Czy biografie uczonych mogą być interesujące? Czy o ich dokonaniach można opowiadać ciekawie, nie więznąc w pułapce dat i suchych faktów? Swoją książką „300 uczonych prywatnie i na wesoło” Andrzej K. Wróblewski udowadnia, że tak. Autor nie zapomina o tym, co w życiorysach jego bohaterów kluczowe, czyli wkładzie w świat nauki, ale jednocześnie opowiada o nich w sposób daleki od podręcznikowej nudy i poprawności. W końcu każdy z nich był po prostu człowiekiem, z całą masą zalet, wad, a czasem zdumiewających dziwactw. Byli wśród nich skandaliści i jednostki aspołeczne. Byli ludzie o trudnym dzieciństwie i rozmaitych fobiach. Andrzej K. Wróblewski docenia ich dokonania, ale nie stawia na piedestałach. Portretuje ludzi wielkich w świecie nauki, ale nie zawsze równie doskonałych w codzienności.
Pan naukowiec i jego dziwactwa
Podobno duża część geniuszy to ekscentrycy. Nie wiem, czy tak jest, ale w zestawieniu bohaterów wybranych do pierwszego tomu zbioru „300 uczonych prywatnie i na wesoło” nie brak takich, których zachowania można uznać za niecodzienne.
Ot choćby odludek Henry Cavendish (1731-1810). Odkrył wodór, zmierzył gęstość Ziemi (osiągając pomiar bliski rzeczywistemu), ale lista przypisywanych mu dziwactw zdaje się nie mieć końca. Spacery codziennie o tej samej porze, ustawianie butów do jazdy konnej zawsze w tym samym miejscu czy fakt, że jego krawiec co roku tego samego dnia przynosił mu ubranie identyczne jak w roku poprzednim, to nic przy jego strachu wobec kobiet. Pokojówki i służące musiały trzymać się od niego z daleka, bo pokazanie się pracodawcy na oczy groziło zwolnieniem.
Nie tylko mężczyźni
Trzysta biografii uczonych zdominowali wprawdzie mężczyźni, ale nie brak tu ciekawych postaci kobiecych. Ot choćby matematyczka Zofia Kowalewska (1850-1891), która by móc się kształcić, wzięła fikcyjny ślub umożliwiający jej opuszczenie carskiej Rosji, czy parająca się tą samą dziedziną Sophie Germain (1776-1831), która korespondując ze znanym matematykiem, przez dwa lata podawała się za mężczyznę, bojąc się, że zostanie zignorowana, gdy Carl Gauss pozna jej płeć. 
Naukowiec też człowiek
„300 uczonych prywatnie i na wesoło” to nie tylko spora dawka faktów, ale i mnóstwo ciekawostek czy anegdot dotyczących sławnych uczonych. Tych samych, o których dokonaniach uczymy się w szkole, nie zawracając sobie przy tym głowy niczym więcej niż zasługi dla świata nauki.
Tymczasem Andrzej K. Wróblewski pisze także o ich prywatnych sprawach. Z lektury dowiecie się o uporządkowanym życiu Charlesa Darwina, botanika o słabym zdrowiu, o tym, jak Albert Einstein podkradał tytoń, bo wprawdzie lekarz zabronił mu go kupować, ale o kradzieży nie wspomniał, czy o chorobliwej nieśmiałości Alexandra Fleminga. Wszystkie biografie napisane są przystępnym językiem, więc czyta się je bez znużenia, za to z dużym zainteresowaniem. 
Źródło okładki: proszynski.pl
„300 uczonych prywatnie i na wesoło” Andrzej K. Wróblewski – recenzja