Stan naszego auta – albo tego, które zamierzamy właśnie kupić – można ocenić na oko i ucho. Można też użyć przeznaczonych do tego urządzeń. Które z nich warto mieć i do czego służą? Do lakieru
Najczęściej spotykanym i używanym urządzeniem do sprawdzenia stanu auta jest miernik grubości lakieru. Wybitnie przydatny podczas kupowania auta z drugiej ręki. Pozwala ocenić grubość powłok na karoserii, w praktyce mierzy więc grubość samego lakieru oraz tego, co się znajduje (a nie powinno) między nim a blachą. Mowa oczywiście o szpachli, którą nieraz obficie oklejane są auta powypadkowe. Wgniecenia na karoserii najłatwiej bowiem w ten właśnie sposób wygładzić, a potem zeszlifować nadmiar i następnie gładką już powierzchnię polakierować.
Mierniki grubości lakieru mają wiele odmian. Najprostsze i najtańsze są mierniki magnetyczne. Urządzenie przykłada się do karoserii i pociąga ku sobie. Ze środka wysuwa się podziałka na sprężynce. Wystarczy zobaczyć, na jaką odległość się wysunęła, i już. Droższe są mierniki elektroniczne. Nie wdając się w szczegóły działania – miernik przykładamy do lakieru, a na wyświetlaczu pokazuje się wynik, najczęściej w mikrometrach, czyli tysięcznych częściach milimetra, np. 150 mikrometrów to 0,15 mm. Bardziej zaawansowane mierniki mają sondę na kabelku, są bardziej precyzyjne i wygodniejsze w użyciu. Koszt takich urządzeń waha się od ok. 100 do 250 zł. Najlepsze kosztują 500–1000 zł. Ich używanie wymaga nieco wprawy i wiedzy. Dość powiedzieć, że grubość lakieru na częściach osłoniętych może być nawet dwukrotnie mniejsza, niż np. na masce czy błotnikach. Na ogół jednak każda część ma taką samą grubość lakieru, trzeba też zmierzyć ją w kilku miejscach tejże części. Różnice kilku czy kilkunastoprocentowe nie powinny budzić naszych zastrzeżeń, ale większe już tak.
Czy zakup miernika się opłaca? Jak najbardziej, ale pod warunkiem, że kupujemy używane auto. Sto czy nawet 200 zł wydane na porządny miernik to nawet kilka tysięcy oszczędzonych na naprawach blacharki.
Tester diagnostyczny
Od kilkunastu lat każde auto (benzynowe od 2000 r., diesle od 2004 r.) wychodzące z fabryki ma specjalne łącze diagnostyczne. O ile kiedyś urządzenia, które można było do niego podpiąć, były finansowo dostępne tylko dla warsztatów, o tyle dziś może je kupić praktycznie każdy. Oczywiście mowa o prostych testerach, ale są i takie, niedrogie, które można wpiąć na stałe, a dane sczytywać z ekranu smartfona. Testery warsztatowe to inna półka, kosztują nawet kilka tysięcy złotych, dają też dużo większe możliwości. Nie tylko odczytują błędy, ale umożliwiają również w pewien sposób sterowanie pracą silnika.
My oczywiście skupimy się na prostych urządzeniach, te bardziej zaawansowane pozostawiając profesjonalistom. Testery diagnostyczne, zwane też diagnoskopami, kosztują od 100 zł w górę. Pozwalają na wpięcie się w złącze diagnostyczne i sczytanie błędów i awarii. Do każdego z nich powinien być dołączony zestaw kodów, które oznaczają konkretne przypadłości auta. To urządzenia dla osób, które lubią wiedzieć, co się psuje w ich samochodzie. Trzeba też przyznać, że koszt zwraca się dość szybko, bo mniej więcej po 2–3 wizytach w warsztacie w celu przeprowadzenia diagnostyki.
Interfejsy diagnostyczne
Przez ostatnie lata nastąpił spory rozwój technik diagnostyki aut. Jeszcze łatwiejsze w użyciu i tańsze od testerów są interfejsy diagnostyczne, czyli po prostu kable i oprogramowanie pozwalające podłączyć komputer do łącza. W ten sposób wszystkie dane widzimy na ekranie naszego laptopa. Możemy również kupić interfejsy Bluetooth, wymagające jedynie wpięcia kostki w łącze auta. Oto nowoczesność! Warto pamiętać, że tego typu urządzenia świetnie się sprawdzają podczas kupowania używanego auta – dzięki niemu możemy sprawdzić podstawowe parametry silnika i dowiedzieć się, czy nie szwankuje.
Testery i próbniki – przydadzą się?