„Ori and the Blind Forest” wygląda jak bajka i ma bardzo bajkową fabułę – o miłości i przywiązaniu, dotkliwej stracie, drzewie życia, a także walce o lepsze jutro z demonicznym wrogiem. Pod tą niezbyt skomplikowaną, ale ciekawie zarysowaną warstwą fabularną, kryje się jednak to, co w klasycznych platformówkach było najważniejsze – ciekawie zrealizowane poziomy, gdzie samo ich pokonanie jest sporym wyzwaniem. „Ori and the Blind Forest” nie jest jednak kolejnym uwspółcześnionym klonem Mario. To tzw. Metroidvania, czyli gatunek, w którym poruszamy się we właściwie każdym kierunku, a poszczególne poziomy to nie tyle wiodące w prawo ścieżki, a prawdziwe labirynty (choć wciąż utrzymane w dwóch wymiarach!). Będziemy więc błądzić, wracać po własnych śladach i nawet kilkukrotnie zaglądać w te same miejsca. Powroty jednak nie nużą, a wręcz przeciwnie.
Palcem po mapie
W określonych miejscach tytułowy Ori zdobywa nowe umiejętności. Po opanowaniu podwójnego skoku okazuje się, że niedostępna wcześniej platforma teraz już jest w naszym zasięgu. Pływanie pozwala zanurkować w akwenach, które wcześniej pokonywaliśmy skacząc po dryfujących platformach. Umiejętność rozbijania pewnych określonych ścian otwiera natomiast niedostępne dotąd rejony, często odblokowując też skróty. Dzięki temu w „Ori and the Blind Forest” tak świetnie się gra.
Pomysłowo zaplanowane, stopniowo odkrywane rejony łączą się ze sobą w najmniej oczekiwanych momentach i miejscach. Po długiej wędrówce może okazać się, że utorujemy sobie przejście do początkowego etapu, gdzie z kolei skorzystamy z wcześniej niedostępnej umiejętności. Takie kluczenie po wydawałoby znanych już terenach może przypominać trochę serię „Dark Souls”, gdzie eksploracja odgrywa ogromne znaczenie. To zresztą nie ostatnia nić łącząca tę kolorową grę z mrocznym japońskim dark fantasy.
Śmierć to dopiero początek
Drugim wspólnym elementem jest śmierć – w te kilkanaście potrzebnych na przejście „Ori and the Blind Forest” godzin zginiemy kilkaset razy. Gra jest bezlitosna dla naszych palców, wymaga małpiej zręczności i zerowego opóźnienia w połączeniu ręka-oko. Najmniejszy błąd karany jest śmiercią i przenosinami do zapisanego wcześniej punktu kontrolnego. Tych jest tyle co kot napłakał, na szczęście możemy tworzyć je też sami. Ale tu jest haczyk, bo tym samym „surowcem" otwieramy też specjalne drzwi, za którymi może być jakiś skarb albo po prostu kolejny skrót, który przyda się w przyszłości. Kryształy te zużywają się też przy specjalnych atakach, każde manualne zapisanie stanu gry to więc zimna kalkulacja, czy aby na pewno jest to tu niezbędne. Dzięki temu grać trzeba uważniej, a nie jak to często bywa, metodą prób i błędów, „bo za którymś razem w końcu się uda", ponieważ jak się jednak „nie uda", to bez stworzonego save'a musimy powtarzać kawał danego etapu. Właśnie dlatego warto odkrywać skróty.
Nawet piętnasty zgon z rzędu podyktowany jest jednak złym wymierzeniem czasu, zbyt wolną albo nerwową reakcją gracza albo zwykłym gapiostwem. Skrypty są brutalne, ale sprawiedliwe, giniemy więc z własnej winy, a nie gry – ta jest dopracowana i poza dosłownie kilkoma przycięciami animacji absolutnie nie mam jej nic do zarzucenia. „Ori and the Blind Forest” uczy więc pokory, ale potrafi też się odwdzięczyć. Pokonanie wydawałoby się niemożliwej do przejścia drogi czy awans naszego bohatera na kolejny poziom to rzeczy, które nie pozwalają oderwać nam się od ekranu. Zwłaszcza, że w grze sporo jest nieobligatoryjnych ścieżek, na końcu których znajdują się punkty niezbędne do ulepszania posiadanych już umiejętności. Nie warto więc przeć tu po linii najmniejszego oporu, bo wolniejsza gra i eksploracja procentuje lepiej „uzbrojonym" bohaterem.
Dla (dużych) dzieci
Uzbrojonym w cudzysłowie, bo w grze nie ma broni, a najbrutalniejsza scena, śmierć jednego z bohaterów, pojawia się już na początku gry. PEGI 7 na okładce gwarantuje, że dzieciaki nie będą miały po tej grze nocnych koszmarów. Całkiem prawdopodobne jest jednak to, że mogą sobie samodzielnie z grą nie poradzić. Jeżeli nawet nie w tych najbardziej wymagających zręcznościowych scenach, to miejscach, gdzie trzeba przemyśleć rozwój głównego bohatera albo pokombinować nad mapą, gdzie i jak się wrócić, żeby zyskać trochę punktów doświadczenia. Ale z drugiej strony, „Ori” to – z małą pomocą kogoś starszego – świetna wprawka do gatunku RPG.
„Ori and the Blind Forest” jest trudny i czasochłonny, nie sprzyja też wspólnej grze – jedyny dostępny tryb to ten dla pojedynczego gracza. Gdy ten pojedynczy gracz poświęci już jednak Oriemu odpowiednią ilość czasu, to na pewno się nie zawiedzie. „Ori and the Blind Forest” to, obok „Rayman: Legends” czy „Puppeteer”, jeden z lepszych przedstawicieli gatunku ostatnich lat i aż szkoda, że dostępny jest tylko na dwóch platformach – komputerze osobistym i konsoli Xbox One. Ale coś za coś – dzięki rezygnacji Microsoftu z planów wydania gry na Xboksa 360, twórcy mogli stworzyć obłędną grafikę. Niech nie zmylą was nawiązania do „starej szkoły", „Mario” , „Metroidvanii” i dwóch wymiarów. „Ori and the Blind Forest” to prawdziwa uczta dla oka (i ucha). Właściwie każdy kadr z gry mógłby posłużyć jako obrazek z rozchwytywanej przez najmłodszych bajce.
Wymagania systemowe „Ori and the Blind Forest”
Minimalne
* System operacyjny: Windows 7
* Procesor: Intel Core 2 Duo E4500 2.2 GHz/AMD Athlon 64 X2 5600+ 2.8 GHz
* Pamięć: 4 GB RAM
* Karta graficzna: GeForce 240 GT/Radeon HD 6570
* DirectX: wersja 9.0
* Miejsce na dysku: 8 GB dostępnej przestrzeni
Zalecane
* System operacyjny: Windows 7
* Procesor: Intel Core i5 2300/AMD FX6120
* Pamięć: 4 GB RAM
* Karta graficzna: GeForce GTX 550 Ti/Radeon HD6770
* DirectX: wersja 11
* Miejsce na dysku: 8 GB dostępnej przestrzeni
Dostępność 
Gra „Ori and the Blind Forest” jest dostępna na PC i xboxOne.
Kolorowa grafika, plumkająca w tle subtelna muzyka i dwie iście bajkowe postaci na ekranie – kolejna ciekawa gra dla dzieci? Niekoniecznie. Po kilku minutach jedna z nich ginie, a po kolejnych kilkunastu okazuje się, że pod niepozornym płaszczykiem kryje się naprawdę rozbudowany tytuł, będący ukłonem w stronę wymagającej klasyki.