Klasyka w służbie satyry
Terry Pratchett sam przyznawał, że pierwszy tom cyklu Świata Dysku napisał „troszeczkę dla żartu”. Później jednak w jego książkach zaczęły się już pojawiać całkiem poważne przesłania i zarzuty. Autor często odwoływał się do historii już znanych – z literatury czy z podręczników – i przeinaczał je w taki sposób, by zachowały swoje ogólne założenia, ale jednocześnie – by znalazło się w nich miejsce na kilka postaci ze Świata Dysku wraz ze wszystkimi kłopotami, które takie rozwiązanie niesie za sobą.Tym razem pod ostrzałem Pratchettowskiego pióra znalazł się „Upiór w operze”. Podobnie do oryginału mamy tu do czynienia z operą i jej tajemniczym mieszkańcem. Być może cała historia powtórzyłaby się co do nuty, ale jeden – znaczący – drobiazg może sprawić, że stanie się inaczej. Tym drobiazgiem jest Agnes o niesamowitym głosie.
Do tanga trzeba dwojga, a do sabatu – trzech
Jednak wyjątkowość Agnes polega nie tylko na tym. Jest ona bowiem również czarownicą. W tym konkretnym przypadku jest także bardzo potrzebną czarownicą. W odległym Lancre Babcia Weatherwax wydaje się nie być w najlepszym humorze, a Niania Ogg obawia się, że jej przyjaciółka mogłaby popełnić jakieś głupstwo. Uznała więc, że najlepszą pomocą mógłby być sabat, ale do tego potrzebna jest trzecia czarownica. Nie nazwałbym „Maskarady” parodią „Upiora”. To historia sięgająca trochę głębiej i pokazująca, jak bardzo możemy stworzyć samych siebie, a jednocześnie podkreślająca, jak mocno wpływają na nas czynniki zewnętrzne. Okazuje się, że – w pewnych konkretnych warunkach – wcale nie jest tak trudno wpaść w obłęd czy próbować naśladować kogoś, kim nie jesteśmy i tak naprawdę raczej nie chcielibyśmy być. Osoby niewprawione w lekturę Świata Dysku mogą mieć odczucia delikatnego zagubienia, bo akcja i zawiązuje się na kilku poziomach, a wątki intensywnie się przeplatają.Oczywiście mamy tu też – typową dla Pratchetta – mieszankę humoru i kryminalnych zagadek. Śmierć – jedyny bohater występujący w prawie wszystkich częściach Świata Dysku – nie może narzekać na brak pracy. Całość otulona jest aurą Opery i Nieśmiałego Gotyku – które silnie prowokują do wyrażenia własnego charakteru. W książkach Terry’ego Pratchetta najczęściej kończy się to inaczej, niż ktokolwiek mógłby sobie tego życzyć.Zazwyczaj nie jestem obiektywny w polecaniu książek tego autora. Przyznam jednak, że do „Maskarady” byłem nastawiony dość sceptycznie. Sir Terry po raz kolejny bardzo przyjemnie mnie zaskoczył. Dlatego nawet nie będę próbował zmieniać swoich nawyków. Po prostu – przeczytajcie „Maskaradę”. Książka dostępna jest także w formie elektronicznej w formatach EPUB i MOBI za ok. 22 złote.
Zobacz także inne książki Terry'ego Pratchetta.
Źródło okładki: www.proszynski.pl
„Maskarada” to książka o wielkim i spełnionym śnie – takim amerykańskim śnie o sukcesie. Choć tak naprawdę to bezpieczniej byłoby powiedzieć, że nie amerykański, tylko ankh-morporski i niekoniecznie o sukcesie, lecz raczej o przetrwaniu. I jeszcze o duchu (w operze i poza nią) i słów kilka o obłąkaniu.