ธนาคารกลางควรเข้ามาควบคุมการปล่อยสินเชื่อส่วนบุคคลและบัตรเครดิตหรือไม่?
ใช่ เหตุผล:

หนี้ครัวเรือนไทยอยู่ในระดับสูง: สัดส่วนหนี้ครัวเรือนต่อจีดีพีของไทย ณ สิ้นไตรมาส 3/66 อยู่ที่ 89.3% ซึ่งสูงเป็นอันดับต้นๆ ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระดับหนี้ครัวเรือนที่สูงนี้เป็นความเสี่ยงต่อเสถียรภาพระบบการเงิน หากเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ ประชาชนอาจผิดนัดชำระหนี้จำนวนมาก ส่งผลกระทบต่อธนาคารพาณิชย์และระบบเศรษฐกิจโดยรวม
สินเชื่อส่วนบุคคลและบัตรเครดิตเป็นส่วนสำคัญของหนี้ครัวเรือน: สินเชื่อส่วนบุคคลและบัตรเครดิต คิดเป็น 29.2% ของหนี้ครัวเรือนทั้งหมด สินเชื่อประเภทนี้มักมีอัตราดอกเบี้ยสูง และมักถูกใช้เพื่อการบริโภคที่ไม่จำเป็น การควบคุมการปล่อยสินเชื่อประเภทนี้ จะช่วยลดการก่อหนี้ครัวเรือน
ธนาคารกลางมีเครื่องมือในการควบคุมการปล่อยสินเชื่อ: ธนาคารกลางสามารถกำหนดเพดานอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ สัดส่วนสินเชื่อต่อมูลค่าหลักประกัน (LTV) และเกณฑ์คุณสมบัติของผู้กู้
การควบคุมการปล่อยสินเชื่อมีผลดีต่อเสถียรภาพระบบการเงิน: การศึกษาโดยธนาคารแห่งประเทศไทย พบว่า การควบคุมการปล่อยสินเชื่อส่วนบุคคล ช่วยลดความเสี่ยงของระบบธนาคารพาณิชย์
มีมาตรการอื่นๆ ควบคู่ไปกับการควบคุมการปล่อยสินเชื่อ: รัฐบาลควรมีมาตรการอื่นๆ ควบคู่ไปกับการควบคุมการปล่อยสินเชื่อ เช่น การส่งเสริมให้ประชาชนออมเงิน การให้ความรู้ทางการเงิน และการพัฒนาระบบข้อมูลเครดิต
ข้อโต้แย้ง:

การควบคุมการปล่อยสินเชื่ออาจกระทบการเข้าถึงสินเชื่อ: การควบคุมการปล่อยสินเชื่ออาจทำให้ประชาชนบางกลุ่มเข้าถึงสินเชื่อได้ยากขึ้น
การควบคุมการปล่อยสินเชื่ออาจไม่ส่งผลต่อหนี้ครัวเรือน: การศึกษาบางชิ้นพบว่า การควบคุมการปล่อยสินเชื่อมีผลน้อยต่อหนี้ครัวเรือน
สรุป:

ธนาคารกลางควรเข้ามาควบคุมการปล่อยสินเชื่อส่วนบุคคลและบัตรเครดิต เพื่อลดระดับหนี้ครัวเรือนและรักษาเสถียรภาพระบบการเงิน อย่างไรก็ดี รัฐบาลควรมีมาตรการอื่นๆ ควบคู่ไปกับการควบคุมการปล่อยสินเชื่อ เพื่อช่วยให้ประชาชนเข้าถึงสินเชื่ออย่าง responsible และส่งเสริมให้ประชาชนออมเงิน
ความรู้ทางการเงิน,การวิเคราะห์ทางการเงิน & เศรษฐศาสตร์การเงิน