A schemat ten ma dokładnie ten sam przebieg, dodatkowo na początku każdego tomu otrzymujemy dokładne streszczenie fabuły. Zachodziłam w głowę, skąd w ogóle zapotrzebowanie później na przeczytanie reszty…
Stage Dive
Spróbujmy jednak to prześledzić. Podobno w każdym szaleństwie jest jakaś metoda, zapewne tutaj można również doszukać się jakiegoś głębszego dna. Można? Spójrzmy: oto młoda dziewczyna budzi się w nieznanej sobie łazience. Zna to uczucie, więc rozpoznaje, że jest na kacu. Nie rozpoznaje jednak w ogóle chłopaka, który leży obok niej. Wydaje się, że Evelyn ma za sobą co najmniej historię jak w „Kac Vegas”, oto bowiem szybko się okazuje, że ów chłopak jest gwiazdą słynnego zespołu Stage Dive. Oraz jej mężem.
Cały pech polega na tym, że Evelyn w ogóle nie pamięta, że poznała chłopaka, a co mówić o jakimś ślubie? Do tego wiadomość o zaobrączkowaniu słynnego gitarzysty obiega świat z prędkością błyskawicy i wywołuje nagonkę paparazzi na dziewczynę. Zamiast dać sobie chwilę na przemyślenie sytuacji, Ev musi się szybko ewakuować, zamiast dać sobie czas na szybki rozwód i wyprostowanie wszystkiego, co się pokomplikowało w jej życiu, Evelyn wyjeżdża z Davidem, uciekając przed napierającą na oboje rzeczywistością. Czy to na pewno jest dobry pomysł?
Szybki ślub, szybkie zakochanie…
Oczywiście dziewczynę dopada mnóstwo wątpliwości. Nie wie, jak traktować Davida, nie wie, jak się odnaleźć w jego pięknym i dużym domu, do tego nie wie, jak porozmawiać ze swoimi zdenerwowanymi rodzicami… Jak się nie dać zwariować w takiej chwili? Rzecz jasna można próbować wiele kombinacji, jest cała masa możliwych scenariuszy dla tej sytuacji, ale Ev… cóż, nagle odkrywa, że zakochała się w Davidzie.
Podobnie jak szybki był ślub, tak szybko ewoluuje relacja dwójki młodych ludzi. Od zupełnie obcych sobie osób do małżonków, przez ponowną obcość i wreszcie… Czy to się może udać? Oczywiście tutaj wszystkie odpowiedzi są bardzo proste do udzielenia. Oczywiście, że może się udać! I teraz ponownie w głowie rodzi się pytanie: ile frajdy może przynieść czytanie tak oczywistej fabuły? A ile może ona nieść ze sobą niedobrego przy okazji? Otóż: wiele.
Zła literatura, złe schematy
W samym schemacie nie ma nic złego. Na dobrą sprawę każdy gatunek literacki jest schematyczny. W kryminale jest zagadka do rozwiązania, w powieści egzystencjalnej otrzymujemy garść refleksji, w romansie na pewno wygra miłość. Jednakże osobliwy schemat, jaki proponuje Kylie Scott, jest z lekka zatrważający. Ona to dziewczyna na ogół bardzo porządna, co najwyżej miała jednego poważnego partnera w swoim życiu, a jednocześnie niezbyt ogarnięta życiowo. On dotychczas playboy i lovelas, do tego oczywiście bogaty i w pełni zdolny, by przejąć jej finansowe problemy. Albo kupić wielki, obrzydliwie wielki pierścionek zaręczynowy.
Innymi słowy cały tzw. schemat „kopciuszkowy”, co jak się okazuje, dopiero pokazane z męskiej perspektywy obnaża absurd takiej fabuły. Dlaczego taki schemat nadal zyskuje uznanie? Skąd się bierze popularność takiej literatury? A to jest właśnie ową zagadką, którą chętnie bym rozjaśniła z innymi czytelniczkami tego typu książek. Dlatego sięgnijcie po „Lick. Stage Dive” i podyskutujmy. Najchętniej w ogóle założyłabym kobiecy klub książkowy i wzięła wszystkie „kopciuszkowe” historie pod lupę. Tymczasem trzeba wyrobić sobie opinię o tej właśnie pozycji. A dodać trzeba, że całość jest zaplanowana jest na tetralogię, więc warto rozplanować sobie odpowiedni czas na lekturę. Klub dyskusyjny uważam za otwarty.
Źródło okładki: www.editio.pl
Czterech muzyków. Cztery historie. Każda ma mieć w sobie nutę czegoś innego, pierwiastek oryginału i przynosić czytelniczkom całą gamę emocji z każdą przeczytaną stroną. Każda ma być osobną opowieścią. Każda z nich jednak niesie ze sobą oklepany schemat.