Przypadek i tajemnica to dwa doskonale składniki na świetną historię. Guillaume Musso zresztą często sięga po te dwie składowe i nie bez powodu wyczekiwanie na każdą jego powieść przypomina tęsknotę za dobrym przyjacielem, który właśnie gdzieś wyjechał. Na szczęście autor nie każe długo czekać na kolejne tytuły, dzięki czemu możemy się właśnie cieszyć jego kolejną powieścią zatytułowaną „Apartament w Paryżu”.
Dwoje rozbitków
Nie ma chyba bardziej irytującej sytuacji niż odkrycie w nowo wynajętym mieszkaniu, że najemca coś mocno pokręcił i wynajął je dwóm osobom. Dodatkowo gdy jest się samotnikiem, a głównym celem było odpocząć i przemyśleć pewne sprawy, bez żadnych współlokatorów. A jednak Madeline musi się zmierzyć z tą sytuacją: w jej mieszkaniu jest jeszcze jedna osoba. Na dodatek równie niechętna zamieszaniu. Gaspard chciał tylko w spokoju popracować nad swoim nowym dziełem. A teraz oboje muszą się pogodzić ze swoją obecnością.
Jednak wynajęte w Paryżu lokum nie jest wcale typowym mieszkaniem w ośrodku miejskim. Jak się szybko okazuje, to dawna pracownia pewnego malarza, który zmarł zaledwie rok wcześniej. Zarówno Madeline, jak i Gaspard zaczynają interesować się historią nieżyjącego artysty, a tę ciekawość podsyca odkrycie, że ostatnie jego obrazy zaginęły. Jak widać, nawet dwoje samotników może połączyć intrygująca tajemnica i chęć odnalezienia zaginionych dzieł. Czy odkryją, co się wydarzyło, zanim pracownia została przekształcona w apartament do wynajęcia? 
W poszukiwaniu obrazów?
Człowiek czasami próbuje po prostu coś w swoim życiu poukładać i zmienić. Madeline miała opracować dla siebie nowy plan na życie. Nieudana próba samobójcza i trudna przeszłość policyjna odcisnęły na niej spore piętno. Gaspard ceni sobie wolność, być może za często sięga do kieliszka, na pewno za bardzo odsunął od siebie wszystkich ludzi. Jednak co roku musi napisać swoją sztukę bez internetu, telewizji i koniecznie bez człowieka.
Gdy obydwoje takich życiowych rozbitków połączy wspólne mieszkanie, można spodziewać się co najmniej katastrofy. Jednak wspólne zainteresowanie artystą powoduje, że zaczynają szukać zaginionych dzieł Lorenzo. Co więcej, wydaje się, że chodzi tylko o rozwikłanie zagadki zmarłego malarza. Czy jednak rzeczywiście to jest główny cel tych poszukiwań? Czy może to poszukiwanie samych siebie? I wreszcie – czy to klasyczne love story? Otóż: musicie się przekonać. Podpowiem tylko, że nic tutaj nie odbędzie się w sposób, który da się przewidzieć podczas lektury.
Nietypowy typowy Musso
Prowadząc swoich bohaterów śladami Lorenza, autor jednocześnie wprowadza czytelników w świat malarstwa, muzyki, piękna. Pierwszy raz odkrywam u Musso taką wrażliwość na sztukę i zdolność do oddawania siły artystycznej duszy. Zamiast klasycznego śledztwa otrzymujemy powikłaną opowieść o trudnych losach człowieczych. Zarówno Madeline, Gasparda, jak i Lorenzo. Oprócz tego mimo klasycznej dla Musso historii przeplatanej tajemnicą i trudną przeszłością nie dostajemy klasycznej opowieści tego pisarza.
To zdecydowanie nietypowa powieść drogi, drogi, która wiedzie człowieka do zrozumienia samego siebie. Mieszkańcy apartamentu w Paryżu muszą tak naprawdę rozwikłać dużo ważniejszą zagadkę: swojego życia. Możemy tylko im kibicować, próbować ich zrozumieć, a także dać się ponieść nowej powieści Musso. Polecam serdecznie waszej uwadze!
Źródło okładki: www.wydawnictwoalbatros.com
„Apartament w Paryżu” Guillaume Musso – recenzja