Najlepsze lekarstwo na niepewność według Krystyny? Jak dodać sobie odwagi i bez strachu rozmawiać z ludźmi, być przebojową i otwartą? Odpowiedź zawsze czaiła się w tym samym miejscu, na dnie butelki. Przed trzydziestką postanowiła uwolnić się od zdradliwego leku i oczyścić ciało oraz umysł z alkoholu. Małgorzata Halber w szczery i bezkompromisowy sposób opisuje w swoim debiucie literackim życie podporządkowane nałogowi. Alkohol pozwala bohaterce bez przeszkód się bawić, być osobą, za którą uważają ją ludzie, którzy oglądają ją w programach rozrywkowych. Przebojowa, zabawna, lekko szalona. Ale aby taka być, musi wspomóc się alkoholem i używkami. Drink przed szkołą, pracą, randką, imprezą – cóż mogłoby być w tym złego, skoro wszyscy tak robią i świetnie się bawią?
Upadek z wysokości
W pierwszej części książki autorka bardzo mocno koncentruje się na sobie. Momentami jej przemyślenia mogą być nużące, zbyt przegadane, wręcz narcystyczne i niepotrzebnie rozbuchane. Jednak z pewnością są ważnym elementem autoterapii, którą bez wątpienia jest ten intymny dziennik. Jednak to właśnie druga część książki sprawia, że warto sięgnąć po tę pozycję. Narracja jest bardzo szczera, opisuje powolny proces odkrywania siebie i radzenia sobie z emocjami, wcześniej prawie doskonale ukrytymi pod używkami.
Zagubione i odnalezione emocje
Ogromnym plusem „Najgorszego człowieka na świecie” jest szczerość i bezkompromisowość w opisie własnych przeżyć. Kolejne etapy wychodzenia z nałogu są interesujące nie tylko dla osób uzależnionych i mogących utożsamiać się z przeżyciami bohaterki, ale także dla nieuzależnionych, którym pomaga zrozumieć proces, który zachodzi w głowie alkoholika. Opisy pracy z terapeutami, którzy uczą, jak na nowo poznawać siebie i akceptować zarówno swoje słabości, jak i mocne strony, mogą być pomocne dla każdego.
Poszukiwanie siebie
„Najgorszy człowiek na świecie” to opowieść o poszukiwaniu prawdziwej wersji siebie. Wolnej od złudzeń, oparów alkoholu, narkotyków i zakładanych masek. Opis wychodzenia z nałogu, toczenia walki o odnalezienie własnej ścieżki i odkrycie osobowości jest historią ciężką i szczerą, momentami wręcz ekshibicjonistyczną. Halber opisuje bolesny proces, który sprawia, że czytelnik razem z bohaterką czuje zawroty głowy i mdłości. Z pewnością jest to mocny debiut, pozycja, która przykuwa uwagę i pozostawia po sobie gorzki, ale bardzo prawdziwy posmak.
Źródło okładki: www.znak.com.pl
„Najgorszy człowiek na świecie” Małgorzata Halber – recenzja