Tak w skrócie można by podsumować „Burzę”, najnowszą powieść szwedzkiego dziennikarza.
Na tropie przeszłości
Andreas Lehmann spędził dzieciństwo i okres dojrzewania na wyspie u wybrzeży Norwegii. W tym dziwnym odosobnieniu przyszło mu przeżyć pierwsze dziwne zdarzenie swojego życia. Ojciec, wyjeżdżając wraz z matką do szpitala i zostawiając zarówno jego, jak i młodszą siostrę Minnę pod opieką sąsiada, nigdy nie wrócił. Dziećmi zajął się ów sąsiad, Johannes, i to on wziął za nie odpowiedzialność.
Po latach powrót na wyspę dorosłego Andreasa wymusza uporządkowanie spraw testamentowych wychowawcy. W zasadzie dość nędzna była to spuścizna, jednakże nadal wymagała usystematyzowania, a co za tym idzie, odwiedzenia starych kątów, które ni stąd, ni zowąd przywodzą dużo wspomnień, a także wiele puzzli z niechcianej układanki.
Między jawą a snem
Zdawałoby się, że tak surowa narracja, akcja osnuta wokół wspomnień zlewających się z wyobrażeniami i dość trudna wymowa mogłyby zniechęcać czytelnika. Paradoksy są jednak typowe dla literatury tego typu. Zamiast nudy pojawia się zaintrygowanie, zamiast ospałości tropienie śladów i konieczność przytomnej lektury, żeby nie przegapić momentu, w którym bohater zamiast wspomnień, mami nas swoimi wyobrażeniami.
I jest też w tym kotle miejsce na tajemnicę rodzinną i wojenną, na badanie tropów przeszłości jednostki i narodów, na budowanie scenariusza historii zarówno jak w filmie Lyncha, jak i w dobrym dokumencie psychologicznym. To zdecydowanie powieść, której warto poświęcić czas i zaangażowanie. Oddać jej cząstkę siebie, w zamian zyskując całą gamę emocji, wątków, nowych nawiązań i, wreszcie, po prostu genialnej literatury. Powiedzieć, że polecam, to nie powiedzieć nic. Namawiam z całego serca!
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
Steve Sem-Sandberg na ogół podejmuje trudne tematy, które później stanowią nie lada zagwozdkę dla recenzenta. Gęsta od wieloznaczności narracja, niepewne przejścia między realizmem a wyobrażeniami, wreszcie mroczny klimat i tajemnica z przeszłości.