Wokalista jednego z najsłynniejszych zespołów rockowych świata napisał autobiografię, i to napisał ją sam, bez pomocy mniej lub bardziej anonimowego pisarza. A że nie jest to jego pierwsza próba literacka, efekt jest więcej niż zadowalający. Iron Maiden nikomu chyba przedstawiać nie trzeba. Nawet osoby nie gustujące w heavy metalu znają ten zespół przynajmniej z nazwy, a zapewne słyszeli kilka najsłynniejszych utworów. Wiernych fanów też u nas nie brakuje, wystarczy spojrzeć na tłumy, które zjawiają się na każdym koncercie zespołu. Bruce Dickinson jest jednak nie tylko wokalistą tej grupy. Jest też nietuzinkowym człowiekiem, którego pasje zadziwią niejednego czytelnika.
Początki
Jak na solidną autobiografię przystało, książka „Do czego służy ten przycisk?” zaczyna się od początku. Bruce Dickinson zdradza, że podobno podczas chrztu prawie utonął w chrzcielnicy. Opowiada o spędzonym bez rodziców dzieciństwie, o szkole, pierwszych próbach muzycznych. Ze swadą i humorem wspomina początki swojej kariery i bardzo sugestywnie odmalowuje atmosferę tamtych lat. Jego dzieciństwo z pewnością nie było usłane różami. Bawią opowieści o pierwszym zespole, ale fani czekający na smaczki z codziennego życia Iron Maiden, mogą poczuć się rozczarowani. Dickinson nie wyciąga brudów, nie opisuje skandali i ploteczek, choć nie szczędzi nam anegdot z tras i drobnych ciekawostek. Opowiada też o procesie powstawania niektórych piosenek i ten opis pracy twórczej bywa porywający.
Człowiek renesansu
Dużo więcej miejsca poświęca innym swoim zainteresowaniom, a ma ich wiele. Powszechnie wiadomo, że posiada licencję pilota, a lotnictwo jest jego wielką pasją. Ze szczegółami opowiada o kursach i egzaminach, o szkoleniach, o tym, jak przyleciał kiedyś do Polski tupolewem. Mniej znane jest jego zamiłowanie do szermierki, którą traktuje jako prawdziwą szkołę charakteru. Jego liczne talenty się na tym nie kończą, a czytelnik coraz szerzej otwiera oczy ze zdziwienia i z coraz większą fascynacją i szacunkiem myśli o człowieku, którego doba musi mieć dwa razy więcej godzin niż doba większości z nas!
Batalia z rakiem
Książka utrzymana jest w lekkim i humorystycznym stylu, z którego wyłamują się dwa fragmenty. Pierwszy opowiada o wizycie Dickinsona w ogarniętej wojną Jugosławii, wizycie, która odcisnęła na nim trwałe piętno. Druga to przejmująca relacja walki z rakiem, którą stoczył całkiem niedawno. Dickinson obnaża się przed swoimi czytelnikami, oczywiście w sposób kontrolowany, niemniej mamy poczucie, że chce się podzielić tym, przez co przeszedł, w sposób uczciwy i otwarty.
Nie ma w tej książce wielu wątków. Autor celowo pominął całkowicie swoje życie prywatne. Tym bardziej unika uwag o życiu prywatnym innych członków zespołu. Nie pisze więc o dzieciach i kobietach, nie zdradza skandali, o które musiał się przecież ocierać. Pisze jak stereotypowy wręcz Brytyjczyk – zachowując dobry ton, chroniąc prywatność swoich kolegów i bliskich. Nie można tego potraktować jako wady.
„Do czego służy ten przycisk? Autobiografia” Bruce’a Dickinsona może rozczaruje tych, którzy sięgną po książkę w nadziei na pikantne ploteczki. Wszyscy inni, nawet jeśli nie są fanami Iron Maiden, powinni z prawdziwą przyjemnością przeczytać książkę mądrego i interesującego człowieka.
Źródło okładki: strona www.wsqn.pl
„Do czego służy ten przycisk? Autobiografia” Bruce Dickinson – recenzja