Babcia przybyła
Nadszedł w końcu ten dzień, kiedy przed drzwiami pojawiła się Babcia i jej kolorowy motor, o dziwo na przyczepce zamiast na kołach, ale co tam, Eryka to nie zraziło. Dopiero po jakimś czasie zdał sobie sprawę, że przyczyną pojawienia się nowego domownika była choroba, czasem niestety tak jest z babciami. Ważne jednak, że wciąż w starszej pani było mnóstwo chęci do spędzania czasu z wnukiem, do motywowania go, pomagania w trudnych momentach i rozbudzania jego pewności siebie, także do dzielenia się wiedzą i opowiadania przedziwnych historii. Ale tylko do pewnego momentu, do chwili, kiedy w domu zaczął pojawiać się regularnie pewien wysoki, łysy i nieco straszny pan – lekarz.
Piękna opowieść o odchodzeniu
Niezłe ziółko zupełnie mnie zauroczyło. Kupiłem książkę nieco przypadkiem na ostatnich targach książki w Krakowie. Przechodziłem koło stoiska wydawcy i zobaczyłem cudną okładkę, po czym zapytałem o rabat i go dostałem. A widok ilustracji autorstwa Emilii Dziubak tylko zaostrzył mój apetyt na ziółka. Zakup okazał się jednym z najbardziej udanych – ta książka adresowana do dzieci z pewnością przypadnie do gustu wielu dorosłym. Barbara Kosmowska pięknie napisała o odchodzeniu, o tym, w jaki sposób można pożegnać się z bliskimi, a także o tym, jak pokolenia z przeszłości żyją w nas. Pokazała pełną miłości i zrozumienia relację babci z wnukiem, jej umiejętny wpływ na jego zachowanie, podnoszenie pewności siebie przez okazywanie babcinej wiary w chłopca. Cel został osiągnięty, a Babcia Malutka mogła zostać wspomnieniem ukrytym w wierzbowych liściach.
Graficzne mistrzostwo
Poza świetną historią mamy też w tej książce grafiki Emilii Dziubak, która, moim zdaniem, jest jedną z najlepszych współczesnych ilustratorek. Obfite w kolory, przepięknie namalowane, pełne ciepła i pozytywnej energii strony jej autorstwa bardzo dobrze współgrają z prozą Barbary Kosmowskiej, a zagubienie i smutek Eryka w trudnej chwili jego ośmioletniego życia wzrusza.
Polecam zdecydowanie!
Źródło okładki: wyd-literatura.com.pl
Eryk to 8-latek z kompleksami. Koledzy śmieją się z jego fajtłapowatości i okularów. Pozytywną energią zaraża go tylko babcia, która właśnie ma z nim zamieszkać. Chłopiec jest przeszczęśliwy. Nie rozumie tylko, dlaczego mama z tatą mniej się śmieją, a na ich twarzach częściej gości smutek.