Delikatnie mówiąc, polscy policjanci nie cieszą się najlepszą opinią. Pełnią zawód zaufania społecznego, ale z tym zaufaniem społeczeństwa bywa rozmaicie. Jak wygląda codzienność policjantów pracujących na polskich ulicach? Katarzyna Puzyńska, autorka serii powieści kryminalnych o funkcjonariuszach fikcyjnego Lipowa, która niejednokrotnie korzystała z wiedzy i doświadczenia mundurowych, tworząc fabuły, oddaje do rąk czytelników zbiór wywiadów z polskimi policjantami. „Policjanci. Ulica” to zapis siedmiu takich rozmów.
Piękny gest autorki
Sześciu mężczyzn, jedna kobieta. Przedstawiciele wydziału patrolowo-interwencyjnego, prewencji i ruchu drogowego. Wszyscy ślubowali m.in. służyć wiernie narodowi, strzec bezpieczeństwa państwa i obywateli, przestrzegać prawa, chronić porządku ustanowionego Konstytucją RP.
Bywa, że policjanci wypełniają słowa roty ślubowania do końca. Katarzyna Puzyńska zdecydowała się na piękny gest przekazania połowy swojego honorarium na rzecz Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach.
Policjantem się jest cały czas
Krótkie pytania, długie wypowiedzi. Rozmówcy pisarki chętnie dzielą się swoimi doświadczeniami z pracy w terenie. Odnoszą się do tematów kontrowersyjnych (jak śmierć Igora Stachowiaka we wrocławskim komisariacie), opowiadają o tym, co w ich fachu wymaga zmian (np. zwiększenie nacisku na szkolenia), komentują fakt porównywania ich do ZOMO, mówią o tym, jak to jest ze słynnym „wyrabianiem statystyk” przez drogówkę, czyli ustawianiem się w strategicznych miejscach, by na gorącym uczynku złapać jak najwięcej kierowców łamiących przepisy.
W zbiorze „Policjanci. Ulica” przede wszystkim dzielą się anegdotami ze służby. Określenie „służba” jest tu zresztą nieprzypadkowe, bo zgodnie twierdzą, że jeśli chce się być dobrym policjantem, nie można swojego zawodu traktować jak pracę. Policjantem się jest cały czas. Służba nie kończy się wraz z wybiciem teoretycznej godziny jej zakończenia.
Historie z polskich ulic
Funkcjonariusze przepytywani przez Katarzynę Puzyńską mają niekiedy różne poglądy na pewne kwestie (np. współpracę w terenie z policjantkami), ale kilka spraw ich łączy. Wśród nich jest ta dotycząca najtrudniejszego aspektu ich pracy. Zgodnie przyznają, że należą do nich interwencje, w których ofiarami są dzieci.
Wśród wspomnień ze służby nie brak tych dotyczących interwencji trudnych, niekiedy niebezpiecznych (wszak nigdy nie wiadomo, jak skończy się wezwanie do domowej burdy), ale czasami i zabawnych czy takich, które przypominają im, dlaczego zdecydowali się na ten niełatwy, niezbyt szanowany i słabo opłacany zawód. 
Warto sięgnąć po ten zbiór rozmów (wierzę, że szczerych, bo zmienienie danych osobowych funkcjonariuszy na pewno to ułatwia) i przekonać się, jak wygląda codzienność stróżów prawa pełniących służbę na polskich ulicach. 
Źródło okładki: proszynski.pl
„Policjanci. Ulica” Katarzyna Puzyńska – recenzja