Trzech mężczyzn, trzy pokolenia. W „Złodziejach koni” Remigiusz Grzela opowiada o trudnych życiorysach i równie skomplikowanych relacjach na linii ojciec-syn. A że opowiada z ogromnym wyczuciem i dbałością o słowa oraz emocje, czytelników czeka niezwykła lektura. Prawda jest taka, że po lekturze tej książki będziecie chcieli poznać twórczość Remigiusza Grzeli jak najlepiej. Niewielu jest autorów, którzy tak mocno wchodzą w buty swoich bohaterów, tak doskonale wyczuwają ich emocje, tak precyzyjnie oddają ich myśli i uczucia.
Trzy pokolenia mężczyzn
Stanisław ma 86 lat i kontrowersyjną przeszłość. Jedni uznają go za bohatera, inni widzą w nim mordercę. Jako jeden z żołnierzy wyklętych stawiał opór sowietyzacji Polski, a to splamiło jego ręce krwią. Po wojnie uciekł za ocean, gdzie ułożył sobie życie. Teraz wrócił i przed kamerą ma udzielić wywiadu na temat działań wojennych. Nie czuje się winny.
Jerzy, niespełniony aktor i nieślubny syn Stanisława, na telefon od ojca czekał latami. Bezskutecznie. Nie wiedział, dlaczego został odtrącony, dlaczego ojciec nie chciał go poznać. Nie mając wzorca, teraz sam nie potrafi okazywać ciepłych uczuć swojemu synowi.
Listę zamyka Kamil, który bezskutecznie czeka na choćby drobne wsparcie ze strony Jerzego. Chcąc być inny niż tata, próbuje otworzyć się na świat i ludzi. Asystując przy produkcji o bezdomnych, poznaje Belmondo. I to jest jedna z tych znajomości, które mogą zmienić czyjeś życie.
Niedoskonałe relacje
Nietrudno zauważyć, że relacje ojciec-syn są w „Złodziejach koni” relacjami niedoskonałymi, wręcz kalekimi. Brakuje w nich dobrych słów, emocji, uczuć. Syn, który nie mógł liczyć na wsparcie ojca, sam raczej dobrym ojcem nie będzie – i to widać wyraźnie na przykładzie naszych bohaterów. 
Choć to powieść o mężczyznach, nie brak postaci kobiecych. Trudno oprzeć się wrażeniu, że gdyby nie one, wątłe męskie relacje rozpadłyby się bezpowrotnie. 
Lektura „Złodziei koni” boli. Boli bardzo. Sporo tu żali, pretensji, bólu, a nawet nienawiści. Wiele zranionych spojrzeń, gestów pełnych niepewności, ukrywanych uczuć, niezagojonych ran. W to wszystko wbija się także klin wojennych wspomnień. A to jest pretekst do tego, by poruszyć temat tego, jak wojna wpływa na ludzkie zachowanie i czy może być usprawiedliwieniem pewnych działań.
Język emocji
Remigiusz Grzela znany jest przede wszystkim z biografii i wywiadów, ale sprawdził się także jako powieściopisarz. Świetnie łączy skrajne emocje, opowiada pięknym językiem i daje się poznać jako baczny obserwator ludzkich zachowań. Stawia niełatwe pytania. Czasem bywa zabawny, czasem w swej opowieści dosadny, wulgarny. Zawsze dba o piękno języka, właściwy dobór słów.
Czytanie tak dopracowanej lektury to najwyższa przyjemność.
Źródło okładki: www.studioemka.com.pl
„Złodzieje koni” Remigiusz Grzela — recenzja