ปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคพาร์กินสัน มีอะไรบ้าง
สั่นอย่างพาร์กินสัน ตอนที่ 3 สั่นอย่างพาร์กินสัน ตอนที่ 3 ส่วนสาเหตุที่แท้จริงของโรคพาร์กินสันนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่ามาจากหลายปัจจัยร่วมกัน เช่น พันธุกรรม – มีการวิจัยถึงการกลายพันธุ์ Mutation ของยีน Gene บางตัวว่า อาจเป็นสาเหตุให้เกิดโรคพาร์กินสันได้ สภาพแวดล้อม – การสัมผัสกับสารพิษ เช่น แมงกานีส Manganese ยาฆ่าวัชพืช Herbicides ยาฆ่าแมลง Pesticides หรือการที่สมองได้รับการกระทบกระเทือน อาจเป็นสาเหตุร่วมที่ทำให้เกิดโรคพาร์กินสันได้บ้าง สำหรับปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคพาร์กินสัน ได้แก่ อายุ – มักเกิดในวัยกลางคนหรือวัยสูงอายุ โดยความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้นตามอายุ คนส่วนใหญ่มักจะเป็นเมื่ออายุประมาณ 60 ปีขึ้นไป การถ่ายทอดทางพันธุกรรม – โดยมีรายงานว่า ผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่เกิดจากพันธุกรรมมีประมาณร้อยละ 15-25 ทั้งนี้ หากผู้ที่มีสายเลือดใกล้เคียงอันดับแรกซึ่งได้แก่ พ่อแม่พี่น้อง เป็นโรคนี้ จะทำให้ผู้นั้นมีโอกาสเกิดโรคสูงกว่าคนทั่วไปประมาณร้อยละ 4-9 เพศ – ผู้ชายมักจะเป็นมากกว่าผู้หญิง การสัมผัสกับสารพิษ การวิเคราะห์ว่าเป็นโรคพาร์กินสันช่วงระยะแรกๆ ของการเป็นโรคเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก บางครั้งอาจใช้เวลานานในการวิเคราะห์ว่าเป็นโรคพาร์กินสัน ดังนั้นจึงต้องมีการนัดติดตามผล Follow-up appointments เพื่อดูความเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติอยู่เสมอ และเนื่องจากยังไม่มีการทดสอบเฉพาะเพื่อวินิจฉัยว่าเป็นโรคพาร์กินสัน ประสาทแพทย์ Neurologist จะวิเคราะห์โรคโดยดูจากประวัติผู้ป่วย ดูอาการ ตรวจร่างกายและระบบประสาท เช่น การตรวจเลือด เพื่อตัดตัวเลือกอื่นที่อาจเป็นสาเหตุของอาการออกไป การสังเกตดูสภาพร่างกาย เช่น อาการสั่น คอหรือแขนขามีอาการแข็ง การก้าวเดินปกติหรือก้าวสั้น สามารถลุกจากเก้าอี้ได้งายไหม การตรวจโดยดูจากภาพ Imaging tests เช่น การตรวจวินิจฉัยโรคด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า Magnetic Resonance Imaging MRI การตรวจอัลตราซาวด์ Ultrasound การตรวจถ่ายภาพทางเวชศาสตร์นิวเคลียร์ด้วยเครื่อง SPECT Single photon emission computed tomography และ PET scans Positron Emission Tomography การให้กินยา Carbidopa-levodopa ที่เป็นยาใช้รักษาโรคพาร์กินสัน ซึ่งหากกินแล้วมีอาการดีขึ้นก็มักจะยืนยันได้ถึงการเป็นโรคนี้ โรคพาร์กินสันไม่สามารถรักษาให้หายได้ แต่ยาสามารถจะช่วยควบคุมอาการ ยาอาจช่วยในการจัดการกับปัญหาในการเดิน การเคลื่อนไหว และอาการสั่น โดยยาเหล่านี้จะใช้เพิ่มสารเคมีในสมองที่เรียกว่า โดปามีน
ปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคพาร์กินสัน ได้แก่

- อายุ – มักเกิดในวัยกลางคนหรือวัยสูงอายุ โดยความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้นตามอายุ คนส่วนใหญ่มักจะเป็นเมื่ออายุประมาณ 60 ปีขึ้นไป
- การถ่ายทอดทางพันธุกรรม – โดยมีรายงานว่า ผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่เกิดจากพันธุกรรมมีประมาณร้อยละ 15-25 ทั้งนี้ หากผู้ที่มีสายเลือดใกล้เคียงอันดับแรกซึ่งได้แก่ พ่อแม่พี่น้อง เป็นโรคนี้ จะทำให้ผู้นั้นมีโอกาสเกิดโรคสูงกว่าคนทั่วไปประมาณร้อยละ 4-9
- เพศ – ผู้ชายมักจะเป็นมากกว่าผู้หญิง
- การสัมผัสกับสารพิษ
อายุรศาสตร์ (อายุรศาสตร์) - Internal Medicine