„Portret młodej wenecjanki” zapowiadany jest jako historia miłości, i to bardzo konkretnej. Powieść Jerzego Pilcha ma opowiadać o poznaniu się dwójki ludzi, którzy są sobie przeznaczeni i nie-przeznaczeni. Jednak to nie tylko fabularna opowieść o „love-story”, którego zresztą tu nie ma. To także zbiór esejów o istocie miłości, poprzeplatanych z rozważeniami na temat sztuki i jej twórców.
Sztuka i praliny
Główny bohater „Portretu młodej wenecjanki” zna się na sztuce, lecz nigdy nie został jej historykiem. Zna się również na miłości, ponieważ całe życie jej rozpaczliwie szukał. Gdy poznaje młodą, piękną dziewczynę, która przypomina postać wyjętą żywcem z obrazu Dürera wie, że to przeznaczenie. Pralina Pralinowicz musi zostać miłością jego życia.
Olśniewająca studentka psychologii wydaje się być dla niego stworzona i szybko rozpoczynają związek. Jednak ich relacja nie jest ani prosta, ani za bardzo romantyczna. Oboje są ekscentrykami, którzy w życiu szukają podniosłości, nagłych wybuchów uczuć i wyszukanych gestów. A to nie wróży dobrze. Ich związek jest bardzo burzliwy i w niczym nie przypomina romantycznych obrazów. Czyżby to nie była miłość? Może nigdy nie było na nią szans, gdy obie strony poszukują w życiu raczej dramatycznego rozstania?
Na przeszkodzie staje również wiek – między Praliną a głównym bohaterem jest ponad trzydzieści lat różnicy. Czy taki związek, choć coraz powszechniejszy, ma szansę, gdy spotyka się ze społecznym potępieniem? Pralina pozostawia po sobie pustkę i poczucie samotności, tak jak pozostałe kobiety w życiu bohatera. Jednak jej historia wcale nie jest w książce najważniejsza.
Eseje o sztuce i miłości
„Portret młodej wenecjanki” to ciekawy zbiór przemyśleń Jerzego Pilcha na tematy związane z miłością, samotnością, przemijaniem i sztuką. Czytelnik znajdzie tu eseje, w których pisarz rozwodzi się nad wartościami, przez które tworzymy i przez które cierpimy. Sporą część książki poświęca również na rozmyślania o samotności i samobójstwie, jako ostatecznej drodze.
„Portret młodej wenecjanki” to książka, która trochę odbiega od pozostałych dzieł Jerzego Pilcha. Na pierwszy rzut oka widać, że jest dużo krótsza – lecz bez obaw, jest naładowana treścią. Główną zmianę widać dopiero w środku. Autor pisze w nieco inny niż zazwyczaj sposób, mniej tu ironii i zabaw słownych, więcej pytań i refleksji. Książka stanowi ciekawostkę dla fanów pisarza, która odkrywa jego inną stronę, ubraną w posępną wrażliwość.
Źródło okładki: www.wydawnictwoliterackie.pl
Jerzy Pilch opowiada o miłości natchnionej, wyśnionej, gwałtownej – jak z obrazu. Miłości, która żywi się dramatami i sama do nich dąży. Miłości, która nie ma szans w prawdziwym świecie.