Dziesięciotomowy cykl, którego bohaterem jest komisarz William Wisting, wraz z ukazaniem się „Nocnego człowieka” można uznać za kompletny. W Polsce poszczególne tomy wychodziły w dość przypadkowej kolejności – najnowszy „Nocny człowiek” jest tak naprawdę piątą częścią cyklu. Nie przeszkadza to w lekturze, autor bowiem dba o to, by czytelnik był zawsze poinformowany. Zresztą prywatne życie bohaterów nie odgrywa dużej roli w fabule. Ważniejsze są prowadzone przez komisarza śledztwa i ich tło społeczne.
Makabryczne odkrycie
Tak jest i tym razem. Powieść zaczyna się mocnym uderzeniem. Na miejskim rynku idąca do pracy kobieta zauważa coś strasznego – na pal zatknięto głowę młodej kobiety, może nawet dziewczynki. Ofiara ma azjatyckie rysy twarzy, poza tym jednak nic o niej nie wiadomo. Nikt nie zgłasza jej zaginięcia, a policja błądzi po omacku.
Córka Wistinga, Line, pracuje jako dziennikarka śledcza w krajowej gazecie. Jechała właśnie w rodzinne strony, siłą rzeczy zostaje więc oddelegowana do przyjrzenia się tej sprawie. Ojciec i córka będą więc pracować nad wyjaśnieniem zagadki, choć w pewnym sensie znajdują się po różnych stronach barykady.
Dziennikarze i policjanci
Współpraca dziennikarzy z policją, a raczej trudności, które się z nią wiążą, jest ważnym elementem książki. Wiele gazet przysyła swoich ludzi na miejsce zbrodni. Każdy chce jako pierwszy podać sensacyjną wiadomość, a Line jest w pewien sposób uprzywilejowana. Ojciec czasem zdradza jej szczegóły, których jej koledzy nie mogą znać. Czuje się przy tym niekomfortowo i nie bardzo umie sobie poradzić w tej podwójnej roli – ojca dziennikarki i śledczego. Zresztą współpraca z mediami jest trudna dla wszystkich, a Horst pokazuje ją z różnych stron, sprawiając, że czytelnikowi trudno jest się opowiedzieć tylko po jednej.
Nowy świat
Wisting dość szybko zdaje sobie sprawę, że w toku śledztwa może zetknąć się z tematami, o których nie ma pojęcia. Środkowoazjatyckie rysy twarzy dziewczyny mogą oznaczać, że zginęła w wyniku tzw. zabójstwa honorowego. Komisarz nic nie wie o prawie szariatu, rozumie jednak, że społeczeństwo norweskie stało się tak wielokulturowe, że musi zdobyć niezbędną wiedzę. W „Nocnym człowieku” Horst bardzo zgrabnie porusza temat zagrożeń, z którymi Europejczycy stykają się od niedawna. Uświadamia czytelnikowi, że różne służby, w tym policja, będą musiały nauczyć się radzić sobie z sytuacjami, które wpędzą ich w zakłopotanie i będą wymagały nowych umiejętności. Jego podejście jest wyważone – nie panikuje, lecz spokojnie stwierdza, jak jest.
Rzetelne śledztwo
Cechą charakterystyczną powieści Horsta jest spokojna narracja. W „Nocnym człowieku”, tak jak i w innych tomach serii, nie ma fajerwerków i zaskoczeń rodem z filmów o Jamesie Bondzie. Autor koncentruje się za to na solidnym i szczegółowym opisie prowadzonego śledztwa, sprawnie plącze przy tym tropy i sprowadza czytelnika na manowce. Zazwyczaj akcja przyspiesza pod koniec – tak jest i tym razem. Czytelnik odłoży książkę z poczuciem satysfakcji, zwłaszcza że autorowi uda się go zapewne zaskoczyć.
Nie wszystkim podobają się te tradycyjne kryminały, ale wszyscy, którzy lubią opisy skomplikowanego dochodzenia do prawdy, powinni być zachwyceni. Wielbicieli prozy Horsta zaś zachęcać nie trzeba. Ci, którzy łyknęli bakcyla, z niecierpliwością czekają na kolejne tomy. 
Źródło okładki: smakslowa.pl
Wielowątkowe kryminały realistycznie przedstawiające codzienne życie norweskich policjantów są specjalnością Horsta. „Nocny człowiek” to jedna z jego najlepszych książek.