Wnętrzności i przygotowanie do gry
Małe metalowe pudełko zmieściło w swych wnętrznościach 45 kart wystaw, 8 kart ról (6 sztuk dla artystów i 2 sztuki dla fałszerzy), 6 ołówków (w przypadku rozgrywki w większym gronie trzeba przygotować dodatkowe przybory do rysowania) oraz notes z kartkami do tworzenia arcydzieł. Same elementy bardzo dobrze się prezentują i są utrzymane w artystycznym klimacie. Duży plus należy się grze za poręczne i wytrzymałe pudełko, dzięki któremu gra świetnie sprawdzi się także w podróży.
Gra przeznaczona dla 3 do 8 graczy w wieku przynajmniej 10 lat
Młodsze dzieci mogą sobie nie poradzić z odgrywaniem ról artysty i fałszerza oraz celem nadrzędnym wynikającym z ich wykonywania. Przed rozpoczęciem gry należy potasować karty wystaw i ułożyć w postaci zakrytego stosu. Trzeba też zadbać, aby każdy gracz dostał ołówek lub cokolwiek innego do rysowania (bez tego, w tym przypadku, jak bez ręki) oraz kartkę na artystyczne bazgroły. Teraz nie pozostaje już nic innego jak tylko rozpocząć naszą radosną twórczość…
Przebieg rozgrywki
Każdy gracz otrzymuje kartę roli i kładzie ją odkrytą przed sobą. Jak wszyscy gracze będą zwarci i gotowi do działania, to odkrywamy pierwszą kartę ze stosu. Nowa wierzchnia karta wskazuje miasto, w którym będzie odbywała się wystawa. Teraz zadaniem każdego gracza będzie narysowanie trzech rzeczy w temacie wystawy. Kluczowa jest tutaj rola, którą każdy ma do odegrania. Celem artysty jest oryginalność i stworzenie rysunków unikatowych, po prostu niepowtarzalnych. Natomiast fałszerz skupia się na tym, żeby narysować kopię jakiegoś arcydzieła, więc powinien myśleć dość schematycznie i przewidywalnie. W momencie gdy przedostatni gracz zakończy rysowanie i krzyknie „pic na wodę”, kończy się faza rysowania (ostatni gracz zdążył? Nie? Mówi się trudno). Przechodzimy teraz do rozliczenia efektów artystycznych...
Każdy gracz opisuje swoje dzieła. Za wszystkie może zdobyć maksymalnie 3 punkty. Artysta dostaje 1 punkt za każdy obrazek, którego nie ma nikt inny. Fałszerz dostaje 1 punkt za każdy zdublowany obrazek. Gra toczy się do chwili, gdy każdy gracz zostanie fałszerzem. Na koniec podliczane są wszystkie punkty, a zwycięzcą zostaje oczywiście gracz, który zgromadzi ich najwięcej.
Gracze poszukujący większych wrażeń i emocji mogą zagrać w wariancie utajniającym pełnione funkcje. W tym przypadku po rozdaniu kart ról każdy trzyma własną zakrytą przed sobą i nie ujawnia swej tożsamości do momentu liczenia punktów za obrazki. Trzeba przyznać, że w tym wariancie jest więcej nieprzewidywalności i kombinowania, więc gracze lubią go najbardziej. Cała rozgrywka przebiega identycznie, a liczba rund zależy od liczby graczy przy stole.
Podsumowanie
„Pic na wodę” to przede wszystkim bardzo uniwersalna gra imprezowa. Widać tu pewne podobieństwa do gier typu kalambury, ale jednocześnie w mechanice wprowadzono wiele nowości. Choć gra oparta jest na rysowaniu, to – jak się okazuje – wcale nie trzeba mieć wybitnych zdolności artystycznych. Wystarczy trochę pokombinować i połączyć kilka kresek, które stworzą proste i tematyczne przedmioty. Odgrywanie ról artystów i fałszerzy powoduje, że nikt nie może spocząć na laurach. Nie zawsze chodzi o dobry rysunek – czasem wystarczy o dobre rozpracowanie przeciwników. Hasła są zróżnicowane tematycznie, a elementy składowe są bardzo dobrej jakości. Dodatkowo dzięki małej metalowej puszce grę nie tylko jest łatwo przechowywać, ale też idealnie sprawdzi się w podróży. Jeśli ktoś lubi uniwersalne i luźne gry, które można wyciągnąć właściwie w każdym gronie, to „Pic na wodę” sprawdzi się idealnie.
Artysta czy fałszerz? Kto tworzy lepsze arcydzieło? Pytanie tyleż kontrowersyjne, co niezwykle nośne. I co ważniejsze: nie schodzi z ust graczy. W końcu i tak wszystko to „Pic na wodę”, prawda? Czy będzie Cię wyróżniać oryginalność i nieszablonowe myślenie, a może jednak skupisz się na rozpracowaniu planów rywali? Kto jaką rolę odgrywa, to się okaże po zakończeniu wystawy. „Pic na wodę” wprowadza nowe rozwiązania do gier typu kalambury. Jak z taką odmianą radzą sobie gracze?