W 2017 roku na największych targach gier planszowych organizowanych w niemieckim Essen pojawiła się gra o dość enigmatycznym tytule – „Azul”. I w jednym momencie świat oszalał na jej punkcie, a Internet zalały zdjęcia charakterystycznych, kolorowych kostek. Co takiego ma w sobie „Azul”, że został przyjęty w tak entuzjastyczny sposób? Czym jest azulejo?
Na wstępie warto zacząć od definicji azulejo, z którego garściami czerpie powyższy tytuł. A zatem, azulejo to nic innego jak cienkie, kwadratowe, ceramiczne płytki, stosowane przede wszystkim na Półwyspie Iberyjskim w celach dekoracyjnych. Ze względu na materiał ich zastosowanie dotyczyło przede wszystkim kuchni i łazienek. Obrazy tworzone w ten sposób przedstawiały sceny historyczne, mitologiczne bądź skomplikowane, artystyczne wzory. Grając w „Azul”, mamy zatem szansę wcielić się w portugalskiego domownika, który próbuje ułożyć jak najładniejszą mozaikę ze swoich azulejo…
Zawartość pudełka
Hit z Essen 2017 bardzo szybko znalazł polskiego wydawcę – została nim Lacerta. Piękne pudełko, przedstawiające wspomnianą już wcześniej mozaikę, skrywa bogate wnętrze. 
W środku znajdziemy:
* 100 żywicznych płytek, które stały się już znakiem rozpoznawczym gry, 
* 4 plansze graczy, 
* 9 żetonów warsztatów, 
* 4 znaczniki punktacji, 
* 1 znacznik gracza rozpoczynającego, 
* lniany woreczek, instrukcję.
Gra przewidziana jest dla 2-4 graczy w wieku powyżej 8 lat, a partia zajmuje ok. 30-45 minut.
Czas ułożyć mozaikę!
Sednem gry jest układanie mozaiki, czyli azulejo. Przygotowanie do rozgrywki jest bardzo szybkie i proste, a wprowadzenie nowych graczy zajmuje dosłownie chwilę. W zależności od ich liczby przygotowujemy na środku stołu określoną liczbę warsztatów. Na każdym z nich układamy po 4 losowo wybrane płytki. Następnie gracze po kolei będą je pobierać ze środka stołu i układać w rzędach na swoich planszach. Muszą przy tym pamiętać o nadrzędnej zasadzie, że zawsze pobiera się wszystkie żetony w tym samym kolorze. Mają do wyboru zabranie płytek z warsztatów – wtedy pozostałe płytki spadają na środek stołu – bądź zdobycie płytek o określonym kolorze ze środka. Gracz, który jako pierwszy pobierze płytki ze środka, dodatkowo otrzymuje znacznik pierwszego gracza, który jednocześnie odejmie mu 1 punkt na koniec bieżącej tury. Jak to się mówi – coś za coś. 
Podczas pozyskiwania płytek gracze układają je po lewej stronie swojej planszy, w określonych rzędach (nie można mieszać kolorów w danym rzędzie). Jeśli jakichś płytek z różnych względów nie są w stanie dołożyć do któregoś rzędu – spadają na podłogę i, podobnie jak żeton pierwszego gracza, przekładają się na punkty ujemne. Kiedy już gracze rozprowadzą między sobą wszystkie płytki z warsztatów i środka stołu, następuje moment punktacji. Z pełnych rzędów z lewej strony planszy przekładamy kostkę na prawą stronę, tworząc elementy mozaiki. Nie trudno zauważyć, że prawa część przypomina odrobinę sudoku – kolory płytek nie powtarzają się ani w rzędach, ani w kolumnach. Kolejne tury wyglądają bardzo podobnie, a gra kończy się w momencie, kiedy któryś z graczy zapełni jeden ze swoich rzędów. Na koniec gry dostajemy dodatkowe punkty za zapełnione rzędy, kolumny oraz wstawienie wszystkich płytek w danym kolorze. Wygrywa oczywiście osoba, która zbierze najwięcej punktów. 
Zabawa, która się nie nudzi
Jak widać, zasady gry są bardzo proste, a ponadto „Azul” przyciąga uwagę bardzo mocno swoim wykonaniem. Żywiczne płytki robią niesamowite wrażenie, potęgując pozytywne doznania z gry. Wygląd to jednak nie wszystko – gra działa bardzo płynnie na każdą liczbę osób, nie nudzi się po kilku partiach i bardzo często pozostaje niedosyt i syndrom „jeszcze jednej partii”. Biorąc pod uwagę szybkość rozgrywki, myślę, że często będą się zdarzać sytuacje, kiedy faktycznie rozegramy kilka partii pod rząd. „Azul” można kupić na Allegro już za ok. 130 zł.
„Azul” – recenzja gry