Podejrzewam, że możesz czuć teraz lekką dezorientację. Być może spoglądasz na obrazek z Pillars of Eternity II: Deadfire i widząc na nim morze, statek albo tropikalną wyspę, zastanawiasz się: gdzie tu niby smak Baldur’s Gate? Czy to na pewno gra RPG, a nie jakiś symulator pirata? Bez obaw. W nowych Pillarsach rzeczywiście na morzu spędza się prawie tyle samo czasu, ile na twardym lądzie, ale poza tym Deadfire to najczystszej krwi „rolplej”. 
W centrum uwagi zawsze pozostaje drużyna (stworzony przez Ciebie bohater i czwórka jego towarzyszy), która po miastach i karczmach przyjmuje zadania, by następnie zapuszczać się w niebezpieczne rejony, własnymi rękoma unicestwiać zło, gromadzić punkty doświadczenia i coraz potężniejszy rynsztunek. Statek to tylko dodatek do erpegowego fundamentu rozgrywki – choć nie taki, o którym możesz całkiem zapomnieć. Bez załogi i prowiantu dla niej daleko nie dopłyniesz. Poza tym Pillars of Eternity II nie jest typowym otwartym światem, motor napędowy wszystkich Twoich działań stanowi tutaj angażująca, głęboka i bogata fabuła.
Przygoda nie dla każdego
W tym miejscu muszę Cię ostrzec. Jeżeli dotąd nie było Ci dane zaznajomić się z pierwszą częścią Pillars of Eternity, równie dobrze możesz teraz wykonać w tył zwrot i przystąpić do nadrabiania zaległości. Inaczej po prostu nie odnajdziesz się w „dwójce”. Dzieje się tak przede wszystkim ze względu na świat Eory, pełen frakcji, nacji i bóstw. Niby w grę wbudowano encyklopedię, która tłumaczy co trzeba, ale zaglądanie do niej co chwilę prawdopodobnie dość szybko stanie się frustrujące.
Sama fabuła także może wydać się nowemu graczowi niezrozumiała. Bohater z poprzedniej części, obdarzony mocą komunikowania się z duszami Widzący z zamku Caed Nua, pada ofiarą przebudzonego boga Eothasa, który pewnego dnia wyłania się spod twierdzy pod postacią gigantycznego posągu. Zabity, a następnie ożywiony protagonista rusza śladem kolosa – wprost ku tytułowemu Archipelagowi Martwego Ognia, gdzie czeka na niego gęsta sieć intryg, snuta przez śmiertelników i bogów...
Opowieść bezpośrednio kontynuuje wiele wątków z wcześniejszej odsłony cyklu – zarówno te najważniejsze, jak i mniej istotne – a przy tym nie udziela wystarczających wyjaśnień tym, którzy nie znają lub nie pamiętają już „jedynki”. Dodajmy, że Deadfire oferuje import zapisanego stanu gry z pierwszego Pillars of Eternity. Decyzje podjęte w poprzedniej części miewają niebagatelne znaczenie, wpływają chociażby na charakter i cele powracających towarzyszy... Chyba nie muszę Cię dłużej przekonywać, że rozpoczynanie znajomości z tą serią od jej drugiej odsłony nie byłoby dobrym pomysłem?
Więcej, lepiej, ładniej, ciekawiej, nowocześniej...
A co Cię tutaj czeka, jeśli znasz pierwsze Pillars of Eternity? Krótka odpowiedź brzmi: więcej tego samego i szlify każdego niemal aspektu gry. Na mnie największe wrażenie zrobiły zmiany w podejściu do projektowania zadań i lokacji. Jeśli nie lubisz walczyć, ucieszy Cię, że w Deadfire rzadko zdarzają się konflikty, których nie dałoby się uniknąć. Zbirów w ciemnym zaułku przestraszysz groźną posturą, skaczące sobie do oczu szlacheckie rody pojednasz dzięki sztuce dyplomacji, a żeby wyeliminować groźnego pirata, wystarczy napoić jego kompanów rumem i podłożyć bombę w klawesynie (zrozumiesz, jak popłyniesz do Fortu Martwego Światła). Możliwych rozwiązań każdego problemu jest tu bez liku.
W parze z tak elastycznie zaprojektowanymi zadaniami idą zmiany w rozwoju postaci. W grze pojawiło się dużo nowych umiejętności, z których korzysta się poza walkami. Wiedza o historii, religii czy metafizyce znajduje zastosowanie prawie w każdej rozmowie i pozwala uzyskać ciekawe rezultaty nawet w konwersacji z trzecioplanowymi postaciami. Co się zaś tyczy zdolności bitewnych, to tutaj naczelną nowością jest dwuklasowość – nic nie stoi na przeszkodzie, by połączyć w jednym bohaterze talenty np. maga i wojownika. No i pozbyto się archaicznych naleciałości z Baldur’s Gate, takich jak odnawianie puli zaklęć przez wypoczynek. 
Poza tym walki się w zasadzie nie zmieniły. Nadal toczy się je w czasie rzeczywistym, z użyciem aktywnej pauzy, która pozwala kontrolować przebieg starć i spokojnie wydawać rozkazy. Niestety, nawet pauza nie chroni przed chaosem, gdy na ekranie znajdzie się zbyt wielu walczących. Rzut izometryczny ma swoje uroki, ale przydałaby się tutaj swoboda ruchu kamery w trzech wymiarach.
Innym problemem walk są nieprecyzyjne opisy umiejętności – niektórych czarów czy ataków strach używać, bo trudno przewidzieć konsekwencje. Po stronie wad gry zapisałbym też przesadnie wysokie wymagania sprzętowe (na mocnym komputerze zdarzały się spadki do 30 klatek na sekundę) i system relacji w drużynie, który nie do końca spełnia swoje zadanie. Niemniej wymienione minusy rekompensują chociażby towarzysze, przyłączający się do bohatera. Postacie te są barwne, interesujące i trzeba się liczyć z ich zdaniem, bo reprezentują różne frakcje i aktywnie wpływają na przebieg fabuły (co stanowi kolejne znaczące usprawnienie względem pierwszych Pillarsów).
Gra na takich filarach może przetrwać wieczność
Podsumujmy. Jeśli udało Ci się dotrzeć aż tutaj, przygodę z poprzednią częścią Pillars of Eternity raczej masz już za sobą i zaliczasz ją do przyjemnych doświadczeń. W takiej sytuacji już tylko jedno może Cię zniechęcić do zakupu Deadfire – błędy. Niestety, wersja recenzencka była nimi hojnie „obdarzona”. Żaden z nich nie okazał się krytyczny, ale i tak rozsądnie byłoby poczekać na pierwsze aktualizacje. Jeśli jednak błędy nie są Ci straszne, nie masz się nad czym zastanawiać – łap za portfel i biegnij do sklepu. Przed Tobą co najmniej kilkadziesiąt godzin fantastycznych przygód, pełnych pirackich awantur, intryg, trudnych wyborów, filozoficznych pytań i... walk bogów.
Plusy:
1. znakomita fabuła, która stawia trudne pytania i skłania do refleksji;
2. multum rozwiązań każdego zadania i wyjść z każdej sytuacji;
3. świetnie napisane (i dobrze zagrane) postacie, zwłaszcza członkowie drużyny;
4. dużo ulepszeń w mechanice rozgrywki względem poprzedniej części;
5. prześliczne, bardzo klimatyczne lokacje;
6. usprawnianie statku i odkrywanie wysp to zabawa na dodatkowe dziesiątki godzin.
Minusy:
1. sporo błędów technicznych;
2. walki bywają zbyt chaotyczne;
3. optymalizacja mogłaby być lepsza;
4. opisy umiejętności i system relacji w drużynie pozostawiają trochę do życzenia.
Gra Pillars of Eternity II: Deadfire dostępna jest w wersji na PC, w planach jest także wydanie edycji na konsole PlayStation 4, Nintendo Switch i Xbox One.
Wymagania sprzętowe:
* minimalne: Intel Core i3-2100T 2.5 GHz / AMD Phenom II X3 B73 2.8 GHz, 4 GB RAM-u, karta grafiki 1 GB GeForce 9600 GT / Radeon HD 4850 lub lepsza, 14 GB HDD, Windows Vista 64-bit;
* zalecane: Intel Core i5-2400 3.1 GHz / AMD Phenom II X6 1100T 3.3 GHz, 8 GB RAM-u, karta grafiki GeForce GTX 570 1280 MB / Radeon HD 7700 2 GB lub lepsza, 14 GB HDD, Windows Vista / 7 / 8 / 10 64-bit.
Pamiętasz jeszcze smak przygody jak za dawnych lat? Pragniesz kolejny raz doświadczyć doznań, jakich dawno temu dostarczały Ci takie gry jak „Baldur’s Gate” czy „Icewind Dale” ? Zgromadzić wierną drużynę awanturników, zwalczać niegodziwość magią i mieczem, przemierzać lochy i polować na smoki? W takim razie witaj w domu. „Pillars of Eternity II: Deadfire” jest grą, której szukasz