Młody Jevick z Wysp Herbacianych po śmierci ojca jedzie do Olondrii, aby sprzedać pieprz. Jego ojciec był najbogatszym człowiekiem w wiosce i młodzieniec idzie już przetarta ścieżką szanowanego plantatora przypraw i handlarza pieprzem. Kiedy udało mu się sprzedać wszystko z nowego plonu, zamiast wraz ze sługami wrócić do swojej ukrytej w dżungli wioski, postanowił jednak zostać trochę dłużej w Olondrii i liznąć nieco cywilizacji. Okazało się, że nie była to najlepsza decyzja… Młodzieniec jest co prawda wykształcony i zna co nieco realia tego kraju, zadbał o to ojciec, jednak ślepy los spłatał mu psikusa i skutkiem zadziwiającego zrządzenia losu Jevick stanie się ważnym elementem walki pomiędzy dwoma najbardziej wpływowymi religiami.
Chwalić czy krytykować?
Przyznam szczerze, że o „Cudzoziemcu w Olondrii” piszę z pewną obawą, a powód tego jest dość prosty. Dla mnie ta książka jest zachwycająca i stanowi według mnie lekturę obowiązkową dla każdego miłośnika słowa pisanego. Notki negatywne pisze się zdecydowanie łatwiej. Dlaczego? Jeśli ktoś mimo negatywnego tekstu kupi książkę, a ta mu się spodoba, to będzie zadowolony, jak nie, to przyzna rację i też będzie dobrze. Kiedy zacznę wychwalać pod niebiosa „Cudzoziemca...”, może się okazać, że ktoś postawi mu naprawdę wysoko poprzeczkę, a potem będzie mocno zawieziony i klops.
Ale to naprawdę świetna rzecz
Wracając do meritum, autorka posługuje się w książce naprawdę zachwycającym językiem, pisze bardzo plastycznie i nie byłem w stanie uwierzyć, że to tak naprawdę jej debiut w dłuższej formie. Sugestywne opisy olondryjskiego targu powodowały, że miałem silne wrażenie, że oddycham jakąś zachwycającą mieszanką przypraw. Kiedy Jevick uciekał, to pędziłem z nim zlany potem, a gdy okoliczności zmusiły go głodowania, zaczęło mi burczeć w brzuchu. Sofia Samatar to naprawdę mistrzyni słowa pisanego.
Nudnawa historia młodzieńca
Mniej więcej do połowy książki miałem wrażenie, że odrobinę gorszy poziom niż język prezentuje w książce opowiadana historia, oczywiście gorszy nie znaczy zły. Wydała mi się na początku zbyt prosta i przewidywalna, kiedy jednak pojawiły się retrospekcje kilku bohaterów, ten zarzut natychmiast zniknął. Kreacja świata jest tak znakomita, a fabuła choć powolna, bardzo wciąga. Przeskakujemy z suchych stepów Olondrii na gorące wyspy, na których wychował się Jevick i jedna z bohaterek. Poznajemy zwyczaje mieszkańców miasta Bain, dziki pochód będący czymś na kształt bachanaliów i odkrywamy z młodzieńcem mroczne mechanizmy, jakimi posługują się czasem kapłani, aby zjednać sobie wyznawców, zapewnić wpływy i władzę.
Kocha książki
Z całą pewnością możemy powiedzieć o autorce jeszcze jedną rzecz. Sofia Samatar kocha książki. W swoim życiu mola książkowego przeczytałem ich już naprawdę sporo, może nie aż tyle jak niektórzy znajomi, ale na pewno trochę więcej niż przeciętny czytelnik i powiem z pełną odpowiedzialnością, że nie spotkałem jeszcze tytułu, w którym autor z taką estymą odnosiłby się do słowa pisanego. Sofia Samatar zrobiła z tego elementu wręcz religię, a we wszystkich fragmentach, w których pisze o książkach, można poczuć jej uwielbienie.
Cyfrowo czy nie
Wydawnictwo Mag nie wszystkie swoje książki wydaje w formie elektronicznej, przyznam szczerze, że nie wiem dlaczego. Ja ich serię „Uczta Wyobraźni” staram się kupować w formie tradycyjnej, ale nie wszystkie tytuły są w ten sposób dostępne. „Cudzoziemca w Olondrii” można kupić jednak również w wersji elektronicznej i może właśnie w ten sposób uda mi się kiedyś skompletować wszystko, co Mag zaprezentuje miłośnikom dobrej fantastyki.
Źródło okładki: www.mag.com.pl
„Cudzoziemiec w Olondrii” Sofia Samatar – recenzja