Któż nie kojarzy Andrzeja Poniedzielskiego, ironiczno-nostalgicznej aury, jaką wytwarza, dialogów, konferansjerki i monologów kabaretowych. Jedni go uwielbiają za melancholijne strofy, inni za inteligentny humor. Satyryk i poeta
Poniedzielski jest bowiem artystą wszechstronnym i niedobrze by było, gdybyśmy sprowadzali jego twórczość do okazjonalnego pojawiania się w programach kabaretowych. Pisze przecież nie tylko teksty satyryczne, wierszyki układane praktycznie na żywo na scenie, ale również piękne piosenki i wiersze. Dla duszy gram to najpełniejszy jak dotąd przegląd jego twórczości: wykorzystano teksty z czterech wcześniej wydanych zbiorów poezji i obok nich pojawiło się kilka dotąd jeszcze niepublikowanych. Otrzymujemy więc wybór tego, co najlepsze z ponad 30 lat pisania, podzielone na trzy części: „Bal”, „Dal” i „Żal”. Już same te tytuły pokazują trochę klimat, w jakim porusza się od lat ten artysta, ale sam dobór tekstów jest czasem dość przewrotny, co również wiele mówi o jego poczuciu humoru.
Lekkość, dowcip, ale i melancholia
Poezja Poniedzielskiego wielokrotnie wywoływać może u nas uśmiech na twarzy. Wynika on jednak raczej z zabawnych metafor, gry słów, zaskakującej puenty czy rymów, niż z silenia się na dowcip czy banalnego mrugania okiem i nawiązywania do rzeczywistych postaci. On nie czuje się zobowiązany do tego, by komentować bieżącą rzeczywistość, jest raczej ponad nią, patrzy z okna na pędzących ludzi i pisze o sprawach uniwersalnych: tęsknocie za miłością, o relacjach, o tym, co robimy z naszym życiem. Interesuje go człowiek i to, co tkwi w jego sercu, coś, czego nawet czasem nie potrafimy dokładnie nazwać. I to chyba właśnie tak bardzo kochamy w jego tekstach.
Piosenki to (nie tylko) dźwięki
Artysta sam śpiewa, wykonuje i komponuje swoje utwory, ale nie zabrakło tu też tych, które pisał dla innych, np. dla Elżbiety Adamiak, Edyty Geppert, Anny Marii Jopek, Seweryna Krajewskiego czy Grzegorza Turnaua. Nie od dziś wiadomo, że to teksty niebanalne, mądre i piękne. Mało jest takich artystów, którzy swą wrażliwością, precyzją słowa, błyskotliwością i inteligentnym humorem, potrafią tak czarować, bawić, a jednocześnie skłaniać do refleksji. Artur Andrus kiedyś powiedział o Poniedzielskim: „jest artystą, który nie potrzebuje tego, żeby o Nim pisać. On sam się pisze”. Dlatego nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić was do sięgnięcia po Dla duszy gram. Ta antologia będzie ucztą na wiele wieczorów, nie tylko tych jesiennych i nie wyłącznie dla fanów artysty. Podarujmy sobie odrobinę poezji w tym naszym zwariowanym świecie.
Źródło okładki: proszynski.pl
„Dla duszy gram” Andrzej Poniedzielski – recenzja