„Zimna wojna” to prawdziwa gratka dla fanów gier strategicznych. Błyskawicznie podbiła serce fanów planszówek na całym. Choć gra ma szerokie grono miłośników, to jednak od razu trzeba zaznaczyć, że nie jest to pozycja dla ludzi szukających szybkiej i łatwej rozrywki. O co chodzi?
Na kilka godzin gracze wcielają się w dwa supermocarstwa walczące ze sobą o wpływy na świecie. Chodzi oczywiście o Stany Zjednoczone i Związek Radziecki, które po zakończeniu II wojny światowej rywalizowały na praktycznie każdym gruncie: militarnym, politycznym oraz ideologicznym. W „Zimnej wojnie” gracze posługują się kartami, które zawierają wydarzenia historyczne z okresu zimnej wojny oraz kostkami. Celem gry jest zdominowanie rywala poprzez poszerzanie strefy wpływów swojego supermocarstwa. Grę można wygrać na kilka sposobów:
zyskując przewagę w kluczowych regionach
zdobywając kontrolę nad Europą
zmuszając przeciwnika do wywołania wojny nuklearnej.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Początek gry
Rozgrywka zaczyna się od przygotowania planszy, na której gracze rozkładają znaczniki:
na mapie świata umieszczane są pierwsze znaczniki wpływów
znacznik tur umieszcza się na początku wojny
dwa znaczniki wyścigu kosmicznego umieszcza się na starcie
dwa znaczniki toru wymaganych działań militarnych (w każdej turze gracze muszą „nastraszyć” przeciwnika, czyli wykazać się swoją zbrojną potęgą) oraz znacznik punktów zwycięstwa umieszcza się na poziomach zero
status defcon, czyli stopień zagrożenia wojną nuklearną ustala się poziomie najwyższym, czyli 5
defcon i tor wymaganych działań militarnych będą potem istotnie wpływać na przebieg rozgrywki; równie ważna jest karta „Chiny”, którą jako pierwszy otrzymuje gracz ZSRR; jest to jedyna karta w grze, która po użyciu zostaje przekazana przeciwnikowi.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Przebieg gry
Gra skupia się na zdobywaniu wpływów w najważniejszych regionach świata. Aby tego dokonać, gracze mają do dyspozycji arsenał środków: korzystanie z zawartych na kartach punktów operacyjnych lub wydarzeń historycznych, np. „inwazja w Zatoce Świń”, „Jan Paweł II wybrany papieżem”, „zburzenie Muru Berlińskiego” czy „wprowadzenie w Polsce stanu wojennego”
przewroty
zmiany sojuszy
uczestnictwo w wyścigu kosmicznym.
Kilka razy w ciągu gry podliczane są punkty zwycięstwa uzyskane w każdym z 6 regionów świata – akcja ta następuje po zagraniu odpowiedniej karty („Kulminacja napięć”). W przeciwieństwie do standardowych systemów punktacji w „Zimnej wojnie” chodzi o przechylenie szali zwycięstwa na swoją stronę – zdobyte punkty nie sumują się, liczy się to, który z graczy ma w danym momencie przewagę.
Rozgrywka składa się z 10 tur. W każdej z nich gracze wykorzystują 7 do 9 wylosowanych kart, zawierających wydarzenia historyczne oraz punkty operacyjne. Karty podzielone są na 3 okresy zimnej wojny: początek, apogeum i schyłek. Niektóre z nich po wykorzystaniu są usuwane z gry, część natomiast powraca w trakcie rozgrywki.
Czy warto?
„Zimna wojna” to gra, której zalety ciężko jest zauważyć od razu. Na początku trzeba przebrnąć przez skomplikowaną instrukcję, a pierwsza rozgrywka trwa kilka dobrych godzin. Jednak długoletni tytuł najlepszej gry wszech czasów nie wziął się znikąd. Wszystkie pozytywne, a czasem wręcz pochwalne opinie na temat „Zimnej wojny” mają swoje uzasadnienie w rzeczywistości. Gra jest znakomicie wykonana, dzięki czemu klimat tworzy się już po otwarciu pudełka.
„Zimna wojna” to zdecydowanie majstersztyk na tle innych gier strategicznych. Tło historyczne jest tutaj odwzorowane z niesamowitą dbałością o szczegóły, gra jest dynamiczna, wymaga od graczy skupienia, ale po kilka rozgrywkach przynosi mnóstwo satysfakcji, no i oczywiście przyjemność z gry. Zdecydowanie najmocniejszą zaletą „Zimnej wojny” jest mnogość strategii, o czym świadczą choćby liczne blogi, na którym miłośnicy „Zimnej wojny” opisują swoje doświadczenia z grą. Pomimo trudnego początku „Zimna wojna” z każdą kolejną rozgrywką wciąga coraz bardziej i odkrywa przed graczami coraz więcej możliwości.
Przeczytaj też recenzję szybkiej gry strategicznej "7 Cudów Świata".
„Zimna wojna” – recenzja gry