Słynne talerze włocławskie w brązowo-niebieskie kwiaty niegdyś były nieodzowną dekoracją każdej kuchni, później zniknęły z naszych wnętrz. Dziś trend zdobienia ścian talerzami wraca. Wybierając talerze, kierujmy się przede wszystkim upodobaniami. Żeby nie zabrnąć w ślepą uliczkę, możemy na początku gromadzenia kolekcji zawęzić tematykę albo pójść na żywioł i zbierać wszystko, co nam się podoba. 
Geneza boomu na dekoracyjne talerze
box:offerCarousel
Niektórzy twierdzą, że moda na dekorowanie ścian talerzami zaczęła się od Picassa, a raczej słynnej kolekcji dekorowanych przez niego talerzy, którą podarował Muzeum Narodowemu w Warszawie podczas wizyty w 1948 r. Do dzisiaj talerze malowane w „picassowskiej” manierze określa się „pikasiakami”. Ceramika hiszpańskiego artysty mogła być inspiracją do zgromadzenia kolekcji, o której niewiele osób wie, a każdy szanujący się kolekcjoner talerzy powinien ją znać. Nieżyjący już fotografik – Jan Styczyński – zgromadził w latach 50. XX wieku niezwykły zbiór. Podczas jednej z przyjacielskich wizyt malarz Jan Lebenstein namalował na ceramicznej misie abstrakcyjną kompozycję. Zachwycony Styczyński postanowił namówić innych zaprzyjaźnionych artystów, żeby poszli w jego ślady. W ten sposób powstała pokaźna kolekcja, a autorami malowideł, które powstawały na specjalnie zamówionych przez Styczyńskiego biskwitowych talerzach i półmiskach, byli m.in. Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Tadeusz Brzozowski, Teresa Pągowska. W 1979 r. kolekcja została zaprezentowana na wystawie w warszawskiej Kordegardzie. W roku 2015 rodzina Jana Styczyńskiego zdecydowała się wystawić prace na licytację. Najwyższą cenę – ponad 100 tys. zł – uzyskał talerz z miniwersją ambalażu z parasolem Tadeusza Kantora, a cała kolekcja została sprzedana za 1,6 mlm zł. 
Popularność talerzy PRL-owskich
Ręcznie zdobione zastępowały nowoczesne malarstwo i dla większości były jedyną dostępną ozdobą ścian. Dekoracyjne talerze i patery cieszyły się ogromnym powodzeniem. Umożliwiały obcowanie z pięknem w domowych przestrzeniach, kształtowały gusty. Były kolorowe, atrakcyjne wizualnie i jak na ówczesne czasy względnie tanie. Produkowały je wszystkie fabryki porcelany i porcelitu. Najczęściej autorkami malowanych kompozycji były zatrudniane w manufakturach malarki. Techniki były różne: wzór wydrapywano specjalnym dłutkiem na wcześniej przygotowanym barwnym szkliwie i ręcznie malowano. Później zaczęto stosować technikę natrysku na zaprojektowane szablony. Dekoracje nawiązywały do współczesnych trendów. Najczęściej były to geometryczno-abstrakcyjne kompozycje, pejzażyki kreślone lapidarną linią, uproszczone postaci o przesadnie wydłużonych sylwetkach. Zachwycały lekkością i nowoczesnym językiem. Nie wszystkie były sygnowane, dlatego kompletując kolekcję, kierujmy się, przynajmniej na początku, wyczuciem estetycznym. Oczywiście jeśli uda nam się upolować egzemplarz, który ma wartość artystyczną i na odwrocie opatrzony jest imieniem i nazwiskiem artysty, czasem nawet tytułem i datą, możemy być z siebie naprawdę dumni. 
Jak odróżnić porcelanę, porcelit, fajans i kamionkę?
Chcąc kolekcjonować talerze, warto wiedzieć, z czego je wykonano. Materiał w znacznej mierze decyduje o wartości. Najdroższa jest szlachetna porcelana. Ale jak odróżnić ją od podobnego porcelitu czy fajansu? To wcale nie jest skomplikowane.
Porcelana – wysokiej jakości jest śnieżnobiała i przepuszcza światło. Talerz porcelanowy łatwo rozpoznać, trzymając go pod światło. Jest cienki, sprawia wrażenie kruchego. 
box:offerCarousel
Fajans – dużo cięższy od porcelany i znacznie grubszy. Fajansowe talerze najczęściej pokrywa się śnieżnobiałym szkliwem, przez co upodabniają się do porcelany, ale nie przepuszczają światła. Jest dość odporny na zarysowania i tańszy, dlatego cieszy się sporą popularnością. 
box:offerCarousel
Ceramika – naczynia ceramiczne są wytwarzane z innego rodzaju gliny niż kaolin (najczęściej szarej) i są pokrywane szkliwem, które nadaje im konkretny kolor. 
box:offerCarousel
Jedną z odmian ceramiki jest kamionka – wytrzymała i masywna, o ciepłym, nieco rustykalnym wyglądzie, dlatego często pojawiała się w kuchniach (również w celach dekoracyjnych). Ma lśniącą powłokę, którą uzyskuje się w procesie wypalania, pokrywając naczynie solą lub innymi minerałami.
box:offerCarousel
Jak komponować talerze i jak je montować na ścianie?
Dekoracyjne talerze aż żal trzymać zamknięte w szafkach. Kolekcję możemy pięknie wyeksponować, wieszając ją na ścianie. Sposób rozmieszczenia jest dowolny. Wszystko zależy od inwencji i kreatywności. Talerze nie muszą pochodzić z jednego kompletu. Możemy zbudować kompozycję wokół jednej tematyki albo pogrupować kolekcję i na jednej ścianie pokazać abstrakcyjne wzory, a na innej zebrać desenie w kwiaty. Nie bójmy się łączyć różne kształty i wielkości. W punkcie centralnym możemy powiesić największy talerz, a wokół niego mniejsze. Jeśli nasza kolekcja jest na tyle duża i atrakcyjna, możemy nią zapełnić całą ścianę. Talerze powieszone blisko siebie dadzą efekt barwnej płaskorzeźby.
box:offerCarousel
Jak je montować? Przede wszystkim nie próbujcie przyklejać haczyków do talerzy klejem na gorąco. Na początku trzymają się dobrze, ale po jakimś czasie pod wpływem temperatury zaczynają się odklejać. Lepiej nie ryzykować utraty cennego egzemplarza. Najlepszy będzie specjalny wieszak do talerza, tzw. ekspozytor. Wykonany z drutu powleczonego PCV, nie niszczy materiału, nie rysuje, jest łatwy w obsłudze, bezpieczny i niewidoczny. Wieszaki są dostępne w różnych rozmiarach w zależności od średnicy talerza. Bardziej dostępne są haczyki Tesa, samoprzylepne, ale na tyle wytrzymale, że z pewnością utrzymają niewielkich rozmiarów talerz. 
Z dekoracyjnych talerzy można utworzyć wspaniałą kolekcję, która będzie cieszyć nie tylko kolekcjonera, ale także domowników. Odkryjmy na nowo modę sprzed lat i pochwalmy się naszymi zbiorami.
Ręcznie malowane, z fajansu, porcelany lub kamionki, wyróżniają się bogactwem wzorów, kolorów i kształtów. Można z nich stworzyć wspaniałą kolekcję, a potem efektownie wyeksponować na ścianie.