Van Halen „Fair Warning”
Mimo że zespół pozostaje do dzisiaj niekwestionowaną ikoną rocka, to jednak ta płyta, choć należąca do jednych z najlepszych z Davidem Lee Rothem na wokalu, gdzieś zagubiła się pomiędzy pozostałymi krążkami amerykańskiej grupy. Współcześnie niewiele osób o niej pamięta, a płyta poziomem jest porównywalna z legendarnym debiutem „Van Halen” oraz ostatnią płytą w latach 80. z wcześniej wymienionym wokalistą – „1984”.
Na tę w sumie krótką, bo zaledwie półgodzinną, płytę składa się 9 utworów. Jest to absolutnie klasyczny Hard Rock, taki jaki znamy z wielu wcześniejszych i późniejszych dokonań zespołu. Był to najsłabiej sprzedający się album grupy z wczesnego etapu kariery. Trafił do sprzedaży 29 kwietnia 1981 roku, a rozszedł się w ponad dwóch milionach egzemplarzy, co jak na standardy grupy wcale nie było liczbą zawrotną. Zapewne między innymi to jest powodem, że album dzisiaj nie cieszy się dużą popularnością.
Pierwszą promującą płytę piosenką było wesołe „So This Is Love?”, charakteryzujące się wstępem na basie i perkusji. Drugim singlem, a zarazem ostatnim, było chyba najlepsze na płycie „Unchained”. O sile utworu stanowił miażdżący riff główny i śpiewany pod niego melodyczny refren, który przyjdzie każdemu zapamiętać na długo. Warto tutaj jeszcze wspomnieć jeden utwór. Jest nim otwierające płytę „Mean Street”. Rozpoczyna się ono gitarowym popisem Eddiego Van Halena, by później przejść w doskonałą, rockową zagrywkę, która nadaje całej piosence niesamowity groove.
Mimo że mniej znana, to płyta jest nie do pomylenia w brzmieniu z żadnym innym artystą. Charakterystyczna, pełna solowych przebitek gra Eddiego Van Halena pozostaje do dzisiaj ikoniczną dla całego gatunku. Okraszone jest to niezwykłą charyzmą frontmana i wokalisty Davida Lee Rotha. Brzmienia całości dopełnia niesamowita, popisowa gra perkusisty Alexa Van Halena oraz lekko bluesowy, poszerzony rockowo-funkowym pazurem bas Michaela Anthonyego. Krążek wyprodukował współpracujący z Van Halenem od początku istnienia zespołu Ted Templeman.
Ratt „Invasion of your Privacy”
Druga płyta zespołu Ratt została wydana 13 czerwca 1985 roku. Dotarła do 7. miejsca na liście Bilboardu, tak samo jak debiut. Sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy, jednak dosyć szybko, po kilku latach grupa odeszła w zapomnienie. Pierwszy krążek jeszcze można napotkać gdzieniegdzie w odmętach zestawień najlepszych rockowych wydawnictw. Jednak drugiego longplaya Ratt próżno tam szukać, a jest to płyta na pewno zdecydowanie bardziej dojrzała od swojej poprzedniczki.
Słuchając longplaya, usłyszymy 10 utworów o dosyć podobnej budowie i klimacie. Jednak trudno nazwać ją nudną. Jest to zdecydowanie najbardziej zbliżająca się do metalu płyta w tym zestawieniu, jednak wciąż mocno hołduje stylistyce amerykańskiego Hard Rocka, o czym świadczy fakt, że niejednokrotnie utwory znajdowały się na playlistach radiowych.
Piosenki, które charakteryzują najlepiej tę płytę, to utwory ją promujące. „Lay It Down” to chyba jedyny utwór z tego krążka, który jest pamiętany przez większość słuchaczy. Nic dziwnego, w końcu piosenkę napędza jeden z najlepszych rockowych riffów wszech czasów. Drugim singlem był otwierający cały longplay „You're in Love”, charakteryzujący się hipnotyczną zagrywką gitarową. „What You Give Is What You Get” to dosyć powolny utwór z głównym motywem o zabarwieniu metalowym, który wyszedł jako ostatni utwór promujący płytę, jednak tylko na rynku japońskim.
Surowy styl i powtarzające się, mocne riffy gitarzystów Robbina Crosby'ego i Warenna DeMartini były wizytówką Ratt. Uzupełniała je prosta, ale trzymająca wszystko w ryzach gra sekcji rytmicznej, czyli basisty Juana Crouciera i perkusisty Bobby Blotzera. Do tego dochodziła charakterystyczna barwa głosu wokalisty Stephena Pearcyego oraz teksty, często o zabarwieniu seksualnym. Za produkcję krążka odpowiadał Beau Hill, który zostanie jeszcze wspomnianym w tym zestawieniu.
Winger „Winger”
Płyta została wydana 10 sierpnia 1988 roku. Była debiutem Kipa Wingera i spółki. Najwyżej na zestawieniu Bilboardu, bo aż na 21 miejscu, znalazła się 11 lutego 1989 i pozostawała na liście 63 tygodnie. W USA rozeszła się w ponad milionie egzemplarzy. Niestety wraz z nadejściem lat 90. sprzedaż znacznie spadła i do dzisiaj tylko najwięksi koneserzy muzyki tamtego czasu o niej pamiętają.
Na krążku znajdowało się 11 piosenek. Wszystkie utwory były utrzymane w granicach Hard Rocka i stylistyki progresywnego glam metalu. Jednak wciąż były to dźwięki przyjazne radiu i nadzwyczaj często, w niedługim czasie od premiery, można było je usłyszeć w wielu amerykańskich stacjach.
Największe przeboje z tej płyty to cztery single. Pierwszym wydanym utworem promującym krążek był energetyczny „Madalaine” z charakterystycznym i krzykliwym refrenem. Rozpoczynało go intro na gitarze akustycznej. Drugim, ze świetnym riffem głównym, było „Seventeen”, które najprawdopodobniej jest najpopularniejszym utworem grupy. Z kolei „Headed for a Heartbreak” charakteryzuje się doskonałą ścieżką klawiszy, które budują niesamowity nastrój refrenu. Ostatni singiel – „Hungry” rozpoczyna się smakowitym motywem instrumentów smyczkowych, by potem przejść w rockową jazdę bez trzymanki.
Płyta krótko po premierze była bardzo ciepło przyjęta przez krytyków. Charakteryzowała się doskonałym, jak na tamte czasy, brzmieniem i produkcją, dzięki świetnej pracy Beau Hilla, producenta współpracującego z grupą. Słychać, że zespół, wydając krążek, wiedział czego chce, a główna dwójka kompozytorów, czyli basista, wokalista i lider zespołu Kip Winger oraz gitarzysta Reb Beach, wykonała niesamowitą robotę.
Powyższe płyty stanowią esencję z trzech różnych podejść do Hard Rocka w typowo amerykańskim brzmieniu. Od dosyć wesołego, pełnego przestrzeni grania Van Halena, przez prostotę i surowość Ratt, po skomplikowane formy Wingera. Każde z tych wydawnictw powinno znaleźć się na półce prawdziwego fana rocka.
W latach 80. Hard Rock królował i był jednym z najpopularniejszych gatunków muzycznych tamtego okresu. Nic więc dziwnego, że wówczas na scenie występowała cała masa artystów reprezentujących ten styl. Było ich na tyle dużo, że doskonałe płyty, jakie wówczas nagrywali, dzisiaj są już często zapomniane przez ogół słuchaczy. Oto lista trzech najlepszych takich wydawnictw.