Niemniej, będąc przy lonżowaniu jeźdźców, pamiętajmy, że zajęcia z lonżą to żaden wstyd. Każdy potrzebuje czasem lekcji na lonży, aby coś w swoim dosiadzie udoskonalić, a instruktorzy powinni z chęcią na takie propozycje przystawać. W żadnym wypadku nie jest to „zmarnowany” trening, wręcz przeciwnie, może to zdecydowanie zaprocentować na kolejnych jazdach.
Zalety lonżowania
Skupmy się jednak na pracy z koniem bez jeźdźca, przy pomocy lonży. Jakie są największe zalety takiej pracy? Czasem pozwala ona przypomnieć wierzchowcowi, jak wygląda hierarchia w naszym duecie. Przydatne jest to zwłaszcza, gdy zaczynamy mieć problemy podczas jazdy, a te należy rozwiązywać z ziemi, bo z siodła możemy sprawę tylko pogorszyć, a nawet doprowadzić do nieciekawych wypadków. Na lonży łatwiej jest nam podporządkować sobie konia. Lonżowanie to świetna alternatywa dla młodych koni, które pod siodłem nie chodzą jeszcze zbyt wiele, albo w ogóle, a dobrze jest je już wdrażać do pracy i uczyć pewnych elementów. Skoro była mowa o hierarchii, to należy też zwrócić uwagę na możliwość wypracowania wzajemnego zaufania między jeźdźcem i wierzchowcem. Praca na lonży jest urozmaiceniem treningu. To przydatne, bo codzienna jazda bywa czasem monotonna. Nie myślmy też, że przeznaczając dany dzień na pracę na lonży, zaniedbamy trening. Tak się nie dzieje.
Jak wiemy, jazda konna to dość wypadkowy sport. Niejednokrotnie pewne kontuzje wykluczają jeźdźca z jazdy na jakiś czas. Aby koń nie stał w tym czasie, można go wziąć na lonżę i zrobić równie wiele, przy okazji poprawiając wzajemną relację ze zwierzęciem.
I kolejna, bardzo ważna istota lonży. Jest to świetna metoda na poprawę kondycji konia, jego sylwetki i muskulatury. Rynek jeździecki oferuje mnóstwo pomocy, które ułatwiają pracę na lonży, zwłaszcza w określonych celach, na przykład gdy chcemy wyćwiczyć daną rzecz czy daną partię mięśni.
Elementy pomocnicze
Kawecan – według jednych to odmiana kantara, według innych rodzaj bezwędzidłowego ogłowia. Na nachrapniku znajduję się trzy kółka, do których można przypinać lonżę (środkowy pierścień) czy wypinacze (boczne pierścienie). Dzięki kawecanowi ucisk na nos jest rozłożony, co pomaga w rozluźnieniu i nie robi pyskowi konia żadnej szkody, spowodowanej chociażby szarpnięciami lonży. Pod kawecan można założyć ogłowie.
Właściwie nie pomocą, ale dobrym rozwiązaniem jest pas do lonżowania. Jest on dla lonżowanego konia wygodniejszy niż siodło. Ma wiele kółek, pozwalających m.in. na przypięcie wypinaczy. Pod pas należy założyć czaprak. Dostępne są też specjalne futerka do takich pasów.
Bat do lonżowania – niektórzy uważają, że skoro ich koń idzie chętnie, bat nie jest potrzebny, jednak pomoc ta nie ma służyć tylko do poganiania, powinno się mieć ją zawsze podczas pracy. Pozwala on nam utrzymać odpowiednio zgiętego konia na kole.
Chambon – jego działanie opiera się na nacisku na potylicę konia, kiedy próbuje on podnieść łeb do góry. Można kupić chambon gumowy bądź też skórzany. Pomoc ta zachęca do obniżenia i wydłużenia szyi, ponadto grzbiet jest uwypuklony.
Wodze Pessoa – działanie tego patentu jest dosyć ostre. Prowokuje on konia, aby mocno podstawiał nogi tylne pod zad, a przy tym ganaszował się. Każde cofnięcie tylnej nogi to mocny nacisk na wędzidło. Podczas ruchu wędzidło jest wiec ciągle przesuwane raz w jedną, raz w drugą stronę, co jest dla konia nieprzyjemne, a nawet bolesne. Istnieją różne możliwości przypięcia końcówek wodzy Pessoa (w różnych miejscach pasa do lonżowania), przez co otrzymujemy konkretne ustawienie wierzchowca.
Lonża służy głównie do pracy z koniem bez jeźdźca. Wiele osób nie przywiązuje zbyt tużej wagi do tego elementu jeździectwa, bo uważa, że w porównaniu z jazdą wierzchem nie daje on dużych efektów, a tak nie jest. Lonży można oczywiście używać też, aby doskonalić umiejętności jeźdźca, z którym pracujemy, a to zupełnie inna kwestia.