Ostre zębiska, ziejąca ogniem paszcza, ciało pokryte łuskami, wystające kolce, długi, szpiczasty ogon – oto smok – przerażająca i krwiożercza bestia, pustosząca wsie i pożerająca mieszkańców. Takie wyobrażenie o smokach ma raczej większość z nas. Gdy więc wzięłam do ręki pudełko z najnowszą grą Trefla i przeczytałam jej nazwę, moje skojarzenia były raczej oczywiste – „będziemy walczyć ze smokami, wyrywać im zęby, aby sprzedać cenny łup tudzież przerobić na zbroje lub narzędzia walki” – pomyślałam. Przyznaję, wyobraźnia trochę mnie poniosła. Choć w porównaniu z twórczą fantazją autora gry, chyba jednak nie aż tak bardzo. W grze nie chodzi o to, aby smokom zęby wyrywać. Więcej, nie musimy nawet ze smokiem walczyć, gdyż w Zębach smoka do czynienia mamy wyłącznie z udomowionymi gadami. Udomowionymi na tyle, że nawet starają się one dbać o stan swego uzębienia, wykorzystując do tego dzielnych wojów z okolicznych grodów. Ci szorują im kły po każdym posiłku. Co prawda, czasami wypadki się zdarzają i niektórzy śmiałkowie nie wracają z takiej wyprawy, lecz nie dlatego, że głodny smok postanowił ich pożreć. Co to, to nie! Po prostu, po posiłku był śpiący i podczas czyszczenia zębów zasnął, niespodziewanie zamykając paszczę.
Pierwsze wrażenia
Zęby smoka to polska wersja popularnej w Państwie Środka gry Dragon Tooth Washer. Jej autorem jest Noriaki Watanabe. Na nasz rodzimy rynek gra trafiła dzięki wydawnictwu Trefl. To kolejny, obok Sawanny i Wyprawy po skarb, tytuł z serii Dobra gra rodzinna. Seria wyróżnia się tym, że zawiera unikalne i niebanalne gry, gwarantujące dobrą rozrywkę wszystkim członkom rodziny. Poprzednie gry oceniłam dość wysoko. Jak na ich tle wypadają Zęby smoka?
Największą zaletą tytułu jest niezwykła oprawa graficzna. Zachwyca już sama ilustracja główna na wierzchniej części pudełka. Szczerzący dumnie swe zębiska smok i przerażony wiking szorujący smocze uzębienie za pomocą czegoś, co przypomina zwykłą miotłę do zamiatania. Ten, jeden obrazek świadczy o tym, że twórcom gry nie zabrakło poczucia humoru. Grafiki są zabawne, kolorowe i żywcem wyjęte z animacji Jak wytresować smoka. Najwięcej uwagi przykuwają smoki – małe, duże, czerwone, fioletowe, śmieszne z zezem, straszne z kolcami, wszystkie jednak bardziej budzą sympatię niż strach.
Nie tylko smoki zasługują na wyróżnienie. Karty wojów także cieszą oko i wywołują uśmiech na twarzy. Moja ulubiona to postać wikinga w różowych spodniach w misie, dumnie dzierżącego w swych rękach… mop. Tak, tak, dobrze przeczytaliście. W ogóle narzędzia, którymi posługują się wojowie są dość nietypowe. Zwykły mop czy szczotka do zębów to nic w porównaniu do cęgów, laski dynamitu albo młota pneumatycznego. Tomek Larek, autor ilustracji, wykazał się nie lada fantazją w kreowaniu postaci. Efekt jego pracy jest naprawdę zachwycający i dużo lepszy od oryginału, który niczym szczególnym się nie wyróżniał.
Co więcej, w pudełku znajdziemy również przestrzenną smoczą jamę. To tekturowy podajnik na płytki smoka, który składamy z dołączonego do gry szablonu. Mała rzecz, a jaki efekt. Dzieciaki są po prostu zachwycone. W zasadzie bez wdawania się w szczegóły, mogę śmiało napisać, że grę Zęby smoka warto kupić, chociażby ze względu na jej rewelacyjną szatę graficzną.
Pewne obawy może wzbudzać wykonanie poszczególnych elementów. Komponenty Sawanny czy Wyprawy po skarb wykonane zostały ze znacznie grubszej tektury. Co więcej, smocza pieczara po złożeniu nie mieści się w pudełku. Trzeba ją więc rozkładać po każdej rozgrywce i ponownie składać przed przystąpieniem do kolejnej gry, co niestety może negatywnie wpływać na jej trwałość.
Cel gry
Celem gry jest zdobycie jak największej liczby punktów za umycie zębów smokom. W każdej rundzie, a tych jest 8, gracze wysyłają swoich wojów do smoczej pieczary. Ci, którym uda się wyczyścić smocze uzębienie wracają do grodu i zdobywają punkty. Zdarzyć się może jednak tak, że zmęczony gad niespodziewanie zamknie paszcze, pożerając śmiałka. W takiej sytuacji gracz otrzymuje punkty ujemne. Ci wojowie, którzy z kolei nie doczekali się swojej kolejki, ponieważ smok zasnął, pożerając ich współtowarzysza, uciekają w popłochu i nie otrzymują żadnych punktów. Na koniec gry gracze zliczają zdobyte punkty. W tym celu należy od punktów dodatnich odjąć punkty ujemne. Ta osoba, która posiadać będzie ich najwięcej zostanie zwycięzcą.
Przygotowanie
Grę rozpoczynamy od wyboru smoków, które wezmą udział w rozgrywce. W pudełku znajdziemy 14 płytek z podobiznami tych gadów, lecz tylko 8 z nich będzie brało udział w grze. O tym, które z nich się pojawią decyduje liczba graczy biorących udział w rozgrywce. Przy 3 osobach będą to smoki o wartościach od 7 do 14. Przy 4 graczach – od 10 do 17, a przy 5 – od 13 do 20. Aby ułatwić i przyspieszyć ten etap na każdej płytce, w dolnym prawym rogu wydawca zamieścił symbol określający, przy jakiej liczbie graczy dany smok bierze udział w grze. Karty smoków należy potasować i umieścić w pieczarze rysunkiem do dołu.
Drużyna każdego z graczy składa się z 8 dzielnych wojów (o wartości 1-8) w wybranym kolorze. Gracze trzymają karty, nie pokazując ich przeciwnikom. Każdy uczestnik otrzymuje również planszę.
Rozgrywka
Grę rozpoczyna ta osoba, która jako ostatnia widziała smoka. Wyciąga ona pierwszą kartę smoka, sprawdza jego wartość i odkłada z powrotem do pieczary. Pozostali gracze nie mogą zobaczyć wartości smoka. Następnie gracz może, ale nie musi wyrazić swojej opinii na temat smoka. Może na przykład powiedzieć, że to bardzo cierpliwy smok albo wręcz odwrotnie, że to niecierpliwa i nieprzewidywalna bestia. Co ważne, gracz nie musi mówić prawdy. Może blefować, starając się wprowadzić przeciwnika w błąd. Może również przyjąć inną taktykę – powiedzieć prawdę, licząc na to, że inni gracze pomyślą, że blefuje. Znając wartość smoka, gracz wybiera jednego ze swoich dzielnych wojów i kładzie go w widocznym dla wszystkich miejscu. Pozostali gracze również delegują po jednym członku swojej drużyny z tym, że nie ujawniają ich wartości. Następnie gracz rozpoczynający odkrywa płytkę smoka, a pozostali gracze ujawniają wartości wyłożonych wojów.
Jeśli suma wartości wszystkich wyłożonych wojów jest niższa od wartości smoka, oznacza to, że wszystkim śmiałkom udało się umyć zęby smokowi. Wracają oni bezpieczni do swego grodu, a za swą pracę otrzymują tyle punktów, ile wynosi wartość woja. Gracz umieszcza płytki wojów na swojej planszy w miejscu z uśmiechniętą buźką. Jeśli jednak suma wartości wszystkich wojów jest wyższa od wartości smoka, oznacza to, że w pewnym momencie smok zamknął paszczę i któryś z dzielnych śmiałków został połknięty. Aby dowiedzieć się, któremu z wojów zabrakło szczęścia i pozostał w paszczy smoka, należy ułożyć płytki wojów w kolejności od tej z najniższą wartością do tej z wartością najwyższą. Następnie trzeba dodawać wartości kolejnych wojów, zaczynając od najniższej, do momentu aż suma punktów wojów przekroczy wartość smoka. Ten śmiałek, którego wartość spowodowała przekroczenie wartości smoka, miał pecha – został pożarty. Gracz, który wyłożył tę kartę umieszcza ją na polu ze smutną buźką i traci tyle punktów, ile wynosi wartość jego woja. Ci, którzy zdążyli umyć smocze zęby odkładają swoich wojów na pole z uśmiechniętą buźką i zdobywają punkty dodatnie. Ci z kolei, którym nie dane było stanąć oko w oko ze smokiem (mieli myć mu zęby po pechowym śmiałku, ale widząc całe zajście uciekli) ani nie zdobywają punktów, ani ich nie tracą. Gracze odkładają ich karty na neutralne pole na planszy.
Jeśli kilku graczy wyłożyło karty wojów o tej samej wartości, to rozpatrywane są one jednocześnie.
Przykład: W smoczej jamie znajduje się bestia o wartości 8. Natomiast gracze wyłożyli karty wojów o wartościach – 3, 4 i 7. Oznacza to, że wojom o wartościach 3 i 4 udało się umyć smocze zęby (3+4=7), natomiast śmiałek o wartości 7 został pożarty przez smoka (7+8=15).
Po przyznaniu punktów następuje koniec rundy pierwszej. Kolejne rundy przebiegają w podobny sposób:
gracz rozpoczynający podgląda wartość smoka, wykłada swojego woja,
swoich śmiałków wystawiają pozostali gracze,
gracz rozpoczynający odkrywa wartość smoka,
pozostali gracze ujawniają wartość swoich wojów.
gracze sprawdzają, którym wojom udało się umyć bestii zęby, którzy zostali pożarci oraz odkładają tych będących za daleko w kolejce, by wspomóc smoka w pielęgnacji jego jamy ustnej.
Po 8 rundzie gracze liczą punkty. Wygrywa ta osoba, która posiada ich najwięcej.
Wrażenia
Trefl zapewnia, że każdy tytuł z serii Dobra gra rodzinna oferuje „unikalną, niebanalną i wciągającą rozrywkę”. Po kilku rozgrywkach w Zęby smoka mogę śmiało przyznać, że nie są to jedynie puste słowa. Najnowsza propozycja Trefla to gra jedyna w swoim rodzaju. Wyróżnia ją przede wszystkim oryginalna tematyka. Trzeba wykazać się bowiem nie lada fantazją, aby stworzyć grę, w której zadaniem graczy będzie mycie smoczych zębów. Równie niebanalna wydaje się mechanika gry. Zęby smoka to nie klasyczna planszówka, w której gracze rzucają kośćmi, przesuwają pionki czy dobierają karty. Mi rozgrywka w tej grze bardziej przypominała pokera. Znamy swoje karty, nie znamy kart innych graczy, możemy podejrzeć płytki smoka. Cała zabawa polega na tym, aby zachować pokerową twarz i zasugerować pozostałym określone działanie udanym blefem.
Co ciekawe, do gry możemy podejść w dwojaki sposób. Stawiając na dobrą zabawę, licząc na łut szczęścia i wykładając płytki na chybił trafił, bądź też podchodząc do gry bardziej strategicznie, starać się zapamiętać, jakie karty wyłożyli przeciwnicy i jakie płytki smoków zostały już wykorzystane. Można również łatwo policzyć, które karty gwarantują nam punkty dodatnie (to przede wszystkim karty z niskimi wartościami). Te o najwyższych wartościach najczęściej przynoszą punkty ujemne. Możemy jednak celowo położyć kartę woja z wyższą wartością, aby się jej pozbyć, wiedząc jednocześnie, że w pieczarze pozostały jedynie smoki z niskimi wartościami. W ten sposób mamy większe szansę, że zamiast punktów ujemnych otrzymamy neutralne.
Choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że Zęby smoka to prosta gra losowa, w której wygrana jest raczej kwestią przypadku, to przy bliższym poznaniu okazuje się, że jest w niej również miejsce na pewną strategię. Zarówno pierwszy sposób gry (karty kładziemy na chybił trafił), jak i drugi (staramy się opracować jakąś taktykę), okazuje się równie ciekawy.
Jednak „kropkę nad i” stanowi nie tylko unikalna tematyka czy oryginalna mechanika, lecz wspomniana na samym początku oprawa graficzna. Patrząc na wcześniejsze, zagraniczne edycje, to bez niej gra wypada po prostu mizernie.
Zęby smoka to doskonała propozycja dla całej rodziny. Ciekawa i wciągająca rozgrywka, świetne wykonanie, a wszystko to za ok. 30 zł.
Okazuje się, że smoki wcale nie są takie straszne. Prawdę mówiąc są bardziej śmieszne niż przerażające. Co więcej, systematycznie dbają o higienę jamy ustnej. Poznajcie bliżej Zęby smoka – najnowszą propozycję Trefla dla całej rodziny.