Brzmi niedorzecznie? Oczywiście
Przepisu na sukces tak naprawdę nie ma, ale jest kilka czynników znacząco zwiększa szanse na taki rezultat. Jednym z nich (być może najważniejszym) jest odpowiedni klimat. Należy odnaleźć – lub stworzyć – atmosferę, w której wszyscy będą czuli się równie dobrze i swobodnie. W końcu nikt nie siada do gry planszowej, by się umartwiać i cierpieć. Zdecydowanie przyjemniej spędza się czas, rzucając od czasu do czasu zdawkowe „Ależ oczywiście – Ty jesteś smoczycą” albo „Kowalski, raport taktyczny”. I tu właśnie jest… hmm... śledź pogrzebany. Pingwiny powinny się sprzedać. Tyle tylko, że to dopiero jedna część przepisu. Nie bez znaczenia będą też: pomysł, mechanika i wykonanie. Zatem...
box:imageShowcase
box:imageShowcase
Kowalski! Inwentaryzacja!
Warto na początek zajrzeć do pudełka, a znajdziemy tu kilka miłych niespodzianek:
4 figurki pingwinów (do samodzielnego złożenia)
4 karty pingwinów
104 żetony przedmiotów
8 znaczników oficera X
znacznik pierwszego gracza
42 karty figurantów
10 kart misji
4 karty pomocy
9 kafelków zoo (dwustronne elementy planszy)
woreczek na żetony
kostkę do gry.
W wersji, którą dysponuję, woreczek ozdobiony był podobizną Mikołaja, ale instrukcja sugeruje, że dostępne są również czarne egzemplarze. Święta wprawdzie już minęły, ale za oknem – szczęśliwym zbiegiem okoliczności – jest akurat śnieżnie. Pingwiny wydają się więc jak najbardziej na miejscu.
Figuranci... wszędzie figuranci...
Podczas rozgrywki będziemy poruszali się po dziewięciu kafelkach, które razem będą tworzyły mapę zoo. Na każdej z lokacji będziemy mogli zdobyć żetony, które później pomogą nam wypełnić misję i zdobyć karty figurantów. Te ostatnie umożliwią nam wykorzystanie swoich specjalnych właściwości, ale przede wszystkim posłużą jako podstawa do naliczenia punktacji końcowej. To w skrócie. Bo sposoby na przeprowadzenie rozgrywki są przynajmniej dwa.Pingwiny są – bez wątpienia – szczególnie popularne wśród najmłodszych graczy. Z myślą o nich autor zaproponował wariant „rodzinny”. Zasady są tu nieco uproszczone, a interakcja skierowana przede wszystkim na pozytywne tory. Rozgrywka polega głównie na zbieraniu żetonów i pozyskiwaniu figurantów, ale nie oznacza to, że gracze nie mają możliwości wykazać się zdolnościami taktycznymi.
Kowalski! Rico! Wiecie, co z nim zrobić
Jednakże prawdziwa zabawa zaczyna się w wariancie zaawansowanym. Gracze otrzymują do dyspozycji nieco więcej możliwości, na planszy pojawia się oficer X, a zawodnicy wreszcie zaczynają używać „brudnych chwytów” i blokować możliwości dostępne dla pozostałych pingwinów.Gracz w swojej turze musi wykonać cztery akcje. Dostępnych jest pięć możliwości, ale instrukcja dopuszcza powtarzanie tego samego rodzaju akcji. Zawodnik może więc: poruszyć pionkiem, wykonać akcję z karty figuranta lub pingwina, poszperać w worku albo wykonać akcję związaną z miejscem, na którym właśnie stoi pionek. Ta ostatnia akcja pozwala wymienić jeden rodzaj żetonu na inny, dobrać lub wymienić kartę misji, a także pozyskać figuranta. Wszystkie te działania są o tyle istotne, że na koniec zlicza się punkty wynikające z liczby kart figurantów, a potem odejmuje punkty karne za każdy posiadany żeton.
Gra „Pingwiny z Madagaskaru” ma zdecydowanie całą masę plusów i mocnych stron. Przede wszystkim klimat i wykonanie, które – mówiąc najprościej – od razu wprawiają w dobry nastrój i chęć mówienia w stylu króla Juliana. Dziecięcy zachwyt wywołują choćby same pionki, które należy samodzielnie złożyć przed pierwszą rozgrywką. Ma też kilka minusów, a wśród nich są ograniczenie wiekowe – dolna granica mogłaby być niższa. Najmłodsi i najbardziej zainteresowani gracze mogą mieć problemy ze zrozumieniem wszystkich zasad. Ale taki jest jednak i pierwowzór gry, więc chyba nie ma o co kruszyć... dorsza?
Aby osiągnąć – przynajmniej umiarkowany – sukces w zakresie gier planszowych, wystarczy mieć dobry plan. Reszta sama powinna się jakoś ułożyć. I wtedy pozostanie już tylko jedno. Ułożyć się brzuchem do góry i wcinać rybki...