Zawartość i przygotowanie do gry
W średniej wielkości pudełku znajdziemy: planszę szkoły, 4 kafelki początkowe, 72 karty lekcji (po 18 kart w 4 kolorach rewersu: żółtym, zielonym, czerwonym i niebieskim), 1 pionek wielkiego mistrza, 1 pionek pomocnika, 15 pędzli, 19 kafelków dyplomatów oraz 3 żetony burzy. Największym atutem tej gry jest znakomita grafika. Wszystkie elementy są świetnie wykonane i schowane w pudełku dostosowanym rozmiarem do zawartości.
Gra jest przeznaczona dla 2 do 4 graczy w wieku co najmniej 10 lat. Na początku kładziemy na środku planszę szkoły. Pierwszy gracz dostaje pionki wielkiego mistrza i pomocnika. Wręczamy każdemu losowo wybrane kafelki początkowe i dwa pędzle. Tasujemy karty lekcji i kładziemy w postaci zakrytego stosu obok planszy. Żetony dyplomatów dzielimy według kolorów i kładziemy je odkryte w dwóch rzędach nad planszą szkoły. Przy każdym kolorze rozmieszczamy żetony dyplomatów według wartości harmonii. Czas odnaleźć w sobie artystę…
Przebieg rozgrywki
Cała gra toczy się przez kilka rund, które składają się z trzech faz. W pierwszej fazie skupiamy się na wysłuchaniu nauk mistrza. Co oznacza, że gracz rozpoczynający dobiera tyle kart lekcji ilu jest graczy i rozkłada je w pierwszym rzędzie na planszy. Rysunki na poszczególnych polach wskazują, czy karta ma zostać odkryta lub zakryta. W drugiej fazie poszerzamy swoją wiedzę lub wykorzystujemy ją w praktyce. Każdy gracz decyduje, którą z akcji wykona. Poszerzenie wiedzy powoduje, że pasujemy i nie bierzemy żadnych kart lekcji, czekając do następnej kolejki, w której będzie większy wybór. Jeśli chcemy wykorzystać wiedzę w praktyce, to opuszczamy szkołę w poczuciu, że nauczyliśmy się wszystkiego co trzeba i od razu ruszamy do dzieła. Wybieramy kolumnę kart lekcji na planszy, rozbudowujemy pracownię lub rozwijamy grafikę i bierzemy odpowiednie dyplomy.
Trzecia faza pozwala przejść graczom do nowej lekcji, jeśli w szkole są obecni jacyś uczniowie. Pierwszy gracz znowu dobiera tyle kart lekcji ilu graczy uczestniczy w grze, ale tym razem umieszcza je w drugim rzędzie na planszy i rozgrywamy kolejną rundę. Gra dobiega końca w momencie, gdy kończą się karty do dobierania. Wtedy rozgrywamy rundę do końca i podliczamy swoje punkty. Jest też taka możliwość, że z końcem danej rundy grafika przynajmniej jednego gracza składa się z minimum jedenastu kart. To spowodować zakończenie rozgrywki i natychmiastowe przejście do podsumowania punktów. Gracz z największą liczbą zostaje zwycięzcą.
Podsumowanie
Śmiało można powiedzieć, że „Kanagawa” jest arcydziełem samym w sobie. Zasady gry są bardzo proste, mechanika sprowadza się do zbierania właściwych kart i układania ich przed sobą, ale walory estetyczne wprost zachwycają. Grafika jest bardzo klimatyczna, a wykonanie dopracowane w najmniejszym szczególe. Jest to typ gry, przy której można się wyciszyć i miło spędzić czas w doborowym towarzystwie. Nie ma znaczenia czy będzie nas dwójka, czy może pełen komplet graczy wrażenia będą wciąż tak samo przyjemne.
Wielu z nas miało w pewnym momencie życia takie marzenie, aby zostać wielkim artystą. Jednak niewielu faktycznie zostaje artystami. Część z nas po prostu nie ma do tego talentu, a pozostali zdusili potencjał w zarodku. Dzięki „Kanagawie” każdy może zostać uczniem szkoły artystycznej.