คำถาม: การผ่อนเวลาการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ส่งผลทำให้ผู้รับอาวัลหลุดพ้นจากความรับผิดหรือไม่?
ไม่ เหตุผล: กฎหมายห้ามผ่อนเวลาชำระหนี้: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 903 ห้ามมิให้มีการผ่อนเวลาชำระหนี้ตามตั๋วเงิน ซึ่งรวมถึงตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย เหตุผลหลักคือ
1. เจ้าหนี้โดยทั่วไปย่อมผ่อนเวลาให้ลูกหนี้ไปในตัวอยู่แล้ว จึงไม่ควรให้มีการผ่อนเวลาอีก
2. บุคคลที่เกี่ยวข้องในตั๋วเงิน ต้องการทราบความชัดเจนเรื่องวันเวลาชำระหนี้
3. การผ่อนเวลาอาจสร้างความเสียหายต่อบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง

ผู้รับอาวัลมีสถานะเทียบเท่าลูกหนี้: มาตรา 940 บัญญัติว่า ผู้รับอาวัลย่อมผูกพันเป็นอย่างเดียวกันกับบุคคลที่ตนประกัน หมายความว่า ผู้รับอาวัลมีสถานะเทียบเท่าลูกหนี้
1. ต้องร่วมรับผิดต่อผู้ทรงตั๋วเงิน
2. ไม่ได้อยู่ในฐานะผู้ค้ำประกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700

กฎหมายไม่ให้นำมาตรา 948 มาบังคับใช้กับตั๋วสัญญาใช้เงิน: มาตรา 948 บัญญัติว่า ผู้ทรงตั๋วแลกเงินยอมผ่อนเวลาให้แก่ผู้จ่าย ย่อมสิ้นสิทธิที่จะไล่เบี้ยเอาแก่ผู้มีคู่สัญญาคนก่อน ๆ ซึ่งมิได้ตกลงในการผ่อนเวลานั้น แต่มาตรานี้ใช้บังคับเฉพาะกับตั๋วแลกเงินเท่านั้น

มาตรา 989 ไม่ได้บัญญัติให้นำมาตรา 948 มาใช้กับตั๋วสัญญาใช้เงิน 

คำพิพากษาฎีกาที่ 595/2509, 1083/2517, 3242/2530 และ 1034/2507 ตัดสินว่า การผ่อนเวลาชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ไม่ทำให้ผู้รับอาวัลหลุดพ้นจากความรับผิด

ผู้รับอาวัลยังคงต้องรับผิด:
1. มาตรา 967 บัญญัติว่า ผู้จ่าย ผู้รับรอง ผู้สลักหลังหรืออาวัล ต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรง
2. คำพิพากษาฎีกาที่ 422/2521 ตัดสินว่า ผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน ยังคงต้องรับผิดต่อผู้ทรง แม้ว่าผู้ทรงจะผ่อนเวลาชำระหนี้ให้แก่ผู้สั่งจ่ายก็ตาม

สรุป: การผ่อนเวลาชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ไม่ส่งผลทำให้ผู้รับอาวัลหลุดพ้นจากความรับผิด ผู้รับอาวัลยังคงต้องร่วมรับผิดต่อผู้ทรง ตามมาตรา 967 ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
กฎหมายตั๋วเงิน-เช็ค