Może zabrzmi to nieuczciwie, ale zdecydowanie wolę starsze pokolenia aktorów i aktorek. Nie wszystkich potrafię wymienić z nazwiska i nie do każdego z nich będę w stanie dopasować kompletną filmografię. Mimo to są dla mnie dużo bardziej wiarygodni i – jeśli trzeba – zabawni. Potrafili też zadbać o swoją prywatność. Tym chętniej sięgam więc po książki, które pozwalają dowiedzieć się czegoś więcej na temat ich życia i twórczości. Wulkan energii
Zupełnie nie tego się spodziewałem, kiedy sięgnąłem po „Krafftównę” po raz pierwszy. Owszem – pamiętałem żywiołową Honoratkę z „Czterech pancernych”, ale to przecież miała być kreacja, prawda? No, ale sama aktorka na pewno była dużo spokojniejsza. Przecież tak jej dobrze z oczu patrzy. Już w pierwszym akapicie książka wyprowadziła mnie z błędu. I od tego momentu ani na moment nie opuściło mnie zdumienie. Całkiem obiektywnie mówiąc, lektura przypominała jazdę na kolejce górskiej. Krafftówna wydawała się być wybuchową mieszanką konserwatywnych zasad i odrobinę zbyt długo tłumionej rewolucji. Z jednej strony powstrzymywała się od tracenia głowy i dzielenia się swoimi problemami ze światem zewnętrznym. Z drugiej jednak możemy przeczytać o tym, jak w jednym momencie pani Basia miała nawet trzech „wzdychulców” jednocześnie. A to jedynie drobny wycinek tego, czego dowie się czytelnik, zwłaszcza gdy już zda sobie sprawę, kto jest faktycznym autorem opowieści.
Po obu stronach lustra
Życie Barbary Krafftówny – opowiedziane w tej książce – to tak naprawdę historia dwóch Alicji. Tę barwną i żywiołową bez trudu rozpoznamy i skojarzymy z filmami i sztukami, które widzieliśmy lub znamy z opowiadań rodziców. Ta druga Alicja z kolei wcale nie miała łatwego życia. Wojna, okupacja, nie do końca przychylne władze, inwigilacja i dwie silne tragedie osobiste to zapas tematów wystarczający, by rozdzielić go na kilka osób. Tymczasem Krafftówna wydaje się nie tylko akceptować swój los, lecz także nie tracić pogody ducha. To ostatnie zaczyna udzielać się również czytelnikom. O tych smutniejszych epizodach swojego życia aktorka opowiada ze spokojem, który imponuje. Kiedy jednak przejdzie do radośniejszych momentów, to należy się zacząć mocno trzymać, zwłaszcza jeśli macie nawyk czytania w komunikacji miejskiej. Chyba że nie przeszkadzają Wam zdumione spojrzenia współpasażerów, gdy nagle parskniecie śmiechem. Miejscami można odnieść wrażenie, że aktorka lubiła prowokować, jeszcze „zanim to się stało modne”.
„Krafftówna w krainie czarów” nie mogła pominąć kilku drobnych, choć ważnych aspektów historycznych dotyczących powojennych realiów życia aktorskiego. Nie obędzie się również bez krótkiej oceny wielu głośnych produkcji – w tym również „Czterech pancernych”. W tym ostatnim przypadku opinia aktorki na temat serialu bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Krótko mówiąc – ta książka to absolutne i pozytywne zaskoczenie i wspaniały sposób na poprawę humoru. Przy okazji można poznać wiele ciekawostek. Jeśli chcielibyście porozmawiać z panią Basią, to do „Krainy czarów” możecie się przenieść już za ok. 25 zł – tyle zapłacicie za książkę na Allegro.
Źródło okładki: www.proszynski.pl
„Krafftówna w krainie czarów” Remigiusz Grzela – recenzja