Coraz częściej powieści fantasy dla młodzieży to nie pojedyncze tomy, ale z góry zaplanowane cykle, dzięki którym czytelnik może lepiej poznać świat wykreowany przez autora i dłużej cieszyć się przygodami bohaterów. Ma to oczywiście swoje plusy i minusy. Fatalnie, jeżeli pierwszy tom jest urwany, a na ciąg dalszy musimy długo czekać, ale na szczęście pierwszy tom trylogii „Ognisty wiatr” Williama Nicholsona nie tylko daje się czytać jako odrębna książka, ale i zwiększa apetyt na ciąg dalszy. Miasto idealne, tylko czemu tak bardzo brakuje tu szczęścia?
Nicholson pokazał nam pewien świat, leciutko zarysowując jego historię i skupiając się na nakreśleniu zasad, jakimi żyje on w dniu dzisiejszym. Utopia, jak to zwykle bywa, piękna jest jedynie w swoich założeniach. Tu wszystko podporządkowano systemowi punktowemu, któremu poddawani są wszyscy mieszkańcy, od najmłodszego aż po dorosłych. Wciąż powtarza się ludziom: jeżeli będziesz się starał, będziesz posłuszny i zdobędziesz odpowiednią ilość punktów – masz szansę na nagrodę, awans, lepsze warunki życia. Równe szanse to jednak iluzja, a bycie na najwyższym szczycie zarezerwowane jest tylko dla wybrańców i tam już nie ma miejsca dla „maluczkich”, oni nie muszą zdawać egzaminów. Trzymając w ryzach społeczeństwo, władza obudowała system punktowy tak wieloma uzasadnieniami, legendami, że stało się to jakby religią, normą, której każdy boi się przekroczyć.
A jeżeli ktoś pyta, dlaczego tak jest?
I oto zdarza się sytuacja, że pewna dziewczyna o imieniu Kestrel zaczyna zadawać pytania: po co to wszystko, czy nie można inaczej, jaki tego jest sens. Oj, nie lubią władze takich „buntowników”. Tym razem jednak nie pomagają groźby, kary dla rodziny. Splot różnych okoliczności doprowadzi do tego, że dziewczyna wraz ze swoim bratem i z jeszcze jednym nastolatkiem nie tylko uciekną z miasta, ale rozpoczną wyprawę w poszukiwaniu pewnego legendarnego elementu, który ma dać nadzieję na zmiany w ich mieście. Na wyzwolenie ludzi z głupich i sztywnych reguł, które niczemu nie służą.
Trochę jak w „Małym Księciu” – wędrując przez różne niesamowite, niebezpieczne miejsca i poznając zwyczaje różnych grup i wspólnot, dzieciaki odkrywają, jak wielu ludzie żyje, oszukując się, że są szczęśliwi, gdy tak naprawdę zasady, według jakich funkcjonują, są przedziwne i mało w nich miejsca na indywidualność, szczęście, miłość i dobro.
Przyjaźń i nadzieja są siłą do wędrówki
Bohaterowie mają siebie, dają sobie wsparcie i dzięki temu mogą pokonać różne trudności. Nie tracą też nadziei i chyba dzięki tym dwóm rzeczom wciąż próbują dotrzeć do celu. Czy dotrą? Tego zdradzić nie mogę. Misja, jakiej się podjęli, nie jest tak prosta, jak im się na początku wydawało. Stąd też, jak wspomniałem, rośnie apetyt na kolejne tomy.
„Pieśniarz Wiatru” to całkiem przyjemne fantasy dla młodzieży, z elementami baśni, przygody i z szybkim tempem akcji. Może i nie superodkrywcze, ale czyta się nieźle. Komuś spodoba się satyra na obowiązujący przecież i w naszych szkołach system edukacji, w którym każdy musi być dobry we wszystkim, nawet jeżeli do niczego mu to nie jest potrzebne, a komuś innemu opisy kolejnych napotykanych państw-miast i społeczności. Dla każdego coś miłego.
Źródło okładki: www.fabrykaslow.com.pl
„Pieśniarz Wiatru” William Nicholson – recenzja