Wyruszymy śladami najsławniejszego kupca weneckiego po sławę i fortunę. By je osiągnąć, będziemy potrzebowali odrobiny szczęścia oraz kupieckiej żyłki. „Marco Polo”, wydany przez Albi, został laureatem Gry Roku 2016 w kategorii gry zaawansowane. Jest w takim samym stopniu grą o podróżach i o handlu. Wyruszamy (albo nie) z Wenecji do Chin. Po drodze będziemy handlować towarem, realizować kontrakty i zakładać placówki handlowe, zyskując sławę i pieniądze. 
Pudełko kupca
W pudełku z grą znajduje się mnóstwo elementów. Wśród nich są:
* znacznik pierwszego gracza, 
* 26 różnokolorowych kości, 
* 10 żetonów postaci, 
* 16 żetonów miasteczek,
* 40 tekturowych monet, 
* 44 żetony kontraktów oraz 
* 123 drewniane pionki towarów, wielbłądów, postaci oraz placówek handlowych. 
Są tu także 53 karty miast, punktacji i celów, instrukcja oraz cztery planszetki graczy z pomocniczymi broszurami. Gra przeznaczona jest dla 2–4 graczy.
Elementy mają wysoką jakość – wszystkie żetony zostały wydrukowane na grubej, sztywnej tekturze, a drewniane pionki są gładkie, dokładnie wykończone i przyjemne w dotyku. Bardzo dobrze prezentują się również ilustracje. Zarówno plansza główna, jak i planszetki graczy są pokryte kolorowymi odpowiadającymi epoce motywami. 
Jak objechać świat
Trwającą 5 rund grę zaczynamy od ustawienia naszego pionka w Wenecji, dobrania żetonu postaci, początkowego kontraktu oraz kart celów. Wskazują one miejsca, za których odwiedzenie otrzymamy dodatkowe punkty (działają podobnie jak bilety w grze „Wsiąść do Pociągu”). Oprócz tego otrzymujemy także dwa wielbłądy i pieniądze. Monety będziemy wydawać w podróży.
Głównym celem jest zdobycie jak największej liczby punktów zwycięstwa. Otrzymamy je m.in. za realizację kontraktów handlowych polegających na wymianie konkretnych towarów lub jako premię za odwiedzone miejsca.
Główną mechaniką, na której opiera się „Marco Polo”, jest zarządzanie kośćmi do gry (podobne do tego w „Steam Rollers”). Każdy z graczy ma 5 kości we własnym kolorze, którymi rzuca na początku każdej rundy. Po otrzymaniu wyników gracze mogą podejmować akcje. Robią to, kładąc kości na zarezerwowanych dla czynności polach (przykład na zdjęciu poniżej). Do dyspozycji mamy możliwość: wybrania się na targ w celu pozyskania towarów, poruszenia się na planszy, przyjęcia nowego kontraktu, uzyskania przysługi Khana lub skorzystania z którejś z akcji specjalnych.
Kościsty los
W zależności od wyników na kościach każda z akcji może dać inny efekt – używając wyższych kości, możemy uzyskać więcej towarów w czasie jednej wycieczki na targ czy znaleźć się dalej na planszy, płacąc jednocześnie więcej pieniędzy. Nie dajmy się jednak zwieść. Mimo występowania elementów losowości gra polega głównie na efektywnym wykorzystaniu dostępnych zasobów i dobrym planowaniu dalszych posunięć. Nie zawsze wysokie wartości na kościach są najbardziej opłacalne.
W grze nie występuje negatywna interakcja, trzeba jednak uważać, aby inni gracze nie wyprzedzili nas w wykorzystaniu potrzebnego nam pola akcji. Korzystając z niego jako drudzy, będziemy musieli zapłacić „karę”.
W grze funkcjonują zasady dobrze balansujące losowość. Kluczem do jej ograniczenia są wielbłądy. Kupujemy je na targu. Dzięki nim możemy nie tylko przemieszczać się niektórymi szlakami po mapie, lecz także zmieniać wyniki, przerzucać lub otrzymywać dodatkowe kości.
Balans w podróży
Gra o podróżach weneckiego kupca umożliwia zastosowanie różnych taktyk rozgrywki. Możemy np. nie wyściubiać nosa z Wenecji, realizując jedynie kontrakty handlowe, lub odwiedzać jak największą liczbę miast, gdzie po założeniu naszych placówek handlowych zyskamy dostęp do akcji specjalnych.
Regrywalność wspierają także postacie z różnorodnymi charakterystycznymi zdolnościami lub premiami oraz właściwości miast zmieniające się przy każdej rozgrywce. Karty odpowiedzialne za akcje specjalne dla każdej z dostępnych miejscowości są losowane, tak jak karty celów podczas przygotowań do gry. Pula kart jest duża, więc każda rozgrywka będzie inna.
Podsumowanie
„Marco Polo” nie należy do kategorii „suchych” gier euro. Charakteryzuje się własnym klimatem i ciekawą zbalansowaną mechaniką. Podczas trwających około półtorej godziny partii będziemy mieli okazję wysilić szare komórki, planując posunięcia i poczuć emocje, oczekując korzystnych wyników w czasie rzutu kośćmi. „Marco Polo” jest świetnym wprowadzeniem do bardziej zaawansowanych tytułów. Obok „Great Western Trail” to jedna z moich ulubionych gier łączących podróżowanie z handlem. Polecam ją.
„Marco Polo” – recenzja gry