Каліфарнійская зіхатлівая — вельмі рэдкая парода котак. Яе вывелі спецыяльна для таго, каб паказаць чалавецтву, што дзікія звяры — не прадмет паляўнічых забаў, не цацка і не трафей. Гэта частка прыроды, і дакранацца да іх неабходна з любоўю і павагай.
каліфарнійская Зіхатлівая котка дзіўна падобная на невялікага леапарда. Калі вы марыце мець дома такое экзатычнае жывёла, але баіцеся не справіцца з яго дзікім норавам, яна менавіта для вас. У ёй няма нічога ад «дзікуна». Яна мілая, обходительна і зусім бяспечная.
Аб з'яўленні каліфарнійскай зіхатлівай кошкі можна здымаць паўнавартасныя драматычныя карціны. Тым больш што і яна абавязаная сваім з'яўленнем аднаго з амерыканскіх сцэнарыстаў.
Будучы на здымках на афрыканскім кантыненце, Кейсі быў проста ашаломлены той жорсткасцю, з якой браканьеры знішчалі леапардаў. І ўсё з-за шыкоўных шкур дзіўнай расфарбоўкі. Знаходзячыся літаральна ў шоку ад убачанай жорсткасці, ён вярнуўся на радзіму і падзяліўся ўражаннямі са знаёмым антраполагам Луісам Лікі. Разам яны прыйшлі да высновы, што калі прымусіць людзей бачыць у гэтых жывёл не толькі футры і манто, але і адданых сяброў, то можна спыніць вынішчэньне. У выніку было прынята рашэнне вывесці асаблівую пароду котак, кажушок якіх бы паўтарала расфарбоўку леапардаў. Бо калі ў чалавека дома з'явіцца такі гадаванец, наўрад ці ён захоча купіць сабе леопардовое манто.
Для задуманага селекцыйнага праекта было задзейнічана цэлых 10 розных парод пушистиков. Сярод іх абиссин, мэнкс, ангорская, сіямскія і некаторыя іншыя. «Вішанькай на торцік» стала егіпецкая вулічная котка, якую таксама прыцягнулі да эксперыменту.
Спатрэбілася цэлых 11 пакаленняў і гады селекцыйнай працы, каб на каленях у даследчыкаў замурчала шапіках новай пароды.
Чаму яна ззяе?
Апісанне каліфарнійскай зіхатлівай варта пачаць з расшыфроўкі яе назвы. З першай часткай усё зразумела — нарадзілася яна ў Каліфорніі. А вось што з другой часткай? Кожная «прыстойная» парода мае сваю легенду. Ёсць яна і ў бліскучых котак. Сутнасць яе ў тым, што продкі гэтага жывёльнага падарожнічалі разам з золаташукальнікаў, сваімі гаспадарамі. Часцінкі залаты пылу асядалі на шерстке кисок, з-за гэтага яна стала ззяць. З часам зіхатлівыя валасінкі сталі неад'емнай часткай скуркі. Такая асаблівасць перадавалася па спадчыне. Адсюль і назва.
Верагодней за ўсё, гэта проста прыгожая казка. Але вось тое, што плямістая кажушок кацянят гэтай пароды дзіўна гладкая і поблескивающая — сапраўды праўда.
Яшчэ адна цікавая асаблівасць пароды, приближающая яе да дзікіх субратам леопардам, — гнуткасць і рухомасць. Шапіках вельмі актыўныя і рэдка сядзяць на адным месцы. Гэта даволі буйная парода, так што месцы ўлюбёнцу спатрэбіцца шмат.
Пры ўсёй сваёй вешней «дзікасці» мурлыка мае добры і спагадны нораў. Характар каліфарнійскай зіхатлівай вельмі прыязны, таварыскі і ласкавы. Яна любіць дзятву і хутка знаходзіць з ёй агульную мову. З малымі яна звяртаецца асабліва дрыгатліва.
Не баіцца кацянятка і старонніх. Гэтая котка ніколі не стане хавацца, калі ў дом прыйшлі госці.
Юныя шапіках вельмі хутка і моцна прывязваюцца да гаспадара, літаральна ходзяць за ім следам. Пры гэтым яны даволі маўклівыя і не стануць падаваць голас проста так. Каліфарнійскія кошкі выдатна ладзяць з іншымі прадстаўнікамі свету каціных, а вось сабак не занадта даруюць. Самае прыязнае паводзіны, на якое яны здольныя ў гэтым выпадку, проста не заўважаць сабак.
Калі ў доме маюцца птушкі, трусы, тхары, рыбкі або разнастайныя грызуны, гаспадары і апамятацца не паспеюць, як котачка прадэманструе свае паляўнічыя інстынкты. Кіска выдатна обучаема, лёгка запамінае правілы паводзін і выдатна прывучаецца да міскі і латка. Можа выконваць некалькі каманд, разумная і неконфликтна.
каліфарнійская Зіхатлівая котка неверагодна падобная на міні-леапарда. Яе цела мае форму ярка выяўленага прамавугольніка. Складанне моцнае, развітыя мускулы пышна. Гэта даволі буйныя жывёлы. Вага некаторых асобін можа дасягаць 8 кг. Сярэдні вага – ледзь больш за 4 кг.
Хвост у гэтых жывёл мае роўную таўшчыню па ўсёй даўжыні і не мае светлых метак на кончыку. Гэта вельмі важная асаблівасць, на якую варта звяртаць увагу пры ацэнцы.
Круглявая галава з выпуклай лобнай часткай пасаджана на даволі доўгую і гнуткую шыю. Вушы некрупные,пасаджаныя высока і маюць закругленыя кончыкі. Асабліва вылучаюцца ў «каліфарнійцаў» вочы. Яны вялікія, міндалепадобных і гарманічна спалучаюцца з колерам воўны. Уздоўж ніжняга стагоддзя размяшчаецца беленькая «падводка».
Шэрстка кароткая, мяккая і гладкая, шчыльна прыціснутая да цела. На хвасце і жывоціку можа злёгку даўжэць.
Самае галоўнае, што адрознівае «каліфарнійцаў», — гэта іх манера перасоўвацца. Яны літаральна сцелюцца па зямлі, як бы падкрадваюцца да здабычы. Гэта тлумачыцца будынкам пярэдніх лап, у якіх прамянёвая і плечавая костачкі размяшчаюцца пад прамым вуглом. Пры гэтым самі лапкі невялікія, круглявай формы.
Окрасы каліфарнійскай зіхатлівай могуць быць самымі разнастайнымі. Лапкі, жывоцік і мыска звычайна трохі святлей асноўны часткі цела. Кажушок каліфарнійскай котачкі — яе асноўнае багацце. Стандарты пароды прызнаюць цэлых 8 афарбовак: шэра-антрацитовая і чорная, рудая і залацістая, блакітная, бронзавая, серабрыстая і карычневая. Вітаецца таксама падабенства кажушкі са шкурай снежнага леапарда.
Характэрна, што кацяняты гэтай пароды нараджаюцца зусім чорнымі і толькі па меры сталення набываюць той ці іншы афарбоўка.
З узростам выяўляюцца і плямы. Яны могуць быць рознага выгляду і памеру, могуць групавацца ў шыкоўныя ўзоры або размяшчацца россыпам. Галоўнае, каб яны не прымалі форму рыбінай лускі. Не дапускаюцца таксама плямкі-колцы або меткі серпавата формы. На галаве, грудзях або лапках верагодна з'яўленне цёмных палос.
Калі паставіць побач фотакарткі маладога дзікага леапарда і хатняй каліфарнійскай зіхатлівай шапіках, адрозненні будуць мінімальнымі.
Сыход і ўтрыманне каліфарнійскай зіхатлівай не прадугледжвае якіх-то асаблівых уменняў. Рэгулярнае подстригание кіпцюроў, расчэсваннем кажушкі і праціранне вочка для іх звыкла і не выклікае супраціваў.
Галоўнае, што патрабуецца «калифорнийке», — магчымасць выплюхнуць сваю «дзікую» энергію. Яны любяць скакаць, бегаць, лазіць па ўсякіх лестничкам і пераходах. Лепш за ўсё даць жывёле як мага больш месца для гульняў і абсталяваць спецыяльны куток па прынцыпе «чым вышэй, тым лепш». Палічкі, лесвічкі, скрыначкі і пераходы паміж імі — тое, што любяць гэтыя непаседы.
Калі ў хаце ужо маецца якая-небудзь жыўнасць, яе лепш перасяліць у іншае памяшканне. Інакш любімы хомячок можа стаць смачным сняданкам для юнай паляўнічай.
«Бракаваныя» кацяняты
Жывёлы, як і людзі, не заўсёды нараджаюцца прыгожымі і здаровымі. Калі вы збіраецеся паўдзельнічаць у выставе, то павінны ведаць крытэрыі, па якіх каліфарнійская зіхатлівая котка можа не прайсці адбор. Гэта не значыць, што вы будзеце любіць яе менш ці яна нейкая хворая. Няма. Проста існуюць пэўныя стандарты, неадпаведнасць якіх можа перашкодзіць вашаму гадаванцу стаць выдатным, напрыклад, для прайгравання якаснага нашчадкаў. Дарэчы, пры куплі кацяняці майце на ўвазе, што кошт «бракаваных» кацянят нашмат ніжэй «арыгінала». Таму калі вам прапануюць малога па відавочна заніжаным кошце, то цалкам верагодна, што з ім што-то не так.
Сярод параметраў для выбракоўвання можна назваць такія:
залішне вялікае цела;
вельмі круглая мыска;
светлыя плямы на кажушку;
зялёныя вочы;
завостраныя кончыкі вушак;
белая шэрстка на кончыку хваста;
наяўнасць плямак няправільнай формы (серп, луска, кальцо).
Наяўнасць такіх якасцяў ні ў якім выпадку не кажа аб тым, што кошка хворая. Проста ў ёй праявіліся гены продкаў, якія не адпавядаюць прыдуманым людзьмі стандартам. Жывёла ўсё роўна будзе любіць вас і радаваць сваёй прысутнасцю доўгія гады, але вось для племянной гадоўлі не падыходзіць.
Здароўе і магчымыя хваробы
Каліфарнійская зіхатлівая парода котак можа пахваліцца дзіўна моцным здароўем і добрым імунітэтам. Гэтая парода даволі маладая, ёй крыху больш за 40 гадоў. Парода не заваявалі асаблівай папулярнасці і таму не разводзіцца гадавальнікамі ў прамысловых маштабах. Гэта, хутчэй, эксклюзіўнае жывёла. У іх зусім не маецца генетычных дэфектаў і захворванняў, здольных перадавацца па спадчыне. Ваш улюбёнец будзе бадзёры і актыўны да самых старэчых гадоў.
Калі даглядаць за жывёлай правільна, рэгулярна наведваць ветэрынара ў мэтах прафілактыкі і паўнавартасна карміць, зіхатлівая котка можа пражыць і 20 гадоў. Асновай здаровага ладу жыцця для гэтай пароды з'яўляецца рух. Так што неабходна паклапаціцца аб тым, каб котка мела шмат месца для гульняў і прагулак. У сярэднім жа зіхатлівыя каліфарнійскія шапіках жывуць 13–15 гадоў.
Колькі каштуе і дзе набыць
Варта сапраўднызіхатлівы кацяня вельмі нават прыстойна. Прычым для таго, каб купіць жывёла, яго неабходна спачатку забраніраваць. Паслуга гэтая платная, а кошт вызначаецца самім заводчыкам.
Кошт каліфарнійскай зіхатлівай кошкі можа дасягаць 120 тысяч рублёў. Коцік абыйдзецца вам прыкладна на 30 тыс. руб. танней.
Гэта настолькі эксклюзіўная парода, што развядзеннем яе займаюцца толькі ў ЗША. Больш нідзе ў свеце не існуе гадавальнікаў па гадоўлі бліскучых кацянят. Так што калі вам прапанавалі купіць катка ў Расіі, Беларусі ці Ўкраіне, хутчэй за ўсё, гэта падман.
Каб не сутыкнуцца з нядобрасумленным прадаўцом, патрабуйце ад заводчыка прадастаўлення поўнага пакета дакументаў. Вам абавязаны выдаць метрыку і ветэрынарны пашпарт. Яны пацвердзяць чысціню пароды, а таксама здароўе малога. Многія гадавальнікі прадастаўляюць паслугу пажыццёвага суправаджэння шапіках. Гэта значыць, што ў любы час вы можаце звярнуцца да іх за кансультацыяй па любому пытанню, якое датычыцца вашага вуркатаў.