Ulubiony książkowy bohater waszych dzieci powraca, żeby znowu pomóc im w opanowaniu trudnej sztuki mówienia. Mała-wielka książka! Nauka mówienia to jeden z najtrudniejszych i najbardziej złożonych procesów, z jakim musi poradzić sobie mały człowiek. Rolą rodziców (ale również nauczycieli edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz logopedów), jest zrobienie wszystkiego, co możliwe, żeby ułatwić maluchowi to zadanie. Na szczęście nie jesteśmy z tym sami, bo z pomocą przychodzi… Pucio! Sympatyczny bohater książek Marty Galewskiej-Kustry powraca w drugiej odsłonie swoich przygód. Jest jak zwykle zabawnie, kolorowo i bardzo prosto. Zaczynamy?
Mały-wielki Pucio
Pucio podbił serca maluchów i ich rodziców już w pierwszej książce o jego perypetiach, zatytułowanej „Pucio uczy się mówić”. Nic więc dziwnego, że oczekiwania wobec kolejnej części, jak i autorki serii, były naprawdę wysokie. Na szczęście Galewska-Kustra, która z zawodu jest pedagogiem i logopedą, stanęła na wysokości zadania i po raz kolejny zaprezentowała pozycję na najwyższym poziomie.
„Pucio mówi pierwsze słowa” to książka przeznaczona dla roczniaków i dwulatków, ale również dla starszych dzieci, które zmagają się z dysfunkcją mowy.
Historia jest, jak zwykle, dość prosta. Towarzyszymy Puciowi i jego rodzinie (na którą poza rodzicami składają się rodzeństwo i dziadkowie) w zaledwie jednym, ale za to bardzo wyjątkowym dniu – jego urodzinach. W tym czasie chłopcu i jego bliskim przytrafiają się różne przygody, ale każda z nich jest bardzo życiowa i nieskomplikowana dla umysłu dziecka, którego fantazja dopiero się rozwija.
Autorka jest bowiem nie tylko utalentowaną pisarką, ale też zmyślną obserwatorką dziecięcej rzeczywistości. Dzięki temu jej książki są bliskie kwestiom, z jakimi borykają się w prawdziwym życiu jej mali czytelnicy i ich rodzice, co zdecydowanie ułatwia naukę.
Śmiało można powiedzieć, że „Pucio mówi…” to kompleksowy przewodnik po słowach i mowie dla dzieci na tym etapie rozwoju, do którego skierowana jest książeczka. Znajdziemy tu wymagane minimum rzeczowników i czasowników, niezbędne maluchowi do komunikacji. I to na zaledwie 40 stronach!
W prostocie siła
Jednym z najważniejszych czynników, wyróżniających książki o Puciu z dziesiątek innych publikacji tego typu, jest prostota, z jaką autorka i współpracująca z nią rysowniczka Joanna Kłos podchodzą do tematu. W wielu pozycjach przeznaczonych dla dzieci uczących się mówić mały czytelnik już na starcie zostaje przytłoczony ilością informacji bijącą z każdej strony. Tymczasem w przypadku książek o Puciu jest inaczej. Widać, że Galewska-Kustra wielką uwagę zwraca nie tylko na merytoryczną wartość swoich dzieł, ale również na formę, w jaką została ona ubrana. 
Poza minimum tekstu, jakie znalazło się na każdej stronie, uwagę zwracają przede wszystkim proste, pozbawione niepotrzebnych szczegółów ilustracje. Urocze, ale nieprzesłodzone, przez co ich studiowanie nie znudzi się za szybko.
Jeszcze innym bardzo pomocnym rozwiązaniem są wypełnione obrazkami ramki, które znajdują się na każdej stronie. Ich treść nawiązuje do głównej ilustracji, jednocześnie odpowiadając na najważniejsze pytania, jak np. „Co robi?”, „Kto to?”, „Co to?”. To zachęca do zabawy, bo rodzice mogą zadawać je dzieciom lub wspólnie z nimi na nie odpowiadać. Na końcu znajdziemy też listę wszystkich wymienionych w książce rzeczowników, co dodatkowo pomoże w utrwaleniu nowo zdobytej wiedzy.
Marta Galewska-Kustra podkreśla też w książce to, o czym wielu rodziców, spanikowanych powolnymi postępami swoich pociech w nauce mówienia, zdaje się zapominać. Każde dziecko w innym, sobie tylko właściwym, tempie przyswaja tę wiedzę i rozwija aparat mowy. Warto go stymulować i pomagać maluchowi w tej nauce, ale nie wolno wymagać od niego więcej, niż to fizycznie możliwe.
„Pucio mówi pierwsze słowa” to fantastyczna pomoc dla rodziców i specjalistów zajmujących się nauką mówienia i składania zdań. Niewielkich rozmiarów książeczka została pięknie wydana, co zachęca dzieci do zajrzenia do środka.
Źródło okładki: www.nk.com.pl
„Pucio mówi pierwsze słowa” Marta Galewska-Kustra – recenzja