Tomasz Kołodziejczak cyklem zapoczątkowanym „Czarnym horyzontem” pokazał, że istnieje sposób na inteligentne połączenie fantastyki naukowej i fantasy, w dodatku oryginalne, nasze, przaśne, patriotyczne. Ostatnia Rzeczpospolita ponownie odgrywa ogromną rolę w obronie cywilizacji, tym razem nawet nie jako przedmurze, ale jeden z ostatnich bastionów, który broni się przed mocami zła. Co się stało z Europą?
Dostajemy jedynie garść informacji o tym, co wydarzyło się w trakcie Zaćmienia. Dla wszystkich bohaterów dawne, „normalne” czasy to już coś w rodzaju legendy – tyle przeżyli od dramatycznych zajść, że niewielu myśli o tym, jak było wcześniej. Prawie cała Europa Zachodnia nie istnieje. Zajęły ją siły ciemności, czyli złowrogie istoty z innej rzeczywistości, wobec których ludzkość okazała się zupełnie bezbronna. Przed kompletną klęską środkowo-wschodnie rubieże naszego kontynentu uratowały... elfy. One również walczą z najeźdźcą i przybyły, by tutaj, razem z ludźmi, stawić im czoła. Z czasem sojusz okrzepł i obie strony przyzwyczajają się do siebie, ucząc się i czerpiąc od siebie nawzajem. Oni inspirują się naszą wiarą, tradycją, szacunkiem dla historii, a my ich największą bronią: magią.
Karabinem, runami i zaklęciem
Największym zaskoczeniem w tym świecie jest połączenie: elementów militarnych, które znamy świetnie z zupełnie innej literatury, wzmacnianych poprzez wszelkiego rodzaju czary ochronne, dodatkowe moce, fantomowe stwory, które w walce są równie ważne jak pancerz i kule. Obie strony wojny posługują się magią, wpływem na psychikę, dlatego bardzo często nasze tradycyjne podejście do walki okazuje się po prostu nieracjonalne. Kołodziejczak od razu wrzuca nas w nurt wydarzeń, nie przejmuje się tym, żeby coś wytłumaczyć, zadbać o jakieś wprowadzenie, ale też dzięki temu właśnie, ten tekst chłonie się z taką ciekawością. Nawet jeżeli przebieg potyczek i bitew znuży nas, to wciąż będziemy natrafiać na smaczki, które nas zaskoczą (choćby takie, jak bardzo ważne w walce z czarną magią jest czerpanie z mocy, która tkwi w grobach zmarłych patriotów, żołnierzy czy ludzi, którzy przeżyli dobrze swoje życie).
Pod znakiem krzyża i z elfem na tronie
Polska jako królestwo z elfem na tronie – to obraz dość dziwny, zwłaszcza gdy okazuje się jak wiele z naszej tradycyjnej religijności i patriotyzmu nasi sojusznicy wykorzystali, by to nowe państwo umocnić. Wiara, modlitwa i magiczne rytuały to codzienność, która pozwala tu przetrwać zarówno cywilom, ale jeszcze bardziej żołnierzom na pograniczu, na co dzień zmagającym się z potwornościami.
„Czerwona mgła” składa się z czterech opowiadań, których bohaterem jest Kajetan Kłobudzki, zwany geografem – tajny wysłannik hetmana wielkiego koronnego, władający potężnymi mocami i artefaktami. Zwykle działa w pojedynkę, niczym zwiadowca, który na terenie wroga zbiera informacje, śledzi ruchy wroga, dostarcza materiał, który pozwala lepiej zrozumieć moce barlogów i przeciwdziałać ich planom wobec ludzi. Może trochę zaskoczyć umieszczenie opowiadania o przeszłości głównego bohatera jako ostatniego. Powinno być raczej wstępem do reszty, chociaż z drugiej strony nie byłoby dla nas tak bardzo czytelne. Skąd bierze się jego odwaga, determinacja i niechęć do działania pod rozkazami w armii? Ten fragment to wszystko nam wyjaśnia.
Spora dawka przemocy i mrocznych obrazów (orki Tolkiena przy stworach opisanych przez Kołodziejczaka to przedszkolaki) sprawia, że to lektura, która pewnie nie każdemu się spodoba. Ale gwarantuję, że warto spróbować, bo równie oryginalnego opisu uniwersum już dawno w naszej fantastyce nie było. Gdzie indziej znajdziecie bojowe bociany produkowane w radomskiej fabryce?
Książka dostępna jest równieżw wersji elektronicznejza 25-35 zł.
Źródło okładki: www.fabrykaslow.com.pl
„Czerwona mgła” Tomasz Kołodziejczak – recenzja