Mroczny klimat
Pierwsze co rzuca się w oczy po rozpoczęciu rozgrywki to ponura stylistyka całego świata przedstawionego, na jego tle ubrana w żółty sztormiak Six, w którą wciela się gracz, zdaje się jedynym jasnym punktem. Twórcy fabuły na starcie przygody wykorzystali już mocno ograny schemat, szczególnie w grach komputerowych – nasza postać budzi się w nieznanym miejscu, nic o niej nie wiadomo, jednak jedno spojrzenie na otaczającą przestrzeń wystarczy, aby zrozumieć, że mała dziewczynka zupełnie do niej nie pasuje i powinna jak najprędzej wydostać się z ciemnych pomieszczeń przypominających więzienie. I to właśnie robimy przez całą grę, staramy się wydostać na zewnątrz, unikając dziwnych, groteskowych, zdeformowanych przeciwników, którzy stają na naszej drodze. Przy okazji poznajemy świat przedstawiony i rozwiązujemy proste zagadki pomagające przejść od jednego do drugiego etapu. 
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Mechanika
O niej dosłownie dwa słowa, gdyż nie ma za bardzo o czym się rozpisywać. Gra należy do klasycznych przedstawicieli platformówek i chociaż poszurać się można w tak zwanym 2.5D (także w głąb ekranu), nie sprawia to dużej różnicy. Większość czasu zajmuje wspinaczka, przesuwanie przedmiotów z miejsca na miejsce, szukanie kluczy i przekładni oraz nieskomplikowane zagadki logiczne. Często trzeba działać szybko, gdyż w przeciwnym razie naszej bohaterce będzie grozić śmierć, czy to spowodowana upadkiem z wysokości, czy złapaniem przez strasznego mieszkańca „Paszczy”. Poziomy pod względem mechaniki znacząco się od siebie nie różnią. Czyżby o Little Nightmares nie można było powiedzieć więcej niż, że to klasyka gatunku podana w mrocznym, groteskowym sosie? 
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Koszmary mogą być piękne
Gra, co prawda, korzysta z wielu utartych schematów, których pełno w tego typu produkcjach, ale posiada swoje mocne strony. Do tych niewątpliwie należy świetnie wykonana oprawa audiowizualna. Poszczególne lokacje, mimo że najczęściej zalewa je mrok, są dopracowane, ładne i odpowiednio budują klimat całej opowieści, to właśnie one sprawiają, że Little Nightmares cechuje się niezwykłym nastrojem oraz gęstą atmosferą. Naprawdę chce się grać dalej, choćby dlatego, żeby zgłębić ten zagmatwany, ponury świat i zobaczyć co deweloperzy przygotowali na kolejnym poziomie. Kontrast mroku i światła został kapitanie wykorzystany, widać to także, gdy używamy zapalniczki (służącej Six jako latarka), rozświetlającej graczowi najbardziej zacienione zakątki poszczególnych lokacji. Dialektyka światła i cienia potęguje uczucie zagrożenia i osaczenia – nigdy nie wiadomo, czy w mroku nie czai się jakieś niebezpieczeństwo. Gdy dodamy do tego nastrojową muzykę, która przyspiesza wraz z każdym niepokojącym dźwiękiem, otrzymamy naprawdę niezwykłą, artystyczną mieszankę, na którą patrzy się i w którą gra się z przyjemnością, dzięki dopracowanym detalom produkcja zachwyca i przeraża jednocześnie. Jeśli, grając w gry, mocno wczuwacie się w klimat, przy Little Nightmares szybsze bicie serca macie zagwarantowane. 
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Niejednoznaczna historia
Do atutów opisywanej gry nie należy jedynie piękna, artystyczna grafika i mocna, nasączona koszmarnymi wizjami stylistyka. Trzeba zwrócić uwagę jeszcze na postaci przeciwników małej Six, za ich kreacje twórcom również należą się pochwały – makabrycznie powykrzywiane, przejaskrawione, czasem po prostu ohydne, ale idealnie wpisujące się w konwencję dziecięcego koszmaru. Stajemy naprzeciwko, choć częściej próbujemy umknąć niezauważenie przed otyłymi do monstrualnych rozmiarów ludźmi, przerażającym starcem o nienaturalnie długich łapskach (swoją drogą potrafiących doprowadzić gracza do niemałej frustracji), krwiożerczymi pijawkami i paroma innymi potwornymi bohaterami. Każdy z „bossów” przeraża i obrzydza inaczej. Wszyscy jednak próbują dobrać się do Six i ją po prostu pożreć. Głód jest zresztą jednym z głównych motywów napędzających fabułę gry. Warto wspomnieć, że pierwotnie produkcja nazywała się Hunger. 
Moim zdaniem najbardziej udaną częścią Little Nightmares jest jednak ciekawa historia, która gdzieś od połowy zaczyna powoli robić się coraz bardziej niepokojąca, a pod koniec potrafi nawet zszokować. Pamiętajmy, że twórcom przyświecała idea skonstruowania świata, w którym dziecięce koszmary stykają się bądź wręcz stają się rzeczywistością. Bardzo podoba mi się, że rozgrywka kończy się w sposób zaskakujący i, co jeszcze ważniejsze, niejednoznaczny. Zakończenie można odczytać co najmniej na dwa sposoby, a zestawiając je z całością historii – możliwości jest jeszcze więcej. Uważny gracz zobaczy umiejętnie porozsiewane symbole, które będą stymulować wyobraźnię i mnożyć domysły co do rzeczywistej intencji deweloperów. Oczywiście, można to uznać także za wadę i rozmycie wymowy gry, ale w tej, pretendującej do bycia artystyczną produkcji taki rodzaj kończenia opowieści osobiście uważam za odpowiedni. 
box:imageShowcase
box:imageShowcase
box:imageShowcase
In minus
Dość zachwytów! Opisywany tytuł byłby naprawdę rewelacyjny, ale posiada kilka mankamentów, które nie pozawalają zastosować tego określenia. Co gorsza, czasem skutecznie zabijają radość z gry. Męczy przede wszystkim toporne sterowanie, dające się we znaki, niestety, dosyć często. Najbardziej frustrują momenty, kiedy umykamy w popłochu przed wrogiem i trzeba sprawnie wykonać jakąś sekwencję ruchów bądź wykorzystać przedmiot torujący drogę ucieczki, wtedy to niejednokrotnie Six po prostu się nie słucha. Po kolejnej nieudanej próbie frustracja narasta – zwłaszcza że zagadki z reguły są proste (przy niektórych zadaniach gra po jakimś czasie wyświetla podpowiedź). Przymus powtarzania tej samej czynności wielokrotnie potrafi zmęczyć, a nawet zniechęcić. Do tego dochodzą długie loading screeny zakłócające płynną prezentację opowieści. Cóż, nie może być idealnie.
Za wadę można uznać też długość omawianej produkcji. Zabawy wystarczy na zaledwie cztery godziny. Dla niektórych może być to za mało, do dyspozycji mamy pięć poziomów, choć aby odblokować całą zawartość i odszukać wszystkie „znajdźki”, trzeba będzie się bardziej natrudzić i powrócić do ucieczki małej Six niejeden raz. Cena w tym wypadku licuje z długością gry, oscyluje na zdecydowanie niższym poziomie niż flagowe produkcje od znanych deweloperów.
Podsumowanie
Jako miłośnik tego typu gier, mimo rażących mankamentów dotyczących przede wszystkim sterowania, pragnę z czystym sumieniem polecić Little Nightmares wszystkim graczom lubującym się w krótkich, mrocznych produkcjach o artystycznym zabarwieniu. Choć to na pewno nie jest typowy horror, to gęsty, mroczny klimat powoduje gęsią skórkę, a opowieść wciąga i fascynuje. Szkoda, że deweloperzy z Tarsier Studios nie dopracowali wszystkich szczegółów, bo gra miała potencjał na jedną z lepszych w swojej kategorii. Mogłaby stawać w szranki z takimi klasykami, jak Inside lub Limbo. Mimo wszystko i tak jest nieźle, polecam spędzić jeden lub dwa wieczory wraz Six i mroczną „Paszczą”, podejrzewam, że dla większości graczy będzie to krótka, ale satysfakcjonująca przygoda. 
Wymagania sprzętowe (dla wersji PC)
Zalecane:
* procesor: Intel Core i7 3.6 GHz;
* pamięć: 8 GB RAM;
* karta graficzna: karta grafiki 2 GB GeForce GTX 660 lub lepsza;
* dysk: 10 GB HDD;
* system: Windows 7 64-bit.
Minimalne:
* procesor: Intel Core i3 3.0 GHz;
* pamięć: 4 GB RAM;
* karta graficzna: karta grafiki 1 GB GeForce GTX 460 lub lepsza;
* dysk: 10 GB HDD;
* system: Windows 7 64-bit.
Gra dostępna na platformy: PlayStation 4, Xbox One i Microsoft Windows.
Gra od Tarsier Studios to historia o małej dziewczynce imieniem Six, próbującej wydostać się z dziwnego, mrocznego kompleksu zwanego „Paszczą”. Ten niepozorny tytuł charakteryzuje się ponurym, ciemnym klimatem, a sama rozgrywka niesie ze sobą duży ładunek emocji, który sprawia, że „Małe Koszmary” mają w sobie coś, co może zainteresować wielu fanów artystycznych, krótkich platformówek. Czy rzeczywiście warto wraz Six przebyć tę niebezpieczną, czasem przerażającą wędrówkę?