Раваам — Вікіпедыя
Раваам, у каталіцкай традыцыі Рабаам[1] (іўр.: רְחַבְעָם) — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Саламона.
стар.-яўр.: רְחַבְעָם, Рэхав’ам
1-ы Цар Іўдзейскага царства
928 да н.э. — 911 да н.э.
972 да н.э.
914 да н.э.
дынастыя Давіда
Наама[d]
Tamar[d]
Раваам на Вікісховішчы
Паводле Бібліі, узышоў на прастол ва ўзросце 41 года і валадарыў 17 год. Пры ім адбыўся падзел Ізраільска-Іўдзейскага царства на Ізраільскае і Іўдзейскае. За сталіцу меў Іерусалім, галоўны горад Іудзеі. Нягледзячы на ператварэнне сталіцы і 15 іншых гарадоў у моцныя крэпасці, на пятым годзе свайго валадарства пацярпеў паражэнне ад егіпецкага цара Сусакі. Біблія падае яго прадаўжальнікам разбешчанага вобраза жыцця свайго бацькі Саламона, які меў шмат жонак і наложніц і мноства дзяцей ад іх. Любімай жонкай Раваама была Мааха, дачка ці ўнучка Авесалома. Сваім пераемнікам на стальцы ён прызначыў свайго сына Авію.[2]
↑ Пераклад Бібліі Рымска-Каталіцкага Касцёла на Беларусі
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Раваам&oldid=3337176"
Апошнія змены 14 сакавіка 2019 а 22:31