AZƏRBAYCAN MİLLƏTÇİLİYİ DAK
May 1st, 2017 | by DAK.AZ
Azərbaycan millətçiliyi–dedikdə, Azərbaycanın yerli (aborigen) xalqlarının qarşılıqlı hörmət, vahid vətən, bərabər hüquqluluq əsasında öz milli MƏNlərinin təsdiqi yönündə çalışmaları başa düşülməlidir. Azərbaycanın yerli xalqları: – ölkəmizin Rus işğalınadək (1828) təbii-tarixi zəruri qaydada məskunlaşmış, əsrlərcə yaşamış, mənən qovuşmuş insanları hesab olunmalıdır. Mən bu insanların – doğma Azərbaycan xalqları – adlandırılmasını zəruri hesab edirəm. Belə ki, bu, doğma Azərbaycan xalqlarını birləşdirən ümumi cəhətləri (mədəniyyət, əxlaq, vətən, tale, ümumi dil, din birliyi), onları ayıran xüsusi cəhətlərdən (dil, din, bəzi xarakter və adət fərqi) daha dayanaqlı və ən başlıcası isə onların milli mənafeyinə (həm ayrılıqda, həm birlikdə) xidmət edəndir.
Meydanı şüurlu,açıq gözlə yaşayanlara məlumdur ki, bu doğma xalqlardan birinin (azəri türkünün) milli MƏNliyi bəlkə də məqsədli olaraq, xüsusi qabardılanadək, Meydan fikrən – Vahid Azərbaycanın Azadlıq Meydanı idi…Və bütün antimilli cəhdlərə baxmayaraq, bu, belə də qaldı.
Bunu dərk və qəbul etməyəni yetkin Azərbaycanlı hesab etmək olarmı? Məncə, yox! Deməli, ölkədə maariflənmənin ana xətti – Azərbaycançılığı vətəndaşlarımıza tərbiyə etmək olmalıdır. Bu, bizim bütün həyatımızı əhatə etməlidir.
Biz, doğmalarımıza qarşı son dərəcə həssas, düşmənlərimizə qarşı ciddi və qətiyyətli olmalıyıq. Doğmalarımızın hər birinin müqəddəs Vətənimizə olan haqqını, onun bütövlüyünün qorunması üçün bir övlad məsuliyyətini tanımayan, varlığımıza bərabər bu insani dəyərlərə sayğı ilə yanaşmayan, kimdisə – bizdən deyil.
Biz, doğmalarımızı Vətənimizin bir parçası kimi sevməli, qorumalı, və özümüz qədər uca tutmalıyıq. Azərbaycanın bütövlüyü, yalnız, bu zaman onun fədakar övladları tərəfindən inamla, birgə qoruna bilər. Bu gün Azərbaycanda kimsənin, lazım olmayan kimi öz döşünə döyüb, dolayısıyla digər doğmasını inkar etməsi – yalnız, o kimsənin özünün müabrizə meydanında təklənib məhv edilməsi ilə nəticələnə bilər.Odur ki, düşmən feli ilə bir zaman “dağa dırmaşdırılmış” məhdud dünyagörüşlü bəzi doğmalarımızın artıq məsələnin mahiyyətini dərk edib “dağdan enmək vaxtıdır” – düşünürən. Çünki, nəslimizin gündəliynidə bütövlüyünün, rifahının bərpasını gözləyən, and və güvənc yerimiz Azərbaycan durur. “Əsrimizin səyavuşu” sayılan Azərbaycanda (M.Ə.Rəsulzadə) milli birlik fikrinin yaşarı, işlək mexanizmi – Azərbaycan millətçiliyidir. Milli birliyə aparacaq başqa yol yoxdur. Azərbaycan millətçiliyi–böyük öndər M.Ə.Rəsulzadənin “Əsrimizin səyavuşu” ideyasının, nəhayət ki, ölkəmizdə reallaşdırılması deməkdir.
Yeri gəlmişkən, bu mövzuya yaxın və dəxli olan bir məsələ kimi, bir müddət ictimai fikrin ibtidai qisminin “ağzına atılmış”, bizimçün çox ziyanlı nəticələrə səbəb olmuş “Türkün, türkdən başqa dostu yoxdur” tezisinə münasibət bildirilməsini zəruri sayıram. Bu şüar–tezisin yaranış zərurətini, nəticəsini müzakirə etmədən, düşünürəm, yəqin ki, bu şüar, əsrin əvvəllərində, Böyük Türklüyün indiki Türkiyə ərazisində yaşayan, daxili və xarici düşmənlər tərəfindən təklənmiş, artıq iqtidarı təslim edilmiş Osmanlı türklərinin, yalnız öz – milli qüvvələrinə güvənməli olmasından irəli gələn, həyat eşqi ilə dolu, öz varlığını qoruyan mübarizədə özünü doğruldan passionarlıq-öncüllük hayqırtısı olmuşdur. Tarix, o vaxt üçün bu hayqırtının zəruriliyini indi var olan hamımızın Türkiyəsinin simasında təsdiqləmişdir. Bu şüar – tezis o vaxt, qurtuluş savaşı dövründə, təklənmiş Osmanlı Türkiyəsi üçün gərəkli olduğu qədər də – bu gün, bizimçün, Azərbaycanda gərəksizdir. Yeri gəlmişkən, bu şüar-tezis bu günün Türkiyəsi üçün də artıq gərəkli deyil. Çünki, dəyişən zaman kəsiyində bu ölkədəki digər xalqlar da öz MƏNliklərinin tanınması, qorunması və yaşadılması səviyyəsinə çatmışlar. Deməli, bu xalqların da özəl, təbii haqları Türkiyə dövləti tərəfindən öz bütövlüyü çərçivəsində təmin olunmalıdır, axı bunlar da Türkiyənin doğma xalqlarıdır.
Təbiətdə olduğu kimi, cəmiyyətdə də biri digərini tamamlayan dolğun müxtəliflik, rəngarənglik – gözəllik, harmoniya və məna dolu mükəmməllik doğurur ki, bu da bütün mədəni bəşəriyyətin arzusu, hədəfidir. Azərbaycan reallığını kifayət qədər bilən üçün bu (“Türkün, türkdən başqa dostu yoxdur”) və digər (yerlibazlıq, tayfabazlıq, dəstəbazlıq) şüar -tezisləri – Azəri türklərinin öz vətənində, öz doğmalarından, həm də öz içində ayrı salınaraq təklənməsinə, deməli, Azərbaycana yiyə durmalı olan qüvvələrin birliyinin bəri başdan pozulmasına, parçalanmasına xidmət edir. Şübhə yoxdur ki, bu, əsarətində olduğumuz imperiya qüvvələrinin “Parçala, hökm sür!” iş üsulu ilə içimizə yeridilmiş, ustalıqla maskalanmış, əslən, mənən bizə yad uzantıların işidir.
Təsəvvür edin ki, bu şüarı eşidənədək özünü Azəri türküylə mənən qovuşmuş sayan, necə deyərlər “can, bir qəlbdə yaşayan” doğmalarımız, özlərinin bizdən ayrı sayıldıqlarını…bizim dilimizdən eşidirlərsə, hansı hisləri keçirəsi olurlar? Belədə, onlar özlərinə hansı “gün ağlamalıdırlar”? Bir anlığa özünüzü onların yerinə qoyun və görün nə hala düşürsüz?..
Bu gün, sağlam məntiqlə, əslində türkün düşməninin dostu olmalı da deyildi. Çünki, ümumbəşəri dəyərlərin müqayisəsi baxımından türkün düşməni haqsızdır. Bu haqsızlıq, “Yurdda sülh, cahanda sülh!” (Atatürk) ədalətli, ümumdünya formulası kimi qəbul edilməli olan Türkiyə siyasətini nadancasına qəbul etməyəcək…qədərdir.
Lakin, reallıqda Türkün düşmənlərinin dostları yuxarıda deyilən qədər var və bu da az deyil…Bunlar da hələ ki (haqqa gələnədək), ədalətsiz ikili standartlarla yaşayan, əslində dostsuz, mənafe “dostlarıdır”.
Əgər, Azərbaycan millətçiliyi fikrini açsaq, orada, Azərbaycanda olan – türkçülüyü, ləzgiçiliyi, talışçılığı, kürdçülüyü, və digər doğma xalqçılığımızı görəcəyik, odur ki, bu fikrin başqa cür yozulması səhv olardı. Bununla belə, əgər doğmalarımızdan biri özəlliyini yaşatma təklifindən artığını istərsə… əlbəttə ki, qarşısında Vahid Azərbaycanın tarixi daşıyıcısı, öncül (passionar) Azərbaycan türkünü və digər doğmalarını görəcəkdir. Çünki, özgürlük (egemenlik, suverenlik) digərinə əsla güzəşt edilmir, o, yalnız, zorla alınır…