„The Phantom Pain” doskonale wpasowuje się w panująca modę. Choć to skradanka, oferuje otwarty, pełen atrakcji świat i kampanię podzieloną na kilkadziesiąt osobnych misji, pomiędzy którymi gracz może zajmować się czym tylko zechce. Zawiła fabuła, z której słynęła seria, została zepchnięta na dalszy plan, na pierwszy wyciągnięto zaś samą rozgrywkę. Twórcy postarali się, by poza fanami z zabawy zadowoleni byli też początkujący gracze i osoby kręcące dotąd nosem na twórczość Hideo Kojimy czy japońskie gry w ogóle. To produkcja zdecydowanie bardziej współczesna i „hollywoodzka" niż poprzedniczki – jest przystępna, efektowna, pozwala w dowolnej chwili oderwać się od głównego nurtu fabuły, by oddać się zwiedzaniu ogromnego, otwartego świata, wykonywaniu zadań pobocznych, zbieractwu, rozbudowie bazy czy nawet beztroskiemu strzelaniu do wszystkiego co się rusza. Zadbano o to, by gracz miał swobodę w realizacji pomysłów i oddano w jego ręce imponującą liczbę narzędzi pozwalających osiągnąć cel. Nie zabrakło oczywiście charakterystycznych dla serii elementów, w tym poruszania się pod osłoną tekturowego pudła, pełnych patosu dialogów czy scen i ujęć, które osobom wychowanym w zachodniej kulturze wydadzą się dziwne, a nawet perwersyjne. Tyle, że jest ich zdecydowanie mniej niż wcześniej.
Wszystkie drogi prowadzą do celu
Lwią część trwającej ponad 40 godzin przygody spędza się na przemierzaniu otwartego świata i przenikaniu do obozów wroga, po to by uwalniać jeńców, likwidować wyznaczone osoby czy maszyny, albo kraść ważne dokumenty. Tak, jak w serii „Hitman” czy „Splinter Cell”, kamera ukazuje akcję z perspektywy trzeciej osoby i nawet mimo irytująco niskich kątów widzenia pozwala dość dobrze rozeznać się w sytuacji. Bohater gry, Big Boss znany chociażby z „Metal Gear Soliv V: Ground Zeroes”, dysponuje szerokim wachlarzem ruchów. Bez wysiłku wspina się na niewysokie skały i dachy, porusza się szybko nawet podczas skradania, a w razie potrzeby rzuca na ziemię i czołga lub przetacza na boki. Niczym w „Gears of War: Ultimate Edition”może też przylgnąć do ścian, murków oraz innych elementów otoczenia, by schronić się przed wzrokiem strażników i ostrzałem albo zaszyć się w pojemniku na śmieci czy latrynie i przeczekać alarm. Dzięki tak dużej swobodzie zarówno eksploracja, jak i skradanie sprawiają przyjemność. Szkoda, że bohaterowi zdarza się czasem niezdarność – a to zaczepi o kamień i zatrzyma się zamiast biec dalej, a to nie będzie w stanie schować się za osłoną. Na szczęście nie psuje to frajdy z zabawy.
Ponieważ to skradanka, najlepiej przemykać przeciwnikom za plecami nie dając się wykryć, albo zdejmować ich po cichu pistoletem z pociskami usypiającymi, zanosić w jakiś ciemny zakamarek i przesłuchiwać, bo często zdradzają lokalizację więźniów czy schematów broni. Pomaga w tym fakt, że strażnicy mają zazwyczaj spore problemy ze wzrokiem i słuchem, a nawet jeśli coś kątem oka zauważą, nie spieszy im się z reagowaniem. Nic strasznego nie dzieje się też, jeśli bohater zostanie wykryty – akcja na moment gwałtownie zwalnia, a gracz ma kilka sekund, by wycelować i oddać strzał między oczy wścibskiego strażnika, unikając włączenia alarmu. Zresztą nawet jeśli zacznie wyć syrena, a zewsząd zlecą się żołnierze, Big Boss jest w stanie sobie poradzić. Strzelanie sprawia przyjemność, a liczba dostępnych karabinów, snajperek czy wyrzutni rakiet imponuje i rośnie wraz z postępami w grze. Z jednej strony fajnie mieć tak duży margines błędu, z drugiej jednak niski poziom trudności może zirytować fanów. W końcu to skradanka, a nie rasowa strzelanina.
Zabawki na każdą okazję
Do dyspozycji gracza oddano imponującą liczbę gadżetów i środków ułatwiających osiąganie celu. Z pomocą binokli można dokładnie obejrzeć teren działań, oznaczając przy okazji pilnujących go przeciwników. Dzięki temu zawsze widać, gdzie się znajdują i łatwiej odwrócić ich uwagę z pomocą stawianego na ziemi manekina czy stukania pięścią w ścianę. Można także poprosić bazę o zrzucenie skrzynki z amunicją, lepszej giwery, a nawet jeepa czy czołgu (przy czym otrzymać można jedynie takie pojazdy, jakie się wcześniej ukradło i odesłało do kwatery głównej). Mało tego – nic nie stoi na przeszkodzie, by ostrzelać załogę posterunku z użyciem jej własnych moździerzy i działek, jeśli komuś znudzi się działanie po cichu.
W razie potrzeby pomocą służą też „kumple”, których da się w dowolnym momencie wezwać za pośrednictwem przypominającego tablet, podręcznego urządzenia (pełniącego także funkcję mapy, GPS, odtwarzacza kaset i aplikacji do zarządzania bazą oraz opracowywaniem nowych technologii). Da się nawet modyfikować ich ekwipunek i wydawać im proste polecenia. Początkowo dostępny jest jedynie koń, dzięki któremu szybciej przemierza się wielokilometrowe bezdroża trawionego wojną Afganistanu, a później także Afryki Południowej. Stosunkowo szybko można się jednak dorobić psa doskonale radzącego sobie z obsługą noża, seksownej, choć milczącej snajperki i kroczącego pancerza. Oczywiście naraz można korzystać z usług tylko jednego z nich.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Zawód: szpieg
Po kilkunastu godzinach zabawy zaczyna nieco denerwować powtarzalność misji. Uczucie to nasila się jeszcze bardziej w drugim rozdziale przygody, w którym zdecydowana większość zadań okazuje się być po prostu odrobinę zmodyfikowanymi wersjami tych z pierwszego. Otwarty świat również ujawnia swoje wady – mimo że jest wielki i malowniczy, pod względem wypełnienia atrakcjami ustępuje wielu sandboxowym tytułom, z „Grand Theft Auto V” na czele. Mimo wszystko, od ekranu trudno się oderwać. To zasługa wielu drobnych, ale dopracowanych i przemyślanych, stopniowo wprowadzanych do gry elementów, które razem tworzą wspaniałą otoczkę i sprawiają, że można poczuć się jak prawdziwy komandos i dowódca. W tym kontekście nawet powtarzalność i rutyna mają swój urok.
Na uznanie zasługuje też łatwy do opanowania, ale stwarzający ogromne możliwości system zarządzania bazą, jej personelem (złożonym głównie z uprowadzonych przez gracza żołnierzy wroga) i prowadzonymi w laboratoriach badaniami nad nowymi rodzajami broni i gadżetów. Służących w niej ludzi można także wysyłać na rozgrywane automatycznie misje, podobnie jak miało to miejsce w „Dragon Age Inkwizycja”, dzięki czemu zdobywa się dodatkowe pieniądze i surowce. Mniej więcej w połowie zabawy odblokowany zostaje tryb sieciowy, w którym gracze rozmieszczają w swojej bazie systemy obronne i chronią ją przed infiltracją lub sami atakują bazy innych. To miły dodatek. Dobrze, że twórcy stworzyli coś oryginalnego, zamiast na siłę wpychać do gry typowy, wałkowany w dziesiątkach produkcji multiplayer.
„The Phantom Pain” nie jest grą idealną – z jednej strony podpada niskim poziomem trudności i powtarzalnością, z drugiej i tak wciąga, oferując wiele godzin dobrej zabawy i fajnych rozwiązań. Spodoba się wszystkim graczom, którzy wolą się skradać i kombinować, zamiast od razu otwierać ogień.
Przeczytaj również recenzję gry „Assassin’s Creed Rogue”.
Wymagania systemowe „Metal Gear Solid V: The Phantom Pain”
Minimalne
* System operacyjny: 64-bitowy Windows 7/Windows 8/Windows 10
* Procesor: Intel Core i5-4460
* Pamięć: 4 GB RAM
* Karta graficzna: GeForce GTX 650
* DirectX: wersja 11
* Miejsce na dysku: 28 GB dostepnej przestrzeni
Zalecane
* 64-bitowy Windows 7/Windows 8/Windows 10
* Procesor: Intel Core i7-4790
* Pamięć: 8 GB RAM
* Karta graficzna: GeForce GTX760
* DirectX: wersja 11
* Miejsce na dysku: 28 GB dostępnej przestrzeni
Dostępność
Gra „Metal Gear Solid V: The Phantom Pain” jest dostępna na: PC, PS3, PS4, Xbox360, XboxOne.
„Metal Gear Solid V: The Phantom Pain”