ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ในคดีแพ่งที่คู่ความได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันหรือไม่?
ใช่ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "ศาลมีอำนาจแก้ไขคำพิพากษาของตนเองได้เสมอ ก่อนที่จะมีการบังคับคดี เว้นแต่คู่ความยอมกัน"

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 246 บัญญัติว่า "เมื่อคดีได้เสร็จเด็ดขาดโดยสัญญาประนีประนอมยอมความ ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเสีย"

ฎีกาที่ 7357/2553 วินิจฉัยว่า "เมื่อคดีได้เสร็จเด็ดขาดโดยสัญญาประนีประนอมยอมความ ศาลมีอำนาจที่จะสั่งคืนค่าขึ้นศาลให้แก่คู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 151 วรรคสอง"

ในคดีนี้ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำสั่งไม่คืนค่าขึ้นศาลจำนวน 75,000 บาท แก่จำเลย แม้ว่าคู่ความจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันแล้วก็ตาม

คำสั่งของศาลอุทธรณ์ภาค 1 เป็นการละเลยต่อบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 151 วรรคสอง

ศาลฎีกา ในฐานะศาลชั้นสูงสุด ย่อมมีอำนาจแก้ไขคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ถูกต้องตามกฎหมาย

สรุป: ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ในคดีแพ่งที่คู่ความได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน เพื่อให้คำสั่งของศาลสอดคล้องกับบทบัญญัติแห่งกฎหมายและหลักความยุติธรรม

เพิ่มเติม:

คำสั่งของศาลฎีกาในคดีนี้ เป็นการตีความบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง และ มาตรา 151 วรรคสอง อย่างกว้างขวาง เพื่อให้เกิดผลเป็นประโยชน์แก่คู่ความ
คดีนี้ แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการทำสัญญาประนีประนอมยอมความ ซึ่งสามารถช่วยให้คู่ความยุติข้อพิพาทได้โดยไม่ต้องรอคำพิพากษาของศาล
คู่ความควรศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และปรึกษาทนายความก่อนที่จะทำสัญญาประนีประนอมยอมความ
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)