Na okładkach książek często pojawiają się informacje porównujące nowego autora do jakiegoś znanego i uznanego twórcy. Wydawcy w ten sposób próbują przekonać czytelnika, że warto sięgnąć po jakiś tytuł. W przypadku kryminału czy thrillera określenia „nowy Grisham”, „lepsza niż Katarzyna Bonda”, „następca Stiega Larssona” to tylko niektóre dostępne opcje. Nie inaczej jest na okładce „Ostatniego pielgrzyma” Garda Sveena, tylko z racji bycia Norwegiem jest on porównywany do Jo Nesbø.
Harry Hole – temu panu dziękujemy
Ja Jo Nesbø nie lubię, podchodziłem do jego prozy ze dwa razy. Jedną z części o przygodach najpopularniejszego norweskiego policjanta nawet doczytałem do końca, ale zupełnie mnie ta proza nie przekonała. Może trafiłem na nieodpowiedni moment, a może niewłaściwy tom, nie wiem, ale nie kontynuowałem tej przygody, sporo znajomych jednak regularnie go zachwala. Kiedy pojawiła się książka z informacją na okładce, że autor otrzymał za nią wszystkie norweskie nagrody, łącznie z tą, której Nesbø, najpopularniejszemu twórcy kryminałów w tym kraju, otrzymać się nie udało, to sięgnąłem z zaciekawieniem. Warto było.
Trupy sprzed lat i trup współczesny
Gard Sveen opowiada w swojej książce właściwie dwie historie. Pierwsza to wojenne losy grupy bojowników ruchu oporu działającego w Skandynawii. Z tą opowieścią wiążą się trzy szkielety znalezione w jednym z lasów. Druga to współczesna sprawa, morderstwo Carla Oscara Krogha, znanego, cenionego przedsiębiorcy i polityka. Kiedy inspektor śledczy Tommy Bergmann zaczął pracować przy obu tych zdarzeniach, nie spodziewał się zupełnie, że te odległe o pół wieku sprawy może coś łączyć.
Kryminały
Chętnie czytam kryminały, to gatunek, po który poza fantastyką sięgam najczęściej. Równie często sięgam po historie napisane przez Włochów, co te stworzone przez Skandynawów czy Francuzów. Zdecydowanie sceneria nie jest tutaj istotna, liczy się przede wszystkim opowiadana historia. I debiutant, Gard Sveen, opowiada swoją historię świetnie. Ciekawie i inteligentnie splata wątki, nie próbuje nam wciskać głodnych kawałków, że wszyscy ludzie biorący udział w pierwszej tragedii nadal żyją, że żyjący pamiętają świetnie te wojenne wydarzenia. Fabuła nie nuży ani odrobinę, mimo że historia norweskiego ruchu oporu z pewnością nie jest w Polsce zbyt dokładnie znana i nie budzi jakiegoś dużego zainteresowania. Dynamicznie napisana historia powoduje, że mocno trzymamy kciuki za główną bohaterkę, Agnes Gerner. Cały czas mamy nadzieję, że uda się jej ograć Niemców i wyjść cało z opresji.
Tym razem okładka nie kłamie
Trzy nagrody – nagroda Rivertona, Szklany Klucz i nagroda Mauritiusa Hansena – Świeża Krew – trafiły do autora w pełni zasłużenie. Książka, którą stworzył, zdecydowanie warta jest uwagi, choć na pierwszy rzut oka może wydać się, że może być nieco hermetyczna (ze względu na fabułę), kierowana przede wszystkim do Norwegów. W trakcie czytania jednak broni się wyśmienicie i dostajemy znakomity kryminał z mocno zaznaczonym wątkiem szpiegowskim i odrobiną historii miłosnej. To bardzo udane połączenie ukazało się w serii wydawnictwa Media Rodzina zatytułowanej „Gorzka Czekolada”. „Ostatni pielgrzym” to zdecydowanie kawałek takiej czekolady, do którego ktoś dołożył sporą dawkę chilli, za sprawą którego stał się on zbalansowany i zdecydowanie nie mdły. Zwolenników czytników e-booków z pewnością ucieszy fakt, że książka dostępna jest również w wersji elektronicznej za ok. 22 zł.
Źródło okładki: www.mediarodzina.pl
„Ostatni pielgrzym” Gard Sveen – recenzja