Dwie niewiarygodne bohaterki, spora garść rozważań filozoficznych i nietypowy, miejscami poetycki język – to wszystko mogłoby złożyć się na nie najlepszą całość. A jednak autorce udało się osiągnąć zamierzony efekt. „Elegancja jeża” to jedna z bardziej uroczych powieści, jakie czytałam. Dozorczyni i nastolatka
Dwie główne bohaterki łączy więcej, niż można by podejrzewać. Obie mieszkają wprawdzie w tym samym, luksusowym apartamentowcu w Paryżu, jednak Renée jest starzejącą się dozorczynią zajmującą stróżówkę, zaś Paloma to trzynastolatka, której rodzina ma czterystumetrowe mieszkanie. Renée dokłada wielu starań, żeby nikt nie podejrzewał, iż nie jest typową dozorczynią. Nastawia głośno telewizor, kiedy widzi, że ktoś wchodzi do budynku, szura kapciami, podchodząc do drzwi, celowo robi błędy językowe i chowa bardziej wyszukane produkty spożywcze pod makaronem i marchewką, kiedy wraca z zakupów. Nie chce, by ktokolwiek się domyślił, jak bardzo jest oczytana i że zamiast oglądać seriale, woli delektować się klasycznym kinem i muzyką poważną.
Paloma nie musi wkładać tyle wysiłku w ukrywanie swojej inteligencji. Wystarczy, że podpatrzy zachowanie koleżanek z klasy. Ma dużą wiedzę, której stara się nie pokazywać, nie jest jednak szczęśliwa. Planuje popełnić samobójstwo, a czekając na dzień, który sama wyznaczyła, snuje w swoim dzienniku filozoficzne rozważania, próbując znaleźć coś, co przekona ją, że warto żyć.
Tajemniczy Japończyk
Choć Renée i Paloma mają ze sobą wiele wspólnego, nie zauważają prawie swojego istnienia. Zmieni się to, kiedy do jednego z mieszkań wprowadzi się elegancki, tajemniczy Japończyk. On też jest oczytany i inteligentny, ale w przeciwieństwie do nich nie stara się tego ukryć. Jest bystry i wyjątkowo szybko zauważa, że zarówno dozorczyni, jak i córka sąsiadki to osoby ciekawe i warte poznania. Dzięki jego atencji obie zaczną powolutku wychylać się ze swoich skorup.
Ponieważ życie to jednak nie bajka, nie wszystko przebiegnie tak, jak czytelnik – który bez wątpienia będzie już w tym momencie zakochany w obu bohaterkach – by chciał. „Elegancja jeża”to powieść słodko-gorzka, a przy lekturze przydają się momentami chusteczki. Mimo to nie sposób nie docenić jej za afirmację życia, piękna i sztuki.
Filozofia na co dzień
Muriel Barbery napisała swoją drugą książkę w dość nietypowy i zaskakujący sposób. Rozdziały opisujące, co się dzieje w będącym miejscem akcji budynku, przeplatają się z króciutkimi esejami na temat filozofii. Często opis wydarzeń przenika się ze snutymi przez obie bohaterki rozważaniami. Te przerywniki mogłyby spowalniać lekturę i zniechęcać niektórych czytelników, a jednak tak nie jest. Są na tyle krótkie i pobudzające do refleksji, że czyta się je z prawdziwym zaciekawieniem. 
Obie bohaterki są do siebie tak podobne, że mogłyby być swoim odbiciem. Nie brzmi to zbyt realistycznie i momentami może się wydawać przesadzone. Jeśli jednak pogodzimy się z przyjętą przez autorkę konwencją, przestanie nam to przeszkadzać i ulegniemy urokowi opowieści. „Elegancja jeża” to piękna, zaskakująca i podnosząca na duchu powieść. Warto jej nie przegapić.
Źródło okładki: www.soniadraga.pl
„Elegancja jeża” Muriel Barbery – recenzja