Wzruszająca, autentyczna historia związku, który zrodził się... w murach więziennej celi. Przez wiele lat nawet się nie widzieli, a porozumiewali się, stukając do siebie przez ścianę. A mimo to zrodziło się między nimi bardzo głębokie uczucie, które przetrwało mimo przeszkód. Choć nigdy się nie zobaczyli...
Bohaterami „Krótkiej historii o długiej miłości” jest dwójka ludzi: „Mała” i „Ju”, czyli Wiesława Pajdak i Jerzy Śmiechowski. Łączniczka i żołnierz Polski Podziemnej walczący z niemieckim okupantem po wojnie, jak wielu innych ludzi, uznani zostali przez nową władzę ludową za podejrzanych i trafili w łapy stalinowskiego aparatu bezpieczeństwa. Byli przesłuchiwani, bici, często osadzeni w jednej celi ze zwykłymi bandytami lub pojmanymi hitlerowskimi zbrodniarzami, a mimo to nie stracili ducha, nie poddali się. Ba, w tych przedziwnych okolicznościach dawali sobie wzajemnie nadzieję, wystukując na ścianie łyżką lub po prostu palcami alfabet Morse'a i w ten sposób przekazując wiadomości do sąsiedniej celi. Opowiadali sobie o wszystkim, wspierając się, pocieszając, choć przecież nigdy się nie widzieli. Dopiero po kilku latach, po śmierci Stalina, mogli się spotkać i wziąć ślub, choć odbył się on jeszcze w więziennej kaplicy.
…ich rozmowy były pełne żaru...
To niezwykła historia uczucia, które zrodziło się w tak dziwnych okolicznościach i które musiało pokonać tyle przeszkód, ale mimo to przetrwało wiele lat. Autorki „Krótkiej historii o długiej miłości” ograniczają się w do niewielkiego komentarza. To, co najważniejsze pokazują czytelnikowi poprzez zamieszczoną korespondencję pary zakochanych więźniów. Listy, dostarczane wtedy jedynie dzięki pomocy ojca Pana Jerzego, nie są może wybitnymi dziełami sztuki epistolarnej, ale zgromadzono w nich tyle ciepła, troski i czułości, że wciąż, nawet po latach, poruszają do żywego. To one stanowią świadectwo, że uczucie, które się między nimi pojawiło, nie było czymś przypadkowym. Po odzyskaniu wolności na nowo musieli ułożyć sobie życie. Wieloletni pobyt w więzieniu odcisnął piętno nie tylko na nich samych, ale także na ich rodzinach. W końcu jednak byli razem i wiedzieli, że najgorsze już przetrwali. 
...a myśl o tym drugim, pozwoliła przetrwać.
Piękna i zarazem smutna jest ta historia. Miłość dwójki ludzi okazała się silniejsza niż aparat komunistycznych represji, który wciągnął ich w swoje tryby. Strach, upokorzenia, rozłąka, tortury, smutek i cierpienie łatwiej było znosić ze świadomością, że jest ktoś, kto cię rozumie. Moc tego uczucia naprawdę była wyjątkowa. Dzięki niemu oboje zachowali w sobie człowieczeństwo i nadzieję, które potem pozwoliły im cieszyć się sobą przez kolejne 50 lat. Wiara w to, że kiedyś się spotkają, a zaręczyny „przez ścianę” są jedynie obietnicą lepszych dni, pozwoliła im znieść wszystko.
Oddając prawie całkowicie głos swoim bohaterom, Angelika Kuźniak i Ewelina Karpacz-Oboładze uczyniły chyba najlepsze, co można było zrobić. W tej prostocie i autentyczności leży bowiem ogromna siła „Krótkiej historii o długiej miłości”. Ta niewielka książka wzrusza, bo opowiada o miłości tak pięknej i silnej, że w dzisiejszych czasach, gdy łatwo przychodzi nam dezawuowanie wszystkiego, aż trudno w nią uwierzyć. 
Źródło okładki:www.wydawnictwoznak.pl
„Krótka historia o długiej miłości" – Angelika Kuźniak, Ewelina Karpacz-Oboładze