Zimą należy pamiętać, że koń mnóstwo wysiłku zużywa na wytworzenie dodatkowej porcji energii, aby ogrzać swój organizm. Dlatego, nawet jeśli nie wykonuje ciężkiej pracy jak latem, trzeba odpowiednio zbilansować jego dietę. Siano podstawą żywienia
Konie są przystosowane do ciągłego pobierania małych ilości pokarmu. W czasie chłodnych dni najlepszym rozwiązaniem dla zwierząt jest stały dostęp do siana dobrej jakości. Wartość odżywcza siana i jego smak zależą od takich czynników jak: gatunek roślin, udział ziół i chwastów, przechowywanie, warunki wzrostu, a także termin zbiorów. Najlepsze jest siano łąkowe z pierwszego pokosu, skoszone przed kwitnieniem lub w początkach kwitnienia traw. W miarę starzenia się roślin spada ich wartość odżywcza (białko i składniki mineralne), strawność i zasobność w energię. Najlepszym sposobem na utrzymanie temperatury ciała jest ciągłe pobieranie siana. 
W okresie zimy konie powinny spożywać siano w ilości od 1,5 do 1,75% masy ciała, tak więc zwierzę o masie 450 kg musi zjadać dziennie od 6 do 8 kg tego pokarmu. Siano z traw zawiera mniej białka, energii i beta-karotenu niż siano z roślin motylkowych (lucerna, koniczyna). Rośliny motylkowe są cennym źródłem białka, szczególnie dla koni młodych, rosnących i sportowych, a także klaczy ciężarnych czy karmiących. Z powodu dużej zawartości tego składnika ilość siana z lucerny nie powinna przekraczać 3 kg dziennie. Nadmiar białka obciąża wątrobę i nerki, co może doprowadzić do ich uszkodzenia. Siano z lucerny jest bogate w wapń, z tego względu należy uzupełniać tę paszę dodatkiem fosforu mineralnego, aby zapewnić właściwy stosunek tych dwóch pierwiastków.
Pasze treściwe
W czasie zimy dietę konia uzupełnia się ziarnem zbóż, a także innymi komponentami pasz treściwych, tj. musli, granulatami, marchwią, burakami lub wysłodkami buraczanymi. Marchew korzystnie wpływa na układ pokarmowy i zawiera dużo witamin: A, C i beta-karotenu. Jest szczególnie lubiana przez konie ze względu na słodki smak. Może być skarmiana w ilości od 2 do 5 kg dziennie. Najlepiej podawać ją z pokrojonymi jabłkami i burakami pastewnymi. Należy pamiętać, że zbyt duża ilość jabłek powoduje biegunkę. Najwłaściwszą paszą dla koni, jeśli chodzi o ziarna zbóż, jest owies. Jego niewątpliwą zaletę stanowi fakt, że nie pęcznieje w żołądku i zawiera substancje o działaniu dietetycznym. Konie mogą otrzymywać średnio od 4 do 7 kg owsa, który warto urozmaicać ziarnem jęczmienia w stosunku 3:1 oraz niewielką ilością kukurydzy. Kukurydza charakteryzuje się większą wartością energetyczną niż ziarno owsa. Najlepiej zadawać ją w formie ześrutowanej lub gniecionej. W żywieniu koni można stosować również pszenicę, średnio w ilości od 1 do 3 kg. Ma ona działanie mlekopędne i dlatego jest przydatna w żywieniu klaczy źrebnych i karmiących. Przy skarmianiu nadmiernych ilości ziarna pszenicy istnieje niebezpieczeństwo ochwatu, dlatego na pasze częściej przeznacza się otręby pszenne. Mają one właściwości dietetyczne i lekko rozwalniające, dzięki czemu zapobiega się wystąpieniu kolki.
Spośród roślin oleistych najczęściej wykorzystuje się len, czyli tzw. siemię lniane. Zawiera ono dużą ilość substancji śluzowych, których działanie ujawnia się po zalaniu wodą i zagotowaniu – chronią one błonę śluzową przewodu pokarmowego. Siemię lniane w połączeniu z owsem i otrębami pszennymi wykorzystuje się do przyrządzania meszu, który ze względu na właściwości tuczące oraz zasobność witamin i minerałów jest szczególnie polecany koniom o słabej kondycji. Mesz najlepiej podawać na ciepło w postaci gęstej zupy dwa razy w tygodniu.
W czasie chłodów dodatkową porcję energii można dostarczyć za pomocą tłuszczu. Dodatek oleju roślinnego w ilości od 150 do 250 ml pozwala na uzupełnienie brakujących kalorii, które stanowią rezerwę energetyczną. Tłuszcz roślinny zawiera ponad dwa razy więcej energii niż ziarno zbóż. Dzięki temu dodatek lipidów jest skutecznym sposobem na zwiększenie koncentracji energii w dawce, bez zwiększania ilości paszy treściwej. W żywieniu zwierząt można stosować olej słonecznikowy, sojowy, rzepakowy lub lniany.
Żywienie koni zimą – o czym trzeba pamiętać, co i dlaczego należy zmienić?