Joanna w tarapatach
Bohaterką większości powieści Chmielewskiej jest Joanna, obdarzona inteligencją i miłością do hazardu, a także niezwykłym talentem do pakowania się w kłopoty, z których musi się potem pracowicie wywijać. We „Wszyscy jesteśmy podejrzani” widzimy ją w „środowisku naturalnym” – pracowni projektowej, gdzie zamordowano jednego z pracowników. Joanna wraz ze swą przyjaciółką Alicją (zresztą również bohaterką innych utworów) prowadzą śledztwo na własną rękę (z drobną jedynie pomocą sił nadprzyrodzonych), odkrywając starannie skrywane tajemnice kolegów oraz codzienne bolączki firmy. Kiedy Alicja wyprowadza się do Danii, Joanna składa jej wakacyjne wizyty, zwykle brzemienne w niezwykłe wydarzenia. Niewinna z pozoru wizyta w nielegalnym kopenhaskim kasynie kończy się strzelaniną, podczas której Joanna poznaje „Całe zdanie nieboszczyka”. Ciężko ranny mężczyzna przed śmiercią przekazuje jej bowiem ciąg liczb. Jako jedyna posiadaczka tego bezcennego szyfru zostaje porwana przez gangsterów, którzy wywożą ją do swojej siedziby w Brazylii i tam próbują zmusić do ujawnienia tajemnicy. Ale nie z Joanną takie numery! Nic jej nie powstrzyma przed ucieczką i nie spocznie, póki szajka nie zostanie rozbita. Po tak dramatycznych przejściach Kopenhaga powinna się bohaterce źle kojarzyć – nic bardziej mylnego. Wraca do domu Alicji, by znaleźć tam wytchnienie. Spokojna, jednak podmiejska willa przypomina raczej dworzec kolejowy, a nie cichą przystań. Podczas powitalnego przyjęcia z udziałem kilkunastu osób ginie zasztyletowany jeden z gości, a później, co chwila, tajemniczy zbrodniarz dokonuje kolejnych zamachów. Do akcji wkracza duńska policja na czele w panem Muldgaardem, posługującym się nader osobliwą polszczyzną. Joanna też postanawia uruchomić swoje śledcze zdolności. „Wszystko czerwone” wyróżnia niesamowite tempo i cała galeria niesamowitych postaci, jakie przewijają się przez dom Alicji.
Architekci i hazardziści
Znajomość środowiska architektów wykorzystała Chmielewska kilkakrotnie – bez wątpienia najlepiej w mistrzowskim „Lesiu”. Tytułowemu bohaterowi praca etatowa wybitnie przeszkadza w realizacji twórczych wizji, a egzekwująca dyscyplinę pracy kadrowa wyrasta na główną przeszkodę, na drodze do sukcesu. Niemiłej współpracowniczki należy się więc pozbyć. Kolejne zbrodnicze plany Lesia rozkręcają lawinę wydarzeń, nad którą nikt już nie może zapanować. Co więcej, Lesiowe szaleństwo zaczyna się udzielać pozostałym architektom, którzy również wkraczają na drogę przestępstwa – chociaż wyłącznie w szlachetnych celach.Joanna Chmielewska była też stałą bywalczynią kasyn, uwielbiała grę na automatach oraz wyścigi konne. Tej swojej pasji również poświęciła wiele miejsca w książkach. Światek wyścigowy: jeźdźców, trenerów i bywalców warszawskiego Służewca pokazała na przykład we „Florencji, córce Diabła”, opowieści o niezwykle utalentowanej klaczy, dzięki której na torze nie tylko rozgrywają się emocjonujące widowiska sportowe, ale przy okazji rozbiciu ulega wyścigowa mafia. Bywalcy Służewca rozpoznają w książce wiele prawdziwych postaci, jest to też kopalnia anegdot.
Chmielewska dla młodszych
Joanna Chmielewska pisywała także dla młodych czytelników. Jedenasto- czy dwunastolatki mogą sięgnąć po „Nawiedzony dom”, pierwszy tom o przygodach swoich rówieśników, rodzeństwa Janeczki i Pawełka, obdarzonych niezwykłą inteligencją, dociekliwością i życiowym sprytem. Dzielnym wspólnikiem ich przygód jest pies Chaber, który porozumiewa się ze swymi opiekunami niemal jak człowiek. Zrujnowana willa, którą odziedziczył ojciec dzieci, okazuje się być miejscem szalenie ciekawym i wartym wszechstronnego zbadania. Tylko sąsiadka budzi podejrzenia – a więc, rzecz jasna, Janeczka i Pawełek zaczynają się interesować jej zachowaniem, a przy okazji odkrywają mordę upiora i maszynę do odstraszania wrogów... Nieco starszych mogą przekonać do siebie opowieści o Teresce i Okrętce, szesnastoletnich uczennicach prowadzących na pozór „Zwyczajne życie”. Na pozór, bo do typowych dla tego wieku problemów domowych i szkolnych oraz pierwszych rozterek sercowych dochodzi imponująca praca społeczna, polegająca na uzbieraniu potężnej liczby sadzonek. Dziewczyny kręcą się więc wieczorami po rozmaitych podejrzanych okolicach, nieświadome zupełnie, że wplątują się w kryminalną aferę.Książki Joanny Chmielewskiej można albo uwielbiać, pochłaniać i zaśmiewać się przy nich do łez, albo robić kwaśne miny i stwierdzać, że nie ma w nich nic zabawnego, a i kryminały z nich takie sobie. Wśród ponad sześćdziesięciu jej powieści i poradników (w tym nietypowa książka kucharska) są też oczywiście i książki przeciętne, i całkiem słabe. To jednak nie zmienia faktu, że po najlepsze powieści Chmielewskiej warto sięgnąć – jeśli się nam spodobają, mamy gwarantowaną dobrą zabawę.
Zobacz inne książki Joanny Chmielewskiej.
Joanna Chmielewska, jak sama wspominała, o pisaniu marzyła od zawsze. Zanim jednak zadebiutowała, została architektem, zdobyła praktykę na warszawskich budowach i w biurze projektowym. Uważała, że trudniej jest napisać książkę, która czytelnika rozbawi, niż taką, która go skłoni do płaczu. Już debiutancki „Klin” z 1964 roku wyróżniał się poczuciem humoru i niesztampową, romansowo-kryminalną fabułą. Tak naprawdę jednak Joanna Chmielewska skrzydła rozwinęła później.