Przemoc w rodzinie jest aktualnie tematem, którym zajmuje się coraz więcej kampanii społecznych, a sam problem okazuje się być bardziej złożony i skomplikowany, niż mogłoby się wydawać. Niejednokrotnie pojawiają się opinie, że ofiary przemocy domowej same skazują się na cierpienie i przez lata przyzwalają na przemoc. Czy tak jest w istocie?
Miłość i nienawiść
O dwoistości ludzkiej natury napisano już mnóstwo książek. Od najstarszych powieści, typu „Doktor Jekyll i pan Hyde”, przez złożone portery psychologiczne czy artykuły w znanych periodykach psychiatrycznych. Mimo całej wiedzy, jaką posiada człowiek w XXI wieku to problem nadal nie jest rozwiązany. Czy ktoś, kto twierdzi, że kocha i nie może żyć bez drugiej osoby może zadawać tak wiele bólu?
Zdaję sobie sprawę, że empatyczne podejście do sprawcy nieszczęścia w rodzinie może być zgubne. Jeśli mam być empatyczna to tylko po to, by powiedzieć komuś takiemu, że musi się leczyć. Przemoc wobec bliskich to zło w najczystszej postaci i nic tego nie usprawiedliwia. Colleen Hoover jednakże podchodzi do tego tematu trochę inaczej. Po pierwsze, jako świadek takiej przemocy widzi to, czego nikt z nas nie mógłby nigdy nie dostrzec, nie będąc na jej miejscu. Miłość bitej osoby.
Gdy na miłość pada cień
Lily i Ryle poznali się w dość nietypowych okolicznościach. Początek jednak był na tyle intrygujący, że mógł zapowiadać całkiem niezłą historię. Najpierw opory przed zaangażowaniem, potem coraz głębsza więź i wreszcie wzajemna miłość. Właściwie ich relacja nabrała niesamowitego rozpędu i dość szybkiej decyzji o ślubie. Kłopotliwa okazała się trudna przeszłość Lily i jej pierwsza miłość z okresu dorastania.
Czy to wyzwoliło w Ryle’u pokłady zdenerwowania? Czy miało to wpływ na jego nagłe zaćmienia? Czy może prawdą jest, że jeśli ktoś wychowywał się w domu pełnym przemocy, to niestety ale nawet podświadomie będzie do tej przemocy wracać? W sumie trudno odpowiedzieć jednoznacznie na te pytania. Jednakże Ryle uderzył Lily najpierw tylko raz. I później się kajał. Potem drugi i ponownie przepraszał. A potem już nie było takich przeprosin, które mogłyby skleić złamane serce Lily.
Próbując wytłumaczyć potwora
„It Ends With Us” nie jest typową powieścią największej romantyczki w świecie gatunku New Adult. Tym razem autorka odnosząc się do doświadczeń swojej mamy opowiada o złożonej relacji między ofiarą a jej prześladowcą. Wbrew pozorom nie jest łatwą decyzją odejście do współmałżonka, który zadaje cierpienie. Psychika osoby prześladowanej jest obciążona skrajnymi emocjami. Ofiara szuka usprawiedliwień, obarcza winą siebie, doszukuje się głębszego sensu w ostatnich wydarzeniach. Czasami nawet dostrzega w kolejnym uderzeniu przejawów miłości.
I właśnie o tym stara się opowiedzieć Colleen Hoover. Przybliżyć złożoność problematyki, pokazać to od domowych pieleszy, by poznać mechanizm działania i zaangażowania emocjonalnego małżonków. I jakkolwiek nie mogę się zgodzić z autorką, że niektóre potwory są świadome wyrządzanego zła, bardzo bym chciała, żeby były takie potwory, które wcale nie chcą nimi być. Obawiam się jednak, że prześladowcom zbyt wiele przyjemności sprawia możliwość bicia i upokarzania, a Colleen Hoover ostatecznie jest po prostu największą romantyczką, ponieważ chce wierzyć, że może być inaczej.
Opowieść w opowieści
Oczywiście Colleen Hoover nie byłaby sobą, gdyby jej powieść nie zawierała typowych dla niej elementów romansowych. Mamy zatem nie jedną, a dwie historie miłosne. O pierwszej dowiadujemy się na bieżąco i przeżywamy wzloty i upadki trudnej relacji Lily i Ryle’a. O drugiej dowiadujemy się, gdy Lily z sentymentem odczytuje swoje dawne zapiski w pamiętniku i wspomina swoją pierwszą miłość.
Jak zakończy się historia Lily? Nie czekaj i sięgnij po „It Ends With Us”.
Źródło okładki: www.otwarte.eu
„It Ends With Us” Colleen Hoover – recenzja