Kiedyś samochody stricte terenowe mogliśmy spotkać jedynie na włościach leśniczego, na środku rosyjskiej Syberii albo za ich kierownicą zasiadali aspołeczni odludkowie, będący szczęśliwymi posiadaczami drewnianego domku postawionego w samym środku dziczy. Czasy się jednak zmieniły. Choć nie jest to częsty widok, terenówki z prawdziwego zdarzenia możemy spotkać choćby pod pobliskim supermarketem, a ślady ich potężnych kół zdobią piaszczyste leśne dukty. Cała zabawa związana z off-roadem jest nie lada frajdą dla każdego właściciela. 
Wyciagarka to niby nic specjalnego – ot, kilka metrów liny nawiniętej na bęben. Jednak każdy, kto miał okazję utknąć po pas w błocie, na pewno doceni ten pozornie prosty mechanizm. Jak sama nazwa wskazuje, wyciągarka jest urządzeniem, które ma wyciągnąć nasz pojazd, gdy utknie w grząskiej nawierzchni i mimo największych starań i mielenia błota wszystkimi czterema kołami, skutkuje to tylko tym, że auto wygodniej się na tej lepkiej mazi układa. Przed zakupem warto nie tylko zrobić rozeznanie w typach wyciągarek dostępnych na rynku, ale również zapoznać się z ich obsługą.
Budowa
Warto zacząć od przedstawienia elementarnej budowy wyciągarki. Oczywisty jest wspomniany bęben oraz nawinięta na niego lina, której długość w zależności od producenta wynosi od 25 do 30 metrów. Możemy spotkać się z wariantem stalowym i syntetycznym. Wybór nie jest prosty, ponieważ oba te rozwiązania mają zarówno szereg zalet, jak i wad.
Wyciągarka z liną stalową jest znacznie cięższa (waży około 50 kilogramów) i zajmuje dużo miejsca, przez co może nie nadawać się do niewielkich aut terenowych. Dodatkowo wymaga poświęcania większej ilości uwagi podczas nawijania jej na kołowrót, aby uniknąć spiętrzenia, co doprowadziłoby do zakleszczenia bądź nawet uszkodzenia wyciągarki. Do jej zalet należy bardzo duża wytrzymałość i obojętność na warunki atmosferyczne. Lina stalowa sprawdzi się lepiej w trudnych warunkach i z pewnością posłuży właścicielowi znacznie dłużej.
Drugi wariant to lina syntetyczna. Jest lżejsza i bezproblemowa przy zwijaniu, ale łatwo się brudzi i „pije” wodę, przez co domycie jej jest niemal niemożliwe. O ile czystość nie ma tu większego znaczenia, kontakt z błotem i piachem może sprawić, że szybciej zacznie się przecierać. Jest również znacznie mniej odporna na tarcie o kamienie i nie do końca sprawdzi się w cięższych terenowych warunkach.
Wyciągarka nie mogłaby działać bez silnika, który po zakończeniu operacji pozwoli ponownie nawinąć linę niczym nitkę na szpulkę. Aby nie doszło do jej skrzyżowania się podczas nawijania, konieczna jest rolka, która prowadzi ją w taki sposób, aby była nawinięta jak najbardziej równolegle. Nie mogłoby również zabraknąć automatycznego hamulca, który przy zatrzymaniu wyciągarki zapobiega dalszemu podawaniu liny. Aby wyciąganie jej z bębna było łatwiejsze, należy zwolnić blokadę i ręcznie rozwinąć linę, choć można również dokonać tego za pomocą dołączonego pilota. 
Cały ten mechanizm nie mógłby działać z tak dużą siłą, gdyby nie przekładnia zębata o odpowiednich przełożeniach. To właśnie dzięki niej pozornie nieduże wyciągarki są w stanie wyciągnąć z bardzo grząskiego terenu olbrzymie samochody. 
Za sterowanie całym układem odpowiadają specjalne sterowniki kręcące bębnem w odpowiednim kierunku oraz panel zdalnego sterowania, dzięki któremu możemy operować wyciągarką z bezpiecznej odległości.
Wyciągarka w praktyce
Skoro budowa mechanizmu wyciągarki jest nam już znana, możemy przejść do praktyki. Takie urządzenie pozwoli nam nie tylko wydostać się z bagna, gdy sami w nim utkniemy, ale nada się również przy niesieniu terenowej pomocy, gdy koła innego auta niemal całe znikną pod powierzchnią błotnistej mazi.
W pierwszej kolejności trzeba odblokować bęben i ręcznie wyciągnąć tyle liny, ile jest nam potrzeba. Bezwzględnie należy stosować się do zaleceń producenta, by nie rozwijać liny do końca i aby zawsze pozostało co najmniej pięć jej pełnych nawinięć. W przeciwnym razie możemy uszkodzić bęben, linę lub sam mechanizm wyciągarki. 
Następnie należy podpiąć pojazd znajdujący się w potrzebie lub znaleźć punkt zaczepienia, aby samemu wyjść z opresji. 
Kolejnym krokiem jest podłączenie zdalnego sterowania i zablokowanie bębna, a następnie wyciągnięcie pojazdu. Oczywiste jest, że podczas takiej operacji w samochodzie wyciąganym kierowca powinien starać się „pomagać” wyciągarce, podejmując samodzielne próby wydostania się z błota. Dzięki temu obciążenie będzie mniejsze, a tym samym zminimalizujemy ryzyko uszkodzenia kosztownego sprzętu. Aby ułatwić sobie zadanie, trzeba pamiętać o włączeniu wszystkich blokad i napędów, w tym reduktora. Zdalne sterowanie ma za zadanie dbać o nasze bezpieczeństwo, ponieważ operator wyciągarki może odsunąć się na bezpieczną odległość. Dzięki temu w razie jakiejkolwiek awarii, jak na przykład zerwanie się stalowej liny, ma znacznie większe prawdopodobieństwo wyjścia z tego bez szwanku. 
Po wyciągnięciu pojazdu należy nawinąć linę na bęben oraz odłączyć zdalne sterowanie. Brzmi prosto, prawda? 
Doświadczenie wielu terenowych amatorów, którzy nie raz spędzili kilkanaście godzin w jednej kałuży pokazuje, że choć w teorii brzmi to łatwo i przyjemnie, spotkanie z rzeczywistością bywa brutalne i wiele prób kończy się niepowodzeniem. Aby jak najbardziej zwiększyć szanse odniesienia sukcesu w misji pt. „Wyjazd z błota”, warto wiedzieć o kilku wskazówkach, które mogą okazać się bardzo pomocne.
Akcesoria
Można by lekko zmodernizować stare polskie przysłowie, że „sama wyciągarka off-roadu nie czyni”. Nawet jeżeli zaopatrzymy się w wysokiej klasy sprzęt, nie zda się on nam na wiele bez odpowiedniego oprzyrządowania. Kluczem do prawidłowego działania wyciągarki, bez ryzyka narażenia zdrowia lub nawet życia osób znajdujących się dookoła, są niezbędne akcesoria. Są to między innymi szekle i bloczki umożliwiające łączenie lin. 
Należy pamiętać, aby nigdy nie wiązać ze sobą taśm na tak zwany „krawat” lub jakikolwiek inny supeł. Pomocne mogą okazać się wspomniane taśmy lub pętle poliamidowe, liny stalowe z uszami, a nawet łańcuchy. Może nasunąć się pytanie, „po co nam kolejna lina stalowa, skoro w wyciągarce mamy jej aż nadto?”. Otóż nie należy mocować auta do punktów zaczepienia lub elementów pojazdu, tyko za pomocą stalowej liny wyciągarki. Grozi to uszkodzeniem samej liny oraz stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia osób przebywających w najbliższym otoczeniu. Dlatego konieczne jest wyposażenie się we wspomniane akcesoria. Taśmy przydadzą się, gdy stojąc niemal po pas w błocie, jedynym ratunkiem będzie stojący tuż obok solidny wieloletni dąb. 
Bezwzględnie nie wolno owijać pni drzew łańcuchami bądź stalowymi linami, ponieważ mogłyby one trwale je uszkodzić. Taśma jest bezpieczniejsza i dzięki niej skorzystamy z pomocy starego drzewa, nie niszcząc go.Łańcuchy z kolei mogą okazać się przydatne, gdyby podczas wyciągania lina miałaby trzeć na przykład o betonowy krawężnik. Stalowa lina (nie wspominając nawet o taśmie) mogłaby ulec uszkodzeniu, a wskutek tego – pęknięciu. Łańcuchom takie wrażenia niestraszne i bez zająknięcia zniosą niemal każde warunki.
Wyciągarki są nie tylko domeną fanów taplania się w błocie. Znajdziemy je również na wyposażeniu straży pożarnej. Podczas ich obsługi konieczne jest stosowanie się do zasad BHP, jak na przykład noszenie kombinezonu ochronnego, rękawic i hełmu z przyłbicą podczas obsługi sprzętu. O ile nikt, kto jedzie podbijać okołomiejskie dżungle, nie będzie wyposażał się w specjalny strój, tak rękawice jak najbardziej mogą nam się przydać. Przy zwijaniu liny należy układać ją delikatnie na dłoni i odpowiednio nią kierować. W tym pomocne okażą się rękawice, ponieważ uchronią dłonie operatora. Należy jednak pamiętać, aby zawsze trzymać ręce z dala od bębna i rolek wyciągarki.
Jak poradzić sobie w terenowych opałach?
Tuż po zakupie auta terenowego, niczym niemowlak poruszamy się w off-roadowym świecie, nieufnie zerkając na każdą większą kałużę czy piaszczystą polanę. Z upływem czasu nabieramy jednak pewności siebie, pokonując kolejne przeszkody z większą prędkością i jeszcze większym do niej uśmiechem. Nie raz może się zdarzyć, że pragnienie kolejnych porcji adrenaliny zaprowadzi nas nigdzie indziej, jak na dno wielkiej błotnistej kałuży. Jeżeli mamy wówczas kompana z drugim autem, wydostanie się z opresji powinno zająć kilkanaście bądź kilkadziesiąt minut.
Jeżeli terenowe wojaże uprawiamy w pojedynkę, rozglądamy się nerwowo za najbliższym drzewem, kłodą bądź czymkolwiek, czego moglibyśmy się chwycić. Jako że zabawa ma być zabawą, przed wjazdem w błoto nie rozglądamy się przezornie w poszukiwaniu potencjalnych obiektów, które wybawią nas z opresji. Gdy okazuje się, że wokół nie ma niczego, co mogłoby przyjść z pomocą, wydawać by się mogło, że nie zostało nic innego, jak usiąść i płakać bądź porzucić auto i ruszyć na poszukiwanie traktora bądź innej silnej maszyny, zdolnej wyciągnąć nasz umorusany po dach samochód. 
Jest jednak sposób, abyśmy w takiej sytuacji poradzili sobie sami, budując stanowisko pośrednie. Z pomocą może przyjść koło zapasowe lub duża drewniana kłoda. Jeżeli dysponujemy łopatą bądź choćby saperką, należy wykopać dołek nieopodal auta, umieścić w nim naszą „kotwicę” ratunkową i do niej przymocować wyciągarkę. Należy pamiętać o dodatkowym zabezpieczeniu liny na zewnątrz wykopanego przez nas dołka. Metoda ta nie zawsze jest tak efektywna i prosta, jak tradycyjne wyciąganie jednego auta przez drugie, lecz gdy będzie to jedyna deska ratunku, chyba nikt nie będzie narzekał.
Inną metodą może okazać się wyciąganie skośne, nazywane inaczej kierunkowym. Gdy utkniemy w samym środku grząskiej kałuży i nie ma możliwości, aby drugi samochód wyciągnął nas „na wprost”, z pomocą przyjdą bloczki. Gdy sytuacja wymaga użycia większej siły pociągowej, od tej, jaką dysponuje wyciągarka, za pomocą bloczków i szekli możemy utworzyć system wielozbloczy, mogący zapewnić większą siłę ciągnięcia.
Przy wyborze wyciągarki powinniśmy kierować się przede wszystkim masą naszego pojazdu. Jej maksymalna siłą uciągu powinna być co najmniej 2,5 raza większa od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Kolejnym parametrem jest rodzaj liny. To, czy zdecydujemy się na wyciągarkę z liną stalową bądź syntetyczną, zależy od naszych preferencji, intensywności i częstotliwości terenowych wypraw oraz warunków, w których przyjdzie jej pracować. Ostatnim kryterium przy zakupie sprzętu jest cena. Najtańszą wyciągarkę uda nam się kupić już za około 1300 złotych. Należy jednak pamiętać, że najniższa półka cenowa nie może nieść ze sobą najwyższej jakości. Najlepsze i najbardziej profesjonalne wyciągarki to wydatek rzędu 4 tysięcy złotych, choć za warianty dwusilnikowe przyjdzie nam zapłacić nawet ponad 7000 zł. Jeżeli off-road jest dla nas jedynie weekendową zabawą, nie ma potrzeby wydawania tak astronomicznych kwot. Jeśli jednak myślimy poważnie o przystosowaniu naszego auta do jazdy w ciężkim terenie, warto zainwestować w porządny sprzęt, aby w kryzysowej sytuacji mieć pewność, że nas nie zawiedzie.
Jest powiedzenie mówiące, że „im samochód bardziej terenowy, tym później traktor dalej musi jechać”. Co zrobić, aby w kryzysowej sytuacji nie musieć angażować maszyn rolniczych i samemu wyjść z opresji? Z pomocą przychodzą wyciągarki samochodowe.