Dziurawiec – skąd oryginalna nazwa?
Słowa „dziurawy”, „dziura” kojarzą nam się z czymś, co jest w jakimś stopniu uszkodzone. W przypadku dziurawca jego nazwa pochodzi od jasnych i ciemnych kropek, które możemy dojrzeć na liściach rośliny. W kropkach tych roślina zawiera zmagazynowane olejki eteryczne.
Dziurawiec nazywany jest też zielem świętojańskim albo zielem świętego Jana. Nazwę tę otrzymał dzięki swojemu kwitnieniu, które przypada na 24 czerwca, czyli w dniu świętego Jana. Roślina ma także inne nazwy potoczne, jak na przykład polna ruta, krzyżowe ziele, przestrzelon lub dzwonki Panny Marii.
Jak wygląda ziele dziurawca?
Ta wieloletnia roślina dorasta do 100 cm wysokości i z powodzeniem może być uprawiana na ogrodowych rabatach. Cechuje się drobnymi, lancetowatymi i eliptycznymi liśćmi z charakterystycznymi jasnymi i ciemnymi plamkami na blaszce liściowej. Wyrastają one na pędach może niezbyt licznie, ale naprzeciwległymi parami. Ziele to tworzy cienki, sztywny i wyprostowany pęd, który w połowie wysokości jest dość mocno rozgałęziony. Na szczęście z pędów tych rozwijają się pojedyncze żółte, pięciopłatkowe kwiatuszki, które tworzą cudownie gęste baldachy. Kwiaty pojawiają się na kilka dni przed 24 czerwca, a okres ich kwitnienia kończy się najczęściej w sierpniu. Kwiaty dziurawca są wonne, bardzo przyjemnie pachną, są także często odwiedzane przez pszczoły.
Dziurawiec – na zdrowie
Ziele dziurawca to nic innego jak zebrane i ususzone kwiatostany. Zawierają one bakteriobójcze garbniki, hiperozyd, olejki eteryczne, hiperycynę, flawonoidy, jak również witaminy A i C.
Dzięki tym substancjom dziurawiec posiada bardzo cenne właściwości, z których najważniejszymi są: działanie przeciwwirusowe i wykrztuśne, przeciwbakteryjne, uspakajające i przeciwdepresyjne – dziurawiec jest dużo skuteczniejszy od bardzo popularnej melisy. Ponadto jego właściwości antyseptyczne pomagają w leczeniu gorejących ran, odmrożeń i oparzeń. Dziurawiec bywa wykorzystywany także w leczeniu trądziku i wrzodów.
box:offerCarousel
Jak uprawiamy dziurawca w ogrodzie?
To bardzo cenne zioło nie ma zbyt dużych wymagań ani stanowiskowych, ani glebowych. W stanie naturalnym możemy spotkać dziurawca na bardzo ubogich nieużytkach, jak również na łąkach. Ziele świętojańskie rewelacyjnie znosi czasową suszę, niezbyt żyzną glebę, jak również niskie temperatury, nie ma także żadnych wymagań co do pielęgnacji. Aczkolwiek zapewniając mu żyzne, wilgotne i przepuszczalne podłoże o delikatnie kwaśnym odczynie, spowodujemy, że zioło to będzie rosło dużo dłużej niżeli na glebach gorszych.
Jak zebrać materiał zielarski z dziurawca?
Zbiór tego drogocennego materiału zielarskiego odbywa się na samym początku kwitnienia roślin. Ścinamy wtedy najbardziej ulistnione, górne części miękkich pędów, unikając zdrewniałych fragmentów łodyg. Zebrany materiał najlepiej jest suszyć, wiążąc go w pęczki i wieszając tak, jak to kiedyś robili wszyscy – pod sufitem, w ciepłym, dość ciemnym i przewiewnym miejscu. Musimy uważać, aby nie doszło do pleśnienia lub nadmiernego zawilgocenia suszonych roślin, gdyż wówczas całkowicie tracą wartość zielarską.
Dziurawiec – zastosowanie
Jako że roślina ta nie ma wymagań glebowych ani siedliskowych, za to jest niezwykle pomocna przy codziennych dolegliwościach, warto ją posadzić w ogrodzie. Prócz swoich właściwości leczniczych pięknie prezentuje się na rabatach. Wydłużone kwitnienie spowoduje, że nasz warzywniak lub rabaty nabiorą nowego, interesującego wyglądu.
Dziurawiec zwyczajny to bylina, która porasta polany, jasne zarośla, skraje lasu. Należy on do najpopularniejszych i najczęściej stosowanych ziół o uniwersalnym działaniu. Nazywany także zielem świętojańskim, ma właściwości lecznicze, które są wykorzystywane również współcześnie. Jak zatem zrobić użytek z wszystkich walorów dziurawca w ogrodzie?