Choć problem ten daje o sobie znać głównie zimą, zapewne wielu z nas spotkało się kiedyś z bliżej nieuzasadnioną „odmową” współpracy ze strony naszego auta. Przecież wczoraj było dobrze! – nerwowo powtarzamy w myślach. Mimo kilkukrotnego przekręcania kluczyka w stacyjce, rozrusznik ani myśli o wydaniu z siebie choćby najcichszego dźwięku, mającego skłonić silnik samochodu do pracy. Skoro nie chce ruszyć „po dobroci”, pora wziąć sprawy w swoje ręce. Przyczyn, z powodu których nasze auto nie chce „wybudzić się” do życia, da się wyliczyć niestety wiele. Pokrzyżować nam plany może choćby uszkodzona instalacja elektryczna lub niesprawny alternator. W znacznej części przypadków jest to jednak rozładowany akumulator, dlatego w takiej sytuacji właśnie nim powinniśmy zająć się w pierwszej kolejności. Najlepszym rozwiązaniem jest wymontowanie akumulatora z samochodu, podłączenie go do prostownika (zimą tę czynność trzeba wykonywać w ciepłym pomieszczeniu), a następnie ładowanie przez około 8 godzin. Pomimo wszystko, doświadczenie pokazuje, że z reguły nie mamy wystarczająco dużo czasu bądź odpowiednich możliwości. Wtedy z pomocą przyjdą kable rozruchowe i drugi, w pełni sprawny, samochód będący „dawcą” prądu.
Rodzaje kabli rozruchowych
Kabli rozruchowych na rynku znajdziemy co nie miara. Różnią się głównie: długością, solidnością wykonania oraz możliwym (maksymalnym) przepływem prądu, co jest poniekąd powiązane z ich grubością. Logicznie – grubszy kabel będzie w stanie „przetransportować” większą ilość prądu niż cienki, kupiony w supermarkecie za 15 złotych. Nie stanowi to do końca dobrego zakupu, ponieważ takie przewody nie spełniają właściwie swojego zadania, a w sytuacjach „podbramkowych” mogą ulec uszkodzeniu podczas przekazywania prądu.
Minimalny przepływ natężenia prądu w instalacji elektrycznej samochodu osobowego to 400 A (amperów). Jednak „głodny prądu” samochód z pewnością będzie potrzebować na rozruch znacznie większej jego ilości, aby „zbudzić się” do życia. Optymalne są więc kable o możliwości przekazania natężenia prądu o wartości około 600 A. Cieńsze przewody mogą się intensywnie nagrzewać przy połączeniu akumulatorów, nie przekazując przy tym wystarczającej ilości prądu. Przy zakupie warto również zwracać uwagę na ich wykonanie. Dotyczy to przede wszystkim klem, zwanych potocznie „krokodylkami”. Dobrze jest, jeśli ich zęby są wykonane z miedzi, ponieważ zwiększa to przewodność elektryczną i zapewnia lepszy kontakt na styku z akumulatorem. Długość kabla, na jaki się zdecydujemy, zależy tylko i wyłącznie od naszych preferencji, ale zwykle wynosi ona 2, 4 bądź 6 metrów.
Cena przewodów rozruchowych, potrzebnych do uruchomienia samochodu osobowego, wynosi od wspomnianych kilkunastu, do blisko 150 złotych. Znajdą się także kable, za które przyszłoby zapłacić niemal pół tysiąca złotych, lecz służą ode do uruchamiania pojazdów ciężkich, takich jak tiry czy autobusy. Są znacznie dłuższe, ich maksymalne natężenie prądu może wynosić nawet ponad 3000 A, a waga zazwyczaj przekracza kilka kilogramów. Jeżeli zależy nam na solidnym produkcie, warto kupować kable w stacjonarnych lub internetowych sklepach z artykułami motoryzacyjnymi albo na stacjach benzynowych.
Jak ratować auto, posiadając do dyspozycji przewód rozruchowy?
Gdy jesteśmy już wyposażeni w odpowiedni sprzęt oraz w drugie, w pełni sprawne auto, pora przystąpić do działania. Kable rozruchowe zawsze są dwa: jeden w kolorze czarnym, a drugi w czerwonym. Nie ma to istotnego znaczenia dla przepływu prądu, ponieważ posiadają one dokładnie te same własności; różnią się jedynie kolorem oplotu. Umownie przyjęte jest jednak, że kabel czerwony podpinamy do plusów na obydwu akumulatorach w miejscach oznaczonym znakiem „+”. W samochodzie „dawcy” prądu, jego czarnego „bliźniaka” podłączamy do minusa na akumulatorze. Miejsce styku drugiego końca pozostaje kwestią sporną. Jedni twierdzą, że należy go podłączyć do minusa w akumulatorze pojazdu „biorcy”, inni natomiast, iż do dowolnego, metalowego, nielakierowanego elementu auta, znajdującego się w potrzebie. Dla bezpieczeństwa oraz po to, by uniknąć nieplanowanego zwarcia, lepiej jednak trzymać się pierwszej wersji. Trzeba też pamiętać, że połączenie plusa jednego akumulatora z minusem drugiego zaowocowałoby potężnym zwarciem, które mogłoby uszkodzić instalacje elektryczne obu pojazdów, co w rezultacie wiązałoby się z bardzo kosztowną naprawą. Ponadto dotyczy to możliwości zetknięcia się ze sobą dwóch końcówek kabli, podpiętych do jednego samochodu. Dałoby to analogiczny efekt do tego, jaki został wcześniej opisany. Wobec tego, warto zachować skupienie w trakcie podłączania klem, aby nie doszło do pomyłki.
Ważne jest również pilnowanie kolejności łączenia akumulatorów. Po pierwsze – za pomocą czerwonego kabla zespalamy plusy na obu akumulatorach, a następnie, przy użyciu czarnego – minusy. Czynności te wykonujemy na wyłączonym silniku auta, od którego „pożyczamy” prąd. Następnie „odpalamy” samochód („dawcę”) i… czekamy. Podstawowym błędem popełnianym przez kierowców jest natychmiastowa próba uruchomienia samochodu będącego w potrzebie, zaraz po podłączeniu kabli. Jeżeli problem leżał po stronie „pustego” akumulatora, to rzeczywiście po pierwszej dawce prądu rozrusznik zacznie przejawiać chęć współpracy, choć z pewnością będzie to niezwykle oporne. Dlatego, po połączeniu ze sobą dwóch akumulatorów, warto odczekać kilka minut na przekazanie pomiędzy nimi wystarczającej ilości prądu, tak, aby później samochód („biorca”) uruchomił się przy pierwszym przekręceniu kluczyka. Jeżeli zależy nam na czasie, to podczas ładowania w samochodzie od którego pożyczamy prąd, możemy dodać gazu, tym samym zwiększając obroty silnika. Spowoduje to szybsze naładowanie pustego akumulatora.
Po przysłowiowym przesłuchaniu jednej czy dwóch piosenek w radiu (oczywiście w samochodzie „dawcy”, „biorca” prądu powinien mieć wyłączone wszelkie urządzenia), „budzimy” do życia niesprawny jeszcze przed momentem samochód. Jeśli operacja się powiodła, odłączamy kable w odwrotnej kolejności i ruszamy w drogę. Jeżeli nie, wówczas czekają na nas dwie opcje – zakup nowego akumulatoralub nawet wizyta u elektryka.
Kable rozruchowe