ข้อใดคือสาระสำคัญที่สุดของความผิดฐานลักทรัพย์
1. ทำร้ายกรรมสิทธิ์ และทำร้ายการครอบครอง
2. ความผิดฐานยักยอกบัญญัติขึ้นเพื่อมุ่งคุ้มครองกรรมสิทธิ์แต่เพียงอย่างเดียว
3. ความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม ตามหลักกฎหมายคอมมอนลอว์
4. ความผิดที่เกิดขึ้นภายหลังเพื่อเป็นการอุดช่องว่างในกรณีที่การกระทำบางอย่างไม่อาจถือว่าเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ได้
คำตอบได้แก่ 1.  เพราะว่า เพราะ สาระสำคัญที่สุดของความผิดฐานลักทรัพย์ คือทำร้าย “กรรมสิทธิ์” และทำร้าย “การครอบครอง”

ข้อแตกต่างที่สำคัญที่สุดของความผิดฐานยักยอกและลักทรัพย์คือความผิดฐานยักยอกบัญญัติขึ้นเพื่อมุ่งคุ้มครอง “กรรมสิทธิ์” แต่เพียงอย่างเดียว กล่าวอีกนัยหนึ่ง คือ จะเป็นความผิดฐานยักยอกจะต้องมีการกระทำอันเป็นการทำร้าย “กรรมสิทธิ์” ในทรัพย์ของผู้อื่น (ซึ่งรวมถึงกรรมสิทธิ์รวมด้วย) ไม่มีการทำร้าย “การครอบครอง” ของผู้อื่นด้วย เพราะผู้ยักยอกเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้นอยู่แล้ว
-การหลอกให้โอน “กรรมสิทธิ์” เป็นฉ้อโกง ดังนั้นการหลอกเอาการครอบครองจะเป็นฉ้อโกงไม่ได้ จึงเป็นการลักทรัพย์ แต่ก็ถือเป็น “ลักทรัพย์โดยใช้อุบาย” 

ข้อสังเกต ผู้หลอกจะได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมายแพ่งหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเพราะในทางอาญาให้พิจารณาเฉพาะว่าเป็นการหลอกเอากรรมสิทธิ์หรือไม่เท่านั้น

ความผิดฐานลักทรัพย์เป็นความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม ตามหลักกฎหมายคอมมอนลอว์ ความผิดฐานลักทรัพย์ หรือ larceny นั้น เป็นความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ที่เกิดขึ้นก่อนความผิดฐานอื่นๆ ส่วนความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกงเป็นความผิดที่เกิดขึ้นภายหลังเพื่อเป็นการอุดช่องว่างในกรณีที่การกระทำบางอย่างไม่อาจถือว่าเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ได้ ดังนั้นความผิดฐานลักทรัพย์จึงเป็นความผิดหลักที่ใช้ลงโทษการเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นโดยการแย่งการครอบครอง

ข้อสังเกตว่า หลักที่สำคัญของความผิดฐานลักทรัพย์คือ การเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นโดยการแย่งการครอบครอง ซึ่งการเอาทรัพย์ที่มีผู้ส่งมอบให้โดยสำคัญผิดเป็นของตนโดยทุจริต (เช่น กรณีพนักงานธนาคารส่งมอบเงินให้ลูกค้าเกินจำนวนที่ลูกค้าเบิกจากธนาคาร) นั้น อันที่จริงก็คือการเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นโดยการแย่งการครอบครองรูปแบบหนึ่งนั่นเอง (เพราะทรัพย์ที่ส่งมอบให้โดยสำคัญจะถือว่าส่งมอบให้โดยความยินยอมในความหมายของความผิดฐานลักทรัพย์ไม่ได้) แต่เมื่อประมวลกฎหมายอาญาของไทยบัญญัติไว้ว่ากรณีเช่นนี้ผู้ที่เอาทรัพย์นั้นไว้โดยทุจริต เป็นความผิดฐานยักยอกตามมาตรา ๓๕๒ วรรคสอง ก็ถือว่าเป็นบทยกเว้นจากเรื่องลักทรัพย์ ส่วนการหลอกเอากรรมสิทธิ์ (เช่นหลอกซื้อของโดยไม่ตั้งใจจะชำระราคา) นั้น เมื่อประมวลกฎหมายอาญาบัญญัติไว้ว่าเป็นความผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๔๑ แล้ว ก็ต้องเป็นไปตามนั้น อย่างไรก็ตาม การหลอกเอาการครอบครอง (เช่น หลอกขอยืมทรัพย์ หรือหลอกขอเช่าทรัพย์) ก็คือการเข้าครอบครองทรัพย์โดยการแย่งการครอบครองอีกรูปแบบหนึ่ง แต่เมื่อไม่เป็นฉ้อโกงเพราะไม่ใช่การหลอกเอากรรมสิทธิ์ การหลอกดังกล่าวจึงต้องเป็นความผิดฐานลักทรัพย์อันเป็นความผิดพื้นฐานของการเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นโดยการแย่งการครอบครอง ซึ่งเรียกกันว่า “ลักทรัพย์โดยใช้อุบาย” อันเป็นการลักทรัพย์วิธีหนึ่งนั่นเอง
ประมวลกฎหมายอาญา,คำพิพากษาศาลฎีกา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ (ลักทรัพย์ ยักยอก ฉ้อโกง)