Najsłynniejszy internetowy projekt fotograficzny w analogowej wersji. Wciąga, wzrusza i zachwyca równie mocno, jak w sieci! Brandon Stanton udowodnił, że mimo rozwoju internetu i mediów społecznościowych prawdziwi reporterzy – ci, którzy jednym, odpowiednio dobranym pytaniem potrafią nakłonić nieznajomego rozmówcę do zwierzenia się – wcale nie przepadli. Mają teraz dodatkową platformę, by dzielić się ze światem swoją pracą.
Zwykli ludzie, niezwykłe historie
Stanton stworzył „Ludzi Nowego Jorku”, jedną z najpopularniejszych stron na Facebooku, którą obecnie śledzi prawie 18 mln ludzi, bo… się nudził. Straciwszy pracę w wyniku kryzysu gospodarczego, Amerykanin postanowił zabić nadmiar wolnego czasu, spacerując z aparatem po ulicach Nowego Jorku. Stanton wiedział, że Wielkie Jabłko zyskało status „stolicy świata” nie tylko ze względu na swoją ważną rolę dla światowej gospodarki, ale także – a może przede wszystkim – dzięki niezwykłej mieszance ludzi, którzy je zamieszkują.
I tacy są właśnie rozmówcy Brandona Stantona. To gospodyni domowa albo lekarz. Studentka i bezrobotny imigrant. Bezdomny, który kiedyś był na szczycie, i ojciec rodziny wspominający utraconą miłość sprzed lat. Każdemu z nich autor zadaje jedno pytanie, którego nie zdradza jednak czytelnikom.W zamian za to otrzymujemy tylko fotografię i wypowiedź jego bohatera. Czasem to historia na pół strony, a czasem – jedno trywialne zdanie. Każda z tych opowieści w niezwykły sposób wpływa jednak na nas – czytelników. Poruszają, wzruszają, wywołują emocje i skłaniają do refleksji, choć z pozoru to tylko przypadkowa wypowiedź przypadkowej osoby.
Kilkaset biografii w ręku
Stanton w doborze bohaterów Ludzi Nowego Jorku nie kieruje się żadnym kluczem. Po prostu wykorzystuje moment, chwilę. O tym, że dana osoba trafi na stronę, decyduje właściwie przypadek, poryw chwili. Czasem uwagę autora zwraca oryginalny strój lub fryzura, ale niekiedy naprawdę trudno zrozumieć, co mogło przykuć w danej osobie uwagę Brandona.
Fotografie – a jest w ich albumie prawie 400 – nie są też ułożone w żaden konkretny sposób. Choć wszystkie zdjęcia są niezwykle proste, to Stantonowi udaje się ta trudna sztuka i każde z nich jest unikalne i zaskakujące.
Umówmy się też: nie jest to książka, która zaspokoi waszą potrzebę czytania. Podpisy pod fotografiami są zazwyczaj bardzo krótkie i zostawiają nas w poczuciu niedosytu: chcemy wiedzieć więcej o bohaterach, którzy w kilku krótkich zdaniach potrafią odkryć prawdę o świecie i ludziach.
Te kilkaset biografii to także prawdziwy Nowy Jork w miniaturze. Brandon Stanton zdaje się doskonale wiedzieć, że tworzą go przede wszystkim zwyczajni ludzie, a nie celebryci czy zarabiający miliony dolarów biznesmeni. To chyba dlatego w całym albumie znajdziemy tylko jedno zdjęcie słynnych bankierów z Wall Street, tak jakby autor puszczał do nas oko i pokazywał, że to szarzy, „normalni w swojej niezwykłości” ludzie liczą się dla niego najbardziej.
Lektura Humans of New York to nieustanna huśtawka nastrojów. Raz jest zabawnie i wzruszająco, by za chwilę ciosem prosto w serce powaliła nas jakaś wstrząsająca historia, która sprawi, że znowu zwątpimy w sens tego świata.
Na szczęście Ludzie Nowego Jorku nie pozostawiają nas z takim myśleniem na długo, bo już kartkę dalej znowu dostajemy solidną porcję optymizmu i nadziei, że może jednak nie jest tak źle.
Projekt Brandona Stantona zaowocował nie tylko kilkoma regionalnymi wersjami „H.O.N.Y.” w różnych miastach świata, ale również dwoma innymi książkami jego autorstwa. Tę, debiut literacki fotografa, po prostu trzeba obejrzeć (bo zdjęcia są tu równie ważne, co tekst, a może nawet trochę ważniejsze). Po lekturze sami stwierdzicie, że życie w Nowym Jorku wcale nie różni się tak bardzo od mieszkania w Warszawie, Łodzi czy małym miasteczku z daleka od wielkich metropolii. Każdego z nas z bohaterami książki Stantona łączy jednak coś wyjątkowego: nasze człowieczeństwo i wrażliwość.
Źródło okładki: www.wsqn.pl
„Humans of New York. Ludzie Nowego Jorku” Brandon Stanton – recenzja