Fantasy istnieje w globalnej literaturze już od wielu lat, ale tak naprawdę ten gatunek został bardzo mocno spopularyzowany chyba dopiero przy okazji ekranizacji „Władcy Pierścieni” Tolkiena. Aby jednak na stałe wprowadził się „pod strzechy”, potrzebny był George R.R. Martin, HBO i serial „Gra o tron”. Gdyby nie ta trójka, to prawdopodobnie nadal miłośnicy klimatów spod znaku magii i miecza traktowani byliby z lekkim przymrużeniem oka. Co w Polsce?
Polscy twórcy już od ładnych kilkunastu lat pokazywali, że potrafią pisać taką literaturę na naprawdę światowym poziomie. Najpierw był Sapkowski i „Wiedźmin”, na podstawie którego powstała cała seria gier, która szturmem wdarła się na światowe rynki. Potem pojawił się Jarosław Grzędowicz z cyklem „Pan Lodowego Ogrodu”, który całkiem spokojnie mógłby również posłużyć jako podstawa do świetnej gry.
A teraz?
Po tych dwóch pisarzach wyglądało, że niewiele już w polskim fantasy da się oprawiać, ale pojawił się on, Robert M. Wegner. I napisał cykl, który właściciele Netflixa powinni natychmiast kupić i zekranizować, jeśli chcą czymś przebić „Grę o tron”. Naprawdę nie oszukuję i nie nadużywam superlatyw, to jest świetne!Zaczęło się od znakomicie przyjętych dwóch zbiorów opowiadań: „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe” i „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód”. Potem była pierwsza powieść „Niebo ze stali”, a niedawno ukazał się czwarty tom pod tytułem „Pamięć wszystkich słów”.
O co w tym wszystkim chodzi?
W zbiorach opowiadań autor przedstawił nam swoich przyszłych bohaterów, opowiedział ich historię, przybliżył motywację i metody działania. W pierwszej powieści posplatał losy części z nich w sposób naprawdę dobry i kiedy myślałem, że osiągnął już pewien poziom i będzie mu ciężko go utrzymać, pojawiła się „Pamięć wszystkich słów”, w której pokazał, że potrafi jeszcze lepiej.
Pamięć wszystkich słów
W tym tomie Wegner splata losy kolejnych bohaterów, których przedstawił nam w opowiadaniach. Robi to z ogromnym rozmachem i pieczołowitością. Z dbałością o najmniejsze detale, ale przede wszystkim robi to pięknie i ciekawie. Kolejny raz okazuje się, że świat, który kreuje, jest ogromny, przemyślany, konsekwentnie przedstawiony i do tego naprawdę fascynujący. Każda z jego książek to prawdziwa cegła i przy żadnej ani chwili się nie nudziłem. W „Niebie ze stali” autor opowiada historię, w której pojawili się ci bohaterowie znani z opowiadań, którzy budzili u czytelnika zdecydowanie największą sympatię, sądząc po recenzjach i komentarzach. Wydawać by się mogło, że ci, których historie będziemy śledzić w drugiej powieści ze świata Meekhanu, mają nieco mniejszy potencjał do tego, by zainteresować czytelnika. Wegner pokazał jednak, że takie myślenie o jego prozie to ogromny błąd, udowodnił, że potrafi nawet z na pozór nieciekawego złodzieja wykrzesać fascynującą postać, a kobieta w męskim świecie daje mu okazję do arcyciekawej intrygi i zaskakujących fabularnych wolt.
Co mnie jeszcze ujęło?
W prozie Wegnera bardzo spodobała mi się jeszcze jedna rzecz. Bardzo często zdarza się, że przy czytaniu wielotomowych cykli jest problem z odnalezieniem się czytelnika w fabule kolejnej książki, zapominamy, o czym jest opowiadania historia. Nie wiem, jak ten człowiek to zrobił, ale mimo że od moich odwiedzin w jego świecie trochę już minęło, to jednak nie miałem najmniejszych problemów z „wejściem” w książkę, już po około 30 stronach wszystko wskoczyło na swoje miejsce.
Czy warto?
Oczywiście nie da się tej książki czytać jako samodzielnej historii. No dobrze, gdyby się bardzo uprzeć, to może i się da, ale nie ma to zbytnio sensu, stracimy mnóstwo ciekawej opowieści i przyjemności w odbiorze. Zdecydowanie warto sięgnąć po wcześniejsze tomy, przeczytać „Pamięć wszystkich słów” i, zagryzając paznokcie, czekać, co będzie dalej. Sądząc po zakończeniu, będzie się działo!Książka „Pamięć wszystkich słów. Opowieści z meekhańskiego pogranicza” dostępna jest także jako e-book (formaty EPUB i MOBI) za ok. 26 zł.
Źródło okładki: http://www.powergraph.pl/
„Pamięć wszystkich słów. Opowieści z meekhańskiego pogranicza” Robert M. Wegner – recenzja