Łowienie troci zacznijmy od pozyskania wiedzy na temat tego gatunku. Troć – to ryba z rodziny łososiowatych, w budowie bardzo podobna do łososia, od którego odróżnia ją bardziej krępe ciało oraz większy pysk i głowa. Grzbiet troci jest szarawy lub brązowy, boki są jaśniejsze, a brzuch – srebrzysty. W okresie tarła u samców troci na bokach pojawiają się czerwone plamki, które z czasem przybierają miedzianobrązową barwę. 
Wędrówki tarłowe tych ryb odbywają się przeważnie od lipca do listopada. Tarło natomiast trwa od grudnia do kwietnia. Trocie, które spływają z rzek po tarle, na ogół chude i pokaleczone (obtarcia po bokach), określane są jako kelty. W zupełnie innej kondycji pozostają osobniki wpływające do rzek, zwane srebrniakami. Są one silne, dobrze odżywione i bardzo waleczne. Na te ryby można zapolować latem i jesienią. Troć wędrowna żyje nawet 20 lat i osiąga 100 cm długości. Rekord Polski padł w 2000 roku w Parsęcie: medalowa sztuka liczyła 113 cm długości i ważyła 14,7 kg.
Gdzie na troć?
Jak podaje portal Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego im. prof. Krzysztofa Skóry, troć występowała dawniej w naszych wodach bardzo licznie. Jej populację mocno ograniczyły m.in. regulacja rzek, degradacja naturalnych siedlisk oraz zanieczyszczenia. Jednocześnie, jak podkreślają eksperci, stan wód w polskich rzekach systematycznie poprawia się. Mimo innych negatywnych czynników, np. działalności kłusowników oraz nieracjonalnej gospodarki rybackiej, w ostatnich latach przybywa troci. 
Według danych magazynu „Wędkarz Polski” dotyczących okazów trociowych złowionych w polskich wodach w latach 1992–2000, do łowisk trociowych zalicza się 14 rzek. Gatunek ten spotkamy w dorzeczu Wisły poniżej stopnia wodnego we Włocławku, tj. w Drwęcy, Wdzie czy Wierzycy oraz samej Wiśle. W dorzeczu Odry troć występuje w Inie, Drawie, Gwdzie oraz Warcie. Łowiskami trociowymi są również rzeki Pomorza, uchodzące bezpośrednio do morza, czyli Parsęta, Wieprza, Reda, Słupia oraz Grabowa. 
Wędka
Kompletowanie pierwszego zestawu trociowego zacznijmy od kija. Wędzisko trociowe, którym bez obaw połowimy zarówno kelty, jak i srebrniaki, to 3-metrowy spinning o ciężarze wyrzutowym 25–60 g. Początkującym wędkarzom odradza się sztywne kije ze względu na mniejszy margines błędu przy zacinaniu. Bardziej odpowiednie dla nich będzie wędzisko o akcji półparabolicznej lub parabolicznej, które zamortyzuje szarpnięcia walczącej ryby. 
Jeżeli interesuje nas łowienie troci metodą muchową, to sprawdźmy ofertę wędzisk długości 3,3–4,5 m, które są przeznaczone do linek większej grubości (AFTM 7–14). W ofercie niemal każdego producenta wędzisk muchowych znajdziemy kije oznaczone jako Trout lub Trout Fly – będą nimi oznaczone wędki mocne, przeznaczone do połowu dużych szczupaków oraz gatunków łososiowatych. Kołowrotek, z kolei, powinien być odpowiednio wytrzymały, dysponujący mocnym przełożeniem. Najbardziej uniwersalna wielkość szpuli to 3000–3500 typowa dla kołowrotków służących do połowów sandaczy z opadu oraz jeziorowych szczupaków.
Przynęta
Najbardziej popularnymi przynętami trociowymi będą wahadłówki, obrotówki oraz woblery. W wahadłówkach asortyment blach powinien obejmować zarówno przynęty lżejsze, o wadze 10–14 g, jak i cięższe, o wadze ok. 20 g i większej. Lżejszymi wahadłami spenetrujemy wody płytkie oraz odcinki spowolnionego nurtu. Cięższe – posłużą do obłowienia dołków oraz fragmentów z rwącym nurtem. 
Najczęściej stosowanymi obrotówkami są te w rozmiarze 2–4. Podobnie do błystek wahadłowych na rynku znajdziemy obrotówki w rozmaitej kolorystyce; doświadczeni wędkarze trociowi często wybierają srebrne i miedziane, a więc barwy stonowane, zbliżone do naturalnych. 
Optymalna długość woblerów będzie wynosić od 6–9 cm. Tutaj także pamiętajmy o posiadaniu woblerów schodzących na różne głębokości, aby obłowić zarówno płytkie, jak i głębokie fragmenty rzek. Można próbować woblerów jaskrawych lub ubarwionych klasycznie.
Oprócz odpowiedniego kija i asortymentu przynęt pamiętajmy również o kilku bardzo ważnych dla trociarza zachowaniach. Przesuwajmy się często wzdłuż brzegu, obławiając kolejne fragmenty rzeki. Róbmy to cicho, bez łamania gałęzi, głośnych rozmów, które spłoszą nawet najżarłoczniejszą rybę. Jeżeli łowimy zimą, nie zapomnijmy ciepłego ubrania, bielizny termoaktywnej oraz lekkich i ciepłych butów. Świetnie sprawdzi się tu takie wędkarskie obuwie, jakim posługują się wędkarze podlodowi. Wreszcie wypada wspomnieć o najważniejszych cnotach wędkarza (nie tylko trociowego) – cierpliwości oraz wytrwałości. Z takim przygotowaniem – prędzej czy później – osiągniemy sukces.
W Polsce przybywa miłośników łowienia troci wędrownej. Połowom w kilkunastu polskich rzekach trociowych sprzyja okres letni – wtedy silne i dobrze odżywione srebrniaki wpływają z morza na tarło. Do wędkowania trzeba się jednak odpowiednio przygotować, ponieważ ryby te potrafią być bardzo kapryśne.