Tkaniny stały się nieodłącznym wyposażeniem każdego mieszkania. Zapominamy wręcz, że mogą stanowić obiekty kolekcjonerskie o znacznej wartości. Od wieków inwestowano w nie i handlowano nimi tak jak innymi obiektami sztuki – obrazami, rzeźbami i grafikami. Na spadek wartości tkanin, jako przedmiotów kolekcjonerskich, wpłynęły przemysł odzieżowy i produkcja tekstyliów na masową skalę zapoczątkowana pod koniec XIX wieku. Wciąż jednak ręcznie tkane i zdobione tkaniny osiągają znaczną wartość. Stanowią obiekty poszukiwane i pożądane. Dzisiaj przeżywają renesans.
Tkaniny na ścianę
box:offerCarousel
box:offerCarousel
Najczęściej kolekcjonowane są tkaniny ścienne, czyli tzw. tapiserie. Są to jednostronne wełniane lub jedwabne materiały, którymi obijano ściany pomieszczeń. Najczęściej przedstawiają one scenki rodzajowe, mitologiczne lub religijne. Technika ich wytwarzania była znana już w starożytnym Egipcie, a swój rozkwit przeżywała w Europie od XIV w. W Polsce zasłynęły jako arrasy, wymiennie stosuje się też nazwę gobeliny. Inny rodzaj tkaniny ściennej to makatki. Mogą być dziergane, wyszywane i malowane. Szczególnie upodobali je sobie twórcy ludowi, gdyż nie wymagały profesjonalnych krosien i zazwyczaj przyjmowały mniejsze rozmiary.
Obecnie moda na tkaniny ścienne wraca. Na rynku pojawia się coraz więcej starych tapiserii, ale powstają też nowe wykonywane metodami tradycyjnymi. Zazwyczaj przyjmują one znaczne rozmiary, dlatego ich ekspozycja wymaga dużej powierzchni. Najlepiej wyglądają w reprezentacyjnych, klasycznych wnętrzach, ale także w przestronnych i nowoczesnych. Większość tapiserii ma z tyłu sznurki lub linki do zawieszenia ich na ścianie. Pod żadnym pozorem nie należy samodzielnie przebijać tkanin. Najczęściej wiesza się je bezpośrednio na ścianie. Minusem tkanin ściennych jest stosunkowo niska odporność na zabrudzenia. Niestety gromadzi się na nich kurz, dlatego lepiej ich nie wieszać w bezpośrednim sąsiedztwie okien i drzwi ani w miejscach przechodnich. Muszą znajdować się w pomieszczeniach suchych, o dobrej wentylacji.
box:offerCarousel
Podobnie jak tapiserie również dywany, np. perskie, zasługują na ich odpowiednie zaprezentowanie. Przy dużych kolekcjach, gdzie nie wszystkie można wyeksponować, dywany można przechowywać zwinięte lub rozłożone na płasko, położone jeden na drugim.
Tkanina w ramie
Mniejsze tapiserie i makatki można oprawić. Jest to zalecane szczególnie w przypadku obiektów kruchych i starych. Oprawę tkanin należy powierzyć profesjonalnemu ramiarzowi, który odpowiednio zabezpieczy tekstylia, unieruchomi je i dobierze odpowiednio głęboką ramę ze szkłem. W ten sposób można też eksponować wiele innych rodzajów tkanin. Przykładowo można oprawiać chusty, apaszki, ręcznie malowane batiki, ale też ubrania. W poczet tkanin kolekcjonerskich zalicza się wszakże stroje. Mogą to być ubrania ludowe, historyczne, np. japońskie kimona, ale też kostiumy filmowe i teatralne czy stroje haute couture, które powstają zazwyczaj w pojedynczych egzemplarzach, są wykonywane ręcznie i osiągają zawrotne ceny. Jednak nie wszystkie tego typu ubrania nadają się do oprawienia. Szczególnie te ze sztywnych tkanin lepiej prezentować na manekinach. Profesjonalni kolekcjonerzy przeznaczają na taką ekspozycję osobne pomieszczenia.
Obiektami kolekcjonerskimi mogą stać się tapety z tkaniny. Ich fragmenty także można oprawić i powiesić na ścianach, tak jak obrazy czy fotografie. Większe ilości przechowuje się zwinięte w belach i zabezpieczone przed kurzem i wilgocią.
Choć ekspozycja tkanin we wnętrzach nastręcza pewnych trudności, trzeba je bowiem chronić przed kurzem, wilgocią i szkodnikami, to warto podjąć ten trud. Będą stanowić piękną i efektowną ozdobę wnętrza. Z pewnością pomogą wyróżnić dom.
Poduszki, dywany, zasłony i obrusy stały się już tak powszechne, że nie wyobrażamy sobie braku tkanin we wnętrzach. Ale jak eksponować naprawdę cenne, jak francuskie tapiserie czy japońskie jedwabie? Te wymagają więcej uwagi.