Wystarczy chwila
Abby ma wkrótce zostać macochą sześcioletniej Emmy. Wychodzi za mąż za jej ojca, Jake’a. Mama Emmy zniknęła kilka lat temu, odzywa się tylko, kiedy potrzebuje pieniędzy. Abby jest fotografką i pewnego dnia zabiera dziewczynkę nad morze, żeby robić zdjęcia. Spacerują po spowitej mgłą plaży, a że Emma boi się wody, Abby w pewnej chwili puszcza jej rękę, bez obaw, że małą porwą fale. Zastanawia się, czy zrobić zdjęcie małej foce, kiedy nagle orientuje się, że nie widzi i nie słyszy Emmy. Paniczne rozglądanie się i nawoływanie nie przynosi rezultatu. Dziewczynka zniknęła.
Obsesja i wiara
Jak się łatwo domyślić, sytuacja stała się trudna pod wieloma względami. Zarówno Jake, jak i Abby rozpaczali po zniknięciu Emmy i podejmowali desperackie próby odnalezienia jej, ale jednocześnie Jake zaczął obwiniać narzeczoną i się od niej odsuwać, a ona sama stała się coraz bardziej opętana potrzebą odnalezienia dziewczynki. Męczyło ją poczucie winy, ale też jako jedyna nie traciła wiary w to, że Emma żyje. Michelle Richmond doskonale sobie poradziła ze stworzeniem portretów psychologicznych bohaterów. Rozterki Abby i powolne ochładzanie stosunków między nią a ojcem Emmy są opisane w sposób niezwykle realistyczny i wiarygodny. Współczujemy obojgu, choć sympatię czytelników zdobywa przede wszystkim Abby, także dlatego, że to ona niestrudzenie szuka dziewczynki, kiedy wszyscy stracili już nadzieję.
Otwierająca scena jest tak sugestywna i przerażająca, że czytelnik od razu czuje się wrzucony w sam środek wydarzeń i targany emocjami. Tym łatwiej potem współodczuwać z Abby i wraz z nią snuć domysły i denerwować się brakiem jakichkolwiek śladów.
Zakamarki pamięci
Niestety autorka nie oparła się pokusie rozciągnięcia powieści i ubarwienia jej o niewiele wnoszące sceny. Abby często wraca pamięcią do swojego dzieciństwa i choć dzięki tym reminiscencjom łatwiej jest nam ją zrozumieć, nie posuwają one akcji do przodu i bywają nużące. Autorka stara się przemycić refleksje o zwodniczej naturze pamięci, które mogłyby być interesujące, ale niekoniecznie pasują do konwencji thrillera. Ciekawsze i bardziej pasujące do powieści są fragmenty o hipnozie, której w pewnym momencie poddaje się Abby. Dzięki temu zabiegowi autorka może wprowadzać nowe informacje i podawać czytelnikowi nowe tropy, jednocześnie skłaniając go do refleksji na temat ludzkiego umysłu i jego przedziwnego działania.
„Rok we mgle” to całkiem dobra książka, która wprawdzie mogłaby być nieco krótsza, ale nie wszystkim czytelnikom będzie to przeszkadzać. Na pewno spodoba się osobom lubiącym powieści z wiarygodnymi i dobrze sportretowanymi bohaterami. Nie bez powodu zresztą gatunek, do którego powieść Michelle Richmond należy, określa się mianem thriller psychologicznego. Motywacje, pobudki i skrywane pragnienia bohaterów bywają kluczem do zrozumienia intrygi i są równie ważne, jak zaskakujące zwroty akcji. Tych zresztą w „Roku we mgle” również nie brak. Autorka potrafi utrzymać czytelnika w napięciu. Dawkuje mu informacje i podsuwa błędne tropy, tym samym sprawiają, że mimo dłużyzn „Rok we mgle” czyta się w napięciu i z zainteresowaniem.
Źródło okładki: www.otwarte.eu
Zaczyna się jak w koszmarnym śnie, a potem robi się jeszcze duszniej i ciekawiej. „Rok we mgle” to thriller z ambicjami, przerażający i sugestywny.