Sosny są dla jednych drzewami, które mijają po drodze podczas trasy, innym sosna kojarzy się z krajobrazem górskim. Są też tacy, których urzekł widok sosen porastających nadmorskie wydmy. Te drzewa iglaste należą do najpopularniejszy roślin spotykanych w Polsce. Dzięki łatwej pielęgnacji i niedużym wymaganiom sosna zwyczajna może znaleźć miejsce w każdym ogrodzie. Sosna – obecna w kulturze od wieków
Jako że sosny na przestrzeni wieków były źródłem żywicy, drewna, olejków eterycznych oraz jadalnych nasion – czyli produktów potrzebnych w codziennym życiu, to na zawsze zapisały się na kartach historii, między innymi w folklorze, sztuce i kulturze.
Pierwotni Słowianie traktowali te drzewa z wielkim szacunkiem i powagą. Podczas obchodzenia ówczesnego Święta Wiosny sosna była przedmiotem liturgicznym. Małe drzewko lub gałąź sosnową przybierano ozdobami i kwiatami i obnoszono po domach, życząc sobie szczęśliwego „nowego latka”.
Z czasem, pomimo przyjęcia w Polsce chrześcijaństwa, sosna nadal cieszyła się autorytetem. Mówiono, że miała magiczne i uzdrawiające moce . Np. popiół z jej igieł był przykładany do dziąseł w celu złagodzenia bólu zębów. Szyszki i młode pędy, które ugotowane były w serwatce, pito o poranku i traktowano jako skuteczny lek na bóle reumatologiczne.
Sosna – wyjątkowe odmiany
Sosna zwyczajna – sosna do średnich i dużych ogrodów, która może osiągnąć nawet 40 m wysokości. Jeśli nie mamy takiej powierzchni, to możemy wybrać jej wspaniałe odmiany, jak np. „Globosa Virdis”, „Wintergol” czy „Watereri”. Ozdobą tych odmian jest nie tylko cudowne ulistnienie, ale także dużo mniejsze rozmiary oraz kora w pięknej cynamonowo-czerwonej barwie. Szczególnie pięknie sosna zwyczajna prezentuje się w ogrodach wiejskich i naturalistycznych. Jest ona w pełni mrozoodporna i mało wybredna co do gleby, dlatego też warto uprawiać ją w grupie lub jako soliter.
Sosna czarna – sosna ta jest niezwykle podobna do sosny zwyczajnej, a różnią się one kolorem kory. U tej odmiany jest ona prawie czarna, stąd właśnie jej nazwa odmianowa. Wymagania również ma podobne, dlatego sprawdzi się w każdym ogrodzie. Sosna ta charakteryzuje się dużym rozmiarem, aczkolwiek można skorzystać z jej niższych form jak np. „Molette” lub „Piramidalis”, które cechują się wąskim i smukłym pokrojem, można również wybrać odmiany karłowe, wolno rosnące jak „Brepo” czy „Nana”, które często sadzone są na rabatach lub wrzosowiskach.
box:offerCarousel
Sosna górska kosodrzewina – wspaniała odmiana, która jako jedna z nielicznych sosen jest odporna na duże zasolenie gleby. Dlatego też często możemy ją spotkać na miejskich skwerach. Kosodrzewina jest odmianą, która rośnie wolno, osiąga od 2 do 4 m wysokości i rozrasta się wszerz. Od sosny zwyczajnej różni ją więc pokrój, ale też bardzo gęste ulistnienie. Warto posadzić ją na wrzosowiskach, skalnikach, rewelacyjnie sprawdzi się również jako soliter. Sosna górska świetnie wygląda w kompozycji z krzewami liściastymi i bylinami. Wykorzystywana do zadarniania terenu, zwłaszcza na skarpach, gdyż zapobiega obsuwaniu się podłoża oraz erozji. Godną polecenia jest sosna górska Ophir, której igły na zimę zmieniają barwę na żółtopomarańczową.
Sosna himalajska – wyjątkowa odmiana o cienkich i miękkich igłach, w kolorze srebrzystoszarym i długości około 20 cm. Może posłużyć jako roślina żywopłotowa, jak również posadzona pojedynczo w wyeksponowanych ogrodach lub parkach.
Sosna limba – kolejna wolno rosnąca odmiana, która cechuje się wąskim pokrojem. Dzięki temu może być sadzona w niewielkich grupach lub wrzosowiskach i skalnikach. Dorasta do do 20 m wysokości.
Sosna żółta długoigielna – nazwę swą zawdzięcza zabarwieniu swojego drewna i jest alternatywą dla sosny pospolitej. Choć osiąga spore rozmiary, to rośnie wolno. Jest odporna na zanieczyszczenia powietrza, ale jest mniej odporna na mróz.
Jak uprawiamy sosny?
Sosna jest rośliną łatwą w uprawie i względnie tolerancyjną co do stanowiska, aczkolwiek jak większość iglaków nie lubi gleb ciężkich i zalewowych, gdyż atakują ją choroby grzybowe. Świetnie będzie rosła na stanowiskach słonecznych, ale poradzi sobie także w zupełnym cieniu. Niestety jako gatunek światłolubny w cieniu będzie ogołacać pędy. Odczyn gleby winien być lekko kwaśny, a rośliny będą prawidłowo rosnąć. Początkowo po zasadzeniu warto rośliny podlewać regularnie, natomiast potem raz na jakiś czas. Starsze egzemplarze nieźle znoszą suszę. Jest odporna na zanieczyszczenia powietrza i mróz, również na choroby grzybowe, oczywiście o ile nie ma podmokłego miejsca. Nawożenie nie jest konieczne, aczkolwiek raz na jakiś czas można ją zasilić. Jak widać, sosna nie jest wymagająca, nie stroi fochów i jest niewybredna. A przy ilości pięknych odmian, każdy znajdzie coś dla siebie.
Sosna – odmiany, uprawa, pielęgnacja