Jesienne wieczory to dobry czas dla moli książkowych. Coraz wcześniej zapadające ciemności i nieprzyjemna pogoda stanowią doskonały pretekst do spędzenia kilku godzin na lekturze. Wszyscy wiedzą, że przyjemnie się czyta z kubkiem ciepłej herbaty w ręku. Przy okazji można przejrzeć tytuły wydane w ostatnich miesiącach, sprawdzić, czy nic naprawdę godnego uwagi nie przegapiliśmy, albo wręcz przeciwnie, rzucić się w wir zakupów i nabyć kilka z doskonałych książek wydanych w ostatnich miesiącach. Jednak nawet jesienią czasu na czytanie zawsze brakuje. Powiedzmy sobie szczerze – czasu jest prawie zawsze za mało. Dlatego istotną kwestią jest dobór lektur, żeby w tych godzinach, które uda nam się wygospodarować na czytanie, zdołać przeczytać coś naprawdę doskonałego. Jeśli więc nie wiecie, po jaką książkę sięgnąć, a wybór was przytłacza, poszukajcie pomocy. Oto siedem książek, po które sama sięgnęłam tej jesieni. Każda z nich jest inna, ale każda warta jest poświęcenia jej kilkunastu (czasem, jak w przypadku „Turnieju cieni”, nawet kilkudziesięciu) godzin na lekturę. Rozbawią was, zadziwią, skłonią do refleksji i zachwycą.
„Złodziejka” Sarah Waters, tłum. Magdalena Moltzan-Małkowska
Na początek książka, która doskonale wpisuje się w jesienny klimat. Osadzona w epoce wiktoriańskiej, nieco mroczna powieść nie tylko wciąga od pierwszej strony, ale też oferuje czytelnikowi dodatkowy bonus – zwrot akcji, którego naprawdę nikt się nie spodziewa. Jej bohaterkami są dwie młode dziewczyny, które los ze sobą zetknie w bardzo przewrotny sposób. Tytułowa złodziejka, niejaka Sue, to sierota wychowana w mrocznym zaułku, wśród paserów i złodziei. Staje przed życiową szansą, jednak najpierw musi na kilka tygodni przemienić się w uczciwą pokojówkę. A w tej roli pozna dziewczynę i to spotkanie zmieni je obie. Sarah Waters to mistrzyni wodzenia czytelnika za nos. Od lektury „Złodziejki” trudno się oderwać, zresztą uprzedzę zawczasu – nad każdą z polecanych przeze mnie książek łatwo zarwać noc. Waters potrafi kreować nastrój i sprawia, że przez kilka godzin żyjemy cudzym życiem. Nie przegapcie tego.
„Pogrzebany olbrzym” Kazuo Ishiguro, tłum. Andrzej Szulc
Zostańmy w kręgu literatury brytyjskiej, cofając się jednak w czasie. Kazuo Ishiguro to wybitny pisarz, zdobywca nagrody Bookera. Na jego najnowszą powieść czytelnicy czekali całe dziesięć lat, nic więc dziwnego, że sporo się o niej w tej chwili mówi w angielskiej prasie. Miejmy nadzieję, że i u nas odbije się szerokim echem, jest to bowiem książka zdecydowanie nietuzinkowa.Ishiguro, który chętnie eksperymentuje z różnymi gatunkami, po przygodzie z kryminałem i powieścią science fiction sięgnął po fantasy. 
W „Pogrzebanym olbrzymie” przenosimy się do zamierzchłych czasów, kiedy to Wyspy Brytyjskie zamieszkiwały plemiona Brytonów i Saksonów. Nie jest to jednak powieść historyczna, dlatego wędrując między prymitywnymi wioskami, można się natknąć na jednego z rycerzy króla Artura, a jeśli ma się pecha, to można zostać zaatakowanym przez ogra lub smoka.W ten niebezpieczny, nieco baśniowy świat wyruszają Axl i Beatrice – para starszych Brytonów, którzy pragną odwiedzić mieszkającego w innej wiosce syna. Na ich świat spadła dziwna plaga – ludzie zdają się zapominać o tym, co wydarzyło się dawniej. Niektórzy, tak jak Axl, wydają się nieco bardziej odporni, inni zapominają rzeczy, które stały się kilka godzin temu. Jednak czy niepamięć aby na pewno jest przekleństwem? I co będzie, kiedy oba plemiona przypomną sobie, jakich krzywd niegdyś od siebie zaznały? Warto przeczytać tę baśniową historię, która przypomina trochę przypowieść.
Przeczytaj pełną recenzję książki Kazuo Ishiguro „Pogrzebany olbrzym”. 
„Turniej cieni” Elżbieta Cherezińska
Jeśli mowa o książkach przenoszących nas w inne czasy, nie można zapomnieć o tym, że nową powieść wydała właśnie królowa polskiej powieści historycznej. Elżbieta Cherezińska oderwała się na chwilę od swoich ulubionych Piastów (zresztą w opowieść o nich też wplata czasami elementy fantastyczne), by opowiedzieć nam historię pełną przygód i niebezpieczeństw, osadzoną w XIX wieku. 
Romantyzm w szkole mógł się wydać nudny, ale Cherezińska sprawia, że opowieści o zesłaniach na Syberię, o kłócących się na emigracji i tęskniących za ojczyzną emigrantach, o szpiegach i politykach czyta się jak najlepszą powieść sensacyjną. Kto bowiem mógłby przypuszczać, że w rozgrywce o Afganistan, którą w XIX wieku toczyły ze sobą Wielka Brytania i carska Rosja, istotną rolę odegrał młody Polak, który na azjatyckich stepach czuł się jak u siebie? Jego niezwykły życiorys mógłby posłużyć za kanwę hollywoodzkiego filmu. A przecież w „Turnieju cieni” takich niezwykłych postaci mamy więcej, każda z nich fascynująca, i każdą chcielibyśmy poznać lepiej.
Przeczytaj pełną recenzję książki Elżbiety Cherezińskiej „Turniej cieni”. 
box:offerCarousel
„Profesor Stoner” John Williams, tłum. Paweł Cichawa
W natłoku nowości łatwo przegapić książki naprawdę wartościowe. Czasem jednak cuda się zdarzają, a wydawniczym hitem staje się powieść wydana pięćdziesiąt lat wcześniej i zapomniana. Odkryta na nowo dla świata przez pewnego angielskiego księgarza, który umieścił ją na półce, którą pracownicy księgarni zapełniali książkami, jakie sami polecają. I stało się! Ludzie zaczęli kupować dzieło, którego autor nie żył już od dwudziestu lat, recenzenci zaczęli o nim pisać, wydawnictwa z całego świata zaczęły starać się o prawa do przekładu. A teraz i my możemy tę książkę kupić i zachwycić się prostą, ale piękną historią życia niejakiego Williama Stonera. Człowiek ten, choć urodził się w rodzinie niewykształconych farmerów, pewnego dnia postanowił, że podejmie studia na uniwersytecie. Trafił na zajęcia z literatury angielskiej, a prowadzący je, niezwykle charyzmatyczny profesor, rozbudził w Stonerze miłość do literatury. I o tym właśnie jest ta opowieść. O tym, jak można spędzić życie, po prostu kochając książki. Proste, piękne i pięknie napisane. 
Przeczytaj pełną recenzję książki Johna Williamsa „Profesor Stoner”. 
box:offerCarousel
„Kiedy nadejdą dobre wieści?” Kate Atkinson, tłum. Aleksandra Wolnicka
Jeśli „Profesor Stoner” brzmi zbyt refleksyjnie, być może bardziej przekona was do siebie ten niezbyt typowy, ale jednak niesamowicie wciągający kryminał. 
„Kiedy nadejdą dobre wieści?” otwiera scena tak szokująca i tak plastycznie odmalowana, że po przeczytaniu pierwszych kilkunastu stron od lektury trudno się już oderwać. Atkinson w swojej opowieści o zaginionej matce i dziecku splata losy kilku osób. Aby dowiedzieć się, czy wychodzący na wolność morderca zdoła dokończyć to, czego nie udało mu się dokonać przed trzydziestu laty, będziemy musieli z niepokojem prześledzić nietypowe dochodzenie prowadzone po części przez jedyną osobę, która naprawdę zmartwiła się zniknięciem dwójki ludzi – młodziutką opiekunkę do dziecka, która niezachwianie wierzy, że da radę odnaleźć swoją chlebodawczynię.
Przeczytaj pełną recenzję książki Kate Atkinson „Kiedy nadejdą dobre wieści?”. 
box:offerCarousel
„Wszystko za Everest” Jon Krakauer, tłum. Krystyna Palmowska
Tej jesieni przed trudnym wyborem stają także wielbiciele literatury faktu. W księgarniach pojawiło się mnóstwo znakomitych reportaży, którym właściwie należałoby poświęcić oddzielną listę. Nieco przewrotnie polecę książkę, która jest wznowieniem, choć wydanym w rozszerzonej wersji i nowym tłumaczeniu. 
Z pewnością wiele osób obejrzy tej jesieni film „Everest”, tym bardziej więc warto zapoznać się z książką opowiadającą o tragedii, której poświęcony jest film.Książka Krakauera – reportera, który brał udział w feralnej wyprawie na Mount Everest i stał się uczestnikiem oraz świadkiem jednej z największych tragedii, jakie kiedykolwiek rozegrały się na zboczach najwyższej góry świata – stała się już klasyką literatury górskiej. Po tragedii na Broad Peak, kiedy to zginęło dwóch Polaków, cała Polska zainteresowała się himalaizmem. Zamiast wydawać osądy lub dziwić się, dlaczego oni w ogóle tam chodzą, lepiej przeczytać relację kogoś, kto też „tam” poszedł i trafił w środek prawdziwego piekła. Tym bardziej że Krakauer to doskonały pisarz, jego relacja jest wprawdzie subiektywna i kontrowersyjna, ale świetnie napisana, zaś „Wszystko za Everest” zostało nominowane do nagrody Pulitzera.
Przeczytaj pełną recenzję książki Jona Krakauera „Wszystko za Everest”. 
box:offerCarousel
„Księga dziwnych nowych rzeczy” Michel Faber, tłum. Tomasz Kłoszewski
Na koniec zostawiam książkę dziwną i niezwykłą, której zdecydowanie nie wolno przegapić. Faber zachwycił czytelników lata temu swoim „Szkarłatnym płatkiem i białym” – książką będącą pastiszem powieści wiktoriańskiej. Tym razem ten piszący po angielsku, mieszkający w Szkocji, a pochodzący z Holandii pisarz, proponuje nam coś równie niezwykłego – religijne science fiction, opowieść o misjonarzu, który leci głosić naukę o Chrystusie na innej planecie. Brzmi nietypowo? 
Oczywiście, ale nie dajcie się zniechęcić. Możecie nie przepadać za science fiction, możecie nie lubić motywów religijnych, a „Księga dziwnych nowych rzeczy” i tak zrobi na was wrażenie. W tej nietypowej scenografii Faber umieścił bowiem uniwersalną i przejmującą opowieść o samotności, o powołaniu, o tym, jak trudno może być się porozumieć nawet z kimś, kogo się bardzo kocha. O oczekiwaniach, nadziei i wytrwałości. Lektura obowiązkowa, podobnie zresztą jak wszystkie pozostałe. Po więcej rekomendacji książkowych zapraszam do Miasta Książek, życząc wam zaczytanej jesieni!
Przeczytaj pełną recenzję książki Michela Fabera „Księga dziwnych nowych rzeczy”.
Dobrze kupuje się książki jesienią. Wydawcy rozpieszczają nas, trzymając właśnie na jesień najciekawsze nowości. Jak jednak wybrać coś wśród dziesiątek atrakcyjnych nowych i starszych tytułów?