ช่วยสรุปบทความ 2 ปี พ.ร.ก.ฉุกเฉิน ไปต่อหรือพอแค่นี้?
1. นายกฯ และ ศบค. รวบอำนาจบริหาร

ในภาวะฉุกเฉิน พลเอกประยุทธ์ ในฐานะนายกรัฐมนตรีควบตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์บริหารสถานการณ์โควิด-19 (ศบค.) มีอำนาจสั่งการหน่วยงานราชการและเจ้าหน้าที่รัฐโดยไม่ต้องผ่านความเห็นชอบของรัฐสภา แม้การใช้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินเพื่อลดขั้นตอนทางราชการในช่วงต้นของวิกฤตจะเป็นที่เข้าใจได้ แต่เมื่อสถานการณ์ยืดเยื้อมาถึง 2 ปี การรวบอำนาจไว้ที่พลเอกประยุทธ์โดยปราศจากกลไกการตรวจสอบจากรัฐสภา ทำให้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินกลายเป็นเครื่องมือทางกฎหมายที่ให้อำนาจฝ่ายบริหารมากเกินความจำเป็น รวมถึงโครงสร้างภายในของ ศบค. ที่ทำงานทับซ้อนกันเอง เช่น ศูนย์ปฏิบัติการรายประเด็นทับซ้อนกับหน่วยราชการเดิม ศูนย์ปฏิบัติการควบคุมโรคจังหวัดที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายไม่ต่างกับศูนย์ปฏิบัติการภาวะฉุกเฉินจังหวัดและคณะกรรมการโรคติดต่อจังหวัด สุดท้ายการแก้ปัญหาจึงล่าช้าและรวมศูนย์จนไม่ต่างกับระบบราชการแบบเดิม

2. ยังไม่สามารถบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ

แม้จะมีอำนาจเต็มมือด้วย พ.ร.ก.ฉุกเฉิน แต่การประสานงานภายในรัฐบาลยังคงเป็นไปอย่างสะเปะสะปะไร้ทิศทาง เช่น การบริหารจัดการวัคซีนที่ถูกตั้งคำถามถึงการเลือกชนิด ความล่าช้า ความไม่เพียงพอต่อประชาชนและการจัดสรรที่ไม่ได้สัดส่วนสำหรับกลุ่มเสี่ยง การสั่งปิด-เปิดธุรกิจ สถานที่ราชการและบริการสาธารณะที่ขาดหลักเกณฑ์ ตลอดจนความหละหลวมของรัฐบาลที่ทำให้เกิดคลัสเตอร์ใหญ่ ทั้งจากบ่อนการพนัน แรงงานลักลอบผ่านแดน และสถานบันเทิงที่รัฐมนตรีมีส่วนเกี่ยวข้อง ทำให้การระบาดในระลอกที่ 2 และ 3 รุนแรงกว่าเดิม

3. ใช้ความมั่นคงนำสาธารณสุข

การบริหารสถานการณ์โควิดที่ผ่านมาของรัฐบาลประยุทธ์อยู่ภายใต้วิธีคิด ‘ความมั่นคงมาก่อนสาธารณสุข’ เห็นได้จากการใช้ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน ซึ่งเป็นกฎหมายด้านความมั่นคงเป็นเครื่องมือหลัก และการดึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงมารับหน้าที่สำคัญใน ศบค. โดยเฉพาะการแต่งตั้งพลเอกณัฐพล นาคพาณิชย์ เลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) เป็นผู้อำนวยการ ศบค.ชุดเล็ก ที่มีบทบาทนำในการออกมาตรการรับมือโควิดเหนือคณะกรรมการโรคติดต่อแห่งชาติ แทนที่จะเป็นบุคลากรด้านการแพทย์หรือระบาดวิทยา นอกจากนี้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินยังให้อำนาจเจ้าหน้าที่รัฐจำกัดสิทธิเสรีภาพของประชาชนอย่างกว้างขวาง ทั้งสามารถควบคุมตัวบุคคลได้สูงสุด 30 วันและได้รับการยกเว้นความผิด โดยที่ประชาชนไม่มีสิทธิฟ้องร้องต่อศาลปกครอง
1. นายกฯ และ ศบค. รวบอำนาจบริหาร
นายกรัฐมนตรีประยุทธ์ครอบคลุมบทบาทผู้อำนวยการศูนย์บริหารสถานการณ์ COVID-19 (ศบค.) ซึ่งมีอำนาจสั่งการหน่วยงานรัฐโดยไม่ต้องผ่านการอนุมัติจากรัฐสภา เพื่อลดขั้นตอนทางราชการในช่วงเริ่มต้นของวิกฤติถูกยอมรับ แต่เมื่อสถานการณ์ยืดเยื้อมาถึง 2 ปี พระราชบัญญัติฉุกเฉินกลายเป็นเครื่องมือที่ให้อำนาจในการบริหารมากเกินไป รวมถึงโครงสร้างภายในของ ศบค. ที่ทำงานทับซ้อนกัน  การแก้ไขปัญหาล่าช้าและการรวมศูนย์ทำให้ระบบไม่ต่างจากระบบราชการเดิม

2. ยังไม่สามารถบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ
การใช้พระราชบัญญัติฉุกเฉินไม่ได้แก้ปัญหาประสานงานภายในรัฐบาล วัคซีนมีปัญหาในการเลือกชนิดและการจัดสรรที่ไม่เหมาะสม การปิด-เปิดธุรกิจและบริการสาธารณะก่อให้เกิดคลัสเตอร์ใหญ่ ทั้งนี้ทำให้การระบาดของ COVID-19 มีความรุนแรงมากขึ้นในระลอกที่ 2 และ 3 และรัฐบาลตอบสนองอย่างหละหลวมและไม่เป็นระบบ

3. ใช้ความมั่นคงนำสาธารณสุข
รัฐบาลประยุทธ์ในการจัดการโควิด-19 นำไปสู่แนวคิด 'ความมั่นคงมาก่อนสาธารณสุข' โดยใช้พ.ร.ก.ฉุกเฉินเป็นเครื่องมือหลัก และมีการดึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงมารับบทบาทสำคัญ พลเอกณัฐพล นาคพาณิชย์ถูกแต่งตั้งเป็นเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) ที่มีบทบาทนำในการรับมือกับโควิด โดยไม่ให้ความสำคัญกับบุคลากรด้านการแพทย์หรือระบาดวิทยา นอกจากนี้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินยังให้อำนาจให้เจ้าหน้าที่รัฐควบคุมสิทธิเสรีภาพของประชาชนได้ โดยจำกัดสิทธิในเวลา 30 วัน และ ะได้รับการยกเว้นความผิด โดยที่ประชาชนไม่มีสิทธิฟ้องร้องต่อศาลปกครอง
พระราชกำหนด,กฎหมายสาธารณสุข การแพทย์ และโรคระบาด