Mariusz Czubaj ma na swoim koncie kilka dobrych, autorskich kryminałów, ale warto pamiętać, że jego pierwsze próby na tym polu to duet pisarski z Markiem Krajewskim, rozpoczęty właśnie „Aleją samobójców”. Zresztą dla tego drugiego, to też poniekąd debiut, bo przecież znany był ze swoich powieści retro, a tu zabrali się za jej wariant policyjny, na wskroś przesiąknięty atmosferą współczesności. Dziś, po kilku latach, to już też historia, ale wtedy, na świeżo mieliśmy i mistrzostwa świata w piłce nożnej, upalne lato roku 2006 i falę strajków służb oczyszczania miasta, które w niektórych miejscach dość dotkliwie dały się nam we znaki. W cyklu o policjancie z Trójmiasta Jarosławie Paterze, panowie napisali potem jeszcze jeden tytuł, czyli „Róże cmentarne”, i ich drogi się rozeszły. W sumie szkoda, bo nadkomisarz naprawdę wydawał się ciekawą postacią.
Nie odbierzecie mi śledztwa
Gdy w luksusowym domu seniora dochodzi do brutalnego morderstwa i zaginięcia drugiego z pensjonariuszy, sprawa wydaje się na tyle niepokojąca, że wszystkim powinno zależeć na jej szybkim rozwiązaniu. Niestety momentalnie okazuje się, że sprawę Paterowi odbiera ABW, nie tylko go odsuwając od śledztwa, ale i zakazując mu się nią dalej interesować. Dla bohatera ta sytuacja działa niczym płachta na byka – jego duma nie pozwala mu zostawić za sobą niczego bez rozwiązania. Bierze więc urlop i rozpoczyna własne dochodzenie. W końcu, od czego ma się znajomych i jakieś zaległe przysługi? Im bardziej się mu grozi i go zniechęca, tym z większym zapałem i podejrzliwością będzie szukał dowodów i powiązań z innymi wydarzeniami. Okazuje się bowiem, że spokojny ośrodek dla emerytów skrywa różne tajemnice.
Upał, bezsenność, papierosy, alkohol i muzyka
Akcja rozwija się dość powoli i trudno nam z początku powiązać różne informacje zebrane przez policjanta. Co mogą mieć wspólnego modelarze oraz specjaliści od sekt i antropologii? Czemu ofiara została oskalpowana? Pater ma trudne zadanie, bo przecież nie może prowadzić śledztwa jawnie, a nikt mu nie chce sprawy ułatwiać. Dochodzenie staje się jego obsesją. Na szczęście nie musi przejmować się tym, iż ktoś mu będzie miał to za złe: żona zostawiła go już jakiś czas temu i praktycznie nie ma życia prywatnego. Do domu wraca, by jedynie się przespać (co w upale nie jest łatwe), czasem zjeść byle co i posłuchać muzyki. Jest oczywiście i alkohol, ale w wyjątkowo małej ilości – ot tak, dla zapijania smutków i samotności. Schematycznie? Może troszkę. Ale też dość wiarygodnie.
Niby antypatyczny, ale jednak da się lubić
Mocną stroną tego kryminału na pewno jest postać głównego bohatera. Niespecjalnie lubianego przez kolegów, zasadniczego, walącego prosto z mostu, czepiającego się poprawności językowej, w dodatku hazardzisty i fana piłki nożnej. Przez nagromadzenie mało sympatycznych cech i nawyków, staje się on jednak interesujący i paradoksalnie zaczynamy mu kibicować. Żadna z niego gwiazda, superman, czy geniusz. Ot, trochę intuicji i sporo żmudnych poszukiwań, a i tak rozwiązanie zaskoczy nawet jego samego.
Intryga może nie jest jakoś super wciągająca, ale trzeba przyznać, że zaciekawia. Do tego dodajmy frapujący, trochę duszny klimat. Te noce w dziwnych klubach i knajpach, pokerzyści, fanatycy rzutków – tu, nie tylko policjanci, ale nawet i eksperci, wykładowcy czy lekarze mają jakieś swoje skrywane hobby i tajemnice. Lektura „Alei samobójców” może być sympatyczną odmianą po różnych thrillerach z psychopatami, czy chłodnymi skandynawskimi klimatami. Ot nasze, swojskie klimaty, narzekanie i kombinacje.
Źródło okładki: www.gwfoksal.pl
„Aleja samobójców” Marek Krajewski, Mariusz Czubaj – recenzja