Od wyspy do wyspy
Paul Theroux to pisarz, który szczególnie upodobał sobie podróże pociągami. Jego książki opowiadają o wyprawach pociągiem z Londynu do Tokio, przez obie Ameryki, a nawet przez Afrykę. Tym razem jednak zamiast wygodnego przedziału Theroux wybrał składany kajak. Jadąc w trasę promocyjną do Australii i Nowej Zelandii, spakował go pod wpływem impulsu, a po zakończeniu spotkań z czytelnikami i dziennikarzami (które go zresztą koszmarnie męczyły i przygnębiały) postanowił zwiedzić część Oceanii. 
Kajakiem przemieszcza się tylko czasami. Najpierw wyrusza w pieszą wędrówkę przez nowozelandzką dzicz. Potem przemierza Australię samolotami i pociągami, udzielając niekończących się wywiadów i marząc o spotkaniu z Aborygenami. Nie chcąc mierzyć się z trudnymi wodami, leci potem na Triobriandy. Spora część całej podróży prowadzi więc albo na lądzie, albo w powietrzu. Niemniej fragmenty opowiadające o wiosłowaniu między wyspami są wyjątkowo malownicze i działają na wyobraźnię czytelnika. Theroux najlepiej czuje się w dziczy i wyjątkowo sugestywnie opisuje zarówno przemierzanie oceanu, jak i piesze wędrówki oraz biwaki.
Podróżnik malkontent
Cechą charakterystyczną tego amerykańskiego autora jest malkontenctwo. Mało który pisarz narzeka tak często i tak wylewnie. Potrafi skrytykować każdą nację, w każdym przypadkowo spotkanym człowieku dostrzega coś irytującego. Nie hamuje się w swoich osądach – jest szczery, pisze dosadnie, marudzi i narzeka. Tym razem ma wyjątkowo dobre uzasadnienie dla swojego ponurego nastroju. Krótko przed wyjazdem rozstał się z żoną, a lekarz oznajmił mu, że być może choruje na raka. Trudno się dziwić, że humor mu nie dopisuje.
Wierni czytelnicy wiedzą jednak, że Theroux jest malkontentem podczas każdej ze swoich podróży, i właśnie za to go lubią. Jest tak autentyczny w swoim narzekaniu i tak sprawiedliwie krytykuje wszystkich, niezależnie od nacji, płci i koloru skóry, że trudno mieć mu to za złe. Nie oszczędza zresztą też samego siebie, stać go również na autoironię. Czytając, zdajemy sobie sprawę, że świat nie jest tak zły, jak Theroux go widzi, jednocześnie jednak doceniamy bezpośredniość i szczerość autora.
Galaktyka wysp
Sama Oceania jawi się jako fascynujące miejsce. Niesamowite przestrzenie, które oddzielają poszczególne wyspy, działają na wyobraźnię. Każda wyspa jest inna i choć Theroux oczywiście skupia się na tym, co go mierzi, trudno nie ulec urokowi tej barwnej i intrygującej krainy. „Szczęśliwe wyspy Oceanii” to idealna lektura na jesienne wieczory. Jest na tyle posępna, że pod jej wpływem nie poczujemy raczej nagłego żalu za latem, ale śledząc perypetie narzekającego na wszystko autora, siłą rzeczy będziemy z nim polemizować, tym samym opierając się jesiennej melancholii. Theroux jest też niezwykle oczytanym pisarzem, który lubi popisywać się erudycją. Lektura „Szczęśliwych wysp Oceanii” jest więc tym przyjemniejsza, gdyż możemy dzięki niej odkryć nie tylko kolejne lądy, ale także kolejne książki, po które warto sięgnąć.
Źródło okładki: www.czarne.com.pl
Niektórzy smutek po rozpadzie małżeństwa topią w alkoholu, ewentualnie rzucają się w wir spotkań towarzyskich, próbując poznać kogoś nowego. Paul Theroux wsiada do kajaka i płynie po oceanie od jednej wyspy do drugiej.