Erast Fandorin, pochodzący z rodziny, która ostatnio mocno zubożała, pełni funkcję registratora kolegialnego. Zanim utknął w maszynie urzędniczej, coś się wydarzyło, zginął człowiek. Ot, jakiś durny bogaty dzieciak strzelił sobie w łeb. Okazuje się jednak, że Erast ma żyłkę detektywa. Sprawa zaczęła zataczać coraz szersze kręgi, a nasz młodzieniec stał się szybko detektywem na pełen etat. Pod skrzydłami nowego szefa zaczął rozpracowywać międzynarodowy spisek, za którym stali ludzie posługujący się kryptonimem Azazel.
Niezły początek serii
„Azazel” to pierwszy tom opowieści o carskim detektywie Eraście Fandorinie, jego autorem jest Boris Akunin. Pierwszy i nad wyraz udany, czytanie go to była prawdziwa przyjemność, nie tylko dlatego, że bardzo lubię literaturę rosyjską. Zatem po kolei.
Zagadka
Moim zdaniem w powieści detektywistycznej najistotniejsza jest zagadka i do tej w „Azazelu” w żaden sposób nie można się przyczepić. Jest ciekawie, są zwroty akcji, są spore zaskoczenia i niełatwo odgadnąć do końca co, kto i dlaczego.Akunin umiejętnie rzuca drobne tropy, ale pozostawia sobie asa w rękawie, tak aby w odpowiednim momencie zrobić czytelnikowi sporego psikusa. 
Bohaterowie
Kolejna ważna rzecz w kryminale to bohaterowie. Jeśli nawet zagadka zainteresuje czytelnika, a brak w niej wiarygodnego detektywa, to niestety szans na sukces raczej nie będzie. Fandorin, choć młody i niedoświadczony, nadrabia braki w swojej wiedzy entuzjazmem i determinacją. Przyznać trzeba też szczerze, że sprzyja mu czasem szczęście. Da się go lubić, a traumatyczne doświadczenia, przez które przyjdzie mu przejść w pierwszym tomie, powodują, że ma szanse stać się jeszcze ciekawszą postacią w kolejnych tomach.
Sceneria
Gdybym zaczął narzekać na scenerię, którą prezentuje nam Akunin, to musiałbym potem posypać głowę popiołem i odbyć pokutę za gadanie głupot. Rosja autora to kraj pełen jeszcze cesarskiego blichtru i przepychu bogaczy, ale jednocześnie powoli widać w nim już nadchodzący wiatr zmian. Na tym tle zagadka kryminalna wygląda wyśmienicie.
Jak to jest napisane?
Nie wiem dlaczego, ale zawsze, kiedy czytam rosyjskich autorów, mam wrażenie, jakby ten ich sposób przelewania historii na karty książki był nieco inny niż polski czy ten, który znajdziemy u pisarzy zachodnich. Jakoś ten język – nawet po przekładzie – bardziej mnie czaruje. No a Akunin to czarodziej pierwszej wody, więc i tutaj nie sposób mieć uwagi.
Początek
Seria zaczyna się z naprawdę wysokiego poziomu, a ponoć zdarzają się także tomy lepsze. Owszem jest też kilka słabszych, ale średnia pozostaje wysoka. Do tego Świat Książki wznawia tę serię w świetnej oprawie graficznej i sięganie po nią to naprawdę przyjemność.
Zobacz również inne książki Borisa Akunina.
Źródło okładki: www.swiatksiazki.pl
„Azazel” Boris Akunin – recenzja