คำพิพากษาฎีกาที่ 2491/2491 พิพากษาว่าอย่างไร
คำพิพากษาฎีกาที่ 2491/2491 พิพากษาว่า กำนันตรวจค้นบ้านของจำเลยโดยทราบจากบุคคลอื่นว่าจำเลยตั้งตะเกียงสูบฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยขัดขวางโดยเปิดและดันประตูไม่ยอมให้เข้าทำการตรวจค้น จำเลยไม่มีความผิดฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน กรณีที่เป็นข้อยกเว้นให้เจ้าพนักงานเข้าค้นได้โดยไม่มีหมายค้นนั้นจะต้องตีความโดยเคร่งครัด คือ ต้องเป็นกรณีที่เจ้าพนักงานเห็นด้วยตนเอง กล่าวคือต้องปรากฏต่อสายตาของเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจเองมิใช่ได้รับการบอกเล่ามาอีกทีหนึ่ง

ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง นาย B ร้องเรียนต่อร้อยตำรวจโทแดงว่า นาย A มีพฤติการณ์น่าสงสัยโดยในเวลากลางวันจะปิดบ้านและเก็บตัวอยู่ภายในบ้าน ในเวลากลางคืนจึงออกมาจากบ้านไม่ยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนบ้านและไม่ปรากฏว่าประกอบอาชีพอะไร สงสัยว่าภายในบ้านจะมีสิ่งของผิดกฎหมายซุกซ่อนอยู่ ร้อยตำรวจโทแดงจึงได้ปรึกษากับพันตำรวจโทดำซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาแล้วพันตำรวจโทดำจึงได้ขอออกหมายค้น ศาลออกหมายค้นโดยในหมายค้นระบุว่าค้นวันที่ 3 เมษายน 2554 บ้านเลขที่ 53/3 ซึ่งเป็นบ้านของนาย A ต่อมาในวันที่ 3 เมษายน 2554 ร้อยตำรวจโทแดงได้ไปบ้านของนาย A แต่ปรากฏว่าหมายค้นระบุบ้านเลขที่ไม่ตรงกับบ้านที่จะทำการค้นดังกล่าวคือ หมายค้นระบุบ้านเลขที่ 53/3 ไม่ตรงกับบ้านเลขที่ของนาย A ซึ่งเป็นบ้านเลขที่ 54/3 ร้อยตำรวจโทแดงเกรงว่าจะจะถูกร้องเรียนว่าปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบด้วยกฎหมายจึงกลับไปปรึกษากับพันตำรวจโทดำก่อน ในวันรุ่งขึ้นนาย B ซึ่งเป็นผู้ร้องเรียนได้แจ้งแก่ร้อยตำรวจโทแดงว่าเมื่อคืนเห็น A ขายเมทแอมเฟตามีนให้แก่คนในหมู่บ้าน เมื่อร้อยตำรวจโทแดงทราบเหตุดังกล่าวจึงไปบ้านของนาย A พร้อมแสดงหมายค้นให้นาย A ดู เมื่อเข้าไปในบ้านก็พบเมทแอมเฟตามีนจำนวน 1 เม็ด ร้อยตำรวจโทแดงจึงจับนาย A ในความผิดฐานมียาเสพติดไว้ในความครอบครอง
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายยาเสพติดให้โทษ