'கண்ணின் துனித்தே' எனத் தொடங்கும் குறளையும் அதன் பொருளையும் தருக.
'கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல்
என்னினும் தான்விதுப் புற்று.'
என்னும் குறளே கொடுக்கப்பட்டுள்ள வார்த்தைகளிலிருந்து தொடங்கும் குறளாகும். இதன் பொருள்: கண் பார்வையின் அளவில் பிணங்கி, என்னை விடத் தான் விரைந்து தழுவுதலை விரும்பி, ( பிணங்கிய நிலையையும் மறந்து) கலந்து விட்டாள் என்பதாகும்.