Klisza goni kliszę, krzyczące nagłówki newsów alarmująco informują o kolejnym dramacie, choć w istocie przypomina on poprzedni. Ktoś znowu kogoś skrzywdził, zabito psa, podpalono mieszkanie, wybuch zniszczył budynek. Powszechnie wiadomo, że każda z tych miażdżących informacji już po chwili zostanie zastąpiona kolejną. Obecnie życie, w którym dominują social media oraz internetowa kreacja samego siebie, jest nieustanną gonitwą. Przede wszystkim za tym, by nie pozostać w tyle. Przecież nie można funkcjonować bez informacji.
Tego wymagają czytelnicy
Fej jest dziennikarzem, którego życie kręci się wokół nieustannego szukania contentu i scrollowania walla na Facebooku, żeby być na czasie. Bez przerwy, bez szans na cokolwiek innego, w ciągłej pogoni za kolejną nowością. W jego głowie toczy się niczym swoiste perpetuum mobile monolog, gonitwa myśli. Jeden aspekt danej sprawy – architektura budynku, w którym rozegrał się jakiś dramat – prowadzi do drugiego – rodzaju kanalizacji albo roślinności, która go obrasta. Nigdy nie ma przerwy.
Gdy śledząc jego myśli, przedzieramy się do szczegółów życia prywatnego – żona i dwoje małych dzieci – cały czas zadajemy sobie pytanie: gdzie znajduje się jego rodzina? Co robi, gdzie przebywa, dlaczego Feja zbija telefony od Edit, czemu nie chce rozmawiać z pracownicą w żłobku najmłodszej córki? Wreszcie: dlaczego imiona dzieci: Czupurek i Balbina, przypominają bardziej ksywki z Facebooka niż imiona? I dlaczego czytelnicy pisma, dla którego pracuje Fej, są ważniejsi? A właściwie, czy naprawdę chodzi o czytelników?
Matrix na życzenie
Fej, jak łatwo można się domyślić, ma problem z kompulsywnym podłączeniem do sieci. Gdy wreszcie żona uświadamia mu, że potrzebuje terapii i gdy na tej terapii zostaje odcięty od świata wirtualnej rzeczywistości – stałej i jedynej znanej mu rzeczywistości, życie przestaje mieć dla niego sens. Dopada go nuda. Nie wie, co ze sobą zrobić. Tak, jakby celem istnienia było życie online.
Brzmi to tragicznie, a jednocześnie znajomo. Mamy coraz większe kłopoty z socjalizowaniem młodzieży. Coraz częstsze są przypadki ludzi, dla których lajki i liczba udostępnień stają się wyznacznikami ich wartości. Powtarzają się codzienne obrazki w komunikacji miejskiej, gdzie 90% współpasażerów jest wpatrzonych w ekran swojego smartfona. Tak, jakby współcześnie wszyscy dążyli do tego, z czym człowiek walczył przez wieki: do zniewolenia – mylnie nadając mu znamiona wolności.
Smutna diagnoza
W świetnie skrojonym tekście i skomponowanym w internetowym narzeczu języku, którym operują już chyba wszyscy, nawet gdy nie do końca rozumieją wypowiadane słowa, Michał Olszewski stawia naszemu społeczeństwu smutną diagnozę. Odrywamy się od siebie, od swojej rzeczywistości i rodzin, by wiecznie dryfować w odmętach internetu. Przeskakując z jednego tematu do drugiego. Przeglądając „walla znajomych na fejsie”. Czytając kolejne „newsy z Pudelka”. Nie zauważając, że w oderwaniu od rzeczywistości krzywdzimy bliskich, a czasami… cóż – możemy doprowadzić do prawdziwego dramatu.
„#Upał” to jeden z lepszych tekstów ostatnich miesięcy, z jakim miałam (nie)przyjemność obcować. Przez całą lekturę odczuwałam rosnące napięcie i dyskomfort, widziałam w sobie te same wady, które miał Fej. Na zmianę odczuwałam wstyd, skruchę i zwątpienie, wreszcie ulgę, że z moją uważnością nie jest jeszcze tak źle. To solidna dawka świetnej prozy oddającej całą naszą brzydotę i zaślepienie. Warto odczytywać „#Upał” jako ostrzeżenie. Warto przejrzeć się w tym krzywym zwierciadle i zobaczyć, że ta droga może prowadzić do nieszczęścia. Polecam gorąco i z całego serca!
Źródło okładki: www.wydawnictwoznak.pl
„#Upał” Michał Olszewski – recenzja