„Na rozstaju dróg” to druga część bestsellerowych „Dzienników pisanych w drodze” Richarda Paula Evansa. Historia Alana, który po śmierci żony i stracie majątku wyrusza w pieszą podróż przez Amerykę, wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od czytania aż do samego końca. Alan budzi się w szpitalu Świętego Serca po tym, jak w pierwszej części powieści, prawie na samym początku swojej wędrówki, został zaatakowany przez grupę agresywnych nastolatków. Pobyt w szpitalu i powolne dochodzenie do zdrowia sprawiają, że jego podróż, która początkowo miała być sposobem na pogodzenie się ze śmiercią żony, staje się czymś więcej. W czasie rekonwalescencji doświadcza dobroci innych i przekonuje się, że raz uczynione dobro jest w stanie do nas powrócić.
Siła bezinteresownej pomocy
Niezwykle ważną rolę w powieści grają bohaterowie drugoplanowi. Los stawia ich na ścieżce Alana, a każda z poznanych przez niego osób wnosi do życia głównego bohatera pozytywną energię oraz mądrość wyniesioną z własnych doświadczeń. Spotkania z Normą, Angel czy Kailamai pokazują głównemu bohaterowi, że każdy z nas kryje w sobie, czasem mroczną, historię i tylko od nas zależy, jak ją wykorzystamy. Krąg dobrych uczynków zatacza koło, a Alan dzięki spotkanym na swojej drodze niezwykłym osobowościom odkrywa, że najlepiej poradzić sobie z bólem, czyniąc dobro. Evans opisuje historię o poszukiwaniu ukojenia oraz radzeniu sobie ze stratą poprzez pomaganie innym.
Niebanalna historia o życiu
Druga część „Dzienników pisanych w drodze” jest zdecydowanie lepsza od poprzedniej. Evans napisał wciągającą powieść opartą na dobrze znanym schemacie – człowiek po stracie wszystkiego, co było dla niego drogie, postanawia zacząć od nowa. Jednak „Na rozstaju dróg” jest powieścią niebanalną, pełną dobrze napisanych, wyrazistych postaci i wciągającej fabuły. Autor umiejętnie uwodzi pięknymi opisami oraz spokojną na pierwszy rzut oka akcją.
Powieść pełna ciepła
Historia Alana wzrusza i podtrzymuje na duchu. Opowiada o skrajnościach, z którymi spotykamy się w życiu, takimi jak radość i rozpacz czy nadzieja i ból. Powieść pełna jest realnych, bolesnych wydarzeń, ale także chwil pełnych szczęścia i nadziei. Droga, którą przebywa Alan, jest doskonalone opisaną metaforą życia, od której ciężko się oderwać. Gdy dochodzi się do końca powieści, od razu pojawia się potrzeba, by sięgnąć po ostatnią część serii i przekonać się, jak zakończy się wędrówka Alana.
Źródło okładki: www.znak.com.pl
„Na rozstaju dróg” Richard Paul Evans – recenzja