Layers of Fear – tu krótkie wyjaśnienie dla osób, które z oryginałem nie obcowały bądź ich pamięć jest nieco zawodna – opowiada historię malarza, który postradał zmysły, popadając w obłęd. Z czasem, zwiedzając jego rozległą posiadłość, odkrywaliśmy powoli przyczyny takiego stanu rzeczy. Ważną rolę w całej historii odgrywały dwie postaci – żona i córka malarza. I właśnie wokół tej drugiej krąży fabuła Inheritance.
Retrospekcje dręczonego dziecka
Akcja Inheritance rozgrywa się w kilka lat po wydarzeniach, które obserwowaliśmy w oryginalnym Layers of Fear. Warto w tym momencie zaznaczyć, że przejście podstawowej wersji gry nie jest wymagane, by cieszyć się dodatkiem. Po jego instalacji w menu głównym pojawi się po prostu nowa opcja, która umożliwia nam automatyczne przejście do Inheritance. Znów trafiamy do wspomnianej już przeze mnie posiadłości malarza. Po wcześniejszych wydarzeniach jest ona jednak niemal całkowicie zdemolowana. Witają nas poprzewracane stoły, połamane balustrady, powybijane szyby. W takiej scenerii demony przeszłości powracają jeszcze wyraźniejsze, jeszcze bardziej prawdziwe. 
I chociaż w Inheritance widzimy akcję z nowej perspektywy, bohater gry wciąż jest taki sam. Obserwując reakcję córki, dotykając do sedna jej wspomnień, odkrywamy tak naprawdę, jaką osobą był jej ojciec, zapatrzony w malarstwo i skrzywiony w dosyć sadystyczny sposób. Dorosła kobieta, przemierzająca kolejne pomieszczenia, co rusz trafia do przeszłości. A my świat gry obserwujemy na dobrą sprawę z perspektywy dziecka. Jeżeli uważacie, że pluszowe misie i kolorowe piłki nie mogą wywołać ciarek na plecach, to polecam partyjkę przy Layers of Fear Inheritance. 
Mechanicznie bez zmian
Sama rozgrywka nie zmieniła się niemal w ogóle względem oryginału. Inheritance nie wprowadza nowych mechanik. Wciąż twórcy dawkują strach, bazując na mrocznym klimacie, zmieniających się układach pokoi i kilku wyskakujących znienacka straszydeł. Obserwując zabawę z perspektywy pierwszej osoby, nie sposób się w takiej sytuacji nie przestraszyć. Od strony grafiki również nie znajdziemy tu nic nowego. Może prócz szerszej palety kolorów, która towarzyszy dziecięcym wspomnieniom. Strona dźwiękowa także nie zaskakuje – muzyka jest klimatyczna, a kwestie aktorów wypowiadane nieco zbyt drętwo. 
Twórcy jednak przygotowali pewną niespodziankę. Inheritance to bowiem nie tylko dosyć proste zagadki oparte na odnajdowaniu przedmiotów, które prowadzą w jedno konkretne miejsce. Działania w grze, odbijają się bowiem na jej zakończeniu. W zależności od tego, jakie decyzje podejmiemy, na końcu gry obejrzymy jedno z dwóch zakończeń. Co ważne, fabularnie gra domyka wiele z rozpoczętych jeszcze w podstawowej wersji wątków, które tam nie zostały odpowiednio dopowiedziane. 
Sporą wadą Inheritance jest natomiast długość. Dodatek kończy się po nieco ponad godzinie od jego rozpoczęcia. Szkoda, że nie postarano się go nieco wydłużyć, bo jest to naprawdę niewiele. Z drugiej strony twórcom udało się wpakować w tak niewielką produkcję naprawdę całkiem sporo bardzo fajnych (i „strasznych”) pomysłów. 
Dobra cena do zawartości
Patrząc na niewielką długość Inheritance, trudno oczekiwać, by ktoś był w stanie zapłacić pełną cenę za kilkadziesiąt minut zabawy. Na szczęście Bloober Team nie ma siedziby na Księżycu, a twardo stąpa po ziemi, toteż dodatek już w dniu premiery został wyceniony bardzo nisko. 
Biorąc to pod uwagę nie sposób nie polecić Layers of Fear: Inheritance każdemu, kto miał styczność z podstawową wersją gry i komu ta produkcja przypadła do gustu.
Oryginalne Layers of Fear polskiego studia Bloober Team zaskoczyło. Gra, po której mało kto spodziewał się dużych pokładów grywalności, okazała się naprawdę dobrą i „straszną” produkcją. Twórcy postanowili więc kuć żelazo, póki gorące i wydać dodatek. Rozszerzenie zatytułowane Inheritance nie jest długie, wiele też w mechanice nie zmienia, ale pozwala dostrzec historię szalonego malarza od zupełnie nowej strony.