Lazurowa woda, mnóstwo owoców, ryby prosto z morza, beztroskie zakupy na lokalnych targach i codzienne kąpiele w oceanie tuż przed zachodem słońca – opowieść Ann Vanderhoof o dwuletnim rejsie po Karaibach brzmi jak bajka. Choć taka przerwa od zwykłego życia może nam się wydawać nierealna, Ann i jej mąż uczciwie na nią zapracowali. Ich historia brzmi całkiem zwyczajnie – dwójka pracoholików zmęczyła się codziennością. Oboje pracowali w redakcji czasopisma, dorabiali dodatkowymi fuchami i byli najzwyczajniej w świecie przemęczeni i przepracowani. Mieszkali w Toronto, gdzie zimy są długie i posępne. Steve potrafił żeglować i często brał udział w lokalnych regatach, Ann jednak odnosiła się do łódek z nieufnością i nie czuła się pewnie na wodzie. Kiedy więc pewnego wieczoru Steve rzucił propozycję, żeby wyruszyli na roczny lub dwuletni rejs po Karaibach, Ann nie potraktowała tej propozycji całkiem poważnie. Jednak z czasem myśl o błękitnej wodzie i słońcu stawała się coraz bardziej kusząca. Oczywiście, taka decyzja nie przychodzi łatwo. Trzeba zgromadzić środki finansowe, które nie tylko pozwolą odbyć podróż, ale także przetrwać czas po powrocie niezbędny na znalezienie nowej pracy. Dali sobie pięć lat – Ann nie do końca wierzyła, że naprawdę się na wyjazd zdecydują, ale perspektywa oszczędzania wydała jej się tak czy inaczej sensowna. Po pięciu latach zaś myśl o wyjeździe nagle stała się czymś realnym i oswojonym.
Jak nauczyć się żyć na wodzie
Przede wszystkim kupili jacht. Szukali przez kilka miesięcy, by ostatecznie kupić pierwszą łódź, jaką oglądali. Jacht miał stać się ich domem na długo, dlatego musiał być nie tylko bezpieczny, ale także wygodny. Niezbędne okazały się liczne przeróbki, które pochłonęły dużo pieniędzy – Ann i Steve odłożyli wyprawę na kolejne dwa lata. W tym czasie Ann oswajała się z żeglowaniem.Jednak kiedy wreszcie wyruszyli, wszystko było obce i trudne. Steve czuł się swobodnie, nawigując wąskimi kanałami, jednak Ann bała się wielu rzeczy. Trudno było też ograniczyć stan posiadania do tego, co zmieści się na niewielkiej powierzchni. Ann to miłośniczka dobrego jedzenia, nie mogła więc zostawić w Toronto swoich przypraw i zapasów wina. Steve musiał być lekko zirytowany, gdy okazało się, że każda skrzynia i szafka, którą chciał użyć do przechowania narzędzi, jest pełna wina.Wyzwaniem były także pierwsze wyprawy na otwarte morze. Para musiała nauczyć się przewidywać pogodę, modyfikować kurs w zależności od wiatru i prądów morskich. Wszelkie niepowodzenia przyjmowali z humorem, tym bardziej że nigdzie się nie spieszyli. Życie na morzu powoli zaczynało im się podobać.
Karaibskie specjały
Niewątpliwie swój udział w tym mają liczne atrakcje kulinarne, które zapewnia rejs przez Karaiby. Ann z zapałem opisuje połowy i oprawianie małży i krewetek, wyprawy na wyspiarskie targowiska, pełne soczystych mango i papai, radość z przyrządzenia prostego, ale zachwycającego smakiem dania. Między kartami swojej opowieści umieściła wiele przepisów kuszących swoją egzotyką.W czasie swojego rejsu Ann i Steve odwiedzili 16 krajów i 47 wysp, nic dziwnego, że byli w stanie opowiedzieć bardzo dużo o różnorodności miejscowej kuchni. Najprzyjemniej jednak czytać o tym, jak pełen spotkań terminarz można zamienić na niespieszne delektowanie się rybą z grilla na pokładzie własnego jachtu.„W krainie obfitości mango” jest zarazem bardzo wciągającą opowieścią o egzotycznych krajach. Trudno nie ulec jej urokowi, zwłaszcza jeśli lubimy książki o zamianie jednego świata na drugi. To opowieść dla miłośników książek o Toskanii i Prowansji, tyle że osadzona w dużo bardziej dla nas egzotycznych rejonach świata.„W krainie obfitości mango” dostępne jest także w wersji elektronicznej w formatach EPUB i MOBI za ok. 26 zł.
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
„W krainie obfitości mango” Ann Vanderhoof – recenzja