Nie jest to pierwsza książka debiutantki, wokół której powstaje sporo zamieszania. „Czas żniw” Samanthy Shannon jest jednak zaskakująco dobry jak na powieść napisaną przez studentkę, choć bez wątpienia nie należy się nastawiać na to, że autorka zostanie nową J.K. Rowling albo Suzanne Collins. Wprawdzie jej saga ma mieć siedem tomów, tak jak cykl o Harrym Potterze, zaś bohaterka momentami do złudzenia przypomina Katniss z „Igrzysk śmierci”, na tym jednak podobieństwa się kończą. Mimo to czas spędzony na lekturze „Czasu żniw” nie będzie stracony, zwłaszcza jeśli nastawimy się na lekturę niezbyt oryginalną, ale jednak wciągającą.
Intrygujące tło wydarzeń
Akcja toczy się w niedalekiej przyszłości w Anglii. Jest rok 2059, Londyn jest swoistą twierdzą, zaś zamiast Wielkiej Brytanii istnieje państwo o nazwie Sajon. Niektórzy obywatele Sajonu mogą popisać się szczególnymi zdolnościami. Nazywa się ich jasnowidzami, choć nie wszyscy przepowiadają przyszłość. Niektórzy, ci najbardziej wyjątkowi, potrafią opuszczać swoje ciało i wnikać w podświadomość innych ludzi. Nie chwalą się swoimi umiejętnościami, a przynajmniej nie otwarcie – władze Sajonu próbują kontrolować wszystkich obywateli, zaś jasnowidzów skazują na więzienie, tortury, a nawet śmierć.
Główna bohaterka, Paige, należy oczywiście do jasnowidzów, a konkretniej do najbardziej elitarnej grupy – sennych wędrowców. Przyłącza się do grupy sabotażystów, którzy próbują przechytrzyć system, pewnego dnia jednak zostaje schwytana. Następnego dnia budzi się w miejscu tajemniczym, złowrogim, a zarazem fascynującym – w karnej kolonii w Oksfordzie.
Kolonia, założona na dawnych terenach uniwersytetu, jest miejscem złowrogim, ale też fascynującym. Paige szybko przekonuje się, że wszystko, co do tej pory wiedziała o własnym kraju, było kłamstwem. Nadzorcami jej więzienia są Refaici, istoty o nadprzyrodzonym zdolnościach, które zawarły układ z władzami Sajonu. Co dwadzieścia lat dostają od nich jasnowidzów, których mogą przeszkolić dla własnych, na razie jeszcze nieujawnionych czytelnikowi, potrzeb.
Świat stworzony przez Shannon imponuje rozmachem i dbałością o szczegóły. Jej Londyn i Oksford są mroczne, sugestywne i intrygujące. Razem z bohaterką odkrywamy sekrety kolonii karnej, dowiadujemy się, gdzie można czuć się spokojnym, a w które zaułki lepiej się nie zapuszczać. Uliczki, zapuszczone mieszkania, dzikie okolice – wszystko to mocno oddziałuje na wyobraźnię czytelnika.
Zabawa motywami
Autorka „Czasu żniw” sprawnie żongluje znanymi z innych powieści motywami. Sporo tu elementów typowych dla urban fantasy – półświatek Londynu, cyniczna bohaterka, specyficzna grupa społeczna, w której się ona obraca. Jednocześnie jej główny antagonista i druga najlepiej zarysowana postać książki wydaje się być wcieleniem pana Rochestera – tajemniczego, skrywającego mroczne sekrety, brzydkiego, a przecież pociągającego bohatera wiktoriańskiej powieści. Shannon zresztą otwarcie pokazuje, że inspirowała się „Jane Eyre”, rozpoczynając swoją powieść mottem pochodzącym z książki Charlotty Brontë.
Jako że „Czas żniw” jest dopiero pierwszym tomem cyklu, sporo tu kwestii niezamkniętych, wydarzeń niewyjaśnionych, scen nieco zbyt enigmatycznych. Jeśli jednak autorka nie zawiedzie, kolejne części mogą okazać się lepsze, jako że zarówno wizja świata, jak i postaci głównych bohaterów niosą z sobą wielki potencjał.
„Czas żniw” w formie e-booka można w tej chwili kupić już za ok. 28 zł.
Źródło okładki: www.wsqn.pl
Debiutancka powieść 21-letniej pisarki trafiła błyskawicznie na siódme miejsce na liście bestsellerów „New York Timesa”, zaś wielu czytelników okrzyknęło Samanthę Shannon nową gwiazdą literatury młodzieżowej.