W swojej trzeciej książce Marzena Filipczak opowiada o dwóch podróżach, które odbyła podczas jednego roku po krajach Azji Środkowej i Mniejszej. Przejechała samotnie takie miejsca jak Armenia, Uzbekistan, Kirgistan, Iran, Turkmenistan i kawałek Kazachstanu. Odwiedziła kraje, które właściwie nie są państwami i próżno ich szukać na niektórych mapach – Kałmucję, Górski Karabach, Abchazję… Jeździła lokalnym transportem, czasem poruszała się pieszo i pozwalała, by opiekowali się nią spotkani po drodze ludzie.
Kobieta w świecie mężczyzn
Wiele z krajów odwiedzonych przez autorkę to miejsca, w których kobiety są przez mężczyzn ignorowane. Recepcjoniści hotelowi udają, że ich nie widzą, dopóki nie obsłużą wszystkich mężczyzn, rozmowy toczą się bez ich udziału, często tak, jakby były przezroczyste. W tych krajach instytucja samotnej turystki płci żeńskiej praktycznie nie istnieje. Marzena Filipczak, jako odstępstwo od reguły, była traktowana w sposób szczególny. Opiekowano się nią, a czasem nawet z nią rozmawiano, traktując jako kogoś gorszego od mężczyzny, ale stojącego jednak wyżej od miejscowej kobiety.
Kobieta w świecie kobiet
Jednocześnie miała ona pełen dostęp do kobiecego świata, który bywa dla turystów, zwłaszcza tych podróżujących grupami, całkowicie niedostępny. Kobiety traktowały ją jak swoją, obsypywały prezentami, pytaniami i opieką. Filipczak jedzie sobie przez bezdroża Azji, odwiedza małe miasteczka i wszędzie jest traktowana w sposób szczególny. Zaproszenia do domów, wspólne posiłki, ogromna życzliwość, przekazywanie jej sobie z rąk do rąk stały się codziennością, przy okazji zaś ludzie otwierali swoje serca i opowiadali. Nie była jedną z nich, ale zawieszona gdzieś „między światami”, co trafnie ujęła w tytule, miała wgląd w świat damski i męski.
Lekkość podróżowania
Opowieść o podróży po tej rzadko odwiedzanej części Azji snuje autorka z lekkością i swoistą prostotą. Nie ma się wrażenia, że jest własnym wyjazdem podekscytowana. Traktuje go raczej jako pewien sposób na życie i spokojnie daje się nieść z miejsca na miejsce, często po prostu godząc się na to, co jej podróż i kolejni napotkani ludzie przyniosą. Pozwala przekazywać się z rąk do rąk, a gdy przypadkiem zapuści się w rejon dla turystów zamknięty i zostanie dostrzeżona przez lokalne władze, z rezygnacją przyjmuje mandat i jedzie w inną stronę. Odnosi się wrażenie, że jest pogodzona z losem i nie ma żadnych oczekiwań, w przeciwieństwie do wielu podekscytowanych swoimi przygodami pisarzy.
Życie w tyglu
Wielką wartością tej książki jest wybór miejsc, które autorka odwiedza. Podróżując przez takie miejsca jak Turkmenistan, Alania, Karakałpacja, przybliża polskiemu czytelnikowi miejsca, w które być może nigdy sam by nie pojechał. Opowiada o tym, jak Ormianie z niepokojem dopytują się o stosunek Polaków do ludobójstwa Ormian i ze wstydem przyznaje, że nie wie, jakie jest oficjalne stanowisko naszego rządu. Zapuszcza się w rejony sporne, takie jak Górski Karabach i ze zdziwieniem odkrywa, że pojawia się tam infrastruktura turystyczna, choć turystów nie ma prawie wcale. Opowiada o życiu codziennym w miejscach, które zamieszkane są przez ludzi różnych narodowości, o które spierają się politycy i których granice nie są jasno wyznaczone – i to opowiada w taki sposób, że chciałoby się zaplanować najbliższy urlop nad deltą Wołgi lub w irackim Kurdystanie nad szklaneczką miejscowego wina.
„Między światami” to przyjemna w odbiorze książka o mało znanych miejscach, która budzi pragnienie wyruszenia w samotną podróż choćby jutro.
Książka „Między światami” dostępna jest także w formie e-booka w formatach EPUB i MOBI w cenie ok. 32 zł.
Źródło okładki: www.poradniak.pl
Podróżująca samotnie po krajach powszechnie uznawanych za nieprzyjazne kobietom autorka przekonuje, że nie należy się bać, a świat jest przyjaznym miejscem. Przy okazji zaś opowiada sporo o miejscach mało znanych i rzadko odwiedzanych.