ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4686/2552 กำหนดสินไถ่ในสัญญาขายฝากสูงกว่าต้นเงินกู้ที่ได้รับจริง ถือว่าเป็นนิติกรรมอำพรางสัญญากู้ยืมเงินหรือไม่ จงอธิบาย
คำตอบคือ ใช่

ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4686/2552 ระบุว่า "การกู้ยืมเงินกัน โดยผู้กู้ได้ทำสัญญาขายฝากที่ดินไว้ให้ผู้ให้กู้และสัญญาขายฝากกำหนดสินไถ่ไว้สูงเกินกว่าต้นเงินกู้ที่ได้รับจริง เป็นนิติกรรมอำพราง นิติกรรมการกู้ยืมเงิน จึงตกเป็นโมฆะ"

จากคำพิพากษาดังกล่าว ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า การกำหนดสินไถ่ในสัญญาขายฝากสูงกว่าต้นเงินกู้ที่ได้รับจริง เป็นการแสดงให้เห็นว่าผู้กู้มีเจตนาที่จะกู้เงินจากผู้ให้กู้ แต่ต้องการหลีกเลี่ยงการเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จึงทำสัญญาขายฝากที่ดินให้แก่ผู้ให้กู้โดยกำหนดสินไถ่สูงเกินกว่าต้นเงินกู้ที่ได้รับจริง ซึ่งเจตนาดังกล่าวถือเป็นเจตนาอำพรางสัญญากู้ยืมเงิน

ดังนั้น การกำหนดสินไถ่ในสัญญาขายฝากสูงกว่าต้นเงินกู้ที่ได้รับจริง จึงถือเป็นนิติกรรมอำพรางสัญญากู้ยืมเงิน ซึ่งมีผลทำให้นิติกรรมการกู้ยืมเงินตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 155 วรรคหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีผลทำให้นิติกรรมการกู้ยืมเงินตกเป็นโมฆะ แต่สัญญาขายฝากก็ยังสามารถบังคับได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 155 วรรคสอง ซึ่งให้ถือว่าสัญญาขายฝากเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเงิน ศาลชอบที่จะเพิกถอนการขายฝากโดยผู้ให้กู้ยังคงยึดถือโฉนดที่ดินจนกว่าจะได้รับชำระหนี้เงินกู้และดอกเบี้ยครบถ้วน
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายนิติกรรม-สัญญา-ข้อสัญญาไม่เป็นธรรม,กฎหมายซื้อขาย,คำพิพากษาศาลฎีกา