Jednakże nieustanne przypominanie tej niezwykłej kobiety, jest nie tylko wspominaniem samej postaci, ale również przywoływaniem najistotniejszej sprawy, o jaką walczyła i o jaką walczymy wszyscy również teraz – Puszczy Białowieskiej.
Gawędy radiowe
Wszystko się zaczęło w 2001 roku wraz z pomysłem prowadzenia gawęd radiowych na antenie białostockiego radia. Emisja o kilku różnych godzinach w ciągu dnia dała gwarancję, że trafią do wszystkich słuchaczy. I tak się oczywiście stało! Simona Kossak niesłychanie szybko zawładnęła wyobraźnią wszystkich, wprowadzając w tajniki świata zwierząt i roślin Puszczy Białowieskiej. I tak rzecz się ciągnęła aż do 2007 roku, niestety przerwała ją śmierć prowadzącej. A nagrywała nawet w szpitalu w Hajnówce.
Dwa tysiące gawęd – tyle udało się nagrać podczas tego niezwykle owocnego okresu. Jak teraz wybrać spośród nich jakąś część do publikacji? Czym się kierować? Każda była bardzo interesująca, każda na swój sposób wciągająca, każda z niezwykłą dociekliwością i ujmującą fragmentarycznością co do elementów flory i fauny wprowadzała w tajemniczy, piękny i pełen życia świat Puszczy Białowieskiej. Trudne zadanie dla osób, które starają się skompilować takie zestawienie.
Opowieści z Dziedzinki
Wybór gawęd, jaki zaprezentowała czytelnikom Fundacja Sąsiedzi, jest oczywiście dość ograniczony ze względu na założoną objętość pozycji, jednak dość komplementarny. Podzielony na cztery pory roku, pokazuje jak wraz z ich zmianami świat Puszczy Białowieskiej się odradzał lub zapadał w zimowy sen. Całości dopełniają ciekawostki na temat zwierząt i nie tylko. 
„Opowieści z Dziedzinki” należą do tych książek, które się smakuje. Każda kolejna opowieść o życiu zwierząt wprawia w zachwyt, wywołuje uśmiech, przenosi w czasie i przestrzeni. Czytelnik za sprawą siły słów Simony Kossak odnajduje się wśród ptaków, płazów i zieleni. Obserwuje mysikróliki podczas zalotów, odwiedza bociany, szykuje bezpieczne gniazda jaskółkom. Przeżywa przemiany lasu podczas zrzucania szat i przechodzenia w tryb jesienny, wybiera się na grzybobranie i nie niszczy leśnej wyściółki, bo już wie, jak zbierać prawidłowo grzyby.
Piękne słowa, piękny człowiek
Simona Kossak pokazuje, że troska o przyrodę jest tematem ponadczasowym. Wszystko co nagrała ponad dekadę temu, pozostaje wciąż najważniejszymi tematami, z jakimi się borykamy. Ocieplenie globalne, niszczenie naturalnego środowiska, ingerencja człowieka w przyrodę czy tematy co roku przerabiane latem, jak pozostawianie psów w samochodzie, który nagrzewa się jak piekarnik. To wszystko pozostaje aktualne, co z jednej strony jest pozytywne – bo warto wznawiać gawędy Simony – i negatywne, bo powinno od dawna być czymś, czego się nie robi.
Niezależnie od wszystkiego, to co najważniejsze w opowieściach Simony Kossak, to jej niesłychana umiejętność wprowadzania słuchacza, czytelnika w euforyczny stan. Za sprawą jej słów trafiamy w sam środek Puszczy Białowieskiej. Słuchamy treli słowika, przyglądamy się zaskrońcom, dostrzegamy piękno czegoś, co dotąd nazywaliśmy chwastami. I nagle ochrona Puszczy nabiera jeszcze większego znaczenia. Wtedy już rozumiemy, jak ważne jest, by jej bronić do ostatniego tchu. Czytajcie Simonę Kossak!
Źródło okładki: www.fundacja-sasiedzi.org.pl
Simona Kossak to postać jak najbardziej nietuzinkowa, wyrazista i charyzmatyczna, której biografię miałam przyjemność poznać za sprawą fenomenalnej książki Anny Kamińskiej. Trudno dziś o równie fascynującą postać.