Dopiero od jakiegoś czasu bohaterowie komiksowi zagościli na szerszą skalę w światowej popkulturze. Głównym sprawcą tej sytuacji jest wydawnictwo Marvel, które za sprawą filmowego uniwersum próbuje zaprezentować kolejne, czasem mocno zapomniane komiksowe postacie. Choć sam jestem fanem tego typu filmów i często czytuję rysunki z dymkami, to jednak zaczynam się w tym wszystkim nieco gubić… Są jednakże trzy lub cztery postacie obecne w zbiorowej świadomości na tyle długo i zakorzenione tak mocno, że raczej nie ma się co obawiać, że znikną w zalewie produkowanych ostatnio masowo bohaterów. Pierwszą z nich jest na pewno Superman, amerykański harcerzyk. O popularność drugiej dbają producenci zabawek i odzieży dziecięcej – chodzi mi o Spider-Mana. Trzeci to prawdziwy bohater-instytucja, czyli Batman, Człowiek Nietoperz, którego polem do działania jest Gotham. Czwartym, który przychodzi mi na myśl, jest zupełnie od nich odmienny pan. Jedyny, który pochodzi z Europy, i chyba jedyny, który doczekał się własnego parku tematycznego. To niepozorny Gal – Asteriks.
Nowy album o przygodach dzielnych Galów
„Papirus Cezara” to już 36. album z przygodami dzielnego małego galijskiego wojownika, drugi, który powstał bez udziału jego pierwotnych twórców. Po śmierci Goscinny’ego od albumu 25. za scenariusz i rysunki odpowiadał Uderzo, teraz natomiast zajęli się tym Jean-Yves Ferri, który tworzy scenariusz, oraz Didier Conrad, który odpowiada za rysunki. Po dwóch albumach trudno do końca wyrokować, jak im będzie dalej szło, ale do tej pory jest całkiem nieźle.
Drugi raz
Pierwszy album wyszedł nowym twórcom bardzo dobrze. „Asteriks u Piktów” został narysowany znakomicie, a scenariusz dostarczał sporo niewymuszonej rozrywki. Tym razem graficznie jest chyba nawet jeszcze lepiej, nowe postacie dobrze oddają styl Uderzo, a stare, narysowane oczywiście zgodnie z tym, co znamy z wcześniejszych albumów, mają pewien drobniutki, świetny rys nowoczesności, są wręcz idealne. To, co robi Didier Conrad, naprawdę mi się podoba. Niestety scenariusz nie jest już tak dobry, jak w pierwszym albumie pisanym przez Ferriego. Autor chyba przestraszył się trochę tematu i zdecydował się pójść drogami przetartymi już wcześniej przez Goscinny’ego i Uderzo. Album opowiada historię pewnego papirusu, w którym Juliusz Cezar opisywał swoją kampanię w Galii. Za sprawą cesarskiego wydawcy znika on pewnego dnia ze skryptorium, a dziwnym trafem zapisana w nim historia dotyczyła jedynej porażki wielkiego wodza, tej, której doznał w konfrontacji z mieszkańcami wioski, w której zamieszkują również Asteriks i Obeliks. Wszystko byłoby w porządku, Cezar byłby bardzo zadowolony, ale w wyniku pewnych zaskakujących zbiegów okoliczności dokument ów trafia w ręce naszych bohaterów, którzy postanawiają przekazać go najważniejszemu z druidów do zapamiętania. Tak aby jego treść na zawsze pozostała w ludzkiej pamięci i nie uległa zatarciu przez wieki. Oczywiście człowiek odpowiedzialny za jego zniknięcie pragnie go odzyskać.
Już to kiedyś czytałem
Czytając tę historię, miałem niestety cały czas wrażenie, że niektóre wydarzenia już pojawiły się we wcześniejszych tomach. Owszem, nie można powiedzieć, że to nieudany tom, bo opowieść, choć nieco wtórna, czyta się dobrze, ale jednak najwierniejsi fani małego Gala mogą być nieco zawiedzeni. Czy warto zatem sięgać po ten album? Oczywiście, że tak, niezależnie od tego, czy macie i czytaliście wcześniejsze, czy też nie. Nawet jeśli znacie już Asteriksa, to z pewnością zachwycą was rysunki, a i historia nie schodzi poniżej poziomu słabszych dokonań Uderzo. Jeżeli zaś facet ze skrzydełkami przy hełmie to dla was coś nowego, to będzie się wam z pewnością podobało. Warto!
Źródło okładki: www.egmont.pl
„Asteriks: Papirus Cezara” Jean-Yves Ferri, Didier Conrad – recenzja komiksu