Jerzy Pilch, jak chyba niewielu innych krajowych pisarzy, ma tak bogaty życiorys, że aż dziwne, że nikt wcześniej nie pokusił się o napisanie jego biografii. Może dotąd nie życzył sobie tego też sam autor. Dał się jednak skusić zaprzyjaźnionej z nim dziennikarce związanej z „Tygodnikiem Powszechnym”, Katarzynie Kubisiowskiej, która już nie raz przeprowadzała z nim wcześniej wywiady. Ciekawe czy teraz tej decyzji nie żałuje, bo jednak opowiadać o sobie, kontrolując, co można zdradzić, a dać zielone światło na to, by ktoś odkrywał różne moje historie, to zupełnie dwie różne sprawy. Ile Pilcha w Pilchu?
Pisarz wielokrotnie w swej twórczości opowiadał sporo o sobie, o dzieciństwie, młodości, ale również o alkoholizmie, różnych związkach (nie ujawniając tożsamości wybranek), czy jak ostatnio: o zmaganiu się z chorobą Parkinsona. Nie od dziś jednak wiadomo, że nie zdradzał wszystkiego, sam pewnym rzeczom potem zaprzeczał, mylił tropy i budził jeszcze większą ciekawość. Prozaik, felietonista, laureat nagród, czasem sympatyczny i rozmowny, a innym razem chłodny i na dystans, samotnik, a jednocześnie facet słynący z podbojów sercowych. Jaki jest naprawdę? Co ukrywa, a co jest jedynie na pokaz? Czy pisana jeszcze za jego życia biografia może dać odpowiedzi na wszystkie wątpliwości i pytania? Czy uda się odkryć coś zupełnie nowego? 
Z bohaterem i wbrew niemu
To określenie, które pojawia się w różnych reklamach książki „Pilch w sensie ścisłym”, być może ma wyjaśniać pewne kontrowersje wokół tego tytułu, plotki o tym, że choć z początku współpraca układała się bardzo dobrze, to potem między bohaterem a autorką biografii kontakty się urwały. Pewnie nie jest łatwo zachować równowagę między sympatią, przyjaźnią i chęcią odkrycia dla czytelnika czegoś bardziej sensacyjnego, dramatycznego czy mrocznego. Czy można było napisać łagodniej np. o ekscesach alkoholowych, romansach czy bardzo koniunkturalnej postawie Pilcha w różnych sytuacjach, łamaniu umów, kierowaniu się jedynie własnymi interesami? Pewnie można by było. Ale też pewnie udałoby się i jeszcze mocniej czy pikantniej. 
Może jednak autobiografia?
Kto wie, czy nie doczekamy się jeszcze jakiejś literackiej odpowiedzi Pilcha na tą biografię? Prawie w tym samym czasie pojawił się w formie książkowej wywiad rzeka: „Zawsze nie ma nigdy”, ale to chyba wciąż nie jest jego ostatnie słowo.
Kubisiowska w „Pilch w sensie ścisłym” dokonała mrówczej pracy zbierając różne archiwa, przekopując się przez dokumenty, docierając do wielu ludzi i dzięki temu oddała nam do rąk bogaty materiał dotyczący życia pisarza, ale niestety dużo mniej skupia się na jego twórczości i źródłach jej fenomenu. Mamy więc kopalnię ciekawostek, informacji i ci, którzy znają dzieła Pilcha, będą mogli porównać jego wspomnienia z tym, co znalazło potwierdzenie w faktach. Blisko 450 stron okraszonych też zdjęciami to lektura interesująca, na pewno nie tylko dla fanów pisarza, choć pewnie nie będzie wokół niej jakiejś wielkiej atmosfery sensacji. To biografia, która rozwija jedynie to, co i tak o Pilchu było wiadomo wcześniej.
Źródło okładki: znak.com.pl/
„Pilch w sensie ścisłym” Katarzyna Kubisiowska – recenzja