W związku z tym bardzo łatwo można mnie skusić do lektury książki, w której jest zarówno przyjaźń, jak i fascynacja moim ulubionym serialem.
Dwoje szkolnych outsiderów
Lula i Rory zaprzyjaźnili się przez przypadek. Połączył ich wspólny projekt z biologii, a dalej po prostu jakoś poszło. Obydwoje niepopularni w szkole, dziwni, do tego Rory jest doskonale świadomy swojej homoseksualnej orientacji, co nie może mu raczej przysporzyć powodzenia w szkolnych potyczkach. Mają zatem siebie nawzajem. Spędzają razem czas i wspólnie celebrują kolejne odcinki uwielbianych serii. Ale jeden jest celebrowany jak należy – tylko jeden odcinek „Z Archiwum X” raz w tygodniu.
Ich przyjaźń wydaje się mieć solidne podstawy. A jednak Rory nie może Luli powiedzieć wszystkiego. Jest jedna tajemnica, którą zatrzymuje tylko dla siebie. Jak to jednakże z tajemnicami bywa, szczególnie tymi utrzymywanymi przed najbliższymi, wychodzą na jaw szybciej, niż byśmy chcieli, i w niespecjalnie ciekawych okolicznościach. I właśnie wtedy Lula znika na długo.
Szukając Luli
Świat Rory’ego w zasadzie sypie się z dnia na dzień. Zostaje sam ze swoimi uczuciami i lękami. Jego partner rejteruje, bo zrobiło się wokół nich za gorąco, jego matka jest nieustannie pijana i nie daje synowi żadnego wsparcia, a zniknięcie Luli potęguje uczucie osamotnienia. I już nawet ukochany serial nie cieszy tak jak dawniej.
Chłopak nie ustaje jednak w poszukiwaniach zaginionej. W całym miasteczku porozwieszane są ogłoszenia o zaginięciu Luli, Rory śledzi wspólne fora, wysyła maile. Czuje, że przyjaciółka mogła wyjechać, by odnaleźć swoją matkę, która ją opuściła, gdy Lula miała trzy lata. Ale wszystkie tropy zdają się kończyć ślepym zaułkiem. Zaufanie do przyjaciółki powoli zaczyna się wyczerpywać z powodu tygodni milczenia i braku jakiegokolwiek kontaktu.
Prawda jest gdzieś tam, prawda?
Każdy człowiek nosi swoją prawdę. O sobie, o swoich pragnieniach, swoje tajemnice i drobne ułomności. Dojrzewanie zaś, gdy do tego spotęgowane trudną historią rodzinną, może przysparzać wielu zmartwień. Samemu sobie, bliskim i przyjaciołom. Lula nie rozumie do końca swoich działań. Do przodu popychają ją sprzeczne emocje i chęć ucieczki od samej siebie. Podobnie jak Rory, Lula również ma swoje tajemnice, które obnażyła jej ucieczka.
Najtrudniejsze po powrocie Luli jest jeszcze przed dwójką przyjaciół. Bowiem ciągle nie porozmawiali o ucieczce dziewczyny, jej konsekwencjach i ich relacji. Dokąd może zmierzać w tak przykry sposób złamana przyjaźń? Czy Lula zrozumie swój błąd? Czy Rory jej wybaczy? Czy można w ogóle wrócić do punktu wyjścia? 
Odrobina dziwności i mnóstwo ciepła
„Dziwna i taki jeden” Meagan Brothers wbrew tytułowi nie opowiada o tym, co dziwne, ale raczej o tym, co trudne i co wpływa na nieporozumienia między ludźmi. Jest w zasadzie dość uniwersalną historią o tym, jak niewiele trzeba, żeby urazić bliskiego człowieka, jak niewiele trzeba, żeby stracić czyjeś zaufanie.
Jest to bardzo ciepła i przyjemna powieść dla młodzieży. Chociaż podejmuje trudne tematy, tak jednak dzięki narracji i ciekawej kompozycji, w której najpierw głos ma Rory, a później Lula, zgrabnie przechodzi do ich rozwiązania i pokazania, że można i trzeba walczyć o siebie, nawet jeśli jest się dziwną i dziwnym, ma się inne upodobania od tego, co przeciętne i normalne. Trzeba walczyć o prawo do bycia sobą. I o przyjaźń oczywiście. Urzekła mnie ta historia i dlatego szczerze ją polecam. 
Źródło okładki: www.gwfoksal.pl
Historie nietypowych przyjaźni należą do moich faworytów. Czas na swoisty coming out: jestem fanką serialu „Z Archiwum X” od ponad dwudziestu lat. Głównie rzecz jasna za sprawą nietypowej relacji dwójki głównych bohaterów.