Wszak człowiek pozostaje tylko człowiekiem. Ma ograniczenia, ma swoje potrzeby. Czasami spuści dziecko z oka na trzydzieści sekund. I nikt by nie przypuszczał, że to mogą być najgorsze sekundy jego życia.
Czyja wina?
Zdawałoby się, że na sąsiedzkim grillu nie może zdarzyć się nic złego. Ot, spotkanie grupki osób, jedzenie, piwo, rubaszne żarty, radość życia. Jednakże z jakiegoś powodu grill sprzed paru tygodni wpłynął na życie szóstki osób w dramatyczny sposób. I każde z nich na swój sposób czuje się winnym tego, co się wydarzyło.
Erika nie może dojść do ładu ze swoimi wspomnieniami, wciąż nie potrafi sobie przypomnieć zasadniczego momentu. Jej pamięć blokuje coś, czego nie może przeskoczyć. Clementine jest rozbita i jeszcze bardziej zniechęcona przesłuchaniem, do którego się długo przygotowywała. Sam zaś, dotąd radosny człowiek, zmienił się nie do poznania.
Co się wydarzyło podczas grilla?
Mistrzowski plan sytuacyjny
Rozpoczynając powieść od środka wydarzeń, autorka intrygująco wprowadza w pewien etap, do którego dotarli jej bohaterowie. Oni już przeżyli znamienne wydarzenia podczas grilla i próbują się po nich pozbierać. Nie znamy szczegółów, widzimy skutki. Zmienione zachowania, problemy z pamięcią, nieustanny niepokój w powietrzu.
Wyławiając kolejne szczegóły skomplikowanych relacji między bohaterami oraz ich osobistych historii, dodatkowo otrzymujemy trudny kontekst. Smutną przyczynę dziwnej przyjaźni między Eriką a Clementinę. Wyjaśnienie zaników pamięci Eriki, której przeszłość ciągle rzutuje na jej codzienność. Wreszcie, choć ono przychodzi najpóźniej, zrozumienie dla nagłej przemiany Sama z łagodnego na nerwowego i agresywnego. Takie rzeczy i taka narracja tylko u Liane Moriarty!
O włos od dramatu
Morał płynący z całej historii, poza najprostszym wnioskiem, że ocenianie po pozorach jest złe i prowadzi do nieszczęścia, mówi o uważności przy opiece nad małym dzieckiem. O tym, co ostatnio bardzo poruszyło opinię publiczną, a więc na pewno zadziała też na wyobraźnię każdego: dziecko tonie w ciszy! To jest powieść mówiąca o wielu ważnych sprawach: o trudnościach z bliską osobą, która jest zbieraczem, o ciężkim dzieciństwie, o walce z samym sobą, ale ten przekaz jest najwyrazistszy i uderza w czytelnika jak obuchem.
Liane Moriarty wspaniale obrazuje zarówno relacje międzyludzkie, jak i ciąg wydarzeń prowadzący bohaterów do punktu zwrotnego. Mogę już oficjalnie powiedzieć, że jest ona dla mnie numerem jeden na liście autorek powieści obyczajowych. „Moja wina, twoja wina” trzyma poziom „Wielkich kłamstewek” (recenzja tutaj) i każdego, kogo zachwyciła poprzednia powieść, również wciśnie w fotel i nie pozostawi obojętnym.
Źródło okładki: www.proszynski.pl
Każdy rodzic o tym wie. Trzeba być uważnym przez cały czas, obserwować dziecko w trakcie każdej czynności, mieć tak zwane oczy dookoła głowy. Czy jednak da się w ten sposób funkcjonować? Da się być uważnym przez cały czas?