W czym problem?
Drewno, jako materiał naturalnego pochodzenia, ma tendencję przede wszystkim do zmiany wymiarów liniowych w zależności od wilgotności i temperatury otoczenia. Jest to podstawowe ograniczenie stosowania drewna w łazienkach. Po drugie zbyt duży kontakt z wodą może powodować okresowe pęcznienie i wypaczanie poszczególnych elementów. Są to oczywiście niewielkie różnice, jednak na całej powierzchni sumują się, powodując określone naprężenia, których skutkiem może być pojawienie się szczelin pomiędzy elementami parkietu lub deski. W warunkach panujących w łazience można zatem zastosować tylko takie drewno, które ma odpowiednio wysoką stabilność wymiarową w różnych warunkach oraz wysoką odporność na wodę.
Jakie drewno?
Do wykorzystania w łazience zaleca się przede wszystkim drewno egzotyczne, takie jakmerbau, doussie, iroko i tek. Zalecenie to wynika z bardzo niskiego skurczu tych rodzajów drewna. A mówiąc już bardziej konkretnie ¬– zakładając zmianę wilgotności powietrza o 1 %, średni skurcz drewna doussie to ok. 0,16, teku – 0,21, merbau – 0,22 a iroko - 0,23%. Dla porównania, w przypadku drewna dębowego skurcz szacuje się na 0,26, a drewna bukowego już 0,29%. Różnice są znaczne. Kolejna sprawa to wysoki stopień nasączenia drewna egzotycznego naturalnymi substancjami oleistymi i żywicą, która zwiększa jego odporność na działanie pary wodnej i wody. Jeżeli koniecznie ma być zastosowane drewno krajowe, to do wyboru pozostaje dąb, wiąz, jesion, buk oraz modrzew.
Co zastosować?
Wybór elementów jest dość szeroki – można zastosować zarówno te z drewna pełnego, czyli parkiet, litą deskę lub parkiet przemysłowy, ale również z drewna klejonego, np. deskę warstwową. Korzystniejsze jest użycie elementów z drewna klejonego, gdyż ich specyficzna, warstwowa budowa (poszczególne warstwy są klejone na przemian tj. wzdłuż lub w poprzek włókien), najlepiej znosi odkształcenia i zmniejsza możliwy skurcz. Aby zapewnić podłodze stabilność, elementy powinny być trwale przymocowane do podłoża, czyli przyklejone przy użyciu kleju zalecanego do pomieszczeń wilgotnych. Lepiej też zastosować dłuższe i szersze deszczułki, a nie typową klepkę, ponieważ w ten sposób ogranicza się ilość łączeń, w które potencjalnie może wnikać rozlana woda.
O czym pamiętać?
Ze względów praktycznych powinno się stosować elementy olejowane, a nie lakierowane. Olej wnika bowiem w drewno, impregnując jego strukturę przed wodą, ale nie tworząc przy tym warstwy na jego powierzchni. Elementy lakierowane są co prawda łatwiejsze w utrzymaniu w czystości – wystarczy je przecierać wilgotną ściereczką lub odpowiednim płynem do konserwacji – jednak w przypadku rozlania wody stają się po prostu śliskie. Kolejna sprawa to fakt, że w przypadku elementów olejowanych drewno w sposób naturalny reguluje swoją wilgotność zależnie od wilgotności otoczenia – pochłaniając lub oddając wilgoć. Lakier na powierzchni drewna taką możliwość bardzo ogranicza. W przypadku elementów olejowanych zachodzi jednak konieczność okresowego nasączania połogi warstwami specjalnego oleju– producenci tego typu elementów podają różne wytyczne, ale najlepiej olejować podłogę co 2-3 miesiące.
Łazienka jest pomieszczeniem o specyficznym mikroklimacie – okresowo zmienia się w niej wilgotność, panuje również wyższa niż w innych pomieszczeniach temperatura. Wspomniane czynniki oraz podwyższone wymagania dotyczące utrzymania czystości i higieny sprawiają, że w łazienkach stosuje się przede wszystkim płytki ceramiczne. Istnieje jednak możliwość zastosowania innych materiałów okładzinowych, w tym drewna, ale należy dobrać je właściwie do tych specyficznych warunków eksploatacji.