เมื่อไหร่ที่ผู้ล้อเลียนต้องรับผิดชอบความเสียหายอันไม่ตั้งใจจากการล้อเลียน?
การล้อเลียน เป็นประเด็นที่ซับซ้อนในแง่ของกฎหมายและจริยธรรม โดยทั่วไป การล้อเลียนมักไม่ถือเป็นการหมิ่นประมาท เพราะไม่ได้มุ่งให้ผู้คนเชื่อ แต่เพื่อความตลกขบขัน

ในระบบกฎหมายไทย
ไม่มีแนวคิดเรื่องการล้อเลียนโดยเฉพาะ กรณีที่ใกล้เคียงที่สุดคือ หมิ่นประมาท และ ดูหมิ่น หมิ่นประมาท ตามมาตรา 326 ประมวลกฎหมายอาญา ต้องมีเจตนาใส่ความต่อบุคคลที่สามให้เข้าใจผิด
การล้อเลียน มักไม่มุ่งให้เชื่อ จึงไม่น่าเป็นหมิ่นประมาท การล้อเลียน ใกล้เคียงกับ การดูหมิ่น มากกว่า
การดูหมิ่น ตามมาตรา 393 ประมวลกฎหมายอาญา เป็นลหุโทษ มุ่งพิทักษ์ความสงบ ป้องกันการทะเลาะวิวาท ไม่มุ่งลงโทษการแสดงออก หรือคุ้มครองสิทธิในเกียรติยศชื่อเสียง 

ปัญหาใหญ่คือ มาตรา 112
การแสดงออก ที่ไม่ใช่การอาฆาตมาดร้าย หรือใส่ความหมิ่นประมาท การล้อเลียน กลายเป็น การดูหมิ่น ได้ง่าย ศาล ตีความ มาตรา 112 กว้างขวางกว่า มาตรา 393 การล้อเลียน กลายเป็น การดูหมิ่น พระมหากษัตริย์และพระราชินี ประชาชน ไม่สามารถ ล้อเลียนบุคคลสาธารณะ ได้ ยิ่งเป็นบุคคลสาธารณะ ยิ่งห้ามแตะต้อง ขัดขวางเสรีภาพในการแสดงออก

แนวทางแก้ไข
พัฒนาแนวคิดเรื่องการล้อเลียน ในฐานะเสรีภาพในการแสดงออก สร้างบรรทัดฐาน ที่ชัดเจนว่าเมื่อไหร่การล้อเลียนข้ามไปเป็นอาชญากรรม เคารพ ความคิดเห็นจากทุกฝ่าย

ตัวอย่าง
ภาพยนตร์ Monty Python and the Holy Grail (1975) ชาวนาเสียดสีอาเธอร์ กษัตริย์ สะท้อนความจริงต่ออำนาจ สังคมที่ห้ามการล้อเลียน เสียโอกาสในการพัฒนา

สรุป
การล้อเลียน เป็นประเด็นที่ซับซ้อน กฎหมายไทย ยังไม่มีแนวคิดเรื่องการล้อเลียน มาตรา 112 จำกัดเสรีภาพในการแสดงออก จำเป็นต้องพัฒนาแนวคิด และ สร้างบรรทัดฐาน ที่ชัดเจน
54.กฎหมายหุ้นส่วน-บริษัท,21.กฎหมายรัฐธรรมนูญ