Susanne Jansson debiutuje kryminałem, którego fabuła wciąga niczym grzęzawisko. Jest klimatycznie, jest mrocznie, są dreszcze niepokoju.
Dusze ofiar
Akcja rozgrywa się w Mossmarken, otwartej przestrzeni porośniętej trawą i mchem, co jakiś czas przecinanej niewysokimi sosnami, krainie mokradeł. Wędrując tymi terenami, warto trzymać się ścieżki, by nie stać się ofiarą śmiertelnej pułapki i zostać jedną z bagiennych mumii, które co jakiś czas wydobywane są z grzęzawiska.
Zainteresowani historią tych terenów szybko trafią na informację, jakoby w epoce żelaza składano tu ofiary. Z narzędzi, zwierząt, a nawet… ludzi. Kto wie, może dusze ofiar wciąż błąkają się po torfowisku? I może domagają się towarzystwa…
To tłumaczyłoby fakt, dlaczego co jakiś czas ktoś znika tutaj bez śladu, pozostawiając bliskich w rozpaczy, wśród pytań, na które nie ma odpowiedzi.
Tajemnice torfowiska
Do Mossmarken przyjeżdża Nathalie. Na torfowisku zamierza prowadzić badania naukowe. Ten przyjazd to dla niej wyzwanie, ale nie naukowe, a prywatne. Kobieta wychowała się w tych rejonach, opuszczając je w dramatycznych okolicznościach. To właśnie ona znajduje nieprzytomnego mężczyznę z urazem głowy. Dzięki szybkiej interwencji być może uda się mu przeżyć, ale fakt pozostaje faktem – ktoś go zaatakował, a to już sprawa dla policji.
Śledztwo prowadzi komisarz Leif Bergenn, a tuż u jego boku kręci się Maya Linde. Kobieta na co dzień z powodzeniem zajmująca się fotografią artystyczną pracuje także jako fotograf policyjna. Co uda im się odkryć? Jakie tajemnice kryją torfowiska? Jakie sekrety mają mieszkańcy tych okolic?
Klimat, emocje, przemijanie
Susanne Jansson zadebiutowała powieścią klimatyczną i wywołującą dreszcze. Nieco zbyt dużo zdradziła w dwóch pierwszych rozdziałach, więc nieśmiało doradzam rozpoczęcie lektury od siedemnastej strony, ale to właściwie jedyny mój zarzut.
„Torfowisko” nie nuży ani przez moment, choć nie jest to kryminał z dynamiczną fabułą. Szwedka świetnie buduje nastrój, dba o intrygujące tło, a jej bohaterowie należą do tych autentycznych, w których działania i emocje się wierzy. Na dodatek właściwie każdy ma jakiś sekret, który starannie ukrywa, choć jego ujawnienie mogłoby pomóc w szybszym rozwiązaniu sprawy napadu i innych spraw związanych z dramatami z przeszłości. Pytań pojawia się znacznie więcej, a odpowiedzi ułożą się w mrożącą krew w żyłach opowieść o niewielkiej społeczności.
Kryminał Susanne Jansson kryje w sobie rozważania na temat przemijania, nieuchronności zmian, prób uwiecznienia i zatrzymania przeszłości, nieśmiertelności duszy czy kruchości ciała.
Mam nadzieję, że autorka wróci do nas z kolejną tak klimatyczną i intrygującą książką. Będę jej wypatrywać.
Źródło okładki: www.marginesy.com.pl
Miejsce na swój sposób piękne, ale i niebezpiecznie. Tytułowe „Torfowisko” Susanne Jansson kryje w sobie wiele mrocznych sekretów. Kiedyś składano tu ofiary. Do dziś zdarza się, że ktoś stamtąd nie wraca. Ostatnio zaginionych jest więcej niż zwykle…