Rok temu zadebiutowała „Złą walutą”, w tym powraca z „Przychodzę nie w porę”. Ewelina Dyda otula Tarnobrzeg atmosferą kryminału noir i wpuszcza do miasta seryjnego mordercę. Debiutu nie czytałam. Sięgnęłam od razu po drugi tom serii z prywatnym detektywem Jakubem Rauem. Możecie zrobić to i wy, bez obaw, że coś będzie niejasne, że nieznajomość poprzedniczki utrudni wam lekturę. A czy w ogóle warto po tę historię sięgnąć? Odpowiedź zależy od tego, czego po tej lekturze oczekujecie.
Tarnobrzeg w wydaniu noir
Ewelina Dyda nawiązuje do osadzonej w klimacie noir prozy Raymonda Chandlera i sama także flirtuje z tym gatunkiem, dopasowując jego założenia do tarnobrzeskiej rzeczywistości. W ten sposób pokazuje mroczną stronę Tarnobrzega, problemy jego mieszkańców, prowincjonalny charakter. Kreśli obraz miasta bez perspektyw, miejsca niesprzyjającego młodym (mało atrakcyjny rynek pracy), ze starzejącym się społeczeństwem, dotkniętego wieloma problemami. Miasta o bardzo specyficznej atmosferze, wzbudzającego ambiwalentne uczucia.
Warstwa społeczno-obyczajowa „Przychodzę nie w porę” okazała się bardzo interesująca i to jest zdecydowanie najmocniejszy punkt tego tomu. Na tym tle wątek kryminalny wypada dość przeciętnie.
Cyniczny detektyw
W Tarnobrzegu przestępca atakuje młode kobiety. Morduje je, a ciała okalecza. Policja rozkłada bezradnie ręce, a tymczasem morderca już namierza kolejną ofiarę. Zdesperowany komendant dyskretnie zwraca się o pomoc do Jakuba Raua. Prywatny detektyw ma problemy finansowe i w związku z tym niekoniecznie ochotę robić za bezpłatne wsparcie. W końcu decyduje się zająć śledztwem, znajdując na nie czas pomiędzy kolejnymi flirtami z płcią przeciwną a wlewaniem w siebie litrów alkoholu.
Jakub Rau to postać w klimacie noir. Zgorzkniały, cyniczny wolny indywidualista, z którym niełatwo znaleźć wspólny język. Dość interesujący, choć polubić go trudno.
Portret miasta prowincjonalnego
Akcja „Przychodzę nie w porę” toczy się bardzo powoli. Ewelina Dyda pakuje w tekst ogrom dygresji, które nie posuwają jej do przodu. Całość się przez to rozmywa. Brakuje napięcia. Na szczęście wątek kryminalny ratuje fakt, że zbrodnie są dobrze umotywowane. Ciekawie wypadają sceny, w których towarzyszymy mordercy.
Mnie z rytmu czytania wybijał tekst „Ale to nie na temat”, który w niewielkiej objętościowo książce pojawia się kilkanaście razy i jeszcze bardziej podkreśla zbędność niektórych akapitów.
Najnowsza powieść Eweliny Dydy zawiera ciekawy portret prowincjonalnego miasta i jego mieszkańców, broni się jako proza obyczajowa i myślę, że miłośnicy klimatów noir wyłapią tu kilka „smaczków” związanych z tym gatunkiem. Czy zaintryguje pozostałych wielbicieli literatury kryminalnej? Tego obiecać nie mogę. Sprawdźcie sami.
Źródło okładki: www.gwfoksal.pl
„Przychodzę nie w porę” Ewelina Dyda – recenzja