Samej autorki przedstawiać nie trzeba. Jej nazwisko pojawia się nawet w zestawieniach potencjalnych noblistów, a wiadomo, że pisarze tworzący fantastykę rzadko bywają aż tak doceniani. „Rybak znad Morza Wewnętrznego” to już trzecia książka Le Guin, którą w pięknej szacie graficznej wznawia wydawnictwo Prószyński i S-ka. Objętość zarówno tej, jak i poprzednich tomów onieśmiela, ale zważywszy iż w środku znajdują się krótsze teksty, łatwo zapoznawać się z nimi stopniowo, odkrywając coraz to nowe walory twórczości tej wybitnej pisarki.
Nasze tu i teraz
Nawet czytelnicy stroniący od fantastyki powinni odnaleźć coś dla siebie w tekstach Le Guin. Ona sama pisze we wstępie do jednej z części książki, że „fantastyka naukowa poszerza nasze tu i teraz”. Jej opowiadania nie przenoszą nas w obce światy po to, żebyśmy zachwycili się wyobraźnią autorki i uciekli od rzeczywistości. Wykreowane przez nią światy i istoty są metaforami, przez ich pryzmat możemy dowiedzieć się czegoś o sobie i o naszej rzeczywistości. Mamy tu rozważania o niewolnictwie, dyskryminacji, o ustroju totalitarnym i fanatyzmie. Teksty przeplatają się, podniosłe i symboliczne opowiadania sąsiadują z zabawnymi lub przerażającymi historyjkami. Przenosimy się z Ziemiomorza na planety Ekumeny, nie czując żadnego dysonansu.
Wiele światów
Teksty zawarte w „Rybaku znad Morza Wewnętrznego” dotyczą bowiem obu uniwersów wykreowanych przez autorkę, znanych już polskiemu czytelnikowi ze zbiorów „Ziemiomorze” (recenzja) i „Sześć światów Hain” (recenzja). Część pierwsza nosi wiele mówiący tytuł „Wszystkie strony świata” i w istocie zawiera opowiadania dotyczące najprzeróżniejszych zakamarków. Są tu teksty zarówno o Ekumenie, jak i o Ziemiomorzu, które powstały dość dawno i należą do najwcześniejszych opowiadań autorki. Kolejne części, również zawierające nowele i krótsze teksty, to tytułowy zbiór „Rybak znad Morza Wewnętrznego” i „Cztery drogi ku przebaczeniu”. Często przenoszą nas na obce planety, a niektóre zawierają motywy znane chociażby z popularnej serii o Harrym Potterze, takie jak Kamień Wskrzeszenia i Czarna Różdżka. Niektóre są wyraźnym nawiązaniem do historii Stanów Zjednoczonych, a także trafnie diagnozują współczesne problemy społeczne. Wreszcie dwie ostatnie części to „Urodziny świata”, opowiadające o Ekumenie, i jedyna powieść w zbiorze, czyli „Opowiadanie świata”.
Le Guin potrafi tworzyć pełnokrwistych bohaterów, których łatwo zrozumieć i polubić. Pisze plastycznie, malowniczo, lektura całości zajmuje więc sporo czasu nie tylko ze względu na objętość zbioru, ale także dlatego, że tak piękny język warto powoli smakować. Na szczęście łatwo podzielić sobie lekturę na części i spokojnie cieszyć się tą niezwykłą publikacją.
Zobacz także inne książki Ursuli K. Le Guin.
Źródło okładki: proszynski.pl
Czy w krótkiej recenzji możliwe jest omówienie ponad tysiąca stron tekstu, zawierającego w dodatku czterdzieści opowiadań, z których każde jest inne? Prawdopodobnie jest to próba skazana na porażkę, dlatego od samego początku podkreślę to, co najważniejsze – książka Le Guin to lektura obowiązkowa dla fanów literatury fantastycznej.