ศาลฎีกาจะพิจารณาประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตหรือไม่ กรณีที่ไม่มีการว่ากล่าวถึงประเด็นนี้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์
ฎีกาพิจารณาประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตได้เฉพาะกรณีที่มีการว่ากล่าวถึงประเด็นนี้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เท่านั้น

ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคแรก ประกอบมาตรา 247 ฎีกาสามารถยกปัญหาขึ้นวินิจฉัยได้เอง เฉพาะประเด็นที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน

อย่างไรก็ตาม มาตรา 142 (5) ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กำหนดไว้ว่า ฎีกาจะวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนได้ ก็ต่อเมื่อมีข้อเท็จจริงในสำนวนเพียงพอที่จะวินิจฉัยได้

กรณีที่ไม่มีการว่ากล่าวถึงการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ย่อมไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนที่เพียงพอให้ฎีกาพิจารณาประเด็นนี้ ดังนั้น ฎีกาจึงไม่พิจารณาประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต

ยกตัวอย่าง:

โจทก์ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลย
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี
จำเลยอุทธรณ์ แต่ไม่ได้ยกประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตของโจทก์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีเช่นเดิม
จำเลยฎีกา โดยยกประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตของโจทก์ขึ้นเป็นครั้งแรก
ในกรณีนี้ ฎีกาจะไม่พิจารณาประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เนื่องจากไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนที่เพียงพอ

เหตุผล:

1. โจทก์ไม่ได้ฟ้องร้องประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต
2. จำเลยไม่ได้ยกประเด็นนี้ในศาลชั้นต้น
3. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์จึงไม่มีโอกาสวินิจฉัยประเด็นนี้
4. ไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนที่ฎีกาจะนำมาพิจารณาประเด็นนี้

สรุป:

ฎีกาพิจารณาประเด็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตได้เฉพาะกรณีที่มีการว่ากล่าวถึงประเด็นนี้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาต้องมีข้อเท็จจริงในสำนวนเพียงพอที่จะวินิจฉัยประเด็นนี้ กรณีที่ไม่มีการว่ากล่าวถึงประเด็นนี้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาจะไม่พิจารณาประเด็นนี้
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา