Przeczytaj:
Układanie pętli grzewczych
Układ ślimakowy ogrzewania podłogowego
Układ meandrowy ogrzewania podłogowego
Rozstaw rur grzejnych ogrzewania podłogowego
Decyzję o wykonaniu wodnego ogrzewania podłogowego najlepiej podjąć na etapie projektowania domu. Wynika to z faktu, że w projekcie branży architektonicznej musimy uwzględnić dodatkową grubość wylewki, która będzie pełnić funkcję płyty grzewczej. Wpływa ona również na wysokość pomieszczeń, która musi zostać skorygowana wraz z wysokością osadzenia okien balkonowych. W projekcie budowlanym projektant instalacji sanitarnych dobiera również właściwie średnice rur grzejnych, rozstaw, a także długość obiegów grzewczych – zależą one w dużym stopniu od izolacji cieplnej przegród zewnętrznych. Im gorsza izolacja, tym więcej metrów bieżących rury ogrzewania podłogowego musi się znaleźć w pętli grzejnej. 
Należy również ustalić z projektantem, w których pomieszczeniach znajdą się elementy trwałej zabudowy, ponieważ tam nie układa się podłogówki – z powodu braku możliwości odprowadzenia ciepła do pomieszczenia. W kuchniach dotyczy to miejsc, w których będą stały szafki lub urządzenia kuchenne. Podobnie jest w łazienkach – nie robi się ogrzewania podłogowego pod wannami, szafkami podumywalkowymi lub prysznicami z brodzikiem. 
Układanie pętli grzewczych
Warunkiem prawidłowej pracy grzejnika podłogowego jest właściwe ułożenie rur grzewczych – dlatego w technice instalacyjnej stosuje się układy ślimakowe i meandrowe. Sposób, w jaki zostanie ułożona pętla grzewcza, nie wpływa na ogólną wydajność cieplną grzejnika podłogowego w pomieszczeniu – ma jednak znacznie, które strefy pomieszczenia będą się nagrzewać najszybciej.
Układ ślimakowy
W układzie ślimakowym mamy do czynienia z równomiernym rozkładem temperatury w pomieszczeniu, ponieważ przewody zasilające i powrotne ułożone są obok siebie. Składa się ona z pętli układanych obwodowo, biegnących w kierunku środka pomieszczenia. Dobrze nadaje się do pomieszczeń, w których strefy brzegowe występują w nieznacznym stopniu (np. hol czy łazienka wewnątrz mieszkania).
### Układ meandrowy 
W układzie meandrowym rozkład temperatury podłogi jest zmienny. Temperatura oddawana przez podłoże jest najwyższa w miejscu początku pętli i obniża się wraz z odległością od ściany na skutek schłodzenia. Dlatego początek wężownicy meandrowej należy układać przy przegrodach o największych stratach ciepła – wzdłuż ściany zewnętrznej, okna balkonowego itd. Rozstaw pętli w sąsiedztwie przegród zewnętrznych powinno się również zagęszczać, tworząc tzw. strefy brzegowe – układamy tam rury z mniejszym rozstawem.
Rozstaw rur grzejnych
Ogrzewanie podłogowe układamy z różnym rozstawem rur, standardowe odległości wynoszą 15, 20 i 25 cm – natomiast w strefach brzegowych rozstaw wężownicy zwęża się do 10 cm. Optymalny rozstaw rur ogrzewania podłogowego powinien zostać dobrany w oparciu o wymaganą obliczeniową temperaturę pomieszczenia (pokoje dzienne i sypialnie np. 20 st. C, łazienki 24 st. C), temperaturę wody zasilającej i materiału wykończeniowego posadzki (np. drewno, płytki). Najczęściej spotykanym rozstawem rur w ogrzewaniu podłogowym jest rozstaw 20 cm – jeśli planujemy obniżyć temperaturę wody zasilającej lub wykończyć podłogę materiałem o wysokim oporze cieplnym (np. parkietem), wówczas należy rozważyć mniejszy rozstaw rur. Pamiętajmy jednak, że finalne parametry dotyczące ogrzewania podłogowego powinny znaleźć się w projekcie branżowym – im więcej szczegółów w projekcie, tym lepiej dla przyszłego wykonawcy.
Komfortowe ogrzewanie domu to nie tylko kwestia źródła ciepła, liczy się także odpowiedni dobór grzejników do każdego pomieszczenia. Grzejniki podłogowe mają tę zaletę, że rozprowadzają ciepło równomiernie po całym pomieszczeniu – są również niewidoczne. Sposób ich montażu nie jest skomplikowany, trzeba jednak pamiętać o kilku ważnych zasadach w sposobie układania pętli grzewczych.