Tynki renowacyjne są materiałem budowlanym o bardzo specyficznych właściwościach – pozwalają bowiem na stopniowe osuszenia zawilgoconych lub mokrych ścian i sufitów. Początkowo były nakładane tylko podczas renowacji budynków zabytkowych, jednak obecnie zakres ich stosowania został znacznie rozszerzony i z powodzeniem mogą być używane podczas prac remontowych w budynkach współczesnych. Właściwości tynku renowacyjnego
Mechanizm działania tynków renowacyjnych polega na uzyskaniu warstwy wyprawy tynkarskiej o bardzo porowatej strukturze wewnętrznej – zdecydowanie innej niż tradycyjne tynki cementowe lub cementowo-wapienne. Struktura tynku renowacyjnego zawiera bowiem dużo porów, które umożliwiają przejęcie wilgoci z podłoża, na którym zostały zastosowane oraz wykrystalizowanie wewnątrz warstwy tynku soli budowlanych (zanim wilgoć pojawi się na powierzchni ściany). Tynk renowacyjny przejmuje zatem wodę z zawilgoconego podłoża w postaci ciekłej, wchłaniając ją na pełną głębokość. Woda nie jest jednak zatrzymywana w tynku, lecz, dzięki jego znacznej porowatości, transportowana jest w kierunku zewnętrznej powierzchni tynku – tam następuje jej odparowanie. Transportowane wraz z wodą sole budowlane odkładają się natomiast wewnątrz tynku i tutaj są magazynowane, nie trafiają zatem na powierzchnię – dzięki temu można uniknąć niszczenia spójności wierzchniej warstwy tynku, widocznej w postaci wykrystalizowanych i osypujących się fragmentów.
Tynki renowacyjne zazwyczaj stosowane są w zestawach wyrobów o różnym przeznaczeniu, składających się z kilku wzajemnie uzupełniających się materiałów. System składa się zazwyczaj z obrzutki renowacyjnej, tynku podkładowego oraz tynku renowacyjnego nawierzchniowego. Układ warstw i grubość tynku dobierana jest zależnie od zasolenia podłoża. Oprócz tego stosowane są także materiały uzupełniające, czyli preparaty neutralizujące sole, preparaty grzybobójcze itp. Każda warstwa pełni określoną funkcję, dlatego żadna nie może zostać pominięta. Skuteczność działania tynków systemowych zostanie zapewniona, jeśli zastosujemy rozwiązania systemowe, pochodzące od jednego producenta i według zalecanej przez niego technologii.
Jak nakładać?
Zastosowanietynków renowacyjnychodbywa się w kilku etapach. Najpierw trzeba usunąć zawilgocone tynki oraz tynki w obrębie powierzchni, gdzie działanie wilgoci jest już widoczne. Zalecane jest także częściowe usunięcie spoin pomiędzy cegłami lub kamieniami. Na tym etapie stosuje się też często preparaty grzybobójcze. Odsłonięta powierzchnia muru powinna być w naturalny lub sztuczny sposób wstępnie osuszona. Jest wiele możliwości – od osuszania naturalnego, przez osuszacze kondensacyjne, po tak nowoczesne sposoby, jak metoda mikrofalowa. Na tak przygotowanej powierzchni stosuje się warstwę sczepną z obrzutki renowacyjnej (półkryjąco, na około 50 % powierzchni). Następnie układa się tynk podkładowy, który wyrównuje powierzchnię i stanowi warstwę magazynującą sole. Nakładanie tynku renowacyjnego prowadzi się równomierną warstwą, ręcznie lub mechanicznie. Po wykonaniu tynków renowacyjnych, ich powierzchnię można malować (farbami o wysokiej paroprzepuszczalności), ewentualnie pokryć warstwą gładzi wapiennej lub gładzi gipsowej.
Na zakończenie trzeba podkreślić, że tynki renowacyjne nie są rozwiązaniem, które zastąpi prawidłowo wykonaną izolację przeciwwilgociową lub przeciwwodną budynku. W przypadku awarii zawsze konieczne jest zidentyfikowanie i usunięcie przyczyny zawilgocenia. Dopiero wówczas można zastosować tynki renowacyjne, które ułatwią i przyspieszą proces osuszania ścian.
Tynk renowacyjny – na zawilgocone podłoże