Odgrzewane kotlety – można je lubić lub nie, ale nie można zignorować ich obecności na rynku. Tak jak nie można zignorować „Dishonored: Definitive Edition”, a więc reedycji wyjątkowo udanej gry skradankowej z siódmej generacji konsol. Teraz gra trafiła także na PlayStation 4 oraz Xboksa One, by spróbować przekonać do siebie tych, którzy wcześniej z jakiegoś powodu ją ominęli. Bo na pewno nie jest to gra dla tych, którzy zaliczyli ją już wcześniej. Na rynku mamy parę dość rozbudowanych reedycji (np. „Tomb Raider: Definitive Edition”), ale z tą jest inaczej. Zamiast próby odświeżenia tego i owego, twórcy postawili po prostu na zwykły port. Bali się (nie chcieli) mieszać w grafice i mechanice, bo jeszcze okazałoby się, że by się im udało. Nie tędy droga.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Do bólu poprawna
„Dishonored: Definitive Edition” jest po prostu do bólu poprawną edycją, a przecież można było potraktować ten temat lepiej. Na tę chwilę wygląda to tak, że wprawdzie mamy rozdzielczość full HD, ale 60 klatek na sekundę, co wydaje się już standardem, to rzecz nieosiągalna. Zamiast tego – 30. Jest coś jeszcze.
Koszmarnie długie czasy ładowania poziomów. Nie wiem, jak twórcom się to udało, ale z jakiegoś powodu loadingi w Definitive Edition są jeszcze dłuższe niż w przypadku oryginału sprzed trzech lat. Niby drobnostka, ale gdyby te wszystkie loadingi zsumować, to zakładam, że wyszłaby z tego całkiem potężna liczba.
Jeśli chodzi o oprawę wizualną, to też zastój. To nie „Metro Redux”, gdzie mamy do czynienia z kompletnie nową jakością jeśli chodzi o grafikę. No ale w tamtym przypadku chodziło już o pełną gębą remake, a nie ledwie reedycję. Czepiać się jednak nie zamierzam, bo „Dishonored” cechuje się specyficznym stylem graficznym i ewentualna ingerencja mogłaby sporo napsuć.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Twój błąd brzmi znajomo
Nie wybaczę jednak sytuacji, gdy w trzyletniej grze trafiam na uporczywe błędy, również te powracające. Raz na jakiś czas przyszło mi zmierzyć się z niedoczytującymi się teksturami, ich przenikaniem bądź zupełnie kuriozalnymi sytuacjami, w których ni stąd, ni zowąd dochodzi do cudownego zmaterializowania się strażników z powietrza.
Twórcy mają to szczęście, że „Dishonored” to po prostu bardzo dobra gra. Zachwycała trzy lata temu i potrafi zachwycić nawet teraz. Śmiało można powiedzieć, że może to być wyznacznik dla reszty producentów, a już w szczególności tych, którzy siedzą w temacie skradanek i szeroko pojętych gier akcji – „Dishonored” to właśnie taka hybryda. Wyjątkowo udana hybryda.
Ogromna w tym zasługa dowolności, jaka płynie z obcowania z tym tytułem. Każdą misję można wykonać dosłownie na kilkanaście różnych sposobów, co wyklucza jakakolwiek liniowość. Cele misji też są płynne i potrafią zmienić sie dosłownie w mgnieniu oka. Co wtedy? Trzeba po prostu dostosować się do zmieniającej się sytuacji.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Ja sam
Gra nie traktuje gracza jak kogoś, kogo na okrągło trzeba trzymać za rączkę. Każdy, kto zaczyna przygodę z grą dostaje od razu pełną dowolność i wolność wyboru. Dostępny arsenał zadowoli zarówno tych, którzy wolą działać po cichu (np. kusza), jak również tych, którzy preferują wejścia od frontu (np. strzelba i różnej maści granaty).
To wszystko sprawia, że „Dishonored” to przede wszystkim ogromne „replayability". Po skończeniu gry i obejrzeniu napisów końcowych zapragnąłem powrócić do poprzednich misji, by przejść je na inne sposoby niż wcześniej. Dość powiedzieć, że najbardziej wytrwali mogą zaliczyć całość bez zabijania ani jednego przeciwnika. To kusi, by próbować coraz to nowych rozwiązań.
Materiał źródłowy broni się sam i robi to dobrze. Dla kogoś, kto wcześniej nie grał w „Dishonored”, takie Definitive Edition może być nie lada gratką. Tak czy inaczej szkoda, że producenci nie poszli o krok dalej i nie zerknęli na przykład na „Tomb Raider: Definitive Edition”, gdzie zmieniono naprawdę sporo.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Od przybytku głowa nie boli
Zachęcać może jednak fakt, że „Definitive Edition” to także wszystkie dodatki w jednym miejscu. Gracz w każdej chwili może więc odpalić oba fabularne rozszerzenia „The Knife of Dunwall” („Nóż Dunwall”) i „The Brigmore Witches” („Wiedźmy z Brigmore”) i sprawdzić się w wyzwaniach Dunwall City Trials. Takie postawienie sprawy to gwarancja wielu godzin dobrej zabawy.
Definitive Edition to po prostu okazja, by przypomnieć sobie świetny tytuł. Dziś wiadomo już, że dwójka się tworzy, więc Bethesda, oficjalny wydawca, myśli o tej produkcji jak o pełnoprawnej marce, którą śmiało można rozwijać. Super, bo naprawdę jest co. Byle tylko twórcy poważniej podchodzili do tematu rozmaitych reedycji. Ta nie jest zła, ale aż razi poprawnością.
„Dishonored: Definitive Edition” - recenzja