„Czarne historie” nie są typową grą karcianą, w której są zwycięzcy i przegrani. Te 50 kart ze strasznymi opowieściami to po prostu zbiór zagadek z pewną nutką tajemnicy. Mogą się okazać świetnym pomysłem na zabawę ze znajomymi, zarówno w mniejszym, jak i większym gronie. Wystarczy odrobina wyobraźni i logicznego myślenia – od tego, na ile potrafimy zadawać właściwe pytania, zależy, jak szybko znajdziemy prawidłowe rozwiązanie. Zawartość pudełka i przygotowanie do gry
W ładnie wykonanym pudełeczku znajdziemy 50 kart z zagadkami oraz instrukcję – wszystko niewielkich rozmiarów, więc zmieści się nawet do kieszeni lub małej torby. Zasady zabawy są bardzo proste – za każdym razem przed losowaniem historii, którą grupa będzie próbować rozwiązać, należy wybrać mistrza tajemnic, czyli osobę, która przeczyta obie strony kart: jedną na głos, a drugą w ciszy, aby znając odpowiedź na zagadkę, mogła odpowiadać na pytanie grupy. Osoba ta oczywiście może zmieniać się przy każdej historii, tak aby każdy miał możliwość pogłówkowania.Wielkość grupy nie ma tu ograniczeń – graczy może być dwóch, ale może być i kilkunastu. Wszystko zależy jedynie od zdyscyplinowania grupy – zadawania pytań w kolejności, nieprzekrzykiwania się, aby mistrz tajemnic mógł na nie wszystkie odpowiedzieć.
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Przebieg zabawy
Po odczytaniu na głos historii należy zadać najważniejsze pytanie: dlaczego? Gracze mają wtedy możliwość zadawania pytań dotyczących szczegółów zagadki, a jedynym ich ograniczeniem jest to, że odpowiedzią, jaką mogą uzyskać, nie może być nic innego jak potwierdzenie lub zaprzeczenie. Mistrz tajemnic (można go też nazwać narratorem) może oczywiście wskazywać nieprawidłowe tropy, mówiąc, że pytanie nie będzie miało związku z rozwiązaniem zagadki, dzięki czemu rozgrywka będzie krótsza i grupie nie grozi zniechęcenie. Dużo jednak zależy tu od determinacji grających, ich umiejętności logicznego myślenia i poszukiwania nieoczywistych tropów – najlepiej jeżeli znający rozwiązanie ogranicza się do udzielania odpowiedzi „tak” lub „nie”, nie podsuwając żadnych dodatkowych wskazówek. Czemu to takie ważne? Bo każdą historię można przecież rozwiązać tylko raz, najlepiej zrobić to więc samodzielnie. Następna okazja, by do niej powrócić, to opowiedzenie jej zupełnie innej grupie.„Czarne historie” warto więc kupić nie tylko dla siebie, ale potraktować jako świetny pomysł na integrację na wyjazdach, imprezach, spotkaniach z różnymi znajomymi. Najlepiej będzie się sprawdzać w grupie osób dorosłych, choć nastolatki (twórcy wskazują wiek od 14 lat w górę) też mogą połknąć bakcyla główkowania.
Ocena trudności
Po różnych testach tej gry mam wrażenie, że to wcale nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. Historie, które zebrane zostały przez Holgera Böscha, mają nie tylko mroczny klimat, ale i niejednokrotnie są dość surrealistyczne. Trzeba się więc nieźle nagłówkować, aby odnaleźć prawidłowe rozwiązanie zagadki. 50 kart może wydawać się niewielką liczbą, ale wystarczą one na dość długo, bo nie da się przecież rozegrać ich wszystkich w trakcie jednego posiedzenia. W zależności od liczebności grupy każda karta zajmie Wam od kilku do nawet kilkunastu minut kombinowania. A potem... Potem wystarczy dokupić kolejne karty – na rynku jest już przynajmniej kilka zestawów „Czarnych historii” i w każdy można grać niezależnie. Wszystkie je łączy trochę makabryczna zawartość, czarny humor i całkiem spora dawka zabawy z odgadywania tajemnic.
Podsumowanie
Jeżeli lubicie różne imprezowe zabawy, zagadki, szukacie gry na wyjazdy w miejsca, gdzie nie macie możliwości rozłożenia planszy czy kart, to „Czarne historie” mogą okazać się świetnym pomysłem. Niska cena (na Allegro zdobędziecie ją za około 30 złotych), dobre wykonanie, które pozwoli Wam długo cieszyć się tym zestawem, no i przede wszystkim frajda ze wspólnego główkowania – to wszystko niezaprzeczalne plusy tej gry. A przecież bawić się można w każdych warunkach, nawet na plaży lub przy ognisku, wystarczy chwila, by przeczytać kartę, i potem nie potrzebujecie nawet światła. Śledztwo, czyli krzyżowy ogień pytań, odbywać się może nawet w ruchu. To wyzwanie dla szarych komórek, nauka myślenia troszkę bardziej abstrakcyjnego oraz świetny sposób na integrację.
Źródło zdjęcia pudełka: www.g3poland.com
„Czarne historie” – recenzja gry