Piąta, choć dopiero druga wydana w Polsce, część przygód szwedzkiej policjantki Eliny Wiik. Im dalej czytasz, tym bardziej zaskakuje. Thomas Kanger to uznany szwedzki pisarz i dziennikarz, który w swojej ojczyźnie należy do grona najpopularniejszych twórców. Dziwny przypadek sprawił jednak, że w Polsce dopiero od niedawna możemy czytać jego książki, w dodatku wydane nie po kolei i w połowie serii. Na szczęście każdy z tomów o policjantce Elinie Wiik można traktować jak samodzielną, zamkniętą całość, więc nie przeszkadza to w lekturze.
Podróż w nieznane
Początkowo historia wydaje się bardzo prosta. Elina Wiik, zmęczona i przytłoczona sprawami przemocy wobec kobiet, jakimi zajmuje się w swoim mieście, praktycznie z dnia na dzień postanawia zmienić swoje życie. Policjantka wsiada do samochodu i bez wyraźnego celu jedzie – byle jak najdalej. Ten wewnętrzny kryzys prowadzi ją aż do słonecznych Włoch, a konkretniej do południowego wybrzeża Italii. Tam Wiik wdaje się w przypadkowy romans z tajemniczym Alexem Niro, którego owocem jest córeczka, Mina. Niestety szczęście kobiety nie trwa długo, bo pewnego dnia Elina odnajduje… zwłoki swojego ukochanego. Znów więc musi wcielić się w rolę trzeźwo myślącej policjantki, która za wszelką cenę chce rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci Alexa. Śledztwo prowadzi ją do malowniczej Krajiny w Chorwacji, gdzie jeszcze dwie dekady temu toczyła się krwawa wojna, wciąż bardzo obecna w mentalności mieszkańców. Szybko okaże się, że morderstwo Alexa ma z tym konfliktem jakiś związek, a przed Wiik najtrudniejsze zadanie w karierze.
Skomplikowana historia
Pogranicze, czerpiące swój tytuł z określenia, jakie mieszkańcy Bałkanów nadali Krajinie, to powieść, której nie sposób jednoznacznie sklasyfikować. Z jednej strony mamy tu typowy dla kryminału wątek tajemniczej śmierci i śledczego, pragnącego odkryć prawdę. Kanger miesza jednak go z dużo poważniejszym wątkiem historyczno-społecznym, a początek książki, pełen rozterek i przemyśleń Eleny, spokojnie mógłby znaleźć się nawet w… harlequinie. Właśnie, paradoksalnie najlepszym czytelniczo jest moment, w którym Wiik (i my razem z nią) dowiaduje się o śmierci Alexa. Wtedy akcja naprawdę rusza z kopyta, nie zatrzymując się już później ani na chwilę. Gdy akcja Pogranicza przenosi się na Bałkany, z miejsca okazuje się, że mamy do czynienia z dużo bardziej skomplikowaną i wielowątkową formą, a nie prostym (i szczerze mówiąc, średnim) kryminałem, jakich wiele. Kanger z typowym dla mieszkańców Skandynawii chłodem i dystansem opisuje dramat wojennych doświadczeń mieszkańców Krajiny, jednocześnie pokazując, jak trudne do zrozumienia mogą być takie wspomnienia dla kogoś, kto nigdy nie przeżył konfliktu.
Bez przystanków do mety
Choć Pogranicze momentami może wydawać się niekompletne, niczym szkic – styl Thomasa Kangera jest bardzo oszczędny, autor niewiele słów poświęca na opis przyrody czy charakteru bohaterów – to trzeba przyznać, że w tym przypadku daje to świetny efekt. Akcja jest wartka, bez przestojów i trzymająca w napięciu. Szwed przygotował dla swoich czytelników kilka zaskakujących zwrotów akcji, trzymając jednak rękę na pulsie i nie tworząc historii, która wydawałaby się zbyt wydumana i przesadzona. To z pewnością zasługa dziennikarskiego doświadczenia Kangera. Duch kryminału cały czas utrzymuje się w powietrzu, gdy Wiik ze szczątkowych informacji musi złożyć trop prowadzący do kolejnego etapu śledztwa, a autor co i raz podkłada jej pod nos fałszywe ślady.Wszystko to sprawia, że pomimo okropnej okładki (owszem, nie oceniamy książki po okładce, ale w tym przypadku po prostu muszę o tym wspomnieć) warto sięgnąć po Pogranicze. Jeśli lubicie trzymające w napięciu książki, od których nie będziecie mogli się oderwać, to dzieło Thomasa Kangera będzie w sam raz. Mocna, wciągająca lektura, idealna na wakacyjny wyjazd.
Źródło okładki: www.czarne.com.pl
„Pogranicze” Thomas Kanger – recenzja