คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1049/2512 วินิจฉัยว่าอย่างไร
เจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ เจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ป.พ.พ.มาตรา 700 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "ถ้าค้ำประกันหนี้อันจะต้องชำระ ณ เวลามีกำหนดแน่นอนและเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ผู้ค้ำประกันย่อมหลุดพ้นจากความรับผิด เว้นแต่ผู้ค้ำประกันจะได้ตกลงด้วยในการผ่อนเวลานั้น" ป.พ.พ.มาตรา 700 วรรคหนึ่ง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1049/2512 (ประชุมใหญ่)
           การผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ซึ่งทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นความรับผิดตามป.พ.พ.มาตรา 700 นั้น จะต้องมีการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้นเจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ หากเพียงแต่เมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระ เจ้าหนี้มิได้เรียกร้องให้ลูกหนี้ชำระหนี้ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ เพราะเจ้าหนี้อาจใช้สิทธิเรียกร้องเมื่อใดก็ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1049/2512 (ประชุมใหญ่) สรุปหลักการผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ได้ว่า
           1. ต้องมีการตกลงกันระหว่างเจ้าหนี้และลูกหนี้ผ่อนเวลาชำระหนี้กันแน่นอน และ
           2. มีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้นเจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องลูกหนี้ไม่ได้ สรุปหลักการผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ได้ว่า
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1049/2512 วินิจฉัยว่า

           การผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ซึ่งทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นความรับผิดตามป.พ.พ.มาตรา 700 นั้น จะต้องมีการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้นเจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ หากเพียงแต่เมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระ เจ้าหนี้มิได้เรียกร้องให้ลูกหนี้ชำระหนี้ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ เพราะเจ้าหนี้อาจใช้สิทธิเรียกร้องเมื่อใดก็ได้
กฎหมายลักษณะหนี้ พรบ,คำพิพากษาศาลฎีกา