Śmiało można w tym względzie zaufać Christiane Gohl, niemieckiej pisarce, która tworzy pod artystycznym pseudonimem Sarah Lark. Pracując jako przewodnik turystyczny, zafascynowała się Nową Zelandią, jej kulturą, obyczajami i historią. Pod wpływem tej krainy powstało kilka powieści: W krainie białych obłoków, Pieśń Maorysów, Krzyk Maorysów, Kobiety Maorysów i Bogowie Maorysów. Niespełna sześćdziesięcioletnia powieściopisarka na stałe mieszka w Hiszpanii. Cechą jej prozy jest to, że potrafi trzymać w napięciu i jednocześnie zachęcać do podróżniczej przygody.
O ludziach odważnych i ich pasjach
Już pierwsze zdanie początkowego rozdziału można potraktować jako zwiastun tonacji powieści: „Nad górami i morzem powoli zapadał zmrok. Niskie słońce na zimowym niebie osuwało się z wolna za horyzont, a blask jego pomarańczowych promieni oświetlał majestatyczny szczyt Mount Taranaki”. Również na początku pojawia się jedna z głównych bohaterek – Atamari. Nie interesują jej snujące się obok opowieści, ale działanie ziemnego pieca. Atamari stwierdzi potem, że jest jedynym kobiecym inżynierem na świecie. Nieprzypadkowo pojawi się w powieści jeden z pionierów lotnictwa Richard Pears. Jest koniec XIX wieku.
Akcja powieści ma miejsce nie tylko w Nowej Zelandii. Już na początku mamy sygnały, że w Afryce szykuje się wojna – chodzi o wojny burskie toczone na przełomie XIX i XX wieku między Brytyjczykami a osadnikami holenderskimi. Na wojnę wybiera się Kevin, jeden z kolejnych bohaterów książki Bogowie Maorysów. Będzie tam pełnił funkcję lekarza sztabowego. W kraju zostawia swoją dziewczynę Robertę, która nie poddaje się i walczy o ukochanego, wykazując się niebywałą odwagą.
O poszukiwaniu jaśniejszych stron życia
Mimo perypetii i problemów powieść autorstwa Lark mówi w dużej mierze o poszukiwaniu jaśniejszych stron życia. Łatwiej jest nadać życiu sens, kiedy ma się swoje pasje i realizuje się je z determinacją. Choć pasją jest tu nie tyko inżynierskie zacięcie Atamari i zafascynowanie maoryskimi latawcami, ale również miłość Roberty. Autorka w posłowiu wyjaśnia, które wydarzenia są fikcyjne, a które miały miejsce naprawdę. Prawdziwa jest na pewno postać pilot Pearsa i fakt, że Nowa Zelandia była uwikłana w wojny burskie. Jedną z ciekawostek jest wzmianka o obozach koncentracyjnych w Afryce Południowej.
Sarah Lark snuje swoją opowieść ze swadą, choć jej styl powinien trafić w gusty zarówno mniej, jak i bardziej wymagających czytelników. Zwracają uwagę plastyczne opisy krajobrazu. Powieść miejscami wzrusza, ale jednocześnie przekazuje sporą dawkę wiedzy na temat Nowej Zelandii i rdzennego ludu tej krainy. Można ją zaliczyć zarówno do literatury przygodowej, jak i obyczajowej. Na język polski książkę przetłumaczyła Anna Makowiecka. Pozycja ukazała się w wydawnictwie Sonia Draga w miękkiej oprawie, z przyciągającą wzrok okładką.
Źródło okładki: soniadraga.pl
Urodę i tajemnicę miejsca można opisywać i przekazywać różnie, mogą to być turystyczne opisy osobliwości lub spotkań z tubylcami. Mimo to chyba najlepiej odbiera się miejsce, kiedy w opisie jest element nostalgii i historii. Niczego więcej nie trzeba, kiedy na tle cudownych krajobrazów dzieje się saga rodzinna. A kiedy w tytule jest słowo Maorysów, można sobie wyobrazić nie tylko wytatuowane twarze, ale i podróż na koniec świata. Trzeba jednak podkreślić, że takie historie mają sens tylko wtedy, kiedy nie są pisane zza biurka, lecz są podparte rzetelną wiedzą i doświadczeniem.