„Miecz Salomona” to debiut literacki Marka Orłowskiego. Jest to informacja o tyle istotna, że tą książką otwiera on również kilkutomowy cykl „Samotny krzyżowiec”, a tym samym autor może potrzebować nieco większego kredytu zaufania od swoich czytelników. Ale co my będziemy mieć w zamian za ten kredyt? Piasek chrzęści między stronami
Marek Orłowski postanowił zająć się historią z XII wieku. Wprawdzie sam miecz, o którym mowa w tytule wykuto na długo wcześniej, ale główne wydarzenia to właśnie okolice roku 1187 i terytorium Królestwa Jerozolimy. Sytuacja nie wygląda najlepiej, jeśli będziemy ją rozważać z punktu widzenia Europy. Tracimy jedno miasto po drugim, a wszystko wskazuje na to, że niewiele da się z tym zrobić. Wróg przeważa liczebnie siły obrońców i nawet umiejętności Templariuszy na nic się zdadzą przy takiej różnicy wielkości wojsk. Jakkolwiek to zabrzmi, wszystko wskazuje na to, że by obronić Ziemię Świętą, Krzyżowcy będą musieli zawrzeć pakt z diabłem. I prawdę mówiąc – do tego właśnie dążą. By poradzić sobie z wrogiem, wysyłają emisariusza do przywódcy Asasynów.
Czarny Rycerz
Po wstępnym rozdziale na temat samego miecza autor przenosi naszą uwagę na dzieje Czarnego Rycerza. To właśnie z nim spędzimy większą część tej opowieści. To przeniesienie następuje dość gwałtownie i być może niektórzy z was mogliby to odebrać jako potknięcie autora, ale byłaby to złośliwa nadinterpretacja. Takie autorskie usterki pojawiają się w istocie, ale w nieco późniejszej części książki i nawet wtedy nie zawsze dadzą się wykryć. Dotyczą one retrospektywnej części narracji, gdy tak naprawdę rozsmakowujemy się dopiero w przeszłości bohatera, a tu nagle... cóż – sam jestem ciekaw, czy zauważycie, o co mi chodzi.
Cykl „Samotny Krzyżowiec”
Autor od początku nastawił się (i nas) na to, że „Samotny Krzyżowiec” będzie miał kilka części. I tu wracamy do pytania z początku, czy opłaca się dać Orłowskiemu kredyt zaufania? Moim zdaniem – tak. Po pierwsze, następna część cyklu jest już dostępna na rynku i łatwo zweryfikujecie swoje obawy. Po drugie, mimo kilku niedociągnięć książka wciągnęła mnie zupełnie uczciwie. Autor dał upust kilku swoim słabościom (rozwijając jedne wątki, a uszczuplając objętość innych); wykazał się dobrą znajomością tematu, dzięki czemu książka nie daje nam odczuć, że została napisana współcześnie; na sam koniec zaś zafundował nam typowy dla hollywoodzkich produkcji chwyt i pozostawił pytania bez odpowiedzi.
Już na sam koniec dodam tylko, że autor obiecał, że tom drugi będzie jeszcze bardziej wciągający niż ten otwierający cykl. Ja na pewno będę chciał się przekonać. I was też zachęcam.
Źródło okładki: www.wydawnictwoerica.pl
„Samotny Krzyżowiec. Miecz Salomona” Marek Orłowski – recenzja