Fanów Homeworlda niestety zawiedzie fakt, że oprócz tytułu z oryginałami wiele wspólnego Deserts of Kharak najzwyczajniej nie ma. Gra powstawała bowiem początkowo pod zupełnie innym tytułem – Hardware. Na dodatek był to pierwszy projekt nowo utworzonego zespołu Blackbird Interactive, w którym znalazły się co prawda osoby pracujące wcześniej nad grami z serii Homeworld, ale tym razem projekt był od tamtych tytułów zupełnie oderwany. Dość powiedzieć, że Hardware przygotowano z myślą o dystrybucji w modelu „free to play”, a więc za darmo, zarabiając jedynie na mikropłatnościach wewnątrz gry. Sytuacja zmieniła się, gdy w 2013 roku prawa do marki Homeworld wykupiło studio Gearbox, które jednak nie miało ambicji na stworzenie od podstaw własnej gry. Złożyli więc propozycję ekipie Blackbird Interactive. Jedni dają grę, drudzy doprawiają ją znanym tytułem, który miał być gwarantem dobrej sprzedaży. Brzmi to niezbyt zachęcająco, ale koniec końców okazało się, że Homeworld: Deserts of Kharak wart jest jednak jakichś pieniędzy.
Złe początki
Opowieść przedstawiona w pierwszej grze studia Blackbird Interactive stanowi prequel historii ukazanych w Homeworld i Homeworld 2. Poznajemy więc wydarzenia, które poniekąd stały się przyczynkiem tego, co widzieliśmy w obu klasycznych odsłonach. Deserts of Kharak wciąż jest przy tym pełnokrwistą strategią czasu rzeczywistego, ale zgubił się gdzieś kosmiczny teatr działań. Jest za to klasycznie – na stałym podłożu jak w setkach innych gier z gatunku RTS. Z wielu innych gier twórcy Homeworld: Deserts of Kharak mogliby jednak zaczerpnąć sposób na odpowiednie wprowadzenie graczy w meandry ich produktu. 
Mamy tu bowiem jeden z najmniej przemyślanych samouczków. W teorii „tutorial” to pierwsza misja z całego ciągu zadań kampanii fabularnej. W praktyce sprawa wygląda jednak inaczej, a ten jeden samouczek nie daje nam wiedzy potrzebnej do właściwej zabawy. Wyjaśnia on bowiem wyłącznie podstawowe aspekty – poruszanie się jednostek, operowanie kamerą, czy zasady skutecznego atakowania wroga. W żaden sposób nie tłumaczy natomiast żadnych bardziej szczegółowych mechanizmów. Ba, pomija również coś tak ważnego, jak zarządzanie zasobami. 
Uczymy się tego dopiero w trakcie kolejnych misji fabularnych. Nie ma więc mowy o tym, że po przejściu pierwszej misji treningowej od razu wejdziemy w świat sieciowych pojedynków, bo będziemy błądzić, jak dzieci we mgle. Ostatecznie musimy więc przejść jakichś pięć zadań, by móc powiedzieć, że w Homeworld: Deserts of Kharak umiemy grać. Na szczęście nie ma co się do kampanii fabularnej szczególnie zniechęcać, bowiem poprowadzona jest ona dobrze. Na początku twórcy mają tendencję aż za bardzo prowadzić nas za rękę, jednak z czasem poziom trudności podnosi się na tyle, by docenić każdą z podpowiedzi. Nawet ustawienie najsłabszej inteligencji przeciwników nie jest równoznaczne z tym, że wróg zacznie się nagle podkładać. Średni poziom stanowi już natomiast całkiem spore wyzwanie dla osób, które nie mają dużego doświadczenia ze strategiami czasu rzeczywistego. Najwyższy poziom docenią na pewno weterani gatunku. Co ważne – raz wybrany poziom nie jest przypisany do kampanii na stałe – możemy zmienić go przed każdą kolejną misją. 
Eksploracja, eksploatacja, eksterminacja
Homeworld: Deserts of Kharak zmienia nieco podejście to budowania, znane z wielu klasycznych przedstawicieli gatunku. Tutaj też zaczynamy z główną bazą, której zniszczenie skutkuje automatyczną przegraną. Zmiana polega na tym, że baza jest mobilna – to po prostu wielki pojazd, który przemieszcza się wraz z karawaną naszych jednostek. Jednocześnie pojazd-matka zastępuje nam w Deserts of Kharak większość budowli. To w nim prowadzimy badania naukowe, a także rekrutujemy jednostki. Jedyne inne konstrukcje, jakie możemy w tej grze wznosić, to czujniki aktywności wroga, wieżyczki, a także wsparcie logistyczne, które powiększa limit dostępnych w danym momencie jednostek. 
System walki w Homeworld: Deserts of Kharak oparto na prostych i jasnych zasadach kamień-papier-nożyce. Oznacza to tyle, że lekkie pojazdy doskonale radzą sobie z działami kinetycznymi, które to bez problemu są w stanie zniszczyć ciężkie pojazdy. Te z kolei nic nie robią sobie z lekkich. Prócz tego znajdziemy jeszcze jednostki latające i przeciwlotnicze. Cała strategia opiera się więc na wystawianiu odpowiednich jednostek naprzeciw armii wroga. Znaczenie ma też ukształtowanie terenu. Z wysokich wydm łatwiej jest trafić. 
Podsumowanie
Z oceną Deserts of Kharak jest mały problem. Jest to bowiem na pewno gra dobra, ale nie znajdziemy w niej nic, co wbijałoby się w pamięć. Zarządzanie jedynie dwoma zasobami i rezygnacja z budowy baz to na pewno plus do tempa zabawy, a zatem przeniesienie ciężaru naszych obowiązków na kontrolowanie taktyki w trakcie walki. Dodać do tego należy również bardzo dobrą oprawę – zarówno od strony graficznej, jak i dźwiękowej. Fanom strategii na pewno przypadnie do gustu, ale nie ma w sobie nic, co mogłoby przyciągnąć innych.
Marka Homeworld na pewno dobrze znana jest zapalonym graczom z wieloletnim stażem. Pierwsza odsłona tej serii ukazała się w odległym już 1999 roku, rozkochując w sobie fanów kosmicznych strategii. Zachwycała przede wszystkim trójwymiarowa grafika, niezwykle dopracowana jak na tamte czasy. Po ponad piętnastu latach od wydania „jedynki” na rynku pojawia się kolejna gra strategiczna sygnowana tą marką. Tym razem jednak po kosmosie nie ma śladu. O co w tym chodzi?