Meble drewniane mają wiele zalet. Jedną z nich jest możliwość odnawiania. Po odświeżeniu powierzchni trzeba jednak ją zabezpieczyć, aby służyła przez kolejne lata. Jaki preparat wybrać: farbę, lakier, wosk czy inny? Sposób zabezpieczenia drewnianej powierzchni musi być dostosowany do rodzaju mebla, jego przeznaczenia oraz planowanego efektu. Inny preparat nałożymy na dekoracyjną komodę, inny na szafki w pokoju dziecka, a jeszcze inny na intensywnie użytkowany kuchenny blat. Do wyboru mamy wiele produktów: farby, lakiery, woski, oleje, politurę. 
Farby
Cechą charakterystyczną farb jest to, że kryją malowaną powierzchnię. Znacznie rzadziej bywają też farby transparentne, które podkreślają jedynie rysunek drewna. Do mebli drewnianych najczęściej stosuje się farby akrylowe, alkilowe oraz kredowe.
* Akrylowe są dobre do malowania mebli niewymagających wyjątkowej ochrony, np. w pokojach dziecięcych, sypialniach itp. Są to farby wodorozcieńczalne, bezpieczne dla dzieci i alergików, nie wydzielają przykrego zapachu, szybko schną. Dostępne są w bogatej palecie kolorystycznej, mogą mieć wykończenie błyszczące, z półpołyskiem lub matowe. 
* Alkidowe (inaczej ftalowe) są polecane do malowania mebli intensywnie użytkowanych i narażonych na wilgoć, takich jak szafki kuchenne, blaty stołów, meble ogrodowe. To farby rozpuszczalnikowe, odporne na działanie pary, wody, szorowanie i ścieranie. Łatwo się rozprowadzają, ale schną powoli, największą zaś wadą jest intensywny nieprzyjemny zapach, utrzymujący się przez dłuższy czas. 
* Kredowymi można malować meble użytkowane średnio intensywnie, są idealne do uzyskiwania specjalnych efektów, np. postarzania. Farby kredowe są produktem naturalnym (zawierają m.in. 30% kredy), ekologicznym, bezpiecznym dla dzieci i środowiska. Schną bardzo szybko, nie wymagają zeszlifowania starej powłoki, wystarczy ją zmatowić. 
Lakiery
Tworzą powłokę, przez którą widać naturalny rysunek słojów drewna. Występują w wersji z połyskiem, półpołyskiem lub matem. Można je stosować na surowe drewno lub na farby (akrylową, kredową), jako dodatkowe zabezpieczenie powierzchni. Dostępne są dwa typy lakierów: rozpuszczalnikowe oraz wodne. Dobieramy je, podobnie jak farby, w zależności od przeznaczenia mebla. 
* Rozpuszczalnikowe są idealne do mebli intensywnie użytkowanych, np. blatów stołów, blatów kuchennych. Polecane są również do lakierowania niektórych gatunków drewna egzotycznego, np. palisandru czy ipe, które zawierają dużo substancji oleistych zmniejszających przyczepność lakieru. Z tej grupy najczęściej stosowane są lakiery poliuretanowe, które mogą być jednoskładnikowe lub dwuskładnikowe. Ich wadą jest nieprzyjemny zapach wydzielający się podczas malowania i schnięcia. 
* Wodorozcieńczalne występują w kilku wersjach: akrylowe, poliuretanowe oraz poliuretanowo-akrylowe. Najbardziej odporną powłokę dają lakiery poliuretanowe, akrylowe są bardziej podatne na uszkodzenia i wgniecenia. Lakiery te nie wydzielają szkodliwych oparów, nie mają nieprzyjemnego zapachu, szybko schną. Można nimi zabezpieczać meble o średniej intensywności użytkowania. 
Oleje
Wnikają na pewną głębokość w strukturę drewna, zabezpieczając je przed działaniem wody. Nie zatykają porów drewna (tak jak farby czy lakiery), dzięki czemu drewno oddycha. Stosuje się je przede wszystkim na twardych gatunkach drewna, ponieważ miękkie są podatne na ścieranie, co skutkuje zanikiem ochrony oleju. Oleje występują w wersji bezbarwnej, koloryzującej oraz rozjaśniającej. Bezbarwne nie zmieniają koloru drewna, jedynie podkreślają jego rysunek i nieco przyciemniają, koloryzujące zawierają pigmenty, które zabarwiają drewno na określony kolor, rozjaśniające stosuje się raczej przy pracach renowacyjnych, aby przywrócić drewnu jego oryginalny wygląd. Oleje, podobnie jak inne preparaty, są rozpuszczalnikowe lub wodne.
* Rozpuszczalnikowe wnikają głęboko w strukturę drewna, zapewniając ochronę na dłużej. Są jednak toksyczne, dlatego ich stosowanie jest ograniczone.
* Wodne nie wnikają w drewno tak jak rozpuszczalnikowe. Można je stosować do zabezpieczania powierzchni niezbyt mocno eksploatowanych. Są nietoksyczne, nie pozostawiają nieprzyjemnego zapachu.
Woski
Nie wnikają w strukturę drewna, ale tworzą na jego powierzchni cieniutką, elastyczną błonę, która nie przepuszcza wody. Mimo to, nie powinno się ich stosować na stołach, blatach kuchennych, meblach łazienkowych. Zawoskowana powierzchnia ma delikatny satynowy połysk, rysunek i kolor drewna jest podkreślony. Woski najczęściej mają postać pasty, rzadziej kremu, mogą być bezbarwne, kolorowe, barwiące lub wybielające.
Bezbarwne nie zmieniają koloru drewna, kolorowe również, ale go podkreślają i lekko ożywiają, barwiące pogłębiają kolor, wybielające nadają powierzchni bielony charakter. 
Politura
Politura to roztwór zrobiony z płatków szelaku (żywicy wytwarzanej przez owady zwane czerwcami) rozpuszczonych w wysokoprocentowym alkoholu. Wykończona nią powierzchnia jest bardzo gładka, ma wysoki połysk, rysunek i kolor drewna jest ożywiony. Stosuje się ją głównie na meble zabytkowe i dekoracyjne, ponieważ nie jest odporna na działanie wody, alkoholu i wysokiej temperatury. Szelak lub gotowy preparat można kupić w sklepach dla konserwatorów. Politurowanie jest techniką szlachetną, wykonanie wymaga ogromnej wprawy. 
Preparatów do zabezpieczania drewnianych powierzchni jest wiele, a każdy rodzaj ma różne wersje. Generalną zasadą jest to, że najodporniejsze na uszkodzenia i zużycie są produkty rozpuszczalnikowe. Mają jednak wady, np. nieprzyjemny zapach, który utrzymuje się w pomieszczeniu przez jakiś czas. Jeśli mebel nie jest intensywnie użytkowany, możemy zdecydować się na jeden z preparatów wodorozcieńczalnych, a wybór uzależnić tylko od upodobań i efektu, jaki chcemy uzyskać.
Sposoby zabezpieczania powierzchni drewnianych - farby, lakiery, oleje, woski.