อะไรคือปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรค SFTS?
จากบทความ ปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรค SFTS แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทหลัก ดังนี้

1. การสัมผัสกับเห็บ
- การอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีเห็บชุกชุม
- การทำกิจกรรมกลางแจ้ง เช่น การเดินป่า การตั้งแคมป์ การทำการเกษตร
- การสัมผัสกับสัตว์ที่อาจมีเห็บเกาะอยู่ เช่น สุนัข แมว แพะ แกะ วัว ควาย
- การถูกเห็บกัด

2. ภูมิคุ้มกันของร่างกาย
- ผู้สูงอายุ
- ผู้ที่มีโรคประจำตัว เช่น โรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจ
- ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง เช่น ผู้ป่วยที่ได้รับยาเคมีบำบัด ผู้ติดเชื้อ HIV/AIDS

3. พฤติกรรม
- การไม่สวมเสื้อผ้ามิดชิดเมื่อไปพื้นที่ที่มีเห็บชุกชุม
- การไม่ใช้ยากันยุงหรือยากันเห็บ
- การไม่ตรวจสอบร่างกายหลังจากไปพื้นที่ที่มีเห็บชุกชุม

นอกจากนี้ ยังมีปัจจัยอื่นๆ ที่อาจเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรค SFTS ได้ เช่น เพศชาย การสัมผัสกับเลือดหรือสารคัดหลั่งของผู้ป่วย

วิธีป้องกันโรค SFTS
- หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับเห็บ
- สวมเสื้อผ้ามิดชิดเมื่อไปพื้นที่ที่มีเห็บชุกชุม
- ใช้ยากันยุงหรือยากันเห็บ
- ตรวจสอบร่างกายหลังจากไปพื้นที่ที่มีเห็บชุกชุม
- ล้างมือบ่อยๆ
- หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับสัตว์ที่อาจมีเห็บเกาะอยู่
- หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับเลือดหรือสารคัดหลั่งของผู้ป่วย
- หากสงสัยว่าตนเองได้รับเชื้อ SFTS ควรรีบไปพบแพทย์ทันที

การวินิจฉัยโรค SFTS แพทย์จะวินิจฉัยโรค SFTS โดยอาศัย
- ประวัติการสัมผัสกับเห็บ
- อาการทางคลินิก
- ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ เช่น การตรวจหาไวรัส การตรวจหาแอนติบอดี

การรักษาโรค SFTS ปัจจุบันยังไม่มียาจำเพาะสำหรับโรค SFTS การรักษาจึงเป็นการรักษาตามอาการ เช่น
- การให้ยา paracetamol เพื่อลดไข้
- การให้ยาต้านไวรัส
- การรักษาตามอวัยวะที่ทำงานผิดปกติ

อัตราการเสียชีวิตของโรค SFTS 
อัตราการเสียชีวิตของโรค SFTS อยู่ที่ประมาณ 6-12% โดยผู้ป่วยที่มีปัจจัยเสี่ยงดังที่กล่าวไว้ข้างต้น มีโอกาสเสียชีวิตสูงกว่า

สรุป
โรค SFTS เป็นโรคที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัส SFTSV ผ่านทางเห็บ ผู้ที่มีปัจจัยเสี่ยงควรป้องกันตนเองอย่างเคร่งครัด หากสงสัยว่าตนเองได้รับเชื้อ ควรรีบไปพบแพทย์ทันที
12.อายุรศาสตร์ (อายุรศาสตร์) - Internal Medicine