Aby osiągnąć efekty satysfakcjonujące i zasługujące na uznanie, potrzebujemy czasu i ćwiczeń. To najważniejsze wyzwanie, przed jakim stajemy.
Pragnienie doskonałości
Mierzenie się z różnorodnymi wyzwaniami towarzyszy nam od najmłodszych lat, potrzeba osiągnięć również jest kształtowana już w dzieciństwie. Szkoła wciąż wspiera uczniów, którzy przejawiają zaangażowanie, mają wysokie wyniki, wypełniają polecenia i idealnie wpisują się w model szkoły. Na takich podstawach kształtuje się nasza osobowość. Stajemy się zorientowani na realizację celów, przekonani, że tylko my potrafimy wykonać zadanie najlepiej i robimy wszystko, by faktycznie tak się stało. W takich warunkach granica między sukcesem a porażką jest bardzo cienka. Ponadto może nas cechować zachowawczość, brak skłonności do niepotrzebnego ryzyka. Wówczas pragnienie doskonałości oraz dążenia do perfekcji pojawia się na poziomie nieuświadomionym. 
Perfekcjonizm sprawia, że nie chcemy popełniać błędów, wciąż będziemy czekać na odpowiedni moment i potrzebować więcej czasu. Najczęściej jednak zarówno w życiu, jak i w pracy wymaga się od nas efektów, a osoba perfekcyjna tych efektów nie będzie miała. Może to przypłacić depresją i niskim poczuciem własnej wartości. 
Wrażliwość
Wyzwania, przed którymi stajemy, są niekiedy trudne do spełnienia. Bez względu na skalę własnych osiągnięć możemy mieć wrażenie, że ciągle robimy za mało. Poczucie własnej wartości może być wprawdzie wysokie, ale również chwiejne. To, jak nas postrzegają inni, staje się wówczas niezwykle ważne. W związku z tym koncentrowanie się na krytyce, a nie na słowach uznania, będzie bolączką osoby perfekcyjnej. Ciągłe porównywanie z innymi spowoduje stałe odczuwanie niepokoju, wywoła stres i napięcie, wpędzi w poczucie niekompetencji, niedoskonałości. Wysoka motywacja natomiast sprawi, że taka osoba będzie postrzegana jako poważna, wręcz chorobliwie ambitna.
Jak uporać się z problemem?
Zmiana związana z pracą nad szkodliwym wpływem własnej ambicji wymaga czasu. Jest to kształtowany przez dłuższy czas nawyk, wspierany w procesie uczenia się, dlatego nie zniknie tylko dlatego, że tak postanowimy. Pomocne okaże się wyjście z bezpiecznej rutyny, przyznanie się do słabości i uznanie swojej niedoskonałości, a to wymaga pewnej odwagi. Walka z obsesją na punkcie nienagannego wizerunku jest bolesna i wywoła lęk, jako że kieruje nasze kroki w nieznane obszary reagowania i odczuwania. Niezbędne w tym procesie będą szczerość wobec samego siebie, wnikliwość i otwartość na nowe doświadczenia. Tylko wtedy zagwarantujemy sobie trwałą zmianę funkcjonowania.
Jak poznać siebie?
Ludzie zapytani o to, w czym są dobrzy, z reguły łatwo udzielają odpowiedzi, jednak rzadko jest ona trafna, bo nie znamy siebie aż tak dobrze, jak się nam wydaje. Z większą łatwością powiemy o swoich słabościach i niedostatkach. Jedną z metod poznania własnych atutów jest udzielanie sobie informacji zwrotnych. Metoda ta polega na porównaniu tego, co się wokół nas czy z nami dzieje, z tym, jaki mamy do tego stosunek, jak to odbieramy, jak na nas to wpływa. Chodzi o skupienie uwagi zarówno na tych pozytywnych, jak i negatywnych wydarzeniach.
Aby to zrobić, spisz w zwięzłej formie oczekiwane rezultaty działań lub decyzji, które są dla ciebie ważne. Niech to będzie np. identyfikacja optymalnych warunków do pracy gwarantującej najlepsze efekty. Po kilku miesiącach porównaj notatki z osiągniętymi efektami. Notuj takie kwestie jak napotkane problemy, elementy hamujące działanie, podnoszące poziom energii, inspirujące, dające motywację. Wyniki tej analizy mogą być bardzo pomocne w planowaniu kolejnych działań. Moja osobista analiza pokazała, że do osiągnięcia optymalnych rezultatów potrzebuję zmienności w zakresie podejmowanych czynności zarówno w skali dnia pracy, jak i dłuższej realizacji projektów, jednocześnie preferuję wyciszone warunki do pracy, bez zbędnych bodźców z zewnątrz typu muzyka czy radio. 
„Odczarowanie” perfekcjonizmu
Krok 1.
Spójrz na swoją sytuację z boku. Przeanalizuj przykre doświadczenie związane z dążeniem do perfekcji w taki sposób, by odróżnić fakty od ich interpretacji. Faktem jest, że chcesz zrobić coś najlepiej. Interpretacją natomiast jest to, że ktoś oceni cię negatywnie tylko dlatego, że to, co robisz, idealne nie będzie. Zastanów się, jakie motywy skłoniły cię do podjęcia działania i dlaczego pojawiły się problemy? W przywołanym przykładzie będzie to konfrontacja perfekcji z obawami o ocenę własnej osoby. Co można było zrobić inaczej? Czy możesz poprosić kogoś, żeby ocenił jakość twojej pracy w trakcie, a nie dopiero na końcu całego procesu? Poszukaj argumentów innych niż używane do tej pory. Spisz to, co jest problematyczne, związane z ryzykiem. Być może będzie to dużo emocji i obaw dotyczących poczucia własnej wartości. Użyj do tego celu np. rysunkowego bloku i kolorowych pisaków. Wykonanie dobrych notatek pozwoli odnaleźć źródła paraliżującego cię strachu. Dostrzeżesz, że wiele myśli na temat własnej nieudolności jest wyłącznie wytworem twojego umysłu. Często będą to wydarzenia z przeszłości, które mogły się zatrzeć w pamięci, ale dzisiaj działają jak wzorzec. Z tego powodu ich ujawnienie może być trudne i pracochłonne. Zacznij „odczarowywać” rzeczywistość. Najczęściej to, jak interpretujesz swoje zachowanie, wynika z subiektywnej oceny i patrzenia na siebie wyłącznie własnymi oczami. Weź pod uwagę, że możesz wmawiać sobie własną nieudolność. Taka ocena jest zazwyczaj pozbawiona logicznych racji, emocjonalna, nastawiona na ochronę uwrażliwionego „ja”.
Krok 2.
Zorganizuj wokół siebie grupę ludzi, którzy będą służyć ci wskazówkami: co zmienić w swoim postępowaniu, jak je poprawić, co zacząć robić nowego, co kontynuować, a czego zaprzestać. Refleksja powinna dotyczyć każdej z umiejętności, jaką posiadasz. Często robiąc ich przegląd, możesz uświadomić sobie, które mogą być nieatrakcyjne dla innych, a które wydają ci się akceptowalne. Możesz zapisać te umiejętności na kolorowych kartkach, przyczepić je na tablicy korkowej i przyjrzeć się im z pewnej odległości. Taka perspektywa też zmienia spojrzenie na siebie. Co ważne, otaczanie się ludźmi podobnie ambitnymi i pełnymi zdolności oraz otwartość wobec nich, pokazanie swoich słabych punktów będzie sprzyjać uruchomieniu czegoś bardzo ważnego: inni dzięki twojemu przykładowi mogą zrobić to samo, bo będą mieli szansę uznać niedoskonałość za sprawę akceptowalną. Jak znaleźć takie osoby? Często środowisko, w którym funkcjonujesz, nie będzie wspierać tego typu otwartości. Łatwiej będzie je znaleźć wśród tych, którzy podzielają twoje pasje, funkcjonują w ramach grup zainteresowań, stowarzyszeń albo fundacji. Mają one z jednej strony dużo otwartości na innych ludzi, z drugiej – potrafią zarażać swoją pasją.
box:offerCarousel
Krok 3.
Pozwól sobie na słabości. Na początku będzie to trudne doświadczenie, jednak warto spróbować. Jedną z pomocnych technik może być świadome wystawianie się na sytuacje, które są dla nas całkiem nowe i wymagają zaangażowania: kurs kaligrafii, nauka egzotycznego języka, zapisanie się do klubu recytatorskiego albo chóru. Uświadomienie sobie, że każdy z ludzi kiedyś zaczynał, np. jeździć na rowerze, prowadzić samochód, pomaga zachować dystans do tego, że wspólny śpiew na początku nie każdemu musi wychodzić.
Efekty
box:offerCarousel
Perspektywa tak podjętych działań powinna być długofalowa. Chodzi także o uświadomienie sobie, że zmiana nie będzie magiczna, nie przyjdzie do nas sama i wymaga wysiłku. Czasami trzeba spędzić miesiące przy pracy nad zmianą. Jeśli zapiszemy na ściennym kalendarzu typu planer kluczowe etapy tej pracy, punkty zwrotne czy też chwile słabości, będziemy mogli obserwować postępy, a to motywuje. Osoby ambitne, dążące do perfekcji, wciąż szukające ideału, czekające na najlepszą wersję swoich dzieł, często będą miały poczucie bycia przeciętnymi, co może być dla nich trudne i bolesne. Podjęcie krótkoterminowego ryzyka jest w tych długofalowych działaniach wymagane, jeśli chcemy mieć szansę na odniesienie trwałego sukcesu i pożegnanie perfekcjonizmu, który przyćmiewa radość życia. Zaczniemy osiągać efekty, które będą miały margines niedoskonałości, ale wcale nie będzie rysą na naszym obrazie siebie.
Poradniki rozwoju osobistego są pełne rad, dzięki którym szybko staniemy się mistrzami w każdej dziedzinie. Niestety nie uwzględniają one różnic w naszych predyspozycjach.