Honor 7 robi furorę, zbierając praktycznie same pozytywne opinie. To bogato wyposażony smartfon z ośmiordzeniowym procesorem, 3 GB RAM-u, ekranem Full HD, a nawet czytnikiem linii papilarnych. Cena (około 1600 zł) także nie wydaje się wygórowana. Specyfikacja
Wyświetlacz: 5,2” 1080 x 1920 pikseli, IPS-NEO LCD
Chipset: HiSilicon Kirin 935, 8-rdzeniowy procesor (4x 2,2 GHz + 4x 1,5 GHz)
RAM: 3 GB
Pamięć: 16/64 GB + slot microSD (do 128 GB)
karta nanoSIM, obsługa Dual SIM
Łączność: LTE, Wi-Fi b/g/n/ac, dual-band, Bluetooth 4.1, NFC, GPS + GLONASS, radio FM
System operacyjny: Android 5.0 Lollipop z nakładką Emotion UI 3.1
Aparat: 20 Mpix z autofokusem i diodą LED, 8 Mpix z przodu, wideo 1080p 30 kl/s
akcelerometr, żyroskop, czujnik zbliżeniowy, kompas, barometr
czytnik linii papilarnych
Bateria: 3100 mAh
Wymiary: 143,2 x 71,9 x 8,5 mm
Waga: 157 g
Konstrukcja
Honor 7 wyposażony jest w ekran o przekątnej 5,2”, należy więc do większych urządzeń, ale nadal wygląda zgrabnie. Konstrukcja telefonu łączy w sobie aluminium z mocnymi tworzywami sztucznymi. Design jest, jak na urządzenia Huawei przystało, prosty, ale efektowny.
Tafla ekranu jest szklana i obejmuje cały front. Telefon w wersji białej wygląda perłowo lub mlecznie. To przyjemna, czysta i estetyczna biel. Czarne ramki wokół ekranu są zminimalizowane – mają 1 mm grubości. Obszar pod wyświetlaczem jest wydłużony, ale nie posiada dotykowych przycisków. Nad ekranem znalazł się przedni obiektyw, podłużny głośnik rozmów (z diodą sygnalizującą) oraz dioda doświetlająca zdjęcia wykonywane przednim aparatem.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Przednia i dolna krawędź to nakładki z tworzyw sztucznych w trochę innym odcieniu srebra niż reszta obudowy. Na dole znalazły się wyloty głośnika multimedialnego oraz port USB typu C. Na szczycie jest szczelina dodatkowego mikrofonu, wyjście słuchawkowe 3,5 mm oraz czujnik podczerwieni. Przyciski regulacji głośności i włącznik trafiły na prawy bok – są wyraźnie rozróżnione, włącznik jest niżej, we wgłębieniu, został również dodatkowo wyżłobiony. To nie wszystko, lewy bok zawiera klawisz funkcyjny, a nad nim widać czytnik kart. Ten ostatni ma formę hybrydy – na pojedynczej foremce jest miejsce na dwie karty SIM (nano i micro) lub kartę microSIM oraz microSD.
Na tym nie koniec ciekawostek. Pod tylnym obiektywem z dwoma diodami flash, który mocno odstaje od obudowy, jest kanciaste wgłębienie z czytnikiem linii papilarnych. Plastikowe fragmenty obudowy na spodzie i szczycie mają nakrapianą fakturę, „plecy” urządzenia są gładkie.
Wykonanie smartfona jest bardzo dobre. Elementy są dobrze spasowane, a całość sztywna i mocna. Da się jednak czasami usłyszeć delikatne skrzypienie metalowej pokrywy. Można ją lekko nagiąć, przyciskając palcem. Materiały i tak robią wrażenie, jakość przycisków i gniazd nie daje powodów do narzekań. Telefon dostępny jest w wariantach biało-srebrnym, czarno-srebrnym lub w szampańskim odcieniu złota – w każdym z nich wygląda świetnie.
Ergonomia i użytkowanie
Honor 7ma ekran 5,2”, smartfon nadal jednak pozostaje urządzeniem poręcznym. Dobrze leży w dłoni, chociaż aluminiowe „plecy” są zimne, a krawędzie dosyć mocno ścięte. Obudowa nie jest najprzyjemniejsza w dotyku, ale przynajmniej czuć, że ma się do czynienia ze sprzętem z wyższej półki. Można by jednak narzekać na dosyć ostre krawędzie obiektywu, w końcu tego ostatniego dosyć często się dotyka, szukając czytnika palca. Obiektyw mocno odstaje od obudowy (ale szafir chroni go przed zarysowaniami), choć z drugiej strony dzięki niemu łatwiej unosi się urządzenie z blatu mebla.
Obudowa jest wydłużona, ma pusty pasek pod ekranem, co przywodzi na myśl smartfony HTC. Z tego też powodu nie można daleko sięgnąć kciukiem, prawy dolny róg blokuje zasięg palca, podobnie jak w np. HTC One M8 (test).
Przyciski są zrobione świetnie. Włącznik można bez problemu odróżnić od regulacji głośności (zachowano między nimi odpowiedni dystans), znajduje się on we wgłębieniu i ma inną fakturę. Klik guzików jest wyraźny, sprężysty i precyzyjny. Korzystanie z nich to sama przyjemność. Włącznika nie musimy używać jednak zbyt często, bowiem można w pełni zastąpić go czytnikiem linii papilarnych, który sprawuje się rewelacyjnie! Działa błyskawicznie, od razu podświetla ekran i odblokowuje urządzenie. Praktycznie nie zdarzają się błędy, a sam proces nie trwa nawet sekundy.
Cieszy obecność klawisza dodatkowego na lewym boku, któremu można nadać pożądaną funkcję. Przy wyłączonym ekranie można wykonać błyskawiczne zdjęcie, co trwa zaledwie sekundę (od przyciśnięcia do otrzymania gotowego zdjęcia). Niestety, lokalizacja omawianego przycisku bywa problematyczna – łatwo go wcisnąć przez przypadek.
Urządzenie nie przegrzewa się, a właściwie prawie w ogóle się nie nagrzewa. Bez względu na obciążenie czy sposób użytkowania telefonu, obudowa robi się jedynie lekko ciepła. To świetna odmiana od „gorących” flagowców ze Snapdragonem 810.
Wyświetlacz
Ekran jest bardzo dobry. Rozdzielczość Full HD daje zagęszczenie pikseli na poziomie 424 ppi, w efekcie czego czcionki są gładkie, wyraźne, a grafika efektowna. Wrażenie robią też barwy – nie wydają się ani wypłowiałe, ani przesycone. Kolory są mocne, ale jeszcze nie tak jaskrawe jak w matrycach AMOLED, cieszy też całkiem głęboka czerń. Osiągnięto optymalne ustawienia, które dodatkowo można dopasować, ocieplając lub schładzając kolory suwakiem. Do tego ekran jest bardzo jasny, można ustawić niskie minimalne lub wysokie maksymalne podświetlenie. Nie ma problemów z czytelnością ani w nocy przed snem, ani w pełnym słońcu. Także kąty widzenia nie dają powodów do narzekań. Interfejs dotykowy oferuje bardzo dobry poziom. Jest precyzyjny, czuły i nie sprawia problemów. Telefon obsługuje się komfortowo. Do tego wyświetlacz wykrywa aż 10 punktów dotyku.
System operacyjny i wydajność
Telefon obsługiwany jest przez Androida Lollipop 5.0, ale wkrótce będzie już dostępna aktualizacja do wersji 6.0 Marshamallow. Inna sprawa, że tak naprawdę ma to niewielkie znaczenie, bowiem nakładka EMUI 3.1 zmienia system na tyle mocno, że rzadko kiedy widać tu czystego Androida. Opcji jest aż za dużo, ale postawiono na maksymalną praktyczność. Każdy użytkownik, w dużym stopniu, może dopasować telefon do własnych potrzeb. Konfiguracji podlega kolejność i ilości klawiszy na belce ekranowej, temperatura barwowa, programowalny przycisk funkcji oraz system gestów.
Fani czystego Androida muszą się do kilku rzeczy przyzwyczaić – nie ma tutaj odblokowywania wzorem, nie ma szuflady aplikacji (na wzór iOS), a ekran blokady posiada dodatkowy, dolny panel ze skrótami. W pamięci znajdują się też dodatkowe aplikacje – narzędzia od producenta i gry (można je usunąć).
EMUI to także rozbudowana nakładka graficzna, do wyboru są różne motywy. Można skorzystać z wersji kolorowych lub bardziej stonowanych. Ikony mają postać zaokrąglonych kwadratów. Górna belka wygląda „neonowo” – to proste, podświetlone na krawędziach symbole. Menu ustawień ponownie przywodzi na myśl iOS. System nie jest jednak przesadnie cukierkowy, a grafiki są estetyczne.
Honor 7 działa stabilnie i bardzo płynnie. Błyskawicznie odblokowuje ekran, wczytuje aplikacje i pobiera dane w tle. 3 GB RAM-u pozwalają na swobodną pracę na wielu aplikacjach bez konieczności ich ponownego wczytywania.
W Benchmarku AnTuTu 5.7.1, w wersji 64-bit, telefon zdobywa 50908 punktów, a w GeekBench 3 to 931 punktów dla pojedynczego rdzenia CPU i 3564 punkty na teście multi-core. Urządzenie to więc wyższa półka wydajnościowa, ale trochę ustępuje OnePlus Two czy Sony Xperia Z5 Compact. Wydajność pojedynczego rdzenia jest na poziomie Samsunga Galaxy S5, ale w teście wielowątkowym Honor 7 go deklasuje (S5 ma 1000 punktów mniej). Gorzej wypada układ graficzny, tj. – w swoim przedziale cenowym – Honor 7 radzi sobie dobrze, wyprzedzają go jedynie dużo droższe urządzenia. W testach 3DMarksmartfon wypada sporo słabiej od OnePlus 2 lub LG G4.
Bateria
Czas pracy na baterii to solidny poziom. Honor 7 ma jednak spory wyświetlacz, dosyć wysoką rozdzielczość i dobrą wydajność, więc nie należy do długodystansowców. Dzień pracy nie jest problemem, dwa dni przy normalnym użytkowaniu (i to bez oszczędzenia) to również norma. Osoby oszczędne „dociągną” nawet do 3 dni. Przy wysokim obciążeniu, ciągłym surfowaniu w sieci przy użyciu Wi-Fi, akumulator pozwoli na około 7,5 godziny pracy. Opisywanego Honora wyposażono też w tryby oszczędzania energii, a do tego system monitoruje i informuje o aplikacjach działających w tle, zużywających zbyt dużo energii.
Multimedia – gry, aparat, audio
Fani rozbudowanych gier 3D mogą być niezadowoleni. Układ został raczej przystosowany do energooszczędności, funkcjonalności i pracy w systemie. Graficznie w testach wypada dobrze, powyżej średniej, ale to nie poziom dla wymagających gier 3D i najwyższych ustawień graficznych. Tytuły, takie jak Real Racing, Asphalt 8 itp. są nadal grywalne, ale na niższych ustawieniach graficznych.
Aplikacja aparatu wymaga wyczucia, nie jest dopracowana. Oferuje przewijaną, poziomą listę trybów, oznaczonych tylko czcionkami. Są tam również dodatki, choćby specjalny tryb do zdjęć jedzenia. Niestety lista nie obraca się przy uchwycie poziomo, a wówczas czytelność interfejsu jest słaba. Aparat jednak radzi sobie dobrze z ostrzeniem, ale zdjęcia nie są wykonywane szybko. Robią wrażenie poprawne barwy, zdjęcia wyglądają naturalnie. Nie widać mocnego zaszumienia, za to zauważalne jest lekkie rozmycie – nie ma co liczyć na wyjątkowe detale. Aparat przedni to również dobry poziom i przypadnie do gustu fanom autoportretów. Przykładowe zdjęcia w linkach poniżej:
zdjęcie 1, zdjęcie 2, zdjęcie 3, zdjęcie 4.
Głośnik multimedialny zlokalizowano na spodzie. Oferuje on czysty, wyraźny dźwięk. Dobrze sprawdza się jako zestaw głośnomówiący, a i dzwonki telefoniczne są wyraźnie słyszalne. Na słuchawkach brzmienie jest dobre. Melomani nie powinni narzekać.
Podsumowanie
Honor 7 to bardzo solidna oferta. Po raz kolejny producent udowodnił, że wie co robi. Urządzenie jest ładne, dobrze wykonane, wygodne, szybkie i funkcjonalne. Wydajność jest niezła, kusi jakość ekranu oraz możliwości systemu. EMUI pozwoli swobodnie spersonalizować telefon. Na pochwałę zasługuje także czytnik linii papilarnych – to poziom Samsunga S6 lub Sony Z5 Compact, a sprawdza się lepiej niż ten w OnePlus 2. Do tego urządzenie w ogóle się nie przegrzewa.
Jedynie wydajność grafiki nie robi specjalnego wrażenia. Nadal mamy tu dobry poziom, ale nie zadowoli on wyjątkowych entuzjastów gier. Mimo tego, jak za około 1600 zł, i tak zdecydowanie warto.
Huawei Honor 7 – test flagowego smartfona w przystępnej cenie