Początki
Pierwsze wzmianki o fotografii znajdujemy w starożytnej Grecji, kiedy Arystoteles opisuje działanie camera obscura – pierwowzoru aparatu fotograficznego. Jest to pociemnione od środka pudełko, z milimetrowy otworem (obiektyw) oraz tzw. matówką, czyli matową szybką. Wystarczy skierować obiektyw na pożądany obraz, a na matówce pojawi się odwrócone i pomniejszone odbicie. Wynalazek cieszył się szczególną popularnością wśród malarzy. Niestety, o ile udało się zrzucać obraz, tak o utrwalaniu nie było mowy. Na substancje, które utrwaliłyby dzieła, trzeba było czekać dobrych parę stuleci.
Wynalezienie fotografii
Mamy XIX wiek. Aparatu fotograficznego nie wynaleziono, ale lata 1827-39 miały to zmienić. Dwóch francuzów: J. N. Niepce oraz paryski scenograf L. J. Daguerre rozpoczynają pracę nad uzyskiwaniem obrazu, bez użycia farb. Najciekawsze jest to, że nawet się nie znali. Los chciał, że się w końcu spotkali i rozpoczęli współpracę. Postępy szły bardzo wolno – naukowcy mieszkali daleko od siebie, a wymiana korespondencji w tych czasach trwała nawet kilka dni. Przełom nastąpił przypadkiem. Daguerre odkrył, że zawartość płyty jodosrebrowej w oparach rtęci da się wywołać. Zastosowaną technikę ochrzczono dagerotypią i tak też nazywano samą fotografię.
Niestety, odkrycie to jedno, a zastosowanie drugie. Louis Jacques przez ponad rok starał się sprzedać technikę, ale świat przemysłu nie dostrzegł potencjału fotografii. Dopiero naukowiec Francuskiej Akademii Nauk – D.F. Arago – zachwycił się dagerotypią i walnie przyczynił się do jej rozpowszechnienia.
Zdjęcia dla wszystkich
18 sierpnia 1839 roku, wśród zachwyconych tłumów, Arago publikuje opis techniki fotografii. Zdjęcia robione są na metalowych, posrebrzanych płytkach. Zrobienie jednej fotografii wymaga stania w bezruchu nawet 30 minut! Aby temu zaradzić, zastosowano podstawki, które usztywniały modela, by nie mógł się zbytnio wiercić.
Kolejna postać, która rozpowszechniła dagerotypię to Adolphe Eugenie Disderie i jego carte de visite (z fr. wizytówka ze zdjęciem właściciela). Wynalazek wzbudził taką sensację, że drukowano je w milionach egzemplarzy. Głównymi klientami była rodzina królewska i część europejskich władców.
Od reportażu do show biznesu
Rozwój technologii skrócił czas naświetlania zdjęć do paru sekund, a rozmiary urządzeń do niemal przenośnych. Aparat stał się tak podręczny, że nadawał się do wynoszenia na zewnątrz. Tak zaczęła się fotografia reportażowa, którą szybko zastosowano w polityce.
Lata 20. w historii fotografii to perfekcyjne dzieła Ansela Adamsa, które do dziś są ideałem użycia techniki czarno-białych zdjęć. W kolejnym dziesięcioleciu, rodzi się fotografia prasowa i powstaje agencja Magnum, w której reporterzy do dziś udostępniają zdjęcia w najbardziej znanych magazynach. Od tego momentu już tylko krok dzielił fotografię od zaistnienia w świecie mody i show biznesu.
Do przełomu doprowadziła Cecil Beaton, brytyjska kostiumografka, dzięki swoim monochromatycznym portretom. Fotografię podbiły kolejno świat show biznesu, zaczynając od rockandrollowych gwiazd, aż w latach 60. wyszły na świat pierwsze kolorowe zdjęcia.
Umasowienie fotografii sprawiło, że dziś każdy ma aparat i potrafi robić zdjęcia. Proces zresztą trwa nadal i dopóty będziemy utrwalać wspomnienia, dopóki technologia nie przestanie nam tego ułatwiać.
Jeszcze 200 lat temu nikt nie słyszał o fotografii. W prawdzie udało się przerzucać kadr, ale nikt nie umiał go utrwalić. Paru ludzi nauki na przestrzeni kilku stuleci stworzyło fundamenty pod współczesną fotografię. Efektami pracy możemy cieszyć się do dziś.