Praca lekka i przyjemna czy jednak stresująca?
Wydawałoby się, że prowadzenie gastronomii dla kogoś, kto lubi gotować, dla kogo komponowanie nowych smaków i zestawień to pasja, będzie czystą przyjemnością bez zmartwień. Grunt to świeże produkty, dobra organizacja, miła obsługa, a wszystko ułoży się znakomicie. Nic bardziej mylnego – klient bywa kapryśny, konkurencja ogromna i nie zawsze uczciwa, a pewnych sytuacji nie da się przewidzieć. Kto by pomyślał, że w tym środowisku stres i niekoniecznie zdrowe sposoby radzenia sobie z nim są tak powszechne? Między innymi te właśnie przyczyny sprawiły, że bohater powieści, Xavier Kieffer, zamiast rozwijania kariery, którą mu wszyscy wróżyli, wybrał prowadzenie małej restauracji w Luksemburgu serwującej tradycyjne i proste dania regionalne. Ale nawet tam dopadły go problemy.
Trup w restauracji
Gdy w jego własnym lokalu umiera krytyk kulinarny, piszący recenzje dla najsłynniejszego przewodnika przyznającego gwiazdki najlepszym restauracjom, Xavier wpada w nie lada kłopoty. Policja zamyka mu knajpę, a on, próbując wyjaśnić tajemniczy zgon, wpada na trop przedziwnej afery, której ofiarami padło kilku restauratorów. Jaki związek z morderstwami ma dziwny owoc, który był w posiadaniu każdego z nich? Okazuje się, że to składnik, który w genialny sposób może polepszyć smak każdej potrawy, ale niestety może też mieć skutki uboczne. Informacje o nim starają się zachować w sekrecie ludzie związani z dużym koncernem spożywczym, nic więc dziwnego, że Kieffer znajdzie się na celowniku osób, które nie cofną się przed niczym. Wielkie pieniądze nie zawsze lubią rozgłos.
Ślinka cieknie
Dodatkowym „smaczkiem” kryminalnej intrygi są wszystkie potrawy tu wymieniane – gotowanie wszak jest pasją głównego bohatera, nic więc dziwnego, że jedzeniem wciąż się interesuje, o nim myśli i analizuje to, co spożywa. W trakcie lektury naprawdę można poczuć ssanie w brzuchu, bo to wszystko brzmi tak smakowicie, że ślinka cieknie.
W zarysowanym tu konflikcie pomiędzy uczciwym restauratorem, który kocha gotowanie i częstowanie ludzi, a koncernami, które namawiają nas do kupowania swoich produktów do odgrzewania w domu, wiadomo, po której stronie jest nasze serce, ale lektura „Diabelskiego owocu” pozwala trochę inaczej spojrzeć na problem tzw. składników lepszego gatunku. Pewnym jest, że każdy chce je mieć i to za jak najniższą cenę, nic więc dziwnego, że są one poprawiane, by mogły przetrzymać transport w każde miejsce świata i by starczyło ich dla jak największej liczby klientów. Wciąż w głowie mamy pytanie: czy dobra kuchnia musi oznaczać ciągłe eksperymenty, egzotyczne składniki i nowości?
Tom Hillenbrand stworzył więc nie tylko niezły kryminał, oczarował smakowitymi potrawami, ale i pozwolił nam zajrzeć za kulisy rynku gastronomicznego, telewizyjnych programów kulinarnych, trochę zmusił do myślenia o tym, jak wygląda proces przygotowywania żywności, po którą tak łatwo sięgnąć nam dziś na półkach sklepowych. W efekcie dostajemy książkę oryginalną i oby pozostałe wydane w tym cyklu trzymały ten poziom.
Źródło okładki: www.smakslowa.pl
Czy można połączyć tak modne ostatnio zainteresowania kulinarne Polaków, pasje gotowania i kryminały? Okazuje się, że jak najbardziej. „Diabelski owoc” Toma Hillenbranda rozpoczyna nową serię wydawniczą i daje przedsmak tego co może nas czekać w kolejnych tomach. Nie chodzi tu jedynie o samo tło – faktycznie akcja dzieje się w środowisku szefów kuchni czy pasjonatów gotowania i jedzenia, ale nawet sama intryga może być zbudowana wokół spraw kulinarnych. Czy wiemy, co jemy? Jak są przygotowywane produkty, po które sięgamy?