กรณีบุตรชายไล่พ่อออกจากบ้านโดยไม่ให้เงินทองหรืออาหาร ย่อมถือว่าเป็นการประพฤติเนรคุณตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 513 (3) หรือไม่?
ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และข้อเท็จจริงของคดี เหตุผล:

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 513 (3) บัญญัติว่า "ผู้ให้จะเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุผู้รับประพฤติเนรคุณได้ในสามกรณีต่อไปนี้... (3) ถ้าผู้รับได้บอกปัดไม่ยอมให้สิ่งของจำเป็นเลี้ยงชีวิตแก่ผู้ให้ในเวลาที่ผู้ให้ยากไร้และผู้รับยังสามารถจะให้ได้"
การไล่พ่อออกจากบ้าน โดยไม่ให้เงินทองหรืออาหาร ย่อมเป็นการกีดกันพ่อจากสิ่งของจำเป็นต่อการดำรงชีวิต
อย่างไรก็ตาม ศาลจะพิจารณาองค์ประกอบเพิ่มเติมดังนี้
ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล: บุตรชายมีหน้าที่เลี้ยงดูพ่อตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1586
สถานะทางการเงินของบุตรชาย: บุตรชายมีรายได้เพียงพอที่จะเลี้ยงดูพ่อหรือไม่
ความต้องการของพ่อ: พ่อต้องการสิ่งของจำเป็นอะไรบ้าง
เหตุผลที่บุตรชายไล่พ่อออกจากบ้าน: มีเหตุผลอันสมควรหรือไม่
ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกา:
ฎีกาที่ 412/2528: บุตรชายทำร้ายร่างกายมารดา ถือว่าประพฤติเนรคุณ
ฎีกาที่ 3502/2535: บุตรชายด่าทอพ่อว่า "ไอ้แก่กูไม่นับถือมึงเป็นพ่อ" ถือว่าประพฤติเนรคุณ
ฎีกาที่ 1953/2537: สามีภริยาทะเลาะกัน ฝ่ายหญิงด่าว่าฝ่ายชาย "หัวหงอกหัวขาว ตายนาน" ไม่ถือว่าประพฤติเนรคุณ
สรุป: กรณีบุตรชายไล่พ่อออกจากบ้านโดยไม่ให้เงินทองหรืออาหาร ย่อมเป็นไปได้ว่าเป็นการประพฤติเนรคุณ แต่ศาลจะพิจารณาองค์ประกอบเพิ่มเติมตามที่กล่าวมาข้างต้น
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,กฎหมายแลกเปลี่ยน-ให้