Jak działa ścienne ogrzewanie płaszczyznowe oraz jakie rozwiązania grzewcze znajdziemy na rynku? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziesz w poniższym artykule.
W ogrzewaniu płaszczyznowym powierzchnią grzejną jest strefa o dużej powierzchni – może to być zarówno podłoga, jak i ściana czy sufit. Zaletą takiego rozwiązania jest przede wszystkim energooszczędność i komfort. Grzejnik płaszczyznowy zasilamy wodą o niskotemperaturowych parametrach (np. 55/45°C), ten z kolei oddaje równomiernie ciepło na całej swojej powierzchni, utrzymując stabilną temperaturę w całym pomieszczeniu. Niska temperatura zasilania instalacji również wpływa na zmniejszenie strat ciepła. Nie bez znaczenia są też walory higieniczne – ogrzewanie płaszczyznowe, w przeciwieństwie do wysokotemperaturowego ogrzewania grzejnikowego, nie tworzy prądów konwekcyjnych (tzn. krążenia i osiadania kurzu), nie powoduje również nadmiernej szkodliwej dodatniej jonizacji powietrza.
Wodne ogrzewanie płaszczyznowe w systemie „mokrym”
Ogrzewanie ścienne, będące jednym z wariantów ogrzewania płaszczyznowego, nie jest tak popularne jak ogrzewanie podłogowe – chociaż warte propagowania ze względu na wiele zalet. Na wstępie należy zaznaczyć, że ogrzewanie ścienne (tak samo jak podłogowe) występuje w wersji wodnej i elektrycznej – dostępne są maty i kable grzejne. Głównym elementem wodnego ogrzewania ściennego są rury wielowarstwowe, np. PE-RT, PE-XC lub PE-RT/Al/PE-RT. Rury grzewcze o średnicy 8, 12, 14 lub 16 mm mocowane są na ścianie w listwach montażowych, a następnie pokrywane warstwą tynku o całkowitej grubości ok. 30‑35 mm tworzącą płytę grzejną. Pierwsza warstwa tynku powinna przykryć elementy grzejne; następnie w tynk wciska się siatkę z tworzywa lub włókna szklanego. Tak nałożoną siatkę pokrywa się tynkiem – w miejscach stykania się ściany grzewczej z sąsiednimi przegrodami powinny być wykonane dylatacje. Wybrany tynk powinien charakteryzować się dobrą przewodnością cieplną i odpornością na temperaturę (tynki wapienno-cementowe, gipsowe). Tynk może być malowany, pokrywany tapetą, farbą strukturalną i okładzinami ceramicznymi. Unikajmy tylko zastawiania powierzchni grzejnych meblami, przysłaniania obrazami czy zasłonami. 
Zdj. 1. Ogrzewanie ścienne współpracujące z ogrzewaniem podłogowym
box:offerCarousel
Wodne ogrzewanie płaszczyznowe w systemie „suchym”
Wodne ogrzewanie ścienne możemy również wykonać w systemie „suchym” – polega to na tym, że rury grzewcze o średnicy 16 mm umieszczamy w profilowanych, rowkowanych płytach styropianowych, następnie przykrywamy płytami kryjącymi z suchego jastrychu o grubości zależnej od wymaganej mocy grzejnika ściennego – im większa wymagana moc grzewcza, tym mniejsza grubość płyty. Dodatkowo płyta montażowa stanowi izolację cieplną, dzięki której konstrukcja ściany mniej się nagrzewa. Pod rury zalecane jest zamontowanie metalowych lameli z aluminium lub blachy ocynkowanej, które znacznie zwiększają efektywną powierzchnię ogrzewania – ciepło przekazywane jest nie tylko przez gorącą rurę, ale też przez nagrzane lamele umieszczone w rowkach płyt styropianowych. Zaletą takiego rozwiązania jest szybkość montażu – brak konieczności pielęgnacji jastrychu, natychmiastowa gotowość po ułożeniu – brak potrzeby nagrzewania tynku, oraz możliwość wykonania takiego systemu w istniejących budynkach.
Elektryczne ogrzewanie ścienne
box:offerCarousel
Oprócz wodnego ogrzewania ściennego występuje też ogrzewanie elektryczne. Mówimy o przewodach grzejnych grubości 3-7 mm, wykonanych z materiału o dużym oporze elektrycznym, który sprawia, że przewód rozgrzewa się, gdy płynie w nim prąd. Ogrzewanie to składa się z kabli lub mat grzejnych (które mają znacznie mniejszą średnicę niż te wykorzystywane do grzania wodnego). Rury grzejne należy mocować do płyt izolacyjnych ze żłobieniami, w których umieszcza się przewody – następnie w rowkach złącza między płytami pokrywa się siatką z klejem w celu wyeliminowania klawiszowania płyt, a na całości układa się płytki glazury lub inną okładzinę ścienną. Całość wymaga indywidualnego sterowania z poziomu programowalnego ściennego termostatu, zlokalizowanego w ogrzewanym pomieszczeniu. Pod względem eksploatacyjnym elektryczne ogrzewanie ścienne wypada drożej od systemu wodnego – jest jednak tańszym wariantem inwestycyjnym, szybko reaguje na zmiany w nastawach temperatury. Co ważne, wymagana grubość ścian przy montażu ściennego ogrzewania elektrycznego jest mniejsza niż przy zastosowaniu pozostałych rozwiązań.
Ogrzewanie ścienne działa na tych samych zasadach co ogrzewanie podłogowe, z tą różnicą, że montowane jest w konstrukcjach lekkich ścian lub ścian murowanych w warstwie tynku. Taki wariant grzewczy może być brany pod uwagę np. w przypadku, gdy powierzchnia podłogi nie jest wystarczająca pod ogrzewanie płaszczyznowe – a mimo to nie chcemy montować tradycyjnych grzejników konwekcyjnych.