Moda na meble fornirowane dotarła do Europy na przełomie XVII i XVIII w. Minęły setki lat, a fornir jest wciąż bardzo popularny i wykorzystywany jako główny materiał wykończeniowy mebli. Tę pracochłonną technikę wykorzystywano na dworach królewskich do oklejania płatami drewna jednolitych powierzchni mebli lub do tworzenia tzw. intarsji, czyli dekoracyjnych kompozycji tworzonych z różnych gatunków drewna. Dziś intarsja nie jest już tak powszechnie stosowana, choć ostatnio zaczynają odkrywać ją na nowo najwięksi projektanci
Co to jest fornir, jakie ma wady i zalety?
Fornir to cienkie (do 0,8 mm grubości) płachty naturalnego drewna naklejane na powierzchnię mebla wykonanego z płyty stolarskiej, MDF lub z drewna gorszego gatunku. Zaletą forniru jest oszczędne gospodarowanie naturalnym materiałem. Z metra sześciennego drewna uzyskuje się około kilkaset metrów kwadratowych forniru. Krąży niesłuszna opinia, że fornirowane meble są mniej wartościowe niż te wykonane z litego drewna. Niesłusznie. Często są o wiele trwalsze. Lite drewno „pracuje” i sprawia różne niespodzianki – pod wpływem temperatury może pękać lub się wypaczać, dlatego dzisiaj jest tak chętnie zastępowane płytami stolarskimi, które okłada się fornirem. Fornir również nie jest jednak bez wad. Jest cienki, łatwo ulega zdarciu, ukruszeniu. Dlatego miejsca, które są najbardziej narażone na uszkodzenia, np. rogi, kanty, okleja się grubszym fornirem tzw. obłogiem (od 0,9 do 5 mm grubości). Obłóg służy też jako podkład pod fornir przy renowacji mebli. Do jego wykonania używa się wtedy tańszego, gorszej jakości forniru, np. sosny. Pamiętajmy, że fornir źle znosi wilgoć i wysoką temperaturę. Starajmy się nie stawiać na fornirowanym blacie mokrej od spodu filiżanki, w dodatku z gorącym płynem. Jeśli wilgoć wsiąknie w fornir, może on się odkształcić, a pod wpływem temperatury zmienić kolor. Stąd częste na starych fornirowanych stołach ślady w postaci szarych kółek.
Jakie są rodzaje fornirów i od czego zależy ich cena?
Fornirów jest właściwie tyle, ile gatunków drzew. W meblarstwie było wykorzystywanych kilka rodzajów. Do najpopularniejszych należał orzech, mahoń, palisander, czeczotka. W epoce baroku najczęściej stosowano fornir dębowy, orzechowy oraz uzyskiwany z drzew owocowych: gruszy, czereśni czy wiśni. W XVIII wieku modne stały się forniry egzotyczne, np. z mahoniu.
Dziś najmodniejsze i najchętniej używane są forniry z orzecha, dębu, jesionu czy wiązu. Do łask wraca też nieco zapomniana czeczotka. Zwolenników, choć znacznie mniej niż w latach poprzednich, ma wciąż drewno egzotyczne. Modne ostatnio stało się barwienie fornirów na kolory odbiegające od naturalnych, np. czerń, ciemna zieleń, burgund czy odcienie szarości. Co ma wpływ na cenę forniru? Na pewno gatunek drewna. Najtańsze są dęby, jesiony i buki, droższe będą gatunki orzecha, a najdroższe czeczotki. Na wysokość ceny wpływa też to, czy fornir jest cięty z jednej kłody drewna (ten jest najbardziej pożądany, bo gwarantuje jednolitą barwę), czy z różnych kłód. 
Czym jest czeczotka?
Fornir czeczotkowy jest bardzo charakterystyczny i nie da się go pomylić z żadnym innym. Niewiele osób jednak wie, że słynna czeczotka o dekoracyjnym rysunku słoi w postaci charakterystycznych oczek to wynik chorobliwych zgrubień. Wada w postaci narośli czy wybrzuszeń, które pojawiają się na pniu drzewa wskutek uszkodzeń. Czeczota najczęściej pojawia się na brzozach, topolach, dębach czy klonach. Ze względu na dekoracyjny wzór fornir czeczotkowy był i nadal jest bardzo ceniony w meblarstwie, ale też bardzo drogi. Fornir czeczotkowy był wykorzystywany już w XVIII wieku, ale największą popularnością cieszył się w okresie biedermeieru i art déco. 
Do niedawna meble z czeczoty kosztowały niewiele. Dziś, kiedy urządzanie wnętrz meblami z minionych epok jest w modzie, ich wartość znacznie wzrosła.
Forniry – efektowna dekoracja mebli art déco
box:offerCarousel
Wzorzysty fornir, najczęściej orzechowy, tworzący na powierzchni mebli oryginalny wzór, to jeden z najczęściej wymienianych walorów dekoracyjnych mebli art déco. W połączeniu z charakterystyczną dla tego okresu geometryczną formą nadawał meblom wyjątkową elegancję i szlachetność. Oryginalnie zachowane witryny, stoły czy stoliki ujmują kolekcjonerów i wielbicieli dawnego wzornictwa pięknym wykończeniem. W Europie meble art déco przyjmowały barwy średniego i ciemnego orzecha oraz ciemnego dębu. Mniej popularne były meble jasne, pokryte fornirem z jesionu czy brzozy. Popularna była czeczotka lub geometryczne intarsje z czeczotki. Epoka art déco zapoczątkowała też modę na forniry egzotyczne importowane z Afryki i obu Ameryk. Powierzchnie mebli w stylu art déco dodatkowo pokrywano politurą, która nie tylko zabezpieczała fornir, ale także uwydatniała jego dekoracyjny rysunek. 
Kupując stare meble pokryte fornirem, trzeba zwracać uwagę na jego stan, obejrzeć, czy nie ma ubytków i przebarwień. Niewielkie uszkodzenia można poddać renowacji, jednak jeśli przewyższają one wartość mebla, warto zastanowić się nad zakupem. Gdy fornir jest całkowicie zniszczony, ale ze względów sentymentalnych zależy nam np. na zachowaniu stolika po babci, mamy dwa wyjścia: zainwestować w profesjonalną renowację, po której stolik będzie wyglądał jak sto lat temu, albo samodzielnie odczyścić go i starannie pomalować lub zawoskować.
Fornir jako dekoracja mebli art déco