Shame.am - Օբաման ինքնակամ զոհում է իրեն հանուն տերության շահերի
Ամերիկյան քարոզչամեքենան միշտ էլ աշխատել է իր մտավոր կարողությունների սահմաններում, ինչպեսև, ի դեպ, ամեն բան աշխարհում։ Սակայն հարկ է նշել, որ, չնայած պրիմիտիվիզմին, ամերիկացիներին հաջողվում է սահմանել հանրային կարծիքը ոչ միայն իրենց երկրում, այլև արտասահմանում։ Այսօր ԱՄՆ պաշտոնական գաղափարախոսությունը զբաղվում է կարևորագույն խնդրով՝ համոզել մարդկությանը, որ Բարաք Օբամայի նախագահությունն անհաջող դուրս եկավ, և Օբաման իրենից հետո համատարած ավերակներ է թողնում։ Ահա թե ինչ է գրում The Washington Post-ի մեկնաբանը.
«Այն, որ Սիրիան և Իրաքը ներքաշվեցին պատերազմի մեջ (ըստ երևույթին՝ անվերջանալի պատերազմի)՝ ամենաձգձգված աղետն ու ջախջախիչ ձախողումն է Օբամայի նախագահության ամբողջ ընթացքում։ Չնայած Սիրիայում ժամանակավոր հրադադարին (որն ընդամենը ամրապնդում է Բաշար Ասադի շարունակվող կառավարումը և Ռուսաստանի աշխարհաքաղաքական հաղթանակը) և որոշ հաջողություններին Իրաքում՝ իրավիճակը հակամարտության գոտում անշրջելիորեն փոխվել է։
Եվ թեև հաջորդ նախագահները, գուցե, կարողանան խանգարել Իրանին՝ միջուկային զենք ունենալու իր ձգտման մեջ (անգամ եթե ուժ կիրառվի՝ շնորհիվ նախագահ Օբամայի), այնուամենայնիվ, ցեղասպանությունն արդեն տեղի է ունեցել, և իրավիճակն այստեղ չես շտկի։ Մարտի 17-ին պետքարտուղար Ջոն Քերին ասաց հետևյալը. «Ձեր առջև իմ այսօրվա ելույթի նպատակն այն է, որպեսզի հայտարարեմ, որ, ըստ իս, ԴԱԻՇ-ը՝ «Իսլամական պետությունը», պատասխանատու է իրեն ենթակա տարածքների բնակչության խմբերի, այդ թվում՝ եզիդների, քրիստոնյաների և շիա մուսուլմանների դեմ ցեղասպանության համար։ ԴԱԻՇ-ը նպատակադրվել էր ցեղասպանության՝ ըստ իր հայտարարությունների, ըստ իր գաղափարախոսության և ըստ իր գործողությունների։ Սա այն է, ինչի մասին ԻՊ-ը հայտարարում է, ինչին հավատում է և ինչն իրականացնում է։ ԴԱԻՇ-ը պատասխանատվություն է կրում նաև մարդկության դեմ հանցագործությունների և էթնիկ զտումների համար՝ ուղղված այդ նույն խմբերի դեմ, իսկ որոշ դեպքերում՝ նաև ընդդեմ սուննի մուսուլմանների, քրդերի և այլ փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների։ Եվ այնուամենայնիվ, մեր նպատակը միայն ԴԱԻՇ-ը ջախջախելը չէ, որպեսզի մի քանի տարի անց տեսնենք, թե ինչպես է նրա փոխարեն ահաբեկչական նոր կազմակերպություն եկել՝ նոր անվանումով։ Մեր նպատակն այն է, որպեսզի ռազմատենչ ծայրահեղականներին զրկենք ազդեցությունից, ճնշենք նրանց ու ընդմիշտ վերացնենք»։
Այս չափանիշներով Օբամայի վարչակազմը լիակատար ֆիասկո է կրել։
Անշուշտ, «Իսլամական պետությունը» միայն մասամբ է մեղավոր այս արյունահեղ սպանդում։ Ասադի շարունակվող կառավարումը (որը քանիցս քիմիական զենք է կիրառել՝ այդպես էլ իրական կամ կայուն արդյունքների չհասնելով, սանձազերծել է այս արյունալի պատերազմը, որն ավելի քան 300 հազար մարդկային կյանք է խլել և միլիոնավորների հարկադրել փրկվել փախուստի դիմելով) նույնպես հանդիսանում է Օբամայի վարչակազմի ժառանգության կարևոր բաղկացուցիչը։ Այլ խոսքով՝ Օբամայի ղեկավարած թիմն իրենից հետո թողնում է ավելին, քան ցեղասպանությունն է»։
Ինչպես տեսնում ենք, սա սեփական անզորության, սեփական սխալների հուզիչ խոստովանություն է։ Հենց սա է փորձում Սպիտակ տունը փաթաթել համաշխարհային հանրային կարծիքի վզին։ Քանի որ մարդկությանը խոստովանելն այն, ինչ կա իրականում, և ճշմարտությունը հնչեցնելը՝ խելագարություն կլիներ ԱՄՆ-ի համար։ Որովհետև ճշմարտությունն այն է, որ Միացյալ Նահանգները Մերձավոր Արևելքում սարքել է այն, ինչին ձգտում էր, իսկ Բարաք Օբաման ԱՄՆ ամենաարդյունավետ նախագահն է աշխարհաքաղաքականության մասով։
Կառավարելի քաոսը, բոլորի պատերազմը բոլորի դեմ, գլոբալ անվտանգության խափանումն ահաբեկչական կազմակերպությունների ստեղծման և անլեգալ ավազակային կազմավորումների ձեռքերով ինքնիշխան պետությունների դեմ պատերազմների նոր տեսակների միջոցով, բացի անգլոսաքսոնական աշխարհից՝ մնացած բոլորի տնտեսական զարգացմանը հարվածելը, դոլարի պահանջարկը պահելը և դրա գերիշխանությունը համաշխարհային ֆինանսների մեջ, թույլ չտալը, որպեսզի Ռուսաստանը վերածնվի և Չինաստանին զսպելը և այլն, և այլն՝ մի՞թե սա չէ աշխարհում ամերիկյան հեգեմոնիայի պահպանման (առանց որի ԱՄՆ-ը կքանդվի) երաշխիքն ու գլխավոր նախադրյալը։ Մի՞թե սրան չէին ձգտում ամերիկյան վարչակազմերը վերջին 15 տարիներին, և մի՞թե դա չէին իրականացնում։ Իհարկե, ձգտեցին և հասան նրան, ինչն այսօր տեսնում ենք աշխարհում։ Միայն թե սա խոստովանելու համար առանձնակի լկտիություն է պետք, ինչին ամերիկացիները դեռ պատրաստ չեն։
Ամերիկացիներին փայլուն կերպով հաջողվեց իրականացնել իրենց վիթխարի աշխարհաքաղաքական կոմբինացիան, բացի մի բանից. չկարողացան կասեցնել Ռուսաստանի վերածնունդը։ Բայց դա արդեն նրանց ուժերից վեր է, հո ամեն բան չէ, որ ենթակա է ԱՄՆ-ին ու նրա ամենաարդյունավետ նախագահին։ Իսկ մնացածը նրանք ամենաբարձր մակարդակով իրականացրին;
Այս պատմության մեջ տխրեցնում է մի բան. այն, որ ԱՄՆ վերջին կես դարի ամենաարդյունավետ նախագահը թողնում է պաշտոնը՝ կամովին ընտրելով անհաջողակի պատմական իմիջը։ Բայց ի՜նչ արած՝ դա են պահանջում տերության շահերը, հանուն որոնց էլ ջանք չի խնայել Բարաք Հուսեյնի Օբաման իր կյանքի ութ տարիների ընթացքում։
Դիտումների քանակ 24709