Gatunek survival horrorów został zapoczątkowany dawno temu, choć większości graczy kojarzy się głównie z Resident Evil na konsole i komputery PC. Czasem jednak pojawiają się tytuły, które potrafią przyprawić graczy o siwe włosy. Czy tak jest z najnowszym The Evil Within 2? Pierwsza część The Evil Within była świetna. Nic dziwnego, że wielu miłośników pierwowzoru, dowiadując się o kontynuacji i sporej zmianie mechaniki gry, miało ogromne obawy. Czy uzasadnione? Teraz, patrząc z perspektywy gracza, który „spróbował” dwójki, mogę śmiało stwierdzić, że nie. Owszem, miejscami gra jest zupełnie inna od poprzednika, ale z drugiej strony czerpie z jedynki wszystko to, co najlepsze, doprawiając całokształt naprawdę ciekawymi rozwiązaniami.
Kontynuacja historii. Czy na pewno?
Zazwyczaj, aby kontynuować historię przedstawioną w grze, należało najpierw poznać jej poprzednią część. Również w przypadku The Evil Within 2 jest to wskazane, ale nie jest konieczne. Jeśli ktoś nie grał w jedynkę, może śmiało odpalić dwójkę, jedynie poznając zarys fabuły wcześniejszej części. Ale uwaga! Jeśli już skończycie dwójkę i zechcecie wrócić do pierwszej części, by lepiej poznać losy głównego bohatera, z pewnością odczujecie pewne rozczarowanie.
Prawie otwarty świat?
Główny bohater, któremu zginęła (jak się okazuje, nie do końca…) córka, wpada do systemu STEM, czyli swego rodzaju wirtualnej rzeczywistości na wzór Matrixa. Po krótkim wprowadzeniu trafiamy do niewielkiego miasteczka Union, po którym możemy swobodnie się poruszać. Miasteczko to trochę przesadzone określenie, bowiem to zlepek zaledwie kilku ulic i zabudowań. Na szczęście to tylko początek, gdyż w późniejszych etapach gry znajdziemy się w innych, dość ciekawych lokalizacjach.
Nawet gdy zauważymy potwora z oddali, nie jesteśmy skazani na konfrontację. Możemy przemknąć niezauważeni, co wprowadza atmosferę napięcia i podnosi adrenalinę. Możliwość unikania lub odkładania walki na później nieco ułatwia grę i uspokaja atmosferę. Na szczęście twórcy są mistrzami w kreowaniu grozy i po kilku godzinach w otwartym świecie serwują kilka naszpikowanych emocjami chwil. Błądzenie po ciemnych kanałach z maszkarami w okolicy? Bardzo proszę!
Walka z własnym strachem
Pojedynki z potworami są bardzo wciągające i emocjonujące. Co więcej, nie zawsze musimy decydować się na bezpośrednie starcie. Ba! Niekiedy skradanie się i eliminowanie wrogów po cichu jest wskazane. Oszczędza to amunicję i pozwala dotrzeć do celu, nie zwracając na siebie uwagi większej grupy przeciwników.
W większości przypadków mocno trzymamy się jednak wątku fabularnego i czujemy, że gra prowadzi nas po sznurku, ale od czasu do czasu oferuje niebanalny przerywnik w postaci teleportacji do bardzo klimatycznej lokacji (np. opuszczonego szpitala). Takie odskocznie od i tak ciężkiego klimatu są bardzo miłym urozmaiceniem.
Mimo że nasz bohater nie jest herosem, który potrafi wyjść cało z każdej sytuacji, to dość pokaźny arsenał różnego rodzaju broni sprawia, że czujemy się pewnie i z przyjemnością eliminujemy kolejnych wrogów, stosując różnorakie sposoby. Rzucanie toporkami, strzały z broni palnej, korzystanie z noży – trudno się nudzić.
To nie rajska wyspa, tu musi być ponuro
Oprawa wizualna jest dość nierówna. Nie zachwyca, nie zapiera tchu, ale buduje klimat i ponurą wirtualną rzeczywistość. Niektóre lokacje są nieco ubogie i zbyt oczywiste, trochę oklepane i znane z filmów klasy B, ale z drugiej strony gra nie oszukuje i nie stara się być czymś innym – to po prostu prosty, straszny horror. Na szczęście, gdy zagłębimy się w rozgrywkę, czeka nas prawdziwa uczta nie dla oczu, lecz na pewno dla zmysłów i skołatanych nerwów.
Strach się bać…
The Evil Within 2 to gra solidna. Oferuje bardzo dużą dawkę intensywnych emocji dla miłośników horrorów. Gra w słuchawkach i w ciemnym pokoju sprawia, że na głowie przybywa siwych włosów, a ciało pokrywa gęsia skórka. Jest po prostu strasznie. Na szczęście to straszenie nie jest banalne i nachalne, ale przemyślane i wplecione w ciekawą fabułę. Grafika nie jest najmocniejszą stroną gry, ale potrafi zafascynować, zaś niektóre sceny zapadają w pamięć na bardzo długo.
Plusy:
1) Niesamowity klimat z pierwszej części.
2) Kontynuacja niezłej fabuły.
3) Potrafi naprawdę przestraszyć.
4) Częściowo otwarty świat urozmaica grę.
Minusy:
1) Grafika mogłaby być lepsza.
2) Przeciwnicy mogliby być lepiej dopracowani.
Gra ukazała się na komputery PC oraz konsole nowej generacji – Xbox One i Play Station 4.
Wymagania sprzętowe The Evil Within 2
Rekomendowane wymagania: 
* Procesor: Intel Core i7-4770 3.4 GHz/AMD Ryzen 5 1600X 3.6 GHz, 
* Pamięć: 16 GB RAM, 
* Karta grafiki: 6 GB GeForce GTX 1060/8 GB Radeon RX 480 lub lepsza, 
* Dysk: 40 GB HDD, 
* System operacyjny: Windows 7/8.1/10 64-bit.
Minimalne wymagania:
* Procesor: Intel Core i5-2400 3.1 GHz/AMD FX-8320 3.5 GHz, 
* Pamięć: 8 GB RAM, 
* Karta grafiki: 2 GB GeForce GTX 660/Radeon HD 7970 lub lepsza, 
* Dysk: 40 GB HDD, 
* System operacyjny: Windows 7/8.1/10 64-bit.
Źródło okładki: theevilwithin2.bethesda.net
The Evil Within 2 - recenzja