จงแต่งเรื่องสั้นโดยสอนเรื่อง....เศษวัสดุเหลือใช้ ไม่ได้ไร้ค่า เพียงรอให้คนที่มีวิสัยทัศน์มาแปลงร่างให้เป็นสิ่งใหม่
เส้นด้ายมรดก
ณ ร้านขายผ้าเก่าแก่ใจกลางเมือง

สายลมเย็นพัดผ่านประตูไม้ เสียงกระดิ่งดังกังวาน ร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสสีครีม เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผ้าเก่า เธอคือ "มินอา" นักออกแบบแฟชั่นรุ่นใหม่ ผู้หลงใหลในเสน่ห์ของผ้าเก่าและเรื่องราวเบื้องหลัง

สายตาของมินอาจับจ้องไปที่มุมหนึ่งของร้าน ตรงนั้นเต็มไปด้วยเศษผ้าหลากสีสัน กองรวมกันอย่างไม่เป็นระเบียบ ราวกับรอคอยให้ใครสักคนมาปลุกชีวิตชีวาให้พวกมันอีกครั้ง

ทันใดนั้น หญิงวัยกลางคนร่างท้วม ผมสั้นประบ่า เดินออกมาจากห้องหลังร้าน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าของเธอ "สวัสดีค่ะ มองอะไรอยู่เหรอลูก?"

"คุณป้าค่ะ หนูมินอา นักออกแบบแฟชั่นค่ะ หนูสนใจเศษผ้าพวกนี้มากค่ะ" มินอาเอ่ย

"อ๋อ ดีใจนะที่มีคนสนใจเศษผ้าพวกนี้" หญิงวัยกลางคนตอบ "ป้าชื่อนงนุช เป็นเจ้าของร้านนี้ เศษผ้าพวกนี้มาจากโรงงานตัดเย็บ หลายคนมองว่าไร้ค่า แต่ป้ารู้ว่ามันมีคุณค่ามาก"

นงนุชเล่าเรื่องราวของเศษผ้าให้มินอาฟัง ว่าแต่ละชิ้นมาจากไหน ผ่านกระบวนการอะไรมาบ้าง มินอาฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสนใจ

"หนูอยากลองใช้เศษผ้าพวกนี้สร้างสรรค์ผลงานค่ะ" มินอาเอ่ย

"ป้ายินดีสนับสนุนลูกนะ" นงนุชยิ้ม "เอาไปลองใช้ดู เผื่อจะได้ผลงานที่น่าทึ่ง"

มินอาคัดเลือกเศษผ้าอย่างพิถีพิถัน จับคู่สี เล่นกับเนื้อผ้า ร่างแบบอย่างตั้งใจ ผลลัพธ์ที่ได้คือชุดเดรสสวยงามแปลกตา เต็มไปด้วยเอกลักษณ์

มินอาถ่ายรูปผลงานของเธอ โพสต์ลงบนโซเชียลมีเดีย ปรากฏว่าได้รับคำตอบรับอย่างล้นหลาม ผู้คนต่างชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์และความสวยงามของชุดเดรส

นงนุชรู้สึกภูมิใจในตัวมินอา เธอรู้ดีว่าเศษผ้าเหล่านี้มีคุณค่า เพียงรอให้คนที่มีความฝันมาปลุกมันให้ตื่น