พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ. ศ. 2551 มาตรา 10 วรรคแรก บัญญัติว่าอย่างไร
a. ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ ในส่วนที่เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของแต่ละกระทรวงนั้น
b. บทบัญญัติ แห่งกฎหมายที่บังคับให้นิติกรรมใดต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดจึงจะฟ้องร้องบังคับคดีได้นั้น  มิให้นำมาใช้บังคับแก่ผู้บริโภคในการฟ้องร้อง บังคับให้ผู้ประกอบธุรกิจชำระหนี้
c. ในการดำเนินคดีตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง มิให้นำมาตรา 94 แห่งประมวลกฎหมาย วิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับ ในการฟ้องผู้บริโภค และพิสูจน์ถึงนิติกรรมหรือสัญญา ที่ทำขึ้นระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ
d. ถ้าจะจัดตั้งศาลแรงงานจังหวัดขึ้นในจังหวัดใด ให้กระทำโดยพระราชบัญญัติซึ่งจะต้องระบุเขตอำนาจศาลนั้นไว้ด้วย
คำตอบคือ b.  เพราะว่า พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ. ศ. 2551 มาตรา 10 วรรคแรก บัญญัติว่า “บทบัญญัติ แห่งกฎหมายที่บังคับให้นิติกรรมใดต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดจึงจะฟ้องร้องบังคับคดีได้นั้น  มิให้นำมาใช้บังคับแก่ผู้บริโภคในการฟ้องร้อง บังคับให้ผู้ประกอบธุรกิจชำระหนี้” และวรรคสามบัญญัติว่า   “ในการดำเนินคดีตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง มิให้นำมาตรา 94 แห่งประมวลกฎหมาย วิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับ ในการฟ้องผู้บริโภค และพิสูจน์ถึงนิติกรรมหรือสัญญา ที่ทำขึ้นระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ” หมายถึง การดำเนินคดีผู้บริโภครวมถึงในกรณีที่ ผู้บริโภคถูกฟ้อง มิให้นำมาตรา 94  แห่ง ป.วิ.พ.มาใช้บังคับ ผู้บริโภคสามารถนำพยานบุคคล มาสืบหักล้างเปลี่ยนแปลงข้อความในเอกสารสัญญากู้ได้ โจทก์เองรับว่าให้จำเลยกู้โดยคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 10 ต่อเดือน
กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภค-ราคาสินค้าและบริการ