จงสรุปใจความสำคัญเรื่อง "การวินิจฉัยในกรณีการถูกข่มเหงอ: การประเมินความเท่าเทียมและการเข้าใจในภาวะที่เป็นเหยื่อ" ให้หน่อยนะคะ
หัวข้อ การถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม ฎีกาที่ 7835/2554 | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม
[กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] คำถาม การถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม มีหลักในการวินิจฉัยอย่างไร

คำตอบ มีคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยไว้ ดังนี้
คำพิพากษาฎีกาที่ 7835/2554 กรณีที่จะเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา 72 ต้องเป็นเรื่องที่ผู้กระทำความผิดถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม โดยพิจารณาเปรียบเทียบกับความรู้สึกของคนธรรมดาหรือวิญญูชนทั่วไปว่าผู้ที่อยู่ในภาวะ วิสัย และพฤติการณ์อย่างเดียวกับจำเลยนั้น ถือได้ว่าจำเลยผู้กระทำความผิดถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมหรือไม่ หาใช่ถือเอาตามความรู้สึกนึกคิดของตัวจำเลยผู้กระทำความผิดเอง ที่จำเลยฎีกาว่าการที่ผู้เสียหายจอดรถจักรยานยนต์ขวางหน้ารถยนต์ที่จำเลยกับ พ. กำลังพูดคุยกันก็เพื่อแสดงให้จำเลยเห็นว่า พ. มีใจให้ผู้เสียหาย เป็นการดูถูกเหยียดหยามและเย้ยหยันจำเลยต่อหน้าคนรัก จำเลยจึงเกิดอาการโกรธเนื่องจากหึงหวงเป็นเหตุให้ทำร้ายผู้เสียหายนั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ คำถาม การถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม มีหลักในการวินิจฉัยอย่างไร คำถาม การถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม มีหลักในการวินิจฉัยอย่างไร คำตอบ มีคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยไว้ ดังนี้
คำพิพากษาฎีกาที่ 7835/2554 กรณีที่จะเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา 72 ต้องเป็นเรื่องที่ผู้กระทำความผิดถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม โดยพิจารณาเปรียบเทียบกับความรู้สึกของคนธรรมดาหรือวิญญูชนทั่วไปว่าผู้ที่อยู่ในภาวะ วิสัย และพฤติการณ์อย่างเดียวกับจำเลยนั้น ถือได้ว่าจำเลยผู้กระทำความผิดถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมหรือไม่ หาใช่ถือเอาตามความรู้สึกนึกคิดของตัวจำเลยผู้กระทำความผิดเอง ที่จำเลยฎีกาว่าการที่ผู้เสียหายจอดรถจักรยานยนต์ขวางหน้ารถยนต์ที่จำเลยกับ พ. กำลังพูดคุยกันก็เพื่อแสดงให้จำเลยเห็นว่า พ. มีใจให้ผู้เสียหาย เป็นการดูถูกเหยียดหยามและเย้ยหยันจำเลยต่อหน้าคนรัก จำเลยจึงเกิดอาการโกรธเนื่องจากหึงหวงเป็นเหตุให้ทำร้ายผู้เสียหายนั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ รรมหรือไม่ หาใช่ถือเอาตามความรู้สึกนึกคิดของตัวจำเลยผู้กระทำความผิดเอง ที่จำเลยฎีกาว่าการที่ผู้เสียหายจอดรถจักรยานยนต์ขวางหน้ารถยนต์ที่จำเลยกับ พ. กำลังพูดคุยกันก็เพื่อแสดงให้จำเลยเห็นว่า พ. มีใจให้ผู้เสียหาย เป็นการดูถูกเหยียดหยามและเย้ยหยันจำเลยต่อหน้าคนรัก จำเลยจึงเกิดอาการโกรธเนื่องจากหึงหวงเป็นเหตุให้ทำร้ายผู้เสียหายนั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ
คำพิพากษาฎีกาที่ 7835/2554 เกี่ยวกับการถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมนำเสนอเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับการวินิจฉัยในกรณีนี้อย่างชัดเจน โดยให้ความสำคัญกับการพิจารณาความรู้สึกและความเข้าใจของบุคคลที่ถูกกระทำร้าย เพื่อหาคำตอบว่ามีการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะหรือไม่ ข้อสรุปสำคัญที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้มีดังนี้


1. การวินิจฉัยต้องพิจารณาเรื่องความเท่าเทียมในการกระทำความผิด: การวินิจฉัยจำเลยว่าถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงต้องพิจารณาว่ามีความเท่าเทียมกับความรู้สึกและความเข้าใจของบุคคลทั่วไปหรือไม่ เช่น การที่ผู้เสียหายตั้งใจเจอเหตุการณ์ซึ่งเป็นการโกรธจนกระทำการอันไม่ถูกต้อง ซึ่งทำให้เกิดการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ


2. การพิจารณาว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีลักษณะการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะหรือไม่: หากการกระทำนั้นไม่สอดคล้องกับการข่มเหงออย่างร้ายแรงโดยไม่เป็นธรรม จะไม่ได้ถูกพิจารณาว่าเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ ตัวอย่างเช่น การจอดรถจักรยานยนต์ขวางทางอาจมีเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่การข่มเหงอเช่น เพื่อแสดงความโกรธหรือเคารพ


3. ความสำคัญของการประเมินความรู้สึกและเหตุผลของจำเลย: การพิจารณาว่าการกระทำมีความผิดหรือไม่ต้องพิจารณาจากความรู้สึกและเหตุผลของจำเลยเองว่ามีความเหมาะสมหรือไม่ ซึ่งอาจมีการเห็นต่างกันขึ้นอยู่กับมุมมองและวิจารณญาณของแต่ละฝ่าย


4. การหลีกเลี่ยงการเข้าใจผิด: การวินิจฉัยควรป้องกันการเข้าใจผิดโดยการให้เหตุผลและข้อเท็จจริงอย่างชัดเจน เพื่อป้องกันการสร้างความขัดแย้งและความเสียหายที่เพิ่มขึ้น


5. การสร้างความเข้าใจและความเคารพต่อบุคคล: การวินิจฉัยความผิดต้องเน้นการสร้างความเข้าใจและความเคารพต่อบุคคลที่ถูกกระทำร้าย และช่วยให้เกิดการแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสม

ดังนั้น การวินิจฉัยในกรณีของการถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมนั้น เกี่ยวข้องกับการพิจารณาความเท่าเทียมในการกระทำความผิด การพิจารณาว่าเกิดการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะหรือไม่ และการสร้างความเข้าใจและความเคารพต่อบุคคลที่เกี่ยวข้องอย่างสมเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกา