การที่จะรู้ว่าการฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงกรณีใดแก้ไขมากหรือน้อย สามารถแบ่งออกได้เป็นอะไรบ้าง
1. แก้บท แก้โทษ เป็นแก้ไขมาก

2. แก้เรื่องรอการลงโทษ ไม่ว่าจะแก้จากรอเป็นไม่รอ หรือแก้จากไม่รอเป็นรอ แต่ถ้าแก้จากรอ เป็นไม่รอ เป็นการเพิ่มเติมโทษ

3. ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกและให้เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปฝึกและอบรม แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าไม่สมควรเปลี่ยนโทษจำเลยโดยส่งตัวไปฝึกและอบรม เป็นการแก้ไขมาก 4816/2543 แต่ปัจจุบันมีคำพิพากษาฎีกา 6517/2552 วินิจฉัยว่า เป็นการแก้ไขเล็กน้อย แต่ฎีกานี้ ศาลอุทธรณ์ให้รอการลงโทษจำเลยด้วย

4.ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับสถานเดียว ศาลอุทธรณ์เปลี่ยนโทษเป็นจำคุกสถานเดียวและให้กักขังแทน เป็นการแก้ไขมากและเพิ่มเติมโทษ 2695/2548

5. ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยสถานเดียวโดยไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์ลงโทษปรับจำเลยอีกสถานหนึ่งโดยโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ เป็นการแก้ไขมาก แต่ไม่เป็นการเพิ่มเติมโทษ 6744/2544, 5898-5899/2540
กรณีที่ถือว่าเป็นการแก้บท แก้โทษ ที่เป็นการแก้ไขมากนั้นจะต้องทราบก่อนว่าเรื่องใดบ้างเป็นการแก้บท ซึ่งมีเรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับการแก้บทเรื่องหนึ่งที่ยังสับสนกันอยู่ คือ การแก้ไขวรรค ว่าการแก้ไขวรรคในมาตราใดที่เป็นการแก้ไขมาก มาตราใดที่เป็นการแก้ไขน้อย กรณีแก้ไขวรรค ถ้าคำพิพากษาของศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยโดยมิได้ระบุว่าเป็นความผิดวรรคใด การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยระบุวรรคให้ชัดเจนขึ้นไม่ถือว่าเป็นการแก้บทความผิด แม้ศาลอุทธรณ์แก้โทษด้วย ก็ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย D663/2536 แต่ถ้าเป็นกรณีคำพิพากษาศาลชั้นต้นระบุวรรคมาด้วย และศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้วรรค ดังนี้ ถ้าความผิดแต่ละวรรคมีอัตราโทษขั้นสูงแตกต่างกันมาก หรือลักษณะความผิดแตกต่างกัน เช่น วรรคหนึ่ง เป็นความผิดอันยอมความได้ อีกวรรคเป็นความผิดต่อแผ่นดิน กรณีนี้ถือเป็นการแก้บท เมื่อมีการแก้ไขโทษด้วย เป็นแก้ไขมาก D7511/2547, D2220/2527 (ป), 1751/2543 แต่ถ้าแต่ละวรรคมีอัตราโทษขั้นสูงไม่แตกต่างกันมาก ไม่ถือเป็นการแก้บท เมื่อมีการแก้ไขโทษด้วย ถือเป็นการแก้ไขเล็กน้อย 4451/2542, 8524/2544, 3448/2547
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา