Na pewno pojawia się żal, ale z drugiej strony, być może słusznie autor zdecydował, by nie przeciągać sztucznie serii, ale wykorzystać najlepsze pomysły i szukać nowych inspiracji. Pewnie duża część osób będzie wielokrotnie powracać do klimatów retro, do nieprzeciętnego poczucia humoru i odkrywać smaczki tych opowieści na nowo. 
Liczy się nie tylko intryga
U Wrońskiego liczy się nie tylko sama zbrodnia, śledztwo prowadzące do rozwiązania zagadki i odkrycia sprawcy, ale równie interesujące jest wszystko, co dzieje się wokół. W powieściach o komisarzu Maciejewskim był już opisywany Lublin, Zamość, a w „Czasie Herkulesów” przyszła kolej na Chełm dwudziestolecia międzywojennego. Oto wielokulturowa prowincja Rzeczypospolitej u progu swojego rozwoju: to właśnie tu władze postanowiły umieścić Dyrekcję Kolei Państwowych. Miasto nagle wypełniło się przyjezdnymi, hałasem, rosnącymi budynkami. Dotąd miejscowi jakoś radzili sobie z kłopotami, które w ostateczności zamiatali pod dywan. Teraz tego zrobić nie mogą: mają na karku przysłanego z Lublina wizytatora.
Tęskno mu do prawdziwej pracy
Komisarz Maciejewski dostąpił bowiem zaszczytu i teraz męczy się okrutnie, pisząc niewiele znaczące raporty i wściekając się na bałagan oraz brak podstawowych umiejętności śledczych u detektywów działających w kontrolowanych przez niego posterunkach. W Chełmie jest podwójnie niekomfortowo, bo dowodzi tam jego dawny przełożony. Z jednej strony Maciejewski chciałby mu dopiec, z drugiej zaś nie chce tego robić kosztem jego podwładnych. Gdy policja musi zająć się sprawą morderstwa młodego chłopaka, komisarz chętnie podejmuje się śledztwa, by udowodnić, że jeszcze coś potrafi. Delegacja przedłuża się w sposób zupełnie nieplanowany.
Nie na swoim terenie
Zadanie nie jest łatwe. Nie dość, że nikogo nie zna, nie wie, komu ufać, to jeszcze wśród podejrzanych znajdują się jego dawni znajomi i idole sprzed wielu lat, obracający się w środowisku zapaśniczym. Charakter komisarza nie pozwala mu się wycofać, a sumienie przyjąć pierwszego lepszego podejrzanego, byle tylko „odfajkować” statystyki. Nawet gdyby miał zaryzykować własnym życiem.
W „Czasie Herkulesów” znalazło się wszystko to, za co lubimy Wrońskiego. Ciekawie opisane, pełne detali tło społeczno-kulturowe i historyczne (z którego nie zawsze wynika pochwała dla tego, co działo się w II Rzeczpospolitej), ciekawe obrazki z życia miasta, nieźle zarysowana intryga kryminalna i pewna dawka humoru – to zdecydowanie udane zamknięcie sagi. 
Oprócz wersji papierowej tytuł ten dostępny jest na rynku również w wersji elektronicznej. 
Źródło okładki: www.gwfoksal.pl/wydawnictwo/w-a-b/
Cykl powieści kryminalnych z komisarzem Maciejewskim autorstwa Marcina Wrońskiego od 10 lat bawił czytelników, którzy z niecierpliwością czekali na kolejne tomy. I oto autor ogłasza, że tom dziewiąty, czyli „Czas Herkulesów” zamyka serię powieści z tym bohaterem, choć ostatecznym pożegnaniem ma być jeszcze zbiór opowiadań.