Czy biografie uczonych mogą być interesujące? Czy o ich dokonaniach można opowiadać ciekawie, nie więznąc w pułapce dat i suchych faktów? Swoją książką „300 uczonych prywatnie i na wesoło” Andrzej K. Wróblewski udowadnia, że tak.
„300 uczonych prywatnie i na wesoło” Andrzej K. Wróblewski – recenzja