Reportaż wojenny to kategoria bardzo szeroka, obejmuje ona sporo ważnych i dobrze napisanych książek. Wśród nich warto wymienić przynajmniej kilka tytułów, które zasługują na uwagę. „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” – Swietłana Aleksijewicz
Swietłana Aleksijewicz, pisząc o wojnie, zawsze zwraca uwagę na słabszych i najczęściej zapomnianych. W „Ostatnich świadkach. Utworach solowych na głos dziecięcy” zastanawiała się, jak z wojną radziły sobie dzieci. W swoim najsłynniejszym reportażu, „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”, oddała głos kobietom, które walczyły o swój kraj.
„Dzisiaj narysujemy śmierć” – Wojciech Tochman
Tochman wraca do tematu ludobójstwa w Rwandzie, które miało miejsce w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Zadaje on między innymi pytania o to, jak żyć dalej po tak traumatycznych przeżyciach – w kraju, gdzie dawny kat i ofiara teraz budują wspólnie przyszłość.
„Nadciąga noc. Irakijczycy w cieniu amerykańskiej wojny” – Anthony Shadid
Anthony Shadid dwukrotnie zdobył Nagrodę Pulitzera za swoje reportaże o wojnie w Iraku. Część z nich znalazła się w książce „Nadciąga noc. Irakijczycy z cieniu amerykańskiej wojny”, w której relacjonuje wydarzenia po ogłoszeniu amnestii dla więźniów irackich w roku 2002. O Iraku ciekawie pisał także Paweł Smoleński w książce „Irak. Piekło w raju”.
„Ameksyka. Wojna wzdłuż granicy” – Ed Vulliamy
To nie jest typowa wojna. Będąc na miejscu, można nawet nie zauważyć, że dzieje się coś niedobrego. Skutki działań karteli i gangów przemycających narkotyki, broń czy ludzi rozciągają się jednak nie tylko na Meksyk i Stany Zjednoczone, ale cały współczesny świat. O wojnie narkotykowej opowiada Ed Vulliamy, laureat Nagrody im. Kapuścińskiego.
„Bractwo Bang Bang” – Greg Marinovich, Joao Silva
Kiedy w Internecie pojawiło się zdjęcie wygłodzonej dziewczynki i obserwującego ją sępa, który czekał na śmierć dziecka, wywołało ono ogromną dyskusję. Mówiono o problemie niedożywienia, ale też pytano o to, co autor fotografii zrobił, by pomóc dziewczynce. Czy odgonił ptaka? Zawód fotografa wojennego to z jednej strony misja, z drugiej przekleństwo. Jedni uważają, że poświęcają się oni, by otworzyć światu oczy na wielkie nieszczęścia. Inni poddają w wątpliwość ich moralność. Jak to wygląda z perspektywy samych fotografów? Opowiada o tym książka „Bractwo Bang Bang”.
„Z Afganistanu.pl. Alfabet polskiej misji” – Marcin Ogdowski
Reportaż nietypowy, bo uporządkowany za pomocą kolejnych liter alfabetu. Marcin Ogdowski opisuje w nim codzienność polskich żołnierzy na misji w Afganistanie. Sam autor żołnierzem nie jest, ale jako reporter wojenny przyglądał się sytuacji w Iraku, a później w Afganistanie. W książce „Z Afganistanu.pl” przyjmuje on perspektywę obserwatora – jego także dziwią lub zaskakują fakty, które mogą być nieznane czytelnikowi.Nie są to książki łatwe, bardzo często wymagają skupienia i odporności, ale jednocześnie mówią o sprawach ważnych. Skłaniają czytelnika do stawiania pytań, których sam być może by sobie nie zadał.
Przejmujące reportaże wojenne, które warto znać