Choroba o egzotycznie brzmiącej nazwie Hashimoto jest główną przyczyną niedoczynności tarczycy. Polega ona na niszczeniu komórek tarczycy na drodze procesu zapalnego i jak wiele chorób autoimmunologicznych dotyka przede wszystkim kobiety. Nawet niewielkie odchylenia poziomu hormonów mogą powodować zaburzenia snu i trawienia, uczucie zimna, obniżenie ciśnienia, przesuszanie się skóry, zły stan włosów i paznokci oraz problemy z zajściem w ciążę. Choroba wymaga leczenia hormonalnego, jednak zmniejszenie stanu zapalnego, a co za tym idzie – poprawę stanu zdrowia i samopoczucia wspomagać powinna dietoterapia i aktywność fizyczna.
Zalecenia dietetyczne w chorobie Hashimoto
Lista ograniczeń dietetycznych jest olbrzymia. Należy wyeliminować ryby morskie i nabiał, wieprzowinę i kurczaka, uważać na wołowinę i jaja. Nie jeść warzyw zawierających goitrogeny, warto też wyeliminować gluten, niewskazane są kawa, herbata i alkohol, rośliny psiankowate i strączkowe oraz wiele olejów roślinnych. To tylko ogólne zalecenia, bo faktycznie nie ma jednej wspólnej metody, a każdy chory na Hashimoto powinien być pod stałą opieką endokrynologa i dietetyka, którzy będą w stanie dobrać zbilansowaną dietę, opartą na poziomie hormonów tarczycy TSH, T3, T4 i ilości przeciwciał TG i TPO we krwi. 
Dietoterapię najlepiej rozpocząć jak najwcześniej, co pozwoli na zatrzymanie albo spowolnienie procesu chorobowego. Chory powinien obserwować swój organizm i przeprowadzać własne badania np. wyłączając z diety jakiś produkt na co najmniej trzy tygodnie i potem przywracając go. Samopoczucie psychofizyczne będzie najlepszą wskazówką dietetyczną.
Aktywność i sport
Osoby z zaburzeniami działania tarczycy często mają problemy z utrzymaniem prawidłowej masy ciała. Choć wszyscy chcemy wyglądać dobrze, to powinniśmy zdawać sobie sprawę, że źle dobrana aktywność fizyczna może narobić wiele szkody w naszym organizmie i nie chodzi jedynie o możliwość kontuzji.
Choroby tarczycy mają to do siebie, że intensywny wysiłek może u chorego zachwiać a nawet całkowicie zaburzyć gospodarkę hormonalną. Specyfika Hashimoto sprawia dodatkowo, że każdy, nawet pozornie niezwiązany z tarczycą stan zapalny może pogorszyć wyniki. Dlatego osoby z chorobami autoimmunologicznymi, a w szczególnie Hashimoto, muszą się trzymać złotej zasady: żadnego stresu. 
O ile nie zawsze udaje się to osiągnąć na co dzień, o tyle można tego unikać w sporcie. Trzeba zatem wystrzegać się wyczerpujących treningów o wysokiej intensywności: tae-bo, tabata, pewne rodzaje zorganizowanych zajęć fitness opartych na ćwiczeniach interwałowych, sprinty ale również biegi na bardzo długie dystanse, spinning. Każda aktywność, która sprawia, że tętno rośnie powyżej 80-85 proc. tętna maksymalnego, to już obciążenie, które ciało odbiera jako stres. 
Jednak organizm powinien otrzymywać codzienną dawkę ruchu i tu z pomocą przyjść może choremu przejażdżka rowerem, spacer z kijkami lub trucht z psem, godzina na pływalni, 45 minut nieintensywnego biegania na orbitreku. Wystarczy zakupić legginsy bądź spodenki sportowe, koszulkę termoaktywną, wygodne obuwie i stanik sportowy. Zajęcia na basenie wymagać będą spodenek lub stroju pływackiego, ewentualnie czepka i okularów.
Niestety trzeba będzie też pożegnać się z myślą o ćwiczeniach z dużymi obciążeniami. Mają one za zadanie rozbudowywać mięśnie, odbywa się to jednak poprzez zrywanie na treningu i odbudowywanie podczas odpoczynku włókien mięśniowych. Te mikrouszkodzenia oznaczają dla organizmu nieustanną walkę z drobnymi stanami zapalnymi, a to bardzo niewskazane w tej chorobie. Zamiast tego sprawdzą się zorganizowane zajęcia o niskiej intensywności, wzmacniające siłę mięśni: kalistenika, niektóre ćwiczenia z TRX, pilates, joga. Jednak i tu warto ograniczyć się do 3-4 godzin zajęć tygodniowo.
Odpowiednia ilość ruchu dotleni organizm, zrelaksuje, pomoże w utrzymaniu prawidłowej masy ciała. W praktyce przełoży się to na lepszy sen i samopoczucie w ciągu dnia, co bardzo korzystnie wpłynie na stan zdrowia każdego dotkniętego tą chorobą.
Co ćwiczyć z chorobą Hashimoto?