﻿คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555 วินิจฉัยว่าอย่างไร
ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555 

​

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555
การออกหมายจับผู้ต้องหาตามคำร้องของพนักงานสอบสวนเป็นอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น เป็นอำนาจพิเศษที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นมีอำนาจออกหมายจับผู้ต้องหาตามค...ำร้องของพนักงานสอบสวนได้ ภายใต้บทบัญญัติแห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 66 และมาตรา 59/1 โดยเฉพาะ จึงไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์จะให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193
ในเรื่องนี้ผู้เสียหายไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนว่า ผู้ต้องหากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา พนักงานสอบสวยรับร้องทุกเรียบร้อยแล้วก็สอบพยานหลักฐานจนชัดเจนว่าผู้ต้องหารายนี้เป็นใคร พนักงานสอบสวนไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคือศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น ศาลชั้นต้นเห็นพยานหลักฐานของผู้ร้อง มีเหตุอันควรเชื่อว่ามีการกระทำผิดจริงแม้ความผิดฐานหมิ่นประมาทดังกล่าว จะมีอันตราโทษไม่ร้ายแรง แต่เชื่อว่ามีเหตุที่จะหลบหนี ศาลชั้นต้นก็ออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น หลังจากนั้น ผู้ต้องหาก็ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้ศาลชั้นต้น เพิกถอนหมายจับโดยในคำร้องของผู้ต้องหานี้อ้างว่า ผู้ต้องหาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ขอให้ศาลเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจในการออกหมายจับตามอำนาจหน้าที่ จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับตามคำร้องของผู้ต้องหาแล้วก็ยกคำร้องของผู้ต้องหาไป ผู้ต้องหาก็อุทธรณ์ จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันว่า เมื่อศาลชั้นต้นไม่เพิกถอนหมายจับ ผู้ต้องหาจะมีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาคหนึ่งมองเห็นว่า ในเรื่องสิทธิการอุทธรณ์นั้นหากไม่มีกฎหมายบัญญัติตัดสิทธิเอาไว้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ผู้ต้องหาก็มีสิทธิอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์จึงรับอุทธรณ์ผู้ต้องหารายนี้ พอรับแล้วก็เห็นว่าผู้ต้องหามีที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลอุทธรณ์ก็เลยเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนที่เป็นผู้ร้องขอให้ออกหมายจับก็อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น เพราะเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นโดยเฉพาะ ก็เกิดปัญหาขึ้นในชั้นศาลฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับ เป็นอำนาจเด็ดขาด เป็นอำนาจเฉพาะของศาลชั้นต้น หรือคู่ความมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้ ในเรื่องนี้จะเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับนี้ไม่ใช่ระหว่างรอพิจารณาตาม ป วิอาญามาตรา 196 เพราะเป็นคำสั่งที่เกิดก่อนการยื่นฟ้องต่อศาล เป็นคำสั่งในชั้นสอบสวนยังไม่มีการยื่นฟ้องต่อศาลเลย ในฎีกาเรื่องนี้ ศาลฎีกาวางหลักว่า ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่ ... ำร้องของพนักงานสอบสวนได้ ภายใต้บทบัญญัติแห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 66 และมาตรา 59/1 โดยเฉพาะ จึงไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์จะให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193
ในเรื่องนี้ผู้เสียหายไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนว่า ผู้ต้องหากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา พนักงานสอบสวยรับร้องทุกเรียบร้อยแล้วก็สอบพยานหลักฐานจนชัดเจนว่าผู้ต้องหารายนี้เป็นใคร พนักงานสอบสวนไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคือศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น ศาลชั้นต้นเห็นพยานหลักฐานของผู้ร้อง มีเหตุอันควรเชื่อว่ามีการกระทำผิดจริงแม้ความผิดฐานหมิ่นประมาทดังกล่าว จะมีอันตราโทษไม่ร้ายแรง แต่เชื่อว่ามีเหตุที่จะหลบหนี ศาลชั้นต้นก็ออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น หลังจากนั้น ผู้ต้องหาก็ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้ศาลชั้นต้น เพิกถอนหมายจับโดยในคำร้องของผู้ต้องหานี้อ้างว่า ผู้ต้องหาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ขอให้ศาลเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจในการออกหมายจับตามอำนาจหน้าที่ จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับตามคำร้องของผู้ต้องหาแล้วก็ยกคำร้องของผู้ต้องหาไป ผู้ต้องหาก็อุทธรณ์ จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันว่า เมื่อศาลชั้นต้นไม่เพิกถอนหมายจับ ผู้ต้องหาจะมีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาคหนึ่งมองเห็นว่า ในเรื่องสิทธิการอุทธรณ์นั้นหากไม่มีกฎหมายบัญญัติตัดสิทธิเอาไว้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ผู้ต้องหาก็มีสิทธิอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์จึงรับอุทธรณ์ผู้ต้องหารายนี้ พอรับแล้วก็เห็นว่าผู้ต้องหามีที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลอุทธรณ์ก็เลยเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนที่เป็นผู้ร้องขอให้ออกหมายจับก็อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น เพราะเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นโดยเฉพาะ ก็เกิดปัญหาขึ้นในชั้นศาลฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับ เป็นอำนาจเด็ดขาด เป็นอำนาจเฉพาะของศาลชั้นต้น หรือคู่ความมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้ ในเรื่องนี้จะเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับนี้ไม่ใช่ระหว่างรอพิจารณาตาม ป วิอาญามาตรา 196 เพราะเป็นคำสั่งที่เกิดก่อนการยื่นฟ้องต่อศาล เป็นคำสั่งในชั้นสอบสวนยังไม่มีการยื่นฟ้องต่อศาลเลย ในฎีกาเรื่องนี้ ศาลฎีกาวางหลักว่า ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่
﻿คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555 วินิจฉัยว่า

การออกหมายจับผู้ต้องหาตามคำร้องของพนักงานสอบสวนเป็นอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น เป็นอำนาจพิเศษที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นมีอำนาจออกหมายจับผู้ต้องหาตามคำร้องของพนักงานสอบสวนได้ ภายใต้บทบัญญัติแห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 66 และมาตรา 59/1 โดยเฉพาะ จึงไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายมีความประสงค์จะให้ผู้ต้องหายื่นอุทธรณ์ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193

ในเรื่องนี้ผู้เสียหายไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนว่า ผู้ต้องหากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยการโฆษณา อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา พนักงานสอบสวยรับร้องทุกเรียบร้อยแล้วก็สอบพยานหลักฐานจนชัดเจนว่าผู้ต้องหารายนี้เป็นใคร พนักงานสอบสวนไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคือศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น ศาลชั้นต้นเห็นพยานหลักฐานของผู้ร้อง มีเหตุอันควรเชื่อว่ามีการกระทำผิดจริงแม้ความผิดฐานหมิ่นประมาทดังกล่าว จะมีอันตราโทษไม่ร้ายแรง แต่เชื่อว่ามีเหตุที่จะหลบหนี ศาลชั้นต้นก็ออกหมายจับผู้ต้องหารายนั้น หลังจากนั้น ผู้ต้องหาก็ไปยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้น ขอให้ศาลชั้นต้น เพิกถอนหมายจับโดยในคำร้องของผู้ต้องหานี้อ้างว่า ผู้ต้องหาเป็นข้าราชการในตำแหน่งระดับสูงไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ขอให้ศาลเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจในการออกหมายจับตามอำนาจหน้าที่ จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนหมายจับตามคำร้องของผู้ต้องหาแล้วก็ยกคำร้องของผู้ต้องหาไป ผู้ต้องหาก็อุทธรณ์ จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันว่า เมื่อศาลชั้นต้นไม่เพิกถอนหมายจับ ผู้ต้องหาจะมีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาคหนึ่งมองเห็นว่า ในเรื่องสิทธิการอุทธรณ์นั้นหากไม่มีกฎหมายบัญญัติตัดสิทธิเอาไว้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ผู้ต้องหาก็มีสิทธิอุทธรณ์ได้ ศาลอุทธรณ์จึงรับอุทธรณ์ผู้ต้องหารายนี้ พอรับแล้วก็เห็นว่าผู้ต้องหามีที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี ศาลอุทธรณ์ก็เลยเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนที่เป็นผู้ร้องขอให้ออกหมายจับก็อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจเพิกถอนหมายจับของศาลชั้นต้น เพราะเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นโดยเฉพาะ ก็เกิดปัญหาขึ้นในชั้นศาลฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับ เป็นอำนาจเด็ดขาด เป็นอำนาจเฉพาะของศาลชั้นต้น หรือคู่ความมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้ ในเรื่องนี้จะเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้น ที่ไม่เพิกถอนหมายจับนี้ไม่ใช่ระหว่างรอพิจารณาตาม ป วิอาญามาตรา 196 เพราะเป็นคำสั่งที่เกิดก่อนการยื่นฟ้องต่อศาล เป็นคำสั่งในชั้นสอบสวนยังไม่มีการยื่นฟ้องต่อศาลเลย ในฎีกาเรื่องนี้ ศาลฎีกาวางหลักว่า ประมวลกฎหมายวิอาญา มาตรา 59 วรรคสาม วรรคสี่
ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา