โจทก์สามารถฟ้องคดีแพ่งต่อศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้หรือไม่ โดยที่จำเลยไม่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล มูลคดีไม่ได้เกิดขึ้นในเขตศาล และไม่มีทรัพย์สินของจำเลยตั้งอยู่ในเขตศาล?
ไม่ เหตุผล:

หลักทั่วไป: ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4 บัญญัติไว้ว่า คำฟ้องให้เสนอต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล หรือต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นในเขตศาล เว้นแต่จะมีบทบัญญัติเป็นอย่างอื่น

1. กรณีจำเลยไม่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล: มาตรา 3(2) ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติไว้ว่า ในกรณีที่จำเลยไม่มีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักร ให้โจทก์สามารถเสนอคำฟ้องต่อศาลแพ่ง หรือศาลที่โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลได้

2. กรณีมูลคดีไม่ได้เกิดขึ้นในเขตศาล: มาตรา 4(1) ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติไว้ว่า โจทก์สามารถเสนอคำฟ้องต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล หรือต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นในเขตศาล ไม่ว่าจำเลยจะมีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักรหรือไม่ เว้นแต่จะมีบทบัญญัติเป็นอย่างอื่น

3. กรณีไม่มีทรัพย์สินของจำเลยตั้งอยู่ในเขตศาล: มาตรา 5 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง บัญญัติไว้ว่า ในกรณีที่จำเลยไม่มีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักร และมูลคดีไม่ได้เกิดขึ้นในราชอาณาจักร โจทก์สามารถเสนอคำฟ้องต่อศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้

ถ้า:
มีทรัพย์สินของจำเลยตั้งอยู่ในเขตศาล โจทก์ได้ยึดทรัพย์สินนั้นไว้ โจทก์ได้ร้องขอต่อศาลเพื่อขอหมายจับ โจทก์ได้ร้องขอต่อศาลเพื่อขออายัดทรัพย์

กรณีนี้: โจทก์ไม่สามารถฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้ เพราะว่า:
- จำเลยไม่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล
- มูลคดีไม่ได้เกิดขึ้นในเขตศาล
- ไม่มีทรัพย์สินของจำเลยตั้งอยู่ในเขตศาล
- โจทก์ไม่ได้ยึดทรัพย์สินของจำเลยไว้
- โจทก์ไม่ได้ร้องขอต่อศาลเพื่อขอหมายจับ
- โจทก์ไม่ได้ร้องขอต่อศาลเพื่อขออายัดทรัพย์

บทสรุป: 
โจทก์ไม่มีทางเลือกอื่นในการฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฯ(วิแพ่ง)