Kołodziejczak stworzył postapokaliptyczną wizję przyszłości, jednak znacząco różniącą się od innych: to nie ludzie ani przybysze z innej planety zniszczyli Ziemię. Otworzenie bram pomiędzy światami pozwoliło na to, by wtargnęły tu siły kompletnie dla nas niezrozumiałe, czyste zło, które syci się przemocą, bólem i cierpieniem. Wiele krajów zostało kompletnie zdewastowanych, nawet do końca nie wiemy, co dzieje się na terenach okupowanych przez barlogów i jegrów, czyli moce zła. Ale ludzkość broni się i nie jest w tej walce sama.
Katolickie królestwo Polski z elfem na tronie
U Kołodziejczaka równie fascynujące jest wgłębianie się w fabułę i dość szybko rozwijające się wydarzenia, jak i radowanie się wyciąganiem z historii okruchów, pokazujących, jak funkcjonuje ten świat. A są to chwilami bardzo zadziwiające obrazy: elfy, które wspomogły nas w walce z siłami zła, wiele nas nauczyły, ale by zachować wpływ na wszystko, musiały przejąć władzę w kraju. I nie dokonało się to bez protestów – w kraju nie brakuje tych, którzy chętnie by ich wygnali, zapominając o tym, że tak naprawdę uratowali oni Rzeczpospolitą przed klęską. Bez ich wiedzy, magii i znajomości metod walki przeciwnika bylibyśmy zupełnie bezradni. Zresztą elfy wcale nie podkreślają swojej wyższości, z upodobaniem przejmują wiele naszych tradycji, upodobań i zwyczajów. Szybko przysposobili religię katolicką, a moc tkwiącą w modlitwach i relikwiach świetnie łączą w walce ze swoimi zaklęciami, znakami czy numerologią.
Karabiny, artefakty, feng shui i wiara w moc rytuałów
Wojna toczy się w „Czarnym horyzoncie” zarówno w wymiarze fizycznym, jak i duchowym, psychicznym. Duchy, kreowane widmowe wsparcie, czy wiara we własne zwycięstwo mogą odgrywać tu większe znaczenie niż siła i uzbrojenie. To ciekawe połączenie elementów militarnych, współczesnych technologii i tego, co znamy z fantasy, czyli magii, zaklęć i mocy paranormalnych, stanowi chyba jedną z mocniejszych stron tego cyklu.
Sama historia bez tego byłaby kolejną przygodówką, ze sporą liczbą potyczek oraz zmaganiem się sił dobra i zła. A tak, mamy ciekawą i dość zaskakującą mieszankę. Niby pełną patriotycznych odniesień, ale na pewno nie ekstra optymistyczną. W tej historii trudno orzec, by ludzie mieli dużą szansę na pokonanie zła. Choć walczą z determinacją, chcą chronić swoich bliskich, ale wewnątrz każdy nosi zalążek rezygnacji, słabości, poczucia winy, które bardzo często przeciwnik świetnie wykorzystuje.
Obaj bohaterowie: królewski geograf Kajetan Kłobudzki oraz jego opiekun i mentor – pułkownik Robert Gralewski, świetnie zdają sobie z tego sprawę, ale mimo to zamierzają dać z siebie wszystko, jeżeli tylko ich ofiara przedłuży nadzieję ludzi i odroczy klęskę. Jeden będzie musiał wkroczyć na terytorium wroga, by sprawdzić dziwne pogłoski o budowanych tam instalacjach, a drugi, dzięki specjalnej aparaturze spróbuje utrzymać więź mentalną, przekazując informacje do centrali. Każdego z nich może to kosztować życie.
Świetnie się to czyta. Wiadomo, że to raczej literatura rozrywkowa, ale ma wyśmienity klimat i ciekawe tło, dlatego w porównaniu do innych na pewno się wyróżnia. Chciałoby się więcej i więcej.
Źródło okładki: www.fabrykaslow.com.pl
Wszystko zaczęło się od opowiadań, które na tyle zainteresowały czytelników, że opowieści o tym Uniwersum musiały być rozbudowane. Jak dotąd ukazały się 3 książki, a „Czarny horyzont” otwiera cykl, wprowadzając nas w ten świat.