Marek Koprowski to niestrudzony badacz polskości na Kresach, a także autor książek pokazujących czytelnikom często zapomniane mniejszości – jak na przykład Łemków. Jego dwutomowe dzieło „Wołyń. Wspomnienia ocalałych” to książka ważna, dzięki której poznajemy najkrwawsze karty dziejów narodu Polskiego. Bezcenne świadectwo historii współczesnej
Przed lekturą książki można mieć pewne obawy. Każdy, kto kiedykolwiek interesował się tematem zbrodni dokonywanych przez bandy UPA na Wołyniu, zetknął się zapewne z przerażającymi opisami tortur i wyrafinowanych metod mordu, których dopuszczali się oprawcy. Mogę już na wstępie uspokoić każdego czytelnika – do lektury tego dwutomowego opracowania nie są potrzebne żelazne nerwy i opanowanie. Nie ma tu scen, które mogłyby powracać w koszmarach sennych. Choć jest to literatura faktu, we wspomnieniach dwudziestu sześciu osób nie znalazło się miejsce na drastyczne opisy, choć oczywiście nie brak przerażających scen „zwykłych” morderstw i brutalności. 
Zgodnie z podtytułem opracowania, Marek Koprowski
 zebrał tu wspomnienia ocalałych z pogromów, których kulminacja przypadła na lato 1943 roku. Choć od tamtych wydarzeń minęło już ponad siedemdziesiąt lat, wspomnienia te są wśród nich wciąż żywe. Dzięki temu mogli oni w sposób przemawiający do wyobraźni opisać nie tylko pełen strachu czas, lecz także lata wcześniejsze, gdy na Kresy wkroczyli najpierw Sowieci, potem wyparli ich Niemcy, a później znowu nadeszła Armia Czerwona. Dwadzieścia sześć opowieści to dwadzieścia sześć historii różnych ludzi – zarówno kobiet, jak i mężczyzn, różnego pochodzenia i profesji. Tworzą one obraz krwawych wydarzeń, ale również złożonego z kilku nacji społeczeństwa Kresów, które do momentu wybuchu II wojny żyło ze sobą w całkowitej zgodzie.
Historia z nieco innej perspektywy
Książki historyczne poświęcone Wołyniowi w przeważającej większości koncentrują się na oprawcach i ich krwawych dziełach, których ofiarami jest ludność narodowości polskiej. „Wołyń. Wspomnienia ocalałych" pozwala spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. Polacy mieszkający na Kresach nie czekali biernie aż przyjdzie ich kolej na oddanie życia – wielu z nich brało broń do ręki i walczyło z bandami UPA, a także dołączało do partyzantki AK, która znajdowała się w rejonie. Dzięki temu możemy dowiedzieć się z pierwszej ręki, jak wyglądały potyczki i bitwy pomiędzy bandami a oddziałami polskich obrońców i naprędce stworzonych grup samoobrony. Nie sposób także nie zauważyć, że historia walk z ukraińskimi nacjonalistami nie skończyła się wraz z wojną – wielu z ocalałych z Wołynia walczyło jeszcze z nimi pod sztandarem Ludowego Wojska Polskiego, operując głównie na terytorium Bieszczad i obecnej „ścianie wschodniej” kraju. Wspomnienia niektórych Kresowiaków, które Koprowski uwiecznił w książce, obejmują także i dalsze lata – życie w PRL-u, powrót na Wołyń po upadku komunizmu i szukanie śladów po rodzinnych domach i gospodarstwach – tworząc tym samym bezcenne świadectwa historyczne.
Historia prawdziwa, opowiedziana bez emocji
To, co łączy wszystkich bohaterów książki, to całkowita szczerość oraz obiektywizm. Choć wielu z nich doznało niewyobrażalnych krzywd od oprawców z UPA i byłoby zrozumiałym, gdyby czuli nienawiść do wszystkich Ukraińców, w niemal każdych wspomnieniach pojawiają się jednak tacy przedstawiciele tej narodowości, którzy nie zgadzali się z planami Bandery i byli przeciwni morderstwom Polaków. Nierzadko ostrzegali swoich sąsiadów przed planowanymi atakami, a także ukrywali ich przed oprawcami, za co nieraz przyszło zapłacić im życiem. To również ważne, ponieważ w większości opracowań na ten temat wszyscy Ukraińcy przedstawiani są jako żądni polskiej krwi mordercy bez najmniejszych skrupułów. Jak jednak zapamiętały to same niedoszłe ofiary band, wśród ich przedwojennych sąsiadów byli również i tacy, którzy nie życzyli im źle.
„Wołyń. Wspomnienia ocalałych” to pozycja warta uwagi. Jest bezcennym źródłem wiedzy o wydarzeniach, które do dziś kładą się cieniem na historii stosunków polsko-ukraińskich. Bezcennym, ponieważ świadectwo o nich dają ludzie, którzy byli w samym środku krwawych mordów, gdy nocne niebo rozświetlały łuny płonących wsi, a uzbrojona banda mogła pojawić się w każdym momencie. Warto przeczytać tę pozycję, która została rozbita na dwa tomy, liczące sobie ponad 400 stron każdy.
Marek Koprowski „Wołyń. Wspomnienia ocalałych” – recenzja