„Zasady są po to, żeby je łamać”. Oczywiście w ramach rozsądku i zamierzonej wizji. Należy je również na początku poznać i opanować, by następnie odrzucić. Znajomość zasad „fotograficznej poprawności” (odpowiednia ekspozycja, precyzyjne wyostrzenie, dopasowany balans bieli czy nawet poprawnie użyty obiektyw) zwykle jest ułatwieniem – szczególnie na początku naszej przygody z fotografią. Nie pozwólmy jednak, by ograniczało to nasz zmysł artystyczny. Fotografia jest środkiem wyrazu nas samych – naszej obserwacji świata, ma zaskakiwać odbiorcę, ma zostać zapamiętana. Ma budzić emocje, czasem może zszokować sytuacja przedstawiona na fotografii, a czasem sposób jej wykonania.
Fotografowanie pod światło
Podstawowa zasada, powtarzana jak mantra, że nie powinniśmy fotografować pod światło. Któż jej nie zna? Poprawna ekspozycja przewodniego tematu zmusza nas do prześwietlenia całej reszty. Oczywiście w 95% przypadków efekt będzie dość kiepski. Jednak w tych 5% drzemie olbrzymi potencjał. Tło w końcu nie zawsze odgrywa istotną rolę. Co więcej, kontrastowa jasność czasami dodaje charakteru.
To działa również odwrotnie: czasami bardziej wymowna jest zarysowana sylwetka na tle dramatycznie zachmurzonego nieba. Trzeba jedynie uważać na matrycę aparatu, gdyż można ją uszkodzić przy zbyt długim podniesieniu lustra bezpośrednio na słońce.
Temat główny zdjęcia
Panuje teoria, że fotografia powinna mieć jeden temat przewodni. Taki, że kiedy obserwator patrzy na zdjęcie, od razu wie, o co chodzi. Ale przecież bywają też sytuacje bardziej złożone, wielowątkowe, i czasem to właśnie ta różnorodność przykuwa naszą uwagę na dłużej. Doszukujemy się, domyślamy, co autor miał na myśli, niekiedy też dostrzegamy złożoność problemów uchwyconych na fotografii oraz wszelaką różnorodność.
Zdjęcie nie może być poruszone
Uważa się, że zdjęcie poruszone to zdjęcie nieudane – a to przecież nie zawsze prawda. Zwykle wynika to ze zbyt długiego czasu ekspozycji przy słabym oświetleniu. W niektórych sytuacjach nieostre, poruszone zdjęcie obrazuje dramatyzm sytuacji, dodaje dynamiki. Takie zdjęcia są nawet doceniane przez znawców i prawdziwych koneserów, i niejednokrotnie nagradzane na World Press Photo. Poruszenie zdjęcia może dać świetny efekt, jednak musi być on uzasadniony, musi z czegoś wynikać.
„Poprawność” ekspozycji
O ekspozycji i jej „poprawnym” ustawianiu można przeczytać dziesiątki artykułów. Ilu autorów, tyle definicji tej „poprawności”. Zwykle jednak mówi się o takim ustawieniu ekspozycji, w którym żaden element na zdjęciu nie jest prześwietlony lub wyraźnie niedoświetlony. Jednak nie dajmy się zwariować, fotografia jest sztuką i mamy prawo do przyjęcia takiej definicji, która jest zgodna z naszą świadomą decyzją. „Zabawa” ekspozycją jest jednym z środków naszego wyrazu, a nie tylko mechanicznym gwarantem wykonania zdjęcia. Niekiedy poprawne naświetlenie całej klatki jest zwyczajnie niemożliwe, a czasem pozostawienie reszty w mroku daje nieporównanie lepszy efekt niż pomiar pełnoklatkowy i późniejsze uśrednianie kontrastów w Photoshopie.
Kompozycyjny puryzm
Chodzi tu głownie o doskonale znaną zasadę trójpodziału. Oczywiście sprawdza się ona doskonale w większości przypadków, jednak każdy wyjątek potwierdza regułę. Nie należy jej „ślepo” stosować w absolutnie każdej sytuacji. Często też krytykowany jest kadr centralny, uznawany za banalny, mało dynamiczny i niekreatywny. Z drugiej strony, gdy chcemy podkreślić symetrię danego kadru, jego centralne wykonanie jest niezbędne. 
Budynki nie mogą się walić!
Istnieją sytuacje, w których możesz złamać tę zasadę, by linie się nie zbiegały, a budynki nie wyglądały, jakby miały się zaraz na ciebie przewrócić. Możesz fotografować z dołu, nie zachowując zalecanej perspektywy, aby ukazać majestat wysokiego budynku lub jeśli chcesz ukazać architekturę jako abstrakcyjną formę. Te dwa przykłady odnoszą się do sytuacji, gdy nie tyle chcesz pokazać budynek (np. na potrzeby dokumentacji), ale zinterpretować, opowiedzieć, czym dla jest dla ciebie dane miejsce. Podczas wykonywania tego typu zdjęć może być przydatny obiektyw typu rybie oko, który w bardzo ciekawy sposób przerysowuje rzeczywistość.
Zachęcam do eksperymentowania i wychodzenia poza schematy. Pamiętaj, że niekiedy kurczowe trzymanie się zasad może ograniczać i sprawić, że umknie coś wartego twojej uwagi. Czasem ma to miejsce podczas fotografowania, ale również podczas postprodukcji, gdzie pojawiające się na fotografiach „odstępstwa od reguł” sprawiają, że odrzucamy poszczególne kadry – a przecież wśród nich mogą znajdować się naprawdę wyjątkowe obrazy!
Zasady w fotografii i powody, by je łamać