Bardzo przyzwoite historie kryminalno-humorystyczne pisze Daria Doncowa, autorem znakomitych kryminałów retro jest Borys Akunin, a historie z tego gatunku, w których ważną rolę odgrywa tło społeczne, to domena Aleksandry Marininy. Ta ostatnia niestety ma odrobinę pecha, jeśli chodzi o cykl wydawniczy w Polsce, bo wydawnictwo W.A.B. wypuszcza po jednym tomie rocznie i w stosunku do rynku rosyjskiego, jesteśmy już kilkanaście książek do tyłu. A szkoda.
Anastazja Kamieńska jest leniwa
Marinina to jedna z najpoczytniejszych autorek w Rosji, a bohaterką jej książek jest pewna wyjątkowo leniwa milicjantka, Aleksandra Kamieńska zwana Nastią. To właścicielka wyjątkowo analitycznego umysłu, świetnie łącząca fakty i kojarząca zupełnie na pozór niezwiązane ze sobą sytuacje. Kobieta, której umiejętności zaskakują, powodują zachwyt przełożonych i niechęć wywiadowców, których zmusza do zbierania najmniejszych śladów i wykonywania z pozoru zupełnie idiotycznych zadań. Leniwa tak bardzo, że gdyby nie mąż, to najpewniej jadałaby tylko chleb z serem i wychodziła z domu wyłącznie do pracy.
Wydawcy i homoseksualiści
Tym razem pani milicjantka, podczas próby rozwiązania serii zabójstw młodych mężczyzn, właduje się w temat moskiewskich homoseksualistów, a niejako przy okazji odkryje, jakim bagnem może być rosyjski rynek wydawniczy. Powieść osadzona jest w latach 90. i okazuje się, że w tym okresie orientacja seksualna była w Rosji tematem mocno drażliwym. Mogła stać się powodem utraty pracy, relegacji ze studiów czy nawet zagrożeniem życia i przyczynkiem do krwawej zemsty. A temat wydawania książek okazuje się budzić u bohaterów tej historii chyba niewiele mniejsze namiętności.
Moskwa okiem byłej milicjantki
Marinina zanim zaczęła pisać powieści przez prawie dwadzieścia lat pracowała w milicji, zna zatem to, o czym pisze, od podszewki. Opowiada dwie bardzo ciekawe historie kryminalne, ale też świetnie kreśli ich tło społeczne. Podobnie, jak czynią to najpopularniejsi pisarze skandynawscy, nie ogranicza się tylko do samego wątku kryminalnego, ale pozwala zobaczyć swoim czytelnikom realia miasta, które opisuje. Opisuje pracę milicjantów, niektóre mechanizmy, jakimi posługują się w śledztwie, ale także patologie, które pojawiają się w tej grupie zawodowej. Zabiera nas w ciekawą podróż w lata 90. i robi to zdecydowanie dobrze. Szkoda tylko, że jest to podróż trochę niezamierzona, bo autorka pisała ją 1996, kiedy rzeczywiście jeszcze istniały wypożyczalnie kaset, a w Rosji dopiero tworzyły się mechanizmy wolnorynkowe. My otrzymujemy tę historię dopiero 20 lat później.
Co kuleje?
Mniej więcej w połowie książki „Stylista” pojawia się fragment, który może wydać się czytelnikom nieco oderwany od rzeczywistości, trochę przekombinowany. Bądźcie jednak spokojni, autorka to zbyt „cwany wyga”, żeby pozwolić sobie na to, aby którejś z zagadek udało wymknąć się jej z rąk. Wszystko zostanie sensownie wyjaśnione, niezalżenie od tego, jak dziwne mogłoby się w pewnym momencie wydać i czytelnicy będą usatysfakcjonowani. Sięgajcie po książki Aleksandry Marininy, może W.A.B. zacznie ją wydawać częściej!
Zobacz także inne książki Aleksandry Marininy.
Źródło okładki:www.grupawydawniczafoksal.pl
Aktualnie na rynku kryminałów, przynajmniej w Polsce, rządzą autorzy ze Skandynawii, nie mnie wyrokować czy słusznie. Przyznam jednak szczerze, że choć kilkoro z nich darzę ogromną sympatią, to jednak chyba większą frajdę sprawiają mi tytuły napisane przez twórców rosyjskich.