Człowiek idzie na wojnę, przyzwyczaja się do widoku śmierci, zabija i to zostaje z nim już na zawsze. Po latach, jeśli przeżyje, nazwą go bohaterem, a on będzie się zastanawiał, czy to życie „wtedy” i „teraz” należało do tej samej osoby.
„Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” Swietłana Aleksijewicz – recenzja