Czy można uciec przed przeszłością?
Bohater na pewno nie jest już tym samym człowiekiem, który kilka lat wcześniej przybył do Indii. Zmienił go ten kraj, ale przede wszystkim ludzie, których poznał. Znalazł miłość i ją utracił, odkrył przyjaźń i ogromne pokłady altruizmu w sobie, ale wszystko to pozostawił, wciąż szukając swojej drogi, przygód i wyzwań. To zaprowadziło go w stronę przemocy, wojny gangów, ciemnych interesów i wielkich pieniędzy. Choć starał się zachować w tym wszystkim jakieś resztki wrażliwości, nie trudno zauważyć, jak bardzo pogrążał się w mroku i samotności, gdy kolejni bliscy mu ludzie ginęli w walce. Wydawało się, że zaczyna lekceważyć zagrożenie dla własnego życia, że stał się groźny, bo nieprzewidywalny.
Miasto pełne miłości i podziałów
Gdy Lin postanawia odejść, porzucić ochronę, jaką daje mu przynależność do organizacji, robi to wbrew logice, bo czyha na niego coraz więcej osób. Ma jednak dość takiego życia, chce być bardziej niezależny i odnaleźć spokój. Bombaj zalewa fala przemocy, gdy dwie grupy zaczną walczyć o władzę, w dodatku wykorzystując do tego podziały religijne. Gdy na ulicach hinduiści zderzą się z muzułmanami, nawet policja będzie bezradna i przez kilka dni miasto opanuje chaos. Na szczęście Lin, którego otwartość i szczerość przysporzyła mu wielu przyjaciół, będzie miał się gdzie schronić. On będzie myślał o swoim szczęściu, na które znowu pojawi się nadzieja, a wokół niego zbierze się grupa, dla której ważne okaże się także to, by nieść pomoc innym. Choć wśród nich jest tylu cudzoziemców, to miasto kochają jak własne, żyją jego energią, tu odnaleźli: jedni miłość, inni spokój albo szczęście. Tak jak potrafią, próbują nieść pokój, zasypywać podziały, udowadniać, że system kastowy czy różnice majątkowe nie mogą nikogo przekreślać.
Od bójki do medytacji
Gregory Roberts pisze ze swadą i mimo że jego powieści mają po około 800 stron, naprawdę się je chłonie. Dla tych, którzy kochają akcję, bójki, strzelaniny, próby uniknięcia zagrożenia, książka na pewno będzie satysfakcjonująca, dla innych perełką w „Cieniu góry" okażą się wszystkie rozważania filozoficzno-religijne i aforyzmy, których czytelnik znajdzie tu mnóstwo. To połączenie żywej akcji, kulis świata przestępczego i opisów dysput świętych mędrców otoczonych uczniami, jest na pewno oryginalne i przykuwa uwagę, nie pozwala zaszufladkować tej książki, jako zwykłego połączenia sensacji i przygody.
Dla mnie najbardziej fascynująca u tego autora jest jego umiejętność opisywania życia ulicy Bombaju: slamsów, różnych środowisk, wśród których codziennie obraca się bohater. Tu każdy napotkany: od złodzieja, przez kelnera, fryzjera, sklepikarza czy ochroniarza, może nieść ze sobą jakąś ciekawą dla nas historię. Wszystkie te obrazy, wątki poboczne, zarówno zabawne, jak i bolesne, podobały mi się może nawet bardziej niż główna opowieść o Shantarami jego wybrance Karli. Wejdźcie w ten świat pełen barw, życia i emocji, przekupnych policjantów, rowerowych zabójców, handlarzy narkotyków i wielu innych postaci, którymi Roberts zapełnił strony „Cienia góry”. Dzięki nim ta powieść aż tętni życiem.
Źródło okładki: www.marginesy.com.pl
Poprzednia książka Robertsa, czyli „Shantaram”, okazała się u nas pewnego rodzaju fenomenem. Po siedmiu latach od polskiej premiery, która przeszła bez większego echa, została odkryta na nowo, wybijając się na szczyty list bestsellerów. Nic dziwnego, że dość szybko doczekaliśmy się wydania jej kontynuacji, jaką jest „Cień góry”. Znowu przy lekturze zachodzimy w głowę, co z brawurowo opisanych przygód Australijczyka w Indiach jest prawdą, a co autor podkoloryzował. Znając jego życiorys: więzienie, ucieczka, handel narkotykami, związki z mafią – możemy spodziewać się wszystkiego.