Twórcy „Call of Duty: Black Ops 4” zdecydowali się w tym roku na prawdziwy gambit, usuwając z gry kampanię dla jednego gracza. Czy tryb wieloosobowy, zombie i battle royale wystarczą, by zapełnić dziurę po jednym z głównych filarów rozgrywki? W 2018 roku ziściły się obawy i przewidywania wielu ekspertów oraz zwykłych fanów – w nastawionej na wieloosobową zabawę produkcji zrezygnowano z wymagającej niemało wysiłku oraz sporego budżetu kampanii fabularnej dla samotnych graczy. Jednocześnie postanowiono podążać za świeżymi trendami rynkowymi, dodając obok znanych modułów rozgrywki Blackout, czyli „tryb battle royale zrobiony w stylu Black Ops”. Ocena takiej podmiany jest niejednoznaczna i ściśle uzależniona od indywidualnych oczekiwań wobec tytułu. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie obyło się bez paru zgrzytów przy zmianie biegów.
Fabuła „wpleciona w multiplayer” czy maskowanie jej braku?
Od kilku miesięcy wydawca najnowszego CoD-a mocno stara się zapewnić społeczność, że brak zawartości dla jednego gracza nie jest niczym wielkim, że dzięki temu roboczogodziny można było poświęcić na dopracowanie innych aspektów i że okruchy fabuły znajdziemy przecież w wielu miejscach pozostałych trybów.
Rzeczywiście, po odpaleniu gry nie widać w menu upragnionego przycisku „kampania”. Nie ma tu także 6–8 godzin skakania po egzotycznych zakątkach świata, hollywoodzkich pościgów, heroicznych głównych bohaterów, niemożliwych strzałów snajperskich i nieuniknionej zdrady pod koniec drugiego aktu. 
W zamian pojawił się Sztab Specjalistów – fabularyzowany tryb treningowy, w którym splatają się losy wszystkich dostępnych w zabawie wieloosobowej bohaterów. Niestety, w składa się on z monotonnych samouczków, w których w poszczególne umiejętności i rodzaje rozgrywki wprowadza nas hologram Franka Woodsa, bohatera poprzednich odsłon serii Black Ops (ukłonem w stronę fanów jest też fundatorka naszej drużyny najemników – Savannah Mason). 
Za naukę nagradzani jesteśmy przerywnikami filmowymi, które – choć mają ciekawy klimat – są dość krótkie i miałkie (mogę wyliczyć parę, które podsumować da się słowami „bogata pani nie może spać”). Soap, Price czy Reznow z poprzednich części to postacie, które zostają z graczem na długie lata, a wartka fabuła z CoD-a często przypominała dobrej jakości kino akcji. „Koleś z tarczą” (Ajax) lub „laska od ładunków wybuchowych” (Battery) z Black Ops 4 to tylko słabo naszkicowane archetypy. Trudno więc polecić tę grę, jeśli szukacie dobrej historii. No ale nie samą fabułą człowiek żyje...
Trzy stabilne filary – multi, Blackout i zombiaki
Nasi średnio ciekawi z charakteru bohaterowie zyskują, gdy rzucimy się z nimi w młyn meczów wieloosobowych. Każdy ze specjalistów posiada bowiem konkretne zadanie na polu bitwy i przystosowany jest np. do przejmowania terenu, wykrywania przeciwnika, zdalnego oczyszczania okolicy z wrogów i tak dalej. W meczach zdarza się więc satysfakcjonująco skontrować oponentów, choć sama rozgrywka i rodzaje broni nie są szczególnie nowatorskie. Cieszą jednak urozmaicenia w postaci manualnego leczenia oraz nieco większa liczba trafień potrzebnych do zabicia wroga, co nadaje starciom trochę mniej szaleńczy charakter. 
Multiplayer oferuje sporo klasycznych opcji zabawy i parę nowości. Łącznie mamy osiem trybów – od kultowych Free for All, Team Deathmatch oraz Kill Confirmed, przez skupione na przejmowaniu punktów Domination i Hardpoint, po podzielony na rundy bez odrodzeń Search and Destroy. Przyjrzeć się należy także dwóm nowinkom – są to Control oraz Heist. 
Pierwszy jest do bólu prosty i czerpie nieco z Overwatcha – drużyna atakująca musi przejąć kontrolę nad terenem, a obrońcy wygrywają poprzez wybicie agresorów do nogi (nie mogą oni jednak odbić przejętego już obszaru mapy). Łatwe zasady pozwalają na wykorzystanie całego wachlarza umiejętności operatorów i Control zdecydowanie zaliczyć należy na plus. Gorzej natomiast wypada Heist, łączący rozgrywkę rundach z pojedynczą „flagą” (a konkretnie workiem kasy) i systemem kupna lepszego wyposażenia przypominającym ten z CSGO. Mechaniki „Skoku” wyjaśnione są jednak pobieżnie i nie wykorzystują mocnych stron serii. Tryb może znaleźć oddanych fanów, ale wydaje się odstawać od reszty oferty.
Każdy na każdego i wygrywa ostatni
Jednym z gwoździ programu jest za to wspomniany już Blackout, czyli battle royale „dla ludzi takich jak my”. Jeśli ta moda Was ominęła, tłumaczę, o co chodzi – spadamy na wielką mapę, w opuszczonych domach szukamy broni i innego sprzętu, a następnie staramy się zostać ostatnim żywym na terenie walk graczem. Wydaje się, że w końcu mamy na rynku realistyczny tryb battle royale, który jest kompletną grą, a nie rozwijaną bez końca betą. 
Dostępny obszar okazuje się mniejszy od tych znanych z PUBG czy Fortnite’a, a i o bycie „numerem jeden” walczy nieco mniejsza liczba zawodników. Mecz rzadko kiedy się przeciąga, a zwycięzca wyłoniony zostaje zwykle w czasie ok. 20 minut. I to jest dobre, bo brakuje dłużyzn.
Na plus zaliczyć wypada też genialnie rozwiązane zarządzanie ekwipunkiem oraz pałętających się po mapie zombie, którzy dodają odrobinę pieprzu eksploracji. Dużym strzałem w kolano jest natomiast brak jakiejkolwiek zachęty do dalszej zabawy. Bez dodatkowych nagród, zadań i systemu rozwoju postaci istnieje spore ryzyko, że ten tryb gry szybko się znudzi.
Martwe zło
Powraca także tryb kooperacyjny zombie, rozwinięty jeszcze bardziej w porównaniu z poprzednimi Black Opsami. Choć początkowo może odstraszać mnogością mechanik, po bliższym zapoznaniu się z tym modułem okazuje się, że to tu znajdziemy najwięcej fabuły – tak właściwie zombiaki mogłyby ze swoją zawartością tworzyć zupełnie osobną grę. 
Z nową drużyną dość zabawnych i przerysowanych postaci odwiedzamy tonącego Titanica oraz gladiatorską arenę. Dla fanów poprzednich części przygotowano zaś powrót na mapę Alcatraz ze starą ekipą. Żywe trupy eliminuje się nad wyraz przyjemnie, a każda z lokacji ma własny koloryt i unikatowych przeciwników (po piachu Koloseum skaczą nawet wściekłe tygrysy). Twórcy zadbali też, żeby zabijanie nieumarłych sprawiało frajdę przez długie godziny – gracze mogą tworzyć własne zestawy reguł za pomocą mutacji albo ścigać się w wykręcaniu jak najlepszych wyników w trybie Rush. 
Dobra gra, no ale wieloosobowa
Jeśli szukacie tytułu, który można będzie odpalać co wieczór przez wiele miesięcy i specjalnie się nie znudzić, to najnowszy CoD wydaje się rozsądną propozycją. Wprawdzie dla niektórych brak kampanii oznacza ostateczną śmierć ukochanej militarnej serii, ale potężna oferta wieloosobowa potrafi to wynagrodzić. Tak właściwie każdy fan rozgrywek sieciowych znajdzie tu coś dla siebie, a gdy w meczach zacznie doskwierać monotonia – zawsze można przeskoczyć do trybu obok.
Plusy:
1. samo strzelanie i tryby znane z poprzednich części, z dostateczną liczbą zmian, by zaspokoić pragnienie nowości;
2. bardziej taktyczna gra wieloosobowa, wymagająca odpowiedniego używania umiejętności i mniej polegająca na zaskakiwaniu wroga zza rogu;
3. Blackout to dopracowane battle royale, które „nie pachnie betą” i nie dłuży się w nieskończoność;
4. niezwykle grywalny tryb zombie.
Minusy:
1. brak kampanii fabularnej;
2. Blackout jest miłym dodatkiem, ale za mało do siebie zachęca, by stać się pełnoprawnym trybem battle royale;
3. miejscami koszmarny polski dubbing;
4. graficznie jest nieźle, jednak bez wodotrysków (a mimo to nadal zdarzają się przycięcia).
Gra Call of Duty: Black Ops 4 dostępna jest w wersjach na PC oraz na konsole Xbox One i PlayStation 4.
Wymagania sprzętowe:
* minimalne: Intel Core i3-4340 / AMD FX-6300, 8 GB RAM-u, GeForce GTX 660 2 GB / GeForce GTX 1050 2 GB lub AMD Radeon HD 7950 2 GB, Windows 7 64-bit;
* rekomendowane: Intel i5-2500K / Ryzen R5 1600X, 12 GB RAM-u, GeForce GTX 970 4 GB / GTX 1060 6 GB lub Radeon R9 390 / AMD RX 580, Windows 7 64-bit.
„Call of Duty: Black Ops 4” – recenzja gry