„Tichu” to gra karciana dla czterech osób, w której gracze dzielą się na pary i toczą strategiczne potyczki przeciwko sobie. Każdego dnia ponad 642 miliony Chińczyków zasiada do gry w „Tichu”. Gra w parach, wspólne dążenie do zwycięstwa i trochę hazardu powoduje, że tytuł zapewnia masę zabawy i podbija serca graczy na całym świecie. Co jest takiego w tej grze? Wnętrzności i przygotowanie do gry
Małe czerwone pudełko skrywa 54 karty oraz 4 skróty zasad dla każdego gracza. Pudełko jest poręczne i zajmuje niewiele miejsca, a same karty są bardzo dobrej jakości. Swego czasu na rynku znajdowało się kilka wydań gry, więc każde z nich może się nieznacznie różnić wykonaniem. Zwykłe tekturowe, kolekcjonerskie lub pocket box, czyli dla każdego coś fajnego. Grafika kart przenosi graczy prosto na azjatycki kontynent, ale może też przypominać talię do rozgrywek w brydża.
Gra jest przeznaczona dla 4 graczy w wieku co najmniej 10 lat. W „Tichu” gra się dość długo – przez 10 lub więcej rund, a celem graczy jest zdobycie 1000 punktów. Gracze będący zespołem siadają naprzeciwko siebie. Tasujemy karty i po kolei dobieramy po jednej do momentu, aż każdy będzie miał 14 na ręku. Każdy gracz wybiera 3 karty i przekazuje po jednej pozostałym graczom. Rozgrywka toczy się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, więc trzeba pamiętać, że kolejka zawsze przechodzi na gracza siedzącego po prawej stronie.
Przebieg rozgrywki
Grę rozpoczyna gracz mający kartę Mah Jong i może zagrać jedną z pięciu kombinacji (pojedynczą kartę, parę, fulla, strita lub grupę par). Kolejny gracz w swoim ruchu może spasować lub wyłożyć taką samą kombinację o wyższej wartości punktowej.W sytuacji gdy w danej kolejce spasuje trzech graczy pod rząd, to ten, kto ostatni wyłożył najwyższą kombinację, zabiera wszystkie karty i rozpoczyna nową kolejkę.
Jeśli ktoś ma cztery karty o tej samej wartości lub strit z kart w tym samym kolorze, to taką kombinację może zagrać w dowolnym momencie (nawet poza swoją turą). Układy te nazywane są bombami i przebijają każdą inną kombinację. Im więcej kart w bombie, tym wyższa ich wartość. W talii znajdują się 4 karty specjalne, które mogą ułatwić graczom drogę do zwycięstwa:
Mah Jong – gracz będący w jej posiadaniu rozpoczyna grę, ale nie musi nią zagrać od razu. Można ją zagrać w dowolnej kombinacji jako kartę o wartości „1”. Po jej zagraniu gracz może wskazać, jaką kartę ma zagrać kolejny z graczy;
Pies – można go zagrać po zdobyciu lewy, a dzięki temu nasz partner może od razu zagrać swoją kombinację;
Smok – jest najwyższą pojedynczą kartą i może został przebity tylko przez bombę. Jak gracz wygra lewę, to oddaje zdobyte karty graczowi z przeciwnej drużyny (to jest dopiero interes życia);
Feniks – najsilniejsza karta w „Tichu”, która daje 25 punktów. Zagrany jako pojedyncza karta jest wyższy o ½ wartości od wcześniej zagranej karty. Może przebić asa, ale nie Smoka. Feniks może też być Jokerem i zastępować każdą kartę od „2” do asa.
W momencie gdy już tylko jeden gracz ma karty na ręku, wszyscy podliczają zdobyte punkty. Gracz oddaje karty z ręki przeciwnej drużynie, a zdobyte lewy zwycięzcy danej rundy. Tylko 5 kart z talii jest punktowanych. Para, która w tym samym czasie pozbyła się kart z ręki, otrzymuje 200 punktów. Wtedy runda od razu dobiega końca, bez podliczania punktów przez resztę graczy. Przed zagraniem swojej pierwszej karty można zadeklarować zdobycie „małego Tichu”, a w przypadku wygrania rundy powoduje to zdobycie dodatkowych 100 punktów. Jeśli próba będzie nieudana, tracimy 100 punktów. Można też w trakcie dobierania 9. karty zadeklarować zdobycie „dużego Tichu”, co pozwala zyskać (lub stracić) 200 punktów. Drużyna, która jako pierwsza zdobędzie 1000 punktów, wygrywa.
Podsumowanie
„Tichu” jest grą karcianą w orientalnej odsłonie (taki trochę inny brydż). Jest to tytuł, który sprawdzi się wśród graczy lubiących tradycyjne gry lub chętnych na dłuższe strategiczne rozgrywki. Zasady są w miarę proste, szczególnie dla graczy zaprawionych w karcianych bojach. Sama rozgrywka bardzo przypomina brydża, zarówno pod względem zakrywania kart, jak i towarzyszących temu emocjom. Granie parami wprowadza ciekawe zależności nad stołem, a ze względu na losowość w doborze kart budowanie strategii może być chwilami totalnie nieprzewidywalne. Jest element hazardu, jest sporo zabawy i tarć pomiędzy graczami. Jednym słowem, „Tichu” świetnie wypada na spotkaniu w towarzyskim gronie.
„Tichu” – recenzja gry