Nie wierzcie Kłamcy! Nie możecie również wierzyć autorowi cyklu, gdy mówi, że kończy jakiś etap. Kłamie jak jego bohater, nie wierzcie więc, że przygoda z Kłamcą może się zakończyć wtedy, kiedy jest to jawnie przez Jakuba Ćwieka deklarowane. Co w zasadzie dla fanów cyklu nie jest absolutnie złą wiadomością. A aktualne wznowienia pierwszych tomów serii o Kłamcy cieszą ponownie, jakby były pretekstem do ponownej lektury. Nie inaczej jest więc z tą dziwną częścią, w której mamy historie pomiędzy tomami.
Między tomami
Dwa krótsze teksty i jeden dłuższy, w którym autor oddaje hołd wszystkim produkcjom z gigantycznymi stworami, stanowią zawartość „Kłamcy 2,5. Machinomachii” wraz z dodatkiem specjalnym, czyli grą karcianą nawiązującą zasadami do uniwersum książki, czyli „Kłamcianką towarzyską”.
Co zawiera ten osobliwy tom? Dwa teksty pochodzą jeszcze sprzed okresu, gdy Kłamca poznał Jenny, a trzeci jest już okresie ich burzliwego związku. W każdym zaś Loki tradycyjnie, grając w jakiejś drużynie, gra głównie dla siebie i swoich korzyści. Robi to jednak w taki sposób, tak diabelsko motając faktami lub żonglując emocjami, że ostatecznie trudno jest mu później cokolwiek zarzucić… Nawet Archanioł Michał nie jest w stanie do końca wyłapać, kiedy Kłamca mówi prawdę, a kiedy kłamie jak z nut. A jak już ostrzegłam na początku: nigdy nie wierzcie Kłamcy!
Swat czy wielki strateg?
W „Machinomachii” Kłamca w jednym z opowiadań zostaje ukazany w nietypowej dla siebie roli… swata. Wydawałoby się, że jest to rola dla każdego, ale nie dla niego, jednakże nawet tutaj Loki wykazuje się śmiałą inwencją i knowaniami godnymi najlepszych mistrzów wielkiej ściemy. Czy jednak uda mu się dokonać tej karkołomnej sztuki połączenia dwójki zupełnie różnych ludzi?
Jednakże tym najbardziej spektakularnym tekstem jest właśnie tytułowa „Machinomachia”. Jeśli wśród fanów Lokiego są również wielbiciele Godzilli czy Transformersów, to opowiadanie będzie dla nich nie lada gratką. Jest tutaj i ukłon w stronę mitologii greckiej, i tradycyjnie, skąd pochodzi Kłamca, skandynawskiej, ale również ogromna miłość do złych gigantów, a filmy z nimi niewątpliwie zrobiły na autorze bardzo duże wrażenie. A jaką strategię tym razem obrał Loki? Ano właśnie, sięgnijcie koniecznie po ten tom!
Tylko dla fanów?
Trudno mi powiedzieć, czy ktoś, kto dotąd nie zaczytywał się w serii o Kłamcy, odnajdzie się w tym połówkowym tomie. Jest to na pewno ukłon do fanów, którzy uwielbiają to uniwersum i już nie spodziewali się przeczytać niczego nowego o swoim ulubieńcu. Być może dla początkujących czytelników będzie to dobrym początkiem znajomości z Lokim, zanim się przejdzie do pełnej lektury całości.
Tym niemniej z perspektywy fanki zarówno cyklu, jak i autora mogę się wypowiedzieć, że to kolejny strzał w dziesiątkę. Jest Loki, jest intrygująco: jak zawsze! I pamiętajcie, żeby nie wierzyć mu do samego końca. Dopiero wtedy można poznać jego zmysł strategii i zdolność do manewrowania faktami i emocjami. Zdecydowanie polecam!
Źródło okładki: www.wydawnictwosqn.pl
„Kłamca 2,5. Machinomachia” Jakub Ćwiek – recenzja