Katarzyna Bonda to prawdziwy fenomen na polskim rynku wydawniczym. Choć nie brakuje u nas autorów świetnych kryminałów, to tylko nieliczni z nich potrafią trzymać równy poziom i cieszyć się oddaniem tysięcy czytelników. Bonda należy do tego niewielkiego grona, a każda z jej powieści to prawdziwe wydarzenie. Autorka nie zawodzi, a mimo swojej nieustannej pisarskiej ewolucji, jej starsze książki wciąż satysfakcjonują, bo zwyczajnie świetnie się je czyta. 
Nie inaczej jest też w przypadku „Florystki” – ostatniego tomu trylogii o Hubercie Meyerze, szorstkim i zgorzkniałym policyjnym psychologu zajmującym się tworzeniem portretów psychologicznych morderców.
Jeszcze jedna szansa
„Florystka” rozpoczyna się tam, gdzie zakończyła się poprzednia książka Bondy z tej serii, „Tylko martwi nie kłamią”. Po popełnieniu fatalnego błędu, Meyer odchodzi z policji i zaszywa się w lichym domku nad jeziorem, gdzie prowadzi niemalże pustelnicze życie. Z tej samotni wyciąga go stary przyjaciel z białostockiej policji, który prosi psychologa o pomoc w rozwikłaniu tajemnicy zniknięcia 9-letniej Zosi. Dziewczynka wyszła ze szkoły i ślad po niej zaginął, a cała sprawa bardzo przypomina tę sprzed kilku lat, gdy w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął 11-letni Amadeusz, syn szanowanej w mieście florystki. Wkrótce odnaleziono ciało chłopca, ale jego mordercy nigdy nie schwytano.
Meyer, tym razem występujący tylko jako pomoc śledczych, musi zgodzić się na współpracę z Leną, byłą sekretarką komendanta, która po powrocie ze studiów w Londynie chce robić karierę w profilowaniu kryminalnym. Para, mimo burzliwej relacji, szybko odkrywa, że zaginięcie małej Zosi może okazać się dużo bardziej skomplikowaną sprawą, niż im się wydawało.
Kryminał i coś jeszcze
„Florystka” to książka, która jeszcze przed premierą budziła spore emocje, a wszystko to przez zapowiedzi Bondy obiecującej czytelnikom coś więcej niż typowy kryminał. I rzeczywiście, choć zawiązanie akcji stanowi tu wątek kryminalny, to powieść ta łączy dużo więcej gatunków. Jest tu i thriller psychologiczny, i sensacja, a nawet… wątki paranormalne. Ba, śmiało można powiedzieć, że „Florystka” to „najmniej kryminalny” kryminał Bondy. Nie ma tu ani opisów brutalnych morderstw, ani scen mrożących krew w żyłach. Jest za to misterna intryga zbudowana przez pisarkę z precyzją godną wybitnych naukowców. Wydarzenia teraźniejsze przeplatają się tu w porywający sposób z tym, co stało się w przeszłości, zaskakując i zbijając nas z tropu. 
Antypatyczny bohater
Autorka, znana ze swojego zainteresowania psychologią i umiejętności obserwacji ludzkich zachowań, jak mało który polski twórca potrafi konstruować portrety psychologiczne swoich bohaterów, a szczególnie kobiet. 
Bonda umie też tworzyć postacie, których zwyczajnie… nie chce się lubić. Hubert Meyer w ostatnim poświęconym mu tomie nie przechodzi metamorfozy, nie staje się lepszy, milszy, po prostu sympatyczniejszy. Pisarka zamyka ten rozdział swojej twórczości, oferując nam jednak coś ciekawszego – wgląd w jego przeszłość, która nakreśla nam wreszcie jego osobowość i charakter.
„Florystka” to udany finał trylogii, która pokazała pisarską ewolucję Katarzyny Bondy. A Hubert Meyer, choć pozostaje antypatyczny, odchodzi jako ktoś, kogo można szanować.
„Florystka” dostępna jest również w formie ebooka.
Źródło okładki: www.muza.com.pl
Trzeci i ostatni tom sagi o Hubercie Meyerze pokazuje, jak długą drogę przeszła od swojego literackiego debiutu Bonda. I trzyma w napięciu do ostatnich stron, nie pozwalając się oderwać od lektury.