Z czasów której wojny pochodzi ironiczna nazwa niemieckich ciężkich dział gruba berta ?
Fort pomocniczy piechoty 42 „Wróżna Góra”
Główny azymut ognia był skierowany niemal dokładnie na południe. Bateria broniła ogniem flankowym podejść do położonego na południe od niej fortu 41 „Bronowice Małe”. Sklasyfikowana jako bateria prowizoryczna ("provisorisches Werk"), była w istocie obiektem polowym. Była typową baterią artyleryjską, jakich w twierdzy powstało kilka (np. 40a i 40b) i nigdy nie była przeznaczona dla piechoty – tym bardziej – nie była fortem piechoty (ani w ogóle fortem). Była dziełem o prostej formie. W pierwotnej wersji nie posiadała w ogóle budowli kubaturowych ani przeszkód (nie miała fosy). Składała się jedynie z niewysokiego, szerokiego ziemnego wału o narysie przypominającym nieco spłaszczony rogalik (proste czoło z wysuniętą częścią centralną, założoną na planie litery C; barki słabo wyodrębnione, w postaci krótkich odcinków wału o łukowym narysie; szyja całkowicie otwarta), z dodatkowym wąskim przedpiersiem nadsypanym na parapecie. Miała cztery stanowiska ogniowe dla dział, w postaci lekko nadsypanych i spoziomowanych ław działowych – podwójnej w środkowej części dzieła i dwóch pojedynczych na obu skrzydłach. Wał i ławy działowe stanowiły całe urządzenie baterii. Była niewielkim obiektem – rozpiętość rzutu wynosiła około 36 metrów. Uzbrojenie pierwotne nie jest znane, choć jej lokalizacja i wynikająca stąd funkcja wskazują, że była przeznaczona dla armat (zapewne z systemu M. 61, M. 63 lub M. 75).