Najwybitniejsza polska reportażystka, choć dawno mogłaby przejść na emeryturę, nie zwalnia tempa. Ale jej aktywność nie dziwi. Najnowszą książką udowadnia bowiem, że wciąż nie ma sobie równych. Hanny Krall nie trzeba chyba przedstawiać żadnemu Polakowi. Jej twórczość, związana przede wszystkim z II wojną światową i Holokaustem, który pochodząca z żydowskiej rodziny reporterka sama cudem przeżyła, od lat wyznacza (unikalny właściwie na skalę światową) poziom opowiadania o tych najboleśniejszych kartach naszej historii. 83-letnia dzisiaj Krall nie zwalnia tempa i wciąż pozostaje aktywna zawodowo. Jeździ na spotkania autorskie, współpracuje z młodszymi kolegami po fachu, spotyka się z ludźmi w wielu krajach, bo jej twórczość rezonuje nie tylko w przypadku Polaków. No i wciąż pisze, czego najlepszym dowodem jest wydany właśnie nakładem Wydawnictwa Literackiego zbiór „Pola i inne rzeczy teatralne”.
Krall zabiera nas do teatru
Nowa, licząca zaledwie 200 stron książka to gratka zarówno dla oddanych fanów reporterki, jak i tych, którzy nie mieli jeszcze okazji zapoznać się z dużą częścią jej twórczości. Jak wskazuje sama nazwa, „Pola…” to zbiór kilku dzieł Krall, które tym razem przedstawione są w formie scenariuszy i tekstów łatwych do teatralnej lub filmowej adaptacji. Taka interpretacja twórczości „królowej reportażu” nie powinna dziwić nikogo, bo teksty Hanny Krall już od dawna stanowiły ogromne źródło inspiracji dla najsłynniejszych polskich twórców, m.in. Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego czy Krzysztofa Warlikowskiego.
Na „Polę i inne rzeczy teatralne” składają się teksty przeznaczone głównie dla widzów dorosłych. Reportaże Krall dotykają wszak ludzkiego okrucieństwa, bólu i cierpienia. Co jednak ciekawe, w zbiorze znalazła się również sztuka przeznaczona dla młodszych czytelników. To opowieść o tym, co dzieje się, gdy z bajek uciekają tylko złe postaci. Jak tłumaczy sama autorka, ma ona służyć za przestrogę, ale i naukę tłumaczącą prostą prawdę o świecie: bez zła nie będzie też istniało dobro.
W zbiorze znajdziemy również fascynujący scenariusz o „szalonych kobietach”, które porwały się na rzeczy niezwykłe, a za które przyszło im zapłacić wysoką – często najwyższą – cenę. Napisany wspólnie z Joanną Dylewską, reżyserką, operatorką i autorką dokumentów, być może już niedługo zostanie zrealizowany.
Najważniejsze są jednak „teatralne” wersje dwóch najsłynniejszych reportaży Krall. Mowa tu oczywiście o „Zdążyć przed Panem Bogiem”, przełomowym w karierze dziennikarki wywiadzie-rzece z Markiem Edelmanem. W nowej, scenicznej wersji… Edelmanów jest jednak dwóch i są to postaci, które dość zasadniczo się od siebie różnią.
Drugą słynną historią odświeżoną przez Krall na potrzeby tego wydawnictwa jest „Pola”, od której cały zbiór wziął swój tytuł. Poruszająca historia Apolonii Machczyńskiej, zamordowanej w czasie wojny za ukrywanie kilkudziesięciu Żydów, od lat podbija sceny teatralne na całym świecie. Krall, która zasłynęła z oszczędnie prowadzonej narracji, pozbawionej niepotrzebnych ozdobników, przedstawia tę sztukę na swój sposób. Oczyszcza „Polę” z wątków wplecionych przez Warlikowskiego z innych dzieł (m.in. Ajschylosa i Eurypidesa), przywracając tym samym prostocie siłę.
„Pola i inne rzeczy teatralne” to Krall zaprezentowana na nowo, ale nie tracąca niepowtarzalnego stylu wybitnej polskiej reportażystki. 
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
„Pola i inne rzeczy teatralne” Hanna Krall – recenzja