JBL odświeżył najnowszą linię słuchawek bezprzewodowych. Everest 110 są kontynuacją modelu Everest 100 – to słuchawki dokanałowe z interfejsem Bluetooth, które mają zapewnić wysoką ergonomię i świetne brzmienie. Pierwszą wersję słuchawek oceniłem pozytywnie – Everest 100 (test) były solidnie wykonane, wygodne i na tle innych dokanałówek wyróżniały się pod względem brzmienia. Słuchawki Bluetooth mają zazwyczaj basową i dosyć ciemną sygnaturę, lecz brzmienie Everest 100 było przestrzenne, jasne i klarowne. Bas nie dominował, więc z powodzeniem dało się słuchać wielu gatunków muzycznych. Z chęcią zabrałem się za test nowych Everest 110, które wyglądają bardzo podobnie. Co zmieniło się w brzmieniu w porównaniu do modelu wcześniejszego?
Specyfikacja JBL Everest 110
przetworniki: dynamiczne 5,8 mm
pasmo przenoszenia: 10 Hz–22 kHz
czułość: 103 dB/mW
interfejs: Bluetooth 4.1 z HSP 1.2, HFP 1.6, A2DP 1.3, AVRCP 1.5
funkcje: ergonomiczne nakładki, pilot sterowania
akumulator: litowo-jonowy 3,7 V/60 mAh x 2
czas działania: do 8 godzin, czas ładowania około 2 godziny
masa: 16 g
Wyposażenie
W zestawie ze słuchawkami otrzymujemy:
* 3 pary pojedynczych nakładek silikonowych (rozmiary S, M, L);
* 3 pary nakładek ergonomicznych (rozmiary S, M, L);
* kabel USB do ładowania;
* klips do spinania kabla;
* instrukcję obsługi.
Wyposażenie zawodzi swoją jakością. Silikonowe końcówki są grube, gładkie i elastyczne oraz mają półprzezroczyste kołnierze. Faktura dodatkowych nakładek jest matowa i nieprzezroczysta, ale one same mają odpowiednią grubość. Kabel USB prezentuje się bardzo dobrze: ma płaską izolację, niewielkie wtyczki, niestety ponownie (jak w modelu o oznaczeniu 100) jest dosyć krótki – mierzy około 50 cm bez uwzględniania wtyków. Szkoda, że znowu zabrakło pokrowca.
Wygląd
Everest 110 mają identyczną konstrukcję jak model poprzedni. Obudowy nie zostały wydłużone i nie są walcowate, jak w większości tego typu urządzeń, ich kształt jest spłaszczony, eliptyczny i bardziej pionowy. Jedyną różnicą wizualną jest inne wykończenie pokrywek z logo producenta – wcześniej były one matowe, teraz lekko połyskują i imitują metal. Wykonanie poszczególnych elementów nie daje powodów do narzekania, gdyż zastosowano materiały wysokiej jakości.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Obudowy słuchawek są pękate i lekko ogumowane, a tulejki wychodzą pod kątem z ich dolnej części – mają filtry w formie metalowych siateczek. Do Everest 110 dedykowane są dwa rodzaje nakładek. Pierwsze to ergonomiczne kołnierze z charakterystycznymi haczykami, które mają zapierać się o wnętrze małżowin usznych. Pokrywają one większą część obudów, znajdują się na nich dodatkowe oznaczenia kanałów. Drugie to typowe silikonowe końcówki.
Kabel łączący słuchawki został zamocowany od dołu. Przewód mierzy około 60 cm, około 5 cm od prawej słuchawki znajduje się na nim trójprzyciskowy pilot, który jest wypukły i błyszczący od spodu. Na dolnej ściance pilota widać szczelinę mikrofonu, przycisk parowania, dwie diody oraz zaślepkę z gniazdem microUSB do ładowania. Od góry jest on płaski i w całości ogumowany. Ma trzy przyciski – środkowy jest wypukły. W kabel wpięty jest jeszcze klips, który służy do skracania przewodu. Klips można zdemontować.
Komfort i obsługa
JBL Everest 110, podobnie do modelu 100, to jedne z najwygodniejszych dokanałówek Bluetooth, z jakich miałem okazję korzystać. Moim zdaniem kształt obudów oraz dodatkowe nakładki sprawdzają się idealnie. Słuchawki wypełniają wnętrza małżowin usznych i prawie z nich nie odstają. Obła konstrukcja sprawia, że obudowy nie uciskają uszu i nie irytują skóry. Everest 110 są lekkie, ważą tylko 16 g wraz z nakładkami, więc prawie nie czuć ich w uszach.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Przed pierwszym założeniem należy odpowiednio dobrać nakładki. Te ergonomiczne różnią się rozmiarem podłużnych haczyków – znajdzie się wersja na małe, średnie i duże małżowiny uszne. Dzięki haczykom, zapierającym się o wnętrza małżowin usznych, słuchawki trzymają się wzorowo nawet podczas uprawiania sportu. Nakładki ergonomiczne są jednak opcjonalne, bez problemu można wygodnie korzystać ze słuchawek nie sięgając po nie. Niezbędne są za to silikonowe końcówki, które powinny odpowiednio uszczelniać kanały słuchowe. Z dobrze dobranymi tipsami Everest 110 wyraźnie izolują słuchacza od dźwięków otoczenia – wyciszają zewnętrzny hałas, więc z powodzeniem można słuchać muzyki w zatłoczonym mieście czy komunikacji miejskiej.
Kabel trzeba przełożyć przez szyje. Jeśli zajdzie potrzeba, należy skrócić go za pomocą suwaka. Sam suwak sprawdza się bardzo dobrze. Należy pochwalić producenta, że pomyślał o tym udogodnieniu, zazwyczaj brakuje go w wielu słuchawkach tego typu. Suwak można zdjąć, jeśli nie jest potrzebny, ale tym samym należy uważać, by go przez przypadek nie zgubić. Pilot jest dosyć duży, ale jeszcze nie za ciężki. Dzięki wypukłemu przyciskowi na środku nie ma problemu z bezwzrokową nawigacją. Klawisze górny i dolny odpowiadają za regulację głośności, a przycisk pomiędzy nimi pełni funkcję włącznika, służy do sterowania muzyką (dwukrotne wciśnięcie zmienia utwór na następny, trzykrotne włącza poprzedni), a także kontroluje rozmowy, które są jednak przeciętnej jakości. Głos rozmówcy jest przytłumiony, na szczęście nie można narzekać na przekaz mikrofonu.
Słuchawki działają do 8 godzin na jednym ładowaniu, o ile nie słuchamy muzyki zbyt głośno. Mocy nie brakuje, więc nie trzeba przesadzać z głośnością. W praktyce Everest 110 ładuje się raz na kilka dni, jeśli korzystamy z nich od czasu do czasu. To i tak bardzo dobry wynik jak na konstrukcję dokanałową.
Brzmienie
JBL Everest 100 były zrównoważone, klarowne i przejrzyste – oferowały lżejszy i bardziej uniwersalny dźwięk. Brzmienie następcy wyraźnie się zmieniło: Everest 110 mają więcej basu, brzmią cieplej i ciemniej. To już mniej oryginalna sygnatura dźwiękowa – większość słuchawek Bluetooth oferuje rozrywkowe brzmienie tego typu. Oferowany poziom nadal jest dobry, a słuchawki powinny spodobać się użytkownikom szukającym przede wszystkim rozrywki.
Bas został podkreślony, występuje w sporych ilościach, ale nie jest jeszcze go ekstremalnie dużo. Niskie tony zostały podbite w średnim zakresie, więc brzmią gęsto, masywnie i ciepło. Bas jest obły, niezbyt szczegółowy, ale za to brzmi łagodnie i nie męczy. Brzmienie słuchawek można określić jako „miękkie”, bardzo przystępne, ale tym samym lekko mdłe. Zejście basu nie robi wrażenia, to znaczy słuchawki nie generują mocnego subbasu, nie imitują dźwięku subwoofera i nie zabrzmią „tłusto” i wibrująco. Everest 110 jednak nie dudnią i nie mulą, a ich dźwięk ma niezłą dynamikę oraz jest rytmiczny i angażujący.
Pasmo średnie nie zostało wycięte, ale jest często lekko przykrywane przez bas. Nadal można sięgnąć po lżejszą muzykę, ale jazz, blues, lekki rock lub klasyka brzmią czasami zbyt ciemno (basowo). Słychać też pewne wycofanie wokali – męskie i damskie głosy nie są idealnie bezpośrednie, te kobiece sprawiają wrażenie lekko zgaszonych. Żywe instrumenty nadal brzmią przystępnie i angażują, ale Everest 110 lepiej radzą sobie w muzyce rozrywkowej. Pochwalić należy klimatyczne brzmienie: dźwięk jest ciepły, nie narzuca się i nie drażni. Brzmienie słuchawek nie jest krystalicznie czyste, lecz raczej lekko przykryte i zdystansowane.
Wysokich tonów trochę brakuje, ale nadal jest ich pod dostatkiem, żeby brzmienie nie było zupełnie zamulone. Sopran brzmi dosyć sztucznie – lepiej współpracuje z samplami w muzyce elektronicznej, popularnej lub rapie niż z talerzami perkusyjnymi, smyczkami albo instrumentami dętymi. Poprzednie słuchawki były wyraźnie jaśniejsze, ale Everest 110 są za to bardzo przyjemne w odbiorze – słuchawki nie syczą i nie kłują w uszy, więc spodobają się fanom spokojnego dźwięku i wrażliwym na wyostrzone wysokie tony.
Scena dźwiękowa ma przeciętne wymiary. Wyraźnie słychać stereofonię, muzyka rozciąga się od lewego do prawego ucha. Gorzej z głębokością sceny (zróżnicowaniem w płaszczyźnie przód-tył) oraz jej wysokością (eksponowaniem instrumentów powyżej i poniżej poziomu uszu). Nie robi specjalnego wrażenia także separacja dźwięków. Instrumenty nie zlewają się, ale są blisko siebie, a wiele z nich wybrzmiewa jakby ze środka głowy.
Podsumowanie
Wizualnie JBL Everest 110 prawie nie zmieniły się w porównaniu do Everest 100, więc oferują równie dobrą ergonomię, wygodne sterowanie, niezłe tłumienie i długi czas pracy. Ich strojenie jest już inne – przybyło basu, barwa dźwięku stała się dużo cieplejsza i ciemniejsza. Poprzednik brzmiał klarownie, jasno i lekko, lepiej współpracował z lżejszymi brzmieniami, ale gorzej radził sobie z rozrywkową muzyką. Z Everest 110 jest odwrotnie – dźwięk jest bardziej efektowny i basowy, dlatego mniej pasuje do lżejszych gatunków muzycznych. Aktualnie Everest 100 można mieć za około 350 zł, a nowe Everest 110 to koszt 430 zł. Gdy cenimy mocny bas, lepiej nie oszczędzać.
Według mnie Everest 110 to mały krok wstecz. Ich brzmienie jest bardziej przymglone, mniej bezpośrednie i nie tak szczegółowe. Dobrze, że przybyło basu, ale nadal brakuje go w najniższych zakresach, a dźwięk stał się, niestety, dosyć ciemny. Jeśli jednak szukamy przede wszystkim rozrywki i przyjemności z muzyki, Everest 110 będą lepszym wyborem. Przy nich Everest 100 mogą wydać się zbyt chude w niskich tonach. Jeśli jednak wolimy brzmienie jasne i czyste i nie przepadamy za mocnym basem, Everest 100 są nadal warte zakupu.
Polecam rozważyć także klarownie i jasno brzmiące JBL Reflect Mini, a fani mocnego basu mogą zapoznać się z NuForce BE Sport3. Jeśli budżet jest mniejszy, Audictus Adrenaline mogą być dobrym wyborem.
Zalety: bardzo dobre wykonanie; świetna ergonomia; dobre tłumienie; prosta obsługa; długi czas pracy; rozrywkowe brzmienie o basowym, ciepłym i łagodnym charakterze.
Wady: brak pokrowca lub futerału; trochę za mało wysokich tonów; przyciemniony i przymglony dźwięk o niskiej szczegółowości; niewielka scena dźwiękowa.
Test słuchawek Bluetooth JBL Everest 110 – nowa wersja, nowe brzmienie?