Hiszpania. Kraj przyciągający rzesze turystów. Kraj pełen słońca, różnorodnych krajobrazów, pozytywnej energii. Znajdujące się w jego wschodniej części wybrzeże Costa Brava to istny turystyczny raj. Sjesty, fiesty, hotele, kawiarnie, bary, rozrywki, kilometry betonowej zabudowy. Jak wyglądała Hiszpania, zanim opanowała ją turystyczna gorączka, nim buty przyjezdnych wydeptały nowe szlaki, a na tle malowniczych pejzaży wyrosła infrastruktura gotowa zadowolić gusta nawet najbardziej wybrednych podróżnych? Norman Lewis przed wieloma laty zwiedził ten kraj, aż w końcu osiadł na jakiś czas w Farol, niewielkiej wiosce rybackiej położonej na Costa Brava. Swoje wspomnienia szczegółowo opisał i tak do rąk czytelników trafiły nostalgiczne„Głosy starego morza. W poszukiwaniu utraconej Hiszpanii”.
Miejsce, którego już nie ma
W latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku Farol zamieszkiwała społeczność rybaków. Żyli oni w rytm przypływów i odpływów morza, pielęgnowali swoje zwyczaje, w ich małej społeczności panował spokój. Nie mieli wielkich oczekiwań, mało kiedy opuszczali wioskę. Mężczyźni nosili imiona po wielkich wodzach, spory rozstrzygał curandero (jasnowidz i uzdrowiciel), rybacy mówili tu białym wierszem, uczęszczających na msze święte można było policzyć na palcach jednej ręki, za to u pewnej krawcowej mężczyźni pojawiali się dość często. Tajemnicą poliszynela było to, z jakich usług u owej urodziwej kobiety można był skorzystać. Norman Lewis stał się częścią tej społeczności, choć nie od razu go zaakceptowano. Przez trzy lata ze smutkiem obserwował, jak świat mieszkańców Farol się zmienia. Jak stopniowo zanikają dawne zwyczaje, a nowoczesność z coraz większym tupetem wkracza do domów.
Obrazki z przeszłości
Po rzeczywistości, którą tak pięknie i poetycko opisywał Norman Lewis w „Głosach starego morza”, nie ma już dziś śladu. Nieśpieszny rytm życia został zakłócony. Nie ma rybaków z ufnością wpatrujących się w morze, ani mieszkających po sąsiedzku rolników pesymistycznie spoglądających na swą przyszłość. Zmieniły się zwyczaje, zmienił się porządek. Pierwsi turyści, pojawiwszy się w Farol, zapoczątkowali cykl nieodwracalnych zmian. Choć Norman Lewis zakamuflował nazwę wioski (farol z hiszpańskiego znaczy „blef”) i można jedynie przypuszczać, jakaż to miejscowość była przez kilka lat jego domem, to jedno jest pewne: na Costa Brava takich miejsc już nie znajdziemy. Reportaż Anglika to nostalgiczna, sentymentalna podróż w przeszłość, to obrazki z przeszłości, bezpowrotnie utracone.
Norman Lewis posługuje się pięknym, poetyckim językiem. Jego opowieść chłonie się wszystkimi zmysłami. Ciepła, niekiedy zabawna, przeniesie nas do świata, którego na własne oczy nie zobaczymy.
Źródło okładki: www.czarne.com.pl
„Głosy starego morza. W poszukiwaniu utraconej Hiszpanii” Norman Lewis – recenzja