Historię o prosiaczku stworzyła Barbro Lindgren. Boluś to rozrabiaka, ale w granicach rozsądku. Z każdej przygody udaje mu się wyjść obronną ręką, co jednak nie znaczy, że nigdy nie przytrafia mu się nic nieprzyjemnego. Historyjki o Bolusiu pokazują, że można wpaść w tarapaty, ale przy odrobinie szczęścia (i oczywiście rozumu), można z nich wyjść cało. A żeby się w nie wpakować najlepiej słuchać się mamy.
Do tej pory na język polski przetłumaczono trzy książeczki o przygodach Bolusia, w oryginale Benny’ego, które można czytać osobno, ale najlepiej wedle daty wydania, bo tworzą całość. Pierwszą z nich jest Ależ, Bolusiu!, następną Ładnie, Bolusiu i na ten moment ostatnią – Chrum, chrum Bolusiu.
Ależ, Bolusiu!
Pierwsza z książeczek o Bolusiu zaczyna się prosiaczkowym problemem – mama robi porządek na jego półeczce i chce wyprać Chrumtaska, ulubioną zabawkę małego Bolusia. Zdenerwowany prosiaczek stwierdza, że musi się wyprowadzić, bo woli żyć po swojemu, a już na pewno nie pozwoli wyprać Chrumtaska. Bierze go pod pachę i rozpoczyna poszukiwania nowego domu. Okazuje się jednak, że to wcale nie jest takie proste. Kiedy już wydaje mu się, że znalazł idealne miejsce dla siebie, musi z niego uciekać, bo zły pan grozi mu urwaniem jego zakręconego ogonka…
Ładnie, Bolusiu!
Bolusiowi urodził się braciszek i mimo że prosiaczek bardzo tego chciał, już przestało mu się podobać. Wolałby mieć smoczek braciszka niż samego braciszka. Postanawia mu go zabrać. I chociaż inne dzieci się z niego śmieją (nawet mama stwierdziła, ze jest już na niego za duży) – nie zniechęca go to. Dopóki nie pojawiają się klawe knurki w piłkarskich korkach, które chcą mu dać w ryjek...
Chrum, chrum Bolusiu!
Braciszek Bolusia już podrósł i mogą razem chrumkać na dworze. Postanawiają wiec wybrać się nad sadzawkę. Oczywiście biorą ze sobą Chrumtaska. Nad sadzawką są już klawe knurki, znajomy pies i Klara, która okazuje się potem jeszcze lepsza i bardziej pomocna niż by się wydawało. Mama Bolusia i braciszka mówiła, żeby uważali i nie wpadli do sadzawki, ale wedle zasady jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz, dzieci musiały przekonać się na własnej skórze...
Zabawny język książeczek to coś, co czyni czytanie ich przyjemnym nie tylko dla dzieci, ale i dla rodziców. W tekście znajdują się nawet sformułowania, mające jeszcze jeden sens, który odkryją tylko dorośli czytelnicy.
Nie sposób nie wspomnieć o ilustracjach – książeczki mają bowiem więcej obrazków niż tekstu. Kreska Olofa Landströma doskonale współgra z opowieściami Lindgren. Urwis Boluś strzela rożne minki albo bierze nogi za pas w równie uroczy sposób, w jaki opisane są jego przygody. Obrazki są także szczegółowe, można się przyjrzeć, co takiego dzieje się jeszcze na drugim planie – kto dzisiaj przyszedł do przedszkola albo ile kartofli na patyku ma na półce Boluś.
Pod płaszczykiem zabawnych i uroczych historii o Bolusiu, braciszku i Chrumtasku, kryją się opowieści o tym, że dużo dzieci przeżywa podobne dramaty, które dorosłemu mogą wydawać się małe, ale z dziecięcej perspektywy są przecież całym światem – układanie rzeczy w innym porządku, niż by się chciało, konieczność wrzucenia do pralki ukochanej zabawki (a przecież to nie tylko zabawka, zabawki też myślą i czują i są przyjaciółmi, prawda?), konieczność rozstania się ze smoczkiem, pierwsza bójka czy pierwsze zauroczenie. Na bazie Bolusiowych przygód można stworzyć rozwiązanie takiego problemu, przedyskutować je z dzieckiem. Co ważne – Boluś nie jest do końca wzorem do naśladowania, jest uroczym urwisem, co sprawia, ze wszyscy lubią chrumkać z Bolusiem.
Źródło okładki: www.zakamarki.pl
Boluś jest sympatycznym, małym prosiaczkiem, który mieszka razem ze swoją mamą i z małym braciszkiem. Boluś jest podobny do wszystkich innych małych prosiaczków... znaczy dzieci. Lubi sobie pochrumkać na dworze, nie chce, żeby mama sprzątała jego rzeczy i robi to, czego robić mu nie wolno. Przy tym jest tak uroczy, że czytanie z dziećmi książeczek o Bolusiu to przyjemność nie tylko dla rówieśników tytułowego bohatera, ale i dla dorosłych.