Żeby pisać, nie trzeba tylko chcieć. Ba, czasem nie wystarczy do tego nawet wielki talent. Bo pisanie to ciężka praca i dość niewdzięczne zajęcie. I nie mówię tu tylko o spadającym od lat poziomie czytelnictwa czy panującej na rynku konkurencji. Jeśli jednak to was nie zniechęca, to czas popracować nad pisarskim kunsztem. W tym zestawieniu znajdziecie kilka pozycji, które powinniście przeczytać, aby sprawniej poruszać się po pisarskich meandrach. Miejsca na szczycie zestawienia bestsellerów wam nie gwarantujemy, ale osobisty rozwój – z całą pewnością.
„Piszę, bo chcę. Poradnik kreatywnego pisania”, Krystyna Bezubiuk
„Piszę, bo chcę. Poradnik kreatywnego pisania” to propozycja nie tylko dla tych, którzy chcą pisać więcej, ale i dla tych, którzy muszą najpierw zwalczyć w sobie „pisarską blokadę”. Autorka od lat prowadzi w całej Polsce warsztaty kreatywnego pisania, więc jak mało kto zna się na tym fachu. Niemal połowa książki poświęcona jest właśnie walce z brakiem weny. Bezubiuk przedstawia szereg sprawdzonych porad i ćwiczeń, które mogą nam w tym pomóc.
W drugiej części książki znajdziemy informacje przydatne zdecydowanie bardziej zaawansowanym adeptom sztuki pisarskiej. Poznamy zasady budowania fabuły i prowadzenia narracji. Autorka przygotowała też sporo ćwiczeń i przykładów, zaczerpniętych z różnych źródeł.
Szczególnie interesująca jest forma poradnika: Krystyna Bezubiuk przyjmuje rolę wykładowczyni przedstawiającej swoim studentom zasady kreatywnego pisania.
„Dziwna rzecz – pisanie”, Małgorzata Łukasiewicz
Książki się nie tylko pisze, bo czasem pisze się o… książkach. A Małgorzata Łukasiewicz, znana krytyczka literacka, dwukrotnie nominowana do nagrody Nike, na literaturze zna się jak mało kto. „Dziwna rzecz – pisanie” to zbiór dwudziestu esejów na temat książek, które wyjątkowo zapadły Łukasiewicz w pamięć. Autorka tworząc teksty, wykorzystała swoją ogromną wiedzę i erudycję, co sprawia, że lektura tego zbioru to prawdziwa przyjemność.
Eseje są dość krótkie, jednak długo się o nich pamięta. Pomaga w tym niezwykła wyobraźnia, z jaką Małgorzata Łukasiewicz pisze o pisaniu. W zbiorze skupia się na szczegółach, niezauważanych przez większość detalach i nie tylko na książkach. Pisze też o obrazach, ludziach, filmach, bohaterach czy epizodach. To fascynująca i rozwijająca opowieść o literaturze. Obowiązkowo!
„Jak zostałem pisarzem”, Andrzej Stasiuk
To nie jest wprawdzie książka o pisaniu per se, ale jeśli mamy sięgać po rady uznanych twórców, to chyba nie znajdziemy lepszego mentora niż jeden z najpoczytniejszych polskich pisarzy współczesnych. „Jak zostałem pisarzem” to nie tylko opisująca szaloną i barwną młodość Stasiuka biografia, ale również zapis jego poszukiwań własnej pisarskiej drogi. Nie znajdziemy tu wprawdzie wielu literackich inspiracji, jednak sposób, w jaki autor buduje narrację i maluje przed nami obrazy złożone z barwnych, luźnych strof, jest szalenie interesujący. Warto wiedzieć, jak kształtowała się pisarska dojrzałość kogoś, kto dzisiaj uważany jest za wielki autorytet. I dobrze jest też przekonać się, że nawet autorytety były kiedyś młode i popełniały głupstwa.
Przeczytaj pełną recenzję książki Andrzeja Stasiuka „Jak zostałem pisarzem”. 
box:offerCarousel
„Wyznania młodego pisarza”, Umberto Eco
Mało który pisarz zdobywa swoją twórczością takie uznanie. A już naprawdę niewielu odnosi taki sukces jeszcze za swojego życia. Umberto Eco to właśnie jeden z takich nielicznych literackich fenomenów. Aż trudno uwierzyć, że Włoch zaczął pisać dopiero po pięćdziesiątce, a wcześniej zajmował się przede wszystkim teorią literatury. To jednak pomogło mu z pewnością w późniejszej twórczości, a przewrotnie zatytułowane „Wyznania młodego pisarza” (Eco wydał je, gdy miał… 75 lat) to zapis jego pisarskich potyczek, przede wszystkim z samym sobą. To cztery eseje poświęcone teorii literatury, poszukiwaniu inspiracji i literackim rozterkom.
Eco w „Wyznaniach…” łączy przyjemne z pożytecznym: dwa pierwsze teksty utrzymane są w lekkim i zabawnym tonie, a pozostałe są dużo poważniejsze i bardziej naukowe. Eco skupia się przede wszystkim na tworzeniu fikcyjnych postaci i listach czy wyliczeniach, do których podchodzi z zaskakującą powagą i ekspercką uwagą. Pisarz nie jest skromny, najwięcej cytuje… samego siebie, ale gdy ma się taki dorobek, to można sobie na to pozwolić. Lektura wynurzeń Eco to prawdziwa przyjemność.
„Maszyna do pisania. Kurs kreatywnego pisania”, Katarzyna Bonda
„Królowa polskiego kryminału” odkłada na chwilę własne pióro, by nauczyć mniej szczęśliwych twórców fachu, który udało się jej opanować do mistrzostwa. I podchodzi do tego w profesjonalny, metodyczny i przystępny sposób. „Maszyna do pisania” to książka, która przeprowadzi nas przez cały żmudny i długi proces „literackiego porodu”, jak o pisaniu mawia Bonda. Autorka już na wstępie rozlicza się z pojęciem mitycznej weny, wprost stwierdzając, że każde zdanie, każda zapisana strona rodzą się w twórczych bólach i nie możemy czekać na to, aż spłynie na nas nagle jakaś tajemnicza siła, która sama poprowadzi nam dzierżącą pióro rękę. Katarzyna Bonda tłumaczy, jak powinna być skonstruowana dobra powieść i jak uniknąć najczęściej powtarzanych błędów. Pisarka pokazuje, jak sama pracuje, a choć część jej porad można uznać za podstawowe, to chyba warto i je uporządkować i powtórzyć. „Maszynę do pisania” czyta się jak doskonałą powieść – przecież do takich przyzwyczaiła nas Bonda.
Pisanie, choć może wydawać się zajęciem prostym i przyjemnym, bywa często trudne, wymagające i zwyczajnie męczące. Mamy nadzieję, że książki z powyższego zestawienia pomogą wam rozwijać pisarski talent i tworzyć teksty, które będzie się nie tylko przyjemnie pisało, ale i czytało.
Pisanie może sprawiać ogromną radość, ale i… przyprawiać o porządny ból głowy. Każdy, kto choć kilkakrotnie musiał w swoim życiu napisać dłuższy tekst, wie, o czym mowa. Na szczęście są też książki o tym, jak zacząć pisać i jak rozwijać swój talent. I nie muszą to być wcale nudne poradniki!