Pigwowiec japoński często mylony jest z pigwą, od której jednak różni się prawie wszystkim. Ta wspaniała roślina jest niezwykle dekoracyjna przez cały sezon wegetacyjny. Warto pigwowca poznać bliżej, jak również pokusić się o jego uprawę. Pigwowiec a pigwa – jakie są różnice?
Zacznijmy może od tego, co łączy te dwie rośliny – będzie prościej. Jedyne, co te rośliny mają wspólnego, to substancje, które zawarte są w ich owocach: zarówno owoce pigwy, jak i pigwowca zawierają mnóstwo witaminy C, nawet siedmiokrotnie więcej niż cytryna, możemy tam też znaleźć sole mineralne, kwasy organiczne oraz pektyny. Działają one wzmacniająco, dobroczynnie wpływają na układ krwionośny, gdyż skutecznie obniżają ciśnienie krwi, działają antybakteryjnie, kojąco oraz pomagają w stanach zapalnych żołądkowo-jelitowych. I zarówno z owoców pigwowca, jak i pigwy możemy robić różnego rodzaju dżemy, nalewki, jak na przykład słynna pigwówka, ciasta, kompoty oraz różnego rodzaju przetwory.
O ile pigwa to wysokie drzewo, o tyle pigwowiec to ciernisty krzew, który dorasta do półtora metra wysokości. Kwiaty pigwy przeważnie są białe lub różowe, a na drzewie pojawiają się na przełomie maja i czerwca. Natomiast kwiaty pigwowca są szkarłatne i podziwiać je możemy wczesną wiosną, przed rozwinięciem się jego liści. Kwiaty te mają około 2,5 cm i ściśle przylegają do pędów. Krzewy pigwowca w trakcie kwitnienia są wręcz spektakularne. Dostępne są także krzewy pigwowca w odmianach, których kwiaty są w barwie białej lub różowej. Czy to kwiaty pigwy, czy pigwowca – cechują się niezwykłą miododajnością i są chętnie oblatywane przez owady pożyteczne.
box:imagePins
box:pin
Kolejną różnicę stanowią owoce tych roślin. U pigwy są one duże, żółte, mogą przypominać kształtem owoce jabłoni lub grusz. Są aromatyczne i lekko słodkie, włoskowate i niezbyt twarde. Owoce pigwowca natomiast są dużo bardziej aromatyczne od owoców pigwy, osiągają wielkość podobną do orzecha włoskiego, są okrągłe i żółte, niezwykle pachnące i gładkie w dotyku. Są także straszliwie kwaśne i nie nadają się do bezpośredniego spożycia. 
Owoce pigwowca zawierają największą dostępną ilość pektyn wśród występujących u nas roślin owocowych. Pektyny te to rozpuszczalny błonnik, który świetnie wpływa na nasz organizm. Samo picie soku z pigwowca zbija poziom złego cholesterolu oraz pomaga lepiej wchłaniać żelazo. 
Owoce pigwowca zbieramy przeważnie we wrześniu lub w październiku, lecz gdybyśmy chcieli, aby owoce nie były aż tak mocno kwaśne, możemy się wstrzymać i zebrać je dopiero wtedy, kiedy będą przemrożone po pierwszych przymrozkach. Najczęściej owoce te są krojone plastry i dodawane do herbaty zamiast cytryny. 
Dużą popularnością cieszy się także syrop z owoców pigwowca, który wykonujemy samodzielnie poprzez zasypanie owoców cukrem. Z własnego doświadczenia polecam na 1 kg owoców wsypać 1 kg cukru, gdyż po pierwsze pigwowiec kocha cukier, a po drugie taki syrop długo się nam nie zepsuje. Po dwóch dniach od zasypania będziemy mieli mnóstwo płynnego syropu o niesamowitym aromacie. Można również syrop z pigwowca spokojnie zapasteryzować i cieszyć się nim zimą.
Jak uprawiamy pigwowca japońskiego?
Pigwowiec jest rewelacyjną rośliną do każdego ogrodu. Nie jest wymagający co do gleby ani stanowiska, aczkolwiek owoce pięknie wybarwiają się w pełnym słońcu. Jest on mrozoodporny oraz odporny na zanieczyszczenia, dlatego też chętnie sadzi się go w miastach. Warto również przycinać pigwowca, gdyż rewelacyjnie znosi cięcie. Często jest wykorzystywany jako roślina żywopłotowa i owocowa. Cięcie przeprowadzamy po kwitnieniu, wycinając wtedy pędy z miejsc zbyt mocno zagęszczonych, a także najstarsze gałęzie.
Uprawę pigwowca opisać można w samych superlatywach: nie wymaga on specjalnej uwagi, pięknie prezentuje się wczesną wiosną, możemy uformować z niego żywopłot, a on obdaruje nas niezwykle zdrowymi owocami. Czy można chcieć czegoś więcej?
Pigwowiec japoński – bomba witaminy C