Bernardyn to pies narodowej rasy Szwajcarii, zaliczany do molosów w typie górskim. Ogromną popularność zapewnił mu amerykański film familijny „Beethoven” z 1992 roku. W kinowej historii monotonną codzienność Newtonów niespodziewanie odmienia szczeniak, z którego wyrasta kochający olbrzym. Obecnie bernardyny są dobrze znanymi psami do towarzystwa i stróżującymi, kojarzonymi również z ratownictwem górskim. Przedstawiciele rasy należą do największych i najcięższych psów świata. 
Historia
Bernardyny prawdopodobnie wywodzą się od rzymskich psów bojowych, których przodkiem był dog tybetański. 
Podobno już w XI wieku dotarły do schroniska świętego Bernarda i zostały przyjęte przez mnichów, którzy wykorzystywali je do pilnowania klasztoru. Znacznie później, w wieku XVII, rozpoczęto szkolenie psich olbrzymów do ratowania wędrowców zagubionych w górach. Bernardyny wykazywały wyjątkowy instynkt tropicielski i pomagały w walce o ludzkie życie. Po zlokalizowaniu poszkodowanego jeden z czterech psów wracał do klasztoru, by powiadomić mnichów i doprowadzić ich na miejsce wypadku, dwa kładły się po bokach ratowanego, by ogrzać go własnym ciałem, zaś ostatni lizał rannego po twarzy. Niesamowite, że zwierzęta nie potrzebowały przewodników i same rozdzielały między sobą zadania podczas akcji ratunkowej.
Do najsłynniejszych bernardynów ratowników należy Barry (1800-1814), który na przełęczy świętego Bernarda ocalił życie czterdziestu osób i został zabity przez czterdziestą pierwszą. Wzniesiony w 1900 roku pomnik Barry’ego stoi do dziś na Cimetière des Chiens we Francji.
Od około 1850r. hodowlę bernardynów prowadził kynolog Heinrich Schumacher. Dzięki jego staraniom psy z klasztoru uznano za rasę i nazwano psami św. Bernarda. W 1887r. na kongresie w Zurychu zatwierdzono pierwszy wzorzec.
Charakter
Bernardyny są psami o wyjątkowo spokojnym, zrównoważonym usposobieniu. Niezwykle cierpliwe i wyrozumiałe w stosunku do dzieci.
Oddane właścicielowi i towarzyskie, potrzebują bliskiego kontaktu z domownikami, którym często w wylewny sposób okazują uczucia. Są także bezkonfliktowe wobec innych zwierząt i w kontakcie z nimi zachowują wręcz flegmatyczny spokój. Bardzo trudno wyprowadzić je z równowagi.
Bernardyn dobrze sprawdza się w roli stróża, nie wykazuje wielu zachowań agresywnych i instynktownie wyczuwa zbliżające się zagrożenie. Zakodowana genetycznie gotowość niesienia pomocy, zmysł orientacji w terenie i umiejętność przewidywania zaburzeń atmosferycznych czyni z niego idealne wsparcie dla ratowników górskich, mimo że obecnie często zastępowany jest przez lżejsze owczarki i retrievery.
Mądry i czujny. Jako pies potężnej postury wymaga oczywiście odpowiednio dużej przestrzeni. Wbrew pozorom jest energiczny i chętny do udziału w zabawach – istotne jest jednak, by pozwolić mu samodzielnie dawkować sobie ruch podczas wspólnych aktywności, gdyż nadmierny wysiłek fizyczny może mieć niekorzystny wpływ na jego zdrowie. Na spacerach przyda się tradycyjna, mocna smycz.
Bernardyn nie może mieszkać w bloku – musi mieć możliwość spędzania czasu w otwartej przestrzeni ogrodu. Jako schronienie przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi sprawdzi się duża buda, w której całe ciało kolosa będzie mogło się ukryć. 
box:offerCarousel
Pielęgnacja
Sierść bernardyna ma właściwości samooczyszczające, czesanie i szczotkowanie wystarczy wykonywać raz w tygodniu. U odmian długowłosych należy zwracać szczególną uwagę na miejsca tuż za uszami, gdzie sierść ma tendencję do filcowania. Polecamy grzebienie z długimi zębami oraz szczotki o kolcach zakończonych gumowymi kulkami, które zapobiegają drażnieniu psiej skóry. 
Bernardyny wymagają regularnej kontroli uszu, które mają skłonność do stanów zapalnych, a także pielęgnacji wrażliwych oczu, gdyż odsłonięte spojówki predysponują do nawracających infekcji. Nierzadko pojawiają się też grudkowe stany zapalne trzeciej powieki.
Ze względu na wagę osiągającą nawet pond sto kilogramów, wykazują skłonność do dysplazji stawów biodrowych, osteochondrozy stawu ramiennego i zwyrodnień kręgosłupa. W związku z tym niezwykle istotna jest właściwa suplementacja, chroniąca przed groźnymi niedoborami składników mineralnych.
Tak jak każdy pies, puchaty olbrzym również potrzebuje zabawy. Pluszowe maskotki i materiałowe sznurki w potężnej paszczy szybko zamienią się w strzępy, dobrze sprawdzą się za to wytrzymałe, twarde gryzaki.
Żywienie
Nie ma co ukrywać – utrzymanie giganta jest bardzo kosztowne. Bernardyny wymagają dużych ilości [specjalistycznej karmy](https://allegro.pl/kategoria/karmy-sucha-karma-90061?offerTypeBuyNow=1&wiek-zwierzecia=psy%20dorosłe&wielkosc-psa=rasy%20olbrzymie%20(%3E45%20kg&order=m). Istotne, by szczenięta otrzymywały dobrze zbilansowany pokarm przeznaczony dla ras olbrzymich – koniecznie z dodatkiem chondroityny i glukozaminy.
box:offerCarousel
Dla kogo?
Podsumowując, bernardyn będzie wspaniałym towarzyszem dla osoby, która:
Jest stanowcza i ma doświadczenie w tresurze. 
Jako potomkowie dawnych psów bojowych, bernardyny wykazują dość dużą niezależność i upór, a ze względu na swoje gabaryty (których z czasem stają się świadome) warto, by od najwcześniejszych lat uczestniczyły w odpowiednich szkoleniach. Nietrudno się domyślić, że jeśli właściciel zaniedba proces wychowawczy czworonoga, może mieć w przyszłości bardzo poważne problemy z przekonaniem do czegokolwiek stukilogramowego podopiecznego.
Jest przygotowana na duże wydatki.
Z uwagi na swój rozmiar, bernardyn wymaga dużych ilości pełnowartościowego pokarmu, którego zakup znacząco wpływa na tygodniowy budżet. Również ewentualne zabiegi weterynaryjne nie będą tanie ze względu na konieczność stosowania większych dawek leków, by uzyskać pożądane działanie.
Nie oczekuje od pupila towarzystwa podczas wyczerpujących aktywności.
Miłośnicy sportu muszą się niestety pogodzić z faktem, że bernardyn nie będzie wtórował im podczas kilkunastokilometrowych przebieżek czy intensywnych ćwiczeń. 
Akceptuje zwiększoną ilość śliny i sierści w swoim życiu.
Olbrzymy mają to do siebie, że ich obfite linienie potrafi dokuczyć domownikom. Na przełomie zimy i wiosny bernardyn gubi swoją potężną futrzaną okrywę, która stopniowo zaczyna pokrywać wszystkie dostępne powierzchnie, a podczas czesania jedno wiadro może nie wystarczyć na składowanie usuwanego włosa. Ze względu na długie, luźne fafle bernardyny intensywnie się ślinią. Dlatego niezbędna będzie akceptacja mokrych plam na przedmiotach codziennego użytku oraz regularna kontrola czystości psiego pyska, by nie dopuścić do rozwoju infekcji bakteryjnych na wilgotnej skórze.
Bernardyn nie jest właściwym wyborem dla osób bez doświadczenia w szkoleniu, nadmiernie pedantycznych, mieszkających na niewielkim metrażu i niedysponujących wystarczająco dużą gotówką, by zapewnić pupilowi pokarm wysokiej jakości oraz niezbędną opiekę medyczną. 
Odpowiednio tresowany gigant, któremu okażemy duże pokłady zainteresowania, będzie cudownym, lojalnym przyjacielem, wymarzonym opiekunem najmłodszych i doskonałym stróżem domu.
Życie z Beethovenem – poradnik dla właściciela bernardyna