Jeszcze nie tak dawno przyznawanie się do czytania fantastyki wywoływało pobłażliwe uśmieszki wśród znajomych, a stwierdzenie, że czyta się fantasy, mogło zakończyć się pukaniem po głowie. Na szczęście te czasy już minęły, głównie za sprawą filmów - fantastyka w wielu odmianach trafiła już do głównego nurtu i na dobre zadomowiła się w kulturze i popkulturze. Zwłaszcza fantasy spod znaku magii lub miecza cieszy się dużą popularnością. Różne nurty bajkowych pomysłów
Przyznać jednak trzeba, że jeśli chodzi o słowiańskie odmiany fantasy, czy choćby takie, które wykorzystują rodzime elementy, to w Polsce mamy raczej posuchę. Autorzy decydują się najczęściej osadzać swoje książki w światach przypominających średniowiecze lub posiłkować się tym, co stworzył J. R. R. Tolkien. Udanych tytułów z bogami czy magią rodem z naszego kręgu kulturowego jest niewiele.
Są jednak „rodzynki”
Bywają jednakże autorzy, którzy decydują się na ten ruch. Jak ze wszystkimi odmianami, są lepsze i są gorsze tytuły. „Droga do Nawi” Tomasza Duszyńskiego to jedna z bardziej przyzwoitych pozycji, może nie oszałamiająca, ale całkiem udana.
Troje bohaterów
Autor zdecydował się opisać historię trójki bohaterów. Alek Bielski to Polak, weteran z Afganistanu (o dziwo, już takich mamy). Misza Asieniewicz to Rosjanin, milicjant z Moskwy, miejsca, w którym służby porządkowe są ponoć mocno skorumpowane. Trzecia osoba to Ksenia Morozowa, zwykła sprzedawczyni w sklepie z butami. No dobrze, może nie całkiem zwykła, ale tu zamilknę, bo nie chcę zdradzać zbyt dużo. Ta trójka wplątała się w konfrontację bogów, tych swojskich. W mniej lub bardziej istotnych rolach pojawia się w książce między innymi szef wszystkich szefów czyli Światowid, rządny władzy Perun i pan podziemnego świata czyli Weles.
Co jeszcze?
Poza bogami ze słowiańskiego panteonu spotkamy jeszcze w książce inne postaci: związane z owymi bogami bliźniaki - Lela i Polel, trochę innego magicznego tałatajstwa w typie płanetników, kaukaskich krasnoludów, czy zmiennokształtnego z rosyjskimi konotacjami. Są słudzy każdego z bogów i każdy z nich gra w jakąś swoją grę. Finalnie jest jeszcze tytułowa Nawia, czyli pośmiertne królestwo Welesa, do którego trafiały słowiańskie dusze.
Tytuł wart uwagi
Historia jest napisana lekko, z pomysłem, a do tego bardzo dynamicznie. Autor na początku podzielił historię na trzy, a właściwie na cztery wątki, bo jest jeszcze jedna postać, która nie do końca wie, kim jest. Szybko okazuje się jednak, że losy tej czwórki są powiązane, od pewnego momentu wątki zaczynają się ładnie splatać i dopiero wtedy zaczynamy rozumieć, co tak naprawdę dzieje się w tej opowieści.
Słowiańskie fantasy?
„Droga do Nawi” zdecydowanie zasługuje na miano fantastyki wykorzystującej słowiańskie motywy, choć głównym jej nurtem jest jednak prawdopodobnie urban fantasy. Przemawia za tym fakt, że cała historia dzieje się współcześnie w Polsce i w Rosji, a autor pokierował fabułą w ten sposób, że znaleźć w niej można pewne echa książek Neila Gaimana i szczyptę Siergieja Łukjanienki. Oczywiście, to nie do końca ta jakość, jednak powyższe skojarzenia nasuwają się dość szybko podczas lektury.
Czy warto?
Jeśli lubicie trochę eksperymentować z nowymi autorami i nowymi pomysłami, jeśli chcecie poczuć pewien powiew świeżości, to chyba warto dać szansę Duszyńskiemu i jego Nawi.
Źródło okładki: http://czwartastrona.pl/
„Droga do Nawi” Tomasz Duszyński - recenzja