ศาลชั้นต้นมีอำนาจสั่งให้โจทก์วางเงินประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 ได้หรือไม่?
ได้ เหตุผล:

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 บัญญัติไว้ว่า:
"ในคดีมีทุนทรัพย์ จำเลยจะยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้โจทก์วางเงินประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่าย เมื่อศาลเห็นสมควร ศาลมีคำสั่งให้โจทก์วางเงินประกันตามจำนวนและภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนด"

มาตรา 253 นี้ มอบอำนาจให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์วางเงินประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่าย โดยไม่ต้องรอให้มีคำพิพากษาถึงที่สุดก่อน

เหตุผลในการให้ศาลมีอำนาจดังกล่าว เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของจำเลย ในกรณีที่โจทก์แพ้คดีแล้วหลีกเลี่ยงไม่ชำระค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่าย

อย่างไรก็ตาม ศาลจะสั่งให้โจทก์วางเงินประกันได้ จำเป็นต้องพิจารณาเหตุผลของจำเลยว่า มีเหตุอันสมควรหรือไม่

ศาลจะพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ เช่น

สถานะทางการเงินของโจทก์
พฤติการณ์ของโจทก์
ความน่าเชื่อถือของหลักฐาน
ความเสี่ยงที่จำเลยจะไม่ได้รับค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่าย
ในกรณีที่ศาลมีคำสั่งให้โจทก์วางเงินประกัน และโจทก์ไม่วางเงินประกันตามที่ศาลกำหนด ศาลมีอำนาจสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่เกี่ยวข้อง

คำพิพากษาฎีกาที่ 1106/2530
คำพิพากษาฎีกาที่ 3155/2526
คำพิพากษาฎีกาที่ 1487/2529
สรุป: ศาลชั้นต้นมีอำนาจสั่งให้โจทก์วางเงินประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 ได้   โดยปฏิบัติตามเงื่อนไขข้างต้น
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),คำพิพากษาศาลฎีกา