ขอใจความสำคัญของบทความเรื่อง "เห็บหมัดของตุลาการภิวัตน์" ใหหน่อยนะคะ
ตั้งแต่ปี 2550 เป็นต้นมา สังคมไทยได้รู้จักปรากฏการณ์หนึ่ง คือ ปรากฏการณ์นักร้อง ครั้งแรกๆ ที่นักร้องเดบิวต์น่าจะเป็นคดีทำกับข้าวของคุณสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรีจากพรรคพลังประชาชนในขณะนั้น จนทำให้ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้คุณสมัครพ้นจากตำแหน่งไปในที่สุด ผู้ร้องเรียนในครั้งนั้นคือ คุณเรืองไกร ลีกิจวัฒนะ เป็นสมาชิกวุฒิสภากลุ่ม 40 ส.ว. หลังจากนั้นสังคมไทยก็ได้คุ้นชื่อและหน้าตาของนักร้องเพิ่มอีกหลายคน บางคนก็อาจเรียกได้ว่า นักร้องมืออาชีพ นักร้องบางท่านเป็นนักร้องมีสังกัด มีอุดมการณ์หรือแนวทางชัดเจนว่าอยู่ฝ่ายไหน เชื่อแบบใด อย่างเช่นกรณีผู้ร้องเรียนว่าพรรคอนาคตใหม่มีแนวคิดและเจตนาล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข โดยอ้างว่าพรรคอนาคตใหม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสมาคมลับอิลลูมินาติ เป็นผู้ร้องเรียนเดียวกับที่ร้องเรียนว่าแกนนำม็อบ อานนท์ เพนกวิน รุ้ง ล้มล้างการปกครองในระบอบประชาธิปไตยและร้องขอให้ยุบพรรคก้าวไกลเนื่องจากยื่นประกันตัวผู้ต้องหาคดีม็อบต่างๆ แต่บางท่านดูจะร้องทุกเรื่อง ร้องทุกสองสามวัน ร้องทั้งฝ่ายรัฐบาล ฝ่ายค้าน ประชาชนถ้วนทั่วกัน จนบางคนขนานนามว่า ขาประจำ ต้องยอมรับว่า นักร้องบางท่านมีผลงานต่อสังคมอยู่บ้าง เช่นกรณีร้องคัดค้านการขยายนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด แต่โดยรวม น่าตั้งคำถามว่าสังคมได้อะไรจากนักร้องเหล่านี้ พลเมืองที่ไม่เพิกเฉยต่อความชั่วร้าย ย่อมเป็นที่พึงปรารถนาของรัฐ ดังนั้น จึงเป็นหน้าที่พลเมืองที่จะพิทักษ์ชาติ ปฏิบัติตามกฎหมาย และไม่ร่วมมือกับการทุจริต หากพบเห็นก็สามารถใช้สิทธิตามที่รัฐธรรมนูญกำหนดได้ แต่มีเส้นบางๆ ระหว่างพลเมืองดีกับนักร้องที่บิดผันสิทธิตามกฎหมายเพื่อประโยชน์ส่วนตน บางครั้งประโยชน์นั้นอาจจะเป็นเรื่องความพึงพอใจในชัยชนะของพวกตนและทำลายศัตรูลงได้ บางครั้งประโยชน์นั้นอาจจะเป็นชื่อเสียงเกียรติยศ ตลอดจนโอกาสความก้าวหน้าที่ผู้ใหญ่อาจจะเมตตาแลเห็น และหยิบยื่นให้เพิ่มต่อไปในภายภาคหน้า บางครั้งประโยชน์อาจมาในรูปตำแหน่ง หรือผลตอบแทนอื่นๆ ที่เป็นเนื้อหนัง การฟ้องคดีหรือร้องเรียนอะไรสักเรื่องนั้นง่ายแสนง่าย ยิ่งในศาลรัฐธรรมนูญและศาลปกครอง ผู้ร้องไม่จำต้องมีทนายหรือความรู้ด้านกฎหมาย เพราะศาลมีบริการให้คำปรึกษาเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว การร้องเรียนจึงไม่มีต้นทุน แต่ผู้ถูกร้องนั้นคงไม่สนุกสบายไปด้วย นอกจากจะต้องเสียเงินทอง สิ้นเปลืองเวลาและกำลังสมองในการแก้ต่างตัวเองแล้ว หากพลาดพลั้งก็อาจจะถูกยุบพรรค หรือผลร้ายอื่นๆ ตามมาด้วย ยิ่งในปัจจุบัน ปรากฏการณ์นักร้องขยายตัวออกไปกว้างขวางกว่าที่เคยมีในครั้งใด ดังปรากฏสถิติการร้องเรียนคดีมาตรา 112 ของประมวลกฎหมายอาญาพบว่า ประชาชนเป็นผู้แจ้งความเองมากกว่าคดีที่เจ้าหน้าที่เป็นผู้แจ้งความหลายเท่า มวลชนฝ่ายขวาใช้นิติสงครามและข้อความจริงที่ว่ากฎหมายและระบบยุติธรรมเอื้อให้ฝ่ายพวกตนให้เป็นประโยชน์สูงสุด หากเปรียบเทียบไป เมื่อเกิดตุลาการภิวัตน์ ระบบกฎหมายและตุลาการของไทยก็เติบโตขึ้นจนแทรกซึมเข้าไปในทุกส่วน เสมือนอสุรสัตว์มหึมานั่งอยู่ใจกลางรัฐ ส่วนนักร้องนั้นก็เติบโตขึ้นตามอสุรสัตว์ที่พวกเขาเกาะอยู่ ยิ่งกฎหมายน่ากลัวมากขึ้นเท่าไหร่ ความสำคัญของนักร้องยิ่งทวีคูณ จากประชาชนธรรมดาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายรัฐอย่างไม่เป็นทางการ มีอำนาจอย่างไม่เป็นทางการ (ที่บางคนเรียกว่าอิทธิพล) และอาจเข้าถึงตำแหน่งอำนาจทางการได้ในที่สุด เคยมีผู้ขนานนามคนที่ห้อยโหนตุลาการเช่นนี้ว่า เห็บหมัดตุลาการภิวัตน์ อย่าลืมว่าในรัฐธรรมนูญ มาตรา 50 นอกจากหน้าที่ปวงชนชาวไทยที่จะพิทักษ์ชาติ รักสมบัติแผ่นดิน ไม่ทนต่อความผิดแล้ว ยังมีหน้าที่ตามมาตรา 50 (6) เคารพและไม่ละเมิดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลอื่น และไม่กระทําการใดที่อาจก่อให้เกิดความแตกแยกหรือเกลียดชังในสังคมอีกด้วย ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งถือเป็นแม่บททั่วไปของกฎหมายไทยด้วย เห็นว่า มาตรา 5 ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี ท่านว่าบุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต การใช้สิทธิฟ้องร้องคดีความเพื่อกลั่นแกล้งให้ผู้ถูกร้องได้รับความเดือดร้อน ทั้งร่ายกาย ทรัพย์สิน และจิตใจนั้น ไม่น่าใช่การกระทำโดยสุจริต น่าเสียดายที่ผู้พิพากษาตุลาการ ตลอดจนเจ้าหน้าที่ในกระบวนการยุติธรรมทั้งปวงไม่กล้าที่จะหยิบยกเรื่องหลักสุจริตมาอ้างเพื่อตัดตอนนักร้องเหล่านี้เสีย ปล่อยให้กระบวนการ ‘ยุติธรรม’ ดำเนินการของมันไปเรื่อยๆ บดขยี้ประชาชนให้แหลกละเอียดภายใต้นามของกฎหมาย นักร้องเป็นอันตราย ไม่เฉพาะกับเป้าหมายของพวกเขา แต่อันตรายกับระบบกฎหมายเอง ระบบกฎหมายที่ไม่เป็นกรรมการที่เที่ยงธรรมในการระงับข้อพิพาท แต่กลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองกลั่นแกล้งกันเสียแล้ว สุดท้ายก็เท่ากับบอกประชาชนให้เลิกเคารพกฎหมายนั่นเอง
ตั้งแต่ปี 2550 เป็นต้นมา, มีปรากฏการณ์นักร้องที่มีผลกระทบต่อสังคมไทย โดยต้นเหตุเริ่มต้นจากคดีทำกับข้าวของ คุณสมัคร สุนทรเวช, นายกรัฐมนตรีจากพรรคพลังประชาชน, ที่ถูกตัดสินให้พ้นจากตำแหน่ง ภายหลังนี้, นักร้องเพิ่มขึ้นมาและมีการร้องเพลงที่มีการแสดงอุดมการณ์หรือแนวทางการเมือง

นักร้องบางคนมีการร้องเพลงเป็นอาชีพ, บางคนมีสังกัดแน่นอน, และบางคนมีทัศนคติหรือแนวทางการเมืองที่ชัดเจน มีการใช้กฎหมายในการแสดงอุดมการณ์, โดยรู้จักใช้มาตรา 112 ของประมวลกฎหมายอาญาเพื่อร้องเรียนหรือก่อกวนผู้ถูกร้อง, มีการร้องคัดค้านการขยายนิคมอุตสาหกรรม, และปรากฏการณ์การร้องเรียนต่อการปกครองระบอบประชาธิปไตย

นักร้องเราจะเห็นว่ามีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ความคิดเห็น, ทำให้สังคมตื่นตัว, และเป็นเครื่องมือสำคัญในการกระทำทางการเมือง ยิ่งเมื่อระบบกฎหมายขยายอำนาจเข้าไปในการเมือง

ปรากฏการณ์นักร้องที่มีผลทั้งในด้านการเมืองและการขยายอำนาจของกฎหมาย เพื่อปกป้องความถูกต้องและเสรีภาพ แต่ยังมีความเสี่ยงที่บางนักร้องอาจใช้มาตรา 112 หรือกฎหมายอื่นๆ เพื่อได้รับประโยชน์ส่วนตน, ทำให้กระบวนการยุติธรรมมีการใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการเมือง

การกระทำโดยสุจริตของผู้ร้อง, การเคารพสิทธิและเสรีภาพของบุคคลอื่น, และการปฏิบัติตามกฎหมายมีความสำคัญในรัฐธรรมนูญ และการรักษาความเป็นธรรมและเท่าเทียมในสังคมไทย นอกจากนี้มีการวิพากษ์ตุลาการภิวัตน์ว่าเป็นเห็บหมัดตุลาการ ทั้งนักร้องและประชาชนถือกำเนิดอำนาจที่ไม่เป็นทางการ และการใช้มาตรา 112 มีการให้ความผลกระทบที่สำคัญต่อการเชื่อมั่นในระบอบกฎหมายและการยุติธรรมรวมถึง, ปรากฏการณ์นักร้องไทยเป็นทั้งความท้าทายและความสำเร็จในการใช้เสียงของตนเพื่อสื่อสารและกระตุ้นการเปลี่ยนแปลงในสังคมไทย
ข่าวสารทั่วไป สถิติต่างๆ