Najnowsza gra studia Bethesda Softworks została jeszcze przed premierą okrzyknięta najgorszym tytułem 2018 roku. Czy przeważająca ilość negatywnych komentarzy i ocen jest rzeczywiście w pełni uzasadniona? Choć bardzo wielu się ze mną nie zgodzi, uważam, że nie jest aż tak tragicznie. Pierwszy Fallout, Fallout 2 i Fallout: New Vegas – to trzy tytuły, które zawiesiły poprzeczkę na tyle wysoko, że każda kolejna odsłona tej legendarnej postapokaliptycznej serii wydaje się jedynie ich namiastką. Trzy lata temu zadebiutowała „czwarta” część, która podzieliła społeczność graczy – jedni (w tym i ja) tę odsłonę cyklu pokochali, inni znienawidzili za płytkość, uproszczenia i brak „tego czegoś”. Historia zatoczyła koło przy okazji premiery Fallouta 76, który jest niczym innym, tylko klonem swego poprzednika z trybem multiplayer oraz po lekkim liftingu – fani serii ponownie się podzielili, choć tym razem tych „zakochanych” jest znacznie mniej.
Almost heaven, West Virginia
Świat przedstawiony w najnowszej odsłonie cyklu niewątpliwie stanowi jej najmocniejszy element. Zachodnia Wirginia jest po prostu piękna. Gdziekolwiek nie spojrzymy, zobaczymy zapierające dech w piersi pejzaże i krajobrazy. Odpowiedzialnym za projekt mapy należy się nagroda – choć składające się na nią obszary nie mają wyraźnych granic, podróżując z jednej strefy do drugiej, odnosimy wrażenie, jakbyśmy trafiali do zupełnie innej bajki.
Kolejne miasta, budowle, obozy – wszystko to wygląda, jakby jeszcze przed chwilą tętniło życiem zabranym przez atomowy podmuch. Szperając w działających terminalach, poznajemy ostatnie dni poprzednich mieszkańców tego świata, przy odrobinie szczęścia znajdujemy także ich nagrania. Wyznam szczerze, że im dłużej przemierzałem ogromne tereny Wirginii, tym silniejsza stawała się moja więź z tą krainą – nigdy bym się nie spodziewał, że tak bardzo podziała na mnie zlepek obrazów i słów.
Mapa jest wyraźnie większa niż w jakiejkolwiek poprzedniej części serii. Rzetelna eksploracja zajmuje naprawdę długie godziny, o czym przekonałem się na własnej skórze. Realizując jedno z zadań, co rusz zbaczałem z wyznaczonej ścieżki, by sprawdzać, jakie skarby i tajemnice kryją przydrożne lokacje. Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że wcale nie bawiłbym się dużo gorzej, gdyby Fallout 76 pozbawiony był jakichkolwiek misji i gdybym po prostu mógł zająć się zwiedzaniem udostępnionego obszaru.
Life is old there, older than the trees
Nie sposób nie wspomnieć także o występujących tu przejawach życia. Deweloperzy zdecydowali się na bardzo odważny krok – w Falloucie 76 nie spotkamy żadnego ludzkiego NPC, kropka. Decyzja ta jest podyktowana potencjalnymi problemami z odróżnieniem postaci kierowanych przez graczy i komputer. Taki zabieg, choć pozornie uzasadniony, skutecznie spłyca całą warstwę fabularną – w praktyce cały czas podążamy śladami poprzednich mieszkańców, by na końcu znaleźć ich gnijące ciała... i tak w kółko. Kilka razy byłem niemal pewny, że wreszcie na mojej drodze pojawił się człowiek i zawsze okazywało się, że to kolejny robot.
No właśnie, robot. Niemal każde dostępne w grze zadanie sprowadza się do robotów – najwyraźniej ludzie przed wojną byli zafiksowani na punkcie automatyzacji. Chcemy wstąpić do armii i piąć się po szczeblach wojskowej hierarchii? Żaden problem, specjalne roboty przeprowadzą nas przez cały proces i szkolenie, choć wszyscy „prawdziwi” żołnierze są już dawno martwi. Miasto jest doszczętnie zniszczone i opustoszałe? Tak, ale robot burmistrz ma dla nas zadanie, zupełnie tak, jakby nic się nie stało. Podobne przykłady można mnożyć – niby to sprytny zabieg ze strony twórców, lecz po pewnym czasie zaczyna wyglądać to bardziej jak pójście na łatwiznę.
Sytuację ratują występujący w dużych liczbach i odmianach przeciwnicy powstali w wyniku popromiennych mutacji. Spotkamy zarówno starych znajomych (ghule, szpony śmierci, supermutanty), jak i szereg nowych twarzy – jest w czym wybierać. Eksterminacja kolejnych hord wrogów okazuje się tak samo przyjemna jak w Falloucie 4, pod tym względem akurat nic się nie zmieniło. Trzeba oddać twórcom, że bardzo umiejętnie rozmieścili wszystkie te monstra w świecie gry – strzelania i walki jest sporo, ale bez przesady. 
Country Roads, take me home
W świecie Fallouta 4 spędziłem dotąd prawie 300 godzin i nie żałuję ani minuty. Jeśli możesz powiedzieć to samo o sobie, nie czekaj – 76 to również tytuł dla Ciebie. Gdyby nie kilka drobnych zmian w interfejsie i biegający wokół inni gracze, naprawdę trudno byłoby na pierwszy rzut oka zauważyć, że to nowa gra. Fakt, jest sporo świeżej broni, pancerzy, zupełnie inaczej rozwiązany system umiejętności – ale nie wywracają one modelu rozgrywki do góry nogami, każdy weteran serii (i nie tylko) odnajdzie się w tych nowinkach w parę chwil.
Przedstawiciele Bethesdy Softworks otwarcie mówią, że początkowo Fallout 76 miał być jedynie modułem multiplayer do *Fallouta 4*, lecz wraz z jego rozwojem zdecydowali się wydać go jako osobny projekt – dlatego bliski związek z poprzednią odsłoną wciąż widać jak na dłoni, według wielu krytyków nawet za bardzo.
Teardrops in my eye
Na koniec jeszcze kilka słów na temat bolączek tej pozycji. Im więcej gram w Fallouta 76, tym bardziej mam wrażenie, że deweloperzy w zasadzie nie mieli pomysłu na to, co faktycznie chcą osiągnąć. Wprawdzie możemy pobawić się w gronie znajomych – ba, ze zgraną ekipą na pewno świetnie spędzimy czas, ale sami musimy wymyślić sens tej zabawy, bo gra nie daje nam poczucia celu.
Podobnie wygląda sytuacja z rozgrywką solo – mamy misje, możemy je wypełniać jedna po drugiej lub zwiedzać świat na własną rękę – tyle że nic z tego tak właściwie nie wynika. Pozyskanie dobrej broni i pancerza to nie problem, nie ma żadnej godnej uwagi nagrody, do zdobycia której chciałoby się dążyć. Według twórców zwieńczeniem całej gry powinno być zdetonowanie bomby atomowej w wybranym przez nas miejscu, niestety – i to rozczarowuje. Może i jest to fajne za pierwszym razem, jednak później dociera do nas, że tak właściwie nie niesie ze sobą niczego spektakularnego.
Rozczarowuje też poziom trudności. Mając 32 poziom, spotkałem jednego z najsilniejszych przeciwników z poziomem 50. Czy byłem dla niego łatwym łupem i musiałem salwować się ucieczką? Skądże znowu, kilkanaście uderzeń mojego młota i było po nim.
Gwoździem do trumny są także, wprawdzie na bieżąco poprawiane, ale jednak wciąż występujące błędy. W Internecie aż huczy – pojawiają się doniesienia o nieśmiertelnych postaciach, źródłach nieograniczonych punktów doświadczenia i waluty. Twórcy wydają kolejne poprawki, łatają grę, jak szybko są w stanie, i faktycznie widać efekty tej pracy – niesmak jednak pozostaje.
Ostatecznie Fallout 76 okazuje się niedoskonałą grą, która jednak potrafi cieszyć określoną grupę graczy. Skąd mamy wiedzieć, że do niej należymy? Najlepszym wyznacznikiem jest nasz stosunek do Fallouta 4. Jeśli lubiliście tamtą grę, raczej polubicie i tę.
Plusy:
1. eksploracja;
2. klimat;
3. ogromny i różnorodny świat, w którym dużo się dzieje;
4. fenomenalna ścieżka dźwiękowa;
5. wiele typów dobrze zaprojektowanych przeciwników;
6. ciekawie rozwiązany system umiejętności;
7. bogaty arsenał broni;
8. to wciąż stary, dobry Fallout 4.
Minusy:
1. liczne błędy wpływające na rozgrywkę;
2. nie do końca przemyślany tryb wieloosobowy;
3. kiepsko poprowadzony samouczek;
4. brak żywych NPC;
5. poziom trudności po zdobyciu pancerza wspomaganego drastycznie spada.
Gra Fallout 76 dostępna jest w wersji na PC, PlayStation 4 oraz Xboksa One.
Wymagania sprzętowe:
* minimalne: Intel Core i5-6600K 3.5 GHz / AMD Ryzen 3 1300X 3.5 GHz, 8 GB RAM-u, karta grafiki 3 GB GeForce GTX 780 / 2 GB Radeon R9 285 lub lepsza, 60 GB HDD, Windows 7/8/10 64-bit;
* rekomendowane: Intel Core i7-4790 3.6 GHz / AMD Ryzen 5 1500X 3.5 GHz, 8 GB RAM-u, karta grafiki 4 GB GeForce GTX 970 / Radeon R9 290X lub lepsza, 60 GB HDD, Windows 7/8.1/10 64-bit.
„Fallout 76” – recenzja gry