จงสรุป บทความ สัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาครบกำหนดให้ทำงานต่อ ถือว่าต่อสัญญาจ้างใหม่
สัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาครบกำหนดให้ทำงานต่อ ถือว่าต่อสัญญาจ้างใหม่ คำพิพากษาฎีกาที่ 7717 /2551
  สัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาครบกำหนดให้ทำงานต่อ  ถือว่าต่อสัญญาจ้างใหม่      เป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา
เมื่อเลิกจ้างต้องบอกกล่าวล่วงหน้า + จ่ายค่าชดเชย
                  โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13  มกราคม 2540  ถึงวันที่ 13  มกราคม  2543 โจทก์เป็นลูกจ้างบริษัทฟาสโก้ยามาบิชิ จำกัด   ซึ่งเป็นบริษัทในกลุ่มบริษัทร่วมค้าของบริษัทฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ วันที่ 13 เมษายน 2543 จำเลยตกลงจ้างโจทก์เข้าทำงานในตำแหน่งผู้จัดการโครงการ มีกำหนดเวลา 12 เดือน ได้รับค่าจ้างเดือนละ 150,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน 
                 ภายหลังจากครบกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างตามข้อตกลงในวันที่ 13 เมษายน 2544 จำเลยจ้างโจทก์ทำงานต่อและจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตามปกติโดยต่อเนื่อง และโจทก์ยังคงทำงานในตำแหน่งหน้าที่เดิม ณ ที่ทำการของจำเลยตลอดมาโดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 150,000 บาท และค่าที่พักเดือนละ 60,000 บาท รวมเป็นเงินค่าจ้างเดือนละ 210,000 บาท ต่อมาวันที่ 13 ธันวาคม 2544 
                 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และจำเลยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมายทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย  จึงถือว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม 
                 ขอให้บังคับจำเลยชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า  210,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์และค่าชดเชย 630,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับตั้งแต่วันเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์
                            จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2543 โจทก์ทำสัญญาจ้างกับบริษัทฟาสโก้เอเซียแปซิฟิก จำกัด แต่เหตุที่โจทก์ทำงานในบริษัทจำเลยได้เนื่องจากจำเลยและบริษัทดังกล่าวเป็นบริษัทในเครือของบริษัทฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด ซึ่งเป็นนายจ้างเดิมของโจทก์ จำเลยมิได้จ้างโจทก์ ข้อตกลงตามสัญญาจ้างดังกล่าวจึงไม่ผูกพันจำเลยและไม่อาจนำมาบังคับจำเลยได้   โจทก์มีข้อตกลงตามสัญญาจ้างเดิมระหว่างโจทก์กับบริษัทดังกล่าว ฉบับลงวันที่  24  มีนาคม 2543  ชอบที่โจทก์จะเรียกร้องจากบริษัทฟาสโก้เอเซียแปซิฟิก จำกัดเมื่อวันที่ 13 เมษายน 2543 จำเลยไม่เคยตกลงรับโอนการจ้างโจทก์มาจากบริษัทฟาสโก้ยามาบิชิ จำกัด ประเทศออสเตรเลียและไม่เคยตกลงนับอายุงานของโจทก์ต่อเนื่องมาจากบริษัทดังกล่าวแต่อย่างใด โจทก์ตกลงกับบริษัทฟาสโก้เอเซียแปซิฟิกจำกัด  เพื่อทำงานในบริษัทจำเลยตำแหน่งผู้จัดการโครงการ  มีกำหนดเวลา 12 เดือนตั้งแต่วันที่ 14 เมษายน 2543 ถึงวันที่ 13 เมษายน 2544 ตามจดหมายการจ้างงานลงวันที่ 24 มีนาคม 2543 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 150,000  บาท และค่าที่พักเดือนละ 60,000 บาท รวมเดือนละ 210,000 บาท ซึ่งมีข้อตกลงโดยชัดแจ้งว่าให้สิทธิและหน้าที่ระหว่างโจทก์กับบริษัทฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด สิ้นสุดลง ต่อมาบริษัทฟาสโก้เอเซียแปซิฟิก จำกัด ตกลงต่ออายุการทำงานของโจทก์ต่อไปจนถึงวันที่ 31 พฤษภาคม 2544 หลังจากนั้นได้ต่ออายุการทำงานอีกครั้งจนถึงวันที่ 31 ธันวาคม  2544 เมื่อครบกำหนดการจ้างจำเลยมิได้ต่ออายุสัญญาโจทก์อีก 
                      เมื่อสัญญาจ้างโจทก์สิ้นสุดลงบริษัทฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด ได้จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์แทนบริษัทฟาสโก้เอเซียแปซิฟิก จำกัด  ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่สูงกว่าค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย จำเลยจึงมิต้องรับผิดจ่ายค่าชดเชย และการจ้างโจทก์มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง
                          ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว รับฟังข้อเท็จจริงและวินิจฉัยว่า 
                      นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงมีลักษณะเป็นการจ้างแรงงาน    และสัญญาจ้างดังกล่าวกำหนดระยะเวลา 12 เดือน เป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดแน่นอน จำเลยจึงไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้า   อันมีผลให้จำเลยไม่ต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน  พ.ศ.  2541  มาตรา 118  วรรคสาม  พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาฎีกาที่ 7717/2551
สัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาครบกำหนดให้ทำงานต่อ ถือว่าต่อสัญญาจ้างใหม่ เป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา:
-  เมื่อเลิกจ้างต้องบอกกล่าวล่วงหน้า + จ่ายค่าชดเชย

การจ้างงานและสัญญาจ้าง: 
-  โจทก์ได้รับการจ้างงานจาก บริษัท ฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด ในตำแหน่งผู้จัดการโครงการ 
-  ตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน 2543 โดยมีสัญญาจ้างที่กำหนดระยะเวลา 12 เดือน

การเลิกจ้าง: 
-  บริษัทจำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2544 โดยไม่ได้กระทำผิด
-  และจำเลยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย

คำพิพากษา: 
-  ศาลแรงงานพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่านิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยเป็นการจ้างแรงงาน และสัญญาจ้างมีการกำหนดระยะเวลาสิ้นสุด. 
-  จำเลยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย, และการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม

-  การชดเชย: จำเลยจะต้องชำระค่าจ้างที่เหลือ, ค่าที่พัก, และค่าชดเชยให้แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยตามอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี

-  คำสั่ง: ศาลแรงงานยกฟ้องและสั่งให้จำเลยชำระค่าจ้าง, ค่าที่พัก, ค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยตามที่ระบุ

สัญญาจ้างเดิมกับ บริษัท ฟาสโก้ออสเตรเลียพีทีวาย จำกัด มีผลกระทบต่อการเรียกร้องจาก บริษัท ฟาสโก้เอเซียแปซิฟิก จำกัด เนื่องจากไม่มีการโอนการจ้างงานและไม่มีข้อตกลงเรื่องอายุงาน
3.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,4.ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง),11.กฎหมายแรงงาน,8.กฎหมายคุ้มครองแรงงาน-แรงงานสัมพันธ์-เงินทดแทน