Od czasów pierwszych zapowiedzi było jasnym, żeDarkest Dungeonto produkcja, która nie będzie chciała iść wyłącznie utartymi ścieżkami. Dwuwymiarowa, ręcznie rysowana grafika, w połączeniu z systemem turowych bitew i mechanizmami gatunku rogue-like to mieszanka iście wybuchowa, ale idealnie się uzupełniająca. Chociaż wydawać by się mogło, że tworzenie takiej gry w czasach, gdy potężne firmy stawiają na widowiskową trójwymiarową grafikę i skryptowane akcje, to szaleństwo, znalazła się w nim metoda.
Darkest Dungeon nie jest skierowane do wszystkich. To gra dla fanów gatunku. Mimo, że nie jest to klasyczny rogue-like, jedna zasada pozostaje niezmieniona – jest ciężko i wcale nie będzie łatwiej. W grze kontrolujemy poczynaniami kilkuosobowego oddziału śmiałków i musimy być pewni jednego – dosyć często przyjdzie nam patrzeć na ich śmierć. Jeżeli więc od gier oczekujecie wyłącznie relaksującej zabawy i miłych widoków, Darkest Dungeon zdecydowanie nie jest produkcją dla was. Jeśli jednak chcecie się sprawdzić i szukacie odpowiedniego wyzwania, lepiej trafić nie mogliście.
Życie w ciągłym stresie
Grupa śmiałków wyrusza więc w niebezpieczną podróż, pokonując coraz to trudniejsze labirynty, podziemia, lochy… Na im głębszą wodę rzucimy naszych podopiecznych, na tym większą nagrodę możemy liczyć. Jest to jednak miecz obusieczny – śmierć jednej z postaci może oznaczać zagładę całej drużyny. Zwłaszcza, że nie tylko wróg stanowi tutaj niebezpieczeństwo. Problemem może być również… stres.
Każda z postaci ma pewien stopień odporności psychicznej na dziejące się wokół wydarzenia. Gdy poziom stresu wzrośnie za bardzo, musimy się liczyć z przykrymi konsekwencjami, łącznie ze śmiercią z powodu zawału serca. Należy więc dbać o to, by nasi bohaterowie nie byli narażeni na ataki krytyczne, pułapki czy przebywanie w ciągłej ciemności. Z czasem poziom stresu można obniżyć, zatrzymując się w mieście i zostawiając jedną z postaci w odpowiednich rękach – czy to lekarza, czy pobliskiego karczmarza. Każdy sposób ma swoje zalety i wady.
Do walki!
Darkest Dungeon wymaga od nas ciągłego planowania. Im dłużej utrzymamy danego bohatera przy życiu, zabierając go na kolejne wyprawy, tym silniejszy się stanie. Czy jednak warto składać zespół z samych doświadczonych postaci? Wtedy nie awansujemy nikogo innego, a w razie niepowodzenia misji pozostaną nam sami niedoświadczeni nowicjusze. Planowanie kolejnych misji ma więc kluczowe znaczenie. W najgorszym wypadku znajdziemy się bowiem w sytuacji bez wyjścia i całą przygodę trzeba będzie zacząć od początku. Jak to w rogue-like’ach bywa.
Równie ważne, co wybór postaci do zespołu, jest jego ustawienie. Kolejność, w jakiej nasi bohaterowie ustawieni są w stosunku do przeciwników, określa jakie umiejętności są w stanie w danym czasie wykonać. Czarodziej czy łucznik nie ma zbyt wielu ataków, które może wykonać z pierwszej linii, natomiast rycerz nie sprawdzi się najlepiej na tyłach. Znalezienie równowagi pomiędzy doborem postaci a ich ustawieniem (i co za tym idzie – wyborem ich umiejętności, z których będziemy korzystać), ma kluczowe znaczenie dla przetrwania i skutecznej walki.
Dla porządku dodam, że w Darkest Dungeon znajdziemy aż 14 klas, z którymi identyfikować się będą kolejni bohaterowie gotowi do nas dołączyć. Co ważne, możemy mieć w naszym zespole po kilka postaci z tej samej klasy. Warto jednak stawiać na różnorodność. Synergia niektórych umiejętności może być katastrofalna w skutkach dla naszych wrogów. Popłaca więc eksperymentowanie z ustawieniem.
A gdy już uda nam się wygrać i zdobyć skarby, przejdziemy do zarządzania naszą bazą wypadową w postaci obozu, z czasem przypominającego poważną mieścinę. Rozbudowa kolejnych obiektów umożliwia większy rozwój naszych bohaterów, szybszą regenerację ich zdrowia czy poprawia statystyki broni. Warto więc nie zaniedbać tego elementu.
Małe arcydzieło
Od strony oprawy – tak graficznej, jak i dźwiękowej – Darkest Dungeon zwyczajnie zachwyca. Ręcznie rysowane postaci i tła robią fenomenalne wrażenie. Zwłaszcza, że wygląd gry, utrzymany w bardzo mrocznych klimatach, inspirowany jest twórczością H.P. Lovecrafta.
Miłe dla oka są również animacje. Dwuwymiarowa grafika ani przez chwilę nie jest statyczna. Dzięki zabawie z perspektywą i zbliżeniom, Darkest Dungeon nabiera dynamiki, której trudno się po niej początkowo spodziewać.
Wymagający diament
Darkest Dungeon to najlepszy dowód na to, że nawet niewielkie studio bez ogromnego budżetu jest w stanie stworzyć produkcję wyjątkową. Nie jest to oczywiście mainstreamowy hit, w który zagrywać się będą wszyscy. Dla osób, którym taka forma zabawy odpowiada, trudno wymyślić lepszą produkcję. Pod względem mechaniki rozgrywki, wyglądu i poziomu trudności, Darkest Dungeon jest jedną z najlepszych gier dla odbiorcy, który od gry wymaga poważnych wyzwań.
Gatunek gier RPG jest niezwykle obszerny. Znajdziemy w nim zarówno produkcje opisane klasycznymi mechanizmami z czasów kartki i ołówka, jak i te nowoczesne, oderwane od rzutów kostką. Pojawiają się w pełni trójwymiarowe gry science-fiction, jak chociażby Mass Effect, jak i tekstowe przygody. Gdzieś wśród tej mieszanki znajduje się jeden z jej najbardziej oryginalnych składników – Darkest Dungeon.