Jak Gorgonowa stała się czarnym charakterem
To historia trochę jak z kryminału Agaty Christie: zamknięta przestrzeń, niewielka liczba bohaterów i morderstwo, które najprawdopodobniej popełnił ktoś z nich. Nietrudno się domyślić, kto jest w niej czarnym charakterem, a po czyjej stronie powinniśmy stanąć jako obserwatorzy. Ofiarą jest Lusia, dziewczynka, która wychowywała się bez matki. Chciała wyrwać ojca spod wpływu macochy, która okropnie ich traktowała. Ta zła to Gorgonowa. Wykorzystała Zarębę, a potem zabiła mu córkę, a przynajmniej wszystko na to wskazuje do momentu pojawienia się kolejnych poszlak. 
Chociaż od początku wiadomo, że chodzi o sprawę Gorgonowej, jeden z najsłynniejszych procesów poszlakowych II Rzeczypospolitej, książkę Cezarego Łazarewicza „Koronkowa robota. Sprawa Gorgonowej” czyta się jak świetnie napisany kryminał, w którym ciągle pojawiają się nowe wątki, a czytelnik cały czas zadaje sobie pytanie: zabiła czy nie zabiła? 
Niesamowicie ważną rolę odegrały w tym procesie szczegóły takie jak badanie poziomu wód gruntowych pod willą w Brzuchowicach i weryfikacja tego, czy możliwe jest odróżnienie w nocy koszuli seledynowej od białej. Cezary Łazarewicz opisuje je w „Koronkowej robocie. Sprawie Gorgonowej” w taki sposób, że ma się wrażenie, jakby siedziało się z tymi wszystkimi ludźmi na sali rozpraw. I chociaż nie wiadomo, komu przy składaniu zeznań trzęsły się ręce, a komu drżał głos, nietrudno sobie to wyobrazić. 
Od początku wszystko było jasne
Książka ma jeszcze jedną warstwę, której Cezary Łazarewicz poświęca sporo uwagi. Przedstawia on atmosferę panującą wokół całego procesu. Pokazuje, że żyło nim mnóstwo osób, śledząc szczegółowe relacje w prasie i gromadząc się na sali rozpraw. Sam autor znał tę historię z opowiadań babci, która miała swoją opinię na temat tego, kto zabił. Trudno więc chyba o sprawę, którą opinia publiczna interesowałaby się równie mocno. Z góry jednak ustalono, że Gorgonowa jest winna. Bronienie jej było rzeczą ryzykowną, a niegrzeczne dzieci straszyło się słowami: „Jak nie zjesz kaszki, to przyjdzie Gorgonowa i cię zabije”. O procesie dyskutowano więc sporo, ale z przekonaniem, że prawda jest oczywista. 
To kolejna już książka Cezarego Łazarewicza (otrzymał on Nagrodę Literacką „Nike” za reportaż „Żeby nie było śladów”), której zdecydowanie warto poświęcić uwagę. Świetnie napisana i dająca sporo do myślenia – nie tylko jako historia procesu, w którym trzeba przeanalizować mnóstwo faktów przed podjęciem decyzji, kto zabił, ale przede wszystkim jako opowieść o tym, w jaki sposób funkcjonuje społeczeństwo. 
Żródło okładki: www.czarne.com.pl
Tym procesem żyło mnóstwo osób. Każdy miał swoje zdanie na temat tego, kto zabił Lusię (lub raczej: każdy wiedział, że zrobiła to Gorgonowa). Atmosferę panującą wokół procesu opisuje Cezary Łazarewicz w książce „Koronkowa robota. Sprawa Gorgonowej”.