Wszystko zaczęło się zaledwie 2 lata temu na imprezie 7DFPS. Grupka przyjaciół z Polski w 7 dni postanowiła stworzyć prototyp nowej strzelanki. Projekt szybko trafił do Sieci i z miejsca podbił serca użytkowników. Potem jeszcze tylko zbiórka na Kickstarterze i w końcu gra zadebiutowała. „SuperHOT” to strzelanka wyjątkowa, oryginalna i niezwykle wciągająca. 7DFPS to międzynarodowe zawody, w których jest tylko jeden cel – w ciągu 7 dni stworzyć działającą grę z gatunku FPS (first person shooter). Dwa lata temu wzięła w nich udział także grupka z Polski. Stworzyli oni krótką grę o nazwie „SuperHOT”, w której panowały oryginalne, ale dość proste zasady – czas leci tylko wtedy, gdy się ruszasz.
Ale o co chodzi?
„SuperHOT” nie jest strzelanką jak każda inna. Nie mamy tutaj wojskowych, czołgów i wielu broni. Nie ma żadnego konfliktu zbrojnego. Gra zaczyna się od tego, że na czacie odzywa się do nas znajomy. Mówi, że znalazł nową, świetną grę, którą musimy koniecznie wypróbować. W ten sposób lądujemy na pierwszym poziomie. Wita nas bardzo sterylny świat, w którym dominują przede wszystkim trzy kolory: biały dotyczy obiektów nieruchomych, ścian i wszystkich obiektów dookoła, czarne są przedmioty i bronie, z których możemy korzystać, oraz czerwony, czyli nasi przeciwnicy. Nie mamy paska energii, informacji o liczbie pozostałych nabojów lub nawet wskazówek na temat dalszych kroków. Przed nami znajduje się jedynie pistolet i czerwona postać. Gra jedynie od czasu do czasu wysyła nam polecenia lub ostrzeżenia. Cel jest jeden – po prostu przetrwać. A nie jest to zadanie łatwe. Jeśli się nie ruszamy, to czas stoi w miejscu, ale atak z kilku stron sprawia, że trzeba mocno się nagimnastykować, aby uniknąć wszystkich pocisków.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Grafika
Twórcy nie zdecydowali się na realistyczną grafikę, która miałaby odwzorowywać prawdziwy świat. Czerwone postacie składają się z wielu trójkątów, a po zniszczeniu rozlatują się na kawałki kryształu. Otoczenie sprawia wrażenie bardzo sterylnego, jakby zostało żywcem wzięte z nowoczesnego szpitala lub hali, w której produkowane są procesory. Tylko wyglądają jak łazienki, bary, biura i mieszkania. Dookoła znajdujemy czarne przedmioty – walizki, butelki, popielniczki, a także broń. Do tego dochodzą jeszcze rewelacyjne efekty świetlne, które budują niesamowity klimat. W skrócie – grafika prezentuje się świetnie i idealnie pasuje do charakteru gry.
Fabuła
Chociaż początkowo wydaje się, że gra nie ma żadnej fabuły, to szybko przekonamy się, że byliśmy w błędzie. W pierwszych kilku etapach wymieniamy się jedynie wiadomościami ze znajomym, który także przechodzi kolejne poziomy. Jednak z czasem zaczynamy mieć te same problemy. W końcu odzywa się do nas ktoś tajemniczy. Z czasem oglądamy samych siebie, aż w końcu… Nie chcę zdradzać historii, która stoi za „SuperHOT”. Zapewniam, że jest wciągająca, oryginalna i doskonale przemyślana. Po ukończeniu trybu fabularnego zostawia nas wręcz z głębokimi przemyśleniami, a nawet obawami. Tym bardziej jeśli weźmiemy pod uwagę to, jak bardzo popularna staje się wirtualna rzeczywistość. Ale to już każdy gracz musi odkryć samemu.
Rozgrywka
Jeśli się nie ruszamy, to czas stoi w miejscu. Po raz kolejny to powtarzam, ponieważ jest to kluczowe w całej rozgrywce. Mogłoby się wydawać, że bardzo ułatwia to sprawę. W końcu widzimy naszych przeciwników. Wiemy, że będą próbowali nas zabić – czy to przy pomocy broni palnej, białej, czy też własnych pięści. Ale szybko przekonamy się, że to bardzo mylne wrażenie. Każdy, najmniejszy nawet ruch sprawia, że pociski błyskawicznie się do nas zbliżają. Przeciwnicy atakują z każdej strony, więc czasami nawet nie wiemy, co i kto nas zabił. W końcu obrócenie głowy także uruchamia czas, a tego mamy bardzo mało.W walce możemy używać czterech rzeczy. Najskuteczniejsza jest broń palna – pistolety, karabiny i strzelby. Na pierwszych poziomach zawsze mamy takową w ręku lub znajduje się w najbliższej odległości od naszej postaci. Oczywiście każda ma ograniczoną liczbę nabojów, po zużyciu których staje się bezużyteczna. Poza tym mamy też broń białą, np. katany i kije. Są skuteczne, ale mają bardzo mały zasięg. Zbliżanie się do uzbrojonego przeciwnika nie jest zbyt rozsądne, więc nie sprawdzają się w każdej sytuacji.
Trzeci element to przedmioty codziennego użytku – walizki, popielniczki, figurki i wszelkiej maści butelki. Możemy je złapać i rzucić nimi w przeciwnika. Nie unieszkodliwią one „czerwonego”, ale mogą go na chwilę powalić, a co najważniejsze, wytrącić mu z dłoni broń. No i na koniec pozostają nam nasze własne pięści. Dopiero po trzech ciosach przeciwnik zostaje zniszczony. Najlepiej korzystać z nich w ostateczności. Wraz z postępami w grze zyskujemy jeszcze jedną możliwość, ale w pewien sposób wymagałoby to zdradzenia części fabuły.
Najważniejsze jest to, że „SuperHOT” niesamowicie wciąga. Każdy kolejny poziom jest ogromnym wyzwaniem. O ile pierwsze pokonamy dość szybko, tak z postępami jest coraz trudniej. Niektóre będziemy musieli pokonywać kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy. Jeśli nasza próba zakończy się sukcesem, to możemy obejrzeć powtórkę, ale już w czasie rzeczywistym. Okazuje się, że wszystko trwało zaledwie kilka sekund i wygląda niczym z „Matrixa”. Najlepsze powtórki możemy udostępnić na portalu społecznościowym Killstagram.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Podsumowanie
„SuperHOT” to bardzo wciągająca gra. Ma przede wszystkim świetny klimat, który w połączeniu z fabułą, grafiką i poziomem trudność tworzy grę ze wszech miar wyjątkową. Zapewniam, że nigdy nie graliście w taką strzelankę, jaką stworzyli Polacy. Niestety, nie ma rzeczy idealnych. Przede wszystkim „SuperHOT” jest grą dość krótką. Tryb fabularny można ukończyć w zaledwie 2-3 godziny. Na szczęście po nim uzyskujemy dostęp do nowych trybów. Szkoda tylko, że deweloper nie zdecydował się na udostępnienie kreatora poziomów, bo społeczność na pewno wykazałaby się niesamowitą kreatywnością. Jednak pomimo tegoto gra, którą z czystym sercem mogę wszystkim polecić. Gra „SuperHOT” jest dostępna na komputerach. Można ją kupić w cenie około 60-70 zł.
„SuperHOT” – recenzja nowej polskiej gry