Zaczęło się w latach siedemdziesiątych, toteż jej pierwsze wielbicielki mają już dorosłe dzieci. Oznacza to, że mamy już dwa pokolenia czytelniczek „Jeżycjady”, bo to przechodzi jak geny, z rodziców na dzieci. I choć nie da się ukryć, że zmieniła się zarówno sama autorka, jak i jej cykl, tak nie można odmówić jej pewnego uroku, który ciągle jeszcze potrafi zaczarować nawet starsze czytelniczki. Aczkolwiek z tomu na tom zaczynam mieć obawę, że niedługo już tylko te starsze.
„Wnuczka do orzechów” Małgorzata Musierowicz – recenzja