14 lutego to dzień św. Walentego. Co ciekawe, jest on poświęcony nie tylko zakochanym, ale także chorym na padaczkę. To często występująca choroba neurologiczna dotykająca zarówno dzieci, jak i dorosłych. Trochę historii
Pierwsze wzmianki o padaczce można znaleźć w czasach starożytnych, gdzie doszukiwano się jej boskiego pochodzenia. W średniowieczu zaczęto postrzegać ataki epilepsji jako przejaw opętania i konszachtów z diabłem. W tym czasie nazywano ją chorobą demoniczną lub lunatyczną. Jej przyczyn doszukiwano się w fazach księżyca oraz zawładnięciach ciała przez demony i złe duchy. Sprawiło to, że wokół tej choroby narosło wiele mitów. 
W późniejszych czasach twierdzono, że pojawianie się ataków padaczkowych jest spowodowane kłopotami łóżkowymi. Lekiem dla kobiet miało być zamążpójście, zaś dla mężczyzn – kastracja.
Czasy obecne
Na szczęście medycyna bardzo szybko się rozwija i nie ma już potrzeby kastracji czy szybkiego ożenku. Natomiast przyczyny padaczki są niejednoznaczne. Może ona być spowodowana urazem głowy, krwotokiem podpajęczynówkowym czy uwarunkowaniami genetycznymi. Ataki mogą pojawiać się z różną częstotliwością. Czasami zdarza się tak, że przez całe życie chory ma tylko jeden atak.
Epilepsja może przyjąć różną postać. Atak z drgawkami, pianą na ustach i brakiem kontaktu należy do rzadkości. Znacznie częściej zdarzają się zwykłe omdlenia lub tzw. wyłączenia, podczas których chory wygląda tak, jakby się nad czymś zamyślił.
Padaczka a sport
Padaczka już dawno przestała wykluczać ludzi z normalnego życia. Jeśli jest dobrze kontrolowana, a leki, które przyjmuje pacjent, działają, to nie ma przeciwwskazań do uprawiania sportu. Trzeba przestrzegać tylko kilku ważnych zasad:
1) Zawsze informujmy trenera, nauczyciela wychowania fizycznego czy osoby towarzyszące o tym, że mamy epilepsję. To nie jest powód do wstydu, a taka informacja pozwoli na szybką reakcję w razie takiej konieczności. Zostawmy numer do kogoś z rodziny lub miejmy go zawsze przy sobie. Dodatkowo można zaopatrzyć się w specjalne bransoletki, które będą informować o naszej chorobie i zawierać np. numer do lekarza prowadzącego.
2) Jeżeli idziemy pobiegać czy przejechać się rowerem, starajmy się wybierać uczęszczane trasy, aby w przypadku ataku ktoś mógł nam pomóc.
3) Podczas uprawiania sportów wodnych czy pływania zawsze ktoś musi nam towarzyszyć.
4) Jeśli lubimy jazdę konną, narty czy rolki, musimy zaopatrzyć się w kask, który będzie chronił naszą głowę.
5) Pomieszczenie, w którym ćwiczymy, powinno być często wietrzone, aby uniknąć duchoty.
6) Podczas ćwiczeń starajmy się utrzymywać oddech w miarę spokojny. Mocno przyspieszony doprowadzi do hiperwentylacji, która może spowodować napad.
Osoby chore na epilepsję powinny zrezygnować z takich sportów, jak nurkowanie, skoki ze spadochronem czy na bungee, latanie na szybowcach oraz wspinaczka bez asekuracji. Niektóre ćwiczenia na siłowni również nie są polecane dla epileptyków. Zalicza się do nich np. podnoszenie ciężarów czy wyciskanie sztangi. Niewskazane są także trampoliny i zajęcia fitness, podczas których wykonuje się wiele obrotów. Niestety, częste zmiany pozycji oraz skaczący obraz mogą doprowadzić do ataku.
Jak się zachować w trakcie ataku?
Często słyszymy, że podczas ataku należy włożyć coś pomiędzy zęby epileptyka, bo inaczej odgryzie sobie język. Jest to bardzo szkodliwy mit, ponieważ podczas ataku dochodzi do szczękościsku. Próba otwarcia ust chorego może skończyć się utratą zębów lub urazem szczęki. Kiedy chory ma przy nas napad, powinniśmy zabezpieczyć jego głowę i spróbować położyć go na boku. Ułatwi mu to oddychanie. Następnie trzeba wezwać pogotowie i czekać.
Czy padaczka wyklucza uprawianie sportu?