Z książkami Kinga mam zawsze niezdrowy problem. Z jednej strony nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie zacznę je czytać, a z drugiej – najzwyczajniej pod słońcem – boję się. Nie wiem, jak on to robi, ale King potrafi tchnąć strach w najzwyklejsze przedmioty i zachowania. I zawsze zaczyna tak… niewinnie.
„Koniec warty” Stephen King – recenzja