W większości gier wcielamy się w bohaterów. Jednostki ponadprzeciętnie silne, zdolne stawić czoła setkom oponentów i wyjść ze starcia bez szwanku. To od nas zależą losy świata. „The Last of Us” jest pod tym względem inne. Heros mimo woli
W „The Last of Us” wcielamy się w Joela – zmęczonego życiem najemnika, który próbuje przetrwać w świecie zniszczonym przez tajemniczy wirus, za sprawą którego ludzie oszaleli i zmienili się w stwory na kształt zombie. Ludzkość chroni się w enklawach, a resztki rządu przy wsparciu sił militarnych próbują zachować pozory porządku.
Nie wszystkim podoba się jednak status quo. Świetliki – frakcja rebeliantów – wierzy, że uda się znaleźć lekarstwo na chorobę. Kluczem do antidotum ma być mała dziewczynka imieniem Ellie.
Relacja miłość-nienawiść
To właśnie relacja między Joelem a nastolatką, którą przyjdzie mu się opiekować, jest główną siłą rozgrywki. Po zapowiedziach i okładce spodziewamy się ckliwej opowieści o niewinnej dziewczynce i jej dzielnym obrońcy. Nic bardziej mylnego.
Joel zaczyna chronić Ellie wyraźnie wbrew swojej woli i wcale się z tym nie kryje. Z kolei nastolatce daleko do słodkiej – ma niewyparzony język, trudny charakter i buntowniczą naturę. Jeżeli spodziewasz się postaci podobnej do Elisabeth z „Bioshock: Infinite”, srodze się zawiedziesz.
Nasz protagonista również nie należy do aniołków. Jest bezwzględny, chwilami okrutny, ma nieciekawą przeszłość. Gotowy na wszystko, by przetrwać. Za zasłoną twardziela kryje się jednak zraniona osobistą tragedią dusza. Zdecydowanie kreacja postaci to najsilniejszy punkt „Last of Us”.
Monotonia rozgrywki
Dzięki wyrazistym bohaterom wybaczamy grze inne błędy, których, nie da się ukryć, jest sporo. Rozgrywka na dłuższą metę potrafi być monotonna. Sprowadza się do kilku szablonowych działań.
Potrafi być też emocjonująca: design zarażonych jest świetny, one same potrafią załatwić nas jednym ciosem (fantastyczne, klimatyczne klikery). Historia rozwija się niesamowicie powoli i akcja dopiero pod koniec nabiera autentycznego tempa.
Dobra opowieść
Wszystkie wady bledną jednak wobec kluczowej zalety: emocjonalności. Choć operuje prostymi chwytami, „The Last of Us” jest na tyle przekonująco ukazana, że przeżywamy bardzo mocno wydarzenia na ekranie. Tak jak w telewizyjnej reklamie, w której gracz z każdą chwilą przemieniał się w Joela, tak i my zaczynamy się troszczyć o losy bohaterów. Ta gra to przeżycie i chociażby dlatego warto w nią zagrać.
Źródło okładki: www.naughtydog.com
„The Last of Us” – recenzja