อะไรคือปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัดในประเทศไทย
จากบทความ ปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัดในประเทศไทย แบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทหลัก ดังนี้

1. ระดับภูมิคุ้มกัน
เด็กอายุต่ำกว่า 1 ปี: ระดับภูมิคุ้มกันที่ได้รับจากมารดาอาจไม่เพียงพอ วัคซีนเข็มแรกฉีดเมื่ออายุ 9-12 เดือน ซึ่งเด็กบางคนอาจยังมีภูมิคุ้มกันต่ำ
เด็กอายุ 1-3 ปี: เด็กบางคนอาจได้รับวัคซีนเข็มแรกก่อนอายุ 12 เดือน ซึ่งอาจเกิด primary vaccine failure
วัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่: ระดับภูมิคุ้มกันที่ได้จากวัคซีนอาจลดลงตามกาลเวลา (secondary vaccine failure) ไม่เคยได้รับวัคซีนหรือเคยได้รับวัคซีนไม่ครบ

2. การสัมผัสกับผู้ติดเชื้อ
- การเดินทางไปยังพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคหัด
- การสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วยโรคหัด
นอกจากนี้ ยังมีปัจจัยอื่นๆ ที่อาจเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัด เช่น ภูมิคุ้มกันบกพร่อง ตั้งครรภ์

วิธีป้องกันโรคหัด
- การฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัดครบตามกำหนด
- เด็กอายุ 9-12 เดือน ฉีดวัคซีนเข็มแรก
- เด็กอายุ 2 ปีครึ่ง ฉีดวัคซีนเข็มที่สอง
- หลีกเลี่ยงการเดินทางไปยังพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคหัด
- หลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วยโรคหัด

การรักษาโรคหัด
- การรักษาตามอาการ เช่น การให้ยา paracetamol เพื่อลดไข้ การให้สารน้ำ
- การรักษาตามอวัยวะที่ทำงานผิดปกติ
- ยังไม่มีการรักษาจำเพาะสำหรับโรคหัด

อัตราการเสียชีวิตของโรคหัด
อัตราการเสียชีวิตของโรคหัดอยู่ที่ประมาณ 6-12% ผู้ป่วยที่มีปัจจัยเสี่ยงมีโอกาสเสียชีวิตสูงกว่า

สรุป
โรคหัดเป็นโรคติดต่อที่รุนแรงและสามารถป้องกันได้ด้วยวัคซีน การฉีดวัคซีนครบตามกำหนดเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันโรคหัด

คำแนะนำเพิ่มเติม
ประชาชนควรตรวจสอบสมุดบันทึกการฉีดวัคซีนของตนเองและบุตรหลาน ว่าได้รับวัคซีนป้องกันโรคหัดครบตามกำหนดหรือไม่ หากไม่แน่ใจ ควรไปรับการฉีดวัคซีนเพิ่มเติม ผู้ที่เดินทางไปยังพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคหัด ควรได้รับวัคซีนป้องกันโรคหัดก่อนการเดินทาง บุคลากรทางการแพทย์ควรเฝ้าระวังและรายงานผู้ป่วย suspected cases ของโรคหัด
15.ภาควิชาระบาดวิทยา Epidemiology