Co wspólnego mają ze sobą witraż i statek UFO? Albo mural z kotem i indyk? Te i wiele więcej nieoczywistych par znajdziemy w nowej grze od wydawnictwa Rebel. „Nie do pary” to ciekawa propozycja na rodzinne wieczory i spotkania w gronie znajomych. Nie od dziś wiadomo, że gry i zabawy stanowią świetną okazję do tego, żeby trochę pogimnastykować swój umysł. „Nie do pary” w oryginalny sposób wykorzystuje popularny motyw skojarzeń. Podczas rozgrywki rywalizacja przeplata się z próbą odgadnięcia, jakie pary utworzyli pozostali gracze – im większa jednomyślność, tym więcej punktów do zdobycia! Ale po kolei…
Zasady gry
W opakowaniu znajdziemy:
* 156 kart ze zdjęciami po obu stronach (czyli aż 312 zdjęć do dobierania w pary),
* 88 ponumerowanych kart (osiem zestawów ponumerowanych od 1 do 11),
* planszę do gry,
* klepsydrę,
* arkusze punktowe.
Gra przeznaczona jest dla 3-8 osób, a zakładany minimalny wiek jej uczestników to 10 lat.
Planszę umieszczamy na środku stołu. Każdy gracz otrzymuje 11 ponumerowanych kart w wybranym kolorze oraz arkusz punktowy. Dookoła planszy układamy 11 losowych kart z obrazkami, umieszczając każdą przy jakiejś cyfrze – również losowo. Wszyscy przyglądają się chwilę obrazkom.
Potem zaczyna się gra! Przekręcamy klepsydrę i… mamy tylko 90 sekund na ułożenie z tych 11 obrazków pięciu par – w tym celu wykorzystujemy zestaw kart z cyframi (jeśli obrazek przy cyfrze 5 pasuje według nas do obrazka przy cyfrze 7, tworzymy taką parę z naszych kart). Ważne, aby pozostali gracze nie widzieli naszych par. Każdy obrazek może być wykorzystany do utworzenia tylko jednej pary. Karta bez pary to „zepsute jabłka”. 
Na jakiej zasadzie dobieramy poszczególne pary? To zależy wyłącznie od nas! Musimy znaleźć wspólny element dla dwóch obrazków – może to być kolor, kształt. Niektóre skojarzenia są oczywiste, ale zdarza się, że na pierwszy rzut oka nic do siebie nie pasuje i trzeba się nieźle nagimnastykować. Niekiedy jeden obrazek pasuje do kilku – wówczas musi przekalkulować, która kombinacja opłaca się najbardziej i czym kierowali się pozostali. W takiej sytuacji 90 sekund to naprawdę mało…
Po upływie wyznaczonego czasu jeden z graczy wskazuje swoją pierwszą parę. Każdy, kto również ma taką parę, podnosi rękę – ci gracze otrzymują tyle punktów, ilu ich się zgłosiło (wyniki zapisują na arkuszu punktowym). Jeśli tylko jeden gracz skojarzył daną parę, nie otrzymuje za nią punktów. Potem kolejna osoba wskazuje swoją parę (taką, której jeszcze nie było) i tak do momentu, aż pary wszystkich graczy zostaną sprawdzone. 
Na koniec „zepsute jabłko” – jest warte dwukrotność liczby graczy, którzy je wybrali.
Aby rozegrać drugą rundę, odwracamy karty – teraz układamy w pary obrazki, które się tam znajdują. Trzecia runda to nowy zestaw losowych kart, a czwarta – ich rewersy. 
Wygrywa ten, kto po 4 rundach zdobędzie najwięcej punktów.
Dlaczego warto?
Moim zdaniem „Nie do pary” od wydawnictwa Rebel to doskonały przykład tego, że w prostocie tkwi siła. Gra nie jest skomplikowana i sprawia mnóstwo radości, niekiedy bywa też naprawdę emocjonująca – zwłaszcza gdy widzimy, jak szybko przesypuje się piasek w klepsydrze.
W przypadku młodszych graczy warto jednak zrezygnować z odmierzania czasu danej rundy – zdarza się, że ułożenie par jest kłopotliwe i potrzeba go znacznie więcej. Dzięki temu szanse będą wyrównane, a rozgrywka przyjemniejsza dla dzieci (nie będą się złościły ani smuciły, że nie zdążyły ułożyć wszystkich par). 
Ponieważ skojarzenia nie zawsze bywają tak oczywiste, każdy gracz może dodatkowo uzasadnić, dlaczego akurat taką parę utworzył. Przykłady z mojej gry: owca i indyk to zwierzęta, ale na tej samej zasadzie parę mogą utworzyć indyk i kot namalowany na murze; statek UFO, witraż, lupa i wianek to koła, ale lupa to też narzędzie, więc pasuje do skrzynki z narzędziami.
Gra z pewnością rozwija wyobraźnię i skutecznie ćwiczy szare komórki. Podoba mi się również wspomniana wcześniej rywalizacja, która łączy się z próbą przewidzenia intencji pozostałych uczestników. Często okazuje się, że wybór, który jest dla nas oczywisty, innym graczom nawet nie przyszedł do głowy…
Jakość wykonania także oceniam pozytywnie – karty są dość grube, a plansza solidna. Plus za gotowe arkusze punktowe, które znacznie ułatwiają uporządkowanie wyników.
„Nie do pary” – recenzja gry