Komfortowe ogrzewanie domu to nie tylko kwestia źródła ciepła, liczy się także odpowiedni dobór grzejników do każdego pomieszczenia. Grzejniki podłogowe mają tę zaletę, że rozprowadzają ciepło równomiernie po całym pomieszczeniu – są również niewidoczne. Sposób ich montażu nie jest skomplikowany, trzeba jednak pamiętać o kilku ważnych zasadach w sposobie układania pętli grzewczych. Przeczytaj:
Układanie pętli grzewczych
Układ ślimakowy ogrzewania podłogowego
Układ meandrowy ogrzewania podłogowego
Rozstaw rur grzejnych ogrzewania podłogowego
Decyzję o wykonaniu wodnego ogrzewania podłogowego najlepiej podjąć na etapie projektowania domu. Wynika to z faktu, że w projekcie branży architektonicznej musimy uwzględnić dodatkową grubość wylewki, która będzie pełnić funkcję płyty grzewczej. Wpływa ona również na wysokość pomieszczeń, która musi zostać skorygowana wraz z wysokością osadzenia okien balkonowych. W projekcie budowlanym projektant instalacji sanitarnych dobiera również właściwie średnice rur grzejnych, rozstaw, a także długość obiegów grzewczych – zależą one w dużym stopniu od izolacji cieplnej przegród zewnętrznych. Im gorsza izolacja, tym więcej metrów bieżących rury ogrzewania podłogowego musi się znaleźć w pętli grzejnej. 
Należy również ustalić z projektantem, w których pomieszczeniach znajdą się elementy trwałej zabudowy, ponieważ tam nie układa się podłogówki – z powodu braku możliwości odprowadzenia ciepła do pomieszczenia. W kuchniach dotyczy to miejsc, w których będą stały szafki lub urządzenia kuchenne. Podobnie jest w łazienkach – nie robi się ogrzewania podłogowego pod wannami, szafkami podumywalkowymi lub prysznicami z brodzikiem. 
Układanie pętli grzewczych
Warunkiem prawidłowej pracy grzejnika podłogowego jest właściwe ułożenie rur grzewczych – dlatego w technice instalacyjnej stosuje się układy ślimakowe i meandrowe. Sposób, w jaki zostanie ułożona pętla grzewcza, nie wpływa na ogólną wydajność cieplną grzejnika podłogowego w pomieszczeniu – ma jednak znacznie, które strefy pomieszczenia będą się nagrzewać najszybciej.
Układ ślimakowy
W układzie ślimakowym mamy do czynienia z równomiernym rozkładem temperatury w pomieszczeniu, ponieważ przewody zasilające i powrotne ułożone są obok siebie. Składa się ona z pętli układanych obwodowo, biegnących w kierunku środka pomieszczenia. Dobrze nadaje się do pomieszczeń, w których strefy brzegowe występują w nieznacznym stopniu (np. hol czy łazienka wewnątrz mieszkania).
### Układ meandrowy 
W układzie meandrowym rozkład temperatury podłogi jest zmienny. Temperatura oddawana przez podłoże jest najwyższa w miejscu początku pętli i obniża się wraz z odległością od ściany na skutek schłodzenia. Dlatego początek wężownicy meandrowej należy układać przy przegrodach o największych stratach ciepła – wzdłuż ściany zewnętrznej, okna balkonowego itd. Rozstaw pętli w sąsiedztwie przegród zewnętrznych powinno się również zagęszczać, tworząc tzw. strefy brzegowe – układamy tam rury z mniejszym rozstawem.
Rozstaw rur grzejnych
Ogrzewanie podłogowe układamy z różnym rozstawem rur, standardowe odległości wynoszą 15, 20 i 25 cm – natomiast w strefach brzegowych rozstaw wężownicy zwęża się do 10 cm. Optymalny rozstaw rur ogrzewania podłogowego powinien zostać dobrany w oparciu o wymaganą obliczeniową temperaturę pomieszczenia (pokoje dzienne i sypialnie np. 20 st. C, łazienki 24 st. C), temperaturę wody zasilającej i materiału wykończeniowego posadzki (np. drewno, płytki). Najczęściej spotykanym rozstawem rur w ogrzewaniu podłogowym jest rozstaw 20 cm – jeśli planujemy obniżyć temperaturę wody zasilającej lub wykończyć podłogę materiałem o wysokim oporze cieplnym (np. parkietem), wówczas należy rozważyć mniejszy rozstaw rur. Pamiętajmy jednak, że finalne parametry dotyczące ogrzewania podłogowego powinny znaleźć się w projekcie branżowym – im więcej szczegółów w projekcie, tym lepiej dla przyszłego wykonawcy.
Ogrzewanie podłogowe w domu – w układzie meandrowym czy ślimakowym?