У далёкія-далёкія часы жылі такія ж дзеці як і вы смелыя, адважныя і цікаўныя. Яны жылі ў цудоўнай краіне сярод зялёных лясоў, сініх азёр і рэк
Спампаваць 13.08 Kb.
Памер 13.08 Kb.
У далёкія-далёкія часы жылі такія ж дзеці як і вы – смелыя, адважныя і цікаўныя. Яны жылі ў цудоўнай краіне сярод зялёных лясоў, сініх азёр і рэк. Адно ў іх было дрэнна – яны не маглі пакідаць свой горад, бо дарог яшчэ не было, толькі вузкія сцяжынкі, якія не сыходзілі далей знаёмага лесу. І ніякіх знакаў, якія вялі дадому, не было…
Але аднойчы ўвосень, у кастрычніку, калі зоркі на небе сама высока, начное сіняе неба прачарціла падаючая знічка. Яна была зусім маленькая і звалілася прама ў горад, на адну з плошчаў. Цікаўныя і адважныя жыхары са здзіўленнем разглядалі знічку, якая ззяла цёплым яркім залацістым святлом. Яно асвятляла ўвесь горад і яркім промнем біла ў начное неба. Прайшло шмат часу, жыхары прывыклі да начнога зорнага святла, а знічка за гэты час ніколечкі не згасла.
І тады адважныя і цікаўныя дзеці горада вырашылі адправіцца ў падарожжа ў невядомыя землі. Яны разбіліся на некалькі атрадаў і пайшлі ў розныя бакі свету. Кожны вечар яны аглядаліся назад і бачылі над вяршынямі дрэў промень зорачкі, які свяціўся так жа ярка, як і раней. Іх падарожжа доўжылася шмат дзён. Ім сустракаліся на шляху розныя выпрабаванні, таямніцы, прыгоды і, вядома, новыя сябры. У дарозе яны вучыліся пазнаваць свет вакол сябе праз свае ўласныя справы. Вярталіся яны ў свой горад на святло знічкі і распавядалі іншым дзецям цікавыя гісторыі пра далёкія краіны. І новыя атрады маленькіх смельчакоў адпраўляліся ў цудоўныя экспедыцыі.
Праз шмат год знічка пачала гаснуць. Цьмяная знічка стала знакам пачатку ўсіх дарог, якія да таго часу праклалі жыхары горада ва ўсе краіны свету, а смелых адважных дзяцей назвалі акцябратамі.
Акцябронак – гэта маленькі адважны першаадкрывальнік. Ён гатовы ісці па новых дарогах і пазнаваць шмат новага, спраўляцца з цяжкасцямі, удзельнічаць у прыгодах. Яго жыццё поўнае цікавых сустрэч, добрых спраў і адкрыццяў.