Na ósmą część przygód Harry’ego Pottera od lat czekały miliony czytelników na całym świecie. I choć dla niektórych „Przeklęte Dziecko” może okazać się rozczarowaniem, to większość z zachwytem pochłonie ten tom, nie mogąc się oderwać od lektury. J.K. Rowling długo broniła się przed powrotem do świata Harry’ego Pottera. Ostatecznie Brytyjka poddała się – i to chyba nie tylko prośbom fanów, ale i samej sobie, nie podając nam jednak wszystkiego na tacy.
Tom „Harry Potter and the Cursed Child”, który pod polskim tytułem „Harry Potter i przeklęte dziecko” ukaże się u nas w październiku, w ciągu pierwszych 48 godzin po premierze 31 lipca sprzedał się w trudnej do uwierzenia liczbie 2 MILIONÓW egzemplarzy, co z miejsca uczyniło go jednym z największych bestsellerów w historii. A mówią, że literatura nie ma szans w starciu z Internetem i nowoczesnymi technologiami…
Nie obyło się jednak bez kontrowersji, ale o nich później. Jestem jednak pewien, że większość fanów książki, która dorastała wraz z kolejnymi tomami, z zachwytem sięgnie po „Przeklęte dziecko”. A potem nie będzie się mogła oderwać od lektury.
Harry Potter i… problemy rodzicielskie
Akcja książki „Harry Potter i przeklęte dziecko” zaczyna się dokładnie tam, gdzie zakończyła się fabuła ostatniego tomu, „Insygniów Śmierci”. Potter, dziś już zbliżający się do czterdziestki, z trudem łączy wymagającą karierę zawodową (jest wysokim urzędnikiem Ministerstwa Magii) z jeszcze bardziej wyczerpującą rolą – ojca. To właśnie wokół napiętych stosunków Harry’ego z jego nastoletnim synem Albusem kręci się akcja. Nastolatek z trudem znosi bycie synem „Wybrańca”, do którego nieustannie jest porównywany. Sprawy nie ułatwia mu sam Potter senior, który – pewnie z powodu swojego traumatycznego dzieciństwa i późniejszych przeżyć – nie radzi sobie nie tylko z okazywaniem uczuć, ale i paraliżującym strachem przed kolejną stratą.
Albus, na złość ojcu, nie tylko zaprzyjaźnia się z poznanym podczas pierwszego przejazdu pociągiem do Hogwartu (brzmi znajomo?) Scorpiusem, który okazuje się… synem Dracona Malfoya, ale w dodatku postanawia zmienić bieg historii i uratować Cedrika Diggory’ego, zmarłego w czwartym tomie serii, „Harrym Potterze i Czarze Ognia”. Aby osiągnąć ten cel, Albus i Scorpius wykradają z Ministerstwa Magii czaso-zmieniacz, bardzo podobny do tego, z którego w trzecim tomie, „Więźniu Azkabanu”, korzystała Hermiona. Jak nietrudno się domyślić, eksperymenty z ingerowaniem w dawne wydarzenia mogą okazać się tragiczne w skutkach, a gdy dodać do tego niepokój Harry’ego, wyczuwającego – przez bolącą go bliznę, a jakże! – zwiększającą się aktywność wyznawców czarnej magii, to zaczyna się robić naprawdę gorąco.
Ale wróćmy jeszcze do odwiecznego konfliktu na linii ojciec – syn, bo ten wydaje mi się w tej książce dużo ciekawszy od wybryków nastoletniego Albusa. Życie Harry’ego Pottera naznaczone jest stratą. Najpierw tragiczna śmierć rodziców, później traumatyczne dzieciństwo spędzone u Dursleyów i zmiażdżona nadzieja na odzyskanie ojcowskiej figury w ukochanym ojcu chrzestnym, Syriuszu. Jest i Dumbledore, którego relacja z Harrym z biegiem czasu ewoluowała z nauczycielsko-uczniowskiej do ojcowsko-synowskiej. Nic więc dziwnego, że to właśnie zmarły dyrektor Hogwartu, jako „żywy obraz”, udzieli Potterowi seniorowi chyba najważniejszej rodzicielskiej rady. Zanim jednak do tego dojdzie, nieudolne ojcostwo Harry’ego i buńczuczny upór Albusa sprawią, że bohaterowie zostaną przygnieceni ciężarem tej trudnej relacji, wyrzucając sobie nawet w chwili gniewu, że żałują łączących ich rodzinnych więzów.
W „Przeklętym dziecku” poznajemy też sporo nowych, bardzo interesujących informacji na temat nie tylko trójki głównych bohaterów serii – Harry’ego, Hermiony i Rona – ale również innych kluczowych postaci: Dumbledore’a, Voldemorta czy Snape’a. To sprawia, że pomimo wielu swoich braków ten tom z czasem powinien zostać uznany za pełnoprawną ósmą część serii o Potterze.
Harry Potter i wielkie oszustwo
Na razie jednak muszą opaść emocje towarzyszące premierze „Harry Potter and the Cursed Child”. Poza zachwytami tych, którzy czekali na tę historię lata, nie brakuje też bowiem pełnych oburzenia głosów, zarzucających Rowling i jej wydawcy nie tylko oszustwo, ale i naciągactwo. Skąd się wzięły? Prawdopodobnie z braku umiejętności czytania ze zrozumieniem.
Jak to, zapytasz, drogi czytelniku? Ano dlatego, że „Przeklęte dziecko” powieścią nie jest. Jest za to scenariuszem (z podziałem na dialogi i didaskaliami) sztuki teatralnej w dwóch częściach i pięciu aktach, której oficjalna premiera odbyła się 30 lipca w Palace Theatre na londyńskim West Endzie. Jakby tego było mało, J.K. Rowling nawet nie jest jego autorką! Scenariusz napisał bowiem znany pisarz i twórca sztuk teatralny Jack Thorne, a za kanwę posłużyła mu historia stworzona przez niego, Rowling i reżysera teatralnego Johna Tiffany’ego. Oczywiście cała trójka (a pisarka najgłośniej i najczęściej) od początku tego nie ukrywała, ale jak widać część zagorzałych fanów Pottera ma chyba z tym problem.
Cóż, wiadomo też, że skrypt powieścią nie jest. Czyta się to nieco „goło”, bo brakuje popisu fantastycznej wyobraźni Rowling (którą w polskim przekładzie cudownie „czuł” tłumacz Andrzej Polkowski). Na West Endzie mają to rekompensować podobno fantastyczne i absolutnie pionierskie efekty specjalne. A co zostało nam, czytelnikom? Myślę, że przede wszystkim czerpanie z tego, co pisarka stworzyła w siedmiu poprzednich częściach. Szczególnie że sztuka bezbłędnie wykorzystuje te motywy, a bohaterowie, cofając się w przeszłość, powracają do dobrze nam znanych scen.
Czy „Harry Potter i przeklęte dziecko” jest rozczarowaniem? Na pewno nie. Ale z pewnością rozbudzi w fanach serii Rowling apetyt na kolejne książki, filmy lub cokolwiek innego, co pozwoli nam znowu żyć w świecie, w którym rządzi „Potteromania”. Czyżby więc J.K. Rowling wyświadczyła samej sobie niedźwiedzią przysługę i za jakiś czas po prostu „będzie musiała” napisać kolejną książkę o Harrym i spółce? Cóż, pozostaje tylko trzymać kciuki!
Zobacz także inne książki J.K. Rowling.
Źródło okładki: www.mediarodzina.pl
„Harry Potter i przeklęte dziecko” Jack Thorne, J.K. Rowling, John Tiffany – recenzja