Wszak od czasu premiery pierwszej części powieści o nietuzinkowej Bridget minęło dokładnie dwadzieścia lat. A mimo to jej nieodparty urok nie przemija i zarówno wydawca Helen Fielding, jak i filmowcy, nadal mogą zarabiać na jej sukcesie. Czy kolejny tom cyklu potwierdzi tę regułę?
Typowa kobieta?
To jest raczej rzadkie, żeby najpierw był scenariusz filmu oraz sam film, a dopiero potem książka, właściwie na podstawie fabuły filmu. Jakkolwiek nie do końca, bo filmowcy musieli poradzić sobie z nieobecnością książkowego Daniela Cleavera i w jego miejsce wymyślić nowego bohatera. W powieści jednak mamy nadal ten sam skład osobowy i wiecznie niedojrzały bawidamek ponownie miesza w życiu Bridget.
Trochę trudno mówić o lubieniu Bridget. Gdyby przyjąć taką horrendalnie irracjonalną tezę, że Bridget reprezentuje kobiety w ogólności, to trzeba przyznać, że wystawiałaby nam tym samym okropne świadectwo. Powiedzieć, że Bridget jest mało bystra, to wypowiedzieć się dyplomatycznie, a ilość życiowych wpadek, jakie zalicza, można by podzielić między wielu ludzi. A do tego teraz jest kobietą zbliżającą się czterdziestki, co nieustannie się jej wypomina.
Rycząca czterdziestka
W części Dziennik Bridget Jones: Dziecko Bridget ponownie jest singielką. Ze względu na swój niesamowity talent do sytuacji dziwnych i co najmniej dwuznacznych, jej związek z Markiem Darcym kończy się nieodwołalnie. Jednakże pozostałe elementy jej nietuzinkowego życia nie ulegają zmianom: nadal pracuje w „Sit Up Britain!” (udając dziennikarkę, choć tutaj bardziej suflerkę), wciąż trudno ocenić jej relacje z matką i ciągle ma wierne grono przyjaciół.
I oczywiście to właśnie ów talent do sytuacji dziwnych i co najmniej dwuznacznych sprawia, że Bridget ląduje w łóżku najpierw z Markiem, a potem Danielem, by na koniec zdziwić się, że żadna z tych znajomości nie odnowiła się na dłużej. Pech czy ponowne niezrozumienie potrzeb własnych i cudzych? A może po prostu, jak to w życiu bywa, to był tylko seks, zatem, po co w ogóle to roztrząsać? Cóż, Bridget nie byłaby sobą, gdyby tego jednak nie analizowała. W końcu zbliża się do czterdziestki, a stabilizacja życiowa wydaje się być czymś, co jedynie się od niej oddala w zastraszającym tempie.
Przedwczesna menopauza?
Dziennik Bridget Jones: Dziecko to kolejna zabawna historia, w której sposób postrzegania rzeczywistości i nadinterpretacja spraw oczywistych prowokują następujące po sobie śmieszne sceny z życia głównej bohaterki. Tak oto, gdy Bridget zmaga się z falą dziwnych nastrojów, kiepskiego samopoczucia, zmęczenia i braku miesiączki od paru miesięcy po spotkaniu ze swoimi byłymi partnerami, najprostszym rozwiązaniem, jakie jej przychodzi do głowy, jest rzecz jasna przedwczesna menopauza. Bo przecież nie ciąża! 
A jednak. Rzeczywistość szybko wyprowadza ją z tego zabawnego błędu i oto teraz będziemy świadkami przemiany Bridget Jones singielki – w Bridget Jones przyszłą mamę. Oczywiście nie bez komplikacji i napiętrzenia kolejnych życiowych problemów, wahań nastroju i znaków zapytania. Głównie o to, kto tak naprawdę jest ojcem jej dziecka.
To już nie to samo
Przyznaję, że jestem wielbicielką dwóch pierwszych tomów Dziennika Bridget Jones. Uśmiałam się do łez przy obydwu częściach, mogłam trochę wyluzować w temacie kompleksów związanych z wyglądem zewnętrznym, odprężyłam się przy lekturze i do dziś wspominam z ogromną sympatią. W najnowszej części spotykamy niby tę samą Bridget, te same dylematy, z którymi borykała się w poprzednich tomach, a jednak to już nie to samo.
Po pierwsze daje się wyczuć, że książka została napisana trochę na siłę, trochę, by nadal odcinać kupony od popularności. Po drugie brakuje w tej fabule jakiejś głębszej opowieści. Wszystko rozgrywa się naprawdę szybko, na niewielkiej liczbie stron, a płytkość historii wydaje się być dużo większa niż to zarzucano wcześniejszym tomom. Oczywiście nie zmienia to faktu, że nadal można się przy tej lekturze odprężyć i odrobinę pośmiać. Może już nie tak gromko, może już rzadziej do łez, ale muszę szczerze przyznać, że Bridget Jones nie przestała być zabawna. 
Dlatego mimo wszystko zachęcam do lektury, szczególnie, że powieść jest dostępna w wersji elektronicznej, w formatach zarówno EPUB, jak i MOBI.
Źródło okładki: www.zysk.com.pl
Czasami, gdy maluję rzęsy, mam w głowie scenę z pierwszego „Dziennika Bridget Jones”, w którym jej mama stwierdza absolutną prawdę, że każda kobieta podczas malowania rzęs otwiera usta. I zawsze, ale to zawsze muszę się pilnować, by tych ust nie otworzyć. A potem się zastanawiam, czy to nie jest właśnie potwierdzenie, że pewne rzeczy nie przemijają nigdy? A już na pewno jest to dowód na nieustanną popularność pewnej singielki z nadwagą.