Po czterech tomach opowiadań inkwizytor Mordimer Madderdin zaskarbił sobie sympatię sporej grupki fanów, którzy wypatrywali kolejnych tomów wydawanych przez Fabrykę Słów. „Ja, inkwizytor. Wieże do nieba” jest pierwszym z 5 tomów poświęconych młodemu Mordimerowi. Co zrobić, by zostać inkwizytorem?
Jak się okazuje, samo ukończenie Akademii niewiele jeszcze zmienia w życiu jej absolwenta – musi on jeszcze przejść coś w rodzaju praktyk pod okiem jakiegoś mistrza. Niestety, Madderdin ma cholernego pecha: jego opiekun i nauczyciel Knotte to łajza, jakich mało – pijanica, leń, a w dodatku robi, co może, by swoim uczniem pomiatać i odebrać mu wszelką nadzieję na pozytywną opinię. Nasz bohater zaciska zęby, robi wszystko, co mu rozkazano, i tylko w sercu obiecuje, że kiedyś za te wszystkie poniżenia zemści się okrutnie.
Stara się też tak dobrze, jak tylko potrafi (a przy takim mentorze nie jest to trudne), pokazać, że jednak ma umiejętności, inteligencję, zapał i wiarę, które powinny mu zapewnić upragniony tytuł.
Bardziej detektyw niż fanatyk
Takiego właśnie Piekara przedstawia nam Mordimera w pierwszej części książki – ambitny żółtodziób, który wciąż wiele się musi nauczyć, ale już przejawia całkiem spory talent do rozwiązywania zagadek. Tak, tak. U Piekary rolą inkwizytora jest oczywiście śledzić odstępstwa od wiary, tępić magię i zabobony, ale dużo częściej przychodzi mu tropić zbrodnie i występki dużo bardziej przyziemne. Tam, gdzie ludzie czują się bezradni, wzywają na pomoc właśnie ich. Któż inny potrafiłby tak skutecznie wyciągnąć zeznania od każdego przesłuchiwanego? Mniej jest więc tu fantastyki, a więcej kryminału, ale czarny humor, tak charakterystyczny dla tego autora, na szczęście nie znika. Pierwsza minipowieść, czyli „Dziewczyny Rzeźnika”, dzięki temu po prostu lepiej się czyta, druga (tytułowa), gdy Mordimer ma już swój upragniony tytuł, może się trochę dłużyć, choć pomysł na spór architektów o budowę doskonalszej katedry wydaje się dużo ciekawszy niż seryjny morderca polujący na młode dziewczyny.
Równie ciekawe tło
W pomyśle Piekaryciekawy jednak jest nie tylko główny bohater i jego przygody. Myślę, że większość czytelników w każdej kolejnej powieści próbuje odnaleźć więcej informacji o wymyślonym przez niego świecie, a te sączy on niestety powoli. To alternatywna wersja historii – akcja tej serii dzieje się w średniowieczu, gdy zakon Miecza Pańskiego potrafi wchodzić w konflikty nawet z samym papieżem, ale dużo ważniejsze są jego źródła. Nauka o tym, by wiarę krzewić nawet siłą, nie bierze się bowiem u tego autora znikąd, ale wynika wprost z nauk samego Chrystusa, który zszedł z krzyża, złapał za miecz i poprowadził swoich zwolenników na Rzym, niosąc płacz i pożogę wszędzie tam, gdzie nie chciano przyjąć chrześcijaństwa. Wciąż zapowiadana jest powieść o tych wydarzeniach, ale póki co autor wciąż wykorzystuje inne pomysły, może zbierając siły, by zmierzyć się z tymi, którym ta wizja wydaje się – delikatnie mówiąc – kontrowersyjna.
Pamiętajmy o tym, że to tylko zabawa realiami historycznymi, więc nie ma co się oburzać na Piekarę za jego czarny humor, sporą dawkę przemocy i złośliwości na temat duchowieństwa. Jeżeli wejdziemy w ten klimat, będziemy mieli naprawdę niezłą zabawę. A gdy już raz w niego wsiąkniemy, będziemy mieli nadzieję, że cykl będzie trzymał poziom jak najbliższy pierwszym zbiorom opowiadań.
Książka dostępna jest zarówno w wersji papierowej, jak i elektronicznej(formaty EPUB i MOBI).
Zobacz także inne książki Jacka Piekary.
Źródło okładki: www.fabrykaslow.com.pl
„Ja, inkwizytor. Wieże do nieba” Jacek Piekara – recenzja