Na własną rękę
Czy agent ma prawo podejmować jakieś akcje na własną rękę, nie informując o niczym swoich przełożonych? Wydawałoby się to dość absurdalne, ale co w sytuacji gdy ma podejrzenie, że nawet na najwyższych szczeblach w samych służbach mogą znajdować się ludzie uwikłani w jakieś ciemne sprawy albo wręcz pracujący dla obcych państw. Taki właśnie jest punkt wyjścia – bohaterowie prowadzą swoją grę, ale nie dla własnych zysków, tylko szukając rozwiązania kryzysu, jaki nadciąga. W Polsce zbliżają się przecież wybory, a im większy przed nimi zapanuje chaos, tym większe korzyści mogą przy okazji osiągnąć obce mocarstwa.
Kto mówi prawdę, a kto kłamie?
Wywiady cały czas prowadzą ze sobą grę – wiedzą, że walka toczy się nawet nie o to, by na swoim terenie wyeliminować działania przeciwnika, bo to niemożliwe, ale chodzi o to, by go zmylić, osłabić, podsuwać błędne tropy. Podwójni agenci, fałszywe przejścia na drugą stronę, werbowanie, eliminowanie zdrajców, szantaż to nic zaskakującego, a najtrudniejsze jest to, że oprócz planowania własnych posunięć, musisz jeszcze przewidzieć kolejne kroki przeciwnika. I tak to właśnie jest w „Niepokornych” – Popowski obiecuje ujawnienie siatki rosyjskiej w Polsce, ale przecież równie dobrze to wszystko może być prowokacją wymierzoną w nasze służby i władze, które się skompromitują. Czy zaufać i pomóc mu wydostać jego ukochaną z Moskwy, jak go sprawdzić, jakie będą następne posunięcia Rosjan – o tym cały czas myślą bohaterowie, ale i zastanawia się czytelnik.
A politycy i tak wszystko zmarnują
Severski wie, o czym pisze – sam przez lata był oficerem wywiadu, więc historie, które przelewa na papier nie są tak zupełnie wyssane z palca. Stąd też mocno realistyczne uwarunkowania, w jakich funkcjonują bohaterowie: brak zrozumienia przełożonych, czasem błędne decyzje, stosunki polityczne, które potrafią zniweczyć sukces gry wywiadowczej, nie docenianie zdobytych informacji. To nie jest praca jak ta ukazana w filmach, gdzie wraca się z misji, dostaje ordery i żyje na poziomie milionera, zbierając siły do kolejnej akcji. Tu jest szara rzeczywistość, która nieraz zgrzyta i rodzi frustrację. Za to właśnie czytelnicy kochają też autora. Agenci robią swoje nie dla polityków i kariery, ale dla kraju, i ten aspekt też fajnie buduje pewien pozytywny obraz, który może zaprocentować nam w przyszłości. Może po takich lekturach zrodzą się jakieś nowe talenty?
Sukcesu by nie było, gdyby Severski tak świetnie nie pisał – wątki się przeplatają, napięcie rośnie, spora liczba postaci sprawia, że intryga wydaje się mocno powikłana, a misja chwilami prawie niewykonalna. A potem jeszcze doskonały finał. O tak! „Niepokorni” to naprawdę niezła lektura! I zdaje się, że to jeszcze nie koniec cyklu.
Nad wersję papierową przedkładacie e-booki? Allegro i tu może służyć pomocą: wersję MOBI albo EPUB znajdziecie za około 30 złotych. 
Zobacz także inne książki Vincenta Severskiego.
Źródło okładki: www.czarnaowca.pl
Vincent V. Severski zelektryzował polskich czytelników serią o funkcjonowaniu wywiadów. Trzy tomy, czyli „Nieśmiertelni”, „Nielegalni” i „Niewierni”, wygrywały wszystkie rankingi sprzedaży oraz popularności i na szczęście autor nie zakończył na nich losów swoich bohaterów. „Niepokorni” to czwarta część kryminalno-szpiegowskiego cyklu i w ścisłym sensie kontynuacja pewnych wątków, które czytelnicy poznali wcześniej. Czy to uniemożliwia jej lekturę, jeżeli nie czytało się poprzednich części? Ano wcale nie, choć na pewno więcej frajdy będą mieli znający całość.