Człowiek doskonalił się przez tysiąclecia. Obecna cywilizacja funkcjonuje dzięki rozwojowi wcześniejszych. A jak to było na początku? Kiedy to człowiek, aby jeść, musiał sobie coś upolować, a ubrania wytwarzało się z zabitych zwierząt. Tak właściwie to przetwarzało się wszystko. Rośliny, patyki, kamienie mogły służyć do produkcji narzędzi. „Epoka kamienia” daje nam wgląd w tamte czasy i pozwala graczom zbudować początki cywilizacji… Wnętrzności i przygotowanie do gry
W średnich wymiarów pudełku znajdziemy: planszę do gry, 4 plansze graczy, 58 drewnianych zasobów, 40 drewnianych ludzi, 8 drewnianych znaczników, 53 znaczniki jedzenia, 28 znaczników budowy, 18 znaczników narzędzi, jedną figurkę gracza rozpoczynającego, 36 kart cywilizacji, 7 kości, skórzany kubek i arkusz informacyjny. W temacie wykonania wszystko zostało dopracowane wręcz wzorcowo. Żetony surowców są w odpowiednich kształtach. Dostajemy też w pakiecie sporo drewnianych elementów, nawet kości. Dzięki czemu gra ma bardzo fajny klimat. W końcu dziwnie by się grało plastikowymi kostkami w epoce kamienia.
Gra jest przeznaczona dla 2 do 4 graczy w wieku przynajmniej 10 lat. Na początku rozkładamy planszę. Segregujemy żetony żywności i kładziemy je na terenach łowieckich. Układamy bale drewna w lesie, cegły w gliniankach, kamienie w kamieniołomie i złota w rzece. Dzielimy narzędzia według wartości i układamy w odpowiednim miejscu na planszy. Tasujemy karty cywilizacji, kładziemy w postaci zakrytego stosu i odkrywamy pierwsze cztery sztuki. Rozkładamy też żetony budynków i każdy wybiera kolor swoich elementów. Wręczamy graczom ich plansze, na których umieszczają pięciu swoich ludzi i dwanaście narzędzi. Reszta ludzi oraz kości z kubkiem lądują obok planszy. 
Przebieg rozgrywki
Celem graczy jest zdobycie jak największej liczby punktów zwycięstwa. Gra będzie trwać tyle rund, aż na koniec jednej z nich nie będzie już można dołożyć kart cywilizacji, lub w chwili, gdy wyczerpie się jakiś stos budynków. Sama gra przebiega dość prosto. Gracze rozmieszczają członków swojego plemienia na wybranych polach na planszy i przechodzą do akcji powiązanych z danym miejscem, a potem zajmują się wyżywieniem swoich ludzi. Oczywiście ten, kto przy okazji zdobędzie najwięcej punktów, na koniec wygrywa.
Każda runda przebiega według utartych schematów. Na początku zaopatrzamy się w surowce, które wykorzystujemy do wzniesienia budynków i zakupu kart cywilizacji. W celu wykonania jak największej liczby akcji staramy się rozmnożyć swoich ludzi. Oczywiście ci muszą się posilić, aby dalej działać, więc zbieramy pożywienie. Jednocześnie ludzie pracujący w polu dostarczą nam trochę darmowego jedzenia. Poza tym wysyłamy jeszcze ludzi do narzędziowni i wspomagamy się rzutami kośćmi. Wszystkie te akcje dają graczom wiele możliwości manewru i kombinowania. W końcu możemy zbierać różne rzeczy, kupować mniej lub więcej, rozmnażać swe plemię w przyśpieszonym tempie lub cierpliwie czekać, ale mniej za to płacić. Jednocześnie główka wciąż pracuje, więc budowa odpowiednich narzędzi może ułatwić nam wiele działań. 
Podsumowanie
„Epoka kamienia” jest typową grą z mechaniką worker placement, której nieskomplikowane zasady pozwalają zasiąść nad stołem nawet mniej zaawansowanym graczom. Gra świetnie wypada przy różnej liczbie uczestników. W przypadku pary jest może więcej możliwości i kombinowania, ale z drugiej strony więcej graczy wprowadza więcej niewiadomych. Dróg do zwycięstwa jest kilka, więc co gracz, to inna strategia. Jeśli szukacie gry typu euro w miarę lekkiej i przyjemnej, przy której czas będzie leciał błyskawicznie, to nic, tylko zainwestować w „Epokę kamienia”. Jest to swoisty klasyk, który każdy porządny fan gier planszowych powinien mieć w swojej kolekcji.
„Epoka kamienia” – recenzja gry