Wśród wielu książek z nurtu young adult „Wyśnione miejsce” autorstwa Brenny Yovanoff na pewno się wyróżniają. Na próżno szukać tu tak modnych schematów powielanych w nieskończoność: tajemnic, wampirów, walk z mocami zła, utarczek między grupami szkolnymi, miłosnych trójkątów. Co prawda znajdziemy tu uczucie między dwojgiem nastolatków, ale opisane zostało ono w zupełnie niebanalny sposób. Wciąż udajemy
Waverly i Marschall. Wydawałoby się, że wszystko ich różni. Ona postrzegana jest jako prawie idealna: najlepsze oceny, zawsze chętna i aktywna, odnosząca sukcesy w sporcie, lubiana, niemająca czasu na głupoty, nieskazitelna i nieosiągalna dla takich jak on. Z drugiej strony chłopak, który dla wielu jest chodzącym dowodem na to, jak można się stoczyć i nie szanować, olewający szkołę i tak naprawdę okazujący obojętność na wszystko. Ona to ideał. On to nikt. Nikt jednak nie zdaje sobie sprawy, jakie tak naprawdę uczucia i myśli siedzą w ich głowach, co sprawia, że są właśnie tacy, a nie inni.
Gdy nie ma z kim porozmawiać
W tej powieści jest bardzo dużo bólu i samotności. Choć w szkole, wśród znajomych często wydaje się, że ktoś fajnie funkcjonuje, jest lubiany, ma przyjaciół, uśmiecha się, lubi robi różne rzeczy, okazuje się, że często to może być jedynie poza, gra, którą codziennie rozpoczynamy, bojąc się pokazać siebie takimi, jakimi jesteśmy. Rodzice nie mają czasu lub mają ważniejsze problemy, przyjaźń jest bardzo często pozorna i polega jedynie na mówieniu sobie o miłych sprawach, a wewnątrz czujemy, że nikt nas nie rozumie. I co gorsza, czujemy, że gdybyśmy odważyli się być sobą, przyznali się do swoich problemów, to ta słabość natychmiast by została wykorzystana. Jedni, jak Waverly, udają szczęśliwych i zaangażowanych, inni znowu, jak Marschall, przyjmują maskę obojętności i zepsucia, która ma odstraszać.
Widzimy się tylko we śnie
Tych dwoje na co dzień mija się dość obojętnie, ale dzięki pewnemu przypadkowi zaczynają się spotykać… we śnie. Tyle że to nocne życie zaczyna być dla nich coraz ważniejsze, coraz bardziej realne. Wreszcie, choć przez chwilę, mogą być naprawdę sobą, być szczerzy, po prostu być lepsi. Zmieniają się oboje, bo wreszcie czują, że jest dla kogo, że nie muszą udawać.
Kolejne banalne romansidło z nastolatkami? Ano właśnie nie do końca. I nie tylko ze względu na ten troszkę magiczny wątek z „wyśnionymi” spotkaniami. W „Wyśnionych miejscach” dominują zapiski myśli, uczuć i wątpliwości przeciętnego nastolatka, jego zagubienie, niepewność, strach przed byciem nieakceptowanym, przed odrzuceniem. Nie do końca rozumieją to, co przeżywają, nie wiedzą, co z tym zrobić i stąd potem tyle w nich tendencji do szukania zapomnienia, zagłuszania myśli i emocji, rzucania się w zachowania ryzykowne, udawania, rozpamiętywania setki razy różnych sytuacji, dramaty, których dorośli nie rozumieją. I choćby ze względu na to, by choć na chwilę zajrzeć do tego świata, przyjrzeć się temu, co dzieje się w ich sercach i głowach, warto po tę książkę sięgnąć.
Źródło okładki: www.otwarte.eu
„Wyśnione miejsca” Brenna Yovanoff – recenzja