„Imago” odświeża spojrzenie na gry typu kalambury. Rozszerza wyobraźnię i uczy abstrakcyjnego myślenia. Jeśli znudziło się wam rysowanie, pokazywanie czy opisywanie haseł, to „Imago” będzie wspaniałym urozmaiceniem. Wielką ulgę odczują ci, którzy nie mają talentu malarskiego lub zacinają się przy publicznych wypowiedziach. Jednym słowem, „Imago” rozgrzeje waszą wyobraźnię i zmusi do nieszablonowego myślenia…
Zawartość i przygotowanie do gry
W średniej wielkości pudełku znajdziemy: 61 przezroczystych kart z różnymi kolorowymi elementami, 65 kart Enigm oraz 35 znaczników (25 żetonów jednopunktowych i 10 żetonów trzypunktowych). Można powiedzieć, że jak na grę typu kalambury haseł nie ma zbyt dużo, ale z drugiej strony jest to taka gra, której nie wyciągniemy przy każdym spotkaniu i nie będziemy prowadzić wielogodzinnych rozgrywek. Elementy są bardzo dobrej jakości. Grafika na kartach jest kolorowa i bardzo prosta, co świetnie się sprawdza podczas tworzenia bardziej skomplikowanych haseł. 
Gra jest przeznaczona dla 3 do 6 graczy w wieku przynajmniej 12 lat. Jednak dość abstrakcyjne podejście do tematu powoduje, że nie ma co liczyć na rozgrywki z młodszymi graczami. Przed rozpoczęciem gry należy rozłożyć wszystkie przezroczyste karty na stole. Najlepiej tak, aby tworzyły krąg i każda z nich była doskonale widoczna dla wszystkich. Tasujemy karty Enigmy i kładziemy w postaci zakrytego stosu, a obok umieszczamy znaczniki punktowe. Potem raz dwa możemy przejść do zabawy…
Przebieg rozgrywki
Gracz rozpoczynający rozgrywkę bierze pierwszą kartę z talii Enigmy. Jeden z graczy podaje cyfrę od 1 do 8, która ma wskazać hasło do odgadnięcia. Każde hasło ma swoją kategorię, którą odczytujemy na głos pozostałym graczom. Teraz zadaniem gracza naprowadzającego na hasło jest jego ułożenie. Do pomocy mamy wszystkie przezroczyste karty znajdujące się w okręgu. Możemy je rozkładać, przesuwać, a nawet nakładać na siebie. Granicą jest tylko nasza wyobraźnia. Należy pamiętać, że nie wolno wydawać żadnych dźwięków, układać liter lub liczb czy gestykulować.
Gracz, który pierwszy odgadnie hasło, jak i gracz wykładający karty otrzymują po jednym punkcie. Może się też zdarzyć, że kilku graczy jednocześnie wpadnie na prawidłową odpowiedź. Wtedy każdy z nich dostanie po punkcie. Co ciekawe, nie ma tutaj żadnych limitów czasu, więc rozkładanie kart nie ma granic. Jednak jeśli gracze totalnie się zaklinują, to nie ma co przeciągać nieuniknionego i w pewnym momencie możemy zadecydować o zakończeniu tury bez przyznania żadnych punktów. Zawsze przed rozpoczęciem nowej tury układamy z powrotem przezroczyste karty w okręgu i kolejny gracz losuje Enigmę, którą przedstawi pozostałym graczom. Gra trwa do momentu, aż każdy z sukcesem zaprezentuje dwie Enigmy. Oczywiście zwycięzcą zostaje gracz z największą liczbą zdobytych punktów.
Podsumowanie
„Imago” jest grą towarzyską dla ludzi z otwartymi umysłami. Jednakże podczas rozgrywki należy uruchomić znaczne pokłady wyobraźni, więc nie da rady zagrać w nią z każdym. Zasady są banalnie proste, a przygotowanie do rozgrywki błyskawiczne. Można powiedzieć, że przedstawianie haseł sprowadza się do budowania czegoś z niczego. Nic nieznaczące elementy mogą stworzyć przysłowie czy tytuł filmy. Jest to gra, która z całą pewnością rozgrzeje atmosferę nad stołem i rozrusza szare komórki. Jeśli lubicie potyczki w kalambury, to „Imago” może być ciekawym urozmaiceniem w tej kategorii.
„Imago” – recenzja gry