Z życia kanadyjskiej prowincji
Wszystkie wydarzenia osadzone są w typowym dla Alice Munro klimacie prowincjonalnego miasteczka. Akcja toczy się w powojennych latach 40. Del mieszka na farmie ojca w Jubilee – małym kanadyjskim miasteczku, gdzie życie toczy się powoli, wszyscy się znają, nic ciekawego się nie dzieje, a ludzie nie mają wielkich perspektyw.
Del dusi się w tej zamkniętej społeczności. Nie pasuje do niej. Mieszkanie na farmie, w towarzystwie wielu osób, pozwala jej na bliższe przypatrywanie się zupełnie od siebie różnym ludziom. Lata dzieciństwa upływają jej na częstych kontaktach z mężczyznami – ojcem, bratem, wujami i sąsiadami. Jednak świat mężczyzn i kobiet to zupełnie dwa odrębne światy – ojciec i brat nawet nie mieszkają z rodziną.
Odcienie kobiecości
W miarę jak bohaterka dojrzewa, w jej życiu wiele miejsca zaczynają zajmować różne kobiety. Książka to cała galeria postaci kobiecych: szalona żona wuja; konwencjonalne ciotki, żyjące na pokaz, lubiące krytykować innych; nieszczęśliwie zakochana nauczycielka, która popełnia samobójstwo; lokatorka w domu Del; zakochana i następnie porzucona przez mężczyznę przyjaciółka Naomi, która zachodzi w ciążę i wychodzi za mąż. I postać najbardziej złożona, skrywająca tajemnicę – matka Del, która z jednej strony ma konserwatywne poglądy na wychowanie córki, z drugiej – jest agnostyczką i walczy o prawa kobiet, interesuje się lokalnymi problemami oraz nauką, zostaje nawet akwizytorką sprzedającą encyklopedie.
Każda kobieta przedstawia inny model kobiecości: od tradycyjnego, gdzie jest przede wszystkim żoną i matką, po nowoczesny – kobiety wyzwolone, szalone czy pierwsze feministki. Wszystkie łączy to, że są nieszczęśliwe, ich życie jest pełne rozczarowań. Nie do końca mogą sobie pozwolić, aby robić to, co chcą. Bardziej muszą skupić się na tym, co jest dobrze widziane, do tego są niekochane. Relacje damsko-męskie w książce nie opierają się na miłości, tylko na chwilowym pożądaniu lub obowiązku.
Dojrzewanie
Głównym problemem książki jest proces dojrzewania głównej bohaterki, wchodzenia w dorosłość, przejścia pomiędzy byciem dziewczyną a kobietą. Del uczy się, poznaje ludzi, szuka Boga i odpowiedzi na dręczące ją pytania, nie przywiązuje wagi do swojego wyglądu. Marzy o karierze naukowej. Odkrywa także swoją kobiecość i seksualność. Flirtuje z mężczyzną lokatorki, zakochuje się w robotniku, który pociąga ją głównie fizycznie, z nim też poznaje pierwszy smak zauroczenia, miłości, seksu i rozstania.
Jak w życiu
Książki Munro nie są ładne czy ekscytujące, nie dają wytchnienia, nie gwarantują, jak przeważająca część literatury kobiecej, że wszystko ułoży się jak w bajce. Jedną z największych zalet tej prozy jest prawdziwość. Sytuacje czy obraz życia na prowincji są bardzo wiarygodne. Życie nie jest beztroskie, miłość nie jest romantyczna, nic nie jest idealne, nikt nie jest do końca szczęśliwy – jak w życiu. To opowieści, w których najbardziej ujmuje codzienność i zwyczajność bohaterów, dzięki temu są nam bliscy jak znajomi, jak my sami.
Żródło okładki: http://www.wab.com.pl/
Alice Munro, laureatka literackiej Nagrody Nobla w 2013 roku, nazywana „mistrzynią opowiadań”, porównywana do Czechowa. Opowiadania związane są z jej biografią. Forma Dziewcząt i kobiet jest jednak nieco odmienna. Można ją uznać za powieść lub zbiór kilku opowiadań połączonych ze sobą postaciami bohaterów. Można je czytać także osobno, bo każde opowiadanie jest jakby kolejnym etapem życia narratorki – Del.