Londyn z początków XIX wieku, mroczne zaułki i dusze, upiorne krzyki i tajemnice, od których cierpnie skóra. Ian Weir przenosi swoich czytelników do 1816 roku, tego samego, w którym Mary Shelley, jej mąż Percy, John Polidori (ten od pierwszego powieściowego wampira) oraz lord Byron, siedząc w szwajcarskiej willi, snuli powieści grozy. To wtedy powstał pomysł powołania do życia postaci dziś kultowej – potwora Frankensteina. Co ma z tym wszystkim wspólnego „Trupiarz” Weira? Nieprzypadkowo akcja „Trupiarza” rozgrywa się w tym samym czasie. Temat życia po śmierci i prób ożywienia tego, co martwe, jest bardzo bliski bohaterom thrillera Amerykanina. Można więc jego powieść potraktować jako mniej lub bardziej luźne nawiązanie do historii wymyślonej przez Shelley, swego rodzaju hołd klasyce. Zostawmy jednak Szwajcarię i wróćmy do Londynu, w którym mrok spowija ulicę, a ciszę nocy co jakiś czas przerywają przerażające krzyki.
Zawód: trupiarz
Popyt rodzi podaż, wiadomo o tym nie od dziś. Skoro więc prawo reguluję liczbę martwych ciał, na których mogą pracować medycy, trudno się dziwić, że chirurdzy kombinują, jak by tu zdobyć kolejne zwłoki, nad którymi mogą pochylać się w ukryciu, przeprowadzając sekcje i eksperymenty, zgłębiając tajemnice ludzkiego ciała, życia i śmierci. Trupiarze mają pełne ręce roboty. Pod osłoną nocy zakradają się na cmentarze, rozkopują groby z narażeniem swego życia, bowiem bliscy zmarłych niejednokrotnie czają się w ciemności ze szpadlami w rękach, chcąc wybić złodziejaszkom z głów paskudne pomysły. Mimo trudności handel zwłokami kwitnie w najlepsze.
Nie całkiem martwy trup?
Bywa i tak, że w ręce anatomów trafiają tacy, którzy jak na zwłoki wrzeszczą nieco zbyt głośno. Po Londynie krążą też plotki, jakoby widywano w mieście człowieka, który zmarł na oczach wielu, a teraz bez przeszkód wciąż przemierza ulice, zagląda w okna, napędza strachu mieszkańcom. Czy to możliwe, że ów martwy mężczyzna ożył? Niejednemu zależy, by zgłębić tajemnicę życia i śmierci. Ktoś wierzy, że tę drugą można powstrzymać, a to pierwsze przywrócić. Jedno jest pewne: poruszając się po Londynie, czy to za dnia, czy to (o zgrozo!) nocą, trzeba mieć silne nerwy i oczy dookoła głowy. A i to czasami może nie wystarczyć do tego, by przetrwać.
Romantyczny narrator
W mrocznym thrillerze „Trupiarz” Ian Weir zastosował bardzo ciekawy zabieg. Podczas gdy klimat powieści jest duszny, mroczny, przyprawiający o dreszcze, jego narratorem jest naiwny, romantyczny młodzieniec ze specyficznym poczuciem humoru. Ten bystry i ciekawski pomocnik chirurga, podejmując próby wspięcia się na wyżyny elokwencji, służy za przewodnika po Londynie i jego tajemnicach, niejednokrotnie swymi opowieściami wywołując na twarzy czytelników uśmiech, choć opowiada o rzeczach przerażających. Co ciekawe, wcale nie umniejsza to grozy sytuacji, nie psuje tajemniczego klimatu i nie sprawia, że całość staje się mniej straszna. Narrator widzi i słyszy zbyt wiele, włazi tam, skąd można już nie wrócić, podejmuje decyzje, które mogą go słono kosztować. A w finale… Cóż, można spodziewać się wszystkiego.
„Trupiarz” to thriller, który wymyka się schematom, w pewnym sensie stanowi pastisz dziewiętnastowiecznych powieści grozy, trzyma w napięciu, bawi, zaskakuje, przeraża, intryguje od pierwszej do ostatniej strony. Wersja elektroniczna „Trupiarza” dostępna jest w formacie EPUB i MOBI już za około 22 złote.
Źródło okładki: www.dwpwn.pl
„Trupiarz” Ian Weir – recenzja