W polskiej historii nie brakuje wspaniałych postaci, których osiągnięcia – równie wyjątkowe – pokrył dawno kurz zapomnienia. Jedną z takich osób jest niewątpliwie Helena Cholewicka, żyjąca niespełna 40 lat mistrzyni baletu, która oczarowała samego cara Aleksandra II. Dzisiaj właściwie całkiem zapomnianą biografię tej niezwykłej primabaleriny przypomina nam Weronika Wierzchowska. Pisarka w książce „Tancerka” przedstawia wprawdzie mocno podkoloryzowaną, fabularyzowaną wersję biografii Cholewickiej, ale nie pomija najważniejszych elementów jej życiorysu, co czyni tę powieść szczególnie interesującym połączeniem prozy z literaturą faktu.
Królowa motyli
Helenę poznajemy podczas przygotowań do egzaminów wstępnych do warszawskiej szkoły baletowej. Jest szczupła, skromna i bardzo nieśmiała. Choć pochodzi z ubogiej rodziny, może liczyć na wsparcie i zrozumienie najbliższych. Podczas egzaminu ma gorączkę, a jej naturalne wycofanie i małomówność nie są cechami pożądanymi u tancerki. Ostatecznie udaje jej się jednak przekonać egzaminatorów i dostać do wymarzonej szkoły.
Cicha i małomówna Helena chętnie pogrąża się w świecie marzeń i poezji. To w nim znajduje jedyną ucieczkę przed bezdusznym światem szkoły baletowej, a także paraliżującym ją stresem. Z powodu swojej kruchej psychiki, dziewczynie trudno jest walczyć o pierwszoplanowe role. Dzięki samozaparciu, ciężkiej pracy i wytrwałości udaje jej się jednak osiągnąć poziom perfekcji, który wyróżnia ją na tle innych baletnic. Dzięki dodatkowym umiejętnościom, takim jak opanowanie sztuki pantomimy, Helena szybko staje się gwiazdą każdego przedstawienia, oddając swoim rolom całą siebie. Zauroczony talentem tancerki car Aleksander II tworzy dla niej – pierwsze w historii – stanowisko prima balleriny assoluty, jedynej baletnicy, która dzięki swojemu niezwykłemu talentowi sama może decydować, w jakiej roli chce wystąpić.
Kariera Heleny rozwija się w zawrotnym tempie, a tancerka oczarowuje nie tylko warszawską publiczność – występy są wydarzeniami na skalę europejską. Cholewicka wciąż pozostaje jednak skromna i delikatna, uciekając w świat marzeń i poezji. Teraz, gdy w tańcu osiągnęła już wszystko, zaczyna jednak zastanawiać się, czy to rzeczywiście jest w jej życiu najważniejsze. Coraz bardziej doskwiera jej brak miłości. Czy ją odnajdzie?
Scenariusz na film
Mimo swojej kruchości charakteryzowała się wielką siłą. Jej życie to przecież nie tylko wielkie sukcesy i splendor europejskich salonów. Historia Heleny Cholewickiej aż prosi się więc o to, by przenieść ją na wielki ekran, bo ta zapomniana dzisiaj balerina zdecydowanie na to zasługuje.
Opisywane przez Wierzchowską perypetie Heleny – choć fabularyzowane i odpowiednio „podkręcone” przez autorkę – to fantastyczny materiał na hollywoodzki film. Oto mamy bowiem do czynienia z nieśmiałą i wycofaną bohaterką, która dopiero na scenie odkrywa swoje prawdziwe „ja”, oczarowując publiczność i budząc zachwyt samego cara. Dodatkowo mamy tu możliwość obcowania z fantastycznymi, magicznymi rozmyślaniami bohaterki i jej „rozmowami” z przyjaznymi duchami. 
Wyjątkowo interesujące wydają się także wątki związane z zaciętą rywalizacją w tanecznej branży w drugiej połowie XIX wieku. To środowisko wciąż pozostaje bardzo zamknięte, owiane aurą tajemnicy, a Wierzchowska w „Tancerce” nieco uchyla jej rąbka.
Książka Weroniki Wierzchowskiej to pozycja interesująca nie tylko dla osób zafascynowanych historią baletu. To przede wszystkim opowieść o prawdziwej kobiecie, której historia została niesłusznie zapomniana.
Źródło okładki: www.proszynski.pl
Oparta na faktach historia polskiej baletnicy, która w XIX wieku dzięki swojemu niezwykłemu talentowi podbiła całą Europę. Wzruszające nie tylko dla fanów baletu!