Autobiografia kobiety, która spełniła swoje marzenie i została wybitnym naukowcem, szturmem podbiła amerykańskie listy bestsellerów. Przekonajmy się, czy i dla nas będzie to interesująca lektura. Korzenie
Hope Jahren prowadzi opowieść dwutorowo. Opisuje swoje życie i drogę, jaką musiała przebyć, żeby znaleźć się w miejscu, w którym jest dzisiaj – w gronie docenianych biologów. Zaczyna od wczesnego dzieciństwa, która spędziła w Minnesocie. Jej rodzice pochodzili ze Skandynawii, byli raczej chłodni w kontaktach i zdystansowani. Ojciec był naukowcem i to on zaszczepił w małej Hope pasję do zdobywania wiedzy. W jego laboratorium mogła bawić się wszystkimi instrumentami, zawsze czuła się tam jak u siebie. Bawiła się nauką, a zamiłowanie do eksperymentowania i płynąca z niego radość zostały w niej na zawsze. Po matce odziedziczyła za to lekkie pióro i fascynację literaturą. Wykorzystała ten dar, pisząc książkę o swoim życiu.
Liście
Drugim wątkiem książki są historie o roślinach. Hope Jahren przeplata opisy swoich zmagań z brakiem funduszy i innymi przeszkodami anegdotami i ciekawostkami dotyczącymi przedmiotu jej badań. Opowiada o zadziwiających cechach nasion, które pomagają im wykiełkować nawet w najtrudniejszych warunkach, o korzeniach, liściach, o wrogach roślin, o glebie, świetle i wodzie. Uświadamia czytelnikowi, jak dominującą i jednocześnie różnorodną grupą są rośliny, pokazuje ich obecność w miejscach, w których na co dzień ich nie zauważamy. Co ważne, Jahren opowiada barwnie i z pasją, często nadając historii rys osobisty i opowiadając, dlaczego do niektórych roślin ma szczególny stosunek.
Owoce
Własne laboratorium i praca na Uniwersytecie Hawajskim to zwieńczenie wielu lat trudów. Mimo że książka opowiada o pracy naukowca w realiach amerykańskich, można się z niej sporo dowiedzieć o tym, jak smutny i trudny jest żywot człowieka, który postanowił poświęcić życie odkrywaniu nowych rzeczy. Nie tylko w Polsce nauka jest niedofinansowana, a naukowcy mierzą się z wieloma problemami. Ciągłe starania o fundusze to jedno, zniechęcenie płynące z braku wyników bywa jednak równie zniechęcające. Hope Jahren musi powtarzać niektóre doświadczenia wielokrotnie, zanim uda jej się osiągnąć jakieś rezultaty. Nie poświęca wiele uwagi temu, że jest kobietą, niemniej z książki łatwo wyczytać, jak bardzo płeć utrudniała jej rozwój kariery w zmaskulinizowanym świecie akademickim.
Podtytuł zdradza, że „Lab Girl” to także książka o miłości. Rzeczywiście – autorce udało się znaleźć partnera, który ją wspiera, dzieli z nią pasję i pracuje ramię w ramię. Czytelnik cieszy się z tego, szybko bowiem zaczyna kibicować autorce i narratorce, życząc jej sukcesów na wszystkich frontach.
„Lab Girl” to sprawnie napisana, wciągająca opowieść o tym, jak wygląda życie osoby, która poświęciła się dość nietypowej pasji i podporządkowała jej całe życie. Warto przeczytać, także z uwagi na niezwykłe fragmenty dotyczące świata roślin. Z lektury można wyjść bogatszym o sporą dawkę wiedzy, a także bardziej świadomym tego, z czym muszą mierzyć się naukowcy.
Źródło okładki: strona www.wydawnictwokobiece.pl
„Lab Girl. Opowieść o kobiecie naukowcu, drzewach i miłości” Hope Jahren – recenzja