Dlaczego dzieci nie lubią gier edukacyjnych?
Głównym problemem większości tak zwanych gier edukacyjnych jest fakt, że nie sprawiają frajdy. Dzieci od komputerowej rozrywki oczekują przede wszystkim dobrej zabawy. Chcą się czegoś uczyć przy okazji. Nauka nie może być głównym celem gracza. Producenci częstokroć o tym zapominają, dlatego nasze pociechy szybko rzucą w kąt tak skonstruowane tytuły.
Pamiętajmy też, by kupować naszej pociesze grę dostosowaną do jej oczekiwań i potrzeb. Głównym kryterium wyboru powinien być przedział wiekowy na opakowaniu. Gry stawiają zupełnie innego rodzaju wyzwania młodszym i starszym dzieciom. Jeżeli podsuniemy starszakowi, nawet w dobrej wierze, grę dla maluchów, szybko zniechęci go zbyt prosta lub infantylna dla osoby w jego wieku rozgrywka.
Niewątpliwą zaletą tych gier jest fakt, że praktycznie się nie starzeją. Spora część z nich bazuje na kreskówkowej grafice, która jest ponadczasowa. Dzięki czemu możemy sprezentować swoim dzieciom tytuły, który swoją premierę miały ładnych parę lat temu, lecz nadal zachowały swój urok. Dla nas zaś liczyć się będzie idąca w ślad ze starością niska cena.
Jak zachęcić dziecko do grania w gry edukacyjne?
Umówmy się – to nie przypadek, że większość gier edukacyjnych nie ląduje w zestawieniach najchętniej kupowanych tytułów danego roku. Co nie zmienia faktu, że da się wśród nich znaleźć naprawdę interesujące pozycje. By zachęcić nasze pociechy do grania, spróbujmy uciec się do fortelu i znaleźć taką propozycję, która wykorzystuje jej ulubione postaci. Mnóstwo gier edukacyjnych bazuje na licencjach i pozwala wcielić się w bohaterów popularnych bajek.
Przykładowo „Bob Budowniczy buduje park” to zestaw ciekawych minigierek, takich jak puzzle czy proste zagadki logiczne, dzięki którym młody gracz pomaga tytułowemu bohaterowi w budowie parku rozrywki. Innym, podobnym i godnym polecenia tytułem są „Smerfy: Smertfoteletransporter”. Tło fabularne, jak zwykle w takich produkcjach, jest proste. Gargamel porwał Smerfetkę, a my musimy pomóc Smerfom zbudować maszynę, dzięki której uwolnią ją z niewoli. By tego dokonać, rozwiązujemy szereg zagadek logiczno-zręcznościowych.
Część gier edukacyjnych tworzy swojego własnego bohatera, nie bazując na żadnej licencji. Nie oznacza to od razu, że są to tytuły gorsze. Przeciwnie, bywają lepsze od swoich bardziej rozpoznawalnych konkurentów, którzy częstokroć bazują jedynie na popularnej postaci i nie oferują atrakcyjnej i mądrej zabawy.
Gry edukacyjne, które uczą matematyki i języka polskiego
W zależności od wieku docelowego gracza gry będą stawiały różny poziom wyzwań. Uczniom klas szkolnych możemy już kupować takie gry, które pomagają rozwijać umiejętności lingwistyczne lub matematyczne. „Królik Bystrzak dla drugoklasisty” stawia przed graczem nie tylko zagadki logiczne, ale również konkretne równania, a także pomaga poszerzać słownictwo (ćwiczenia na wyszukiwanie synonimów) czy uczy części mowy. Słowem pozwala przyswoić sobie lub utrwalić wiele informacji, które przydadzą się w szkolnej ławie.
Jeżeli chcemy rozwijać w dziecku talenty lingwistyczne i wspomóc je chociażby w nauce angielskiego, możemy kupić grę specjalizującą się w rozwoju tych umiejętności lub spróbować innego rozwiązania: przestawić domyślny język innych tytułów, w które dziecko gra, na angielski. Dzięki temu, siłą rzeczy, będzie musiało stopniowo przyswoić sobie pokaźny zasób słownictwa. Jest ono na tyle proste, by nie sprawiać mu większych problemów.
Choć nie jest to łatwe, da się znaleźć mnóstwo interesujących i rozwijających gier edukacyjnych. Ważne, by dobrać tytuł odpowiedni do wieku naszej pociechy, by stawiał nie za trudne, ale także nie za łatwe zadania.
Jednym z argumentów, które dzieci od zawsze wymieniają, prosząc o komputer, jest to, że ma służyć także do nauki. Ile w tym prawdy, możemy z doświadczenia pamiętać sami. Faktem jest jednak, że nasi milusińscy mogą się sporo nauczyć ze współczesnych gier edukacyjnych. Nasza tylko w tym głowa, by podsunąć im odpowiednie tytuły.