Tytułowy fotograf nosi pseudonim Cezar. Zanim zaczęła się wojna w Syrii, robił portrety osób, które zmarły w szpitalu wojskowym. Po zaostrzeniu się sytuacji w szpitalu zaczęli pojawiać się więźniowie, którzy byli torturowani, lub też inne osoby, które ewidentnie przeżyły straszliwe rzeczy. Cezar fotografował je, gromadząc tym samym dowody na okrucieństwo popleczników syryjskiego prezydenta Baszara al-Asada. Robił to w sekrecie, czekając na moment, w którym będzie mógł pokazać światu, co tak naprawdę dzieje się w Syrii.
Konflikt, który trudno zrozumieć
Prawdopodobnie większość czytelników sięgających po książki i artykuły dotyczące sytuacji w Syrii czuje się niepewnie. Konflikt między zwolennikami reżimu i rebeliantami nie jest przecież prosty do wytłumaczenia. O niektórych politycznych aspektach wiemy, o innych nie mamy zapewne pojęcia, a sami Syryjczycy nie potrafią czasem wytłumaczyć tego, co dzieje się w ich kraju. Nie znajdziemy też odpowiedzi w „Fotografie”. Le Caisne nie przeprowadziła wyczerpującej analizy źródeł konfliktu. Jej tekst jest próbą dania świadectwa cierpieniom ofiar wojny i bohaterstwa człowieka, który to cierpienie udokumentował.
Mechanizm wyparcia
Trudno nie dostrzec podobieństwa między historią zrelacjonowaną przez Le Caisne a książkami o Holokauście. Autorka porównuje Cezara do Jana Karskiego, którego raporty wydawały się tak straszliwe, że wielu nie chciało w nie uwierzyć. Żyjąc w XXI wieku, nie chcemy dopuścić do siebie myśli, że takie zło jest jeszcze możliwe. Politycy i dyplomaci zamykają oczy na los Syryjczyków, którzy są poddawani torturom i mordowani. 
Zdjęcia Cezara zmusiły wielu do zmierzenia się z prawdą, nie przyniosły jednak realnego efektu. Politycy nie podjęli zdecydowanego działania mającego na celu zakończenie wojny. Każdy dba przede wszystkim o interes własny, nikt nie chce podjąć ryzyka, choćby w słusznej sprawie.
Prosto i dramatycznie
Le Caisne opowiada historię Cezara w sposób prosty, tradycyjny wręcz. Nie próbuje żadnych fabularnych sztuczek, nie buduje napięcia, nie koloryzuje. Nie musi. Historia głównego bohatera jest wystarczająco dramatyczna, budzi szok, niedowierzanie, oburzenie i smutek. Podziwiamy człowieka, który zaryzykował, żeby pokazać prawdę. Wiemy, że mu się udało, niemniej czytamy w napięciu i z przerażeniem. W książce nie ma zdjęć przez niego zrobionych, bo też i nie są potrzebne. Słowa, proste i zwyczajne, są w tym wypadku wystarczająco dramatyczne.
Lektura „Fotografa” zostawia czytelnika w poczuciu bezsilności, jednocześnie jednak budząc nadzieję. Są przecież ludzie, którzy potrafią wykazać się niezwykłą odwagą. Pytania o to, jak to wszystko mogło się wydarzyć w naszym pozornie cywilizowanym świecie, są może niewygodne, jednak trzeba je zadawać. Czytając takie książki, przypominamy sobie, że mamy moralny obowiązek przeciwstawiać się złu, nawet jeśli wydaje się to bardzo trudne.
Źródło okładki: www.soniadraga.pl
Bywają książki, które czytamy, bo są potrzebne, choć ich lektura potrafi boleć. „Fotograf” jest właśnie taką opowieścią. Le Caisne pisze o tym, co tak naprawdę działo się i prawdopodobnie nadal dzieje się w Syrii, a jej książka nie jest łatwą lekturą, a jednak warto i trzeba ją przeczytać.