Nie będzie to pogodna lektura. Duszna atmosfera otuli czytelników, a historie bohaterów wywołają ciarki.
Szantażystka ofiarą
Choć „Czarne powietrza” to dziesiąty tom serii o Erlendurze Sveinssonie, to on sam będzie zaledwie wspomniany. Policjant udał się na urlop i nie daje znaku życia, a nas zostawia w towarzystwie swojego współpracownika, policjanta Sigurdura Oliego. 
Sigurdur niedawno obchodził rocznicę matury. Jeden ze szkolnych przyjaciół poprosił go o pomoc w pewnej delikatnej sprawie. Otóż jego znajomy, wraz ze swoją małżonką, padł ofiarą szantażu. Przed kilkoma laty oboje wzięli udział w imprezach swingersów, a teraz organizatorzy szantażują ich upublicznieniem kompromitujących zdjęć. Oli udaje się więc do domu szantażystów, by z pozycji przedstawiciela prawa wyjaśnić im niewłaściwość owych działań.
Na miejscu czeka na niego chaos zdewastowanych wnętrz i pobita szantażystka jedną nogą tkwiąca już na tamtym świecie.
Ofiary i kaci
Oli prowadzi śledztwo w sprawie napadu na kobietę, jednocześnie nie ujawniając, skąd wziął się na miejscu. Tymczasem na horyzoncie pojawia się jeszcze jeden problem do rozwiązania. Gdzieś, w jednym z reykjawickich mieszkań starszemu mężczyźnie zagląda w oczy śmierć. Jego oprawca ściska w rękach skórzaną maskę z dziurą na czole i… gwóźdź, a to może skończyć się tragedią.
Arnaldur Indriðason potrafi opowiadać w sposób wywołujący dreszcze. Nie epatuje przemocą, ale wcale nie musi tego robić. Historia, którą opowiada, i bez makabrycznych scen wzbudza przerażenie. Tu nie ma jednoznacznie dobrych postaci. Każdy, z protagonistą włącznie, ma swoją mroczną, dobrze wyeksponowaną twarz.
Akcja toczy się powoli, ale nie nuży. Jest klimatycznie, napięcie nie znika. Autor pokazuje zarówno katów w roli ofiar, jak i ofiary w roli katów. Przerażające jest to, jak łatwo przejść z jednej strony na drugą. Jak łatwo wcielić się w obydwie role.
Przejmująca historia ludzkich dramatów
Islandczyk udanie łączy kilka motywów. Jest tu m.in. problem wykorzystywania nieletnich, brudnych interesów, podejrzanych transakcji finansowych. Arnaldur Indriðason pokazuje, do czego może doprowadzić nieumiejętność przewidywania konsekwencji własnych czynów, chciwość, obojętność na krzywdy innych, desperacja. Wstrząsający jest portret mężczyzny, który skrzywdzony przed wieloma laty nigdy nie odzyskał równowagi psychicznej, a dziś nagromadzone w tym czasie emocje znajdują ujście w sposób prowadzący do tragedii.
Klimatyczne „Czarne powietrza” może nie wywołują wielkiego wstrząsu w czasie lektury, ale na długo zostają w głowie. Historia jest bowiem przejmująca, a z czasem nasuwa się coraz więcej przygnębiających refleksji. Myślę, że warto przyjrzeć się twórczości tego autora nieco bliżej.
Źródło okładki: www.gwfoksal.pl
Czego można spodziewać się po kryminale islandzkim? Mrocznej historii, surowego klimatu. Tak jest i w przypadku kryminału „Czarne powietrza” Arnaldura Indriðasona, który zabiera czytelników do Reykjaviku, by tam pokazać im mroczne sekrety jego mieszkańców.