Odrobinę wszystkiego
Pierwsze wrażenie może być jednak odrobinę przytłaczające. Wenecja znana jest z tego, że jest piękna i pełna przepychu, a tego ostatniego – na swój sposób – nie brakuje również w „Rialto”. Na początek zawartość pudełka:
plansza główna,
5 plansz graczy,
77 kart,
znaczniki radnych (po 18 w każdym z pięciu kolorów),
znaczniki punktacji i dożów (po dwa dla każdego gracza),
znacznik aktywnej dzielnicy,
60 żetonów budynków,
6 żetonów mostów,
6 żetonów gondoli,
30 monet,
6 żetonów kolejności,
2 żetony bonusów.
I oczywiście instrukcja. Krótka i przystępnie napisana, a jednak może początkowo odstraszyć ilością informacji. Każdy z elementów ma swoje znaczenie oraz rolę i jest w instrukcji opisany. Dodatkowo okazuje się, że podczas każdej tury gracze mają szereg różnych czynności do wykonania. Część z nich będzie zależna od tego, co zrobią inni zawodnicy, a niektóre możliwości (np. aktywowanie posiadanych budynków) dostępne są tylko w konkretnym momencie rozgrywki. Co turę przenosimy się do innej dzielnicy. Jest ich sześć i w trakcie rozgrywki będą one zyskiwały na wartości. Na początku może się wydawać, że czasu starczy na wszystko, ale warto swoją taktykę realizować już od samego początku.
Pora na inwestycje
Na początku każdej tury szykujemy kolumny kart (po sześć kart w kolumnie). Karty kładziemy wartością do góry, tak by wszyscy mogli je sobie obejrzeć, a zestawów ma być łącznie o jeden więcej od liczby graczy.
Następnie – według kolejności startowej (lub w późniejszym etapie na podstawie toru doży) – gracze wybierają sobie stosy i dobierają po dwie karty z głównej talii. Na tym etapie również możliwe jest aktywowanie zielonych budynków. Pod koniec tej fazy każdy z graczy redukuje ilość kart na ręce do siedmiu. Wszyscy zawodnicy tworzą sobie osobne stosiki kart odrzuconych, by pozostali uczestnicy rozgrywki nie mogli poznać całej ręki przeciwników.
W zależności od tego, na co pozwalają karty i jaką taktykę obierzemy, przechodzimy do wykładania kart. W tej fazie mamy sześć etapów i każdemu z nich odpowiada inny rodzaj karty. Oprócz tego mamy też karty jokerów – można je wykorzystać w miejsce brakujących kart właściwych.
Kiedy wykładamy swoje karty (wszystkie, ich część albo wcale), bierzemy udział w licytacji działań w poszczególnych etapach. W tym miejscu również pojawia się pierwsza słabsza strona gry – osoba, która wylicytuje najwyżej, automatycznie dostaje bonus – w każdym z wygranych etapów. Zwiększa to przewagę nad pozostałymi, ale na dłuższą metę może sprawić wrażenie, że jednocześnie pozbawia ich szansy odrobienia strat.
Kolejne etapy obejmują tu:
ruch na torze dożów (co może mieć wpływ na kolejność w następnych rundach i najatrakcyjniejszy wybór kart),
złoto (każdy z graczy otrzymuje tyle złota, ile kart złota zagrał),
budynki (gracz może sobie wybrać budynek o wartości równej lub mniejszej od ilości zagranych kart budynków),
mosty (gracz z najwyższą ilością zagranych kart tego typu ma możliwość ustawienia mostu pomiędzy dzielnicami, a tym samym może wpłynąć na przyszłą wartość tych terenów; zawodnik, który nie wyłoży karty mostu, natychmiast traci punkt),
gondole (pozwalają umieścić w dzielnicach swoich radnych z zasobów ogólnych, a tym samym przejąć lub umocnić kontrolę na danym terenie),
radnych (tym razem zwycięzca licytacji umieszcza w aktywnej dzielnicy jednego radnego – z zasobów prywatnych – za każdą zagraną kartę radnego).
Karty zagrywane są od razu, a rozpatrywane po kolei. Po zagraniu kart możliwe jest aktywowanie budynków żółtych.
Następnie – w fazie trzeciej – możemy skorzystać również z budynków niebieskich. Po tej fazie przychodzi koniec rundy i oddanie użytych monet do banku.
Wrażenia z Wenecji
Wycieczka do tego włoskiego miasta może albo zachwycić, albo wręcz przeciwnie – znudzić. „Rialto” pod tym kątem faktycznie przypomina Wenecję. Zdobywanie punktów odbywa się na kilka sposobów, ale nie można się oprzeć tylko na jednym z nich. Jeśli chcemy wygrać, musimy się liczyć z tym, że będziemy musieli nasze działania różnicować. Czasem bezpieczniejszym rozwiązaniem może się okazać przeczekanie i obserwacja poczynań pozostałych osób.
Nie brakuje tu interakcji – raczej neutralnej – ale z powodu niezbyt zbalansowanej mocy niektórych budynków musimy się liczyć z ochłodzeniem atmosfery i rozdrażnieniem graczy. A sama atmosfera... cóż zależy przede wszystkim od graczy, bo – poza ilustracjami – gra niespecjalnie pomaga.
Z drugiej jednak strony jest to bardzo przyjemna gra, jeśli chcemy poćwiczyć budowanie taktyki i planowanie działań. Liczba graczy może sięgać nawet pięciu osób, a przy grze dwuosobowej możemy się zmierzyć również z „duchem”, czyli graczem neutralnym.
Po kilku rozgrywkach zauważycie, że instrukcja (i zasady) nie jest taka straszna, a sama gra jest na tyle przyjazna i szybka, że bez problemu znajdziecie chętnych do kolejnych rozgrywek.
Jeśli więc chcecie się wybrać do Wenecji, to ten bilet na Allegro dostaniecie już od 60 zł.
Zdjęcie pudełka: www.rebel.pl
„Rialto” to gra, której akcja rozgrywa się w Wenecji – prawdopodobnie w jej renesansowej wersji, ale o tym jeszcze za chwilę. Jak na miejsce o takim znaczeniu, również podczas gry będziemy mieli okazję potargować się i policytować, by zdobyć nad swoimi przeciwnikami jak największą przewagę. No i popływamy (troszeczkę) gondolami.