„Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” – pisał ksiądz Jan Twardowski. Ile razy rozstajemy się z kimś w gniewie albo boimy się mu powiedzieć, jak wiele dla nas znaczy, bo wydaje nam się, że przecież jeszcze mamy na to czas, a potem okazuje się, że jest już za późno? Ile razy potem żałujemy? Chcemy jeszcze chociaż raz móc kogoś zobaczyć, przytulić, porozmawiać albo chociaż zadzwonić. Ale jak to zrobić? Przecież gdzieś w zaświatach nie działają telefony. A gdyby było inaczej?
M. Albom, Pierwszy telefon z nieba – recenzja