Albo być czytane w każdym tygodniu roku osobno, albo wszystkie od razu jednym ciągiem… do wyboru. O czym są te pięćdziesiąt dwie opowieści w „Pocieszkach” Katarzyny Grocholi?
Codzienne życie
Każdy słownik podkreśla słowo „pocieszki”. Ono w zasadzie nie istnieje, chociaż łatwo się domyślić, że chodzi o zwykłe pocieszenie. Pocieszki są więc taką drobną formą pocieszenia, na tyle, na ile można się pocieszyć jakąś miłą historią z życia codziennego wziętą. To drobiazgi, krótkie historie, niejednokrotnie zajmujące w sumie kilka stron maksymalnie. Skąd pomysł na pocieszki? Ano właśnie z kiepskiego okresu w życiu autorki. 
Chociaż każdy, kto choć trochę się zainteresował historią życia Katarzyny Grocholi, wie, że to nie był ot tak po prostu kiepski moment. W jej życiu zaszło dużo dramatycznych zmian, które miały wpływ właśnie na to, że poszukiwała pocieszenia. I podzieliła się tym pocieszeniem ze swoimi czytelniczkami. Bo nie oszukujmy się, jednak większość wielbicielek Katarzyny Grocholi to kobiety. Jak podziałały pocieszki?
Szukając otuchy
Sarkastyczna część mnie zawsze uważała literaturę obyczajową (zwaną również kobiecą) za jedną wielką pomyłkę. Wrażliwa część wie doskonale, że zasadność jej istnienia pojawia się właśnie w szczególnych, niejednokrotnie bardzo przykrych momentach. Gdy w moim życiu nastąpiła śmierć bliskiej osoby i szukałam jakiegoś sposobu na poradzenie sobie z trudnościami, sięgnęłam właśnie po literaturę kobiecą. I już wiem, że potrzebujemy takich pocieszek, nawet gdy nie zawsze są napisane zręcznie i bardzo literackim językiem.
„Pocieszki” Katarzyny Grocholi nie odchodzą więc od jej stałego stylu i sposobu komunikacji z czytelnikiem. Na poły żartobliwa, na poły poważna, miejscami filozoficzna pozycja przypomina trochę kalendarz, w którym pojawiają się również tygodnie świąteczne. Oparta na codziennych sprawach i rozmowach z bliskimi osobami książka jest na swój sposób przewodnikiem radzenia sobie z różnymi tematami. Na przykład tymi nieustannie omawianymi w prozie Grocholi, czyli damsko-męskimi.
Krótkie historie
„Pocieszki” w sumie nie mają jakiegoś planu fabularnego, na ogół wychodzą od jakiejś sytuacji, wspomnienia lub skojarzenia, bazując na codzienności autorki. Bo to na tej podstawie są utworzone historie z najnowszej książki Katarzyny Grocholi. Sięgając więc po sprawy dość powszechne, codzienne, które dotykają każdego. Katarzyna Grochola zaprasza przy okazji do swojego świata, przedstawiając swoich przyjaciół czy sąsiadów, opowiada o pomysłach na książki czy o całym skomplikowanym procesie powstawania powieści.
Sięgając zaś do tematów damsko-męskich, ciekawie obrazuje, jakie drobiazgi doprowadzają niejednokrotnie do dużych konfliktów i jak łatwo można by było ich uniknąć… „Pocieszki” to trochę bardziej felietony, trochę historie od serca, trochę miniatury opowiadań. Mam wrażenie, że mogą przynieść zarówno odrobinę pocieszenia, jak i trochę refleksji oraz wzburzenia na sposób obrazowania kobiet. Niezależnie od tego polecam sięgnąć po „Pocieszki” i po prostu dać się ponieść płynącej z nich otusze. One naprawdę niosą ze sobą sporą dawkę serdeczności, której możecie potrzebować właśnie teraz.
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
Pięćdziesiąt dwa tygodnie roku. Składają się na dni pełne rutyny, niespodzianek, różnorodnych wydarzeń, które mogą się przytrafić. Mogą być radosne albo smutne. Pięćdziesiąt dwie historie, które mogą przypominać każdy z takich tygodni.