Trzecia odsłona cyklu Dark Souls to nie tylko wzorowe pożegnanie z fanami, ale też doskonały tytuł z gatunku action-RPG, który urzeknie nowych graczy i zachęci ich do zmierzenia się także z poprzednimi dziełami studia FromSoftware. O ile, rzecz jasna, nie przestraszy ich wysoki poziom trudności. FromSoftware to japońskie studio, które zajmuje się tworzeniem i wydawaniem gier wideo od 1986 roku. Choć wywodzące się spod skrzydeł studia cykle, takie jak King’s Field, Otogi czy Armored Core cieszyły się sporą popularnością, FromSoftware na dobre przebiło się do świadomości graczy dopiero w 2009 roku wraz z premierą gry Demon’s Souls. Tytuł ten dał początek zupełnie nowemu, bardzo specyficznemu podgatunkowi fabularnych gier akcji, kontynuowanemu następnie przez serię Dark Souls i grę Bloodborne (oraz naśladowanemu przez innych twórców, jak to miało miejsce w przypadku Lords of the Fallen). Fani ochrzcili ten typ rozgrywki mianem „Souls-like” („podobne do Soulsów”).
Co go wyróżnia? Przede wszystkim bardzo wysoki poziom trudności i brak obecnego w innych tytułach prowadzenia gracza „za rączkę” – trafiamy do częściowo otwartego, pełnego śmiertelnych niebezpieczeństw i tajemnych przejść świata fantasy i musimy na własną rękę poznać rządzące nim prawa, metodą prób i błędów oswoić się z systemem rozwoju postaci, ginąc raz po raz dostrzegać słabe punkty naszych przeciwników i wykorzystywać zdobytą wiedzę do ich pokonania. Nawet fabuły nikt nie podaje nam tu tak, jak się to przyjęło. Ze scen przerywnikowych wyciągamy jedynie absolutne minimum informacji, a żeby naprawdę zrozumieć o co chodzi, musimy bacznie obserwować zwiedzane lokacje, wnikliwie czytać opisy przedmiotów i samodzielne poukładać sobie wszystko w głowie.
Wszystko na swoim miejscu
Nie inaczej jest w przypadku Dark Souls 3. Z tą tylko różnicą, że twórcy obniżyli nieco próg wejścia – pierwsze godziny zabawy nie są tu tak trudne, jak w poprzednich odsłonach i nawet początkującym awanturnikom nie będą się śniły po nocach. Mamy czas by dokładnie zapoznać się z mechaniką zanim zostaniemy rzuceni na głęboką wodę. Po tym krótkim wprowadzeniu wszystko wraca jednak do normy – wystarczy chwila nieuwagi, by zginąć z rąk nawet najprostszych przeciwników, a walki z potężnymi bossami na trwałe zapadają w pamięci i wciąż wymagają nadludzkiej koncentracji, kociej zręczności oraz stalowych nerwów. Każda porażka motywuje, a satysfakcji z wygrywania tak trudnych pojedynków nie da się z niczym porównać.
Powracają wszystkie charakterystyczne elementy serii. Nie zabrakło więc pełniących rolę punktów kontrolnych ognisk, przy których zregenerujemy zdrowie i uzupełnimy zapas mikstur leczących (oraz, co nowe dla serii, butelek zawierających energię potrzebną do rzucania zaklęć) jednocześnie powodując zmartwychwstanie wszystkich przeciwników poza bossami. Wciąż trzeba też dobierać ekwipunek stosownie dla naszego stylu gry, pamiętając o tym, że ciężka zbroja, choć zapewnia lepszą ochronę, spowolni nasze ruchy, a wielką bronią zadamy wyższe obrażenia kosztem większego zużycia staminy. Powracają także rewelacyjnie zaprojektowane, pełne tajemnic lokacje. FromSoftware to jeden z tych developerów, którzy bacznie obserwują reakcje graczy i wyciągają z nich wnioski. Dlatego w Dark Souls 3 nie ma nietrafionych pomysłów i słabszych rozwiązań obecnych w poprzednich odsłonach serii – zniknęły chociażby znane z Dark Souls 2 kryształki przywracające niewielką porcję zdrowia czy mechanizm powodujący stałe skrócenie paska życia po śmierci naszej postaci. Ten tytuł to końcowe stadium ewolucji serii. Mieszanka składająca się wyłącznie z najlepszych składników.
Nieinwazyjne nowości
Nie znaczy to jednak, że twórcy bali się wprowadzać do gry jakiekolwiek nowości. Wręcz przeciwnie – jest ich sporo, ale dotyczą szczegółów mechaniki, a nie podstawowego wymiaru jej funkcjonowania. W dodatku wydają się tak logiczne i trafione, że nawet najbardziej konserwatywni gracze szybko przejdą nad nimi do porządku dziennego. Doskonałym tego przykładem jest system walki. W Bloodborne był on nieziemsko szybki i nastawiony na ofensywę, z kolei w Dark Souls 2 był stosunkowo powolny, premiujący ostrożność i ciągłe trzymanie gardy. Dark Souls 3 znajduje złoty środek – pojedynki są nieco szybsze niż w poprzedniczkach, a jednocześnie nie na tyle szybkie, by zrazić starych wyjadaczy. I w dalszym ciągu promują przede wszystkim ostrożność.
Nowością jest także możliwość chwilowego „doładowania” broni, dzięki czemu zadaje ona więcej obrażeń, a także specjalne ataki powiązane z trzymanym w ręku orężem. Jeden z mieczy pozwala na przykład uwolnić potężny podmuch wiatru zadający wrogom dodatkowe obrażenia – jednym minimalne, innym gigantyczne. W żadnym momencie nie jesteśmy jednak zmuszani, by z tych nowości korzystać. FromSoftware dba o to, by zadowolić zarówno graczy podchodzących do nowości z entuzjazmem, jak i osoby, które uważają wypracowaną przez lata formułę zabawy za świętość i każdą zmianę traktują jak jej brukanie.
Setki godzin umierania
Ukończenie wątku głównego i zwiedzenie wszystkich lokacji zajmuje około 50 godzin. Na tym jednak zabawa się nie kończy – twórcy ukryli w grze mnóstwo wątków pobocznych i przedmiotów, które da się zdobyć tylko wykonując odpowiednie sekwencje działań. Żeby zobaczyć wszystko, co przygotowali, trzeba zanurzyć się w tym świecie na setki godzin. I wcale nie musimy się do tego przymuszać. Po pierwsze, wraz z każdym ukończeniem zabawa staje się coraz trudniejsza. Po drugie, niemal w każdej chwili możemy zmienić klasę postaci i na nowo przypisać jej punkty statystyk, dzięki czemu rozgrywka mocno się zmienia. Po trzecie wreszcie, podobnie jak w poprzednich częściach, gra zawiera też tryb sieciowy pozwalający współpracować i walczyć z innymi graczami. Odpieranie inwazji, najeżdżanie graczy w ich światach czy wspólne pokonywanie bossów dostarcza ogromnej frajdy i znakomicie komponuje się z resztą zabawy. Oczywiście, jeśli chcemy przeżywać wszystko w samotności, możemy całkowicie wyłączyć opcje sieciowe.
Jedyną poważniejszą wadą gry jest praca kamery, która niekiedy dodatkowo utrudnia wygrywanie i tak już ciężkich starć. Nie możemy jej oddalić, w związku z czym starcia z wielkimi przeciwnikami, którzy nie mieszczą się w kadrze, bywają po prostu chaotyczne. Na szczęście można do tego przywyknąć. Tym bardziej, że gra doskonale to rekompensuje. Widoki, jakimi nas raczy, są niezwykle atrakcyjne, animacje dopięte na ostatni guzik, a poziom szczegółowości otoczenia – ogromny. Cieszy także muzyka. Pojawia się bardzo rzadko, ale wpada w ucho i znakomicie motywuje do walki.
Wszystko to sprawia, że od Dark Souls 3 po prostu nie sposób się oderwać. To znakomita propozycja dla wszystkich fanów fabularnych gier akcji. Gra, w którą po prostu trzeba zagrać. Szkoda jedynie, że to już ostatnia odsłona serii.
Dark Souls III – recenzja