Na wstępie trzeba potępić wszystkich tych, którzy swoje dwie kolejne gry postanowili zatytułować Deus Ex: Bunt Ludzkości i Deus Ex: Rozłam Ludzkości. Tytuły te są bowiem tak do siebie zbliżone (zarówno pod względem samego zapisu, jak i sensu, który oddają), że niejednokrotnie je ze sobą myliłem, wspominając, że gram w Bunt Ludzkości, mając na ekranie sceny z Rozłamu Ludzkości. 
Ale to tylko takie małe czepialstwo, które powinno was, drodzy konsumenci, odpowiednio uczulić na to, czego w sklepach szukać, bo czasami można się dosyć łatwo pomylić. Jeżeli mamy problem z kolejnością, można skojarzyć, że rozłam dokonuje się w wyniku buntu. I tak właśnie Rozłam Ludzkości opowiada dalszą część Buntu Ludzkości. 
Odmieńcy z elektroniką w ciele
Seria Deus Ex opowiada o przyszłości i problemach, jakie mogą wyniknąć z szybkiego rozwoju technologii bez dyskusji nad jej moralną stroną. W przypadku dwóch ostatnich, sztywno powiązanych ze sobą odsłon, mówimy o wydarzeniach, które miały miejsce od 2027 roku, kiedy to doszło do buntu i zamieszek pomiędzy naturalnymi ludźmi a odrutowanymi – osobami, które korzystają z biotycznych wszczepów, bądź cybernetycznych zamienników części ciała. W wyniku wykorzystania błędu w oprogramowaniu, cyberludzie popadali w niekontrolowaną agresję, a w samym centrum wydarzeń znalazł się wówczas nasz protagonista, Adam Jensen. Tak, on też korzysta z dobrodziejstw technologii we własnym ciele.
Wydarzenia z 2027 roku bezpośrednio wpłynęły na wzrost niepokojów wobec osób wykorzystujących biowszczepy. Rozpoczęła się kampania wzajemnej nienawiści i strachu, która doprowadziła ostatecznie do tytułowego rozłamu ludzkości. W miastach postawiono mury, odrutowanych zaczęto oddzielać od naturalnych, powstają getta, a ataki terrorystyczne najbardziej ekstremistycznych grup co rusz wstrząsają światem. Co ważne, nie ma tutaj do końca ani dobrych, ani złych. Kolejny raz w całym tym zamieszaniu musimy odnaleźć się w ciele Jensena. Ten, po wydarzeniach z poprzedniej odsłony, stracił rok z życia na rekonwalescencji, a gdy wrócił do siebie, zastał go zupełnie nowy porządek. Grę rozpoczynamy od widowiskowej akcji w Dubaju, ale już chwilę później trafiamy do głównego teatru naszych działań – Pragi.
Trzeba przyznać, że wizja czyhającej cyberpunkowej apokalipsy w stolicy Czech robi większe wrażenie, niż w znacznie bardziej futurystycznych miastach Chin, czy Stanów Zjednoczonych. Zabytkowe kamieniczki kontrastujące z obiektami wyjętymi wprost ze science fiction budują świetny klimat.
Skradaj się, likwiduj, rozmawiaj
W tak wykreowanym świecie aż roi się od przeróżnych organizacji, z których każda ma swoje motywy, racje i sposoby działania. My musimy zaś działać na wielu frontach jednocześnie. Głównym zadaniem jest praca dla Interpolu. Pozostając pod przykrywką za zadanie mamy zniwelować plany odrutowanych terrorystów. W międzyczasie znajdziemy jednak wiele dróg i natrafimy na wiele wyborów. Komu zaufać? Kogo zlikwidować? Z kim się zaprzyjaźnić? I chociaż sam główny wątek fabularny ciągnie się od supełka do supełka, to mamy wpływ na to, co dzieje się pomiędzy nimi. 
Zwłaszcza że Jensen równie dobrze radzi sobie z bronią, jak i ukrywaniem się przed wzrokiem przeciwników i cichą eliminacją. Podobnie, jak w przypadku Buntu Ludzkości, tak i Deus Ex: Rozłam Ludzkości pozwala nam podejść do rozgrywki na kilka zróżnicowanych sposobów. Po pierwsze: można strzelać. Dużo strzelać i niemal do wszystkich. W trakcie gry zdobywamy coraz lepsze wyposażenie (którym zarządzamy w rozbudowanym oknie ekwipunku), więc można je wykorzystać w spektakularny sposób, strzelając do wszystkiego, co się rusza. Pomogą w tym oczywiście wszczepy, jak i system osłon. Osłony i wszczepy to jednak dobrzy przyjaciele również tych, którzy postanowią pozostać niezauważeni – poprzez cichą eliminację wrogów i ukrywanie ciał, albo poprzez takie przemykanie się pomiędzy wrogami, by nikogo nie tknąć, samemu przechodząc bez wszczynania alarmów. 
Co ciekawe, w przeciwieństwie do poprzedniej odsłony, w Rozłamie Ludzkości można bez wyjmowania broni rozstrzygnąć także sprawy bossów. Czasami wystarczy rozmowa, czasami inny podstęp. Twórcy dosyć zgrabnie rozwiązali również problem dalszego rozwoju naszej postaci. Z jednej strony zachowaliśmy bowiem część umiejętności, które Adam Jensen nabył w trakcie poprzednich misji, z drugiej pozostawiono nieco miejsca na kolejne ulepszenia. 
Technicznie dobrze, ale bez większych nowości
KolejnyDeus Ex po raz kolejny urzeka swoim designem. Osoby odpowiedzialne za projekty – budynków, pojazdów, wszczepów, pomieszczeń… no wszystkiego – to prawdziwi artyści. Ogólny wygląd świata robi tu prawdziwe wrażenie. Niestety, widać, że wykorzystano przy okazji Rozłamu Ludzkości ten sam silnik graficzny co poprzednio, przez co skoku w samej jakości oprawy już nie uświadczymy. 
Na dobrą sprawę największą wadą Rozłamu Ludzkości jest zbyt duże podobieństwo do poprzedniej odsłony. Czasami również wysoki poziom trudności może przysporzyć nieco problemów. Koniec końców mamy jednak do czynienia z jednym z najlepszych przedstawicieli gatunku action-RPG w historii, a obok takiej rekomendacji po prostu nie można przejść obojętnie. A że twórcy nie
Deus Ex to jedna z najlepszych serii skradankowych gier akcji w klimacie cyberpunk, przy której gracze na całym świecie bawią się od 2000 roku, a więc dobrych kilkanaście lat. Gdy seria wróciła do łask po dosyć długim letargu, za sprawą Deus Ex: Bunt Ludzkości, pewne było, że kolejne przygody Adama Jensena będą wciąż wychodzić. Twórcy nie spieszyli się jednak, dając nadzieję na dopracowany efekt końcowy. Jak wyszło?