Joanna Kusy nie próbuje nikogo oszukiwać. Na samym początku swojej książki przyznaje: „Miałam wiele szczęścia”. Owszem, miała, wyjście za mąż za człowieka poznanego przez internet, w dodatku wychowanego w tak odmiennej kulturze, mogło skończyć się źle. Ale przecież nie musiało.
Podglądanie
Wasim i Asia zakochali się – tak po prostu. Zakochali się, spotkali, najpierw w Polsce, potem Asia pojechała do Pakistanu. A potem wzięli ślub, i to nie dlatego, że Wasim chciał dostać wizę do kraju Unii Europejskiej – po ślubie zamieszkali w Karaczi, największym mieście Pakistanu. W każdym z nas kryje się chyba dusza podglądacza. Kto nie korzysta z okazji, żeby zerknąć w oświetlone okna mijanego domu, jeśli zasłony nie są zaciągnięte? Joanna Kusy pozwala nam zajrzeć do pakistańskiego domu i szkoda byłoby z takiej okazji nie skorzystać. Zresztą to nie lada gratka – jak wiele Polek zamieszkało z pakistańskimi teściami i szwagierkami? A ile z nich pisze o tym codziennym życiu książkę?
Zwyczajne niezwyczajne życie
Autorka nie skupia się na kwestii swojego związku z Wasimem, nie pisze o miłości i powodach swojej przeprowadzki do Karaczi. Jej opowieść skupia się na czymś pozornie bardziej zwyczajnym, a jednak niezwykłym, czyli na tym jak wygląda codzienność cudzoziemki, która wprowadza się do pakistańskiego domu. To fascynująca historia spleciona z wielu wątków, wielu nitek. Joanna Kusy opowiada o tym, jak traktowali i traktują ją teściowie, jak szwagierki walczą o to, która lepiej zajmie się swoim bratem, a mężem Asi. Opowiada o gotowaniu, sprzątaniu i dziesiątkach codziennych czynności, które wykonujemy niemalże bezwiednie, nie zastanawiając się, że w innej kulturze mogą one mieć jakieś szczególne znaczenie. Nie wiemy zbyt wiele o Pakistanie. W telewizji widujemy migawki z ulic, na których właśnie wybuchła bomba. Wiemy o Malali, która potrafiła sprzeciwić się talibom i została za to postrzelona w głowę. Nie wiemy za to prawie nic o tym, jak wygląda codzienność w takim kraju. Może nawet nie chcemy wiedzieć.
Poznać i zrozumieć
„Zwyczajne pakistańskie życie” zapełnia więc pewną lukę, przybliżając nam świat jakże od naszego odmienny. Co ciekawe, w oczach mieszkającej w Karaczi Polki wcale tak bardzo się od Pakistańczyków nie różnimy. My także w czasach komunizmu rzucaliśmy się na wszelkie dary z Zachodu, my także potrafimy mierzyć swoją i cudzą wartość, oceniając ubrania i inne gadżety. Oczywiście, pod wieloma względami jesteśmy całkiem inni. Nie będziemy siedzieć przy stole w milczeniu, patrząc w przestrzeń, bo nie ma w tej chwili nic do zrobienia. Tak robią teściowie Joanny, co nie przestaje jej zadziwiać. Nie będziemy przebierać się po to, żeby pójść do kuchni. Ale mam dziwne wrażenie, że z książki Joanny Kusy wynika, że jednak różnic wcale nie jest więcej niż podobieństw.
Fascynująca relacja ze świata, który wydaje się bardzo obcy, a przecież nie jest wcale nieciekawy. Warto ją przeczytać, choćby po to, żeby trochę więcej wiedzieć i rozumieć, ale także dlatego, że to wciągająca i najzwyczajniej w świecie interesująca lektura. Książkę „Zwyczajne pakistańskie życie” można znaleźć na Allegro także w formatach ePUB i MOBI.
Źródło okładki: www.pwn.pl
Wszyscy znamy opowieści o kobietach, które wyszły za mąż za muzułmanina, który okazał się inny, niż myślały, w efekcie zaś musiały ratować siebie, a nierzadko i dzieci. „Zwyczajne pakistańskie życie” to nie jest taka historia.