Kiedy ginie dziecko, wstrząśnięta jest nie tylko najbliższa rodzina, ale także cała społeczność niewielkiej miejscowości, jaką jest położona na zachodnim wybrzeżu Szwecji Fjällbacka. Pewnego październikowego poranka siedmioletnia Sara zostaje wyłowiona z morza przez miejscowego rybaka, który zastawiał więcierze na homary. Początkowo wydaje się, że dziewczynka utonęła, jednak szczegółowa sekcja zwłok wykazuje, że znajdujące się w jej płucach połączenie słodkiej wody i mydła mogło być wynikiem utopienia w wannie. Wszystko zaczyna wskazywać na to, że Sara została celowo wrzucona do morza, by upozorować wypadek. Kto był tak brutalny, by odebrać życie niewinnej dziewczynce?
W centrum uwagi postawiona zostaje rodzina małej, zwaśnieni sąsiedzi, sprawdzone zostaje każde alibi. Camilla Läckberg ze szczegółami opisuje, co dzieje się z człowiekiem, kiedy traci dziecko. Szczególną uwagę poświęca osobie matki, która całkowicie zatraca się w żałobie, nie jest w stanie funkcjonować, opiekować się drugim dzieckiem, a każdy dzień przeżywa tylko dzięki środkom uspokajającym. Autorka nie zapomina także o ojcu Sary, który jednak żałobę po stracie córki przeżywa zupełnie inaczej – nie chce przebywać w domu i zatraca się w pracy. Rodzina sprawia wrażenie mrocznej, skrywającej jakiś sekret. Zwłaszcza, kiedy dołożymy do tego babkę Sary – kobietę, która swoim zachowaniem irytuje już od pierwszych stron powieści.
Kompozycja książki jest zbieżna z tą, którą posłużyła się autorka w poprzednich tytułach. Rozpoczyna się drastycznym morderstwem oraz odnalezieniem zwłok przez przypadkowego mieszkańca Fjällbacki. Każdy z rozdziałów rozpoczyna retrospekcja – krótka historia z przeszłości. Dotyczy ona rodziny lub miejsca, w którym rozgrywa się akcja. Miniaturowa opowieść, snuta w retrospektywie, przenosi czytelnika w lata 20. XX wieku. Poznajemy piękną, acz wyniosłą i próżną Agnes – dziewczynę, która – żyjąc na koszt ojca i owijając go sobie wokół palca – ma w życiu jeden cel: dobrze wyjść za mąż, stroić się i broń Boże nie przemęczać. Los płata jej jednak figla, a życie rozpuszczonej kobiety zmienia się o 180 stopni.
W „Kamieniarzu” autorka bardzo wyraźnie przedstawia problem braku porozumiewania się między ludźmi. I to najbliższymi. Niezależnie od tego, czy prezentuje historię Agnes, która nie potrafi porozumieć się z mężem, tragedię rodziców Sary, którzy oddalają się od siebie, czy dziwne relacje łączące Charlotte z matką. Ważnym wątkiem powieści staje się właśnie ten traktujący o braku porozumienia, co często staje się źródłem konfliktów, a nawet rodzinnych dramatów.
Wiele dzieje się także w życiu postaci, które przewijają się przez każdy tom sagi. Erika i Partik, główni bohaterowie sagi, zostają rodzicami swojego pierwszego dziecka. Martin w końcu porzucił życie podrywacza i ustatkował się, kiedy poznał Pię, a Bertil Mellberg w kółko czyta list, który wywrócił jego świat do góry nogami. Obok wątku kryminalnego toczy się zatem i obyczajowy, który jest osią spajającą każdą część. Wątek sensacyjno-thrillerowy nie jest pierwszoplanowy, ale zręcznie spleciony z problemami głównych bohaterów.
Okazuje się bowiem, że Erika zdążyła się zaprzyjaźnić z Charlotte, a Patrik znał zamordowaną dziewczynkę. Ponadto ukazane zostają realia codzienności dobrze znanej młodym rodzicom. Patrik prowadzi śledztwo, co sprawia, że Erika przez większość czasu musi radzić sobie sama. Opieka nad dzieckiem, ciągłe karmienie, porządkowanie domu, robienie obiadów i prania zaczyna ją przerastać. Nie pomaga też teściowa, która na każdym kroku krytykuje postępowanie młodej matki. Erika – wyczerpana codziennością, nieprzespanymi nocami oraz uwiązaniem, jakie zaczyna odczuwać w związku z ciągłym siedzeniem w domu – stopniowo zaczyna popadać w depresję. Wątek obyczajowy ma to do siebie, że przywiązuje czytelnika do powieści. Utożsamiając się z problemami bohaterów, wielu czytających odnajdzie w nich siebie.
W „Kamieniarzu”, podobnie jak w poprzednich powieściach, Läckberg nie zaskakuje ani językiem, ani nowatorstwem kompozycyjnym. Narracja trzecioosobowa pozbawiona jest zawiłości, język bohaterów jest prosty, a w dialogach często odnajdziemy nutę humoru, dzięki której na twarzy zagości uśmiech. Taka schematyczna kompozycja może wielu odpowiadać, ale niektórym – po przeczytaniu kilku książek – może zacząć się nudzić.
Zobacz inne książki Camilli Läckberg.
Źródło okładki: www.czarnaowca.pl
Akcja trzeciej powieści rozgrywającej się we Fjällbace, rodzinnej miejscowości pisarki, skupia się na śledztwie w sprawie morderstwa małej dziewczynki. To pierwszy raz, kiedy autorka uśmierca dziecko, czym sprawia, że zaczynamy uświadamiać sobie, że otaczający nas świat nie jest tak bezpieczny, jak mogłoby się wydawać.