Alpejska różnorodność
Włoski dziennikarz, chętnie przemierzający świat na rowerze, wybiera się w podróż przez nieco inne Włochy. Wytycza trasę przez dwa łańcuchy górskie: Alpy i Apeniny, a opowieść o tej wyprawie składa się z dwóch różniących się od siebie części. Przez Alpy jedzie na rowerze, czasem maszeruje lub korzysta z transportu publicznego. Próbuje uchwycić istotę tego rejonu, nie ograniczając swojej wędrówki do włoskiej części Alp. Odwiedza Słowenię, Austrię, Francję i próbuje zrozumieć charakter poszczególnych obszarów oraz widzi, jak się przenikają.
Alpy to dla niego zarówno ludzie, jak i przyroda. Słucha opowieści o niedźwiedziach i sposobach radzenia sobie z nimi. Bierze nawet udział w lokalnej debacie na temat tego, czy zwierzęta te stanowią zagrożenie dla ludzi. Zachwyca się znikającymi błyskawicznie świstakami i z nabożnym skupieniem obserwuje lisa nocą. Jednocześnie poznaje ludzi nietuzinkowych, takich jak chociażby wiolonczelista, który w alpejskim lesie szuka idealnego świerka, z którego powstanie nowa wiolonczela.
Kręte drogi Apeninów
Majestatyczne Alpy okażą się jednak tylko przygrywką do prawdziwej przygody, jaką jest podróż bocznymi drogami przez Apeniny. Te góry są dla niego odkryciem. Aby dotrzeć do tajemnych zakątków, wybiera nowy środek transportu – starego Fiata Topolino. Ten niewielki samochodzik nie ma w sobie żadnej elektroniki, a prowadzenie go to prawdziwa próba cierpliwości. W zamyśle Rumiza ma on pomóc w przełamywaniu lodów, jako że ludzie żyjący na włoskim odludziu chętniej otworzą się przed wędrowcem podróżującym w tak staroświeckim i powolnym pojeździe.
Z dala od turystycznych atrakcji
Rumiz szerokim łukiem omija miasta, które opisane są w przewodnikach. Wybiera miejscowości, których nazwy brzmią intrygująco, takie jak Wąwóz Piekielnika, Spiczasty Zamek, Psie Urwisko. Starannie przygotowuje się do podróży, zaznaczając na mapie starożytne sanktuaria, tunele o ciekawej historii czy ruiny. Interesuje go historia, mistycyzm, wszystko, w czym kryje się duch miejsc.
W Apeninach spotyka ludzi nietuzinkowych, którzy z wyboru zamieszkali w odludnych zakątkach. Dziwi go, jak niewiele się mówi o miejscach, które stanowią przecież serce kraju. Włosi nie cenią sobie swojego dziedzictwa, a Apeniny ze swoimi świątyniami, źródełkami i wąwozami nie funkcjonują w zbiorowej świadomości. Są „oderwani od terytorium” (str. 222), zapominają nawet, jak nazywały się miejsca, w których żyją. Liczą się marki czy nazwy hipermarketów, a nie topografia.
Włochy Rumiza to miejsce pełne ukrytych skarbów, których istnienie jest jednak zagrożone. Świat, o który nie dbają politycy, może wkrótce zniknąć. Dobrze, że powstają takie książki jak Legenda żeglujących gór, przypominające o tym, że we Włoszech jest wiele fascynujących miejsc, które nie leżą na trasach wycieczek. Przy okazji warto też zastanowić się, ile podobnych skarbów kryje się w naszym kraju.
Źródło okładki: www.czarne.com.pl
Myśląc o Włoszech, przede wszystkim skupiamy się na włoskiej kuchni i zabytkach. W naszej wyobraźni jest to najczęściej kraj pizzy i pysznych lodów, pełen muzeów, uroczych miasteczek i idyllicznych plaż. Paolo Rumiz pokazuje nam swój kraj z zupełnie innej, zdecydowanie nie tak sielskiej perspektywy.