เหตุใดข้อโต้แย้งของจำเลยในฎีกาที่ 876/2555 ถึงฟังไม่ขึ้น
ข้อโต้แย้งของจำเลยในฎีกาที่ 876/2555 ฟังไม่ขึ้นเนื่องจากกฎหมายกำหนดอำนาจการสอบสวนไว้แตกต่างกัน โดยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ป.วิ.อ.) มาตรา 18 บัญญัติให้อำนาจการสอบสวนแก่ข้าราชการตำรวจซึ่งมียศตั้งแต่ชั้นนายร้อยตำรวจตรีหรือเทียบเท่านายร้อยตำรวจตรีขึ้นไป ในขณะที่ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติกำหนดให้คดีที่มีอัตราโทษจำคุกตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป พนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจสอบสวนเป็นพนักงานสอบสวนสัญญาบัตร 3

ข้อโต้แย้งของจำเลยมุ่งเน้นไปที่อำนาจการสอบสวนตามระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยจำเลยเห็นว่า ร. เป็นพนักงานสอบสวนสัญญาบัตร 1 ซึ่งเป็นผู้สอบสวนประจักษ์พยานโจทก์ทั้งหมด แต่ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติกำหนดให้คดีที่มีอัตราโทษจำคุกตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป พนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจสอบสวนเป็นพนักงานสอบสวนสัญญาบัตร 3 ดังนั้น การสอบสวนของ ร. จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย

อย่างไรก็ตาม ข้อโต้แย้งของจำเลยมองข้ามประเด็นสำคัญไป กล่าวคือ กฎหมายกำหนดอำนาจการสอบสวนไว้แตกต่างกัน โดย ป.วิ.อ. กำหนดอำนาจการสอบสวนตามหลักเกณฑ์ของเขตอำนาจ ในขณะที่ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติกำหนดอำนาจการสอบสวนตามหลักเกณฑ์ของยศและตำแหน่ง

ดังนั้น การที่ ร. เป็นพนักงานสอบสวนสัญญาบัตร 1 จึงไม่กระทบต่ออำนาจการสอบสวนตาม ป.วิ.อ. แต่อย่างใด เนื่องจาก ร. มีอำนาจสอบสวนคดีนี้ได้เนื่องจากเหตุเกิดในเขตอำนาจของสถานีตำรวจภูธรอำเภอหาดใหญ่ที่ ร. ประจำอยู่

นอกจากนี้ ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติเป็นเพียงระเบียบซึ่งกำหนดวิธีการบริหารภายในของราชการตำรวจ มิได้ทำให้อำนาจการสอบสวนที่กำหนดไว้ใน ป.วิ.อ. ต้องเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้น การที่ ร. เป็นพนักงานสอบสวนสัญญาบัตร 1 จึงไม่เป็นเหตุให้การสอบสวนของ ร. ไม่ชอบด้วยกฎหมาย

สรุปได้ว่า ข้อโต้แย้งของจำเลยในฎีกาที่ 876/2555 ฟังไม่ขึ้นเนื่องจากกฎหมายกำหนดอำนาจการสอบสวนไว้แตกต่างกัน โดย ป.วิ.อ. กำหนดอำนาจการสอบสวนตามหลักเกณฑ์ของเขตอำนาจ ในขณะที่ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติกำหนดอำนาจการสอบสวนตามหลักเกณฑ์ของยศและตำแหน่ง
ประมวลกฎหมายอาญา,ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา),คำพิพากษาศาลฎีกา