Jakby połączenie: Japonia plus koty stanowiło sens całego tła opowieści oraz najdoskonalszy zabieg marketingowy, przyciągający uwagę czytelników. Jakkolwiek jest w tym swoista prawda, tak jednak nie tylko w tym należy szukać źródła powodzenia tej fabuły.
Historia pewnego małżeństwa
Gdyby spróbować choć w drobnym stopniu oddać fabułę, jaką stworzył mało znany japoński poeta, w „Kocie, który spadł z nieba”, należałoby wspomnieć o bezimiennym małżeństwie, żyjącym spokojnie na przedmieściach. Ich wybory życiowe są jak na ówczesną Japonię, dalece odbiegające od stereotypu. Wynajmują mały domek, nie są obciążeni kredytem hipotecznym, nie tracą cennych godzin życia na pracę dla korporacji.
Ich życie właściwie jest dość monotonne, nie mają dzieci, większych zobowiązań, a codzienność nie dostarcza im zbyt wielu podniet. Może dlatego tak ich zainteresowała pewna ciekawska kotka, jedyna istota posiadająca imię w całej książce, Chibi, która po prostu ich codziennie odwiedza. Nie odchodzi o swoich opiekunów, wraca zawsze do swojego stałego domu, ale jednak staje się codzienną towarzyszką naszej dwójki bohaterów.
Pochwała powolności
Te częste odwiedziny mają duży wpływ na parę małżonków. Wraz z Chibi, kotką, którą właściwie mogą tylko obserwować, ponieważ ta nie pozwala na okazywanie jej czułości, odkrywają uroki zwykłego życia. Kotka zapewnia im powód do wieczornych spacerów, do obserwowania jej i sporządzania notatek, co zaczął robić mąż, czy wreszcie powodu do czekania na kogoś, opiekowania się i martwienia. Mimochodem Chibi staje się przyczynkiem do cieszenia się życiem i otwierania na świat.
Wraz z powolnymi przemianami zarówno w zachowaniu wobec siebie nawzajem, bo Chini również uruchomiła więcej wzajemnej czułości, dochodzi również do swoistej pochwały powolności i cieszenia się życiem po prostu. W kontekście ówczesnej Japonii, ludzi zapracowanych, nie mających chwili dla siebie, straconych w pewien sposób przez swoje zobowiązania zawodowe i rodzinne, jest to rzecz niezwykła. Jakby na przekór temu, że wszyscy dookoła wiecznie pędzą i gubią swój cenny czas dla konsumpcjonizmu, Takashi Hiraide poetycko przypomina o tym, że istnieje coś dużo ważniejszego.
Esencja w niewielkim tomie
W tej krótkiej powieści nie znajdziecie imion, konkretów, jak również spotkacie się z nietypowymi zabiegami narracyjnymi. Dodatkowo jest to pozycja, w której poetyckość jest namacalna, co zresztą nie powinno dziwić, gdyż autor jest poetą, a „Kot, który spadł z nieba” jest tak naprawdę efektem kilku esejów powstałych dla literackich czasopism. Nie zmienia to faktu, że jest to jedna z tych historii, które zostają w sercu na dłużej.
Myślę, że dla wielu wielbicieli prozy japońskiej będzie to niezwykła gratka, szczególnie, że tytułów z Kraju Kwitnącej Wiśni w bieżącej propozycji wydawniczej jest bardzo niewiele, a te najcenniejsze przetłumaczone na język polski można znaleźć tylko w antykwariatach. Dlatego warto skorzystać z okazji, bo korzyść jest ogromna. Trochę tła historycznego z kryzysu gospodarczego w Japonii w latach 80-tych, trochę filozofii i refleksji odnośnie przemijania, wreszcie, wątki dotyczące relacji z niezwykłą kotką. Zachęcam do lektury nie bez kozery!
Źródło okładki: www.wuj.pl
Historie o relacjach między ludźmi i zwierzętami mają ten urok, że nawet nieprzekonanych do zwierząt potrafią obłaskawić i wzruszyć. Gdy dodać do tego jako tło Japonię z lat 80-tych można mówić o dużo większym zainteresowaniu historią.