Kto w dzisiejszym świecie ma szansę na chwile sławy?
Życie w takich miejscach jak Fjällbacka i okoliczne, równie nieduże miasteczka toczy się zwykle dość powolnym tempem. Ludzie bardziej interesują się lokalnymi ploteczkami, niż tym, co dzieje się w dużych aglomeracjach, lecz i tu dociera (niestety!) moda na ekscytowanie się różnymi głupimi programami typu reality show. W „Ofierze losu” właśnie to tło jest jednym z ciekawszych elementów. Dzięki staraniom jednego z lokalnych włodarzy, liczącego na promocję i turystów, do miasta ściąga ekipa filmowa, która przez miesiąc ma kręcić materiał o bohaterach pozbieranych z różnych programów. Umieszczono ich w różnych miejscach pracy, skoszarowano, wyposażając w olbrzymią ilość alkoholu, i twórcy tylko czekają na to, jakie ekscesy z nudów wymyślą młodzi „celebryci”. I długo nie będą musieli czekać. Kulisy takich produkcji są tu naprawdę ciekawym wątkiem.
Kto ma tyle intuicji, by rozwiązać dawno zamknięte sprawy?
Partner głównej bohaterki, dzięki któremu często ma ona dostęp do różnych informacji i dzięki któremu (nie ukrywajmy tego) może potem pisać intrygujące powieści, to policjant miejscowego posterunku. Nie jest tu szefem, choć to dzięki jego rozgarnięciu i dobremu podziałowi obowiązków ich placówka w miarę normalnie funkcjonuje. Facet jest nie tylko dobrym śledczym, upartym i dokładnym, ma też tzw. „nosa”, czego świadkami jesteśmy i tym razem. Wydawałoby się, że to zwykły wypadek samochodowy – ofiara pod wpływem, śmierć na miejscu, ale coś jednak zwróciło uwagę Patrika Hedströma na tyle, że nie chciał odłożyć sprawy do szuflady. Żmudne dochodzenie doprowadzi go do wstrząsających odkryć, a śledztwo na tyle się rozrośnie, że wszyscy przy nim pracujący zaczną wątpić w swoje możliwości.
No i wreszcie: kto się żeni?
Dodajmy do tego jeszcze wątek, który zajmuje tu wcale nie mniej miejsca: Patrik i Erica postanowili wreszcie sformalizować swój związek. Wyjątkowo więc (dla powieści z tego cyklu) bohaterka nie wtrąca się do śledztwa i nie próbuje sama rozwiązać sprawy. Mamy za to typowe nerwy, przygotowania do ślubu i wesela, frustracje, że wiele spraw trudno ogarnąć (bo i jak to zrobić, jak męża wciąż nie ma, a jak jest, to i tak myśli głównie o śledztwie?). Samo życie. Właśnie chyba za takie obrazki z życia rodzinnego – zwykłe radości i smutki, przeżywane traumy i wsparcie, jakie mogą dawać bliscy czy znajomi – czytelnicy pokochali Läckberg. Sama intryga kryminalna, choć ciekawa, jest zwykle przecież jednak do przewidzenia, zwłaszcza że w książce porozrzucane są różne tropy. Tło obyczajowe, portrety różnych postaci i ich historie są w „Ofierze losu” równie interesujące, więc to im poświęcamy prawie tyle samo albo nawet więcej uwagi. Normalni ludzie i ich zwyczajne domy, rodziny, sprawy, wydają nam się po prostu bliżsi niż jacyś wymyślni psychopaci i ścigający ich samotni gliniarze w wiecznej depresji, którą leczą alkoholem.
Może i nie ma tu szybkiej akcji, jakiejś szczególnie mrocznej zagadki i atmosfery, która by wywoływała ciarki na plecach, ale mimo to czyta się ten tytuł błyskawicznie i z przyjemnością. „Ofiara losu” to po prostu trochę lżejszy gatunkowo kryminał, ze sporą dawką obserwacji życia codziennego bohaterów. Jeżeli już się ich pozna bliżej, sami zrozumiecie, że trudno ich nie lubić.
Na Allegro znajdziecie nie tylko wersję papierową tej pozycji, ale również audiobook – czyta Marcin Perchuć.
Zobacz inne książki Camilli Läckberg.
Źródło okładki: www.czarnaowca.pl
Camilla Läckberg ma już w Polsce rzesze oddanych fanów i moda na jej powieści chyba szybko nie przeminie. Umiejętnie łączone elementy obyczajowe i kryminalne sprawiają, że te powieści po prostu się „połyka” i natychmiast ma się ochotę na kolejną odsłonę przygód z tymi samymi bohaterami.