A przecież to wszystko miało trwać najwyżej pięć lat...
Przez pryzmat wspomnień – tych bardziej i mniej prywatnych – autor stara się również przybliżyć historię całego kabaretu i siedziby, z którą jest kojarzony. Czytelnik otrzymuje więc biografię egzotyczną i pełną historycznych i (a jakże) politycznych nawiązań. Te ostatnie zaś miały wcale niemałe znaczenie. Trzeba całkiem otwarcie powiedzieć – polityka nie była ani głównym źródłem inspiracji dla artystów, ani też podstawowym celem drwin ze strony piwnicznych twórców. Kiedy sprowadzili się oni do piwnicy Pałacu pod Baranami, postanowili, że poszukują na jakiś czas odskoczni od ówczesnej rzeczywistości i potencjalnych problemów. Chcieli dodać życiu odrobiny koloru i humoru. Dość szybko okazało się, że przedsięwzięcie – planowane na raptem kilka lat – będzie czymś większym i naprawdę niesamowitym. I tak się stało, bo Piwnica pod Baranami istnieje już ponad pół wieku. Choć działa lokalnie, to jest znana w całym kraju i nieustannie przyciąga nowe osobowości.
Głowy piwniczne...
Przynajmniej dwa skojarzenia przychodzą od razu na myśl: „głowy wawelskie” i „gadające głowy”. Ze względu na formę to drugie określenie jest chyba zdecydowanie bliższe książce. Wacław Krupiński zebrał wspomnienia kilkunastu artystów, którzy z kabaretem Piwnica pod Baranami byli związani na stałe lub choćby chwilowo. Znajdziemy tu muzyków, zarówno śpiewających, jak i grających, aktorów, mówców i komików. Nie wszystkie nazwiska od razu przywołują konkretne skojarzenia. Inne zaś powodują, że w głowie od razu rozbrzmiewa muzyka lub tekst wiersza. Być może nawet niektóre z nich spowodują, że po skończeniu lektury czytelnik spędzi jeszcze kilka dłuższych chwil w poszukiwaniu konkretnych utworów, by choć na chwilę przedłużyć przyjemność czerpaną z przeczytanej książki.
Autor „Głów piwnicznych” zadbał o kilka podstawowych tematów, które przewijają się przez niemal wszystkie wypowiedzi. Wydają się one niemal oczywiste: początek przygody z Piwnicą, szczególne wspomnienie, Piotr Skrzynecki, koniec kariery w tym kabarecie. Z tego zbioru opowiadań wyłania się obraz miejsca dla artystów wolnych duchem, oddanych swojej sztuce, wśród których prym wiódł pewien intrygant w kapeluszu. Wszyscy przyznawali, że potrafił nastawić ich przeciwko sobie, a potem patrzeć na wynik swoich poczynań. Niemniej każdemu z nich pomógł również w osiągnięciu celów, o które się być może nie podejrzewali.
W Piwnicy gościło już kilka pokoleń artystów. Książka w barwny sposób plącze historie ich wszystkich do niewiarygodnego stopnia. Również po śmierci Piotra Skrzyneckiego. Jeśli kiedykolwiek słyszeliście o Piwnicy pod Baranami, to tę książkę powinniście przeczytać.
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
To jedna z tych książek, które zasypują czytelnika mnóstwem zabawnych anegdot i ciekawostek, a jednocześnie pozostawiają go z niedosytem i chęcią dowiedzenia się czegoś więcej. To katalog kilkunastu krótkich piwnicznych biografii artystów występujących „Pod Baranami”. Jednakże ustalenie, który z nich jest najważniejszy, nie będzie takie łatwe.