ศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2561 ในมาตรา 47 (4) บัญญัติไว้ว่าอย่างไร
ก. ในระหว่างการพิจารณาวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ  นายกรัฐมนตรีจะนำร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวนำขึ้นทูลเกล้าฯ  มิได้
ข. เมื่อได้รับเรื่องไว้พิจารณา  หากปรากฏเหตุอันควรสงสัยว่าสมาชิกผู้ถูกร้องมีกรณีตามที่ถูกร้อง  ให้ศาลรัฐธรรมนูญมีคำสั่งให้สมาชิกผู้ถูกร้อง
หยุดปฏิบัติหน้าที่จนกว่าศาลรัฐธรรมนูญจะมีคำวินิจฉัย
ค. การยื่นคำร้องและเงื่อนไขการยื่นคำร้อง การพิจารณาวินิจฉัย การทำคำวินิจฉัย และการดำเนินงานของศาลรัฐธรรมนูญ นอกจากที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแล้ว ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ
ง. ศาลรัฐธรรมนูญจะไม่วินิจฉัยเรื่องที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลอื่น หรือเรื่องที่ศาลอื่นมีคําพิพากษา หรือคําสั่งถึงที่สุดแล้ว
คำตอบคือ ง.  เพราะว่า ศาลรัฐธรรมนูญก็มีพัฒนาการที่นักกฎหมายส่วนใหญ่วิตกกังวลอย่างยิ่ง เรื่องการขยายเขตอำนาจ ซึ่งอันตรายมาก มีความกังวลว่าศาลจะถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองหรือไม่ แม้จะชื่อว่าศาลรัฐธรรมนูญ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตัดสินข้อพิพาททางรัฐธรรมนูญทุกเรื่อง เป็นหลักที่ยอมรับทั่วกันว่ามีองค์กรที่พิทักษ์รัฐธรรมนูญหลายองค์กรและศาลรัฐธรรมนูญไม่ใช่ศาลสูงสุด ศาลรัฐธรรมนูญต้องเคารพการทำงานของศาลปกครองสูงสุดหรือการพิทักษ์รัฐธรรมนูญของศาลยุติธรรม ที่จริงมีพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2561 ในมาตรา 47 (4) ว่า “ศาลรัฐธรรมนูญจะไม่วินิจฉัยเรื่องที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลอื่น หรือเรื่องที่ศาลอื่นมีคําพิพากษา หรือคําสั่งถึงที่สุดแล้ว” หลักการเขียนไว้ชัด แต่ทำไมศาลรัฐธรรมนูญพยายามขยายอำนาจตัวเอง

สมัยก่อนนักกฎหมายเอกชนมักอ้างคำพิพากษาศาลฎีกา แต่ต่อจากนี้จะอ้างไม่ได้ เพราะศาลรัฐธรรมนูญอาจกลับคำพิพากษาศาลฎีกาได้ สิ่งที่ตามมาคือการสร้างความไม่ชัดเจนแน่นอนในสิทธิและหน้าที่ของบุคคล เพราะศาลรัฐธรรมนูญขยายเขตอำนาจตัวเองไปล้วงลูกคำวินิจฉัยที่ประชุมศาลปกครองสูงสุด ซึ่งไม่ใช่เรื่องการออกระเบียบแต่เป็นเรื่องการตีความกฎหมาย นี่เป็นการทำหน้าที่ซึ่งไม่ได้คุ้มครองสิทธิเสรีภาพ แต่ทำให้สิทธิเสรีภาพของประชาชนชนมีความไม่ชัดเจนแน่นอน เกิดความสั่นคลอน
กฎหมายรัฐธรรมนูญ