Obcy nadlatują
Takich nawiązań do kultowych produkcji fantastyczno-naukowych z lat 80. czy 90. jest tu mnóstwo i stanowią one znaczący fundament dla fabuły. Bohaterem powieści jest młody chłopak Zack, który uwielbia takie klimaty – najchętniej całe dnie poświęcałby na gry i oglądanie filmów. Nie bierze się to znikąd – jego ojciec też pasjonował się tą tematyką, ale gdy zginął w wypadku, synowi pozostały jedynie jego zapiski pełne różnych odniesień do tytułów, które dziś młodym ludziom może już niewiele mówią. Grzebanie w tych zeszytach dawało chłopakowi jakąś namiastkę obcowania z tatą, choć budziło też i niepokój. Z notatek wynikała bowiem dość szalona teoria, że wszystkie te produkcje były w tajemnicy inspirowane i finansowane przez władze i wojsko, a dane o najlepszych graczach gromadzone są przez służby specjalne. To, co wydawało się rozrywką, miałoby być po prostu symulatorem dla przyszłych wojowników, a filmy i literatura miałyby być propagandą zagrzewającą do walki? Zack, który sam jest jednym z najlepszych zawodników w grze o nazwie „Armada” i co wieczór uwielbia rozwalać statki obcych, ćwiczyć nowe strategie walki, widzi w tych zapiskach tylko objawy paranoi.
A kto ma bronić Ziemi?
Wszystko się zmienia, gdy na boisku szkoły nastolatka ląduje statek, który widział dotąd jedynie w grach, a wojskowi, którzy nim przylecieli, twierdzą, że przybyli właśnie po niego. Szalona teoria ojca zaczyna się okazywać jak najbardziej prawdziwa. Inwazja obcych zbliża się do Ziemi, a dzięki latami prowadzonej akcji „trenowania” do walki kandydatów na żołnierzy armia ma teraz kogo powołać do obrony naszej planety. Przypomina wam to „Grę Endera”? I prawidłowo. Tu też walki odbywać się będą raczej wirtualnie – poprzez sterowane komputerowo drony, mechy i statki, mogą więc to robić ludzie na całym świecie, po prostu siadając przed swoim komputerem. Marzenie prawie każdego gracza, prawda?
Poświęcenie, odwaga i intuicja, a nie tylko naparzanka
Może to sprawiać wrażenie dość naiwnej naparzanki, ale choć rzeczywiście postacie i dialogi są dość uproszczone, to na szczęście autor postarał się, żeby nie chodziło jedynie o samą walkę i zniszczenie przeciwnika. Akcja jest tak poprowadzona, że nawet na jakiś morał znajdzie się miejsce.
Podsumowując – „Armada” to powieść dla młodzieży, trochę przeładowana nazwami statków, bohaterów i tytułami, które będą kojarzyć raczej jedynie najbardziej zagorzali fani science-fiction. Jeżeli już się do tego przyzwyczaimy, pozostaje jedynie sama rozrywka. Lekkie, mało skomplikowane wątki przygody, inicjacji i wojen gwiezdnych – czytadło z dość szybką akcją. No i ile wspomnień dla tych, którzy odnajdą tam swoją młodość. Książkę podsuńcie koniecznie nastolatkom, szczególnie jeśli spędzają dnie na przesiadywaniu przy grach komputerowych – może wreszcie znajdą coś, co ich od nich oderwie.
Na rynku wydawniczym pojawiła się nie tylko wersja papierowa, ale również e-booki. Na Allegro znajdziecieten tytuł za około 32 złote.
Źródło okładki: www.wydawnictwofeeria.pl
„Armada” odwołuje się nostalgii za science-fiction z czasów młodości. Powieści, będzie bawić zarówno młodego czytelnika, jak i tych starszych, dla których różne wspominane w treści tytuły będą sporą frajdą i powrotem do pierwszych lektury, filmów czy gier.