คำพิพากษาฎีกาใดเกี่ยวข้องกับ การหมิ่นประมาทโดยการโฆษณา ป.อ. มาตรา 326, 328
A. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 13025/2557
B. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6321/2551
C. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8919/2552
D. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3019/2557
ข้อที่ถูกต้องคือ D.  เพราะว่า เพราะคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3019/2557 ป.อ. มาตรา 328 บัญญัติว่า “ถ้าความผิดฐานหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร…” ดังนี้ องค์ประกอบความผิดฐานนี้คือการหมิ่นประมาทโดยการโฆษณา เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า “…จำเลย ทั้งสิบห้าร่วมกันใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง กล่าวคือจำเลยทั้งสิบห้าร่วมกันทำหนังสือลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2553 ส่งไปถึง ป. ผู้อำนวยการบริหารสมาคมสโมสรไลออนส์สากล …มีข้อความว่า “…อันเป็นความเท็จ เพราะโจทก์ได้รับเลือกจากสมาชิกสมาคมสโมสรไลออนส์สากล ภาค 310 อีก ทั้งโจทก์ได้บริหารจัดการองค์กรตามวัตถุประสงค์และนโยบายของสมาคมสโมสรไลออนส์สากลที่บัญญัติไว้ทุกประการและได้ปฏิบัติตามธรรมนูญข้อบังคับคับของสมาคมสโมสรไลออนส์สากลอย่างเคร่งครัด ไม่เคยก่อให้เกิดความสับสนเข้าใจผิดอันนำมาสู่ความแตกแยกในหมู่สมาชิก และการเรียกเก็บค่าสมาชิกสโมสรในภาค 310 อีก โจทก์ได้นำส่งให้แก่ผู้ว่าการ ไลออนส์สากล ภาค 310 ประเทศไทยแล้ว การกระทำของจำเลยทั้งสิบห้าเป็นการร่วมกันหมิ่นประมาทโจทก์…”

โดยโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สามโดยการโฆษณา อันเป็นองค์ประกอบความผิดตาม ป.อ. มาตรา 328 แม้โจทก์จะแนบหนังสือที่มีข้อความหมิ่นประมาทโจทก์ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ได้ส่งสำเนาหนังสือดังกล่าวไปยังบุคคลที่ปรากฏในหนังสือนั้นมาท้ายคำฟ้องด้วยดังที่โจทก์ฎีกา ก็ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ที่ไม่ได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สามโดยการโฆษณา เพื่อให้เป็นฟ้องที่ครบองค์ประกอบความผิดตาม ป.อ. มาตรา 328 ได้ และที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 328 มาด้วยก็ตาม ศาลก็ไม่อาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง

ดังนี้ การกระทำของจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ตามที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องจึงไม่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทโดยการโฆษณาตาม ป.อ. มาตรา 328 คงเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทตามมาตรา 326 เท่านั้น ซึ่งในความผิดดังกล่าวมีอัตราโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกินสามปี จึงเป็นคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193 ทวิ เมื่อโจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ถึงที่ 4 เป็นหมิ่นประมาทโจทก์ มิใช่เป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต ติชมด้วยความเป็นธรรม และเพื่อป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมซึ่งเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ถ้าความผิดฐานหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร โจทก์ นายสมศักดิ์ เอื้อปัจจะศิลา
จำเลย นายถวัน ดารากร ณ อยุธยา กับพวก โจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสิบห้าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 326, 332 ให้จำเลยทั้งสิบห้าลงประกาศขอขมาโจทก์ในหนังสือพิมพ์รายวัน ไทยรัฐและคมชัดลึกติดต่อกันอย่างน้อย 7 วัน
ระหว่างไต่สวนมูลฟ้อง โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 15 ศาลชั้นต้นอนุญาต จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 15 ออกจากสารบบความ
ศาลชั้นต้นพิจารณาไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่า คดีไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่า ที่ศาลอุทธรณ์ยกอุทธรณ์โจทก์ชอบหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้าวว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ร่วมกันกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทโดยการโฆษณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 (5) แล้วนั้น
เห็นว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 บัญญัติว่า “ถ้าความผิดฐานหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร…” ดังนี้ องค์ประกอบความผิดฐานนี้คือการหมิ่นประมาทโดยการโฆษณา เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า “…จำเลย ทั้งสิบห้าร่วมกันใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง กล่าวคือ จำเลยทั้งสิบห้าร่วมกันทำหนังสือลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2553 ส่งไปถึงนายปีเตอร์ ผู้อำนวยการบริหารสมาคมสโมสรไลออนส์สากล …มีข้อความว่า “…อันเป็นความเท็จ เพราะโจทก์ได้รับเลือกจากสมาชิกสมาคมสโมสรไลออนส์สากล ภาค 310 อีก โจทก์ได้บริหารจัดการองค์กรตามวัตถุประสงค์และนโยบายของสมาคมสโมสรไลออนส์สากลที่บัญญัติไว้ทุกประการ และได้ปฏิบัติตามธรรมนูญข้อบังคับคับของสมาคมสโมสรไลออนส์สากลอย่างเคร่งครัด ไม่เคยก่อให้เกิดความสับสนเข้าใจผิดอันนำมาสู่ความแตกแยกในหมู่สมาชิก และการเรียกเก็บค่าสมาชิกสโมสรในภาค 310 อีก โจทก์ได้นำส่งให้แก่ผู้ว่าการ ไลออนส์สากล ภาค 310 ประเทศไทยแล้ว การกระทำของจำเลยทั้งสิบห้าเป็นการร่วมกันหมิ่นประมาทโจทก์…” โดยโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สามโดยการโฆษณา อันเป็นองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 แม้โจทก์จะแนบหนังสือที่มีข้อความหมิ่นประมาทโจทก์ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ได้ส่งสำเนาหนังสือดังกล่าวไปยังบุคคลที่ปรากฏในหนังสือนั้นมาท้ายคำฟ้องด้วย ดังที่โจทก์ฎีกา ก็ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ที่ไม่ได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สามโดยการโฆษณา เป็นฟ้องที่ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ได้ และที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 328 มาด้วยก็ตาม ศาลก็ไม่อาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่ง
ดังนี้ การกระทำของจำเลยที่ 1 ถึงที่ 14 ตามที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องจึงไม่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทโดยการโฆษณา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 คงเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทตาม มาตรา 326 เท่านั้น ซึ่งในความผิดดังกล่าวมีอัตราโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกินสามปี จึงเป็นคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ เมื่อโจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ถึงที่ 4 เป็นหมิ่นประมาทโจทก์ มิใช่เป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต ติชมด้วยความเป็นธรรม และเมื่อป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมซึ่งเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์นั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),กฎหมายอาญาความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพและชื่อเสียง,คำพิพากษาศาลฎีกา