ป.พ.พ. มาตรา ๓๐ บัญญัติว่าอย่างไร
ล่าวอ้างว่านิติกรรมที่คนวิกลจริตทำเป็นโมฆียะ ต้องนำสืบอย่างไร?

​

 กล่าวอ้างว่านิติกรรมที่คนวิกลจริตทำเป็นโมฆียะ ต้องนำสืบอย่างไร? *************   **คนวิกลจริตที่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ ทำนิติกรรม กฎหมายถือว่าเขายังมีความสามารถตามกฎหมาย นิติกรรมที่เขาทำจึงสมบูรณ์          แต่จะให้นิติกรรมนั้นสมบูรณ์ไปเสียทุกเรื่องก็จะไม่ถูกต้อง ป.พ.พ. มาตรา ๓๐ จึงบัญญัติว่า การใดๆ อันบุคคลวิกลจริตซึ่งศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถได้กระทำลง การนั้นจะเป็นโมฆียะต่อเมื่อได้กระทำในขณะที่บุคคลนั้นจริตวิกลอยู่ และคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งได้รู้แล้วด้วยว่าผู้กระทำเป็นคนวิลกจริต           ถ้าสามารถพิสูจน์ได้ว่านิติกรรมนั้นทำขณะที่เขาวิกลจริต และคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งได้รู้ว่าผู้ทำนิติกรรมเป็นคนวิกลจริต นิติกรรมที่คนวิกลจริตทำจะเป็นโมฆียะ ผู้ที่กล่าวอ้างว่านิติกรรมที่คนวิกลจริตทำเป็นโมฆียะมีหน้าที่ต้องนำสืบข้อเท็จจริงให้ได้ความเช่นนั้นศาลจึงจะวินิจฉัยว่านิติกรรมนั้นเป็นโมฆียะ   อ้างอิง : รวมคำบรรยายเนติฯ นิติกรรม-สัญญา (อ.อัครวิทย์ สุมาวงศ์) สมัยที่ 68 เล่มที่ 5*
ป.พ.พ. มาตรา ๓๐ บัญญัติว่า การใดๆ อันบุคคลวิกลจริตซึ่งศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถได้กระทำลง การนั้นจะเป็นโมฆียะต่อเมื่อได้กระทำในขณะที่บุคคลนั้นจริตวิกลอยู่ และคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งได้รู้แล้วด้วยว่าผู้กระทำเป็นคนวิลกจริต
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม