Po czyjej stronie walczyła Szwecja podczas obu wojen?
Polityka Niemiec hitlerowskich wobec Szwecji
Mimo przekonania o konieczności zachowania neutralności wszystkich państw skandynawskich, co potwierdził zjazd sztokholmski, postawa ta uległa gwałtownemu wstrząsowi na skutek wybuchu wojny fińsko-radzieckiej 30 grudnia 1939 roku. Początek konfliktu radziecko-fińskiego nie przyniósł ze strony Szwecji zadeklarowania neutralności, uchodziła ona jedynie za „państwo nie biorące udziału w wojnie”. Dlatego też rząd szwedzki odmówił bezpośredniego włączenia się do wojny (ponowił to w lutym 1940 r., kiedy rząd fiński oficjalnie zwrócił się o pomoc). Jednak rząd szwedzki udzielił Finlandii pomocy ekonomicznej, dostarczał jej broń i materiały wojenne z własnych zapasów, jak i tranzytu dostaw z Anglii i Francji. Zorganizował również zbiórki dla niej, jak i składający się z 8,5 tysiąca żołnierzy korpus ochotniczy oraz eskadry lotnicze. Hansson nie wyraził również zgody na prośbę Anglii i Francji o tranzyt ich wojsk do Finlandii przez teren Szwecji, nie skąpiąc przy tym wysiłku do przyspieszenia zakończenia konfliktu. 27 lutego 1940 roku premier Hansson uzasadnił Väinö Tannerowi swoją odmowę na kolejne prośby o pomoc zbrojną kierowane przez rząd fiński do szwedzkiego. Tłumaczył to tym, że Niemcy bezpośrednio i oficjalnie powiadomiły rząd szwedzki, iż wysłanie regularnych wojsk uwikła Szwecję w II wojnę światową. Jednocześnie Hansson namawiał Tannera do podpisania pokoju, obiecując pomoc gospodarczą. 12 marca 1940 r. w Moskwie podpisano traktat pokojowy, Finlandia utraciła 40 tysięcy km kwadratowych powierzchni.