Rzecz jasna nie są to ważne postaci publiczne, ale pacjenci różnych szpitalnych oddziałów potraktowani przez autora ciepło i z uśmiechem. Jakby przeciwieństwem pogody ducha pisarza są, co zrozumiałe, negatywne emocje niektórych pacjentów. Baptiste Beaulieu, mimo młodego wieku, już w pierwszym akapicie powieści daje do zrozumienia, że jako lekarz stażysta ma niemałe doświadczenie: „Nie cierpię zaczynać dnia od próby samobójczej. Pani A Niechto połknęła czternaście tabletek z jednego opakowania, dziewięć z drugiego i osiem z trzeciego”. Po odratowaniu pacjentki doraźnymi środkami młody lekarz wdaje się z nią w rozmowę…
Kim jest pacjentka z sali nr 7?
W zacytowanym akapicie zwraca uwagę A Niechto – należy dodać, że pacjenci są w powieści nazywani oryginalnymi, humorystycznymi przezwiskami, choćby pani Za późno, Wódz Pokahontas lub Lea alias Szpatułka. Opowieści toczą się przez 7 dni. Już pierwszego dnia odwiedzamy pacjentkę w sali numer 7, która leży pod kroplówką, ale ma świadomość i czeka na syna, który jest w ciągłych rozjazdach. Na szafce przed jej szpitalnym łóżkiem stoi czerwona ramka z dwoma zdjęciami. „To ten sam chłopiec jako dziecko, potem nastolatek”. Kobieta nie ma włosów, choć młody lekarz nazwał ją Kobieta-Ognisty-Ptak, wiedząc, że jest ruda.
Baptiste Beaulieu opisuje Kobietę-Ognistego-Ptaka jako osobę nie piękną i nie brzydką, ale taką, która rozświetla się od wewnątrz, zabierając głos. Stażysta opowiada jej humorystyczne historie, a we fragmencie jego monologu znajdujemy kwintesencję szpitalnej filozofii: „Rachunek jest prosty: będę mówić tak długo, aż samoloty odlecą, aż jej syn wróci. Pacjentka będzie mnie słuchać. Dopóki słucha, żyje”. Pacjentka z sali nr 7 jest jedną z wielu, którzy tu przebywają – jedni okresowo, inni tu kończą życie. Trzeba umieć rozmawiać z każdym indywidualnie, by nie było oszustwa, nie można okazywać zniecierpliwienia. Po prostu, trzeba być cierpliwym… W tych warunkach to dar wyjątkowy.
Tworzenie szpitalnego świata
Tytuły podrozdziałów są charakterystyczne, tak jakby autor bał się zagubić jakiś szczegół czasowy, na przykład: Godzina ósma, na górze, przed salą numer 7 lub Krótko przed siedemnastą, w mojej głowie. Autor przemieszcza się po oddziałach. Czytelnik nie zastanawia się nad tym, że mimo empatyczności stażysty jego – polegające głównie na dobrym słowie i dowcipie – leczenie lub próby leczenia wymagają nieraz ogromnego wysiłku. Choć nawet, jak wynika ze stylu i formy tej powieści-dziennika, Beaulieu nie brakuje spontaniczności. Zakończenie książki jest zgoła symboliczne – ktoś bowiem umiera i obok ktoś się rodzi.
Beaulieu miał 27 lat, kiedy zaczął pisać swój blog w 2012 roku. W trzy miesiące stronę odwiedziło około pół miliona internautów. Do tej pory jest ich około 3 miliony. Przyznano mu również nagrodę za najlepszy blog, a miłym paradoksem okazało się to, że otrzymał również Prix Alexandre-Varney – nagrodę dla najlepszej pracy naukowej od francuskich internistów. W ten sposób powstała książka, którą zainteresowały się najważniejsze wydawnictwa w kilkunastu krajach. Beaulieu w pełni na to zasłużył, bo obok tej pozycji nie można przejść obojętnie. Przy okazji warto polecić kolejną książkę tego autora o wymownym tytule Już nigdy Pan nie będzie smutny.
Źródło okładki: wydawnictwoamber.pl
Blog nie po raz pierwszy jest przyczynkiem do powstania powieści. Tego rodzaju przygodę zafundował czytelnikom młody francuski lekarz Baptiste Beaulieu. Świetnym pretekstem do napisania powieści okazał się jego własny blog: Alors voilà: dziennik pojednania leczonych i leczących.