Jeśli tracicie wiarę w to, że nadal można pisać oszałamiające i mądre powieści, sięgnijcie po najnowszą książkę brytyjskiej pisarki Kate Atkinson. Musicie się jednak uzbroić w cierpliwość, jako że pełnię swoich sekretów odkrywa ona tylko przed wytrwałymi czytelnikami. Kate Atkinson jest autorką znaną przede wszystkim z dość nietypowej serii kryminałów, których bohaterem jest Jackson Brodie. Ich niezwykłość polega na silnie zaakcentowanej warstwie obyczajowej i rozbudowanym rysunku psychologicznym wszystkich postaci, a wątek kryminalny jest w nich tylko pretekstem do opowieści o ludziach i ich problemach. Po wydaniu kilku książek o Jacksonie pisarka stwierdziła, że musi odpocząć od tego bohatera. Napisała więc dzieło niezwykle oryginalne i dokonała czynu niezwykłego – przypodobała się zarówno krytykom, jak i szerokim rzeszom czytelników. „Jej wszystkie życia” (recenzja tutaj) opowiada o Ursuli Todd, która rodzi się po wielokroć, zaś jej kolejne życia różnią się detalami, drobnymi decyzjami i zbiegami okoliczności, które decydują o przetrwaniu lub śmierci. W „Bogu pośród ruin” autorka podjęła wielkie ryzyko – powróciła do rodziny Toddów, której członkiem była Ursula, tym razem za bohatera obierając sobie jej brata, Teddy’ego. 
Tradycyjny gatunek w niezbyt tradycyjnej postaci
Warto od razu podkreślić coś niezwykle ważnego – „Bóg pośród ruin” to książka, którą można czytać, nie znając „Jej wszystkich żyć”. To samodzielna, zamknięta powieść, zupełnie inna niż nietypowa historia Ursuli. Nie dajcie się jednak zwieść – ta pozycja również całkiem zwyczajna nie jest.
Choć historia Teddy’ego jest pełnokrwistą sagą rodzinną, nie jest napisana w tradycyjny sposób. Atkinson za nic ma chronologię zdarzeń. Od samego początku skacze po wydarzeniach z życia swojego bohatera i jego rodziny. Na pierwszych stronach poznajemy Teddy’ego jako pilota podczas II wojny światowej, cofamy się do czasu, kiedy był jedenastolatkiem, a następnie rzucamy okiem na jego córkę wychowującą już swoje dzieci w latach osiemdziesiątych XX wieku. Atkinson poświęca uwagę każdej postaci, która pojawia się na kartach powieści. Opisuje ich często dowcipnie, ale początkowo trudno zapamiętać, kto jest kim i zrozumieć kontekst wydarzeń. Czytelnik musi wykazać się pewną dozą cierpliwości, o co jednak nie jest trudno, ponieważ od początku wszystkim opowieściom towarzyszy aura tajemniczości.
Decyzje i ich skutki
Poznajemy losy rodziny Teddy’ego i jego samego na przestrzeni niemalże całego stulecia, nieustannie jednak najważniejsze wydarzenia są utrzymywane w sekrecie. Jednocześnie autorka nie stara się budować napięcia. Nie mamy wrażenia, że za chwilę się czegoś wreszcie dowiemy, bohaterowie są jak zamrożeni w wycinkach czasu i przestrzeni. Można na chłodno analizować ich losy, śledzić skutki podejmowanych decyzji. Oczywiście wiele pytań czeka na odpowiedź, a pewne zdarzenia są ciągle pomijane, cierpliwie jednak czytamy dalej, wierząc, że wszystko zostaje wyjaśnione. A wtedy autorka pokazuje, że potrafi wystrychnąć nas na dudka.
Nie można zdradzić największego atutu „Boga pośród ruin”, nie psując jednocześnie czytelnikowi przyjemności z lektury. Nie dajcie się zniechęcić poszatkowanej narracji, nie odłóżcie książki po pierwszych kilkunastu stronach. Gwarantuję, że jeśli wytrwacie, przewrócicie ostatnią stronę z zachwytem i odnowioną wiarą w potęgę wyobraźni i moc opowiadania.
Źródło okładki: www.czarnaowca.pl
„Bóg pośród ruin” Kate Atkinson – recenzja