Ufundowanego w ramach kampanii crowdfundingowej Armikroga przedstawiano jako duchowego następcę The Neverhood. Miała to być przygodówka point&click w starym, dobrym stylu – pełna humoru i trudnych zagadek, z ciekawym scenariuszem i akcją toczącą się w świecie stworzonym w całości z plasteliny. Niestety, twórcy zamiast się postarać woleli pójść na łatwiznę. Gra rozpoczyna się krótkim filmem wprowadzającym, który już kilka sekund po uruchomieniu wywołuje obawy o jakość całej reszty. Filmik niby i jest całkiem pocieszny, niby puszcza oko do fanów The Neverhood za sprawą zwariowanej, głupiutkiej wręcz, ale wpadającej w ucho piosenki. Tyle, że ma dwie poważne wady. Po pierwsze – jakość dźwięku. Kawałek brzmi trochę tak, jakby nagrywano go dyktafonem podczas koncertu. Dźwięk jest przytłumiony, basy zbyt podkręcone, a słowa piosenki-opowieści bardzo trudne do zrozumienia. Ten ostatni problem teoretycznie rozwiązują polskie napisy, tyle, że… z nimi też są kłopoty, i to nie tylko w trakcie intra. Armikrog najzwyczajniej w świecie raz je wyświetla, innym razem nie, a jeszcze kiedy indziej robi to na przykład kilkadziesiąt sekund po tym, jak były potrzebne. I nic na to poradzić nie można. W związku z tym, by w ogóle czerpać frajdę z poznawania opowieści, wypada dobrze znać angielski i dysponować niezłym słuchem. Inna sprawa, że historia jest równie płytka, nudna, pozbawiona wyrazu i mdła jak talerz owsianki serwowany w szkolnej stołówce.
Za mało plasteliny w plastelinie
Jeszcze poważniejszą wadą, która dotyczy niemal wszystkich animacji fabularnych w grze (i w związku z tym niezmiernie zirytuje fanów oryginału) jest to, że do ich realizacji nie użyto plasteliny. Zapomnijcie o długich, efektownych animacjach poklatkowych, z których słynął oryginał i które fenomenalnie ogląda się nawet dziś, mimo że mają na karku niemal 20 lat. Tu filmików „plastelinowych” jest zaledwie kilka, trwają zazwyczaj po parę sekund i w ogóle nie bawią. Zamiast nich, od czasu do czasu, pojawiają się trójkolorowe animacje stylizowane na kreskówkę. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że plastelina miała być głównym „ficzerem” Armikroga. Tymczasem została zaniedbana nawet podczas właściwej rozgrywki.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
W The Neverhood przygotowaną z ogromną dbałością o szczegóły plastelinową krainę można było swobodnie eksplorować i podziwiać z perspektywy pierwszej osoby. W trakcie zabawy czuło się, że poruszamy się po jednej wielkiej makiecie, że miejsca, które widać w oddali będzie można zobaczyć także z bliska. W Armikrogu świat jest całkowicie poszatkowany – składa się tylko z pojedynczych, niewielkich i niezbyt urodziwych ekranów. Nie stanowi spójnej całości, nie intryguje i nie zachwyca, bo nie jest autentyczny. To po prostu zbiór statycznych, oderwanych od siebie kadrów, przygotowanych byle jak, nie zapadających w pamięć. Cała „plastelinowość” sprawia więc wrażenie dorzuconej na siłę, byle tylko fani oryginału chętniej sypnęli groszem w trakcie zbiórki pieniędzy na Kickstarterze.
To już nie to samo
Jeszcze bardziej bezsensowną decyzją było ogołocenie gry z głupkowatego humoru, którym zasłynęła jej poprzedniczka. Zapomnijcie o salwach śmiechu towarzyszących oglądaniu szaleńczej ucieczki Claymana przed ogromnym krabem, walki wielkiego robota z bestią przypominająca pterodaktyla czy jedzeniu owoców z drzewa – powodów do opluwania monitora czy choćby unoszenia kącików ust nie ma tu wcale. Zrezygnowano nawet ze strojenia przez bohatera głupich min, wydawania nieartykułowanych dźwięków, pozbawiono go niezgrabności i wszystkiego, co mogłoby uczynić go sympatycznym albo chociaż nadać mu jakiegokolwiek wyrazu.
W rezultacie Armikrog jest pozbawiony charakteru i czerstwy jak bułka, która spędziła kilka upalnych dni na parapecie. Sytuację próbowano ratować nawiązaniami do oryginału. Tommynaut jest bliźniaczo podobny do Claymana, podobnie jak on chowa znalezione graty w swoim przepastnym brzuchu, korzysta też z wagoników poruszających się po wyżłobionych w skale rynnach. Niestety, to za mało – fanom Neverhooda cieplej zrobi się tylko na moment, a potem i tak zaleją się łzami i zaczną uderzać głową w klawiaturę.
Gra dla nikogo
Produkcję mogły ocalić pomysłowe, wymagające użycia szarych komórek zagadki. Niestety, i ten element nie udał się twórcom najlepiej. Osobom przyzwyczajonym do nowych gier przygodowych, takich jak The Walking Deadczy Tales from the Borderlands zagadki mogą wydać się zbyt abstrakcyjne i uciążliwe. Z kolei dla weteranów gatunku będą zbyt proste i powtarzalne. Stawiane przed graczem zadania w większości bazują bowiem na tym samym schemacie: kojarzeniu. Podczas zwiedzania kolejnych ekranów na ścianach widzimy rozmaite symbole czy ciągi znaków. Dobrym pomysłem jest przerysowywanie ich na jakąś kartkę, bo większość z nich jest potem potrzebna – najczęściej układa się je w odpowiedniej kolejności na ekranach dziwacznych maszyn, by je uruchomić lub otworzyć sobie dalszą drogę. Zadań typowo logicznych czy wymagających eksperymentowania jest tu zaledwie kilka. Co gorsza – także się powtarzają. Zabawa jest przez to nudna i nie angażuje tak, jak powinna.
Na domiar złego kuleje także interfejs i warstwa techniczna gry. Armikrog stosunkowo często nie wychwytuje klikania na interaktywnych obiektach. W dodatku przedmioty nie są w żaden sposób oznaczone – nie da się ich podświetlić, a kursor nie zmienia kształtu po najechaniu na nie (w oryginale też tak było, ale akurat pod tym względem twórcy powinni byli się od niego odżegnać). Można przez to odnieść wrażenie, że nie da się ich użyć i w rezultacie utknąć w jakiejś lokacji na dłuższą chwilę, dopóki nie zaczniemy klikać wszystkiego po raz wtóry. Przez większość zabawy bohaterowi towarzyszy pies, którym można w ograniczonym zakresie kierować. Tyle, że ciężko go wybrać, a jeszcze trudniej podnieść przynoszone przez niego przedmioty, bo zwierzak zazwyczaj ustawia się tuż przy nogach bohatera – trzeba się najpierw odsunąć, co bardzo szybko zaczyna irytować. W dodatku podróżowanie w skórze psa jest jednym z najbardziej nieprzyjemnych elementów gry – gdy oddala się on od bohatera, na ekran nakładane są paskudne filtry sprawiające, że otoczenie staje się nieczytelne i niesamowicie brzydkie. Czarę goryczy przelewa nagminne zapadanie się bohatera pod podłogę i źle zsynchronizowane animacje korzystania z pełniących rolę windy macek – nasza postać często odjeżdża w górę z kilkusekundowym opóźnieniem. Trudno uwierzyć, że tak skandalicznie krótką i ubogą w lokacje grę mogą trawić aż tak wielkie problemy!
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Wszystko to sprawia, że Armikrog jest grą praktycznie dla nikogo. Fani The Neverhood poczują się zażenowani i zasmuceni faktem, że z produkcji wyleciały niemal wszystkie elementy, za które pokochali oryginał. Gracze, którzy zjedli zęby na przygodówkach będą kręcić nosem z powodu słabych zagadek i wszechobecnej nudy. Z kolei osobom stawiającym w gatunku pierwsze kroki i tym, którzy przywykli do gier prowadzących za rączkę, Armikrog wyda się zbyt surowy, abstrakcyjny i uciążliwy. Wielka szkoda.
Recenzja Armikrog