Chociaż na pierwszy rzut oka „Demokracja 3” to gra składająca się z setek tabeli, dziesiątek wykresów i niezliczonej ilości ikonek, przebicie się przez próg wejścia nie jest wcale trudne. Wspominam o tym na wstępie, abyście patrząc na obrazki z gry, nie założyli odgórnie, że nie jest to produkcja do ogarnięcia dla przeciętnego zjadacza chleba. Wręcz przeciwnie – pozorne skomplikowanie bardzo szybko ustępuje poczuciu, że każdy element jest dokładnie tam, gdzie być powinien i działa tak, jakbyśmy się tego mogli spodziewać. 
Zarządzanie kryzysowe. W turach
Zabawę w „Demokracji 3” rozpoczynamy od zwycięstwa w wyborach jednego z państw. Zdecydować się możemy na: Stany Zjednoczone, Francję, Niemcy, Kanadę, Wielką Brytanię i Australię. Pierwszego dnia po wyborach dostajemy informację o aktualnym stanie w kraju i możliwych działaniach. Nasz gabinet jest gotowy – można starać się naprawiać (bądź też niszczyć) wybrane przez siebie państwo. 
Jak? W każdej turze mamy dostęp do ograniczonych możliwości działań. Nie możemy od razu rzucić wszystkich ministrów do całkowitej zmiany ustroju. Wszystkiego dokonujemy więc pojedynczymi krokami, obserwując po każdej turze, jakie skutki przyniosły nasze decyzje. Za dużo wydajemy na ropę? Zwiększmy podatek drogowy, jednocześnie wprowadzając darmowe autobusy dla uczniów. Przy okazji zmniejsza się zanieczyszczenie. Kierowcy nie są jednak zadowoleni – tracimy ich elektorat. Z drugiej strony kraj boryka się z plagą alkoholizmu. Zakaz sprzedaży alkoholu może rozwiązać sprawę, ale sprzedawcy nie będą zachwyceni. Ucierpi też budżet zasilany akcyzą. Można to zrównoważyć, legalizując marihuanę albo hazard, ale… to też rodzi problemy. W „Demokracji 3” ciągle balansujemy na krawędzi. Nie można oczywiście przypodobać się wszystkim. Zaspokojenie jednocześnie socjalistów i skrajnych kapitalistów na polu ekonomicznym jest niemal niemożliwe. Trzeba więc przekonywać innymi drogami – można celować zmianami w osoby starsze, czy chociażby wierzące. Wszystko za naciśnięciem kilku przycisków. Reakcje ponad 20 grup społecznych aktualizują się na bieżąco, pokazując, jak dobrze radzimy sobie u sterów władzy.
Na szczęście wszystko zostało pogrupowane w odpowiednich kategoriach, wybieranych z menu u góry ekranu, bądź też bezpośrednio z kółek oznaczonych odpowiednią ikoną. Po każdej turze dostajemy też raporty o najważniejszych sprawach, tak że nawet bez zagłębiania się w meandry „arkusza kalkulacyjnego” naszej władzy, możemy dosyć sprawnie brnąć w zadowalanie obywateli.
Spróbuj zrobić coś nowego
Pozostawanie w tak zwanym centrum i próba umiarkowanych rządów to oczywiście jedna z najprostszych strategii utrzymania władzy. „Demokracja 3” to jednak narzędzie, którym możemy zasymulować polityczne skrajności i spróbować przekonać do nich ludzi metodą kija i marchewki. Ostatecznie bowiem można w tej grze całkiem daleko odejść od założeń tytułowej demokracji, zabawiając się w chaotycznego autokratę. Duże możliwości na tym obszarze otrzymamy wraz z rozszerzeniem Ekstremizm, który umożliwia np. zakazanie mniejszościowych religii, czy nakazuje śpiewanie hymnu w szkołach, przy jednoczesnej cenzurze mediów. Niemniej, bardzo ciekawie jest prowadzić rozgrywkę, kłócąc się niejako z własnymi przekonaniami, by zobaczyć, co takiego w „tej drugiej stronie” widzą inni. Być może jest to sposób na zrozumienie politycznych przeciwników.
Co z niej wyniesiemy?
„Demokracja 3” to świetne narzędzie do rozumienia tego, czym jest polityka i jak pojedyncze decyzje mają wpływ na działanie gospodarki całego państwa. Po kilku godzinach spędzonych przy tej produkcji doskonale wiemy, dlaczego jedni ludzie nienawidzą danej partii, a inni wręcz wybielają ich wady. Grając w „Demokrację 3”, szybko pojmiemy, jak trudne i złożone zadania stoją przed głowami państw. Przeszkadza w tym jednak kilka nieprzyjemnych aspektów. Po pierwsze – wszystko jest symulowane aż zbyt sztywno. 
Nie ma tu miejsca na jakieś niespodzianki. Jeszcze przed podjęciem decyzji wiemy, jakie skutki będzie ona miała. Brakuje elementu zaskoczenia, obecnego przecież w świecie polityki w prawdziwym świecie. Sytuacje ratują niezwiązane z naszymi decyzjami losowe wydarzenia, takie jak ataki terrorystyczne, czy problemy ekologiczne. Dziwne jest także zmienianie układu ikon w głównym oknie. Jest ich naprawdę sporo, a ich mieszanie zupełnie nie pomaga. 
Koniec końców mamy produkt wyjątkowy i dobry, ale nie dający frajdy na dłuższą metę.
Gry komputerowe, które na pierwszy rzut oka wyglądają bardziej na arkusz kalkulacyjny, od wielu lat mają swoich zwolenników. I chociaż rokrocznie udział takich produkcji w rynku gier zdaje się wyłącznie spadać, wciąż znajdą się tytuły, które podtrzymują tradycję najbardziej „hardkorowych” strategii ekonomicznych, czy menadżerów sportowych. Do tych pierwszych bez wątpienia zalicza się opisywana poniżej produkcja. Co więcej, wcale nie straszy.