Książka to trzy dłuższe historie z życia pragnącej latać Maris. Pierwsza opowiada o tym, jak zdobyła skrzydła, druga o tym, co z tego wynikło, a trzecia o tym, jak je straciła. Niby wszystko jest na swoim miejscu, ale ja cały czas miałem wrażenie, że już to czytałem, ale może po kolei…
Kosmiczni rozbitkowie
Planeta, na której dzieje się ta historia, nosi nazwę Przystań Wiatrów, wiele pokoleń temu rozbił się na niej statek z kolonistami zmierzającymi ku nowemu światu. Świat, do którego przybyli, pozwolił na zamieszkanie, ale warunki, jakie na niej zastali, zmusiły ich do zupełnej zmiany swojego życia, ludzie zamieszkali bowiem na niewielkich, oddalonych od siebie wyspach, a kapryśne oceany pełne ogromnych potworów morskich znacząco ograniczyły komunikację między nimi. Jedynym w miarę regularnym sposobem porozumiewania się okazali się lotnicy, ludzie poruszający się na skrzydłach zbudowanych przez pierwsze pokolenie z fragmentów kosmicznego żagla słonecznego. Skrzydła przechodzące w rodzinach z rodziców na dzieci są w tym świecie symbolem pewnego statusu i gwarantują spore profity. Co jednak zrobić, kiedy dziecko nie chce przejąć skrzydeł, co kiedy jego umiejętności są zbyt słabe albo kiedy lotnik zaczyna chorować? Ta książka opowiada o tym, jak pewna dziewczyna postanawia zmienić wielowiekowe tradycje z tym związane.
Tak jak pisałem wcześniej, wielu wydawców liczy w przypadku Martina na magię nazwiska. Tutaj ta magia musi być tym większa, że George jest tylko współautorem, książka powstała bowiem we współpracy z Lisą Tuttle. Z informacji, które znalazłem w sieci, jasno wynika, że to właśnie ona jest autorką większości tekstu, a nazwisko Martina napisane większą czcionką na okładce polskiego wydania to tylko wabik.
Przeciętność
Książka jest napisana sprawnie, porusza ciekawy temat zmian społecznych, które mogą być wynikiem działań tylko jednej osoby, osoby pragnącej zrealizować swoje marzenie, niezależnie od tego, jakie to będzie miało konsekwencje. Największym zarzutem dla niej jest natomiast absolutna przeciętność i to nieprzyjemnie wrażenie, że kiedyś to już czytałem. „Przystań wiatrów”bowiem to książka, w której co chwilę przychodziły mi na myśl „Wojna skrzydlatych” Poula Andersona, „Jeźdźcy smoków” Anne McCaffrey czy też trylogia Hain Ursuli Le Guin. Postacie są potraktowane bardzo powierzchownie, właściwie tylko Maris jest wykreowana do końca, reszta, nawet istotny bardzo dla fabuły Val Jednoskrzydły, jest właściwie tylko zarysowana, stanowią tylko tło dla tej jednej postaci. Świat jest przedstawiony bardzo oszczędnie, właściwie nie widzimy, jak lotnicy wpływają na jego mechanizmy, może tylko w trzecim opowiadaniu ma to jakieś znaczenie. W pozostałych możemy odnieść wrażenie, że to coś jakby latające telefony, zupełnie mnie to nie przekonało do tej historii.
To nie jest urocza ramotka
„Przystań wiatrów” to dość stara powieść, ponad 30 lat temu mogła się podobać, ale teraz od książek sygnowanych nazwiskiem George’a R.R. Martina oczekujemy więcej. „Tuf wędrowiec”, wydany tylko 4 lata później, też ma już 30 lat na karku. Jeśli będziecie chcieli więcej Martina w Martinie, sięgnijcie właśnie po niego. Tam już znajdziecie coś z tego, co was porwało w „Grze o tron”.
Źródło okładki: www.zysk.com.pl
Po sukcesie "Gry o tron", Martin to dla wydawców prawdziwa kura znosząca złote jaja, chyba zdecydowali się wydać wszystkie jego książki, bo zwabieni magią nazwiska czytelnicy prawdopodobnie i tak je kupią. W przypadku „Tufa Wędrowca” byłem bardzo zadowolony, mogąc przeczytać książkę, w przypadku „Przystani wiatrów” już trochę mniej.