Czasami, gdy maluję rzęsy, mam w głowie scenę z pierwszego „Dziennika Bridget Jones”, w którym jej mama stwierdza absolutną prawdę, że każda kobieta podczas malowania rzęs otwiera usta. I zawsze, ale to zawsze muszę się pilnować, by tych ust nie otworzyć. A potem się zastanawiam, czy to nie jest właśnie potwierdzenie, że pewne rzeczy nie przemijają nigdy? A już na pewno jest to dowód na nieustanną popularność pewnej singielki z nadwagą.
„Dziennik Bridget Jones: Dziecko” Helen Fielding – recenzja