จงสรุปบทความ การแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 20
การแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 20 การแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 20 จากจุดเปลี่ยนของการแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 16-17 ซึ่งมีการประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์และมีการพัฒนาของวิชาเคมีเรื่อยมาจนถึงศตวรรษที่ 18-19 วิทยาศาสตร์การแพทย์ได้พัฒนาไปสู่ยุคเซลล์วิทยาและและจุลินทรีย์วิทยา อย่างไรก็ตาม วิธีการศึกษาก็ยังคงเป็นแบบเจาะลึก ไม่สามารถเข้าใจความสัมพันธ์ของอวัยวะต่างๆ ภายในร่างกายได้ ในศตวรรษที่ 20 การแพทย์ตะวันตกได้แยกสาขาย่อยออกไปอีก การมองปัญหาก็เริ่มมีลักษณะผสานระหว่างจุลภาคและมหภาค ซึ่งพอจะสรุปถึงลักษณะเด่นๆ ของการแพทย์ในศตวรรษนี้ได้ ดังนี้ 1 เริ่มศึกษาการเคลื่อนไหวภายในของชีวิตโดยการเจาะลึกในระดับจุลภาค การศึกษาของการแพทย์ตะวันตกในระยะต้นสามารถเจาะลึกลงไปเพียงระดับเซลล์ แต่การเรียนรู้ถึงกระบวนการเคลื่อนไหวภายในของชีวิตในระดับเซลล์ยังไม่เพียงพอ ในยุคนี้จึงมีการศึกษาลึกลงไปถึงโครงสร้างภายในของเซลล์ ปฏิกิริยาเคมีและกฎเกณฑ์การเคลื่อนไหวทางสรีรวิทยาภายในเซลล์ อันเป็นที่มาของการค้นพบฮอร์โมน การได้เรียนรู้ถึงบทบาทของฮอร์โมนในการปรับสมดุลในร่างกาย การค้นพบสารดีเอ็นเอ DNA ที่มีผลต่อการถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์ เป็นต้น การค้นพบสิ่งต่างๆ ดังกล่าวทำให้การแพทย์ตะวันตกเข้าใจการเคลื่อนไหวภายในของชีวิตอย่างเจาะลึกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น 2 การแบ่งเป็นสาขาวิชาย่อยๆ กับการเห็นถึงความสันพันธ์ระหว่างกัน การเคลื่อนไหวของชีวิตนั้นมีรูปแบบหลายๆ อย่าง คือ ทางฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยา ซึ่งจะรวมเป็นการเคลื่อนไหวแบบองค์รวมที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาและเป็นเอกภาพในตัวมันเอง แต่ในการศึกษาการเคลื่อนไหวของชีวิตนั้น การแพทย์ตะวันตกจะเริ่มต้นจากปรากฏการณ์ด้านใดด้านหนึ่งหรือเฉพาะส่วนเท่านั้น องค์ความรู้จึงมีการแตกเป็นสาขาต่างๆตามพื้นฐานและการปฏิบัติทางคลินิกที่แตกต่างกัน และเมื่อศึกษาลึกยิ่งขึ้นก็จะแบ่งเป็นสาขาวิชาย่อยๆ มากขึ้น เช่น วิชากายวิภาคศาสตร์ได้แตกสาขาออกไปเป็นวิชาเซลล์พยาธิวิทยา cytophathology ในปลายศตวรรษที่ 19 เป็นวิชาพยาธิสรีรวิทยา pathophysiology ในต้นศตวรรษที่ 20 และในกลางศตวรรษที่ 20 ได้แตกเป็นวิชาภูมิคุ้มกันพยาธิวิทยา immunophathology และพันธุกรรมพยาธิวิทยา genetic phathology เป็นต้น นอกจากนี้มีการค้นพบวิตามินต่างๆ เนื่องจากมีผู้ป่วยที่เป็นโรคขาดอาหาร มีการค้นพบกรดอะมิโนเพราะมีการศึกษาถึงความสมดุลของโปรตีนที่กินเข้าไปกับที่ขับออกมา หรือการขาดความสมดุลของพลังความร้อนในร่างกายทำให้ค้นพบกรดไขมัน เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดวิชาโภชนศาสตร์ ซึ่งแยกออกมาจากวิชาชีวเคมี ในขณะที่วิชาชีวเคมีก็ได้ศึกษาไปถึงระดับโมเลกุล ซึ่งศึกษาการเคลื่อนไหวของชีวิตในระดับโครงสร้างการทำงาน การเจริญเติบโต การแยก การสลาย การถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์ เป็นต้น แม้การแพทย์ตะวันตกจะได้ศึกษาเจาะลึกแบบจุลภาคซึ่งนับวันจะละเอียดยิ่งขึ้น และทำให้กลายเป็นการแพทย์ที่ซับซ้อนขึ้น แต่เริ่มมีการให้ความสัมพันธ์ระหว่างปรากฏการณ์ของโรคกับกระบวนการของชีวิตมากขึ้น ในกลางศตวรรษที่ 20 มีการค้นพบฮอร์โมนที่หลั่งมาจากต่อมไฮโพทาลามัส และพบว่าฮอร์โมนนี้มีผลต่อเนื่องไปยังต่อมไร้ท่ออื่นๆ ในร่างกาย การค้นพบดังกล่าวทำให้เข้าใจถึงความเชื่อมโยงระหว่างส่วนต่างๆ และทำให้มีการหันมาศึกษาในลักษณะผสมผสานระหว่างส่วนเฉพาะกับส่วนทั้งหมดมากยิ่งขึ้น เกิดทรรศนะผสานจุลภาคและมหภาคขึ้น 3 การผสมผสานระหว่างทฤษฎีพื้นฐานทางการแพทย์และการปฏิบัติทางคลินิกซึ่งพัฒนาไปสู่การแพทย์ทฤษฎี theoretical medicine การพัฒนาของการแพทย์ตะวันตกนั้นโดยธาตุแท้แล้วเป็นการพัฒนาของวิชาพื้นฐานทางการแพทย์ preclinical medicine เมื่อมีการศึกษาเจาะลึกในรายละเอียดมากขึ้น สามารถอธิบายเหตุแห่งโรคและการรักษาได้ระดับหนึ่งซึ่งไปมีผลในการยกระดับวิชาการแพทย์คลินิก clinical medicine ลักษณะดังกล่าวทำให้การแพทย์ตะวันตกกลายเป็นการแพทย์แบบทดลอง experimental medicine ซึ่งต่างจากการแพทย์แบบอาศัยการสังเกตและความชำนาญ empiricism ในอดีต ตั้งแต่ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา นอกจากจะมีแนวโน้มของการผสมผสานระหว่างทรรศนะแบบจุลภาคและมหภาค การมองเห็นความสัมพันธ์ของส่วนต่างๆ แล้ว วิชาการแพทย์พื้นฐานและการปฏิบัติทางคลินิก ก็เริ่มผสมผสานกันโดยตรงยิ่งขึ้น และพัฒนาไปสู่การแพทย์ทฤษฎี แต่อย่างไรก็ตาม การแพทย์ทางคลินิกก็ยังเป็นในเชิงสถิติและเปรียบเทียบผลการรักษาการป่วยต่างๆ ซึ่งถือได้ว่าอยู่ในระดับการวิเคราะห์ปรากฏการณ์เท่านั้น วิวัฒนาการของการแพทย์ตะวันตกตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 ซึ่งมองปัญหาด้านเดียวโดยเข้าใจว่า โรคเกิดจากปัจจัยภายนอกที่มากระทบต่อร่างกาย จวบจนกระทั่งในศตวรรษที่ 20 ที่มีการพัฒนาของวิชาฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยา และการพัฒนาของกล้องจุลทรรศน์ที่มีกำลังขยายมากขึ้น ได้ทำให้มองเห็นความสัมพันธ์และการเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออกของอวัยวะต่างๆ ของร่างกาย การผสมผสานของการมองปัญหาแบบจุลภาคและมหภาคได้เริ่มแตกหน่อขึ้น อันจะก่อให้เกิดการพัฒนาการแพทย์ให้มีคุณภาพใหม่ในอนาคต
การแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 20 มีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล จากจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ 16-17 ที่มีการประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์และพัฒนาวิชาเคมี การศึกษาต่อไปมีการเจาะลึกลงไปในระดับของเซลล์ และจุลินทรีย์ทำให้เข้าใจความสัมพันธ์ของอวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายมากขึ้น

ลักษณะเด่นของการแพทย์ในศตวรรษที่ 20:

- การศึกษาเคลื่อนไหวของชีวิตที่เจาะลึก: การศึกษาทางวิทยาศาสตร์เคลื่อนไหวของชีวิตมีการเจาะลึกลงไปถึงระดับโครงสร้างของเซลล์ การศึกษาของการแพทย์ตะวันตกไม่เพียงเพียงแค่ระดับเซลล์และอวัยวะ แต่ยังถึงระดับโมเลกุลและกระบวนการทางเคมีภายในเซลล์

- การแบ่งสาขาวิชาย่อย: มีการแบ่งสาขาวิชาย่อยๆ ของการแพทย์ออกไปอีกมากมาย เช่น พยาธิวิทยา, พยาบาลวิทยา, ภูมิคุ้มกันพยาธิวิทยา, พันธุกรรมพยาธิวิทยา เป็นต้น ทำให้การศึกษากลายเป็นระบบที่เชี่ยวชาญและละเอียดลง

- การมองเห็นความสัมพันธ์ของส่วนต่างๆ: การศึกษาลึกลงไปถึงโครงสร้างและการทำงานของอวัยวะที่ละเอียดมาก ทำให้เข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างส่วนต่างๆ ของร่างกายและกระบวนการทางชีววิทยาที่เกิดขึ้น

- การผสมผสานระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติทางคลินิก: มีการผสมผสานระหว่างทฤษฎีทางการแพทย์กับการปฏิบัติทางคลินิกมากขึ้น การวิเคราะห์ปรากฏการณ์ของโรคและการรักษาจะทำตามหลักของทฤษฎีและมีการทดลองมากยิ่งขึ้น

การแพทย์ตะวันตกในศตวรรษที่ 20 นั้นเริ่มต้นจากการเจาะลึกในระดับเซลล์และโมเลกุล และได้รับแรงบันดาลใจจากพัฒนาการทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่างๆ ทำให้การแพทย์ก้าวขึ้นมาเป็นวิชาการที่มีความซับซ้อนและละเอียดมากขึ้น การผสมผสานระหว่างทฤษฎีและปฏิบัติทางคลินิกได้เป็นที่สำคัญที่ส่งผลให้การดูแลรักษาผู้ป่วยมีความเป็นไปได้สูงมากและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นในศตวรรษที่ 20 ของการแพทย์ตะวันตก
19.สาธารณสุข (public health)