Człowiek renesansu
Bolitar jest człowiekiem wielu talentów. Jako były sportowiec, koszykarz, któremu świetnie zapowiadającą się karierę gracza NBA zniszczyła paskudna kontuzja kolana, bardzo dobrze orientuje się w sportowych zagadnieniach. Wykorzystując swą wiedzę, prowadzi agencję MB SportsReps i reprezentuje zawodników różnych dyscyplin. Może też pochwalić się dyplomem z dziedziny prawa uzyskanym na Harvardzie oraz doświadczeniem w tajnej pracy dla rządowych agencji. Inaczej mówiąc, z niejednego pieca jadał chleb. Oprócz tej bogatej palety umiejętności protagonista ma również tendencję do wplątywania się w różne śledztwa w celu wyjaśnienia okoliczności tajemniczych zabójstw – ironicznie można nazwać to wrodzonym kompleksem zbawcy (takie określenie występuje w powieści). 
Gdy podczas turnieju US Open zastrzelona zostaje Valerie Simpson, dwudziestoczteroletnia, była gwiazda tenisa, która na dzień przed śmiercią kilkukrotnie próbowała skontaktować się z Myronem, bohater postanawia zbadać sprawę. Fabuła jest zbudowana w sposób klasyczny dla dzieł Cobena. Bolitar stara się ustalić jak najwięcej faktów o życiu i okolicznościach śmierci tenisistki, przepytując raz członków rodziny, raz kolegów Valerie z kortu czy w końcu zaprzyjaźnionych policjantów. W śledztwie pomaga mu przyjaciel, Win (Windsor Horne Lockwood), psychopatyczny, ekscentryczny i obrzydliwie bogaty arystokrata, posiadający mistrzowskie umiejętności w dziedzinie sztuk walki oraz potrafiący niezwykle celnie strzelać – charakterystyka postaci może brzmieć banalnie, ale kreacja bohatera wielu przypadnie do gustu. Win zapewnia ochronę Myronowi i jego najbliższym, a ta z pewnością się przyda, gdyż niestrudzone próby dotarcia do prawdy przynoszą nieoczekiwane konsekwencje. Na światło dzienne wychodzą niewygodne dla wielu wpływowych osób zdarzenia, fakty, których dla własnego bezpieczeństwa lepiej nie nagłaśniać. Atmosfera gęstnieje z każdym przeczytanym rozdziałem. Tropy prowadzą do sprawy morderstwa syna amerykańskiego senatora sprzed sześciu lat. Szukając odpowiedzi, Bolitar zadziera zarówno z policją, jak i nowojorską mafią. Jakąś niepośrednią rolę w całej intrydze odgrywa też nowy podopieczny Myrona, tenisista, który pnie się na szczyt sportowej kariery. W „Krótkiej piłce” wszystko kręci się wokół tenisa, można nawet powiedzieć, że ten sport stanowi klucz do rozwiązania zagadki.
Z humorem
To, że Coben najczęściej w swoich dziełach wykorzystuje motyw powracania do tajemnicy z przeszłości wiadomo nie od dzisiaj – „Krótka piłka” również realizuje ten schemat, mimo to konstrukcja fabuły nie odbiera przyjemności z lektury. Mamy bowiem do czynienia z mnóstwem zwrotów akcji, po mistrzowsku rozegraną intrygą (w tym autor zawsze był niezrównany) oraz solidną porcją dobrego humoru. Przemyślenia, riposty i dialogi Myrona naprawdę potrafią rozbawić. Żarty czy porównania bywają grubo ciosane, ale gdy nie będziemy podchodzić do powieści z wydumanymi oczekiwaniami, z pewnością nie raz trafią w nasz gust. Tym, co powoduje, że książkę po prostu dobrze się czyta, są charakterystyczne, nakreślone w kilku aspektach, zapadające w pamięć postacie. O głównym bohaterze wspominałem już wcześniej, dodam tylko, że Bolitar przypomina dużego dzieciaka, ale jego ogólna postawa oraz dystans do siebie i świata, który częstokroć prezentuje, wzbudza sympatię i sprawia, że utożsamiamy się z nim w trakcie poszukiwań mordercy. Win to psychopata, ale jest bezwzględnie lojalny wobec swoich przyjaciół, a jego poczynania dodają prezentowanym zdarzeniom kolorytu. Gdy znajduje się w pobliżu, zawsze można liczyć na jakąś niespodziankę, szczególnie zabawnie czyta się sceny walki, w których uczestniczy. Win z Myronem stanowią nietypowy, acz dobrany duet. Na kartach powieści są również piękne kobiety, pojawia się wątek miłosny, ale jest on jedynie tłem dla głównego nurtu fabuły. Właściwie wszystko jest tu podporządkowane sprawie o morderstwo, ale przecież tego oczekuje się od dobrej powieści sensacyjnej. 
Dla fanów gatunku
Nie znajdziemy tu za wiele opisów, fabularnych dłużyzn czy psychologicznej analizy bohaterów. Powieść czyta się szybko, akcja gna do przodu na złamanie karku, jedno dłuższe posiedzenie z książką w ręku wystarczy, żeby ukończyć lekturę. Nie dlatego, że jest ona aż tak bardzo krótka – liczy sobie około 350 stron – lecz gdy raz wejdzie się do świata przedstawionego, trudno go opuścić. Efekt zaczytania potęguje prosty, nieprzekombinowany język i styl oraz wspominana wcześniej, naszpikowana całkiem śmiesznymi uwagami narracja. To książka, na którą naprawdę warto poświęcić te kilka godzin, gdyż gwarantuje niezłą rozrywkę. Fani literatury sensacyjnej, którzy mieli już kontakt z dziełami Cobena, wiedzą, że autor lubi czasem się powtarzać, zręcznie umieszczając nową fabułę w znanych schematach, ale nigdy nie schodzi poniżej dobrego poziomu. „Krótka piłka” zdecydowanie potwierdza tę opinię.
Zobacz również inne książki tego autora.
Źródło okładki: wydawnictwoalbatros.com
„Krótka piłka” to drugi tom serii opowiadającej o przygodach Myrona Bolitara, najpopularniejszego bohatera wykreowanego przez Harlana Cobena. Książki z udziałem Bolitara cieszą się sporym wzięciem wśród czytelników, to przede wszystkim one zbudowały i ugruntowały markę pisarza, w konsekwencji doprowadzając do tego, że dziś postrzegamy Cobena jako wybitnego twórcę thrillerów i kryminałów. W „Krótkiej piłce” Myron prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa byłej gwiazdy tenisa. Czy warto mu w tym potowarzyszyć?