Wiele już było powieści, w których czas wojny, okupacji był tłem dla losów bohaterów. Manula Kalicka stworzyła coś zupełnie innego – lekkiego, wciągającego, z elementami humoru, przygody, a jednocześnie mocno osadzonego w realiach wojennych. Początkowo może dziwić ten dość swobodny ton opowiadania o tym, co spotyka poszczególnych bohaterów, ich pogodne podejście do życia i kłopotów, jakie na nich spadają, ale im dłużej z nimi obcujemy, tym bardziej ich lubimy, a historia pochłania nas całkowicie.
Szaleństwo ogarnęło świat…
Irenka to młoda, atrakcyjna tancerka kabaretu, która prowadzi dość rozrywkowy tryb życia, nigdy specjalnie nie myśli o polityce ani o kłopotach innych ludzi. Zajmuje się głównie sobą – doświadczyła cierpienia i biedy w dzieciństwie, więc nauczyła się walczyć samodzielnie o poprawę własnego losu. Jako coś naturalnego przyjmuje pomoc ofiarowaną jej przez innych i potrafi wykorzystywać swój wdzięk, by uzyskać korzystny dla siebie bieg wydarzeń. Gdy wybucha wojna, korzysta z możliwości ucieczki ze stolicy samochodem znajomego muzealnika, pełnym przeróżnych cennych dóbr. Niestety ich wyprawa przerwana zostanie nie tylko przez bombardowanie dróg przez Niemców, ale i wkroczenie Rosjan do Polski – uciekać już nie ma dokąd. Bohaterka wraca do Warszawy, nie dość, że nie wiedząc, co tam zastanie, to na dodatek obciążona odpowiedzialnością za znalezionego żydowskiego chłopca i obraz Rembrandta. Niechciane „ciężary” będą uczyć ją trochę innego podejścia do życia, a zarazem wciągną Irenkę w niesamowitą przygodę.
A człowiek kulturalny chciałby temu szaleństwu przeciwdziałać
Równolegle prowadzony jest drugi wątek, który rozgrywa się w środowisku Krakowa. Hrabina, do której kiedyś należał wspomniany wyżej obraz Rembrandta, zaprzyjaźniony z nią żydowski profesor oraz ich znajomi na wszelkie sposoby próbują walczyć z coraz bardziej bezczelnymi kradzieżami dzieł sztuki. Hitlerowcy nie tylko niszczą zabytki kultury polskiej, ale te najcenniejsze, skarby dziedzictwa europejskiego, wywożą do siebie, nie przejmując się niczyimi protestami. Polacy powoli organizują podziemną siatkę kontaktów i organizują próby przeciwstawiania się okupantowi. To początek wojny i wszyscy wciąż żyją nadzieją, że to szaleństwo nie potrwa długo, mimo przerażenia kolejnymi wydarzeniami z determinacją próbują przetrwać, pomagając też innym, słabiej sobie radzącym.
Jest w tej powieści dużo ciepła, bo na okrucieństwa wojny bohaterowie odpowiadają, mobilizując w sobie i w otoczeniu duże ilości dobra, współczucia. Bezinteresowna pomoc, życzliwość, chęć zagrania na nosie przeciwnikowi są tu dużo silniejsze niż strach, zagrożenie życia, zdrada i szukanie własnych korzyści. Może właśnie dlatego z taką przyjemnością się nam to czyta i tak wielką sympatię czujemy do postaci z „Dziewczyny z kabaretu”. Kibicujemy im w ich prywatnej rozgrywce z Niemcami do samego końca – nie tylko w tym, czy uda się im odnaleźć morderców znanego antykwariusza i złodziei Biblii Gutenberga, obronić przed grabieżą autoportret Rembrandta. Po prostu pragniemy, by dobro zatriumfowało nad złem, choćby w takim małym fragmencie historii.
Autorce udało się połączyć wątki przygodowe, kryminalne z tłem, w jakim się to wszystko dzieje. A podobno Manula Kalicka pisze już ciąg dalszy! Jeżeli szukacie e-booka z tym tytułem, to na Allegro znajdziecie go już za około 27 złotych.
Źródło okładki: www.proszynski.pl
„Dziewczyna z kabaretu” Manula Kalicka – recenzja