จงสรุปความหมายของสิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองหรือไม่ถูกบังคับให้สารภาพ
สิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองหรือไม่ถูกบังคับให้สารภาพมีค่าเป็นสิทธิมนุษยชนสากล ในฐานะสิทธิที่จะได้รับการดำเนินคดีอย่างเป็นธรรม (right to a fair trial) ซึ่งได้รับการรับรองในกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (ICCPR) ข้อ 14.3 (g)[1] โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้เกิดการบริหารกระบวนการยุติธรรมที่เหมาะสม[2]  

สิทธิดังกล่าวมีค่าเป็นสิทธิของปวงชนชาวไทยตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 29 วรรค 4 ซึ่งบัญญัติว่า “ในคดีอาญา จะบังคับให้บุคคลให้การเป็นปฏิปักษ์ต่อตนเองมิได้” โดยฉบับแรกที่รับรองสิทธิดังกล่าว คือ รัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ.2540 มาตรา 243[3]   

นอกจากนี้ ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญายังปรากฏสิทธิดังกล่าวอยู่หลายมาตรา คือ มาตรา 83 มาตรา 84 มาตรา 134/4 มาตรา 135 มาตรา 172 วรรค 2 และมาตรา 232

เหตุที่ต้องให้ความคุ้มครองสิทธินี้กับประชาชน เนื่องจากในการดำเนินคดีอาญา รัฐมีหน้าที่พิสูจน์ความผิดของผู้ต้องหาหรือจำเลย โดยรัฐจะต้องไม่นำพยานหลักฐานที่ได้รับจากผู้ถูกดำเนินคดีโดยไม่สมัครใจ เช่น จากการถูกบังคับ ถูกข่มขู่ มาเป็นหลักฐานในการลงโทษ[4]

1
ความหมายของสิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองหรือไม่ถูกบังคับให้สารภาพ
สิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองหรือไม่ถูกบังคับให้สารภาพมีความหมาย 3 ประการ คือ

1. เจ้าหน้าที่ของรัฐต้องไม่นำพยานหลักฐานที่ได้จากการถูกบังคับ ถูกข่มขู่ หรือโดยไม่สมัครใจ มาใช้เป็นหลักฐานในการลงโทษผู้ต้องหาหรือจำเลย[5]

2. การถูกบังคับให้รวมถึงสถานการณ์ที่ผู้ต้องหาอาจถูกลงโทษหากไม่พูดความจริงหรือถูกลงโทษหากไม่พูด[6]

3. เมื่อตำรวจตั้งข้อหาและบุคคลตกเป็นผู้ต้องหา ผู้ต้องหามีสิทธิที่จะได้รับการแจ้งถึงสิทธิที่จะนิ่งและไม่ให้การปรักปรำตนเอง[7]

อย่างไรก็ดี สิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองมีข้อยกเว้นบางประการ[8] เช่น

1. สิทธิดังกล่าวเป็นสิทธิที่จะไม่ถูกบังคับให้พูด ไม่ได้ขยายไปถึงพยานวัตถุ ดังนั้น แม้วิธีการได้พยานหลักฐานจะฝืนใจผู้ถูกดำเนินคดี เช่น เอกสารที่ได้จากหมายค้นของศาล ลมหายใจ เลือด ปัสสาวะ หรือเนื้อเยื้อจากการตรวจ DNA พยานที่เป็นวัตถุดังกล่าวก็สามารถรับฟังในศาลได้[9]  

2. การพิจารณาว่าการสอบปากคำผู้ต้องหาใดเป็นการบังคับให้ผู้ต้องหาพูดหรือไม่ ให้ศาลพิจารณาจากข้อเท็จจริงเป็นเรื่องๆ ไป โดยคำนึงถึงปัจจัยอื่นประกอบด้วย เช่น ลักษณะและระดับแห่งการบังคับว่ารุนแรงเพียงใด การมีอยู่ของหลักประกันสิทธิระหว่างการพิจารณาว่ามีอยู่หรือไม่[10]

3. การที่ผู้ต้องหาไม่พูดหรือไม่ให้การใดๆ ไม่ใช่จะไม่มีความหมายในทางคดี หมายความว่า ศาลไม่อาจลงโทษจำเลยเพียงอาศัยเหตุเดียวว่าจำเลยไม่ยอมพูด แต่การที่จำเลยไม่พูดหรือไม่ให้การใดเลยอาจนำไปสู่ข้อสงสัยหรือข้อพิรุธเพื่อนำมาประกอบกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานอื่นในการลงโทษจำเลยได้[11]

สิทธิตามรัฐธรรมนูญดังกล่าวจะถูกทำให้เป็นจริงขึ้นมาได้ นอกเหนือจากการทำให้เจ้าหน้าที่ของรัฐตระหนักถึงสิทธิของประชาชนแล้ว องค์กรตุลาการก็มีบทบาทสำคัญในการทำให้สิทธิตามรัฐธรรมนูญเป็นจริง
สิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองหรือไม่ถูกบังคับให้สารภาพมีความหมาย 3 ประการ คือ
 
1. เจ้าหน้าที่ของรัฐต้องไม่นำพยานหลักฐานที่ได้จากการถูกบังคับ ถูกข่มขู่ หรือโดยไม่สมัครใจ มาใช้เป็นหลักฐานในการลงโทษผู้ต้องหาหรือจำเลย[5]
 
2. การถูกบังคับให้รวมถึงสถานการณ์ที่ผู้ต้องหาอาจถูกลงโทษหากไม่พูดความจริงหรือถูกลงโทษหากไม่พูด[6]
 
3. เมื่อตำรวจตั้งข้อหาและบุคคลตกเป็นผู้ต้องหา ผู้ต้องหามีสิทธิที่จะได้รับการแจ้งถึงสิทธิที่จะนิ่งและไม่ให้การปรักปรำตนเอง[7]
 
อย่างไรก็ดี สิทธิที่จะไม่ให้การปรักปรำตนเองมีข้อยกเว้นบางประการ[8] เช่น
 
1. สิทธิดังกล่าวเป็นสิทธิที่จะไม่ถูกบังคับให้พูด ไม่ได้ขยายไปถึงพยานวัตถุ ดังนั้น แม้วิธีการได้พยานหลักฐานจะฝืนใจผู้ถูกดำเนินคดี เช่น เอกสารที่ได้จากหมายค้นของศาล ลมหายใจ เลือด ปัสสาวะ หรือเนื้อเยื้อจากการตรวจ DNA พยานที่เป็นวัตถุดังกล่าวก็สามารถรับฟังในศาลได้[9]  
 
2. การพิจารณาว่าการสอบปากคำผู้ต้องหาใดเป็นการบังคับให้ผู้ต้องหาพูดหรือไม่ ให้ศาลพิจารณาจากข้อเท็จจริงเป็นเรื่องๆ ไป โดยคำนึงถึงปัจจัยอื่นประกอบด้วย เช่น ลักษณะและระดับแห่งการบังคับว่ารุนแรงเพียงใด การมีอยู่ของหลักประกันสิทธิระหว่างการพิจารณาว่ามีอยู่หรือไม่[10]
 
3. การที่ผู้ต้องหาไม่พูดหรือไม่ให้การใดๆ ไม่ใช่จะไม่มีความหมายในทางคดี หมายความว่า ศาลไม่อาจลงโทษจำเลยเพียงอาศัยเหตุเดียวว่าจำเลยไม่ยอมพูด แต่การที่จำเลยไม่พูดหรือไม่ให้การใดเลยอาจนำไปสู่ข้อสงสัยหรือข้อพิรุธเพื่อนำมาประกอบกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานอื่นในการลงโทษจำเลยได้[11]

สิทธิตามรัฐธรรมนูญดังกล่าวจะถูกทำให้เป็นจริงขึ้นมาได้ นอกเหนือจากการทำให้เจ้าหน้าที่ของรัฐตระหนักถึงสิทธิของประชาชนแล้ว องค์กรตุลาการก็มีบทบาทสำคัญในการทำให้สิทธิตามรัฐธรรมนูญเป็นจริง
5.ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)