องฟังตามคำฟ้องว่าจำเลยค้างชำระดอกเบี้ยจำนวนดังกล่าวโดยไม่ต้องสืบพยาน เมื่อบัญชีเงินกู้ที่พิพาทเป็นพยานหลักฐานเกี่ยวกับจำนวนดอกเบี้ยที่จำเลยค้างชำระ  จึงไม่จำต้องวินิจฉัยว่าบัญชีเงินกู้เป็นเอกสารที่รับฟังไม่ได้เพราะเป็นเอกสารปลอมและเป็นสำเนาไม่ถูกต้องหรือไม่ แม้ศาลล่างทั้งสองจะได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๘๑๕/๒๕๔๔ ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงส่วนนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง   มาตรา ๑๗๗  วรรคสอง  คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๖๐๕/๒๕๓๔ ตามคำฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ว่า โจทก์ได้มอบอำนาจให้ น. เป็นผู้รับมอบอำนาจแทนและแต่งตั้งทนายความแทนโจทก์ จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธโดยชัดแจ้งว่าโจทก์มิได้มอบอำนาจให้ น. หรือการมอบอำนาจไม่ถูกต้องอย่างใด คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะวินิจฉัยในเรื่องการมอบอำนาจ จึงไม่มีกรณีที่จะต้องใช้หนังสือมอบอำนาจเป็นพยานหลักฐาน แม้หนังสือมอบอำนาจของโจทก์จะไม่ได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ คดีก็ต้องฟังว่า น. เป็นผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์มีอำนาจแต่งทนายให้ฟ้องคดีได้ คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๖๐๕/๒๕๓๔  คำพิพากษาฎีกาที่ ๖๕๒/๒๕๔๑ โจทก์ทั้งสามฟ้องว่า โจทก์ทั้งสามกับจำเลย ทั้งสามเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินพิพาทซึ่งได้แบ่งการครอบครองเป็นส่วนสัดตามแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้อง โจทก์ทั้งสามขอให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนแบ่งแยก กรรมสิทธิ์ตามส่วนสัดที่แต่ละฝ่ายได้ครอบครองแล้ว จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามไปทำการจดทะเบียนแบ่งแยกกรรมสิทธิ์ที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสามครึ่งหนึ่ง จำเลยทั้งสามให้การว่า เดิมที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของ ม. และ ส. ซึ่งได้แบ่งแยกการครอบครองเป็นส่วนสัดมานาน ๔๐ ปี แล้ว โดย ม. ครอบครองปลูกสร้างบ้านอยู่ทางทิศตะกันตกและ ส. ครอบครองปลูกสร้างบ้านอยู่ทางทิศตะกันออก ต่อมาโจทก์ทั้งสามได้ ครอบครองที่ดินส่วนของ ม. ส่วนจำเลยทั้งสามได้ครอบครองที่ดินส่วนของ ส. เห็นได้ว่า คำให้การของจำเลยทั้งสามมิได้ระบุว่าโจทก์ทั้งสามกับจำเลยทั้งสามแบ่งแยกการ ครอบครองที่ดินพิพาทเป็นส่วนสัดจำนวนเนื้อที่ฝ่ายละเท่าใด เพื่อเป็นการปฏิเสธ ข้อกล่าวอ้างของโจทก์ทั้งสามที่ว่าโจทก์ทั้งสามมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินครึ่งหนึ่งนั้นไม่ถูกต้องอย่างไร จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ วรรคสอง ไม่ก่อให้เกิดประเด็นพิพาทแม้จำเลยทั้งสาม จะได้แถลงต่อศาลชั้นต้นไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาถึงส่วนสัดของที่ดินที่จำเลยทั้งสอง ได้ครอบครองก็ตาม คำแถลงดังกล่าวก็มิใช่คำให้การไม่ก่อให้เกิดประเด็นพิพาทเช่นกัน คำพิพากษาฎีกาที่ ๖๕๒/๒๕๔๑ จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ วรรคสอง ไม่ก่อให้เกิดประเด็นพิพาท คำแถลงดังกล่าวก็มิใช่คำให้การไม่ก่อให้เกิดประเด็นพิพาทเช่นกัน คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๔๗/๒๕๔๔ โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้รับประกันภัย รถยนต์บรรทุกพิพาทซึ่งชนกับรถยนต์บรรทุกอีกคันหนึ่งที่ ร. ขับด้วยความประมาทของ ร. โจทก์ได้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอาประกันภัยแล้ว ขอให้ศาลบังคับให้จำเลย  ซึ่งเป็นนายจ้าง ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้จ้างวาน ร. ชดใช้เงินแก่โจทก์ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิ จำเลยให้การว่าไม่ได้เป็นนายจ้าง ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้จ้างวาน ร. ตามคำฟ้อง และคำให้การดังกล่าว ประเด็นข้อพิพาทมีเพียงประการเดียวว่าจำเลยเป็นนายจ้าง ตัวการ ผู้ใช้หรือผู้จ้างวาน ร.หรือไม่ส่วนประเด็นที่ว่าความประมาทเกิดจาก ร. หรือไม่นั้น เมื่อจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้เรื่องนี้ไว้ ต้องฟังว่า  ร.  เป็นฝ่ายประมาทและเป็นข้อเท็จจริงที่ยุติไปแล้ว ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ วรรคสอง ประกอบมาตรา ๘๔ (๑) การที่ศาลอุทธรณ์ภาค ๔ หยิบยกประเด็น เรื่องนี้ขึ้นมาวินิจฉัยว่า ร. ลูกจ้างจำเลยไม่ได้เป็นฝ่ายประมาทจึงยกฟ้องโจทก์เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น ต้องห้ามตามมาตรา ๑๔๒ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา ๒๔๖ คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๘๔๗/๒๕๔๔ สรุป คำฟ้องข้อใดจำเลยไม่ได้ให้การปฏิเสธหรือต่อสู้ ต้องถือว่าไม่มีประเด็นโต้เถียงกันในคำฟ้องข้อนั้นโจทก์จึงไม่ต้องสืบพยานหลักฐานตามมาตรา ๘๔ (๓) ศาลรับฟังข้อเท็จจริงยุติไปตามคำฟ้องได้
คำพิพากษาที่กล่าวถึงหลายประการ แต่สรุปโดยรวมได้ดังนี้:

1. ในกรณีที่จำเลยไม่ได้ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหา จะถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงนั้นๆ โดยไม่ต้องนำสืบพยานเพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริงนั้นต่อไปตามมาตรา 84 (1) ข้อ 1 ฐานความผิดข้อนี้เกี่ยวกับการไม่ต่อสู้ในคดีทางฟ้องคดีเอาทรัพย์เป็นหลักฐาน.

2. ในคดีเรื่องการหย่าและแบ่งสินสมรส จำเลยไม่ต้องนำสืบพยานเพื่อพิสูจน์ว่าไม่มีเหตุหย่า หากจำเลยไม่ได้ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหา ศาลชั้นต้นมีอำนาจยกเลิกคำฟ้อง.

3. ในกรณีการยืมเงินและชำระหนี้ หากจำเลยไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหา เกิดผลว่าจำเลยยอมรับว่ายืมเงินจริงตามที่โจทก์กล่าว และโจทก์ไม่ต้องนำสืบพยานเพื่อพิสูจน์.

4. ในเรื่องข้อพิพากษาว่าจำเลยเป็นภริยาหรือไม่ ถ้าจำเลยไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหา เกิดผลว่าจำเลยยอมรับว่าเป็นภริยา และไม่ต้องนำสืบพยานในเรื่องนี้.

5. ในคดีทางพนัน หากจำเลยไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาว่าเล่นการพนันเป็นความผิดร้ายแรง จะถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงนั้น.

6. ในเรื่องการมอบอำนาจ หากจำเลยไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหา เกิดผลว่าจำเลยยอมรับว่ามีการมอบอำนาจและทนายความได้รับอำนาจที่จำเลยได้มอบ.

7. ในเรื่องค่าจ้างที่จำเลยต้องชำระ หากจำเลยไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาว่าไม่ได้ต้องชำระค่าจ้าง จะถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงนั้น.

คำพิพากษานี้รวมถึงหลายประการและมีมาตราหลายข้อ แต่สรุปได้ว่าการไม่ต่อสู้หรือปฏิเสธข้ออ้างที่โจทก์กล่าวหาจะทำให้ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงนั้นๆ โดยไม่ต้องนำสืบพยานเพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริงนั้นต่อไป กรณีที่โจทก์ได้มอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจแทนและแต่งตั้งทนายความแทนโจทก์ แต่จำเลยไม่ได้ปฏิเสธหรือต่อสู้คำฟ้อง ในกรณีนี้ โจทก์และจำเลยทั้งสามมีโต้แย้งเกี่ยวกับการแบ่งแยกกรรมสิทธิ์ที่ดิน โดยโจทก์ขอให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนแบ่งแยก กรรมสิทธิ์ตามส่วนสัด แต่จำเลยไม่ต่อสู้กระบวนการนี้ ศาลตัดสินว่าโจทก์ไม่ต้องสืบพยานหลักฐานตามมาตรา ๘๔ (๓) โดยข้อโต้แย้งของจำเลยไม่ได้ปฏิเสธหรือต่อสู้คำฟ้อง ดังนั้น ศาลยุติคำฟ้องในทิศทางของโจทก์ โดยไม่ต้องรับฟังหลักฐานเพิ่มเติม และสรุปว่าไม่มีประเด็นโต้แย้งในคำฟ้องนี้ที่ต้องพิจารณาต่อไป
ความรู้พื้นฐานกฏหมาย,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)