Intrygująca, mocna, a momentami nawet obrzydliwa. Taka jest powieść „Ostatnie dziecko” Sebastiana Fitzka, którego nie od parady uznano za niemieckiego króla thrillerów psychologicznych. Jedno jest pewne: długo o niej nie zapomnicie. Kryminały, thrillery i powieści sensacyjne od lat znajdują się na listach bestsellerów i nic nie zapowiada tego, by w najbliższym czasie miały ustąpić miejsca jakiemuś innemu gatunkowi. To z jednej strony dziwi, bo przecież rzeczywistość, jaka na co dzień nas otacza, wcale nie jest różowa i chyba powinniśmy chociaż w literaturze poszukiwać od niej ucieczki. Z drugiej jednak strony być może popularność książek tego typu pokazuje, że chcemy sami udowodnić sobie, że… zawsze może być gorzej.
A książki Sebastiana Fitzka, niemieckiego pisarza, który wielką popularnością cieszy się również w Polsce, właśnie to nam uświadamiają, choć często w dość pokrętny, a na pewno zaskakujący sposób.
Dziecko i śmierć
Bohaterem „Ostatniego dziecka” jest prawnik Robert Stern. Choć odnosi wielkie sukcesy zawodowe, to jego życie prywatne wciąż nie wyszło z cienia tragedii sprzed lat, kiedy zmarł jego ukochany synek. Pewnego dnia do Sterna zgłasza się znajoma pielęgniarka, która chce, by poznał jednego z jej małych pacjentów. Okazuje się, że Simon, 10-latek chory na nieuleczalnego guza mózgu, chce, by adwokat go reprezentował. 
Chłopiec wyznaje mu, że… przed 15 laty dokonał makabrycznej zbrodni. Choć początkowo wydaje się, że słowa Simona to majaczenie chorego dziecka, to gdy okazuje się, że w podanym przez niego miejscu policja naprawdę odnajduje ludzkie szczątki, Robert przeżywa szok. Jeszcze bardziej zaskoczy go inne wyznanie jego nowego klienta – chory 10-latek uważa, że w poprzednim życiu był… śmiercią.
Nowe życie starej książki
Jeśli jesteście wielbicielami twórczości Sebastiana Fitzka, powyższa historia z pewnością wydała się wam znajoma. To nie dziwi, bo „Ostatnie dziecko” jest nowym wydaniem powieści, która już raz, niemal dekadę temu, pojawiła się w polskim przekładzie. Wtedy jednak „Das Kind” (pol. dziecko) opatrzono dość niefortunnym, choć z pewnością zapadającym w pamięć, tytułem „Śmierć ma 143 cm wzrostu”. 
Poza nowym tytułem nic się tu jednak nie zmieniło, a powieść Niemca wciąga już od pierwszych stron. Zwłaszcza, że jego styl jest niezwykle prosty i oszczędny: Fitzek nie bawi się w długie, nużące opisy, nie wprowadza dodatkowych, niepotrzebnych wątków, nie skupia się też na szczegółach, kreując charaktery swoich bohaterów. 
A mimo to „Ostatnie dziecko” czyta się z wypiekami na twarzy. Książka nie jest straszna, choć trzyma w napięciu. Momentami bywa za to zwyczajnie niesmaczna, obrzydliwa, ale wszystko zachowane jest w pewnych granicach, bez zbędnej przesady i zdecydowanie potrzebne, by pchnąć akcję do przodu.
Pomimo prostej konstrukcji i mało skomplikowanego pióra autora (co jednak nie równa się złemu pisarstwu!) powieść pełna jest niespodziewanych zwrotów akcji, a fabuła pędzi w szybkim tempie.
„Ostatnie dziecko” to mistrzostwo gatunku. Książka, od której nie sposób się oderwać przed dotarciem do ostatniej strony. Oryginalny pomysł, odwaga, by zmierzyć się z trudną tematyką, i ciekawi bohaterowie – wszystko to sprawia, że Fitzek nowym wydaniem swojej klasycznej powieści zyska kolejne grono oddanych wielbicieli.
Źródło okładki: www.wydawnictwoamber.pl
„Ostatnie dziecko” Sebastian Fitzek – recenzja