Urodę i tajemnicę miejsca można opisywać i przekazywać różnie, mogą to być turystyczne opisy osobliwości lub spotkań z tubylcami. Mimo to chyba najlepiej odbiera się miejsce, kiedy w opisie jest element nostalgii i historii. Niczego więcej nie trzeba, kiedy na tle cudownych krajobrazów dzieje się saga rodzinna. A kiedy w tytule jest słowo Maorysów, można sobie wyobrazić nie tylko wytatuowane twarze, ale i podróż na koniec świata. Trzeba jednak podkreślić, że takie historie mają sens tylko wtedy, kiedy nie są pisane zza biurka, lecz są podparte rzetelną wiedzą i doświadczeniem.
S. Lark, Bogowie Maorysów – recenzja