ช่วยสรุปบทความเรื่อง "กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง" 
กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง
          การที่นายจ้างรับเงินหลักประกันการทำงานจากลูกจ้างไว้ ๓,๐๐๐ บาท และต่อมาลูกจ้างยินยอมให้นายจ้างหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง ๑,๖๐๐ บาท นำไปชำระค่าประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลของลูกจ้าง ซึ่งเป็นการยินยอมให้นายจ้างมีสิทธิไม่ต้องคืนเงินหลักประกันให้แก่ลูกจ้างทั้งที่ไม่ใช่หนี้ค่าเสียหายจากการทำงานให้แก่นายจ้าง จึงขัดต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.๒๕๔๑ มาตรา ๑๐ วรรคสอง อันเป็นกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ข้อตกลงนี้ตกเป็นโมฆะไม่มีผลใช้บังคับ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิหักเงินหลักประกันดังกล่าวของลูกจ้างไว้  เมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง  นายจ้างมีหน้าที่คืนเงินหลักประกันการทำงานให้แก่ลูกจ้างภายใน ๗ วัน นับแต่วันเลิกจ้าง แต่นายจ้างไม่ดำเนินการจึงผิดนัดชำระหนี้ต้องเสียดอกเบี้ยระหว่างเวลาผิดนัดในอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปีตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง
  คำพิพากษาศาลฎีกาที่  ๑๒๖๒๐/๒๕๕๘  กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง กรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง การที่นายจ้างรับเงินหลักประกันการทำงานจากลูกจ้างไว้ ๓,๐๐๐ บาท และต่อมาลูกจ้างยินยอมให้นายจ้างหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง ๑,๖๐๐ บาท นำไปชำระค่าประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลของลูกจ้าง ซึ่งเป็นการยินยอมให้นายจ้างมีสิทธิไม่ต้องคืนเงินหลักประกันให้แก่ลูกจ้างทั้งที่ไม่ใช่หนี้ค่าเสียหายจากการทำงานให้แก่นายจ้าง จึงขัดต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.๒๕๔๑ มาตรา ๑๐ วรรคสอง อันเป็นกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ข้อตกลงนี้ตกเป็นโมฆะไม่มีผลใช้บังคับ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิหักเงินหลักประกันดังกล่าวของลูกจ้างไว้  เมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง  นายจ้างมีหน้าที่คืนเงินหลักประกันการทำงานให้แก่ลูกจ้างภายใน ๗ วัน นับแต่วันเลิกจ้าง แต่นายจ้างไม่ดำเนินการจึงผิดนัดชำระหนี้ต้องเสียดอกเบี้ยระหว่างเวลาผิดนัดในอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปีตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง การที่นายจ้างรับเงินหลักประกันการทำงานจากลูกจ้างไว้ ๓,๐๐๐ บาท และต่อมาลูกจ้างยินยอมให้นายจ้างหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้าง ๑,๖๐๐ บาท นำไปชำระค่าประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลของลูกจ้าง ซึ่งเป็นการยินยอมให้นายจ้างมีสิทธิไม่ต้องคืนเงินหลักประกันให้แก่ลูกจ้างทั้งที่ไม่ใช่หนี้ค่าเสียหายจากการทำงานให้แก่นายจ้าง จึงขัดต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.๒๕๔๑ มาตรา ๑๐ วรรคสอง อันเป็นกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ข้อตกลงนี้ตกเป็นโมฆะไม่มีผลใช้บังคับ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิหักเงินหลักประกันดังกล่าวของลูกจ้างไว้  เมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง  นายจ้างมีหน้าที่คืนเงินหลักประกันการทำงานให้แก่ลูกจ้างภายใน ๗ วัน นับแต่วันเลิกจ้าง แต่นายจ้างไม่ดำเนินการจึงผิดนัดชำระหนี้ต้องเสียดอกเบี้ยระหว่างเวลาผิดนัดในอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปีตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง  คำพิพากษาศาลฎีกาที่  ๑๒๖๒๐/๒๕๕๘ คำพิพากษาศาลฎีกาที่  ๑๒๖๒๐/๒๕๕๘ คำพิพากษาศาลฎีกาที่  ๑๒๖๒๐/๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12620/2558 เกี่ยวกับกรณีนายจ้างไม่มีสิทธิหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้างถูกสรุปไว้ดังนี้ นะคะ

นายจ้างได้รับเงินหลักประกันการทำงานจากลูกจ้างไว้ทั้งหมด 3,000 บาท และภายหลังลูกจ้างยินยอมให้นายจ้างหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้างเป็นจำนวน 1,600 บาท เพื่อชำระค่าประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลของลูกจ้าง โดยมีข้อยินยอมว่านายจ้างไม่ต้องคืนเงินหลักประกันให้แก่ลูกจ้าง แม้ว่าไม่มีหนี้ค่าเสียหายจากการทำงานให้แก่นายจ้าง

ศาลสรุปว่าการกระทำของนายจ้างนี้ละเมิดพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 10 วรรค 2 ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างมีสิทธิในการได้รับเงินหลักประกันการทำงานเมื่อถูกเลิกจ้างงาน และนายจ้างมีหน้าที่คืนเงินหลักประกันให้ภายใน 7 วันหลังเลิกจ้าง และหากไม่ปฏิบัติตามนี้ จะต้องชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีตามมาตรา 9 วรรค 1

ดังนั้นศาลตัดสินให้นายจ้างต้องชำระเงินหลักประกันการทำงานให้แก่ลูกจ้างทั้ง 3,000 บาท ภายใน 7 วัน และต้องชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีเป็นเวลาที่ไม่ชำระหนี้ตามกฎหมาย.

กรณีนี้เกี่ยวกับนายจ้างที่ไม่มีสิทธิในการหักเงินประกันการทำงานของลูกจ้างตามกฎหมายแรงงานของประเทศไทย และมีการติดสอบคดีทางศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ถูกอ้างถึงในข้อความนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12620/2558. กรณีนี้เน้นความสำคัญของการคืนเงินหลักประกันในระยะเวลาที่กำหนดและการชำระดอกเบี้ยหากทำผิดนัด.
45.กฎหมายจ้างแรงงาน