W Polsce dotychczas najczęściej stosowane było i nadal przeważa, w większości domów, ogrzewanie poprzez promieniowanie zamontowanych na ścianach grzejników, zasilanych tradycyjnym kotłem na paliwo stałe, rzadziej na gaz sieciowy lub pelet. W nowo wznoszonych budynkach jednorodzinnych zdecydowanie częściej stosuje się już jednak ogrzewanie podłogowe jako samodzielny układ grzewczy albo jako hybrydę - ogrzewanie podłogowe stosowane wraz z tradycyjnymi grzejnikami. W przypadku ogrzewania podłogowego ciepło przekazywane jest równomiernie - najwyższa temperatura dotyczy powierzchni podłogi (ok. 24-29°C), a im wyżej, tym powietrze ma coraz niższą temperaturę. Na wysokości głowy dorosłego człowieka, temperatura w pomieszczeniu ogrzewanym poprzez podłogę wynosi ok. 18-20°C co jest optymalną i najkorzystniejszą wartością. 
W przypadku grzejników zamontowanych na ścianie najwyższa temperatura znajduje się w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Ogrzane w wyniku tego powietrze unosi się do góry w kierunku sufitu, bo ma wyższą temperaturę niż powietrze znajdujące się w pomieszczeniu. Tam jednak, tracąc temperaturę, ponownie wypychane jest w dół poprzez napływające, bezpośrednio od grzejnika, cieplejsze powietrze. Taki sposób przekazywania ciepła sprawia, że odwrotnie niż przy ogrzewaniu podłogowym - najwyższą temperaturę ma powietrze w wyższych partiach pomieszczenia, czyli tam, gdzie z tego ciepła nie skorzystamy. Jak można zauważyć, ogrzewanie podłogowe jest niezwykle korzystne. W praktyce stosuje się obecnie dwa rozwiązania – ogrzewanie wodne i elektryczne. 
box:offerCarousel
W przypadku wodnego ogrzewania podłogowego czynnikiem grzewczym jest woda krążąca w instalacji zatopionej w podłodze, a konkretnie w podkładzie podłogowym. W skład systemu wchodzi urządzenie wytwarzające ciepło (kocioł, czasami pompa ciepła), rury (ułożone w warstwie wylewki stanowiącej podkład podłogowy), rozdzielacze (połączone ze źródłem ciepła) oraz urządzenia do nadzoru i sterowania całym systemem. 
Układ konstrukcyjny podłogi z ogrzewaniem podłogowym wygląda następująco:
Podłoże, czyli podłoga na gruncie (parter) lub strop budynku (wyższe kondygnacje). 
Warstwa izolacji termicznej, najczęściej ze styropianu podłogowego (ma większą gęstość i tym samym twardość) lub wełny mineralne (też płyty podłogowe). Grubość izolacji zależy od usytuowania przegrody: na stropie wystarczy ok. 5 cm, na podłodze/gruncie 10 cm. 
Warstwa ochronna z folii budowlanej PE o grubości 0,2 mm, zabezpieczająca termoizolacje przed wilgocią z wylewki. 
Rury grzewcze (tzw. wężownica) rozmieszczone wg projektu i zaleceń producenta, trwale przymocowane do podłoża za pomocą specjalnych spinek. Rury najczęściej wykonane są z polietylenu sieciowanego (PE-X), polibutylenu (PB), rzadziej z miedzi lub stali. 
Warstwa podkładu podłogowego, w której zatapia się instalację grzewczą. Wykonana z wylewek cementowych lub anhydrytowych (na bazie siarczanu wapnia). Korzystniejsze będzie zastosowanie tych drugich, ponieważ dokładniej otulają rurki (mają drobne kruszywo i dobrą płynność) i lepiej przewodzą ciepło. Grubość podkładu podłogowego to z reguły ok. 65 mm, z czego minimum 35 mm ponad górną krawędź rurek grzewczych. 
Warstwa posadzkowa. Musi być wykonana z materiałów dobrze przewodzących i magazynujących ciepło, takich jak płytki ceramiczne lub kamienne – inaczej ogrzewanie nie będzie tak wydajne. Dla przykładu parkiet czy deski podłogowe będą utrudniały oddawanie ciepła do pomieszczenia i w pełni nie wykorzystamy jego zalet.
Ogrzewanie jest układem połączonych ze sobą elementów, za pomocą których ciepło jest wytwarzane, transportowane i przekazywane do pomieszczeń. Przekazywanie ciepła z grzejnika odbywa się na dwa sposoby - poprzez promieniowanie oraz konwekcje (unoszenie). W obydwóch przypadkach grzejnik, czyli ciało o wyższej temperaturze przekazuje ciepło do otoczenia, czyli środowisku o niższej temperaturze.