Na początku lat 90. XX wieku samochody z logo Daewoo podbijały polskie ulice. Dotarły do nas z daleka, bo aż z Korei Południowej, i od razu trafiły do serc Polaków. Były wytrzymałe, eleganckie i niezawodne. Gdy minęły złote lata Lanosów, zaczęto się z nich wyśmiewać. Stały się powodem do drwin oraz synonimem złego gustu. Auta z logo Daewoo powoli zaczęły znikać z ulic, ale wiele z nich przetrwało i wciąż jeszcze jeździ. Czy warto wziąć je pod uwagę przy zakupie samochodu używanego?
Wieśka Tico
Wieśka Tico… zapewne większość zna ten hit i właściwie wystarczy posłuchać tej piosenki, żeby o Tico wiedzieć wszystko. Blacharka może się rozsypywać, ale auto będzie jechać dalej za sprawą silnika z Suzuki. Nie jest on wielki, ma bowiem zaledwie 3 cylindry i pojemność 0,8 l. Może z niego wykrzesać jedynie 41 KM. Mała masa całkowita auta (995 kg) sprawia jednak, że dzięki niemu małe Tico jest jak pocisk. Ten model zagościł na polskich drogach w 1993 r., gdy FSO zainteresowała się modelem i współpracą z koncernem koreańskim. Auto idealnie wpasowało się w segment samochodów typowo miejskich, których wówczas nie było wiele. Nie zwracało na siebie uwagi pod względem urody. Kanciaste na zewnątrz i w środku, było typowym azjatyckim tworem w niczym nieprzypominającym aut europejskich. Tico nie było duże – to zwykły czterodrzwiowy hatchback z dość pojemnym bagażnikiem, ale ekonomiczny zarówno w eksploatacji (niewielkie spalanie), jak i naprawie (tanie części, duża ich dostępność i właściwie brak większych problemów). Ubogie wyposażenie sprawiało, że właściwie niewiele mogło się w nim popsuć. Były dostępne w dwóch wersjach wyposażenia Dx i Sx (elektryczne szyby oraz szyby przyciemniane). Mechanicznie było prawie bezawaryjne. Psuły i zużywały się w nim głównie elementy eksploatacyjne (łożyska tylnych kół, tylne wahacze, osłony przegubów, bębny i szczęki hamulca tylniego). Zmorą tego modelu była rdza, która pokrywała nadwozie w dosyć nietypowych miejscach, np. na pokrywie silnika, okolice tylnych i bocznych szyb czy miejsce montowania anteny. Egzemplarze Tico dostępne obecnie na rynku pochodzą głównie z polskiej sieci sprzedaży. Najwięcej dostępnych modeli wywodzi się z lat 1996-1999. 
Prawie Kadett
Nexię w zasadzie trudno zdefiniować. Czy była produktem Daewoo, czy Opla? Miała dużo z Opla Kadetta E. Premiera Nexii na polskim rynku odbyła się w 1995 r. Występowała w wariancie 3- i 5-drzwiowym jako hatchback oraz sedan. Większe wnętrze zapewniało wygodną jazdę. W środku była równie kanciasta, jak Tico i staroświecka jak Kadett. Nabywcy Nexii nie mieli do wyboru wielu silników. W aucie montowano jednostkę benzynową o pojemności 1,5 l w wariancie 8-zaworowym z jednym wałkiem rozrządu o mocy 75 KM oraz wariancie 16-zaworowym z dwoma wałkami o mocy 90 KM. Oba miały spory apetyt na paliwo – to jedna z podstawowych wad Nexii obok wszechobecnej rdzy (występowała głównie na nadkolach i progach). Właściciele Nexii nie mieli natomiast wielu problemów z mechaniką i elektryką swoich aut. Nexia cierpiała głównie na rozregulowanie zawieszenia, awarie podnośników szyb, centralnego zamka, korozję układu wydechowego, usterki układu hamulcowego (ciekawostka sprzed lat – tylko w wariancie GTX Nexia była wyposażona w ABS). 
Kiedyś na polskich drogach jeździło wiele Nexii. Dziś trudno znaleźć egzemplarz w dobrym stanie technicznym. W dość dużej licznie egzemplarzy zamontowano instalacje gazowe. 
Despero
Espero to kolejna hybryda myśli technologicznej koreańsko-niemieckiej. Wzorem konstrukcyjnym znów był Opel, ale tym razem aż dwa modele. Podwozie wzorowano na Asconie, silniki 1.8 i 2.0 pochodziły z Opla Vectry pierwszej generacji (oprócz nich były też auta wyposażone w silnik o pojemności 1,5 l.). Układ jezdny i napęd pochodzą z Niemiec, a nadwozie (mimo że zaprojektowane przez Włochów) wywodziło się z Korei. Auto, choć kanciaste, było wygodne i przestronne. Wyceniono je rozsądnie i udostępniono w trzech wersjach wyposażenia: GL, GLX, CD (w standardzie miały klimatyzację i elektryczne szyby). Gorzej było z eksploatacją. Spalanie benzyny (przy silniku 1.8) oscylowało wokół 12 l/100 km. W roku 1996 do modelu wprowadzono wspomaganie kierownicy, więc jazda nim stała się o wiele przyjemniejsza i łatwiej dało się go prowadzić mimo sporych gabarytów. Jako pierwszy z rodziny Daewoo Espero nie ma poważnych problemów z rdzą. Pojawiają się problemy z elektryką (centralny zamek), elementami zawieszenia, układem chłodzenia oraz końcówkami drążków. Był to jeden z bardziej udanych modeli Daewoo i jeszcze sporo jeździ ich po polskich drogach. Jeśli ktoś jest ich miłośnikiem, warto je kupić!
Nowa generacja Daewoo
Matiz był następcą Tico. Kiedy w 1998 r. wjechał do salonów, zrobił furorę. Małe, zgrabne, 5-drzwiowe, w dodatku ładne, czego chcieć więcej? Żeby tylko mało palił… I tu pojawia się pierwszy zgrzyt, ponieważ napędzał go podrasowany silnik z Tico. Był nie do zdarcia, ale lubił wypić, i to sporo – 9 l/100 km jak na 3-cylindrową jednostkę 0,8 l o mocy 51 KM to dużo. Na szczęście samochód jest wręcz bezawaryjny, więc kapitał zaoszczędzony na naprawach można zostawić na stacjach benzynowych. Jeśli chodzi o usterki, może się zdarzyć, że w Matizie odmówią pracy tylne amortyzatory, skrzynia biegów może niedomagać, mogą pojawić się usterki instalacji elektrycznej. Może także wkraść się rdza, ale w niewielkiej ilości w porównaniu z Tico. 
Matiz wyszedł również w wersji Joy, która miała za zadanie odświeżyć model.
Lanos za każdym zakrętem
W 1997 r. miejsce Nexii zajął Lanos. Pojawił się na rynku w kilku wersjach nadwozia (3- lub 5-drzwiowej kombi, limuzynie oraz sedan). Za jego wygląd odpowiadali Włosi i trzeba przyznać, że samochód prezentował się nieźle. Miał opływowy kształt bez typowych dla azjatyckich aut kantów. Wytwarzano go w 3 wersjach wyposażenia: S, SE i SX. Producenci Lanosa zapewnie lubili trójki, ponieważ auto trafiło na rynek w trzech wersjach napędów benzynowych: cieszącym się niewielką popularnością 1.4 oraz zdecydowanie bardziej popularnych 1.5 i 1.6 zapożyczonych od Opla. Niestety pod względem spalania Lanos nie odbiegał od Nexii, warto zatem szukać wersji zasilanej gazem. Najlepiej z silnikiem 1.5 8-zaworowym, ponieważ najlepiej pracuje na gazie. Silnik 1.6 w wersji 16-zaworowej zasilany gazem jest dosyć awaryjny. 
Lanosy były autami bardzo wygodnymi, pojemnymi i miłymi w prowadzeniu. Były też wytrzymałe, miały mocną blachę, ponieważ dostały warstwę ocynku pod lakier. Dziś Lanosy nie są uciążliwe i kosztowne w naprawie. Składano je w Polsce, dlatego części zamienne są łatwo dostępne. Do minusów Lanosa należy zaliczyć bardzo słabe układy hamulcowe.
Przejściówka
Nubira to samochód, którego prawie nie ma na rynku. Można uznać, że to model przejściowy między Lanosem a Leganzą. Nubira jest paliwożerna jak wszystkie Daewoo, i to w obu wariantach silnikowych: 1.6 i 1.8. Jak na auto z FSO, jest bardzo dobrze wyposażona, przestronna i wygodna. W utrzymaniu kapryśna, ponieważ mogło popsuć się w niej niemal wszystko.
Prawie luksus
Leganza to auto flagowe FSO. Samochód o najwyższym standardzie wyposażenia (w wersji CDX). Miała być samochodem luksusowym. Wyglądem przypominała tańsze auta, toteż rynku nie podbiła. Wyszła w dwóch wersjach silnikowych 2.0 oraz 2.2 (obie pochłaniające paliwo). Auto dość bezawaryjne, ale nie bez wad, do których należy zaliczyć pompę paliwową, pękanie przewodów chłodzenia, uszkodzenie uszczelek pod pokrywą zaworów. Praktycznie nie ma problemów z rdzą. 
Deawoo oprócz wymienionych modeli wprowadziło wiele innych, które powstawały w wyniku współpracy z nowymi akcjonariuszami. SsangYong na polskim rynku pod logo Daewoo oferował m.in. Musso z napędem 4x4. 
Z biegiem czasu okazuje się, że auta Daewoo wcale nie były takie kiepskie, jak o nich mówią prześmiewcy. Auta z pierwszych lat produkcji w Polsce powoli stają się youngtimerami. Jeśli zatem chcecie kupić auto z logo Daewoo, macie gwarancję niemal niezawodności, lecz niestety trzeba się liczyć z korozją i dużym spalaniem (warto więc myśleć o LPG).
Lanos prawie nówka - samochody z logo Daewoo