ในกรณีที่ศาลนัดพิจารณาครั้งแรกโดยให้จำเลยนำสืบก่อน แล้วจำเลยขอศาลไปเผชิญสืบที่พิพาทในวันนัดแรกนั้น ถือว่าวันที่มีการเผชิญสืบครั้งแรกเป็นวันสืบพยาน เพราะอะไร
ตามหลักฎีกาที่ ๓๘๗๒/๒๕๓๕ ถือได้ว่าวันที่มีการเผชิญสืบครั้งแรกเป็นวันสืบพยาน

เหตุผล

ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑ (๑๐) บัญญัติว่า "วันสืบพยาน" หมายความว่า วันที่ศาลเริ่มต้นทำการสืบพยาน คำว่า "ทำการสืบพยาน" นั้น มีความหมายเพียงใด ในความเข้าใจน่าจะหมายถึง การที่ศาลออกนั่งพิจารณาและมีการบันทึกข้อเท็จจริงเพื่อใช้เป็นพยานหลักฐาน เช่น สืบพยานบุคคลหรือการตรวจสถานที่หรือวัตถุพยานแต่การอ้างเอกสารเข้ามาเป็นพยาน นั้นน่าจะมิใช่อยู่ในความหมายของคำว่าทำการสืบพยานในบทวิเคราะห์ศัพท์นี้ แต่ยังไม่มีแนวคำพิพากษาฎีกา คงต้องรอฟังต่อไปว่ามีความหมายอย่างใดแน่

จากฎีกาที่ ๓๘๗๒/๒๕๓๕ ศาลได้พิจารณาว่า การที่ศาลนัดพิจารณาครั้งแรกโดยให้จำเลยนำสืบก่อน แล้วจำเลยขอศาลไปเผชิญสืบที่พิพาทในวันนัดแรกนั้น เป็นการสืบพยานอย่างหนึ่ง เพราะศาลออกนั่งพิจารณาและมีการบันทึกข้อเท็จจริงเพื่อใช้เป็นพยานหลักฐาน โดยศาลได้พิจารณาจากพฤติการณ์ที่ว่า จำเลยได้ยื่นคำร้องขอศาลไปเผชิญสืบที่พิพาทในวันนัดแรก แสดงให้เห็นว่าจำเลยทราบถึงหน้าที่ของตนที่จะต้องนำสืบพยานในวันนัดแรก และจำเลยได้ดำเนินการตามหน้าที่ของตนโดยให้ทนายความไปเผชิญสืบที่พิพาทในวันนัดแรกนั้น

ดังนั้น จึงถือได้ว่าวันที่มีการเผชิญสืบครั้งแรกเป็นวันสืบพยาน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑ (๑๐)

ข้อสังเกต

แม้ว่าฎีกาที่ ๓๘๗๒/๒๕๓๕ จะใช้คำว่า "ศาลไปเผชิญสืบที่พิพาท" แต่หลักเกณฑ์ดังกล่าวน่าจะใช้บังคับได้กับทุกกรณีที่มีการสืบพยานในวันนัดแรก ไม่ว่าจะเป็นการสืบพยานบุคคล การสืบพยานเอกสาร หรือการตรวจสถานที่ก็ตาม
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายลักษณะพยาน