„Pędzące żółwie” podbiły serca graczy w różnym wieku, a teraz do gonitwy dołączyły ślimaki. Były już żółwie, jeże, a stawkę zamykają zwierzaki noszące swoje domki na plecach. Jak powszechnie wiadomo, ślimak może być szybszy od zająca, więc gra będzie się toczyć w niezłym pędzie. Czy Reiner Knizia może nas jeszcze czymś zaskoczyć? Czy gra potrafi czymś się wybić w tej pędzącej trylogii? Wnętrzności i przygotowanie do gry
W pudełku znajdziemy planszę do gry, 5 kolorowych ślimaków (w kolorze: żółtym, czerwonym, zielonym, niebieskim i fioletowym), 5 kostek (kolory odpowiadają ślimakom), 5 kart oraz 36 żetonów punktów. Ślimaczki pięknie się prezentują i doskonale leżą w dziecięcej dłoni. Generalnie cała gra jest wykonana znakomicie, a dodatkowo pudełko ma bardzo kompaktowe wymiary.
Gra jest przeznaczona dla od 2 do 5 graczy w wieku przynajmniej 6 lat. Ci zaprawieni w bojach z pędzącą serią od Egmontu w błyskawicznym tempie będą mogli przystąpić do rozgrywki. Na początku rozkładamy planszę, a obok układamy żetony punktów. Ustawiamy wszystkie ślimaki na starcie, niezależnie od liczby graczy biorących udział w grze. Tasujemy karty i wręczamy każdemu po jednej sztuce, a pozostałe odkładamy do pudełka. Każdy gracz w tajemnicy przed innymi podgląda, jakie cele działania wskazuje jego karta, po czym pędzimy do zabawy…
Przebieg rozgrywki
Pierwszy gracz rzuca wszystkimi kostkami i decyduje, którym ślimakiem podrepta do przodu. Bierze wtedy kostkę w jego kolorze i przesuwa ślimaka o tyle pól, ile wskazują oczka na kostce. Chyba że wybierze kość z obrazkiem ślimaka, wtedy zawsze przesuwamy go o 2 pola do przodu. Kość zatrzymujemy, a resztę przekazujemy następnemu graczowi (w przypadku tej z symbolem ślimaka wraca ona od razu do puli). Tym sposobem następny gracz będzie miał już trochę ograniczony wybór po rzucie kośćmi, bo wszystkie wracają do gry dopiero, gdy zostanie jedna kostka w grze.
Najciekawsze jest to, że na początku gry losujemy karty, na których znajdują się dwa ślimaki. To sprawia, że w trakcie rozgrywki mamy dwa razy więcej możliwości kombinowania. Dodatkowo kolory ślimaków powtarzają się na kartach, więc często mogą zdarzyć się sytuacje, w których dwóch graczy będzie pędziło na metę tym samym ślimakiem i będą tego totalnie nieświadomi. Jakie jeszcze urozmaicenia czekają na graczy? Ten, kto wdepnie ślimakiem na pole z grzybem, otrzymuje 1 punkt. Poza tym jest też wiadomość, która będzie dla wszystkich zaskoczeniem… Ślimaki nie wskakują na swoje skorupki, ale się zbijają.Jeśli wejdziemy ślimakiem na pole, które było już zajęte przez inne zwierzęta, to cofamy je wszystkie o 1 pole. Dostajemy za to po jednym punkcie za każdą zbitą sztukę.
O dziwo, czasami bardziej opłaca się przesuwać przeróżne ślimaki i zdobywać więcej punktów po drodze niż biec swoim na łeb na szyję do mety. Jak jeden z pionków dojdzie do mety, to przechodzimy do podliczenia punktów. Ten, który jako pierwszy ukończył wyścig, otrzymuje 5 punktów, a drugi ślimak dostaje dwa punkty. Jednak nie zapominamy o ostatnich, bo takowe pędziwiatry otrzymują 3 punkty. Dodatkowo podliczamy punkty z uzbieranych po drodze żetonów i oczywiście zwycięzcą zostaje gracz z największą liczbą punktów.
Podsumowanie
„Pędzące ślimaki” to lekka i przyjemna gra skierowana do najmłodszych graczy, choć i dorośli potrafią się przy niej znakomicie bawić. Zasady są bardzo proste, ale już sama rozgrywka wymaga trochę pomyślenia i opracowania małej strategii. Co tu dużo mówić, nie wystarczy tutaj iść na oślep. Trzeba trochę blefować, należy zmylić przeciwników i biegać po planszy różnymi ślimakami. Pozbierać trochę punktów, czyli poustawiać kolegów po kątach. A przede wszystkim dotrzeć do mety niezauważonym i zgarnąć po drodze najwięcej punktów. Jeśli jesteście fanami pędzącej serii Reinera Knizii lub po prostu szukacie lekkiej, wciągającej i bardzo regrywalnej gry rodzinnej, to warto sięgnąć po „Pędzące ślimaki”.
„Pędzące ślimaki” – recenzja gry