ช่วยสรุปบทความ กฎหมายว่าด้วยการใช้ให้กระทำผิดแต่ไม่มีส่วนร่วมในการกระทำผิด ให้หน่อยนะคะ
ผู้เสียหายเป็นกลุ่มพ่อค้าในตลาดซันเดย์ มีผู้ต้องหาที่ ๑ เป็นผู้จัดการ มีเหตุทะเลาะวิวาทกันเรื่องการรื้อตลาด ผู้ต้องหาที่ ๓ ซึ่งเป็นผู้คุ้มกันผู้ต้องหาที่ ๑ เดินมาที่กลุ่มผู้เสียหายเปิดชายเสื้อให้เห็นปืนที่พกอยู่ พร้อมพูดว่า "เดี๋ยวยิงแม่งเลย" แล้วได้เดินออกไปที่รั้วสังกะสี ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ได้เดินมาพร้อมพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย" จากนั...้นมีเสียงปืนยิงลอดมาจากแนวรั้วสังกะสี ๑๐ นัด เฉียดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีคนอยู่ ๒๐ คนมารวมกลุ่มกันที่โต๊ะบูชา ขณะที่ผู้เสียหายกำลังเดินเพื่อจะเข้ามารวมกลุ่มเห็นผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้ปืนยิงจากแนวรั่วสังกะสีอีก ๑๐ นัด ถูกผู้เสียหายที่หน้าแข้ง ๑ นัด กระดูกแตกได้รับอันตรายสาหัส

ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงยิงมายังกลุ่มผู้เสียหายย่อมประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลว่ากระสุนอาจถูกผู้อื่นถึงแก่ความตายได้ เมื่อกระสุนถูกผู้เสียหายแต่ไม่ถึงแก่ความตายจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่า

ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ออกคำสั่งให้ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนยิง แต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดด้วย จึงเป็นผู้ก่อให้ผู้ต้องหาที่ ๓ กระทำผิดด้วยการใช้จ้างวาน ยุยง ส่งเสริม จึงต้องรับโทษเสมือนตัวการ

ชี้ขาดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๓ ฐานพยายามฆ่า มีอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอรองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานพยายามฆ่า แต่ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ และควรสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๒ (หลบหนี) ฐานร่วมกันก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดด้วยการใช้ จ้าง วาน ยุยงส่งเสริมให้ฆ่าผู้อื่น (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๕๔/๒๕๕๑)

ข้อสังเกต :
๑. คำพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย " เป็นการใช้ จ้าง วาน ยุยง ส่งเสริมให้ยิงผู้เสียหายแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าผู้พูดได้ร่วมเข้ากระทำการอื่นใดนอกจากนี้ ผู้พูดจึงเป็น "ผู้ใช้" ให้ผู้อื่นกระทำความผิด แต่ไม่ใช่ "ตัวการร่วม" ในการกระทำความผิด จึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหาย

๒. "ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อง" คือ เป็นการสั่งฟ้องในข้อหาอื่นที่ไม่ได้มีความเห็นขัดแย้งระหว่างพนักงานอัยการกับผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ โดยอาจไม่มีการตั้งประเด็นหรือแจ้งข้อหานี้มาแต่แรกในชั้นพนักงานสอบสวน แต่มาพบในชั้นการพิจารณาของอัยการสูงสุด

๓. ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" คือมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจควบคุมของเจ้าพนักงาน ส่วนคำสั่งที่ใช้ว่า "ควรสั่งฟ้อง" ใช้กับผู้ต้องหาที่หลบหนี คือไม่มีตัวอยู่ในอำนาจการควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่

๔. ใช้คำว่า "ควรสั่งฟ้อง" ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" เพราะผู้ต้องหาหลบหนี หากได้ตัวมาก็จะมีคำสั่งเปลี่ยนจาก "ควรสั่งฟ้อง" เป็น "สั่งฟ้อง" พร้อมแจ้งให้ดำเนินการเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา หรืออาจเป็นกรณีที่เมื่อได้ตัวมาสอบสวนแล้วอาจไม่สามารถสั่งฟ้องได้ เช่น พยานไม่ชี้และยืนยันว่าเป็นผู้กระทำผิด โดยจำไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ หรือ เป็นกรณีที่อาจมีเหตุยกเว้นตามกฏหมายที่อาจทำให้สั่งฟ้องไม่ได้ เช่น ถอดรองเท้าไปไหว้พระ แต่ผู้ต้องหาใส่รองเท้าผิดไปโดยพลั้งเผลอไม่มีเจตนาทุจริต ก็อาจเปลี่ยนจากการ "สั่งฟ้อง" มาเป็น "สั่งไม่ฟ้อง" ได้

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) "ใช้ให้กระทำผิดแต่ไม่มีส่วนร่วมในการกระทำผิด"

ผู้เสียหายเป็นกลุ่มพ่อค้าในตลาดซันเดย์ มีผู้ต้องหาที่ ๑ เป็นผู้จัดการ มีเหตุทะเลาะวิวาทกันเรื่องการรื้อตลาด ผู้ต้องหาที่ ๓ ซึ่งเป็นผู้คุ้มกันผู้ต้องหาที่ ๑ เดินมาที่กลุ่มผู้เสียหายเปิดชายเสื้อให้เห็นปืนที่พกอยู่ พร้อมพูดว่า "เดี๋ยวยิงแม่งเลย" แล้วได้เดินออกไปที่รั้วสังกะสี ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ได้เดินมาพร้อมพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย" จากนั...้นมีเสียงปืนยิงลอดมาจากแนวรั้วสังกะสี ๑๐ นัด เฉียดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีคนอยู่ ๒๐ คนมารวมกลุ่มกันที่โต๊ะบูชา ขณะที่ผู้เสียหายกำลังเดินเพื่อจะเข้ามารวมกลุ่มเห็นผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้ปืนยิงจากแนวรั่วสังกะสีอีก ๑๐ นัด ถูกผู้เสียหายที่หน้าแข้ง ๑ นัด กระดูกแตกได้รับอันตรายสาหัส

ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงยิงมายังกลุ่มผู้เสียหายย่อมประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลว่ากระสุนอาจถูกผู้อื่นถึงแก่ความตายได้ เมื่อกระสุนถูกผู้เสียหายแต่ไม่ถึงแก่ความตายจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่า

ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ออกคำสั่งให้ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนยิง แต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดด้วย จึงเป็นผู้ก่อให้ผู้ต้องหาที่ ๓ กระทำผิดด้วยการใช้จ้างวาน ยุยง ส่งเสริม จึงต้องรับโทษเสมือนตัวการ

ชี้ขาดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๓ ฐานพยายามฆ่า มีอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอรองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานพยายามฆ่า แต่ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ และควรสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๒ (หลบหนี) ฐานร่วมกันก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดด้วยการใช้ จ้าง วาน ยุยงส่งเสริมให้ฆ่าผู้อื่น (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๕๔/๒๕๕๑)

ข้อสังเกต :
๑. คำพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย " เป็นการใช้ จ้าง วาน ยุยง ส่งเสริมให้ยิงผู้เสียหายแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าผู้พูดได้ร่วมเข้ากระทำการอื่นใดนอกจากนี้ ผู้พูดจึงเป็น "ผู้ใช้" ให้ผู้อื่นกระทำความผิด แต่ไม่ใช่ "ตัวการร่วม" ในการกระทำความผิด จึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหาย

๒. "ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อง" คือ เป็นการสั่งฟ้องในข้อหาอื่นที่ไม่ได้มีความเห็นขัดแย้งระหว่างพนักงานอัยการกับผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ โดยอาจไม่มีการตั้งประเด็นหรือแจ้งข้อหานี้มาแต่แรกในชั้นพนักงานสอบสวน แต่มาพบในชั้นการพิจารณาของอัยการสูงสุด

๓. ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" คือมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจควบคุมของเจ้าพนักงาน ส่วนคำสั่งที่ใช้ว่า "ควรสั่งฟ้อง" ใช้กับผู้ต้องหาที่หลบหนี คือไม่มีตัวอยู่ในอำนาจการควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่

๔. ใช้คำว่า "ควรสั่งฟ้อง" ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" เพราะผู้ต้องหาหลบหนี หากได้ตัวมาก็จะมีคำสั่งเปลี่ยนจาก "ควรสั่งฟ้อง" เป็น "สั่งฟ้อง" พร้อมแจ้งให้ดำเนินการเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา หรืออาจเป็นกรณีที่เมื่อได้ตัวมาสอบสวนแล้วอาจไม่สามารถสั่งฟ้องได้ เช่น พยานไม่ชี้และยืนยันว่าเป็นผู้กระทำผิด โดยจำไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ หรือ เป็นกรณีที่อาจมีเหตุยกเว้นตามกฏหมายที่อาจทำให้สั่งฟ้องไม่ได้ เช่น ถอดรองเท้าไปไหว้พระ แต่ผู้ต้องหาใส่รองเท้าผิดไปโดยพลั้งเผลอไม่มีเจตนาทุจริต ก็อาจเปลี่ยนจากการ "สั่งฟ้อง" มาเป็น "สั่งไม่ฟ้อง" ได้

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) "ใช้ให้กระทำผิดแต่ไม่มีส่วนร่ว ผู้เสียหายเป็นกลุ่มพ่อค้าในตลา ดซันเดย์ มีผู้ต้องหาที่ ๑ เป็นผู้จัดการ มีเหตุทะเลาะวิวาทกันเรื่องการร ื้อตลาด ผู้ต้องหาที่ ๓ ซึ่งเป็นผู้คุ้มกันผู้ต้องหาที่ ๑ เดินมาที่กลุ่มผู้เสียหายเปิดชา ยเสื้อให้เห็นปืนที่พกอยู่ พร้อมพูดว่า "เดี๋ยวยิงแม่งเลย" แล้วได้เดินออกไปที่รั้วสังกะสี ... ้นมีเสียงปืนยิงลอดมาจากแนวรั้วสังกะสี ๑๐ นัด เฉียดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีคนอยู่ ๒๐ คนมารวมกลุ่มกันที่โต๊ะบูชา ขณะที่ผู้เสียหายกำลังเดินเพื่อจะเข้ามารวมกลุ่มเห็นผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้ปืนยิงจากแนวรั่วสังกะสีอีก ๑๐ นัด ถูกผู้เสียหายที่หน้าแข้ง ๑ นัด กระดูกแตกได้รับอันตรายสาหัส

ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงยิงมายังกลุ่มผู้เสียหายย่อมประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลว่ากระสุนอาจถูกผู้อื่นถึงแก่ความตายได้ เมื่อกระสุนถูกผู้เสียหายแต่ไม่ถึงแก่ความตายจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่า

ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ออกคำสั่งให้ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนยิง แต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดด้วย จึงเป็นผู้ก่อให้ผู้ต้องหาที่ ๓ กระทำผิดด้วยการใช้จ้างวาน ยุยง ส่งเสริม จึงต้องรับโทษเสมือนตัวการ

ชี้ขาดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๓ ฐานพยายามฆ่า มีอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอรองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานพยายามฆ่า แต่ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ และควรสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๒ (หลบหนี) ฐานร่วมกันก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดด้วยการใช้ จ้าง วาน ยุยงส่งเสริมให้ฆ่าผู้อื่น (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๕๔/๒๕๕๑)

ข้อสังเกต :
๑. คำพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย " เป็นการใช้ จ้าง วาน ยุยง ส่งเสริมให้ยิงผู้เสียหายแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าผู้พูดได้ร่วมเข้ากระทำการอื่นใดนอกจากนี้ ผู้พูดจึงเป็น "ผู้ใช้" ให้ผู้อื่นกระทำความผิด แต่ไม่ใช่ "ตัวการร่วม" ในการกระทำความผิด จึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหาย

๒. "ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อง" คือ เป็นการสั่งฟ้องในข้อหาอื่นที่ไม่ได้มีความเห็นขัดแย้งระหว่างพนักงานอัยการกับผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ โดยอาจไม่มีการตั้งประเด็นหรือแจ้งข้อหานี้มาแต่แรกในชั้นพนักงานสอบสวน แต่มาพบในชั้นการพิจารณาของอัยการสูงสุด

๓. ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" คือมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจควบคุมของเจ้าพนักงาน ส่วนคำสั่งที่ใช้ว่า "ควรสั่งฟ้อง" ใช้กับผู้ต้องหาที่หลบหนี คือไม่มีตัวอยู่ในอำนาจการควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่

๔. ใช้คำว่า "ควรสั่งฟ้อง" ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" เพราะผู้ต้องหาหลบหนี หากได้ตัวมาก็จะมีคำสั่งเปลี่ยนจาก "ควรสั่งฟ้อง" เป็น "สั่งฟ้อง" พร้อมแจ้งให้ดำเนินการเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา หรืออาจเป็นกรณีที่เมื่อได้ตัวมาสอบสวนแล้วอาจไม่สามารถสั่งฟ้องได้ เช่น พยานไม่ชี้และยืนยันว่าเป็นผู้กระทำผิด โดยจำไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ หรือ เป็นกรณีที่อาจมีเหตุยกเว้นตามกฏหมายที่อาจทำให้สั่งฟ้องไม่ได้ เช่น ถอดรองเท้าไปไหว้พระ แต่ผู้ต้องหาใส่รองเท้าผิดไปโดยพลั้งเผลอไม่มีเจตนาทุจริต ก็อาจเปลี่ยนจากการ "สั่งฟ้อง" มาเป็น "สั่งไม่ฟ้อง" ได้

(ท่านจิระประวัติ เเบบประเสริฐ) ้นมีเสียงปืนยิงลอดมาจากแนวรั้ว สังกะสี ๑๐ นัด เฉียดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีคนอยู่ ๒๐ คนมารวมกลุ่มกันที่โต๊ะบูชา ขณะที่ผู้เสียหายกำลังเดินเพื่อ จะเข้ามารวมกลุ่มเห็นผู้ต้องหาท ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแร งยิงมายังกลุ่มผู้เสียหายย่อมปร ะสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลว่ ากระสุนอาจถูกผู้อื่นถึงแก่ความ ตายได้ เมื่อกระสุนถูกผู้เสียหายแต่ไม่ ถึงแก่ความตายจึงเป็นความผิดฐาน ชี้ขาดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๓ ฐานพยายามฆ่า มีอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนไว้ใ นความครอรองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทาง สาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานพยายามฆ่า แต่ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อ งผู้ต้องหาที่ ๑ และควรสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๒ (หลบหนี) ฐานร่วมกันก่อให้ผู้อื่นกระทำคว ๑. คำพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย " เป็นการใช้ จ้าง วาน ยุยง ส่งเสริมให้ยิงผู้เสียหายแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าผู้พูดได้ร่วมเ ข้ากระทำการอื่นใดนอกจากนี้ ผู้พูดจึงเป็น "ผู้ใช้" ให้ผู้อื่นกระทำความผิด แต่ไม่ใช่ "ตัวการร่วม" ในการกระทำความผิด จึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้อ ๒. "ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อง" คือ เป็นการสั่งฟ้องในข้อหาอื่นที่ไ ม่ได้มีความเห็นขัดแย้งระหว่างพ นักงานอัยการกับผู้ว่าราชการจัง หวัดหรือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชา ติ โดยอาจไม่มีการตั้งประเด็นหรือแ จ้งข้อหานี้มาแต่แรกในชั้นพนักง านสอบสวน แต่มาพบในชั้นการพิจารณาของอัยก ๓. ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" คือมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจคว บคุมของเจ้าพนักงาน ส่วนคำสั่งที่ใช้ว่า "ควรสั่งฟ้อง" ใช้กับผู้ต้องหาที่หลบหนี คือไม่มีตัวอยู่ในอำนาจการควบคุ ๔. ใช้คำว่า "ควรสั่งฟ้อง" ไม่ได้ใช้คำว่า "สั่งฟ้อง" เพราะผู้ต้องหาหลบหนี หากได้ตัวมาก็จะมีคำสั่งเปลี่ยน จาก "ควรสั่งฟ้อง" เป็น "สั่งฟ้อง" พร้อมแจ้งให้ดำเนินการเพิกถอนหม ายจับผู้ต้องหา หรืออาจเป็นกรณีที่เมื่อได้ตัวม าสอบสวนแล้วอาจไม่สามารถสั่งฟ้อ งได้ เช่น พยานไม่ชี้และยืนยันว่าเป็นผู้ก ระทำผิด โดยจำไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ หรือ เป็นกรณีที่อาจมีเหตุยกเว้นตามก ฏหมายที่อาจทำให้สั่งฟ้องไม่ได้ เช่น ถอดรองเท้าไปไหว้พระ แต่ผู้ต้องหาใส่รองเท้าผิดไปโดย
คดีมีใจความว่า ผู้เสียหายเป็นกลุ่มพ่อค้าในตลาดซันเดย์ มีผู้ต้องหาที่ ๑ เป็นผู้จัดการ มีเหตุทะเลาะวิวาทกันเรื่องการรื้อตลาด ผู้ต้องหาที่ ๓ ซึ่งเป็นผู้คุ้มกันผู้ต้องหาที่ ๑ เดินมาที่กลุ่มผู้เสียหายเปิดชายเสื้อให้เห็นปืนที่พกอยู่ พร้อมพูดว่า "เดี๋ยวยิงแม่งเลย" แล้วได้เดินออกไปที่รั้วสังกะสี ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ได้เดินมาพร้อมพูดว่า "ยิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย" จากนั...้นมีเสียงปืนยิงลอดมาจากแนวรั้วสังกะสี ๑๐ นัด เฉียดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีคนอยู่ ๒๐ คนมารวมกลุ่มกันที่โต๊ะบูชา ขณะที่ผู้เสียหายกำลังเดินเพื่อจะเข้ามารวมกลุ่มเห็นผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้ปืนยิงจากแนวรั่วสังกะสีอีก ๑๐ นัด ถูกผู้เสียหายที่หน้าแข้ง ๑ นัด กระดูกแตกได้รับอันตรายสาหัส

ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงยิงมายังกลุ่มผู้เสียหายย่อมประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลว่ากระสุนอาจถูกผู้อื่นถึงแก่ความตายได้ เมื่อกระสุนถูกผู้เสียหายแต่ไม่ถึงแก่ความตายจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่า
ผู้ต้องหาที่ ๑ และที่ ๒ ออกคำสั่งให้ผู้ต้องหาที่ ๓ ใช้อาวุธปืนยิง แต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดด้วย จึงเป็นผู้ก่อให้ผู้ต้องหาที่ ๓ กระทำผิดด้วยการใช้จ้างวาน ยุยง ส่งเสริม จึงต้องรับโทษเสมือนตัวการ
ชี้ขาดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๓ ฐานพยายามฆ่า มีอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอรองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานพยายามฆ่า แต่ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ และควรสั่งฟ้องผู้ต้องหาที่ ๒ (หลบหนี) ฐานร่วมกันก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดด้วยการใช้ จ้าง วาน ยุยงส่งเสริมให้ฆ่าผู้อื่น (ชี้ขาดความเห็นแย้ง ๕๔/๒๕๕๑)

ข้อสังเกต :
๑. คำพูดว่ายิงมันให้หมด ยิงแม่งมันเลย เป็นการใช้ จ้าง วาน ยุยง ส่งเสริมให้ยิงผู้เสียหายแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าผู้พูดได้ร่วมเข้ากระทำการอื่นใดนอกจากนี้ ผู้พูดจึงเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำความผิด แต่ไม่ใช่ตัวการร่วมในการกระทำความผิด จึงมีคำสั่งชี้ขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาที่ ๑ ที่ ๒ ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหาย

๒. ใช้อำนาจอัยการสูงสุดสั่งฟ้อง คือ เป็นการสั่งฟ้องในข้อหาอื่นที่ไม่ได้มีความเห็นขัดแย้งระหว่างพนักงานอัยการกับผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ โดยอาจไม่มีการตั้งประเด็นหรือแจ้งข้อหานี้มาแต่แรกในชั้นพนักงานสอบสวน แต่มาพบในชั้นการพิจารณาของอัยการสูงสุด

๓. ใช้คำว่าสั่งฟ้อง คือมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจควบคุมของเจ้าพนักงาน ส่วนคำสั่งที่ใช้ว่าควรสั่งฟ้องใช้กับผู้ต้องหาที่หลบหนี คือไม่มีตัวอยู่ในอำนาจการควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่

๔. ใช้คำว่าควรสั่งฟ้อง ไม่ได้ใช้คำว่าสั่งฟ้อง เพราะผู้ต้องหาหลบหนี หากได้ตัวมาก็จะมีคำสั่งเปลี่ยนจากควรสั่งฟ้องเป็นสั่งฟ้อง พร้อมแจ้งให้ดำเนินการเพิกถอนหมายจับผู้ต้องหา หรืออาจเป็นกรณีที่เมื่อได้ตัวมาสอบสวนแล้วอาจไม่สามารถสั่งฟ้องได้ เช่น พยานไม่ชี้และยืนยันว่าเป็นผู้กระทำผิด โดยจำไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ หรือ เป็นกรณีที่อาจมีเหตุยกเว้นตามกฏหมายที่อาจทำให้สั่งฟ้องไม่ได้ เช่น ถอดรองเท้าไปไหว้พระ แต่ผู้ต้องหาใส่รองเท้าผิดไปโดยพลั้งเผลอไม่มีเจตนาทุจริต ก็อาจเปลี่ยนจากการสั่งฟ้องมาเป็นสั่งไม่ฟ้องได้
ประมวลกฎหมายอาญา,กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับศพ,คำพิพากษาศาลฎีกา