Seria Need for Speed wraca do tematu nocnych, nielegalnych wyścigów. Niestety, choć nowa odsłona nawiązuje klimatem do cyklu Underground, jest od niego wyraźnie gorsza. Na pierwszy rzut oka duch oryginału został zachowany. Ścigamy się nocą, kiedy ruch na ulicach pustoszeje, a drogę rozświetlają lampy. Miasto robi olbrzymie wrażenie – wszystko się błyszczy, świeci, jest na czym zawiesić oko. W większy zachwyt wpadamy, gdy zacznie padać deszcz – Ventura Bay podoba się jeszcze bardziej. Szkoda tylko, że twórcy nie zachęcili nas, by lokacje zwiedzać. Możemy po ulicach jeździć bez żadnego celu, a gdy chcemy wziąć udział w zawodach, po prostu do nich dojeżdżamy. Wolny czas możemy spędzić na zwiedzaniu miasta, ale bardzo szybko z tego pomysłu rezygnujemy. Po prostu: nic się w nim nie dzieje. Ventura Bay przypomina makietę, po której niby poruszają się pojazdy, ale jest ich za mało i są atrapami, a nie dobrym odwzorowaniem ruchu drogowego. Można tłumaczyć to faktem, że nocą jest mniej aut, a miasto po prostu śpi, ale z drugiej strony pustka w nowym Need for Speedzie razi za bardzo. Luki nie wypełnia policja, która jest obecna i teoretycznie powinna krzyżować nam plany. To jednak kolejny dodatek bez żadnego wpływu na rozgrywkę. Stróżom prawa bardzo łatwo uciec, a pościgi nie są tak emocjonujące, jak przed laty.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Jak w serialu
Nowy Need for Speed stawia na fabułę. Historia przedstawiana jest za pomocą scenek przerywnikowych, nagranych przez prawdziwych aktorów. Cel był prosty: gracz miał poczuć, że jest częścią wyścigowej szajki. Sęk w tym, że dialogi i przedstawienie bohaterów rażą sztucznością. Fani filmowej serii „Szybcy i wściekli” mogą być rozczarowani, bo nie ma tutaj klimatu nocnych, nielegalnych wyścigów, więcej licealnych (a nawet gimnazjalnych) docinek postaci. Co gorsza, motoryzacja schodzi na dalszy plan, bo częściej porusza się kwestie związane z „lansem” czy internetową popularnością. Widać, że nowy Need for Speed miał przypaść do gustu młodzieży, która non stop siedzi na portalach społecznościowych i rozmawia za pomocą hasztagów. Tak, w Need for Speedzie jest ich pełno – np. wskazówki wyświetlane są jak wpisy z Twittera.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Fanów tuningu Need for Speed jednak rozpieści. Mamy mnóstwo opcji modyfikacji wozu. Wprawdzie nie wszystkie auta dostępne w grze da się zmienić – droższe modele popularnych marek mają ograniczone możliwości tuningu – jednak większość otwarta jest na poprawki. Możemy zakładać spoilery, wymieniać opony, alufelgi (każda może mieć inny kolor i wzór!), zderzaki, błotniki czy maski. Wybór jest ogromny, więc każdy będzie mógł zrobić własne, unikalne, niespotykane auto. Od innych różnić może się nie tylko wyglądem zewnętrznym, ale też osiągami. Modyfikacje dotyczą również części: ulepszamy silnik, hamulce, przyspieszenie i wszystkie inne rzeczy znajdujące się pod maską. Tuning podzespołów pozwala stworzyć auto idealne do szybkich wyścigów albo do zawodów, podczas których wchodzimy w zakręty efektownym ślizgiem, ostro paląc gumę.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Mało przyjemna jazda
Model jazdy w nowym Need for Speedzie jest niestety nijaki. Nie zapada w pamięć. Jeździ się przyjemnie, ale nie na tyle, żebyśmy chcieli wracać do konsoli, by przejechać jeszcze jeden wyścig. Do rywalizacji nie motywują przeciwnicy, których Sztuczna Inteligencja ewidentnie szwankuje. Na początku wszyscy jadą dobrze, by za chwilę dać się nam wyprzedzić. Przez większą część wyścigu są daleko w tyle. Kiedy wydaje się, że dotarcie na metę będzie formalnością, ci nagle znajdują się za naszymi plecami. Możemy jechać szybko i bezbłędnie – i tak nas dogonią. Wystarczy popełnić drobny błąd, na przykład wjechać w przeszkodę, by cały wyścig przegrać na ostatniej prostej. To zwyczajnie niesprawiedliwe i przede wszystkim nudne, bo wyścigi są do siebie podobne. Dobrze, że urozmaicenie stanowią drifty, czyli efektowne wchodzenie w zakręty, za które nagradzani jesteśmy punktami. Tu ważne jest nie miejsce na mecie, a właśnie punktowy rezultat.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Oprawa graficzna stoi na wysokim poziomie. Szkoda, że tego samego nie da się powiedzieć o ścieżce dźwiękowej, która w ogóle nie zapada w pamięć. Seria Underground charakteryzowała się bardzo dobrym soundtrackiem, a fani do dzisiaj pamiętają numery, które leciały podczas jazdy. W Need for Speed. Jest różnorodnie (i indierock, i elektronika), ale przez to bez charakteru i dla nikogo.
Nieudany powrót
To zresztą cecha charakterystyczna całego Need for Speeda: brakuje mu charakteru. Z jednej strony chce nawiązywać do serii Underground, z drugiej chce się od niej odciąć, tworząc bardziej zręcznościowy, widowiskowy styl jazdy, który jednak niczym się nie wyróżnia. Fani tuningu znajdą coś dla siebie, jednak same wyścigi nie sprawią im tyle frajdy, co upiększanie wozu.
Need for Speed – recenzja