คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3535/2550 พิพากษาว่าอย่างไร
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3535/2550 พิพากษาว่า

สัญญาจำนองที่ดินระหว่างกรมสรรพากรโจทก์กับจำเลยที่ 2 เป็นประกันการผ่อนชำระหนี้ค่าภาษีอากรค้างของจำเลยที่ 1 ไม่มีข้อตกลงว่า ถ้าเอาทรัพย์สินซึ่งจำนองออกขายทอดตลาดใช้หนี้ได้เงินจำนวนสุทธิน้อยกว่าจำนวนเงินที่ค้างชำระกัน เงินยังขาดจำนวนอยู่เท่าใดจำเลยที่ 1 ต้องรับผิดในเงินนั้น อันเป็นการยกเว้นบทบัญญัติ ป.พ.พ. มาตรา 733 กรณีจึงต้องอยู่ในบังคับแห่งบทบัญญัติของมาตราดังกล่าว คือ หากบังคับจำนองได้เงินไม่พอชำระหนี้จำเลยที่1 ไม่ต้องรับผิดในส่วนที่ขาด ทั้งมาตรา 733 มิได้มีข้อจำกัดการใช้บังคับเฉพาะกรณีที่ลูกหนี้จำนองทรัพย์สินของตนเองเท่านั้น 

หมายเหตุ  

                จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ชั้นต้นมิได้เป็นผู้จำนองย่อมนำบทบัญญัติว่าด้วยสัญญาจำนองมาใช้บังคับไม่ได้ จำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้ภาษีอากรของโจทก์ต้องบังคับตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ2 ว่าด้วยหนี้ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป โดยเฉพาะที่เป็นปัญหาในคดีนี้คือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 214 ซึ่งบัญญัติว่า "ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งมาตรา 733 เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะให้ชำระหนี้ของตนจากทรัพย์สินของลูกหนี้จนสิ้นเชิง รวมทั้งเงินและทรัพย์สินอื่นๆ ซึ่งบุคคลภายนอกค้างชำระแก่ลูกหนี้ด้วย" ถ้าโจทก์บังคับชำระหนี้จากจำเลยที่1 ซึ่งมิใช่ผู้จำนองก็ไม่ต้องบังคับตามมาตรา 733 แต่โจทก์บังคับชำระหนี้จากจำเลยที่2 ซึ่งเป็นผู้จำนองจึงต้องบังคับตามมาตรา 733 เกิดผลให้ลูกหนี้ไม่ต้องรับผิดในหนี้ส่วนที่ขาด ทั้งมาตรา 733 ระบุว่า ผู้ไม่ต้องรับผิดในหนี้ส่วนที่ขาดคือลูกหนี้และมาตรา 214 อยู่ภายใต้บังคับบทบัญญัติมาตรา733 จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้จึงไม่ต้องรับผิดในหนี้ส่วนที่ขาด
กฎหมายจำนอง,ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,คำพิพากษาศาลฎีกา