O tej książce najchętniej napisałbym krótko, nie polecam i zakończył temat. Pewien znajomy powiedział mi jednak kiedyś, że tak nie wypada, a że go szanuję, to trzymam się tego zalecenia. Śmierć w łóżku
Umiera starsza kobieta, biedaczka chorowała na astmę połączoną z silną alergią i wszystko wskazuje na nieszczęśliwy zbieg kliku okoliczności, które doprowadziły do jej zgonu. Pewne wątpliwości komisarza Bordelliego budzi tylko sprawa butelki ze środkiem, który mógł uratować życie staruszki, czemu zakrętka była bardzo mocno dokręcona, czyżby kobieta nie próbowała się ratować? Wątpliwości zaczyna być więcej, kiedy okazuje się, że spadek po niej ma trafić w ręce wyjątkowo niesympatycznych krewnych. Co prawda panowie mają alibi, a wrodzona wredota nie stanowi wystarczającego powodu, aby ich oskarżyć, ale jednak policjant jest przekonany, że coś tu nie gra.
Czemu po nią sięgnąłem i co mnie zawiodło?
Po książkę sięgnąłem z sympatii do włoskich kryminałów Andrei Camilleriegodziejących się w południowych Włoszech i do tych, które napisała Donna Leon, a których akcja dzieje się w Wenecji. Może te od pani Leon z czasem tracą swój urok, ale pierwsze tomy serii były znakomite. Książka Marco Vichiego jest pierwszą częścią cyklu i liczyłem, że tutaj też tak będzie. Niestety zawiodłem się.
Fabuły w książce jest niewiele, całą zagadkę kryminalną można by było spokojnie zamknąć w formie opowiadania, a reszta to tylko obudowa, tło obyczajowe. Właśnie to tło przekonuje mnie do książek Camilleriego i Donny Leon, bo i u tych autorów zagadki nie są przesadnie skomplikowane. Zdecydowanie to Vichiemu nie wyszło, większość z postaci, które stworzył, zupełnie się nie broni. Prostytutka o złotym sercu, złodziej o wielu talentach czy włamywacz nieudacznik w jego wykonaniu jakoś zamiast sympatii budzą irytację i ciągłe uczucie, że już to kiedyś czytaliśmy. Może gdybym wcześniej nie miał okazji poznać tego w lepszym wykonaniu, nie byłoby to tak irytujące.
Bordelli robi rzeczy zupełnie nie pasujące do policjanta, dawanie pieniędzy włamywaczowi, żeby bidulek miał się za co najeść, jakoś trąci mi naiwnością i jest zupełnie niewiarygodne. Do tego dochodzi jeszcze zaskakujący pomysł na to, żeby przekonać czytelników, jakimi ofiarami drugiej wojny światowej byli Włosi, w książce pojawiają się praktycznie wyłącznie tacy, którzy dzielnie walczyli z podłymi nazistami z Niemiec.
Mało wiarygodna historia, kiepsko wykreowane postacie i tło, a na koniec rozwiązanie zagadki, które mnie zupełnie nie przekonało, dają mocno niestrawny posiłek czytelniczy. Taka według mnie jest książka „Komisarz Bordelli: Morderca, którego nie było”.
Kupcie coś innego
Co zamiast? Pyszny makaron z sosem z kalmarów, ryba z grilla, aromatyczna pieczeń z figami i chiantii, czyli Camilleri i komisarz Montalbano oraz Donna Leon i komisarz Burnetti. Nawet słabsze tomy tych serii mają zdecydowanie ciekawsze tło obyczajowe i bardziej zajmujące wątki kryminalne niż książka Vichiego. Oba cykle wydaje Noir Sur Blanc będące imprintem Wydawnictwa Literackiego i książki są dostępne w wersji elektronicznej. Na stronie wydawcy można też pobrać ich fragmenty i samemu sprawdzić, czy spalone słońcem południowe Włochy albo parna Wenecja przypadną wam do gustu bardziej niż Florencja Vichiego. Ja polecam.
Źródło okładki: www.wydawnictwoalbatros.com
„Komisarz Bordelli: Morderca, którego nie było” Marco Vichi – recenzja