Losy par polsko-niemieckich w czasie II wojny światowej są w zasadzie białą plamą w polskiej literaturze historycznej tamtego okresu. Ten temat podejmuje w swojej książce Maren Röger – kulturoznawczyni, historyczka i profesor Uniwersytetu w Augsburgu. Niewiele jest w polskiej literaturze książek poświęconych relacjom intymnym Polek i Niemców w okresie II wojny światowej. Częściowo tym zagadnieniem zajmuje się Agnieszka Weseli, która od 2002 roku bada problem domu publicznego w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau. Jest to jednak tylko wycinek złożonych relacji polsko-niemieckich, dlatego tym bardziej ważna jest najnowsza publikacja Röger.
Prostytucja w okupowanej Polsce
Teoretycznie związki seksualne pomiędzy osobami pochodzenia niemieckiego i polskiego były zakazane, jednak w rzeczywistości dochodziło do naginania zasad. Niemieccy wojskowi utrzymywali, że „Popęd [żołnierzy] miał być regularnie zaspokajany, w celu utrzymania siły bojowej”, stąd konieczność stworzenia domów publicznych. Jak jednak uzasadniano możliwość seksu z pracującymi tam Polkami, choć zbliżenia ze Słowianami były surowo zabronione? Okazuje się, że władze niemieckie nie traktowały wizyt w domach publicznych jako kontaktów towarzyskich, ale relacje rzeczowo-ekonomiczne.
Röger opisuje dokładnie proces powstawania domów publicznych dla niemieckich żołnierzy i werbowania prostytutek. Do nich zostały wciągnięte kobiety, które trudniły się prostytucją już przed wojną, ale zdarzały się także przypadki zniewolenia seksualnego. Autorka przytacza przypadek Marii K., którą posądzono o (zakazane przecież) stosunki płciowe z Niemcem. Kobietę uznano za winną i za karę umieszczono w domu publicznym.
Wojenne związki – zakazane na papierze
Zdarzały się – mimo zakazów – romanse lub poważne związki pomiędzy stacjonującymi w Polsce Niemcami a Polkami. Wtedy polityka władz była co najmniej nieprzewidywalna i w zasadzie każdy przypadek rozpatrywano z osobna. Istniało swego rodzaju ciche przyzwolenie na takie kontakty, a jeśli już kogoś spotykała kara, była to zazwyczaj Polka. Powstało nawet pojęcie „wschodnich małżeństw”, a więc polsko-niemieckich konkubinatów. O ile takie związki były tolerowane lub przymykano na nie oko, o tyle trudności zaczynały się, kiedy para rzeczywiście chciała zawrzeć związek małżeński.
Trzeba pamiętać także o tym, że takie relacje były hańbą w oczach Polskiego Państwa Podziemnego. Polki posądzone o spoufalanie się z wrogiem spotykała kara chłosty i zgolenia włosów, co upokarzało kobiety, a jednocześnie społeczeństwo napiętnowało je jako zdrajczynie. 
Ofiary przemocy
Ostatnia część książki poświęcona jest ofiarom przemocy seksualnej. Röger stwierdza, że wbrew powszechnie panującej opinii nie tylko Sowieci, ale także Niemcy dopuszczali się gwałtów, szczególnie w trakcie kampanii wrześniowej. Również później dochodziło do gwałtów lub ich prób, które są jednak słabo udokumentowane. Wydaje się, że kobiety obawiały się kary za zdarzenia, których były przecież ofiarami i (słusznie) nie wierzyły w sprawiedliwość władz okupacyjnych.
Wojenne związki... to książka historyczna, w której autorka prezentuje fakty, a nie wybrane biografie, dlatego jej popularnonaukowy styl nie przypadnie wszystkim czytelnikom do gustu. Warto jednak po nią sięgnąć, jeśli interesujesz się historią II wojny światowej i jej przemilczanymi stronami. 
Źródło okładki: wydawnictwoswiatksiazki.pl
„Wojenne związki. Polki i Niemcy podczas okupacji” Maren Röger – recenzja