Новы праект нашых першакурснікаў - Мінск
У Беларусі безліч месцаў, вартых увагі, пра якія мы, тым часам, чулі толькі намінальна або наогул нічога не чулі. На старонцы праекта студэнты ў форме кароткіх нататак і фотаздымкаў дзеляцца сваімі пачуццямі да родных мясцін і каштоўным вопытам жыцця ў іх. Для нас гэта цікавая магчымасць паглядзець на незнаёмае месца вачыма яго карэннага жыхара.
Далучайцеся да праекта, каб пазнаёміць кагосьці са сваёй малой радзімай! Уведвайма Беларусь разам.
Сёння мы публікуем замалёвак карэннай мінчанкі. Так, пра Мінск таксама можна пісаць! Гэта будзе цікава не толькі іншагароднім студэнтам, але і тым, хто ўжо адчувае сябе ў сталіцы як дома, і самім мінчукам – ўбачаць вядомы горад з чужога пункту гледжання.
Мінск – мой родны горад.
Кожны горад у нашай краіне, на нашым кантыненце, на нашай планеце мае сваю гісторыю, якая цалкам адрозніваецца ад гісторый іншых гарадоў. У кожным горадзе жывуць дзівосныя людзі, якія ў сваю чаргу ніяк не падобныя да іншых людзей. Кожны горад – гэта маленькае жыццё, якое захоўвае ў сабе сакрэты ўсіх сваіх жыхароў. Я лічу, што ў кожнага горада ёсць свая атмасфера, асаблівая, якая ні ў чым не можа хоць бы на долю быць падобнай да іншых гарадоў, ці гэта мегаполіс, ці гэта маленькі гарадок. Такім з'яўляецца і мой родны горад – Мінск.
Мне 18; хтосьці скажа, што я занадта юная для вялікага кахання, але я ніколі не буду заюнай для кахання да свайго роднага горада, роднага месца. З самага дзяцінства мая сям'я і я стараліся гуляць па людных вуліцах, хадзіць у кіно і тэатры, ладзіць пікнікі ў парках і рабіць фотаздымкі, якія ў будучыні, калі мы будзем зусім дарослымі, маглі б нагадваць нам пра самыя прыемныя моманты нашага юнацтва, маладосці, сталасці, нашага жыцця ў цэлым. Кожны раз, калі я праводжу час з сябрамі – не важна дзе, у велічным парку або ва ўтульнай кавярні, на плошчы Перамогі ці ў вузкіх завулках, – гэта застаецца ўнутры мяне; кожны раз прыгажосць майго роднага горада мяне перапаўняе; мая душа ў гэтыя моманты – своеасаблівая кніга, старонкі якой – дні, праведзеныя з каханым горадам. Я заўсёды імкнуся захаваць прыгажосць высокіх будынкаў, дзіцячых атракцыёнаў, магутных дрэваў, таму што я разумею: я не змагу знайсці прыдатныя, правільныя словы, каб апісаць усю тую таямнічасць, усе тыя хараство і пяшчоту свайго роднага месца для маіх будучых дзяцей, я разумею, што для такога абавязкова спатрэбяцца фота; бо я лічу, што Мінск – горад, які лепш адзін раз убачыць і атрымаць асалоду ад яго, чым сто разоў пра яго проста пачуць.