Można się zaskoczyć już na samym początku tym, jak świetnie Pierre Lemaitre buduje swoją powieść. To zaskoczenie czytelnik przeżyje w trakcie lektury kilkakrotnie. Misternie skonstruowana fabuła jest ogromnym atutem książki, ale to nietuzinkowa postać komisarza zajmującego się śledztwem jest jej największą zaletą.
Camille Verhoeven jest wyjątkowy pod wieloma względami: nałóg matki, którego ta nie potrafiła porzucić nawet na czas ciąży, zostawił trwały ślad w sylwetce komisarza w postaci bardzo niskiego wzrostu, ledwie trochę ponad metr czterdzieści; wyróżnia go również skrywana zdolność do rysowania, dzięki której potrafi niezwykle plastycznie oddawać rysy znanych sobie ludzi, a wreszcie, trudna przeszłość, która znacząco wpłynęła na jego aktualne decyzje zawodowe i karierę.
Misterium porwania
Alex Prévost jest idealną ofiarą dla porywacza. Samotna, niknąca w tłumie, ze skłonnością do ukrywana swojego wyglądu pod różnym perukami – jest świetnym celem. Gdy zatem zostaje porwana, nikt jej nie szuka, nikt nie zgłasza zaginięcia. Dodatkowo porywacz potraktuje Alex tak wymyślną torturą, że zdaje się dziewczyna nie ma szans ani na uwolnienie się, ani na przeżycie.
Samej Alex nikt może by nie szukał, gdyby nie przypadkowy świadek porwania. Rozpoczyna się wyścig z czasem i poszukiwania tajemniczej kobiety, którą ktoś uprowadził. Na dobrą sprawę komisarz Verhoeven nie wie, kogo i gdzie tak naprawdę ma szukać. Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że komisarz ma swoje własne demony związane z porwaniem bliskiej mu kobiety i jego udział w sprawie coraz bardziej staje pod znakiem zapytania.
Instynkt śledczego
Intuicja, jaką się wykazuje główny bohater powieści francuskiego pisarza, jest jego największym talentem. Sam Verhoeven nie do końca rozumie, czemu podejmuje takie, a nie inne decyzje, sam bywa zaskoczony własnym nieracjonalnym zachowaniem, a jednak ufa swojemu instynktowi i niezłomnie podąża tropem, jaki mu podpowiada. Co nie zawsze ma pozytywny wydźwięk dla jego kariery.
Poszukiwania zaginionej Alex powodują, że komisarz paradoksalnie zaczyna rozpracowywać własną przeszłość. Wraz z rozwojem sytuacji lepiej zaczyna rozumieć swój żal i żałobę, a także zaginioną dziewczynę, którą choć nie poznaje osobiście, z biegiem czasu i śledztwa poznaje coraz bliżej.
Rozbrat z przeszłością
Przeszłość naznacza człowieka znacznie mocniej, niż by tego chciał. Wszystkie przeżycia, zarówno dobre, jak i te złe, zostawiają swoje piętno. Z tymi złymi, traumatycznymi o tyle jest trudniej, że nie można tego piętna w żaden sposób załagodzić, nie da się od niego uciec. Przeszłość Alex i poszukującego ją komisarza mają jeden punkt styczny: prześladujące zarówno jedno, jak i drugie ciężkie przeżycie, które stało się trwałym śladem na całe życie. „Alex” jest opowieścią o próbie wzięcia rozbratu z tym doświadczeniem, choć zarówno Alex, jak i Verhoeven wybiorą w tym celu inne ścieżki.
Pierre Lemaitre genialnie zbudował fabułę „Alex”, jest to przewrotna, inteligentna powieść, tak naprawdę nie tylko kryminalna. Budowanie napięcia jest od samego początku mistrzowsko przeprowadzone, a zwieńczenie całości, jakie serwuje autor, długo jeszcze pozostawi książkę w pamięci. Polecam lekturę tej powieści z podwójnym zapewnieniem, że będzie to fenomenalna rozrywka. Można się o tym łatwo przekonać, kupując e-booka powieści tutaj w cenie około 24 zł.
Źródło okładki: www.muza.com.pl
Cykle powieści kryminalnych mają to do siebie, że powinny kusić czytelnika jakąś intrygującą główną postacią. Na ogół jest to policjant, jak Harry Hole z cyklu Jo Nesbo, trafiła się też już pani prokurator u Asy Larsson, jest też znane nazwisko Kurta Wallandera, bohatera książek Henninga Mankella, wreszcie jest Camille Verhoeven, który przyciąga do nietypowych kryminałów Pierre Lemaitre.