Wyposażenie
Telefon do testu otrzymałem w opakowaniu zastępczym. Wyposażenie jest właściwie typowe, czyli skromne, ale dobrej jakości. W zestawie znajduje się: niewielki adapter sieciowy, kabel USB–microUSB (ma tylko 1 m długości i w niektórych przypadkach może okazać się za krótki), a także słuchawki dokanałowe z mikrofonem. Te ostatnie wykonane są z tworzyw sztucznych, mają płaski przewód z jednoprzyciskowym pilotem i komplet silikonowych nakładek w kolorze czerwonym (rozmiary S, M oraz L). Przewód słuchawek ma około 110 cm, a one same są lekkie, ale wytworzone z przeciętnej jakości materiałów.
Konstrukcja
One Mini 2 nie zaskakuje designem – obudowa jest bardzo zbliżona do tej z modelu One M8, choć boczne ścianki zrobiono z tworzyw sztucznych. Mini 2 dostępny jest w trzech wersjach kolorystycznych: srebrnej, złotej oraz szarej.
Telefon ma zaokrąglone kanty, wydłużoną konstrukcję. Urządzenie mierzy około 13,7 na 6,5 cm, jego grubość to niewiele ponad 1 cm, a waga – 134 g. Taflę wyświetlacza otaczają niewielkie ramki o szerokości niespełna 2 mm. Widać też podziurkowane maskownice, które skrywają głośniki stereo. Obok tej górnej umieszczono jeszcze niewielką diodę, sygnalizującą ładowanie oraz powiadomienia. Nad ekranem ulokowano też czujniki oraz przedni obiektyw aparatu. Nie ma wydzielonego obszaru na przyciski, gdyż są wyświetlane na ekranie.
Na spodzie sprzętu znalazło się gniazdo microUSB oraz szczelina mikrofonu, przeciwległa ścianka zawiera natomiast wyjście słuchawkowe 3,5 mm oraz włącznik. Na prawym boku znajdują się przyciski regulacji głośności oraz zaślepka karty microSD, a po przeciwnej stronie klapka skrywająca kartę w standardzie nanoSIM.
Dolna pokrywa to element dobrze znany z modelu One M8. Wykonana została z grubego aluminium, jest szczotkowana, wypukła i zaokrąglona na kantach. Materiał jest wyjątkowo mocny oraz przyjemny w dotyku. Srebro klapki przecinają tylko dwa czarne paski w dolnej i górnej części, które otaczają także obiektyw głównego aparatu wraz z diodą błyskową. Pokrywy nie można zdjąć, więc dostępu do baterii brak.
Wykonanie One mini 2 prezentuje się wzorcowo – telefon jest masywny, solidny i dopracowany. Mamy na czym zawiesić oko, design robi wrażenie. Jednakże HTC mógłby być krótszy – bez problemu można by pozbyć się paska z logo, umieszczonego pod ekranem. Opisywany sprzęt wcale nie jest mini – nie należy do najsmuklejszych i najzgrabniejszych, ma konkretne gabaryty, a i waga nie jest piórkowa.
Ergonomia
Solidna, aluminiowa obudowa przekłada się też na wyższą wagę. Telefon jest masywny i sztywny, czuć jego ciężar, ale wszystko mieści się w granicach normy (chociaż ten aspekt może „dać się we znaki” podczas dłuższej rozmowy). HTC mini 2 jest i tak sporo lżejszy od M8.Mimo gładkiej obudowy, smartfon pewnie leży w dłoni i nie sprawia problemów przy uchu czy w dłoniach, zarówno w ułożeniu poziomym, jak i pionowym. Z kolei wydłużony kształt dobrze sprawdza się podczas noszenia urządzenia w kieszeni. Przy intensywnej pracy sprzęt wyraźnie się nagrzewa.
Przyciski zostały rozmieszczone poprawnie, dostęp do nich jest łatwy, ale są bardzo płaskie. Mają konkretny i sprężysty klik, chociaż mogłyby odstawać trochę bardziej – czasami trudno wyczuć je palcami.
Nie podoba mi się za to pomysł z zaślepkami. Choć skoro dostępu do baterii brak, to muszą być ulokowane na swoim miejscu. Bez igły czy szpilki nie ma co próbować ich otworzyć – trzeba mocno nacisnąć przycisk w szczelince przy zaślepkach, by te odskoczyły. Karty umieszcza się w ramkach i wsuwa z powrotem, co utrudnia szybki dostęp do pamięci microSD. Telefon nie obsługuje Dual SIM, więc w razie wymiany karty należy mieć ze sobą stosowne narzędzie. HTC, wzorem Apple, zastosowało standard nanoSIM, zatem posiadacze starszych, pełnowymiarowych kart, lub tych w formacie microSIM muszą szykować się na ich wznowienie bądź odpowiednie wycięcie.
Nie satysfakcjonuje mnie również dioda powiadomień i ładowania, ponieważ jest bardzo mała i pomimo tego, że zapewnia intensywne światło, jej widoczność pozostaje przeciętna.
System operacyjny
One mini 2 działa pod kontrolą Androida w wersji 4.2.2 KitKat z autorską nakładką HTC Sense 6.0. To konkretna i przemyślana modyfikacja systemu, która rozwija i współgra z systemem Android bez intensywnej ingerencji w jego strukturę.
Nakładka cechuje się minimalistycznym designem, przyjemnymi dla oka, gładkimi tapetami, prostymi i kanciastymi ramkami widżetów oraz dogodną pozycją menu, a, co więcej, obecnością dodatkowych aplikacji. One mini 2 wyposażono również w: tryb dziecięcy, pełny pakiet programów Google, system kopii zapasowej, prognozę pogody, pakiet biurowy, tryby oszczędzania energii, itp. Lewy pulpit zajmuje nakładka BlinkFeed, czyli rozbudowany i efektowny czytnik informacji. Klawiatura ekranowa poprawnie spełnia swoją rolę – pomiędzy przyciskami nie ma odstępów, ale są duże i czytelne, zatem pisanie dłuższych wiadomości pozostaje komfortowe.
Pierwsze włączenie systemu wiąże się z koniecznością „przebrnięcia” przez długą i precyzyjną konfigurację, lecz jest ona czytelna i zrozumiała. Ponadto Sense oferuje oprogramowanie do spersonalizowania telefonu za pomocą komputera (przez Internet) bądź import danych z innego smartfona.
Przez cały okres testów system nie sprawiał żadnego problemu. Oprogramowanie działało pewnie i stabilnie, obyło się bez niespodzianek. Początkowo Sense mnie nie przekonało, wymagało bowiem określonego wyczucia. Summa summarum, sprawdza się świetnie.
Wyświetlacz
Super LCD2 oferuje bardzo dobry poziom i właściwie nie ma na co narzekać, a to jednak niższa generacja w porównaniu do zastosowanego w modelu One M8 wyświetlacza Super LCD3. Jasny ekran odzwierciedla wyraziste kolory (choć biel wypada lepiej niż czerń) oraz wzorowy kontrast. Rozdzielczość 720 x 1280 pikseli oraz zagęszczenie pikseli na poziomie 326 ppi przekłada się na wysoką jakość obrazu. Czcionki są gładkie, a grafika nie męczy oczu.
Nie mam żadnych zastrzeżeń odnośnie interfejsu dotykowego. Reaguje on wzorowo, wszelkie gesty i pisanie to czysta przyjemność. Wyświetlacz obsługuje 10 punktów dotyku, więc sprawdzi się w wymagających grach.
Bateria
Niestety One mini 2 nie może popisać się długim czasem pracy baterii. Przy normalnym użytkowaniu, rozmowach i surfowaniu po sieci wytrzyma do 16 godzin pracy, co jest akceptowalnym wynikiem. Przy intensywnym korzystaniu z Wi-Fi, 3G oraz obsłudze gier lub filmów czas pracy spada jednak do zaledwie 5–6 godzin, z kolei wówczas maksymalny czas rozmów wynosi około 10 godzin. Pełny cykl ładowania trwa 2,5 godziny.
Zdarzało mi się ładować telefon dwa razy na dobę, gdy korzystałem ze słuchawek i głośników Bluetooth oraz wymagających gier, testowałem aparat i kamerę. Przydatne są tryby oszczędzania energii – HTC wyposażyło telefon w dwa: zwykły oraz ekstremalny, a ten pierwszy włącza się automatycznie przy niskim stanie baterii i redukuje jasność, pracę procesora, itp.
Przy typowym dziennym użytkowaniu można obejść się bez noszenia ładowarki, ale fani multimediów mogą szybko wyczerpać zapas energii.
Multimedia – gry, audio, aparat
One mini 2 bezproblemowo obsłuży większość wymagających gier, nie trzeba będzie zmniejszać jakości wyświetlanej grafiki. To bardzo komfortowe urządzenie do rozrywki, którą dopełni dobry dźwięk.
HTC wyposażyło telefon w dwa głośniki stereo oraz system BoomSound, którego w przypadku wbudowanych głośników nie można wyłączyć. Jak na dźwięk ze smartfona ich brzmienie jest mimo wszystko bardzo dobre, przejrzyste, głośne i „czytelne”. Nie męczy i nie irytuje. Jeśli używamy słuchawek, wspomniany system poprawy dźwięku lepiej wyłączyć – BoomSound podbija bas i wyostrza soprany, brzmienie jest ciężkie, zbite i „sztuczne”. Jakość dźwięku na słuchawkach jest wyjątkowa, a te dołączone do zestawu są niezłe.
Zdjęcia wykonywane przez główny obiektyw prezentują bardzo dobrą jakość. Kolory są odpowiednio nasycone, a przy dobrych warunkach zdjęcia wychodzą jasne, ostre i czyste. Przedni aparat przystosowano do autoportretów, odlicza czas przed wykonaniem zdjęcia, rozpoznaje twarz, pozwala na obróbkę zdjęcia – korektę, wygładzenie skóry, itp. Aplikacja aparatu oferuje także dodatkowe efekty (w tym HDR) oraz rozbudowane ustawienia trybu zdjęć. Automat nie radzi sobie po zmroku, więc dodatkowe ustawienia ręczne mogą okazać się pomocne. Aparat pozwala na nagrywanie wideo Full HD, a podczas tej czynności można jednocześnie robić zdjęcia.
Fot. 1, Fot. 2, Fot. 3
Łączność
Nie wystąpiły żadne problemy z łącznością.
Głośnik rozmów oferuje czysty, satysfakcjonujący dźwięk, mikrofon „zbiera” głos bezproblemowo i posiada wbudowany system eliminacji szumów.
Bluetooth w standardzie 4.0 obsługuje zaawansowane kodeki dźwięku. Jakość brzmienia na przenośnych głośnikach i bezprzewodowych słuchawkach jest wysoka. Parowanie za pomocą NFC zdecydowanie ułatwiało odsłuchiwanie muzyki.
GPS z A-GPS i obsługą sieci satelitów GLONASS również nie zawodzi, szybko łapiąc zasięg i nie zrywając go.
Podsumowanie
HTC One mini 2 to bardzo dobry telefon: precyzyjnie wykonany, wygodny, stabilny i oferujący wiele możliwości. Jest się czym zachwycać, ale cena, jak na oferowane osiągi, jest zbyt wysoka. Do pełni szczęścia brakuje też lepszej baterii, choć ta ostatnia jest pojemna, więc może aktualizacje oprogramowania przynoszą poprawę wydajności, jeśli mówimy o tej kwestii.
HTC One mini 2 to mniejsza i tańsza wersja flagowego One M8. Obudowa jest prawie identyczna, wyświetlacz mniejszy (4,5 cala), za to cena wcale niemała – 1899 zł.