โจทก์ฟ้องหย่า ขอแบ่งสินสมรส ขอถอนอำนาจปกครองจำเลย และขอให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงชีพเป็นเงินจำนวน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น โจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยยินยอมที่จะหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา และให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียว กรณีนี้ โจทก์สามารถเรียกค่าเลี้ยงชีพจากจำเลยได้หรือไม่
(ก)  ได้ เพราะโจทก์ฟ้องหย่า
(ข)  ได้ เพราะจำเลยเป็นฝ่ายผิด
(ค)  ไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่ได้ตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพ
(ง)  ไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่ได้ฟ้องหย่าต่อศาล
ข้อที่ถูกต้องได้แก่ (ค)  ไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่ได้ตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพ
เพราะว่า เหตุผล

(ก)  ไม่ถูกต้อง
เพราะการฟ้องหย่าเพียงอย่างเดียวไม่ใช่เหตุผลเพียงพอที่จะเรียกค่าเลี้ยงชีพได้ โจทก์ต้องพิสูจน์เพิ่มเติมว่า เหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของจำเลยแต่เพียงฝ่ายเดียว การหย่านั้นทำให้โจทก์ยากจนลงเพราะไม่มีรายได้จากทรัพย์สินหรือจากการงานที่เคยทำอยู่ โจทก์ต้องฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพมาในคดีฟ้องหย่า

(ข)  ไม่ถูกต้อง
เพราะแม้โจทก์จะพิสูจน์ได้ว่าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของจำเลย แต่โจทก์และจำเลยได้ตกลงประนีประนอมยอมความกันโดยไม่ได้ตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพ

(ค)  ถูกต้อง
ตามหลักกฎหมาย โจทก์จะเรียกค่าเลี้ยงชีพจากจำเลยได้ก็ต่อเมื่อมีการตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพไว้ในสัญญาประนีประนอมยอมความ หรือโจทก์ต้องพิสูจน์หลักเกณฑ์ 3 ประการตามที่อธิบายใน (ก)

(ง)  ไม่ถูกต้อง
โจทก์สามารถฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพได้แม้จะตกลงประนีประนอมยอมความกันและไม่ฟ้องหย่าต่อศาล แต่โจทก์ต้องพิสูจน์หลักเกณฑ์ 3 ประการตามที่อธิบายใน (ก)

สรุป: โจทก์ ไม่สามารถ เรียกค่าเลี้ยงชีพจากจำเลยได้

หมายเหตุ: 
 ตัวบทกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และหลักวิชาการทางกฎหมาย อาจมีความซับซ้อนและขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงที่ปรากฏ
9.กฎหมายเยาวชนและครอบครัว,3.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์