Szósta część cyklu „Opowieści z Narnii” zatytułowana „Siostrzeniec czarodzieja” daje odpowiedzi na pytania, skąd w ogóle wzięła się magiczna kraina oraz jak doszło do jej powstania. Biorąc pod uwagę fabułę, jest to książka, od której powinniśmy zacząć przygodę z całą serią. Do źródeł
Pola Plummer i Digory Kirke to główni bohaterowie powieści. Cała historia rozpoczyna się w Londynie, w czasach gdy Sherlock Holmes mieszkał jeszcze na Baker Street. Sugerując się tą podpowiedzią, można stwierdzić, że akcja toczy się pod koniec XIX wieku. Dzieci podczas jednej z zabaw wchodzą do pracowni wuja Andrzeja. Okazuje się, że starszy człowiek od lat trudni się alchemią oraz magią i korzystając z okazji postanawia przetestować wyniki swoich eksperymentów. Wręcza Poli i Digory’emu magiczne pierścienie, które przenoszą bohaterów do alternatywnego świata, co zmusza dzieci do zbadania nieznanej przestrzeni. Tak zaczyna się niezwykła podróż będąca początkiem wszystkich baśniowych, fantastycznych zdarzeń, o których można przeczytać na kartach całego cyklu. Bohaterowie nie trafiają jednak do Narnii, gdyż ta jeszcze nie istnieje, lecz do lasu między światami, czyli miejsca, z którego można dostać się do bardzo wielu równoległych rzeczywistości. Choć Pola bardzo chce wrócić do Londynu, daje się w końcu namówić Digory’emu na podróż do jakiejś innej rzeczywistości.
Tam i z powrotem
„Siostrzeniec czarodzieja” jest dość nowatorski w stosunku do innych części pod względem sposobu prezentacji fabuły. Zazwyczaj książki Lewisa realizowały prosty schemat fabularny – na początku opowieści w mniej lub bardziej fantastyczny sposób dzieci przenosiły się do Narnii, miały jakieś ważne zadanie do zrealizowania, a po jego ukończeniu wracały do domu. Tym razem podróży jest więcej – bohaterowie powracają z tajemniczego, mrocznego świata o nazwie Charn do Londynu. Co ważne, nie sami. Na gapę zabiera się z nimi zła Czarownica, przebudzona przez lekkomyślność Digory’ego. Wiedźma nie traci czasu i od razu pragnie wykorzystać swą moc, by zawładnąć światem. Możecie sobie wyobrazić kłopoty, w jakie wpędza ona zarówno dzieci, jak i wuja Andrzeja. Z obawy przed tym, co może zrobić, Pola i Digory próbują za wszelką cenę zabrać ją z powrotem do innej rzeczywistości. Choć z pozoru fabuła wydaje się nieco banalna, to pisana lekkim piórem i okraszona barwnymi opisami ma wydźwięk bardziej humorystyczny i potrafi zainteresować. Trzeba pamiętać również, że to typowo baśniowa opowieść kierowana do młodszych czytelników, więc jej siła tkwi w urokliwej historii, która ma przemawiać do wyobraźni, a nie w skomplikowanym przebiegu akcji.
Akt kreacji
Lewis przyzwyczaił już swoich fanów, że jego dzieła są pełne odniesień do religii chrześcijańskiej. Nie inaczej jest tym razem. Najwznioślejszym i jednocześnie najciekawszym momentem w powieści jest opis stworzenia Narnii. Aslan (przecież nie mogło go zabraknąć), niczym Bóg w Księdze Rodzaju, powołuje do życia słońce, gwiazdy, wody, rośliny, zwierzęta itd. Asocjacje z biblijnym przedstawieniem stworzenia świata narzucają się same, zwłaszcza że władza nad wszystkim zostaje powierzona w ręce ludzi. Nieraz zdawało się, że Narnia jest pewnego rodzaju literackim obrazem raju. Świadczy o tym nie tylko opis stworzenia, ale też parafraza sceny kuszenia Ewy, która jest jednym z kulminacyjnych momentów powieści. Pamiętajmy jednak, że Narnia powstaje z pieśni, ten sposób narodzin świata przywodzi również na myśl dzieło Tolkiena, a mianowicie „Silmarillion”, w którym to właśnie śpiew Stwórcy był początkiem wszelkiego życia. Z pewnością można doszukiwać się tu wpływów twórczości Lewisa na Tolkiena, lub odwrotnych, gdyż obaj pisarze z upodobaniem czytywali swoje teksty i pozostawali w przyjacielskiej relacji. Treść „Siostrzeńca czarodzieja” mieni się od różnego rodzaju ukrytych powiązań i symboli. Lewis zręcznie wplata ową symbolikę pomiędzy zdarzenia, sprawiając, że lektura nabiera bardziej uniwersalnego charakteru i może być ciekawą propozycją nie tylko dla dzieci.
„Siostrzeniec czarodzieja” to tak naprawdę podróż do samych początków istnienia Narni, zawiera odpowiedzi na istotne pytania, które (być może) dręczą czytelników od ukończenia pierwszego tomu. Jeżeli dopiero zaczynacie przygodę z „Opowieściami z Narnii”, to wybierzcie ten właśnie tom, dzięki niemu o wiele więcej będziecie w stanie zrozumieć podczas czytania pierwszej części cyklu. Powieść nie jest może najlepsza w całej sadze, ale z pewnością należy do czołówki. Lektura jest przyjemna, a historia wciąga. Zresztą Lewis nigdy nie schodzi poniżej dobrego poziomu, więc jeśli ktoś lubi jego styl, to „Siostrzeniec czarodzieja” na pewno go nie rozczaruje.
źródło okładki: mediarodzina.pl
Początki Narnii – recenzja książki C. S. Lewisa „Siostrzeniec czarodzieja”