Kiedyś to literatura służyła za źródło inspiracji i podstawę dla twórców hitowych filmów i seriali. Historia lubi płatać jednak figle, życie bywa ironiczne, a muzy przenikają się dzisiaj jak nigdy wcześniej. To dlatego więc czytając fascynującą powieść Andrésa Ibáñeza „Lśnij, morze Edenu”, odniesiecie wrażenie, że ta historia brzmi całkiem znajomo. 
Znajomo brzmiąca wyspa
Na wyspie na Pacyfiku, nieoznaczonej na żadnej mapie, rozbija się pasażerski samolot lecący z Los Angeles do Singapuru. Katastrofę przeżywa 90 pasażerów, których – poza feralnymi okolicznościami, w jakich właśnie się znaleźli – nie łączy właściwie nic. Są w innym wieku, różnią się pozycją społeczną, rasą, przekonaniami i bagażem życiowych doświadczeń. 
Wśród nich jest główny bohater, Juan Barbarin, mieszkający w Stanach Zjednoczonych niespełniony hiszpański kompozytor, którego największą słabością są kobiety. Z grupy wyróżnia się też Amerykanin Wade, który wydaje się najbardziej przygotowany do przetrwania w dżungli ze wszystkich pasażerów feralnego lotu. Uwagę od pierwszych stron przykuwa też Joseph Langdon – chirurg i ostoja normalności w tym zwariowanym świecie, w jakim znaleźli się bohaterowie powieści.
Przez pierwsze dni rozbitkowie łudzą się, że ktoś ich odnajdzie, uratuje i zwróci cywilizacji. Szybko okazuje się jednak, że na ratunek nie ma co liczyć i trzeba rozpocząć trudną walkę o przetrwanie. Walkę o tyle nierówną, że rajska z pozoru wyspa kryje wiele tajemnic i prędko zechce... nimi zawładnąć.
Plagiat czy hołd?
Choć fabuła „Lśnij, morze Edenu” brzmi jak scenariusz kultowego serialu „Zagubieni”, to Hiszpanowi udało się stworzyć całkiem nową jakość, łączącą gatunki i robiącą na czytelniku ogromne wrażenie. Autor świadomie i chętnie czerpie ze znanych fanom serialu klisz, ale robi to w sprytny i zgrabny sposób, bawiąc, budząc niepokój i budując napięcie. Niektóre sceny ocierają się wprawdzie o granicę plagiatu, ale całość – jak tłumaczy zresztą sam Ibáñez – to efekt jego wieloletniej fascynacji kulturą popularną: komiksami, literaturą, produkcjami filmowymi i telewizyjnymi.
W efekcie trudno więc przydzielić „Lśnij…” do jednego konkretnego gatunku literackiego. Mamy tu bowiem zarówno elementy thrillera, jak i dramatu obyczajowego. Pojawiają się wątki sensacyjne i kryminalne, by potem ustąpić miejsca historii rodem z literatury science fiction.
Czy taka literacka bajaderka nadaje się jeszcze do zjedzenia? O dziwo tak, a w dodatku jest naprawdę smaczna. Trudno tu nie wyrazić uznania dla pisarskiej maestrii samego autora, który z wdziękiem i pewnością porusza się po tajemniczej wyspie, ani na moment nie tracąc kontroli nad historią.
Nie oznacza to jednak, że Ibáñez jest w „Lśnij, morze Edenu” bezbłędny. Nie zdarzają mu się wprawdzie literackie mielizny, co przy tak rozbudowanej i epickiej opowieści może być uznane za wyczyn sam w sobie, ale rozczarowaniem dla niektórych będzie sama końcówka jego powieści, gdzie autor ewidentnie trochę za bardzo popłynął w stronę ezoterycznych rozważań, ignorując inne, ciekawsze moim zdaniem wątki.
„Lśnij, morze Edenu” to jednak przede wszystkim wyjątkowo udana mieszanka gatunków, podsycana bogatą wyobraźnią autora. To swoiste zaproszenie do świata gdzieś na pograniczu jawy i snu, gdzie wszystko może się zdarzyć, wymknąć słusznym, mogłoby się wydawać, interpretacjom, a mimo to... idealnie do siebie pasować.
Książka dostępna również jako e-book, w cenie już od ok. 39 złotych.
Źródło okładki: www.rebis.com.pl
Efektowne połączenie motywów znanych z największych dzieł literatury z… serialem „Zagubieni”. A wszystko to podlane hiszpańskim sosem. Nic dziwnego, że książka Ibáñeza wciąga od pierwszych stron.