Wybierając dysk twardy (HDD) lub półprzewodnikowy (SSD), należy zwrócić uwagę nie tylko na jego prędkość i wymiary. Równie istotne jest wybranie odpowiedniego standardu łączności. To od niego zależy, czy wydajność podzespołu nie zostanie ograniczona. SATA
Obecnie najczęściej używanym interfejsem dyskowym jest SATA. Przewód taki ma formę cienkiej taśmy, za pomocą której podłącza się dysk do komputera stacjonarnego. Do dysku z interfejsem SATAkonieczne jest też podłączenie drugiego przewodu, w którym płynie prąd. W przypadku laptopów odpowiednie, podwójne złącze jest wbudowane bezpośrednio w obudowę i do niego podłącza się dysk. Interfejs SATA jest obecnie dostępny w dwóch wariantach: starszy z nich to SATA 3 Gbps, zaś nowszy to SATA 6 Gbps. Jak łatwo przewidzieć, różnią się one przede wszystkim przepustowością, która w teorii wynosi kolejno 375 oraz 750 MB/s. Jednak w praktyce parametry te okazują się sporo niższe.
Poszczególne generacje portów SATA nie różnią się między sobą wizualnie i do rozróżnienia ich najczęściej służy specyfikacja płyty głównej i dysku twardego. SATA starszej generacji można znaleźć głównie w starych komputerach. Nowe dyski i płyty główne wspierają przede wszystkim nowszy standard. Warto zdać sobie sprawę, że do wykorzystania pełnego potencjału SATA III konieczne jest posiadanie zarówno komputera/płyty głównej, jak też dysku zgodnego z nowym interfejsem. Jeśli chociaż jeden element nie będzie wspierał nowej wersji SATA, wydajność dysku zostanie znacznie ograniczona. Ze względu na wystarczającą wydajność, interfejs i złącza SATA są używane we wszystkich dyskach talerzowych. Wyjątkiem są tu stare i jeszcze wolniejsze dyski z interfejsem PATA. Rozpoznacie je po bardzo szerokiej taśmie.
mSATA
mSATA jest rodzajem złącza stosowanym w miniaturowych laptopach. Używa się go do montażu wymiennych 1,8-calowych dysków. Jego maksymalna przepustowość jest taka sama, jak standardowego SATA i wynosi 6 Gb/s.
SATA Express
Wyjątkowo ciekawym interfejsem jest SATA Express. Choć jest on nowy, to można spodziewać się, że stosunkowo szybko zniknie z rynku. Stanie się tak, ponieważ jest to interfejs przejściowy, a jego jedynym zadaniem jest umożliwienie łatwej przesiadki z przestarzałego interfejsu SATA na nowszy PCI-Express. Do jednego portu SATA Express da się podłączyć dwa dyski SATA lub jeden PCI-Express. Bezpośrednim następcą SATA Express jest złącze U.2, znane też jako SFF-8639, o przepustowości 4 GB/s. Obecne na rynku dyski SATA Express mogą z nim współpracować.
M.2
M.2 to miniaturowa odmiana SATA Express i umożliwia podłączenie zarówno dysków mSATA, jak też mini PCI-Express. Wybrane wersje tego interfejsu umożliwiają nie tylko podłączanie dysków, ale też innych urządzeń wykorzystujących interfejs PCI-Express. Najwydajniejsza wersja złącz M.2 obsługuje cztery linie PCI-Express 3.0, co przekłada się na maksymalną, teoretyczną przepustowość na poziomie 4 GB/s.
PCI-Express
Ostatnim wymienionym interfejsem jest standardowy PCI-Express. Cechuje się on wyjątkowo dużymi możliwościami (znacznie większymi niż w przypadku SATA), małym poborem energii, a do tego jest perspektywiczny. Choć obecnie rozbudowa interfejsu SATA stała się wyjątkowo trudna, to inżynierowie nie mają większych problemów z tworzeniem nowych, coraz to lepszych wersji PCI-Express.
Ogromną zaletą PCI-Express jest fakt, że jego wydajność można zwiększać poprzez zmianę szerokości złącza oraz to, że jest to interfejs uniwersalny, wykorzystywany między innymi przez karty graficzne i urządzenia peryferyjne, korzystające z kabli Thunderbolt. Jego wada to brak kompatybilności z SATA, choć problem ten niwelują dodatkowe rozwiązania, takie jak SATA Express. Jak na razie dyski PCI-Express są też drogie, ale jest to wada każdej nowej i wydajnej technologii. Wraz ze wzrostem jej popularności, koszt wykorzystujących ją podzespołów będzie spadać.
Jakie złącze powinien mieć dysk SSD?