Obudowa NZXT H440 to sprzęt, który był na rynku od jakiegoś czasu, niedawno doczekał się odświeżenia. Nowa wersja ma poprawione chłodzenie, rozbudowany kontroler PWM i inną kolorystykę. Dostępne są zarówno warianty z oknem, jak i bez niego. Różnice nie są duże, wyniki poniższego testu w większości dotyczą obu wersji H440.
Specyfikacja NZXT H440
materiał: stal SECC, tworzywo ABS
obudowa: miditower, wsparcie dla płyt ATX, mATX i mini-ITX
wsparcie dla chłodzenia procesora do 180 mm
maksymalna długość karty graficznej: 294 mm z sankami HDD, 428 mm z wyjętymi sankami HDD
11 sanek na HDD 3,5”
8 miejsc na dyski SSD/2,5”
3 wentylatory 120 mm na froncie (FN V2), 1 wentylator 140 mm z tyłu (FN V2)
7 slotów rozszerzeń
miejsce na 2 wentylatory 140 mm na górze lub 3 wentylatory 120 mm
miejsce na chłodnice 280 mm lub 360 mm na froncie i górze, z tyłu na 120/140 mm
wytłumienie od 3 do 5 mm, miejsce na kabel od 17,7 mm do 32,5 mm
wymiary: 220 mm x 513 mm x 480 mm
waga: 10,16 kg
Wyposażenie
4 śruby do montażu zasilacza
32 śruby do montażu dysków 2,5” oraz płyty głównej
54 śruby do montażu dysków 3,5”
4 śruby do montażu wentylatorów
9 dystansów
klucz do dystansów
20 opasek zaciskowych
znaczek (naklejka z logo producenta)
instrukcja obsługi
ulotka NZXT
Konstrukcja zewnętrzna
Obudowa robi dobre wrażenie, cechuje ją minimalizm w nowoczesnej formie. Nie ma tak surowego wykonania, jakie charakteryzuje chociażby urządzenia serii Fractal Design. Kształty są stosunkowo proste, ale ciekawe akcenty przyciągają wzrok. Kolor to matowa, lekko chropowata czerń, która w połączeniu z jasną, połyskującą zielenią prezentuje się rewelacyjnie. Model H440 można nabyć także w kolorze niebieskim, pomarańczowym i czerwonym (występują one zamiast zieleni, w połączeniu z matową czernią). Dostępna jest także wersja w pełni czarna oraz biało-czarna.
Front jest stalowy, został obudowany tworzywami sztucznymi. To jednolity panel, ozdobiony delikatnym logo producenta. Obudowa nie posiada drzwiczek, została pozbawiona również zatok 5,25”. Front zachodzi na lewy bok, krawędź jest zaokrąglona, a z prawej strony widać zamocowane wzdłuż otwory wentylacyjne w formie metalowej siatki. Bardzo ładnie prezentuje się połączenie frontu z górnym panelem – oba elementy częściowo zachodzą na siebie.
Na górze, tuż przy froncie jest panel złącz i przycisków. Składają się na niego cztery złącza USB typu A, dwa USB 2.0 i dwa USB 3.0, zostały wyraźnie odróżnione kolorami i dodatkowo podpisane. Obok nich są gniazda audio (mikrofonowe i słuchawkowe), a przy lewej krawędzi przyciski – duży, wklęsły to włącznik z pierścieniową diodą, a ten niewielki to reset. Górny panel jest wentylowany z tyłu i z lewej strony. Pokrywę na górze wykonano ze stali.
Lewą stronę w testowanej wersji zajmuje duże okno, które częściowo maskuje wnętrze, a dokładniej klatki dysków 3,5” oraz 2,5”. Odsłania za to komorę zasilacza z podświetlonym na biało logo producenta. Panel został częściowo wytłumiony grubą matą polimerową, jest zamocowany na szybkośrubki, które trzymają się go po odkręceniu. Prawą stronę również wyposażono w szybkośrubki, jest ona gładka, nie ma żadnych ozdób i wytłoczeń.
Z tyłu znajduje się wylot wentylatora i wycięcie na maskownicę portów, skrywająca diodę (lampkę), drugą diodę widać przy slotach rozszerzeń. W lewym górnym rogu jest włącznik podświetlenia. Obok slotów rozszerzeń rozmieszczono otwory wentylacyjne oraz przepusty na zewnętrzne chłodzenie cieczą. Na dole jest otwór na zasilacz z ramką, dołączono do niego kolejne szybkośrubki.
Obudowa stoi na wysokich, dodatkowo ogumowanych nóżkach. Pod spodem jest także wysuwany od tyłu filtr przeciwkurzowy na wentylator zasilacza.
W tej cenie wykonanie nie budzi wątpliwości. H440 to masywna, mocna obudowa. Spasowanie elementów jest wzorowe, a stal mocna. Konstrukcja jest zwarta, szkielet sztywny, nawet bez paneli. Grubość stali na froncie i panelach nie daje powodów do narzekania. Nóżki są równe, obudowa nie chybocze się, a matowa powłoka jest wysokiej jakości – nie rysuje się łatwo ani nie kruszy.
Konstrukcja wewnętrzna
Wysunięcie panelu z oknem daje dostęp do pojemnego wnętrza o matowej fakturze. Komora na zasilacz została zamocowana na stałe, ma wstawkę z tworzywa sztucznego, na której znajduje się przezroczyste logo. Na niej są dwie tacki na dyski 2,5”, przykręcone na pojedyncze szybkośrubki. W komorze widać też trzy otwory na przewody. Otwory nie mają przepustów, dwa umieszczono przy tacce na płytę, jeden bliżej panelu na zasilanie kart graficznych.
Tacka na płytę ma duże wycięcie na backplate procesora, obok niej są trzy podłużne otwory z przepustami na przewody. Pod spodem widać także dwa dodatkowe otwory do mniejszych płyt głównych, bez przepustów, podobne są nad płytą.
Z tyłu zamocowano wentylator 140 mm, jest w pełni czarny i przykręcony na szynach, dzięki czemu można dostosować jego wysokość. Pod nim widać siedem śledzi slotów rozszerzeń, wentylowanych, przykręconych na szybkośrubki.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Wnętrze od frontu jest zabudowane metalową ścianką, to otwarta od tyłu i od wewnętrznej części klatka na dyski. Znajduje się w niej pięć metalowych sanek z gumowymi podkładkami. Sanki wykręca się z tyłu, stanowią one jakby półki, są przykręcone na dwie szybkośrubki, mają system blokady.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Okablowanie wewnętrzne jest prawie w całości czarne, jedynie taśmowy przewód USB 3.0 ma niebieską końcówkę, a przy wtyku USB 2.0 widać kolorowe żyły. W oczy rzucają się dwie płytki PCB – jedna to kontroler obrotów wentylatorów (do ośmiu łącznie), a druga to system podświetlenia komory zasilacza i tylnej ścianki obudowy. Nie ma rzepów na przewody, ale widać wiele miejsc do mocowania opasek zaciskowych.
Przedni front można wypiąć, jest tam duży filtr magnetyczny w formie gęstej siatki. Maskuje trzy czarne wentylatory 120 mm. Sam front, podobnie jak panele, został od wewnątrz wytłumiony grubą pianką.
Wnętrze obudowy również cechuje się wysoką jakością wykonania, widać, że nie oszczędzano na malowaniu, nawet z tyłu tacki. Bardzo dobrze prezentuje się okablowanie, cieszy płaski kabel USB 3.0, ale zawodzi zasilanie wentylatorów – to niestety wtyczka MOLEX zamiast SATA, do tego jest ona przeciętnej jakości.
Montaż
Platforma testowa:
procesor Intel i5-4690k (4,6 GHz) z chłodzeniem Reeven Okeanos,
płyta główna MSI Z97M Gaming,
RAM HyperX Savage 2400 MHz CL11 8 GB,
dysk HDD Seagate Barracuda ST1000D003,
dysk SSD SanDisk SSD PLUS,
karta graficzna Asus Radeon R9 390 DirectCU III Strix OC,
zasilacz Super Flower Leadex Platinum 750W.
Składanie komputera w H440 należy do przyjemnych, to w końcu pojemna obudowa ATX, ale o kilka rzeczy trzeba zadbać. Montaż jest generalnie prosty i szybki.
Lepiej nie odrywać od razu folii zabezpieczających okno, pozwolą one uniknąć ewentualnych rys i odcisków palców. Trzeba także wyposażyć się w śrubokręt – niby wszystkie elementy są beznarzędziowe, ale szybkośrubki zostały mocno przykręcone i ich gwinty stawiają duży opór.
Najpierw zasilacz – jeśli jest on modularny, najlepiej od razu wpiąć wszystkie potrzebne przewody. Zasilacz w H440 montuje się od tyłu, należy przykręcić metalową ramkę urządzenia za pomocą śrub z zestawu i wsunąć je do środka. Kable można podłączyć później, jest na to miejsce, ale zrobienie tego przed montażem będzie po prostu szybsze i wygodniejsze.
Montaż dystansów jest bardzo wygodny. W zestawie jest specjalna, metalowa nakrętka do ich przykręcenia. Szerszą płytę główną należy włożyć trochę pod kątem, gdyż front jest zabudowany, jej montaż jest komfortowy ze względu na środkowy dystans w formie bolca mocującego. Nad płytą jest mnóstwo miejsca, zatem przykręcanie śrub, przekładanie zasilania procesora i jego wpinanie jest możliwe nawet w modelach z dużym chłodzeniem.
Trochę inaczej jest z kartami graficznymi. Dłuższe jednostki mogą wymagać wykręcenia jednych sanek na dyski, co samo w sobie nie jest problemem, o ile nie planowaliśmy wszystkich zapełnić dyskami twardymi. Kartę graficzną należy włożyć również lekko pod kątem, najpierw umieszczając ją w klatce na dyski, tak montowałem Asusa R9 390 Strix. Przewód zasilania warto przełożyć przez komorę na dyski, znajduje się tam specjalny otwór właśnie do tego celu.
Dyski SSD można zamocować w klatkach 3,5” albo wyeksponować je w komorze zasilacza – są tam szerokie otwory na przewody SATA.
Wentylatory zostały wpięte w HUB, ale należy podłączyć zasilanie – uwaga na gniazdo MOLEX! Trzeba podłączyć je z wyczuciem, żeby nie pogiąć miękkich pinów. Należy podłączyć także przewód PWM do płyty głównej. Producent poleca wykorzystać gniazdo wentylatora CPU, jeśli płyta posiada jeden, to w kontrolerze jest też specjalne gniazdo na wentylator procesora.
Z tyłu tacki warto zadbać o ułożenie przewodów, spinając je opaskami, a zwinięte kable schować w komorze lub pod zatoką na dyski. Trzeba pamiętać, że panele mają grubą piankę wytłumiającą, ale jest ona dosyć miękka. Musiałem lekko docisnąć panel przy zasuwaniu, by go zamknąć. Szkoda, że na przewody nie ma trochę więcej miejsca, ale przestrzeni i tak nie brakuje.
W praktyce
Pod względem użytkowym wiele elementów zasługuje na pochwałę, ale niektóre rzeczy mogły zostać trochę lepiej dopracowane.
Obudowa stoi stabilnie, nie przesuwa się przy wpinaniu gniazd. Nie trzeba specjalnie przejmować się lokalizacją komputera. Wentylację skonstruowano tak, że trudno ją przez przypadek zasłonić, a wysokie nóżki nie utrudniają dostępu powietrza do zasilacza. Dostęp do gniazd przedniego panelu jest również wygodny. Włącznik działa z przyjemnym klikiem, jest podświetlony na biało, sygnalizuje zasilanie i pracę dysku, resetu z pewnością nie wciśniemy przez przypadek.
Podświetlenie jest świetnym dodatkiem, ma kolor neutralnej bieli. Wnętrze komputera nie zostało podświetlone, świeci się tylko logo i panel złącz z tyłu obudowy. Przycisk z tyłu zmienia tryb – można włączyć tylko lampkę, tylko logo lub oba elementy jednocześnie. Podłączanie wtyków USB z tyłu jest wygodne nawet po ciemku.
Wentylatory pracują cicho – należy jednak pamiętać o ustawieniu obrotów lub krzywej prędkości w UEFI płyty głównej, inaczej będą one pracować na maksymalnym poziomie. Po podłączeniu do złącza procesora będą chłodzić system zgodnie z jego temperaturą. Na minimalnych obrotach nie słychać terkotania, a jedynie delikatny ślizg łożysk, i to tylko z bliska. Metr od obudowy są one niesłyszalne, hałas oscylował na poziomie 32 dBa (poniżej poziomu ciszy). Na maksymalnych obrotach jest już głośno – 40,3 dBa z metra od zamkniętej obudowy oraz 41,5 dBa od otwartej. Tłumienie jest więc niezłe, jak na model z oknem, ale obudowy zaliczane do „cichych” zazwyczaj pracują poniżej 40 dBa. Hałasować może jednak wysokoobrotowy dysk twardy, niestety zdarza mu się chybotać, trzeba odpowiednio mocno przykręcić sanki dysków, by nie drgały.
Maksymalne obroty wentylatorów nie są jednak potrzebne, chłodzenie z taką ilością wentylatorów jest wzorowe. Można liczyć na małą ilość kurzu i niskie temperatury – R9 390 to karta graficzna, która mocno się nagrzewa, a nie przekroczyła 84°C przy pełnym obciążeniu. Podkręcony procesor i5-4690k również trzymał się w granicach normy, czyli 74°C przy maksymalnym obciążeniu, i to w temperaturze otoczenia wynoszącej 25°C.
Podsumowanie
NZXT H440 to bardzo dobra obudowa. Można liczyć na solidne wykonanie, świetny design, wygodny montaż komputera oraz praktyczną konserwację sprzętu. Z komputera w H440 korzysta się bardzo wygodnie, kultura pracy wentylatorów jest na wysokim poziomie, to samo można powiedzieć o jakości chłodzenia. To bez wątpienia trwała i przemyślana obudowa.
Wady ograniczają się do detali. Na kable mogło być trochę więcej miejsca, gwinty początkowo pracują ciężko, a dyski twarde trochę hałasują – szkoda, że sanki nie zostały lepiej wytłumione od drgań. Funkcjonalność i możliwości są jednak na wysokim poziomie.
Zalety: bardzo dobre wykonanie; wysoka jakość matowej powłoki; nowoczesny i minimalistyczny wygląd; dobre wytłumienie i cicha praca (mimo okna); duże możliwości; wydajny system chłodzenia; dobre wyposażenie i praktyczne podświetlenie tylnego panelu.
Wady: mało miejsca na przewody za tacką płyty głównej; początkowo toporne gwinty; sanki na dyski czasami drgają.
NZXT H440 to minimalistyczna obudowa typu miditower z wyższej półki. Za około 600 zł ma oferować solidne wykonanie, świetne chłodzenie, funkcjonalność i ciekawy design. Jak sprawuje się w praktyce?