Do czego może posunąć się człowiek, żeby przeżyć? Jaką cenę warto zapłacić za ocalenie? Członkowie pewnej tragicznej dziewiętnastowiecznej wyprawy zostali zmuszeni do poszukania odpowiedzi na te pytania. Zachodnia część Ameryki była niegdyś dla osadników prawdziwą ziemią obiecaną. Czekały tam na nich żyzne pastwiska, wystarczyło się osiedlić i założyć gospodarstwo, a po ustalonym czasie można było przejąć grunt na własność. Problem w tym, że przedostanie się do Oregonu albo Kalifornii nie było łatwe. Trzeba było przejechać przez cały kontynent, wozami zaprzężonymi w woły pokonać niekończącą się prerię i wysokie góry. Wyruszano wczesną wiosną, aby zdążyć przed nadejściem zimy. Nie wszystkim się ta sztuka udawała. Członkowie grupy, którą określono później mianem wyprawy Donnera, przekonali się na własnej skórze, jak ryzykowna, a nawet śmiertelnie niebezpieczna jest przeprawa przez Amerykę.
Zgubny skrót
W drogę wyruszyło prawie osiemdziesiąt osób. Razem było bezpieczniej – Indianie stanowili mniejsze zagrożenie, można było też liczyć na pomoc współtowarzyszy podróży. Na przywódcę wybrano George’a Donnera, który zdecydował, że wypróbują skrót opisany przez niejakiego Hastingsa. Trasa nie była jeszcze sprawdzona, ale wyruszyli bardzo późno, zależało im więc na jak najkrótszym szlaku. Decyzja okazała się błędna – szlak Hastingsa był bardzo trudny, wiódł przez pustynię i góry. Zwierzęta padały z głodu, wozy utykały, a ludzie słabli. Nadchodziła jesień, a w górach w każdej chwili mógł spaść śnieg. 
Czające się zło
Alma Katsu opowiedziała historię wyprawy Donnera w sposób stosunkowo wierny, dodając jednak sporo fikcyjnych elementów. Jej bohaterowie – prawdziwi ludzie, którzy faktycznie brali udział w feralnej przeprawie do Kalifornii – muszą zmierzyć się ze złem, które czai się gdzieś w lesie i na prerii. Najpierw ginie dziecko, zamordowane w makabryczny sposób, potem znikają kolejne osoby. Nie wiadomo, kto lub co podąża śladami pionierów. Członków wyprawy ogarnia paraliżujący lęk i podejmują coraz bardziej rozpaczliwe, coraz gorsze decyzje.
Granice człowieczeństwa
Tytułowy głód jest jednym z największych problemów. Zapasy się kończą, a wraz z nadejściem zimy maleją szanse na zdobycie pożywienia. Przerażeni i zdesperowani osadnicy będą musieli podjąć straszne decyzje, które zmienią ich na zawsze. Nie wszyscy będą umieli posunąć się do ostateczności, a śmierć zacznie zbierać swoje żniwo.
Alma Katsu bardzo zręcznie przeplotła fakty historyczne z elementami powieści grozy, tworząc wciągającą i dość mocno działającą na wyobraźnię opowieść. Jej bohaterowie nie są sympatyczni i trudno się z nimi zidentyfikować, może z małymi wyjątkami. Skonfrontowani z zimnem, głodem i paraliżującym strachem będą robić rzeczy, których nie potrafimy zrozumieć. Element fantastyczny, który pojawia się w powieści, może być odczytany jako metafora tego, co czai się gdzieś w nas. Zło pochodzi z wewnątrz, nosimy je w sobie, a ono ujawnia się w sprzyjających okolicznościach.
„Głód” Almy Katsu nie jest może porywającą lekturą, ale bez wątpienia jest to książka godna uwagi. Opowieść wciąga, a świadomość, że jest oparta na faktach, czynią ją jeszcze ciekawszą i bardziej przerażającą.
Źródło okładki: www.wydawnictwoalbatros.com
„Głód” Alma Katsu – recenzja