อธิบายความสำคัญของการระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติดในคำฟ้องคดียาเสพติด   และวิเคราะห์กรณีศึกษาที่ยกมา   โดยเน้นประเด็นที่ศาลวินิจฉัยว่า   การไม่ระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติดในคำฟ้อง   ส่งผลต่อการลงโทษจำเลยฐานครอบครองเพื่อจำหน่ายอย่างไร
ตามประมวลกฎหมายยาเสพติดให้โทษ   พ.ศ. 2522   มาตรา 15 วรรคสาม (2)   กำหนดให้ผู้ใดครอบครองยาเสพติดให้โทษประเภท 1   จำนวน 15 หน่วยการใช้ขึ้นไป   เพื่อจำหน่าย   ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 5 ปีถึง 20 ปี   และปรับตั้งแต่ 500,000 บาทถึง 2,000,000 บาท
การระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติดในคำฟ้องคดี
เพื่อให้จำเลยเข้าใจข้อกล่าวหาได้ชัดเจน: จำเลยต้องทราบว่าถูกกล่าวหาว่าครอบครองยาเสพติดจำนวนเท่าใด เพื่อเตรียมการแก้ต่างและหาพยานหลักฐานมาต่อสู้คดี
เพื่อให้ศาลพิจารณาคดีได้ถูกต้อง: ศาลต้องทราบจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติด เพื่อพิจารณาว่าเข้าข่ายความผิดตามกฎหมายหรือไม่ และเพื่อกำหนดบทลงโทษที่เหมาะสม
เพื่อป้องกันมิให้จำเลยถูกดำเนินคดีเกินอายุความ: คดีอาญามีอายุความ หากไม่ระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติด อาจทำให้คดีขาดอายุความได้
การวิเคราะห์กรณีศึกษา
ในกรณีศึกษานี้   จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองจำนวน 16 เม็ด   แต่โจทก์ (อัยการ)   ไม่ได้ระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติดในคำฟ้อง   ศาลจึงวินิจฉัยว่า
ไม่สามารถลงโทษจำเลยฐานครอบครองเพื่อจำหน่ายได้: เนื่องจากโจทก์ไม่ได้ระบุจำนวนหน่วยการใช้ยาเสพติด ศาลจึงไม่สามารถทราบว่า จำนวนเมทแอมเฟตามีน 16 เม็ด ของจำเลยมีจำนวน 16 หน่วยการใช้หรือไม่
จำเลยอาจถูกดำเนินคดีฐานครอบครองเพื่อเสพได้: หากพยานหลักฐานอื่นๆ แสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนาครอบครองยาเสพติดเพื่อเสพ จำเลยอาจถูกดำเนินคดีฐานครอบครองเพื่อเสพ ซึ่งมีโทษหนักน้อยกว่าฐานครอบครองเพื่อจำหน่าย
กฎหมายยาเสพติดให้โทษ