Czwarta część cyklu, „Harry Potter i Czara Ognia”, to opasła księga, zawierająca ponad 700 stron i 37 rozdziałów. Na szczęście objętość powieści nie wpłynęła w żadnym stopniu na jej atrakcyjność. I tym razem mamy do czynienia z wciągającą, pełną magii opowieścią, która bez reszty porywa czytelnika.
Trudne czasy
W tej części naprawdę sporo się dzieje. Harry po ponad miesięcznym, wakacyjnym pobycie przy Privet Drive u swojego wujostwa zostaje zabrany przez Rona i rodzinę Wesleyów na odbywające się w tym roku mistrzostwa świata w quidditchu; w finałowym meczu mierzą się ze sobą reprezentacje Irlandii i Bułgarii. Atmosfera radosnego, sportowego święta zostaje jednak zakłócona przez pojawienie się Mrocznego Znaku – symbolu popleczników Lorda Voldemorta – oraz grupy śmierciożerców, terroryzującej zebranych fanów i okoliczną ludność. Te niepokojące wydarzenia oraz coraz częściej boląca Harry’ego blizna to wymowne symptomy, oznaczające, że Czarny Pan (Lord Voldemort) po 13 latach zaczyna powoli odzyskiwać utraconą moc. Bezpieczeństwo czarodziejów oraz zwykłych ludzi już dawno nie było tak poważnie zagrożone.
Turniej Trójmagiczny
Po powrocie do Hogwartu Harry, Ron, Hermiona oraz inni uczniowie dowiadują się, że na terenie szkoły po raz pierwszy od lat obędzie się Turniej Trójmagiczny, czyli zawody, w których udział biorą trzej reprezentanci różnych szkół magii i czarodziejstwa. Hogwart odwiedzają przedstawiciele Durmstrangu i Beauxbatons (szkół z Bułgarii i Francji). Jakież jest wielkie zdziwienie, gdy Czara Ognia, magiczny artefakt, który wybiera zawodników, wskazuje, że tym razem w zawodach weźmie udział nie trzech, lecz czterech śmiałków; czwartym, dodatkowym uczestnikiem będzie oczywiście Harry Potter. Sam bohater jest równie zszokowany, co wszyscy wokoło, gdyż nie zgłaszał swojej kandydatury, ba, nawet nie spełniał ustalonego przez komisję kryterium wieku. Zważywszy, że turniejowe zadania, jakim poddani zostaną zawodnicy, są ogromnie niebezpieczne – nieraz, w czasach gdy zawody były rozgrywane regularnie, dochodziło do śmiertelnych wypadków – nauczyciele i prowadzący zaczynają podejrzewać, że ktoś bardzo pragnie, aby taki „nieszczęśliwy wypadek” spotkał również Pottera. Przed Harrym stają więc karkołomnie trudne, czasem wręcz pozornie niemożliwe do wykonania zadania. Jak wypadnie w turnieju? Czy z pomocą swoich wiernych przyjaciół i tym razem poradzi sobie z przeciwnościami losu?
Literacka uczta
Każda z książek o Harrym Potterze charakteryzowała się wielością ciekawych i nietuzinkowych bohaterów, ale „Harry Potter i Czara Ognia” pod tym względem absolutnie przoduje, na kartach powieści spotykamy całą plejadę protagonistów, obok których nie sposób przejść obojętnie. Dla przykładu: nowy nauczyciel obrony przed czarną magią, Szalonooki Moody – charyzmatyczny paranoik z drewnianą nogą; Wiktor Krum, mistrz świata w quidditchu i rywal Pottera w Turnieju Trójmagicznym czy Rita Skeeter, piekielnie wścibska i bezczelna dziennikarka „Proroka Codziennego”, najpopularniejszej gazety dla czarodziejów. Oni oraz wielu innych niesamowicie ubarwiają i tak już niezwykle rozbudowany świat czarodziejów, sprawiając, że każdy rozdział czyta się świetnie. Liczba charakterystycznych, zapadających w pamięć postaci jest naprawdę imponująca. Wyrazistych bohaterów możemy łatwo przyporządkować, granica między dobrem a złem została zaznaczona, choć, jak to w życiu bywa, po czasie okazuje się, że nie wszystkim można ufać. Siły ciemności uosabiane przez Lorda Voldemorta wprowadzają do powieści groźny, wręcz gotycki klimat. Momentami robi się strasznie, oczywiście miarkując, że mamy do czynienia z dziełem teoretycznie przeznaczonym dla dzieci i młodzieży.
Długość książki pozwoliła autorce swobodnie rozwijać wszelkie wątki, snuć anegdoty i wedle uznania budować szerszy kontekst opowiadanej historii. Dzięki temu lektura po prostu wciąga bez reszty, kompozycja powieści jest wyśmienita: pisarka odpowiednio stopniuje napięcie, harmonijnie rozwijając główny wątek, który przerywany jest ciekawymi historiami, np. z codziennego życia uczniów Hogwartu. Rowling szkicuje tło społeczne, przedstawia sylwetki poszczególnych pracowników Ministerstwa Magii, domalowuje rys historyczny, pokazując podziały w świecie czarodziejów, przez co pozwala czytelnikowi jeszcze lepiej poznać historię kreowanej przez nią literackiej rzeczywistości. „Harry Potter i Czara Ognia” to także powieść o codziennym życiu nastolatków, w których zaczynają budzić się pierwsze uczucia, oraz o problemach, troskach i emocjach, jakie niesie ze sobą okres dojrzewania. Fabuła jest więc utkana z przeróżnych wątków, wszystkie one jednak zgrabnie się ze sobą przeplatają, tworząc niezwykle interesującą mozaikę. Wisienką na torcie jest spektakularny finał, który, koniec końców, zapowiada jeszcze ciekawsze wydarzenia w kolejnych częściach cyklu.
Naprawdę trudno się do czegoś przyczepić, książkę czyta się świetnie. Jeśli lubicie fantastykę, a seria o Potterze z jakiś niezrozumiałych przyczyn do tej pory nie wpadła wam w ręce, to jak najszybciej sięgnijcie nie tylko po tę pozycję, ale także po całą sagę o przygodach młodego czarodzieja. Książki Rowling wcale się nie starzeją, a ich lektura po upływie lat jest równie przyjemna, co w dzień, kiedy z wypiekami na twarzy czytaliśmy o Harrym po raz pierwszy.
Zobacz także inne książki J.K. Rowling.
źródło okładki: mediarodzina.pl
Nad niezwykłą popularnością serii o Harrym Potterze od lat zastanawiają się krytycy, badacze literatury, a nawet psychologowie. Faktem jest, że Rowling udało się dotrzeć do milionów dzieci wychowanych w czasach, w których od czytania zdecydowanie bardziej modne są filmy i gry komputerowe – każda z książek o Harrym zajmowała czołowe miejsca na światowych listach bestsellerów, co jest niesamowitym osiągnięciem.