Sea of Thieves pod atrakcyjną otoczką rodem z Piratów z Karaibów tak naprawdę polega na monotonnej zabawie w morskiego kuriera. I najlepiej, żeby była to zabawa z ekipą zaufanych kompanów, bo samotni gracze mają tu zdecydowanie pod górkę. To na razie szkielet gry bez zawartości, który być może z czasem stanie się czymś godnym uwagi. Być może. „Cała naprzód ku nowej przygodzie!” – chciałoby się zawołać, widząc po raz pierwszy grę Sea of Thieves autorstwa studia Rare. Niestety, już po dość krótkim czasie można się przekonać, że pirackie wyprawy głównie przyprawiają o morską chorobę. Z jednej strony za sprawą świetnie wykonanej żeglugi po wzburzonym morzu – z drugiej przez monotonne zaliczanie bez końca praktycznie jednej i tej samej misji. To gra sieciowa z otwartym światem, w którym wielka swoboda oznacza tak naprawdę kompletną pustkę. Nie ma tu bohaterów, fabuły, celów do osiągnięcia – tylko bezmiar oceanu, bliźniaczo do siebie podobne wysepki i trzy warianty tego samego zadania. Chyba głównie dlatego tak istotna jest tu kooperacja – rozmowy z kompanami po prostu pozwalają zabić czas.
Cukierkowi piraci
Uboga zawartość nie oznacza jednak, że wszystko w Sea of Thieves zasługuje na krytykę. Od samego początku wita nas śliczna, kolorowa grafika w kreskówkowym stylu oraz – dla kontrastu – bardzo realistyczny, rewelacyjnie animowany ocean. Żeglowanie po nim to po prostu przyjemność sama w sobie. Jeśli podróżujemy solo, kierujemy niewielkim statkiem typu slup, który jest tak zaprojektowany, byśmy bez problemu mieli dostęp do kotwicy, mapy, koła sterowego i lin do zbierania żagli. Całość nabiera jeszcze większych rumieńców, gdy z kilkoma znajomymi rozdzielamy funkcje na ogromnym galeonie i pokrzykując do siebie, utrzymujemy okręt na wybranym kursie.
W grze nie ma żadnego samouczka, ale obsługa marynarskich stanowisk przychodzi całkiem łatwo, i to pomimo faktu, że należy wziąć pod uwagę uproszczoną (niemniej dobrze działającą) fizykę. Każdy okręt skręca powoli, z dużym opóźnieniem i nie zatrzymuje się od razu w miejscu. Czasem trzeba uszkodzony i cieknący kadłub załatać deskami, a wodę z ładowni wybrać wiadrem. Współpraca i podział obowiązków pojawiają się tu bardzo naturalnie – pod tym względem gra jest naprawdę przystępna i nie wymaga studiowania żeglarskich podręczników.
Dzień świstaka pirata
Na początku trochę frajdy sprawiają też pierwsze zlecenia. Ideą gry jest wykonywanie misji dla przedstawicieli trzech frakcji – możemy szukać ukrytych skarbów, walczyć z upiorami piratów czy bawić się w kupca, łapiąc i transportując zwierzaki. Odkrywanie zagadkowej gry słów, by w końcu z kompasem odliczać kroki do miejsca zakopania skrzyni, oraz pojedynki na miecze z hordą gnijących szkieletów mają swój niezaprzeczalny urok i powiew klimatu z najlepszych odsłon Piratów z Karaibów. Ten czar szybko jednak pryska, kiedy okazuje się, że te same schematy szukania, walki czy łapania musimy powtarzać w nieskończoność – dziesiątki, a nawet setki razy, bez realnej nagrody za swój wysiłek i czas.
Zamiast uczynić każde pokonanie kapitana czy każde znalezienie skarbu unikatowym wydarzeniem, powiązanym z fabularną historią i rozmowami z drugoplanowymi postaciami, tutaj mamy jedynie wrażenie wykonywania żmudnej, nudnej pracy, którą trzeba odbębnić, by zdobyć kolejną rangę w danej frakcji i dostać garść złotych monet. Przykre uczucie harówki dla wirtualnego szefa pogłębia właśnie system nagród. W znalezionych skrzyniach czy u pokonanych piratów nie ma legendarnych łupów, nie pozyskujemy tu dla siebie cennych fantów. „Nagrodą” jest rozkaz zameldowania w bazie o wykonaniu zadania. Zarobione złoto wymieniamy w sklepikach na dokładnie ten sam sprzęt i ubiór, który już mamy, tyle że w innych kolorach. Kwintesencją gry o piratach okazuje się być zabawa w morskiego tragarza skrzynek i klatek, który czasem biega na zakupy. 
Piraci z Zatoki Trolli
Choć nie jest to takie oczywiste, Sea of Thieves pozwala wcielić się w prawdziwego pirata z krwi i kości. Ten bezduszny korsarz, postrach mórz i oceanów, musi jednak tkwić w nas – i będziemy nim za każdym razem, gdy zdecydujemy się zaatakować graczy spotkanych w podróży. Otwarte zasady na serwerach Sea of Thieves pozwalają na opcjonalną walkę z innymi, czyli albo się nawzajem zignorujemy, albo tylko pozdrowimy, albo będzie zadyma. Wszechobecna nuda sprawia, że dominuje, niestety, głównie ta ostatnia opcja.
Starcia z graczami mogą niekiedy przybrać ciekawą, atrakcyjną formę, gdy trafią na siebie dwie zgrane załogi ogromnych galeonów. Niełatwe celowanie z armat plus konieczność kontrolowania przeróżnych stanowisk na statku sprawiają, że bitwy morskie w Sea of Thieves nie mają sobie równych. Wtedy właśnie pojawia się frajda i aż buzują emocje, gdy wśród wzajemnych okrzyków zawracamy taktycznie na rzuconej kotwicy, wystrzeliwujemy sami siebie z działa, by z kordelasem i pistoletem w rękach wylądować na wrogim pokładzie, lub w panice łatamy kolejne dziury w kadłubie.
Niestety, Sea of Thieves sprzyja złej, toksycznej wersji walk PvP, bo na jednym serwerze spotykają się fani eksploracji i rywalizacji, samotnicy i zgrane załogi. Jedni zatapiają drugich, nawet gdy przeciwnik nie ma żadnych szans na podjęcie równorzędnej walki. Grając samotnie, trzeba być niesłychanie ostrożnym oraz nastawić się na frustrujące przerwy w rozgrywce, gdy kolejny raz idziemy na dno, a łupy przepadają na rzecz wrogiej ekipy. To właśnie jest ta ciemna, iście piracka strona Sea of Thieves, choć nawet z niepokonaną załogą dopadnie nas tu dłużyzna, monotonia i nuda, gdyż inne okręty spotykamy najwyżej raz na kilkanaście minut.
Kałuża złodziei
Sea of Thieves robi wrażenie gry niedokończonej, w której zawarto dopiero fragment planowanych atrakcji. Widać tu ogromny potencjał, ale i mnóstwo bardzo złych pomysłów, które nie sprawdziły się w innych tytułach. Brakuje z pewnością osobnego trybu PvP z bitwami okrętów na mniejszej mapie, systemu atrakcyjnych nagród, które moglibyśmy zdobywać od razu na wyspach i w zatopionych wrakach, a także większej różnorodności statków. Sea of Thieves to na razie nie morze, a płytka kałuża. To istotnie złodziej, ale głównie naszego czasu i cierpliwości. 
Na ten moment tylko najwięksi fani kapitana Jacka Sparrowa znajdą tu namiastkę pirackiej przygody. Reszta powinna wstrzymać się z zakupem. A nuż wraz z kolejnymi miesiącami twórcy wprowadzą więcej zawartości i zdołają zamienić tę przeciekającą łajbę w dumny galeon pod pełnymi żaglami? Jeszcze nie skreślajmy studia Rare.
ZALETY:
* miła dla oka, kreskówkowa oprawa graficzna;
* rewelacyjnie animowany ocean oraz świetne mechaniki żeglowania okrętem;
* w kooperacji sprawia trochę frajdy...
* ...zwłaszcza podczas morskich bitew.
WADY:
* tylko trzy rodzaje misji...
* ...które trzeba powtarzać setki razy;
* brak satysfakcjonujących nagród i systemu rozwoju postaci czy statku;
* mapa świata zbudowana z bliźniaczo podobnych wysepek, jeden typ przeciwnika, tylko dwa okręty;
* brak balansu i otwarte PvP sprzyjają sieciowym trollom i toksycznym zachowaniom;
* niedopracowany system walki na lądzie;
* wszechobecna nuda i monotonia;
* przez małą zawartość przypomina na razie wersję demonstracyjną gry.
Gra dostępna na platformy: PC, Xbox One
Wymagania sprzętowe:
Minimalne: 
* Intel Q9450 2.6 GHz / AMD Phenom X6 3.3 GHz
* 4 GB RAM
* karta grafiki 1 GB GeForce GTX 650 / Radeon HD 7750 lub lepsza
* 60 GB HDD
* Windows 10
Rekomendowane:
* Intel Core i5-4690 3.5 GHz / AMD FX-8150 3.6 GHz
* 8 GB RAM
* karta grafiki GeForce GTX 770 2 GB / Radeon R9 380X 4 GB lub lepsza
* 60 GB HDD
* Windows 10
„Sea of Thieves” - recenzja gry