Dwudziesty tom długo wyczekiwanej kontynuacji, czyli „Wnuczka do orzechów”, jest kolejnym spotkaniem z rodziną Borejków, choć nie ze wszystkimi i niemal prawie w ogóle nie odnajdziemy w nim tak już rozpoznawalnej w literackim Poznaniu ulicy Roosevelta.
Wsi spokojna, wsi wesoła?
A nawet jeżeli na chwilę wstąpimy do znajomego poznańskiego mieszkania zagraconego książkami, to już tylko po to, by razem z seniorami rodu ponownie przenieść się na wieś i odkryć z dużym pobłażaniem, jak ukochany dotąd Poznań stał się dla rodziny miejscem nieznośnym, głośnym i burzącym spokój.
„Wnuczka do orzechów” to pochwała wsi i próba ukazania jej sielankowego oblicza. Są zatem spokojne poranki, jest obfitość jedzenia, pogoda zmieniająca to miejsce w raj, wreszcie: ludzie nawet zdają się być jacyś cieplejsi, skłonni do pomagania i zmieniania się na lepsze.
Wakacje od wegetarianizmu?
W tym tomie, podobnie jak w tomach poprzednich, główną bohaterką jest nastoletnia dziewczyna, którą tym razem jest urocza Dorota Rumianek, mieszkanka ślicznej małej wsi podpoznańskiej, którą z Borejkami połączy pojawienie się w jej życiu Idy. Ida z impetem, mimo uszkodzonej nogi, wkracza w życie Doroty i jej opiekunek, by poznać historię swojej młodej wybawczyni, a także zdecydować, że czas na małe wakacje. Od pracy, od rodziny i od wegetarianizmu.
Nie wiem, czy Małgorzata Musierowicz, pomyliła wegetarianizm z dietą odchudzającą, czy też może wegetarianizm Idy potraktowała jako swego rodzaju rekwizyt powieściowy, dość, że trudno nie zatrzymać się nad nagłą decyzją Idy, którą skusił zapach… boczku.
Powieść dla zdecydowanie starszych „dziewcząt”
Oczywiście jak w każdej powieści Małgorzaty Musierowicz jest tu miejsce na powoli rozwijającą się wielką miłość czy filozoficzne dysputy przy posiłkach rodziny Borejków, przebywających w tym samym czasie, co Ida, na długich wakacjach u Patrycji. Jak wątek miłosny można pozostawić głównie dla młodszych dziewcząt, choć mogą być znużone długością i dziwnością zalotów oraz finałem jak z bajki, tak rozmowy przy stole po raz kolejny są popisem zarówno erudycji, jak i brakiem wyczucia realizmu.
Patriarchalny ton wypowiedzi Ignacego Borejko, złote myśli członków rodziny, wreszcie bardzo dorosłe i dojrzałe myślenie najmłodszego pokolenia w tej rodzinie wydaje się być echem jakiejś odległej, zamierzchłej epoki, tudzież snem wyśnionym autorki. Czar i urok takich rozmów i tradycji może bardziej trafiać do starszych czytelniczek autorki.
Pewne książki kocha się pomimo
Mankamenty najnowszej powieści Musierowicz będą widoczne dla każdego czytelnika w zasadzie od pierwszych stron. Uderza spora ilość udziwnień stylistycznych, uderza archaizm zachowań, stylu myślenia bohaterów, a nawet w pewnych momentach języka. A jednak każda czytelniczka, która jak ja wychowała się na „Jeżycjadzie”, odnajdzie we „Wnuczce do orzechów” swoje dawne odczucia.
Ponieważ wielbicielka Małgorzaty Musierowicz przeczyta tę książkę znowu za szybko, znowu się zdenerwuje, że dwa lata czekania, a lektury zaledwie na dwie godziny, być może w myślach nieco spostponuje autorkę za wszystko, co jej się nie spodobało, a następnie dołączy ten tom do dziewiętnastu innych, stojących od lat na półce. Pewnych ludzi, pewne książki i pewnych autorów kocha się po prostu pomimo.
Zobacz także inne książki Małgorzaty Musierowicz.
Źródło okładki: www.akapit-press.com.pl
Zaczęło się w latach siedemdziesiątych, toteż jej pierwsze wielbicielki mają już dorosłe dzieci. Oznacza to, że mamy już dwa pokolenia czytelniczek „Jeżycjady”, bo to przechodzi jak geny, z rodziców na dzieci. I choć nie da się ukryć, że zmieniła się zarówno sama autorka, jak i jej cykl, tak nie można odmówić jej pewnego uroku, który ciągle jeszcze potrafi zaczarować nawet starsze czytelniczki. Aczkolwiek z tomu na tom zaczynam mieć obawę, że niedługo już tylko te starsze.