Dlaczego warto?
Sztuki walki, jak wiele innych dyscyplin sportowych, kształtują u dziecka pewność siebie, stanowczość, umiejętność dążenia do celu. Treningi uczą dyscypliny, koncentracji i porządku (chociażby prawidłowego wiązania pasa przytrzymującego strój do ćwiczeń). Co więcej, poznane techniki mogą posłużyć do samoobrony. Zajęcia w grupie są doskonałym sposobem na przełamanie nieśmiałości, a współpraca z trenerem kształci w dziecku szacunek do osób starszych i bardziej doświadczonych. Sztuki walki są również idealną formą rozładowania napięcia u dzieci nadpobudliwych ruchowo i emocjonalnie.
Na co zwrócić uwagę?
Sztuki walki, poza doskonaleniem umiejętności sportowych, powinny mieć również wartość edukacyjną. Nie oczekujemy jednak, że trener wychowa za nas dziecko, a godzina zajęć w tygodniu rozwiąże nasze problemy wychowawcze. Przed zajęciami warto porozmawiać z instruktorem, poznać jego metody szkoleniowe, zdobyć podstawowe informacje nt. wybranych przez nas treningów (np. ile dzieci jest w grupie, jak długo trwa lekcja, jak wygląda sala treningowa, czy potrzebne są dodatkowe akcesoria). Warto również zapytać o wykształcenie instruktora i jego doświadczenie w pracy na młodzieżą, a nie tylko o jego stopień zaawansowania w danej dyscyplinie. Mistrz nie zawsze musi być dobrym trenerem.
Jakie zajęcia wybrać?
Najważniejszą kwestią, na którą musimy zwrócić uwagę, jest oczywiście bezpieczeństwo. Tutaj istotne są m.in.: osobowość trenera, miejsce ćwiczeń, dyscyplina treningu. W przypadku nastolatków trener nie powinien dopuszczać do pełnokontaktowych walk, ale i tak bezpieczniejsze są dyscypliny, w których nie ma uderzeń, np. jujitsu, capoeira czy tai chi. Warto również wybierać dyscypliny, które trenuje się na matach – m.in. judo, zapasy. Jeśli bierzemy pod uwagę aspekty samoobrony, warto wybrać taką dyscyplinę, w której dziecko nauczy się technik obezwładniania, a nie ciosów, które mogą powodować poważnie obrażenia i rozjuszyć napastnika.
Karate. Sztuka walki, która powstała w Japonii, mająca obecnie ponad sto odmian. Charakterystyczny dla tej dyscypliny jest system stopni mistrzowskich i uczniowskich, który ma motywować do rozwoju. Trening odbywa się w białym kimonie (tzw. karate gi) przewiązanym specjalnym pasem. Jego kolor zależy od stopnia zaawansowania trenującego – początkujący noszą biały pas, a mistrzowie czarny. Strój powinien być wygodny i nie krępować ruchów. Osoby ćwiczące na poziomie średnio zaawansowanym powinny się zaopatrzyć w: kask treningowy, ochraniacze stopa-goleń i napięstniki.
Judo. Sztuka walki wywodząca się z Japonii, oparta na zasadzie „Ustąp, by zwyciężyć”. Technika bazuje na rzutach, chwytach oraz dźwigniach, co wymaga od zawodnika dużej zręczności oraz sprytu. Zabronione są kopnięcia i uderzenia. Judo rozwija kondycję ruchową i wzmacnia mięśnie. Osoba trenująca tę dyscyplinę nosi strój zwany judogą (biały lub niebieski), przewiązany pasem w kolorze odpowiadającym stopniowi zaawansowania. Doświadczeni zawodnicy korzystają także z ochraniacza szczęki. Judo uczy wykorzystywania siły i umiejętności oponenta przeciwko niemu.
Brazylijskie jujitsu. Brazylijska sztuka walki wywodząca się od jujitsu, judo oraz zapasów, której charakterystycznym elementem jest częsta walka w parterze. Ta odmiana jujitsu koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem, a jej celem jest przejęcie nad nim kontroli i zmuszenie go do poddania się przez przytrzymanie w parterze. Trening odbywa się w kimonie lub – częściej – bez niego (w spodenkach i koszulce). Jujitsu cieszy się dużą popularnością wśród młodzieży, ponieważ pozwala na wykazanie się w bezpośredniej walce.
Tai chi. To chińska sztuka walki, relaksacji i pracy nad własnym ciałem i charakterem. Opiera się na zasadzie: „Tysiącu funtom siły przeciwnika przeciwstaw jeden gram swojej”. Polega na wyczuciu energii i kierunku działania przeciwnika, przekierowaniu jej, „wchłonięciu” i dodaniu własnej. Trening zazwyczaj rozpoczyna się od rozgrzewki oraz ćwiczeń relaksujących i oddechowych. Potem następuje nauka technik oraz zastosowania ich w trakcie wykonywania „formy” (sekwencji następujących po sobie, charakterystycznych ruchów). Adepci tai chi ćwiczą w mundurkach. W wielu szkołach trenuje się z wachlarzami i bronią.
Sport to dla dzieci nie tylko dobra zabawa i okazja do poprawy kondycji, ale również możliwość kształtowania charakteru. Nastolatek uczy się dyscypliny, wytrwałości, koncentracji oraz pracy nad sobą w celu pokonania własnych słabości. Podpowiadamy, jakie sztuki walki będą najlepsze dla początkującego mistrza.