Diabeł imieniem Zygmunt
Na dole mają problem – dusz może i wciąż powoli przybywa, ale ich jakość drastycznie spadła. W dodatku liczba grzeszników od jakiegoś czasu zamiast dynamicznie rosnąć wciąż utrzymuje się na stałym poziomie, a długoterminowe trendy pozwalają przypuszczać, że spodziewać się wręcz należy spadków w tej dziedzinie. Co w takich chwilach robi korporacja? Próbuje tym niekorzystnym dla rynku zjawiskom jak najszybciej zapobiegać! I nie ma tu znaczenia, czy mówimy o ludzkich duszyczkach, czy o lewoskrętnych łożyskach do przekładni. Skoro pewne standardy zarządzania sprawdziły się na Ziemi, to pora je wprowadzić do piekła – i właśnie w tryby takiej maszyny trafia diabeł Zygmunt. Owszem, może imię mało straszne, ale na kursie łowców dusz szło mu całkiem dobrze i liczy na to, że uda mu się limity założone przez piekielną górę, a może też dół, osiągnąć bez problemu.
Wypluty
Ma jednak diabelec pecha, zostaje bowiem skierowany do miejscowości Wypluty, niby niezbyt odległej od wielkiej metropolii, ale kiedy przychodzi co do czego, to okazuje się, że jest ona mentalnie zdecydowanie dalej niż te miejsca, w których z reguły diabeł mówi dobranoc. Choć główny bohater dzielnie staje na głowie, czy wręcz na rogach, w tym mieście nie ma najmniejszych szans. Tu nie tylko króluje atmosfera beznadziei i marazmu, która przypomina klimat z filmu Machulskiego Pieniądze to nie wszystko, ale także czyhają na niego przykre niespodzianki. Okazuje się bowiem, że w mieścinie wciąż można spotkać kilka postaci ze słowiańskiej mitologii, a tacy zdecydowanie nie lubią, jak im się diabeł miesza do ich spraw. Na dokładkę w Wyplutach pojawia się jeszcze Bieda, Tadeusz Bieda, indywiduum, które zmusi byłych wrogów do połączenia sił.
Dobre, swojskie fantasy
Mortka napisał znakomite, bardzo pomysłowe i lekko kpiące z naszych przywar fantasy. Z dystansem podchodzi do Polski prowincjonalnej i korporacyjnej, pokazuje skrzeczącą rzeczywistość i, mrugając okiem do czytelników, próbuje ich przekonać, że może po prostu za tym wszystkim stoi jakaś wiedźma, a może wręcz koszmarny Tadeusz Bieda. A i korporacyjna wersja piekła, w której Zygmunt ma przerąbane, jest cały czas obserwowany, rozliczany, mobbingowany, miejsce, gdzie nawet diabeł mimo przeciwności musi się ostro brać do roboty, to całkiem udany pomysł.
Frajda z czytania
Czytałem Projekt Mefisto z prawdziwą przyjemnością. Lekkie pióro autora, ciekawe obserwacje, znakomite pomysły i spora dawka swojskości czynią lekturę naprawdę udaną. Owszem, może to nie będzie moja ulubiona „diabelska” książka, ale z pewnością zaszczytny numer dwa osiągnie bez najmniejszego problemu. No i jest jeszcze szansa na dalszy ciąg, przecież miejsc na miarę Wyplut mamy w Polsce całkiem sporo. 
Źródło okładki: www.wab.com.pl
Czasem można usłyszeć ciekawą tezę: niektórzy ludzie, zarówno ci pracujący w wielkich korporacjach, jak i ci będący ich zagorzałymi przeciwnikami, twierdzą, że ten model biznesu musiał wymyślić diabeł. Druga sugestia jest taka, że to właśnie wysłannicy piekła pociągają za sznurki w tych największych firmach naszego globu. Pomysły jak pomysły, Marcin Mortka zdecydował się jednak nieco je przetworzyć i koncepcje rodem ze świata potężnych korporacji przeszczepił na piekielny grunt.