алкагалізм дзяцей
Главная / Алко / алкагалізм дзяцей
Спадчыннасць дзяцей алкаголікаў
Алкагалізм — гэта мультифакториальное захворванне з генетычнай схільнасцю. Гэта значыць, што дзіця атрымлівае ў спадчыну ад бацькоў схільнасць да яго развіццю, аднак алкаголікам ён можа стаць толькі пад уздзеяннем фактараў навакольнага асяроддзя. У дадзеным артыкуле гаворка пойдзе пра тое, перадаецца Ці алкагалізм ў спадчыну ўсім без выключэння або толькі некаторым дзецям. Ніжэй будзе расказана, наколькі высокі рызыка развіцця залежнасці ў людзей, чые бацькі былі п’яніцамі, і як гэтага пазбегнуць.
Не так даўно амерыканскія навукоўцы высветлілі, што дзеці алкаголікаў асабліва моцна схільныя гэтай хваробы. Рызыка фарміравання алкагольнай залежнасці ў іх у пяць разоў вышэй, чым у аднагодкаў, чые таты і мамы вядуць цвярозы лад жыцця. Гэта абумоўлена не толькі мутавалі генамі, але і асаблівасцямі выхавання. Спадчынны алкагалізм будзе выяўляцца толькі ў пэўных умовах і сацыяльным асяроддзі.
Факт! Схільнасць да алкагалізму кадуецца адной ці некалькімі групамі генаў і перадаецца дзіцяці ад бацькі або маці. Захворванне ўзнікае не ва ўсіх людзей, якія маюць дэфектны ген, роўна як генетычная схільнасць не з’яўляецца абавязковай умовай развіцця алкагольнай залежнасці.
Ці перадаецца алкагалізм па спадчыне
Яшчэ некалькі дзесяцігоддзяў таму алкагалізм лічыўся прыкметай «асацыяльнай асобы». Аб п’яніцы казалі як пра «дрэнным мужу», «дрэнны жонцы», «цяжкім падлетку». На сённяшні дзень этаноловая залежнасць прызнана захворваннем, а ў навукоўцаў ужо няма сумненняў у тым, перадаецца Ці алкагалізм па спадчыне. Аднак дакладна вядома і тое, што для развіцця хваробы недастаткова адной толькі генетычнай схільнасці.
Перадаецца Ці алкагалізм па спадчыне — пытанне не зусім карэктны. Дзіцем ад бацькоў успадкоўваецца толькі генетычная схільнасць да дадзенага захворвання. Дзякуючы некаторым генам ў арганізме такіх дзяцей яшчэ з нараджэння утвараецца вялікая колькасць алкогольдегидрогеназы — спецыфічнага фермента, які адказвае за расшчапленне этылавага спірту ў печані. Гэта спрыяе вельмі хуткаму развіццю алкагольнай залежнасці.
Цікаўныя факты:
У ходзе шэрагу даследаванняў навукоўцы высветлілі, што схільнасць да алкагалізму абумоўлена генамі на цэлых 60%. Яшчэ 25% складае характар ​​і асабістыя якасці чалавека, шмат у чым вызначаюцца выхаваннем. І толькі 15% — «дрэнны асяроддзе», тыя, што п’юць сябры ці іншыя сацыяльныя фактары;
Схільнасць да захворвання перадаецца з аднолькавай частатой як ад маці, так і ад бацькі. Рызыцы падвяргаюцца дзеці, чые бабулі і дзядулі пакутавалі алкагалізмам. Вядома, што хвароба перадаецца аж да трэцяга пакалення. Чым больш у родзе п’яніц — тым вышэй верагоднасць таго, што дзіця ў будучыні таксама будзе схільны алкагалізму. З-за фізіялагічных асаблівасцяў жаночага арганізма ў дзяўчынак захворванне развіваецца нашмат хутчэй, чым у хлопчыкаў;
Дзеці п’яніц схільныя не толькі да алкагалізму, але і наркаманіі. Менавіта таму у няўдалых сем’ях бывае так шмат праблем;
Паводле статыстыкі, хваробы асабліва моцна схільныя людзі з трэцяй групай крыві. У іх найбольш высокі ўзровень алкогольдегидрогеназы, такім чынам — залежнасць развіваецца вельмі лёгка і хутка;
Выявіць у малога схільнасць да алкагалізму можна з дапамогай малекулярна-генетычных метадаў даследаванняў ДНК. Аналіз мяркуе дбайнае вывучэнне нуклеотидной паслядоўнасці ў ланцугу ДНК з мэтай выяўлення мутаваў генаў. Як правіла, для даследавання бярэцца кроў з вены або іншы біялагічны матэрыял. Генетычнае даследаванне можна рэкамендаваць бацькам, якія жадаюць узяць дзіця з дзіцячага дома, які мае «добрую спадчыннасць».
Алкагалізм і выхаванне
Дзіця атрымлівае ад бацькоў не толькі «дрэнныя» гены, але і псіхалагічную схільнасць да алкагалізму. Яшчэ з дзяцінства ён бачыць, як яго сваякі п’юць, скандаляць і паводзяць сябе неадэкватна. Ён вырашае, што падобныя паводзіны з’яўляецца нормай, і ў будучыні пачынае яго паўтараць. Часцяком дзіця яшчэ ў дзяцінстве гуляе ў застолля, а ў падлеткавым узросце пачынае піць разам з аднагодкамі.
Калі дзіця з дзіцячага дома трапляе ў добрую сям’ю, у яго з’яўляецца высокі шанец вырасці зусім здаровым, паўнавартасным членам грамадства. Гэта магчыма нават у тым выпадку, калі яго сапраўдныя бацькі былі п’яніцамі. Аднак існуе і немалая верагоднасць таго, што гены праявяць сябе. Для гэтага дзіцяці дастаткова трапіць у дрэнную кампанію.
Алкагалізм і асяроддзе
Часцяком да п’янства чалавека штурхаюць сябры, блізкія ці калегі, прапаноўваючы «выпіць за кампанію». Людзі, якія не маюць генетычнай схільнасці да алкагалізму, могуць зрэдку ўжываць алкаголь на працягу многіх гадоў, не рызыкуючы спіцца. А вось мужчыны і жанчыны, у чыёй сям’і ёсць п’яніцы, могуць стаць залежнымі ў даволі кароткія тэрміны.
Факт! Асяроддзе чалавека вызначае яго схільнасць да алкагалізму ўсяго на 15%. Менавіта таму лёсы людзей, якія адпачываюць у адной кампаніі, складваюцца зусім па-рознаму. Адны даволі хутка становяцца хранічнымі алкаголікамі, іншыя ж працягваюць жыць параўнальна нармальным жыццём.
Рэкамендацыі групы рызыкі
Схільнасць да алкагалізму перадаецца па спадчыне, аднак гэта не значыць, што дзеці п’яніц абавязкова стануць алкаголікамі. Кантралюючы сябе і выконваючы нескладаныя рэкамендацыі, яны могуць усё жыццё заставацца непітушчымі. Кожны чалавек асабіста адказвае за сваё жыццё і за тое, як яна складзецца.
Парады людзям з абцяжаранай спадчыннасцю:
варта пазбягаць месцаў, дзе п’янства лічыцца адзіна верным спосабам правядзення часу;
колькасць выпітага трэба строга кантраляваць, сочачы за тым, каб ня піць з кожным разам усё больш і больш;
неабходна навучыцца ня весціся на правакацыі і казаць «не» людзям, ўгаворвалі выпіць «яшчэ па адной»;
варта навучыцца расслабляцца і радавацца жыццю без злоўжыванні спіртнымі напоямі;
пры першых жа прыкметах алкагольнай залежнасці неабходна звяртацца па медыцынскую дапамогу, не саромеючыся гэтага.
Дзеці алкаголікаў ніколі не рамантызуюць шлюб, так як бачаць усе цёмныя бакі шлюбу. А нагледзеўшыся на гэтае пекла, альбо не хочацца ўсё гэта паўтараць, і тады бясшлюбнасць ад агіды сям’і, альбо наадварот імкненне выправіць сітуацыю ўжо праз сваю сям’ю. Альбо чалавек гэтак жа співаецца і яму ўжо сапраўды ніякая сям’я не патрэбна. Ёсць яшчэ шмат момантаў.
Я дачка алкаголіка і маці-працаголіка. Мне 50 гадоў. Большую частку жыцця — вылазяць з бясконцых праблем і стварала новыя. На жаль, ніхто не змог дапамагчы. Дапамагла сабе сама. Атрымалася. Зараз страі жыццё нанова.
Як дачка бацькі былога героинщика і цяпер алкаголіка, я ўдзячная яму, ён паказаў наглядна як ня варта сябе паводзіць, якія наступствы, як балюча родным.
У школе часта казалі пра шкоду наркотыкаў і алкаголю, а я ведала і ўсведамляла гэта на практыцы.
Шкада, што ільвіная доля алкаголікаў не лічаць сябе хворымі, а прымусовага лячэння ў Расеі няма.
Мой бацька зарадзіў ўва мне сіндром супермэна (усіх выратую, усім дапамагу) і менавіта яго згубная залежнасць вызначыла маю будучую прафесію
Я ўдзячная яму за гэты жыццёвы ўрок.
Шкада, што ён адмаўляецца ад дапамогі і працягвае свае двухтыднёвыя запоі