Batalo de Kartageno de Indias - Wikipedia's Battle of Cartagena de Indias as translated by GramTrans
Wikipedia's Battle of Cartagena de Indias as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Battle of Cartagena de Indias article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2016-01-25 12:24:03. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Parto de la War of Jenkins' Ear (Milito de la Orelo de Jenkins)
British attack on Cartagena de Indias de Luis Fernández Gordillo. Petrolo sur kanvaso, Naval Museum de Madrido.
Marto-majo 1741
Cartagena de Indias, Viceroyalty of New Granada (Vicreĝeco de Nova Granado) (aktuala Kolombio)
Decida hispana venko, majoro britoj venkas
27,400- 30,000 armea personaro: [1]
12,000 ordinaruloj, marsoldatoj kaj milico [3]
15,398 Royal Navy-maristoj [4]
29 ŝtatŝipoj 22 fregatoj [5] 135 transportoj kaj aliaj metioj [6]
3,000- 4,000 armea personaro: [7]
2,700 ordinaruloj [8] kaj 400 marsoldatoj
600 maristoj kaj 300 milico [9] [10]
600 indiĝenaj pafarkistoj
6 ŝtatŝipoj kaj multaj marbord-bazitaj pafiloj
9,500-11,500 mortaj [11] [12] [13] 7,500 ŭounded kaj malsanaj 1,500 pafiloj perdis [14] 6 Royal Navy-ŝipoj perdis [15] [16] 17 Royal Navy-ŝtatŝipojn peze difektis [13] [17] 4 fregatojn kaj 27 transportoj perdis [18] 800 mortaj [19] 1,200 ŭounded [20] 6 ŝipoj perdis 5 fortikaĵojn 3 baterioj
La Battle of Cartagena de Indias (Batalo de Cartagena de Indias) estis amfibia armea engaĝiĝo inter la fortoj de Britio sub Vicadmirala Edward Vernon kaj tiuj de Hispanio sub Admiralo Blas de Lezo. Ĝi okazis ĉe la grandurbo de Cartagena de Indias en marto 1741, en aktuala Kolombio. La batalo estis signifa epizodo de la War of Jenkins' Ear (Milito de la Orelo de Jenkins) kaj grandskala maramea kampanjo. La milito poste estis inkludita en la pli grandan konflikton de la Milito de la Aŭstra Sinsekvo. La batalo rezultigis gravan malvenkon por la Brita Mararmeo kaj Army.
La malvenko kaŭzis gravajn perdojn por la britoj: [21] plejparte pro malsano kiu ankaŭ prenis sian paspagon inter la hispanaj trupoj, aparte flava febro.
1.1 Hispana kariba
1.3 La grandurbo de Cartagena de Indias
2.1 Preparaj manovroj
2.2 Atako sur Fort San Luis en Boca Chica
2.3 Atako sur Fort San Lazaro
2.4 Brita retiro
La orelo de la Milito de Jenkins estis konflikto inter Britio kaj Hispanio kiuj daŭris de 1739 ĝis 1748. Sub la 1729 -datita Treaty of Seville (Traktato de Sevilo), la britoj jesis ne komerci kun la hispanaj kolonioj krom sub limigitaj kondiĉoj, sub la Asiento de Negros sklavkomerco kaj la Ĉiujara Eco sub la Navio de Permiso. La Asiento permesis al Britio al monopolo liveri 5,000 sklavojn jare al la hispanaj kolonioj. La Navio de Permiso permesis ununuran ĉiujaran komercŝipon, la Ĉiujaran Econ, kiu povis porti 1000 tunojn da importado al la ĉiujara komercfoiro en Porto Bello. [23] Sur ricevado de tiuj koncedoj de Hispanio, la brita registaro donis monopolon por ambaŭ al la Suda Mara Firmao. [24] La komercistoj kaj bankistoj en Britio, kiuj estis la mova forto malantaŭ la internacia komerco kaj komerco de Britio, postulis pli da aliro al la enspezigaj hispanaj merkatoj de la Karibia Baseno. En victurno, la hispanaj kolonianoj deziris brit-faritajn varojn, tiel ke burĝona nigra merkato de kontrabandaĵo formiĝis.
De la kondiĉoj de la traktato, la hispanoj estis permesitaj suriri britajn ŝipojn en la hispana akvoj. Post unu tia eniro en 1731, Robert Jenkins, kapitano de la ŝipo Rebecca, asertis ke hispana marbordogardistaroficiro distranĉis sian orelon. [26] La legendo tiu Jenkins ekspoziciis sian piklitan orelon al la Burĝĉambro ŝajnas havi neniun bazon fakte. Tio helpis pliigi la "militemo-" evoluan kontraŭ Hispanion, kiu ankaŭ estis movita per la brita deziro al komerca kaj armea dominado de la atlantika baseno. Al multe da hurao, la Brita Ĉefministro, Robert Walpole, kontraŭvole deklarita militon la 23-an de oktobro 1739, [27] laŭdire dirante, "Ili povas sonoregi siajn sonorilojn nun; ili estos tordantaj siajn manojn antaŭ longa."
Hispana kariba
La Spanish Caribbean komerco havis reton de kvar ĉefaj havenoj: Vera Cruz, Meksiko; Kartageno, Kolombio; Porto Bello (nun Portobelo), Panamo; la kaj ĉefhaveno tra kiu la tuta komerco de tiuj tri havenoj venis, Havano, Kubo. La 22-an de novembro 1739 la brita kaptita Portobello en la Viceroyalty of New Granada (Vicreĝeco de Nova Granado). La brita atako estis parto de provo difekti la ekonomion de Hispanio. La nebone defendita haveno estis atakita per ses ŝtatŝipoj [29] sub Vicadmirala Edward Vernon. [30] La relativa facileco de tiu kapto, kvankam ĝi estis rapide rekaptita fare de la hispanoj post kiam la floto de Vernon forveturis, kaŭzis jubiladon en Britio.
Vernon ricevis ordonrajton pri la tre granda ŝipartrupo, kio estis unu'kvarono de la brita Royal Navy, de grava tero kaj mara amfibia ekspedicio sub la totala ordonrajto pri Lord Cathcart. [31] La unua golo de la ekspedicio devis konkeri Havanon, la plej gravan el la hispanaj havenoj ĉar ĝi havis instalaĵojn kie ŝipoj povus esti rremuntitaj kaj, antaŭ 1740, ĝi fariĝis al Hispanio plej granda kaj plej multe de la aktivan ŝipkonstruejon. [32] Lord Cathcart mortis survoje kaj ĝi restis neklara kiu havis komandon entute. La malkonvena forpaso de Cathcart rezultigis malkonkordo la britan komandon, malhelpante la kunordigon necesan por tiu kompleksa operacio.
La forsendo de la granda floto kaj trupkontingento estis postulita fare de publiko [34] gvidita fare de la komerculklasaj vestibloj, [35] aparte, kaj la Suda Mara Firmao, aparte, kiuj rifuzis akcepti la kompromisojn faritajn fare de la registaroj de Hispanio kaj Britio. La Duke of Newcastle (Duko de Novkastelo) [36] rekomendis la postulojn de publiko antaŭ parlamento. Vicadmiralo Vernon estis aktiva kaj entuziasma subtenanto [37] de milito kontraŭ Hispanio kaj rekomendis ofensivan agon kaj en parlamento kaj antaŭ la admiraleco. [38] La decido surgrimpi grandan Karibaj Insuloj-ekspedicion estis atingita en decembro 1739. [39] Walpole, kiu kontraŭbatalis la militon kategorie, [40] kaj Vernon, kiu preferis malgrandajn eskadroperaciojn, estis seniluziigita kun la situacio. Vernon, malgraŭ lia pli frue malsukcesis malgrandan eskadratakon kontraŭ Kartageno, estis ne fervora ke grandskala atako sur tre fortika grandurbo pruvus esti same sukcesa kiel lia pli malgranda Portobello-atako estis. Li timis, precipe, ke longedaŭra sieĝo kaŭzus pezan eluziĝon de malsano, tipa situacio kun la limigita kuracista scio pri la tempo.
La celo de Britio estis kapti kaj permanente reteni [42] la kvar havenojn de Hispanio de la kariba baseno. Prenante kontrolon de tiuj havenoj, la britoj efike kontrolus la eniron kaj forlasus itinerojn al Sudameriko. La britoj havus bazojn de kiuj lanĉi atakojn en la internon, kaj Hispanio limigintus aliron ĝis profundaj akvohavenoj sur la orienta marbordo de iliaj amerikaj kolonioj kaj tial estu nekapabla reprovizi iliajn enlandajn fortojn. Kontrolo de tiuj havenoj provizus la britojn per esenca kontrolo de la areo kaj permesus al ili, en tempo, akiri la tutaĵon de la amerika imperio de Hispanio. [43] Tamen, Britio havis neniun lokon por konstrui kaj rremunti ŝipojn en la Karibio, kiel Hispanio faris kun la ŝipkonstruejoj [44] en Havano, kaj sen ŝipkonstruejo neniu floto povis resti en la areo por iu tempodaŭro sen rompiĝi. Rapida kapto de Havano kaj ĝia sekdoko estis nerefutebla kaj ĝi estis la preferita celo de Novkastelo kaj Sinjoro Charles Wager, Unua Sinjoro de la admiraleco, [45] sed la dividita ministerio de Britio maldekstre la kurso de la kampanjo ĝis Vernon kaj aliaj ĉe Konsilio de milito tenita en Jamajko. Ili sekvis Vernon, kiu preferis Kartagenon kiel sian komencan celon kiam ĝi estis bona haveno kaj por ventflanko de la ekzistantaj karibaj bazoj de Britio kaj Vernon pensis Havanon tro bone defenditan por esti la komenca celo.
La grandurbo de Cartagena de Indias
Mapo de Cartagena de Indias de Gentleman's Magazine 1740.
Kartageno de Indies, en la dekoka jarcento, estis granda kaj riĉa grandurbo de pli ol 10,000 homoj. Ĝi estis la ĉefurbo de la regiono de Kartageno kaj la ĉefurbo havis signifajn fortikaĵojn kiuj estis ĵus riparitaj, kreskitaj kaj plibonigitaj kun malproksimaj fortikaĵoj, baterioj kaj verkoj. Ĝia haveno estis konsiderita unu el la plej bona en la mondo kaj ĝi servis la galionojn de la komerca floto, Galeones Tierra Firme y Perú, tiel ĉiujare peris tra Havano ĝis Hispanio la enormajn enspezojn de oro kaj arĝento de Nova Granado kaj Peruo.
Fondite fare de Pedro Heredia en 1533, ĝi estis la celo de konkero en la pasinteco kaj estis kaptita fare de la angloj, sub Francis Drake, en 1585 kaj de la francoj, sub Baron de Pointis en 1697. La grandurbo turniĝas al la Karibio en la okcidento, en la sudo ĝia golfo havas du enirejojn: Boca Chica (Malgranda Buŝo) kaj Boca Grande (Big Mouth). Boca Chica estis la nura profunda akvenirejo kaj estis tiel mallarĝa ke ĝi permesis la trairejon de nur unu ŝipo je fojo. Tiu enirejo estis defendita sur unu flanko fare de la Fortikaĵo San Luis kun paro da malgranda eksterfortikaĵoj sur la duoninsulo de Terra Bomba kaj sur la alia flanko de la fasĉin baterio Baradera. Preter Boca Chica estis la granda laguno de la ekstera haveno kun enirkanalo en la internan havenon inter du duoninsuloj, ĉiu defendita per fortikaĵo. La muroj de la grandurbo mem surgrimpis proksimume 160 kanonon kaj la antaŭurbojn 140 pafiloj. La grandurbo estis ĉirkaŭita de akvo-plena fosaĵo kaj ĝiaj pordegoj apogitaj per ĵus konstruitaj bastionoj. La antaŭurboj ankaŭ estis ĉirkaŭitaj de muro kaj fosaĵo. Proksimume kvaronmejlo sude de la grandurbo sur monteto estis Fort San Lazaro, kvadrato kvindek futoj sur montri subtenon por tri duon-bastionoj. La pozicio de Fort San Lazaro komandis la grandurbon mem kaj la ebenaĵon ĉirkaŭ la monteto. [48] Ekzistis ankaŭ malgranda monteto proksima kiu komandis Fort Lazaron, sed ekzistis neniu dolĉakvofonto havebla ekster Kartageno kaj la fortikaĵo. La vojo de la plej bona alteriĝanta punkto, la strando en Texar de Gracias, al Fort Lazaro estis tri mejllonga.
Mapo de la komercparto de Karibio kreis 1741 en honoro de Vernon montras Bocan Chican, Kartageno - dua de la fundo forlasis.
Sinjoro Robert Walpole, Ĉefministro de Britio, de la studio de Jean-Baptiste van Loo, 1740.
La Batalo de Kartageno interbataligis britan invadotrupon de 186 ŝipoj [50] : 29 [51] Ships of the Line (Ŝipoj de la Linio); [52] 22 fregatoj, 2 hospitalŝipoj, diversaj fajroŝipoj kaj bomboŝipoj armitaj kun totalo de proksimume 2,000 kanono; 80 truptransportoj kaj 50 komercaj ŝipoj. Ekzistis almenaŭ 27,400 armea personaro, de kiu la tertrupo nombris 12,000 [53] : du britaj regulaj infanteriregimentoj, la 15-a Piedo kaj 24-a Piedo, 6,000 lastatempe kreskigis marsoldatojn [54] kaj proksimume 3,600 amerikajn koloniajn soldatojn, ordonitajn fare de Colonel William Gooch (la Lieutenant Governor of Virginia (Vicgubernatoro de Virginio)), en kvar batalionoj indikitaj kiel la 43-a Regimento de Futo, alvenante de la nordamerikaj kolonioj sur pliajn 40 transportojn.
La hispana trupo defendanta Kartagenon estis kunmetita de 2,700 ĝis 3,000 hispanaj ordinaruloj [56] de la regimentoj Aragonio, España kaj kiu de Toledo, Lisboa kaj Navarra ĵus alvenis en oktobro 1740, alportita fare de vicadmiralo Torres; kolonia regimento de Kartageno; nespecifita nombro da maristoj; 5 firmaoj de milico kaj 600 hindaj pafarkistoj, eble 4,000 [57] ĝis 6,000 defendantoj, [58] homekipante ses Ŝipojn de la Linio kaj strategiajn fortikaĵojn - sub la ordonrajto pri la guberniestro Ĝenerala de Kartageno, Don Blas de Lezo kaj la Vicreĝon de Nova Granado, Sebastián de Eslava. Blas de Lezo, la vaska, [59] estis sperta, ruza kaj persistema hispana Maramea komandanto, kies antaŭa kariero estis same aŭdaca kaj sensacia kiel iu mararmea oficiro de lia tago. Lezo, kiu perdis brakon, gambon kaj okulon en la servo de Hispanio, faris uzon de ĉiu avantaĝo, strategio kaj taktiko havebla al li.
Preparaj manovroj
Brita soldato de la 15-a Regimento de Futo 1740-aj jaroj de la Cloathing Libro de 1740
La ekspedicio estis tre malrapida forlasi Brition. Komence, malfavoraj ventoj prokrastis la veladon ĝis la plej multaj el la surbordaj provizaĵoj estis konsumitaj kaj kruta pliiĝo de malsano [61] okazis inter la ŝipskipoj. Tiam novaĵo de la velado de la francaj eskadroj kaj hispana eskadro kaŭzis plian prokraston dum la brita floto estis plifortikigita en respondo. [62] La ekspedicio suferis de laborfortmalabundoj en la mararmeo, kiu postulis redaktantajn du plenajn infanteriregimentojn, la 34-a kaj 36-a, plenigi skippostulojn Cathcart estis ordonita fare de la registaro transdoni 600 el siaj marsoldatoj por disponigi marsoldatojn por la viroj de milito. [63] Tiuj prokrastoj kostis la britajn tri monatojn da valora kampanjtempo. La 3,600 amerikanoj estis transportitaj al Jamajko de New York sur 40 transportojn eskortitajn fare de kelkaj britaj viroj de milito kaj multe pli baldaŭ alvenis la 3-an de decembro 1740. La amerikanoj estis origine sub la ordonrajto pri General Spotswood, Guberniestro de Virginio, kiu devis esti duaena komando sub Cathcart, aliflanke Spotswood mortis kaj estis anstataŭigita per Gooch kiel komandanto de la amerikanoj. Ili trovis sur sia alveno ke neniuj aranĝoj estis faritaj fare de la brita registaro por siaj provizaĵoj. [63] La manko de zorgaĵo kaj klimato tuj komencis preni paspagon sur la amerikanoj, dum la floto de Britio suferis de tifo, skorbuto kaj disenterio; [64] antaŭ januaro 1741 la tertrupoj jam suferis 500 mortajn, inkluzive de Lord Cathcart la ĉefkomandanto, kaj 1,500 malsanulojn. [63] Kun kaj Cathcart kaj Spotswood morta, ordonrajto pri la tertrupoj iris al Thomas Wentworth, kiu havis neniun antaŭan batalan komandosperton. En Jamajko, 300 afrikaj sklavoj, nomitaj "Macheteros", estis aldonitaj al la ekspedicio kiel laborbataliono. Kromaj prokrastoj antaŭ kaj post enŝipiĝado de Jamajko kostis pli altvaloran tempon, inkluzive de mallonga bataleto kun franca eskadro. Kaj la britoj kaj la hispanoj estis bone konsciaj tio kun komenco de la du-monata pluvsezono en majo, la tielnomita "malsaneta sezono", kiu daŭrus de majo ĝis novembro, [65] ankaŭ komenciĝus.
La hispanoj ricevis plifortikigojn sed jam estis suferantaj grave de malsanoj ankaŭ. Simila al la britoj, sed ne tiel interrompa al operacioj, ekzistis malkonkordo inter Lezo kaj Eslava. Aparte, Lezo preferis fortegan, plenan defendon de Boca Chica kanalo; La opozicio de Eslava kaŭzis sub-homekipadon de kelkaj el la antaŭaj defendoj, permesante al la britoj pli facilan komencan alteriĝon.
Atako sur Fort San Luis en Boca Chica
Sebastián de Eslava, Vicreĝo de Nova Granado de 18-ajarcenta pentraĵo
La brita ekspedicio alvenis de Kartageno la 4-an de marto kun neniu totala komandanto sed kun decidoj estantaj farita fare de militkoncilioj, kun generalo Wentworth komandanta la tertrupojn kaj Vernon la marfortoj. La mararmeo perdis tiel multajn maristojn antaŭ tiu tempo kiel rezulto de la epidemioj tiu unu'triono de la tertrupoj estis necesaj por plenigi la skipojn. [68] Kvankam la grandurbo de Kartageno estis alfrontita sur unu flanko per la oceano, la marbordo kaj surfo estis tre malglataj malhelpantaj ajnan provon aliri ĝin de maro. La alia alirkanalo, Boca Grande, estis tro malprofunda por permesi la trairejon de oceanaj ŝipoj. La kanalo de Boca Chica estis la nura profund-skiza trairejo en la havenon de Kartageno. Ĝi kuris inter du mallarĝaj duoninsuloj kaj estis defendita sur unu flanko proksime de la fortikaĵo de San Luis, Boca Chica Castle, kie kvar bastionoj havas proksimume 49 kanonojn, 3 morterojn kaj garnizonon de 300 soldatoj sub la ordonrajto pri la ĉefinĝeniero, Carlos Des Naŭ. Ekprospero streĉis de la insulo La Bomba ĝis la suda duoninsulo sur kiu estis Fort San Jose per 13 kanono kaj 150 soldatoj. Ankaŭ apogi la enirejon estis la 6 hispanaj linioŝipoj.
Post semajno da bombado, la britoj planis alteriĝi proksime de la pli malgranda alirkanalo, Boca Chica, kun 300 grenadistoj. La hispanaj defendantoj de du malgrandaj, proksimaj fortikaĵoj, San Iago kaj San Philip, estis movitaj for preter dividado de tri ŝipoj de la floto sub Chaloner Ogle kiu suferspertis proksimume 120 viktimojn kun la Shrewsbury sole perdas 100 mortigis kaj pafvunditaj same kiel prenado de grava difekto de kanonpafado de Fort San Luis. [70] La grenadistoj alteriĝis tiun vesperon kaj estis sekvitaj la 22-an de marto per la tutaĵo de la britaj tertrupoj: la du regulaj regimentoj kaj la ses regimentoj de marsoldatoj. [71] De la amerikaj tertrupoj nur 300 estis permesitaj marborde kiam la plej multaj el la amerikaj soldatoj de la kvar batalionoj estis disigitaj por servi sur la Ŝipoj de la Linio por anstataŭigi la perdojn de Vernon en maristoj kaj ne estis haveblaj por amfibiaj operacioj. [72] Ili estis sekvitaj en kelkaj tagoj fare de la artilerio. Post kiam la armeo faris tendaron, la amerikanoj kaj la jamajkanoj konstruis baterion en du semajnoj [73] kaj ĝiaj dudek 24 funtul pafiloj komencis lezi la fortikaĵon. Eskadro de kvin ŝipoj, konsistante el la Boyne , Prince Frederick , Hampton Court , Tilburo , kaj Suffolk , gvidita teren fare de komodoro Lestock, ankaŭ provis lezi la fortikaĵon en submetiĝon dum du tagoj sed havis la plej malbonan de ĝi, farante neniun impreson sur la fortikaĵo kaj havante multajn virojn mortigitaj kaj tri ŝipoj peze difektis kaj handikapitaj.
La brita artilerio en tereno, post tri tagoj da pafadnokto kaj tago, faris likon en la ĉeffortikaĵo [75] dum parto de la floto kunlaboris. Alia parto de la floto engaĝis la hispanajn ŝipojn, du el kiuj Lezo forĵetis kaj alian, la Galegion, li metis sur fajron. La du forĵetitaj hispanaj ŝipoj parte blokis la kanalon kaj la Galegio estis konkerita fare de la britoj antaŭ ol ĝi povis sinki. La brita atakita Fort San Luis de tero kaj maro la 5-an de aprilo La infanterio moviĝis kontraŭ la rompo; tamen, la hispanoj jam retiriĝis al fortikaĵoj en la interna haveno. Dum la sekva semajno, la alteriĝforto re-enŝipigis kaj eniris la havenon. La operacio kontraŭ Boca Chica kostis la britan armeon 120 mortigis kaj pafvundita, plie 250 mortis pro la malsanoj de flava febro kaj malario, kaj 600 malsanuloj estis hospitaligitaj.
Atako sur Fort San Lazaro
Monumento en Placo Kolumbo (Madrido) konstruis por festi hispanan Admiral Blas de Lezo (Admiralo Blas de Lezo).
La venonta militkoncilio decidis provi izoli Kartagenon de la terflanko per atako de Fort San Lazaro, nomita en kelkaj kontoj San Felipe de Barajas. Kun la kapto de San Luis kaj aliaj malproksimaj defensivaj verkoj, la floto pasis tra la Boca Chica kanalo en la lagunon kiu faris supren la haveno de Kartageno. La hispanoj retiris al koncentraĵo siajn fortojn en Fort San Lazaro kaj la grandurbo. Vernon stimulis Wentworth en senkonsidera, malbone planis atakon sur la fortikaĵo, malproksima forto de Kartageno, kiun Vernon rifuzis apogi kie la floto faras subaĉetantajn senkulpigojn pri la profundo de la haveno. La ŝipoj malbaris la strandon kun kanonpafado kaj Wentworth alteriĝis la 16-an de aprilo en Texar de Gracias.
Post kiam la britoj akiris la internan havenon kaj konkeris kelkajn malproksimajn fortikaĵojn, de Lezo fortigis la lastan ĉefan bastionon de Fort San Lazaro fosante tranĉeon ĉirkaŭ ĝi kaj malplenigante kampon je fajro ĉe la alproksimiĝo. Li devis teni la fortikaĵon kiam ĝi komandis la grandurbon [78] kaj, en britaj manoj, bombado devigus Kartagenon kapitulaci en mallonga tempo. Lezo defendis la tranĉeon kun proksimume 650 soldatoj kaj garizonis la fortikaĵon kun pliaj 300, konservante en mano rezervon de 200 marsoldatoj kaj maristoj. La britoj avancis de la strando kaj devis pasi mallarĝan intermonton. Tie ili renkontis hispanan trupon kiu nelonge pribatalis tiun trairejon antaŭ kolapsado de.
La marsoldatoj de Gooch, 43-a regimento de piedo de la Cloathing Libro de 1740
La nura brita inĝeniero kun la ekspedicio estis mortigita ĉe fortikaĵa San Luis; neniu povis konstrui baterion por rompi la murojn. La britoj decidis al ŝtormo la fortikaĵon rekte en surprizado , muroj nerompitaj, dum noktatako. La noktatako permesus la atakon de la norda flanko de la fortikaĵo alfrontante Kartagenon ĉar, en la mallumo, la pafiloj de Kartageno ne povus doni apogan fajron. La suda flanko havis la plej malsupraj kaj la plej multaj endanĝerigitaj muroj kaj la grenadistoj provus rapide blovegi kaj porti la parapetojn. Sed la atako komencita malfrue kaj la komenca antaŭeniĝo sur Lazaro estis farita proksime de tagiĝo ĉe 4 a.m. la 20-an de aprilo per senesperaĵo de 50 fajnaj viroj sekvita fare de 450 grenadistoj ordonitaj fare de kolonelo Wynyard. La ĉefparto estis 1,000 viroj de la 15-a kaj 24-a regimentoj ordonitaj fare de kolonelo Grant, tiam miksita firmao de la 34-a kaj 36-a regimentoj [80] kaj kelkaj senarmaj amerikanoj portantaj atakŝtupetarojn por la altaj muroj kaj lanpakoj de la fortikaĵo [81] por plenigi la tranĉeon. Finfine, ekzistis rezervo de 500 marsoldatoj sub kolonelo Wolfe.
La kolono estis gvidita fare de du hispanaj dizertintoj kiel gvidistoj kiuj misleis la britojn sur la suda malalta murita flanko. Wynyard estis kondukis al kruta aliro kaj, ĉar la grenadistoj grimpis la deklivo, ili estis ricevitaj kun mortiga vico musketfajro ĉe tridek kortojn de la hispanoj en la redutoj. La grenadistoj deplojiĝis en linion kaj avancis, malrapide interŝanĝante fajron. Sur la norda flanko, Grant iĝis frua kaj la senpilotaj soldatoj komercis fajron kun la hispanoj. La plej multaj el la amerikanoj faligis la ŝtupetarojn kiujn ili portis kaj prenis kovron. Tiuj ŝtupetaroj prezentitaj estis tro mallongaj je dek futoj. [83] Post horo, la sunrozo kaj ĉar la pafiloj de Kartageno malfermis fajron sur la britoj, viktimoj pliiĝis. Je la oka horo, kiam kolono de hispana infanterio venanta de la pordegoj de Kartageno minacis fortranĉi la britojn de iliaj ŝipoj, Wentworth ordigis retiriĝon. La atako malsukcesis, kun perdo de 600 viktimoj de forto de ĉirkaŭ 2,000. Malsano kaj malsano pliigis la viktimojn de la ekspedicio. Dum la periodo ĉirkaŭanta la atakon sur Fort San Lazaro, la tertrupoj de Wentworth estis reduktitaj de 6,500 efektive ĝis 3,200.
Brita admiralo Eduardo " Old Grog " Vernon.
La plano de Dono Blas de Lezo estis ke, donita la superforta forto kontraŭ li, li provus fari militantan retiron kaj prokraston la britoj sopiradas sufiĉe ĝis la komenco de la pluvsezono ĉe la fino de aprilo. La tropikaj mallongaj pluvegoj prokrastus kampanji por pliajn 2 monatojn. Plue, des pli longa la malamiko havis resti plejparte superplenaj sur ŝipoj sur maro kaj en la malferma en tereno, des pli verŝajnan ke nesufiĉa provizo, malkomforto kaj aparte malsano iĝus liaj aliancanoj kaj la mortigaj malamikoj de la britoj. De Lezo estis helpita per la malestimo kiun Vernon kaj Wentworth havis por unu la alian, kiu malhelpis ilian kunlaboron post la komenca alteriĝo.
Alia grava faktoro en la malvenko da la brita trupo estis la fakto ke la defensivaj fortikaĵoj de Kartageno estis riparitaj kaj plibonigitaj dum la pasinta jaro. Kvankam De Lezo estis premita al la limo, lia plano laborita kaj la hispanoj triumfis. La pluvoj venis kaj la britoj devis suriri siajn ŝipojn, kie proksimejo igis malsanon eĉ pli mortiga. Antaŭ la 25-an de April, Vernon kaj la konsilio decidis retiriĝi al Jamajko, kaj antaŭ mez-majo ili estis for. Antaŭ majo 7, nur 1,700 viroj de la tertrupoj estis taŭgaj por servo kaj ne pli ol 1,000 en stato al tero kontraŭ la malamiko; ene de monato de forlasado de Kartageno, pliaj 1,100 mortis. Brita forto estis reduktita al 1,400 kaj amerika al 1,300.
La ekspedicio kaj batalo daŭris 67 tagojn kaj finiĝis kie la brita floto retiriĝas en malvenko, kun 18,000 mortaj aŭ senkapabligis, plejparte de malsano. [88] La hispanoj ankaŭ suferis grave de malsano inkluzive de Blas de Lezo mem, kiu mortis kelkajn semajnojn post malsaniĝado de la pesto de neenterigitaj korpoj. [89] Krome totalo de 50 britaj ŝipoj estis perdita, malbone difektite, handikapitaj aŭ forlasita por manko de skipoj. Ekzistis dek naŭ ŝtatŝipoj difektita, kvar fregatoj kaj dudek sep transportoj perdis. [90] Pro la 3,600 amerikaj kolonianoj, kiuj volontis, logitaj per promesoj de tero [91] kaj montoj de oro, [92] la plej multaj mortis pro flava febro, disenterio, kaj rekta malsato. Nur 300 [93] revenis hejmen, inkluzive de Lawrence Washington, kiu renomis sian Virginian plantejon, Mount Vernon post Admiralo Vernon.
Angla medalo festanta la britan "venkon" kiu neniam estis. Vernon estas prezentita tenante komandbastonon kaj fingron indikantan la hispanan grandurbon, subtenitan per liaj ŝipoj. La medalo diras "admiralon Vernon gajnanta la urbon Carthagana". Naval Museum de Madrido.
Memorbrita medalo de la supozebla "venko". Ĝi montras Vernon rigardantan malsupren sur la hispana admiralo Blas de Lezo (Dono' Blass '). La medalo diras "La fierecon de Hispanio humiligita per anonco. Vernon". Naval Museum de Madrido.
Dum la frua stadio de la batalo, kiam la hispanaj trupoj retiriĝis de malsamaj defendpunktoj regrupiĝi en la pli granda fortikaĵo de San Lazaro, sentiĝante venko en liaj manoj Vernon ekspedis mesaĝiston, kapitanaj Leĝoj, al Britio por informi reĝon Georgo de la eniro de la britaj trupoj al la interna golfo la 17-an de majo La suvenirindustrio, en atendo de triumfo kiu neniam venis, okupate produktis memormedalojn por la okazo. Ili estis plejparte faritaj de butono-faristoj, kiuj kopiis kelkajn bazajn dezajnojn kaj estas ĝenerale de tre malriĉa kvalito. La plej grandaj kolektoj de tiuj medaloj povas esti trovitaj en la UK kaj Usono. Memorporcelano ankaŭ estis produktita sed ĝia supervivo estis pli malofta. En unu el la medaloj admiralo Vernon estis montrita rigardante malsupren sur la "venkita" hispana admiralo Dono Blas de Lezo kiu ekaperis surgenuiĝante malsupren. Nuntempa kanto estis komponita fare de maristo de la Shrewsbury kiu trofrue festis la venkon:
VERNON'S GLORY;=OR, THE SPANIARDS DEFEAT (VERNON'S GLORO; AŬ, LA SPANIARDS MALVENKO).
Estante raporto pri la preno de Carthagena de Vicadmiralo " ... kaj la urbkapitulaco [Red]
Al admiralo Vernon, la plago de Hispanio ".
La ĉefkialoj de la brita malvenko estis la fiasko de la britoj por trovi unuiĝintan gvidadon post la ĉefkomandanto, General Charles Cathcart, mortis pro disenterio survoje; la loĝistika malkapablo akiri sieĝartilerion kaj municion proksiman al Kartageno; la malhelpoj faritaj fare de Vernon kiu malhelpis implikiĝon de liaj linioŝipoj por apogi la infanteriofortojn; kaj la efikaj hispanaj manovroj aranĝitaj fare de la vicreĝo Sebastián de Eslava, admiralo Blas de Lezo kaj Kolonelo Carlos Suivillars.
Post la malvenko, admiralo Vernon sendis leteron al Blas de Lezo: "Ni decidis retiriĝi, sed ni revenos al Kartageno post kiam ni prenas plifortikigojn en Jamajko", al kiu Blas de Lezo ironie respondis: "Por veni al Kartageno, la angla King devas konstrui pli bonan kaj pli grandan floton, ĉar via nun estas nur taŭga transporti karbon de Irlando ĝis Londono".
Georgo la 2-a, 18-ajarcenta pentraĵo
Filipo la 5-a, 18-ajarcenta pentraĵo
Sekvi la novaĵojn de la katastrofo la registaron de Robert Walpole baldaŭ kolapsigis. [96] Hispanio retenis kontrolon de siaj plej strategie gravaj kolonioj, inkluzive de la decide decida haveno en la Karibio kiu helpis certigi la defendon de la Hispana Ĉefkonduktilo kaj sian trans-atlantikan komercon kun Hispanio.
La malvenko de News of Britain atingis Eŭropon ĉe la fino de junio 1741 kaj havis enormaj sekvojn. Ĝi kaŭzis Georgo la 2-a, kiu funkciis kiel mediaciisto inter Frederick la Famulo de Prusio kaj Maria Tereza apoganta Aŭstrion super prusa forkapto de Silezio en decembro 1740, por elpreni la garantiojn de Britio de armita subteno por la Pragmata sankcio. Tio instigis Francio'n kaj Hispanion, la Kentukio-aliancanojn, rivelis ankaŭ esti aliancita kun Prusio, moviĝi armee kontraŭ nun izolita Aŭstrio. [97] Pli granda kaj pli larĝa milito, la Milito de la Aŭstra Sinsekvo, nun komenciĝis.
La impresaj perdoj suferspertitaj fare de la britoj endanĝerigis ĉiujn postajn agojn de Vernon kaj Wentworth en la Karibio kaj la plej granda parto finiĝis en amara fiasko [98] malgraŭ plifortikigoj de 1,000 soldatoj de Jamajko kaj 3,000 regula infanterio de Britio. [99] Vernon kaj Wentworth estis ambaŭ memoris al Britio en septembro 1742, kie Chaloner Ogle prenas ordonrajton pri tre malsaneta floto kiu havis malpli ol duonajn siajn maristojn konvenas por imposto. [100] Antaŭ la tempo la kariba kampanjo finiĝis en majo 1742 naŭdek procentoj de la armeo mortis pro batalo kaj malsano. [101] Pluraj aliaj britaj atakoj okazis en la Karibio kun nur malmulte da sekvo sur la geopolitika situacio en Atlantiko. La malfortigitaj britaj trupoj gviditaj fare de Charles Knowles faris atakojn sur la venezuela marbordo, atakante La Guairan en februaro 1743 kaj Puerto Cabellon en aprilo, kvankam nek operacio estis precipe sukcesa.
La malsukceso preni Kartagenon kaŭzis kio estis maldekstre de la ŝipartrupoj asignitaj al Vernon por resti en la Karibio pli longa. Tio rezultigis la malfortigitan mediteranean eskadron estantan nekapabla malhelpi la hispanojn de dufoje konvojaj soldatoj nombrantaj 25,000 al Italio en novembro kaj decembron 1741. [103] Ĝi ne estis ĝis komodoro Richard Lestock, komandanto de unu el la sekcioj de Vernon en Kartageno, revenis al Eŭropo kun ŝipoj de la kariba floto, tiu Britio plifortikigis sian ĉeeston en Mediteranea Maro.
Historiisto Reed Browning priskribas la britan Kartagenekspedicion kiel "stulte katastrofan" kaj citas Horace Walpole, kies patro estis la amara malamiko de Vernon, skribo en 1744: "Ni jam perdis sep milionojn da mono kaj tridek milviroj en la hispana milito kaj la tuta frukto de ĉiu tiu sango kaj trezoro estas la gloro de havado de la kapo de admiralo Vernon sur bierdomsignoj."
Malgraŭ lia malvenko la surskribo pri la marmormonumento de Vernon en Abatejo Westminster kreditas lin por venko en Kartageno en konscie elipsa stilo: "Li subigis Chagre, kaj ĉe Carthagena konkeris tiom kiom ŝipartrupoj povis porti venkon" kiu verŝajne ankaŭ reflektas ironie lian konflikton kun Wentworth.
Skota homo-/piratmetalbando Alestorm, havas kanton rajtigitan '1741 (La Batalo de Kartageno)' sur ilia 2014-albuma 'Sunset sur la tiu de Ora epoko, kiu kronikas la batalon.
^ Beatson, Robert . Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol III, Appendix pp.25-27. Browning, Reed. The War of the Austrian Succession St. Martin's Press, New York, (1993), p. 60, Browning gives a total overall strength as perhaps 30.000 men.
^ A remarkable piece of Spanish intelligence on this expedition is found almost a year prior to the arrival of this fleet. The Governor of Spanish Florida learned from English colonists taken prisoner in the recapture of Fort Mose during the siege of St. Augustine that " they have learned of the preparation in Anglio, of a considerable expedition against Havanna, consisting of 30 ships of the line, and of a alteriĝotrupo of 10.000 men. I am sending this dispatch to give you this information as possibly of great importance to the service of the King. " Letter from Governor Montiano, 6-a de julio 1740, Collections of the Georgia Historical Society. (Vol. VII. - Parto I) Publikigite fare de Georgia Historical Society, Savannah, Ga. Por profunda analizo de la inteligenteco kaj spionoj uzis de ambaŭ flankse:Ibañez, I.R. Mobilizante Resursojn por milito: la spionsistemoj dum la War of Jenkin's Ear (Milito de la Orelo de Jenkin), Londono, 2008.
^ Beatson, Hart, Duncan, Lord Mahon, Hume & other historians give a total of 12.000 terarmeo beginning the expedition. Including 3.600 American colonial marines - Colonel William Gooch's 43-a Regiment, commanded by the Lieutenant Governor of Virginia. Considered the origin of the United States Marine Corps .
^ Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol III, Appendix pp.25-26 gives Royal Navy crews total of 15.398 - he does not give crew totals for the 135 transports and supply ships which likely numbered 3000 to 5000, Reed Browning's estimate of 30.000 for the total force would leave a balance of some 2600 for transport crews. Hume, Davido. The History of England , Londono, 1825, pp.108-113, " The conjoined squadrons consisted of nine and twenty ships of the line ... La nombro da maristoj sumiĝis al 15,000: tiu de tertrupoj ... 12,000. " Samuelo, Arthur Michael. La Mancroft Eseoj, Usono, 1923, pp.236-242,' admiralo Vernon, " ... nun plifortikigite fare de dudek kvin ŝtatŝipoj kaj 9,000 soldatoj ... .
^ Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol III, Appendix pp.25-26. List of ships of the line under Vernon is 8 of 80 guns, 5 of 70 guns, 14 of 60 guns, 2 of 50 guns and 22 frigates. Hart, as well, gives 22. p.l40.
^ Smollett, Tobias George and Hume, Davido. Historio de Anglio , Vol. II, Londono, 1848, p.391, Ogle's fleet being sent to Vernon for the expedition against Kartageno is stated to be " one hundred and seventy sail " when added to Vernon's squadron something very close to 186 ships is achieved and includes the supply ships and transports not mentioned elsewhere. The author, Smollett, of course, was with this expedition as surgeon and therefore an eyewitness.
^ Hart, Francis Russel. Admirals of the Caribbean , Boston, 1922, p.146. Reed Browning estimates 3.000, p.60.
^ This number is possibly underestimated in sources as the 6 Spanish ships of the line havendaĵo had crews similar to those British ships of that size had, i.e. 400-600 each, so that the total of 4.000 for garrison of Kartageno was mostly sailors.
^ Hart, Francis Russel. Admirals of the Caribbean , Boston, 1922, p.146. Hart gives 300 militia.
^ Geggus David. Medical History , 1979, 23:38-58. , Flava febro in the 1790-aj jaroj : The British Army in occupied sankt Domingue , p. 50," ... de la 12,000 britoj kaj amerikanoj kiuj sieĝis Kartageno en 1741 sepdek procentoj pereis, inkluzive de sepdek sep procento de la britoj. " tial: 8,400 de flava febro sole, pli ol 6,000 britaj soldatoj ĉe la sieĝo. Simile, Harbon, John D. Trafalgar kaj la hispana Navy , Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3, p.108, " ... flava febro ... mortigis eble 9,000 maristojn kaj soldatojn en la britaj trupoj. " . Cervo, Francis Russel. Admirals of the Caribbean (Admiraloj de la Karibio), Boston, 1922, p.151. " Tiel bonege estis la perdoj al la soldatoj tra malsano kaj batalo kiuj ne super unu'triono de la tertrupoj ŝajnas esti reveninta kun la floto al Jamajko. " Tio indikus konsiderinde pli ol 8,000 mortajn. Simile, Coxe, Vilhelmo. Memuaroj de la reĝoj de Hispanio de la Burbono, Volume 3, Londono 1815, p.24-ŝtatoj per ke Havano estas atakita " ... 3,000 viroj, la malinstigita kaj elĉerpita resto de la soldatoj kiuj estis repelitaj en Kartageno ... . Coxe ankaŭ donas la totalan perdon de la ekspedicio dum la kampanjo ĉar 20,000 vivoj perdis. Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol I. p. 111, Beatson donas la forton de la armeo kiel malsupren al 3,000 en Jamajko.
^ Duncan, Francisko. History of the Royal Regiment of Artillery , Londono, 1879, Vol. 1, p.123, " ... so reduced was this force in two years by disaster and disease, that not a tenth part returned to Anglio, ... " tiel finiĝis en honto, seniluziiĝo, kaj perdo, la plej grava, plej multekosta, kaj plej bone kunordigita ekspedicio ke Britio iam estis engaĝita pri " ... ". Tiel ankaŭ, Fortescue, J.W. Historio de la brita armeo, MacMillan, Londono, 1899, Vol. II, p.76. " De la regimentoj kiuj velis de Skt. Heleno estas sub Cathcart en la tuta fiereco kaj fido de forto, naŭ en ĉiu dek pereis. ".
^ . " ... departing May 20-a, five ships were burnt due to a lack of crew. Another sank on its way to Jamajko " El desastre del ataque británico a Cartagena de Indias. Revista de Historia Naval .
^ The Hispanic American Historical Review , Volume 2, Baltimore, 1922, p. 64, gives: " ... 18 of the largest ... repairing considerable damage. " .
^ Marley, Davido. Militoj of the Amerikoj : Chronology of Armed Conflict in the Nova Mondo , 1492 to the Present , Abc-clio (1998). ISBN 0-87436-837-5 , p.259, gives 600 dead.
^ Coxe, Vilhelmo. Memoirs of the kings of Hispanio, of the Burbono , Volume 3, Londono 1815. Coxe also gives the overall loss of the expedition during the campaign as 20.000 lives lost, Reed Browning considers this " not implausible. " p. 382.
^ Tindal, N. The continuation of Mr. Rapin's Historio de Anglio , Vol. VII, Londono, Mdcclix, p. 511, " The epidemical sickness by tiu tempo had carried off not only the greatest part of the troops, but had made havock amongst the crews that had sailed from Anglio, ... ". Ankaŭ, Harbron, John D. Trafalgar kaj la hispana mararmeo, Conway Maritime Press, 1998, ISBN 0-87021-695-3, p. 108," ... flava febro ... mortigis eble 9,000 maristojn kaj soldatojn en la britaj trupoj " .
^ Browning, Reed. The War of the Austrian Succession , New York, 1993 ISBN 0-312-12561-5 , p.21.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for War : The Intelligence Systems during the War of Jenkin's Ear , Londono, 2008, p. 16.
^ Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The Navy in the War of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol 1, p. 2.
^ Harbron, John D. Trafalgar and the Spanish navy' , Conway Maritime Press , 1998 , ISBN 0-87021-695-3 , p.3.
^ Rodger N.A.M. The Command of the Ocean, (La Komando de la Oceano,) 2004, p. 238-a Ankaŭ: Harbron, John D. Trafalgar kaj la hispana Navy, Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3, pp.236-237. "War of Jenkins Ear". GlobalSecurity.org. Archived from the original on 13 September 2007. Retrieved 2007-09-24. .
^ Pearce, Eduardo. The Great Man : Sir Robert Walpole , Londono, 2007, ISBN 978-1-84413-405-2 , p.402-403. Also, Fortescue, A History , p. 57.
^ Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Appendix p. 17, 3 70 guns, 2 60 guns, 1 50 guns.
^ Browning, Reed. The War of the Austrian Succession , New York, 1993 ISBN 0-312-12561-5 , p. 22, " They (the British) had over 120 ships of the line in their fleet, while Francio, had but 50 and Hispanio, 40. In Mitch Williamson's article, British Naval Supremacy : Some Factors Newly Considered 2002, he states the Royal Navy's War Establishment Manpower at the end of the War of the Austrian Succession in 1748 is 44.861 - so Vernon's total of over 15.000 sailors represents at least 25% of Royal Navy manpower.
^ Harbron, John D. Trafalgar and the Spanish navy , Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3 , pp.15-17. Havano built nearly 50% more Ŝipoj of the Line than any other Spanish dockyard during the 18-a jarcento.
^ Rodger, N.A.M. , The Command of the Ocean , ISBN 0-393-06050-0 New York, 2005, page 237. " ... his (Vernon's) troekspluatado of the army, his unscrupulous skill at claiming credit for every success and blaming the soldiers for every failure, eventually destroyed any possibility of harmonious combined operations. " .
^ Rodger N.A.M. The Command of the Ocean, 2004, pp. 237-238, " The government was unable to resist publiko clamor for a major expedition to the Karibio,. ". Also: Harbron, John D. Trafalgar kaj la hispana Navy , Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3, p. 237.
^ Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The navy in the war of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol. 1, p. 12.
^ Pares, Rikardo. War and Trade in Karibio , Routledge, 1963, ISBN 0-7146-1943-4 , p.85. Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The navy in the war of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol. 1, p. 12.
^ Le Fevre, Petro; Harding, Rikardo, ed. Precursors of Nelson : British admirals of the eighteenth century , Stackpole Books, 2000, ISBN 0-8117-2901-X pp.163-164.
^ Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo : Memoir and Vindication , Londono, Mcmvii, p. 124, " Destroy their settlements in America, and Hispanio, falls. My opinion is that a strong squadron be sent to Karibio, to distress the enemy in their very vitals, to destroy their mines, to seize their treasures, to take their ships, to ruin their settlements. Lasu ilin esti atakita en tiel multaj lokoj kiel eble en la sama tempo ... Se post kiam Porto-Bello kaj Kartageno estis prenitaj, tiam ĉio estos perdita al ili. " Vernon ĉe la Admiralecrenkontiĝo.
^ Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The navy in the war of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol 1, p. 101.
^ Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo : Memoir and Vindication , Londono, Mcmvii, pp.143-144.
^ Rodger, N. A. M. . The Command of the Ocean (La Komando de la Oceano), 2004, p. 236.
^ Pares, Rikardo. War and Trade in Karibio , Routledge, 1963, ISBN 0-7146-1943-4 , pp. 66, 68, 92-93. Also, Le Fevre, Petro; Harding, Rikardo, ed. Antaŭuloj de Nelson: britaj admiraloj de la dekoka jarcento, Stackpole Books, 2000, ISBN 0-8117-2901-X p. 168, " ... prenanta kaj tenante kelkajn el ŝiaj (la gravaj kolonioj de Hispanio). " . Simile, Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The navy in the war of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol. 1, p. 16.
^ Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo : Memoir and Vindication , Londono, Mcmvii, p. 140, " In that way there would have been secured for Britio, the whole trade with the coast of Chili (sic) and Peruo, and with the western coast of Meksiko, thus crippling the power of Hispanio, ... ".
^ Rodger, N. A. M. . The Command of the Ocean (La Komando de la Oceano), 2004, p. 233.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for war: the intelligence systems during the War of Jenkin's Ear, Londono, 2008, p.156.
^ Dull, Jonathan R. The Age of the Ship of the Line : The British and French Mararmeo , 1650-1815 , University of Nebraska Press, 2009, ISBN 978-0-8032-1930-4 , p. 46. Also, Ibañez, I.R. Mobilizante Resursojn por milito: la spionsistemoj dum la War of Jenkin's Ear (Milito de la Orelo de Jenkin), University College London, 2008, p.180.
^ Harbron, John D. Trafalgar and the Spanish navy , Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3 , pp.13-14.
^ Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, from 1727 to 1783, Londono, 1804, Vol III, Appendix pp.24-25.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for war : the intelligence systems during the War of Jenkin's Ear , Londono, 2008, pp.185-186.
^ Robert Beatson, Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Appendix pp.25-26. List of ships of the line under Vernon is 8 of 80 guns, 5 of 70 guns, 14 of 60 guns, 2 of 50 guns and 22 frigates and other warships. Additionally, the list gives a detail breakdown of the 12.000 troops: the 15-a and 24-a regiments of foot, 2.000; 6.000 marines; 2.500 American and some others. Ŝipo de la Line skipoj nombras 11,000+, neniuj nombroj ricevas por la fregato kaj transportskipoj sur tiu paĝo. Sur la sekva paĝo listo de fregatoj kaj iliaj skipoj ricevas por la Kartagenekspedicio kiu korespondas al tiu de la flotlisto de Vernon kun kelkaj negravaj varioj. La totalo por Royal Navy-maristoj tiam (almenaŭ kiel paperforto, plenaj komplementoj) estas: 15,398. Tiu totalo ne inkludas la 12,000 soldatojn, nek iujn ajn civilajn maristojn, nek la skipojn por la pli ol 120 transportoj.
^ Hume, Davido. The History of England , Londono, 1825, p.109, " ... with an equal number of frigates, fire ships, and bomb ketches ... ". Se komparite kun preskaŭ nuntempa amfibia ekspedicio priskribita en James Pritchard, Anatomy of a Naval Disaster : The 1746 French Expedition to North America. Montreal and Kingston , University Press de McGill-reĝino, 1995 ISBN 978-0-7735-1325-9 kiel: 10 Ŝipoj de la Linio, 45 truptransportoj kaj proksimume 10,000 maristoj kaj soldatoj povas esti vidite ke la floto de Vernon havas preskaŭ tri fojojn pli multaj Ŝipoj de la Linio kaj preskaŭ tri fojojn la soldatojn kaj maristojn kaj ke de analogeco la floto de Vernon havus proksimume tri fojojn la totalajn ŝipojn aŭ pli, t.e. almenaŭ 165 ŝipojn.
^ Smollett, Tobias George and Hume, Davido. Historio de Anglio , Vol. II, Londono, 1848, p.392.
^ Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series , The navy in the war of 1739-48 , Cambridge University Press, 1920, vol 1, p.101, " ... regiments miscalled marines ... not the marine contingents of warships therefore.
^ Hart, Francis Russel. Admirals of the Caribbean , Boston, 1922, p.139. Similarly, Clark, Walter. The State Records of North Carolina , Vol. XI, pp. 42-45, Clark states in a note that the number of companies which actually sailed was 36 containing 3.600 men. Ankaŭ, Marshall, P.J. kaj Malkulmino, A.M. La Oksfordan historion de la Brita Imperio: La dekokan jarcenton, Oksfordon, 2001, ISBN 0-19-924677-7, p.119 donas 3,600 kaj p.302. donas 3,500.
^ Hart, Francis Russel. Admirals of the Caribbean , Boston, 1922, p.146, Hart gives 4.000. Reed Browning estimates 3.000, p.60.
^ Harbron, John D. Trafalgar and the Spanish navy , Conway Maritime Press, 1998, ISBN 0-87021-695-3 , p.108, 112.
^ Rodger N.A.M. The Command of the Ocean , 2004, p. 238. Also: Harbron, John D. Trafalgar and the Spanish navy , Conway Maritime Press, 2004, ISBN 0-87021-695-3 , pp.108 - 113.
^ Fortescue, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p.62, " The fleet was very sickly ... ". Monteto, J.R., red. The Oksfordo illustrated history of the Royal Navy , Oksfordo, ISBN 0-19-860527-7, 1995, p.140, Baugh, D.A. Health , Victuals , Discipline and Morale , " La plej malbona maramea tif epidemio de la jarcento okazis inter aŭgusto 1739 kaj oktobron 1740 ... 25,000 malsaniĝis kaj estis senditaj al hospitalŝipoj, malsanulejo kaj hospitaloj; pro tiuj, 2750 mortis kaj 1976 dizertis. " Tio reprezentas pli ol 50% de la maristoj dungitaj fare de la Mararmeo en tiu tempo, vidas p.135. Similarly, Rodger, The Command of the Ocean (La Komando de la Oceano), p. 308, " grava epidemio (de tifo) dum la malmolaj vintroj de 1739-41 ruinigis la mobilizadon de la mararmeo, kun viroj iĝas malsanaj pli rapidaj ol ili povus esti rekrutitaj. " Tifo estis ĝenerale malvarmvetera malsano.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for war : the intelligence systems during the War of Jenkin's Ear , Londono, 2008, p.166. Ibañez, I.R. Mobilizante Resursojn por milito: la spionsistemoj dum la War of Jenkin's Ear (Milito de la Orelo de Jenkin), Londono, 2008, p.166, rakontas raportojn ke oktobron 1000 maristoj kaj 400 soldatoj estis malsanaj.
^ a b c Fortescue, J.W. A History of the British Army (Historio de la brita armeo), Londono, 1899, Vol. II, p. 61-62.Citu eraron: malsanulo<ref>etikedo; nomu "Fortescue. 2C_J. W. _1899.2C_p. _61" difinis multoblajn tempojn kun malsama enhavo (vidu la helppaĝon).
^ Hudson, Geoffrey L., ed. British military and naval medicine , 1600-1830 , Chap. 7, Krimmin, Patriaca K., British Naval Health , 1700-1800 , Improvement over time ? , Amsterdam-New York, 2007, ISBN 978-90-420-2272-0 , p. 184, the Sick and Hurt Board recorded nearly 10.000 men sick ashore in Anglio, alone in 1740.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for war : the intelligence systems during the War of Jenkin's Ear , University College London, 2008, p.180," ... Vernon told Cathcart that it was crucial to avoid the sickly season, which lasted from May to November. "
^ Rodger, N.A.M. The Command of the Ocean , ISBN 0-393-06050-0 New York, 2005, page 160-61; Fortescue, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p. 68-a Monteto, J.R., red. The Oksfordo illustrated history of the Royal Navy , Oksfordo, ISBN 0-19-860527-7, 1995, p.140, Baugh, D.A. Health , Victuals , Discipline and Morale , p. 141.
^ Anon. . Soldados Cifereca, 2008, Dono Blas de Lezo y Olavarrieta un Ejemplo Del Espíritu Militar Español gives details of conflict between Lezo and Eslava.
^ Dull, Jonathan R. The Age of the Ship of the Line : The British and French Mararmeo , 1650-1815 , University of Nebraska Press, 2009, ISBN 978-0-8032-1930-4 , p.46, " ... more than a third of them were needed to fill out the crews ... . Ankaŭ, Le Fevre, Petro; Harding, Rikardo, red. Antaŭuloj de Nelson: britaj admiraloj de la dekoka jarcento, Stackpole Books, 2000, ISBN 0-8117-2901-X p. 169.
^ Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo : Memoir and Vindication , Londono, Mcmvii, p.153.
^ Smollett, Tobias and Roscoe, Thomas . The miscellaneous works of Tobias Smollett , Londono, 1844. Contains Smollett's long version of Expedition to Carthagena , p. 606.
^ Ford, Douglas. Admiral Vernon and the navy : memoir and vindication " , Londono , 1907 , p.154. Also , The London Gazette , Number 8015 , May 1741 , p.1 ," ... the two Regiments of Harrison and Wentworth , and the six Regiments Marines landed without opposition. " .
^ Offen Lee, Gooch's American Regiment , 1740-1742 , America's First Marines , Fortis Press, ISBN 978-0-9777884-1-5 , pp. 37-38.
^ Offen Lee, Gooch's American Regiment , 1740-1742 , America's First Marines , Fortis Press, ISBN 978-0-9777884-1-5 , p. 31.
^ Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol. II, pp.93-94. Also, Clowes, W. Laird. The Royal Navy , a history from the earliest times to present , Londono, 1898, Vol. III, p.71-72. Smollett: Diferencaj verkoj, p. 606.
^ Smollett: Miscellaneous works , p. 606.
^ Fortescue, J. W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p.66.
^ Fortesque, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p. 66-68. Beatson, Roberto. , Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol. mi, p.101.
^ Ibañez, I.R. Mobilizing Resources for war : the intelligence systems during the War of Jenkin's Ear , University College London, 2008, p.179.
^ Fortesque, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p. 67. Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, , from 1727 to 1783 , Londono, 1804, Vol. mi, p. 102.
^ Similar to a sablosako but filled with wool 5 feet high 15 inches in diameter. Duane, Vilhelmo. Military Dictionary : Or , Explanation of the Several Systems of Discipline , Filadelfio, 1810, p. 639.
^ The father of James Wolfe of Kebekio, fame.
^ Fortescue, J. W. A History of the British Army , MacMillan, Londono, 1899, Vol. II, p.70.
^ Knowles, Karlo. An Account of the expedition to Carthagena , Londono, 1743, p.45. Similarly, The Gentleman's Magazine , Vol. 11, 1741, p. 331. Also, Fortesque, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p. 72.
^ Samuelo, Arthur Michael. The Mancroft Essays , Usono, 1923, pp.236-242,' Admiral Vernon," ... now reinforced by twenty-five ships of the line and 9.000 soldiers ... of the six thousand that had been landed more than half were either dead or dying. Sinjoro Mahon. History of England from the Peace of Utrecht to the Peace of Versailles (Historio de Anglio de la Paco de Utrecht ĝis la Paco de Versailles), Vol. III, Boston, 1853, p.64," ... li trovis, en malpli ol du tagoj, lia reala forto (emfazo aldonis) malkreskas de 6600 ĝis 3200 virojn. " Simile, Tindal, The continuation of Mr. Rapin's Historio de Anglio V.7, p.509, " ... ili estis reduktitaj de 6,645 ĝis 3,200, de kiu 1200 estis amerikanoj, kaj netaŭga por servo. " .
^ Smollett, Tobias George and Hume, Davido. Historio de Anglio, Vol. II, Londono, 1848, p.394, " ... each proved more eager for the disgrace of his rival than zealous for the honour of the nation. " . Ankaŭ, Rodger, N. A. M. . The Command of the Ocean (La Komando de la Oceano), ISBN 0-393-06050-0 New York, 2005, paĝo 237-a" ... lia troekspluatado de la armeo, lia senskrupula kapablo ĉe postulado de kredito por ĉiu sukceso kaj riproĉado de la soldatoj ĉiu fiasko, poste detruis ajnan eblecon de harmoniaj kombinitaj operacioj. " Simile, Fortescue, J. W. A History of the British Army (Historio de la brita armeo), Londono, 1899, Vol. II, p. 79, " Tamen ĝi estis Vernon kiu respondecis plejparte pri la mortiga frikcio inter la armeo kaj la mararmeo. ".
^ Fortescue, J. W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, pp. 73-74. Similarly, Hart, Francis Russel. Admirals of the Caribbean (Admiraloj de la Karibio), Boston, 1922, p.151. " Tiel bonege estis la perdoj al la soldatoj tra malsano kaj batalo kiuj ne super unu'triono de la tertrupoj ŝajnas esti reveninta kun la floto al Jamajko. ".
^ Fortescue, J. W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, pp. 72-79, gives a detailed account of the rapid and devastating withering away of the terarmeo to disease.
^ Pares, Rikardo. War and Trade in Karibio , Routledge, 1963 ISBN 0-7146-1943-4 , pp.92-93. Offen Lee, Gooch's American Regiment , 1740-1742 , America's First Marines , Fortis Press, ISBN 978-0-9777884-1-5 , pp. 3, 63-64.
^ Conway, Stephens. War , state , and society in mid-eighteenth-century Britio, and Irlando , Oksfordo, 2006, ISBN 0-19-925375-7 , p.230.
^ Fortescue, J. W. A History of the British Army , MacMillan, Londono, 1899, Vol. II, p.76. Also, Marshall, P.J. and Low, A.M. La Oksforda historio de la Brita Imperio: La dekokan jarcenton, Oksfordo, 2001, ISBN 0-19-924677-7, p. 278, donas perdon kiel kvar-kvinone.
^ Navy Records Society (Britio,) Publications of the Navy Records Society Vol. XXXIII , Naval Kantoj and Ballards, 1907, pp.181-184, a must read, absolutely hilarious in context, it also has specific details about the fleets that correspond to other sources such as " Thirty ships of the line ... ", " Dono Blas with six ships ... ".
^ Membrillo Becerra, Francisco Javier (2011). La Batalla de Cartagena de Indias. pp. 267-275. ISBN 978-84-615-3894-2.
^ For a good account of the mood of Londono and Vernon's enmity to Walpole see: Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo : Memoir and Vindication Londono, Mcmvii, pp.141-145, " The debate in Parliament was one the most exciting and memorable ever heard ... the climax lay in Walpole's alleged misconduct in relation to the war, and that, in turn, practically meant his failure to give proper support to Admiral Vernon ... . Sed la venko de Walpole estis de la speco kiu aŭguras finfinan malvenkon. "; p. 147, " En januaro 1742, Pulteney denove arigis siajn fortojn, kaj moviĝis por la nomumo de komisiono por ekzameni artikolojn kapabla je havigado de indico kiel al la konduto de la milito kun Hispanio. " Walpole prirezignus la unuan semajnon da februaro 1742.
^ Browning, Reed. The War of the Austrian Succession , New York, 1993 ISBN 0-312-12561-5 , pp.58-66," " now America must be fought for in Eŭropo " , Britain's Lord Hardwicke. If Britio, could not prevail where it could muster all its maritime advantages, what fatality might await it when it engaged-as now it must-under severe disadvantages? ".
^ Dull, Jonathan R. The Age of the Ship of the Line : The British and French Mararmeo , 1650-1815 , University of Nebraska Press, 2009, ISBN 978-0-8032-1930-4 , p. 47. Conway, Stephens. War , state , and society in mid-eighteenth-century Britio, and Irlando , Oksfordo, 2006, ISBN 0-19-925375-7 , p.14, " ... argumentoj inter la marameaj kaj armeaj komandantoj igis efikan kunlaboron malebla. " . Malkonkordo estis tia ke Gubernatoro. Trelawny de Jamajko kaj Sir Chaloner Ogle tiris glavojn sur unu la alian ĉe konsilio. Fortesque, J.W. A History of the British Army (Historio de la brita armeo), Londono, 1899, Vol. II, p. 76.
^ Fortescue, J.W. A History of the British Army , Londono, 1899, Vol. II, p.75, Royal Scots, the 6-a, the 27-a foot.
^ Hill, J.R., ed. The Oksfordo illustrated history of the Royal Navy , Oksfordo, ISBN 0-19-860527-7 , 1995, p.140, Baugh, D.A. Health , Victuals , Discipline and Morale p.141, " In early 1742, only 3.000 of 6.600 on Sir Chanon Ogle's large West India squadron were fit for duty. ".
^ Duncan, Francisko. History of the Royal Regiment of Artillery , Londono, 1879, Vol. 1, p.123, " ... so reduced was this force in two years by disaster and disease, that not a tenth part returned to Anglio, ... " tiel finiĝis en honto, seniluziiĝo, kaj perdo, la plej grava, plej multekosta, kaj plej bone kunordigita ekspedicio ke Britio iam estis engaĝita pri " ... ". Tiel ankaŭ, Fortescue, J.W. Historio de la brita armeo, Londono, 1899, Vol. II, p.76. " De la regimentoj kiuj velis de Skt. Heleno estas sub Cathcart en la tuta fiereco kaj fido de forto, naŭ en ĉiu dek pereis. ". Coxe, Vilhelmo. Memuaroj de la reĝoj de Hispanio de la Burbono, Volume 3, Londono 1815. Coxe ankaŭ donas la totalan perdon de la ekspedicio dum la kampanjo ĉar 20,000 vivoj perdis, Reed Browning konsideras tion " ne neverŝajna. " p. 382.
^ Rodger p.238.
^ Conway, Stephens. War , state , and society in mid-eighteenth-century Britio, and Irlando , Oksfordo, 2006, ISBN 0-19-925375-7 , p.16.
^ Browning, Reed The War of the Austrian Succession , New York, 1993 ISBN 0-312-12561-5 , pp.80-81.
Beatson, Roberto. Naval and Military Memoirs of Britio, from 1727 to 1783, Vol. mi; Vol. III, Appendix, Londono, 1804.
Manĝaĵkoloro, Reed. La gazetaro de The War of the Austrian Succession (La Milito de la Aŭstra Sinsekvo) Sanmartin, New York, (1993): ISBN 0-312-12561-5.
Conway, Stephens. War, state, and society in mid-eighteenth-century Britio, and Irlando, Oksfordo, 2006 ISBN 0-19-925375-7.
Clark, Walter, red. The State Records of North Carolina (La Ŝtatarkivoj de Norda Karolino), Winston kaj Goldsboro, Vol. Ksi, 1895-1907.
Coxe, Vilhelmo. Memuaroj de la reĝoj de Hispanio de la Burbono, Volume 3, Londono 1815.
Obtuza, Jonathan R. La Aĝo de la Ŝipo de la linio: La brita kaj franca Mararmeo, 1650-1815, Universitato de Nebraska Press, 2009, ISBN 978-0-8032-1930-4.
Duncan, Francisko. History of the Royal Regiment of Artillery (Historio de la Reĝa Regimento de Artilerio), Londono, 1879, Vol. 1.
Ford, Douglas. Admiral Vernon and la Mararmeo: Memoir and Vindication, Londono, MCMVII.
Fortescue, J. W. A History of the British Army (Historio de la brita armeo), Londono, 1899, Vol. II.
Geggus, Davido. Anamnezo, 1979, 23:38-58. , Flava febro in the 1790-aj jaroj: The British Army in occupied sankt Domingue.
Harbron, John D. Trafalgar kaj la hispana mararmeo, Conway Maritime Press, 1998, ISBN 0-87021-695-3.
Monteto, J.R., red. The Oksfordo illustrated history of the Royal Navy, Oksfordo, ISBN 0-19-860527-7, 1995.
Hudson, Geoffrey L., red. Brita armea kaj maramea medicino, 1600-1830, Amsterdam-New Jorko, 2007, ISBN 978-90-420-2272-0
Hume, Davido. The History of England, London (La Historio de Anglio, Londono), 1825.
Ibañez, I.R. Mobilizante Resursojn por milito: la spionsistemoj dum la War of Jenkin's Ear (Milito de la Orelo de Jenkin), Londono, 2008.
Knowles, Karlo. An Account of the expedition to Carthagena', Londono, 1743.
Le Fevre, Petro; Harding, Rikardo, red. Antaŭuloj de Nelson: britaj admiraloj de la dekoka jarcento, Stackpole Books, 2000, ISBN 0-8117-2901-X.
Letero de guberniestro Montiano, julio 6, 1740, Collections of the Georgia Historical Society (Kolektoj de la Kartvelia Historia Socio). (Vol. VII. - Parto I) Publikigite fare de Georgia Historical Society, Savannah, Ga.
Marley, Davido. Militoj de la Amerikoj: Chronology of Armed Conflict (Kronologio de Armed Conflict) en la Nova Mondo, 1492 al la Donaco, ABC-CLIO (1998). ISBN 0-87436-837-5.
Marshall, P.J. kaj Malkulmino, A.M. La Oksforda historio de la Brita Imperio: La dekoka jarcento, Oksfordo, 2001.
Offen Lee, la amerika Regiment de Gooch, 1740-1742, la Unuaj marsoldatoj de Ameriko, Fortis Press, ISBN 978-0-9777884-1-5.
Senŝeligas, Rikardo. Milito kaj Komerco en Karibio, Routledge, 1963, ISBN 0-7146-1943-4.
Pearce, Eduardo. La Granda MAN: Sir Robert Walpole, Londono, 2007, ISBN 978-1-84413-405-2.
Pritchard, Jakobo. Anatomy of a Naval Disaster: The 1746 French Expedition to North America. Montrealo kaj Kingston, 1996, ISBN 978-0-7735-1325-9.
Richmond, Herbert William. The Cambridge Naval and Military Series, La mararmeo en la milito de 1739-48, Cambridge University Press, 1920, vol 1.
Rodger, N. A. M. . The Command of the Ocean (La Komando de la Oceano), ISBN 0-393-06050-0 New York, 2005.
Samuelo, Arthur Michael. La Mancroft Eseoj, Usono, 1923.
Smollett, Tobias George kaj Hume, Davido. Historio de Anglio, Vol. II, Londono, 1848.
Smollett, Tobias, Authentic papers related to the expedition against Carthagena, de Jorge Orlando Melo en Reportaje de la historia de Colombia, Bogoto: Planeta, 1989.
Smollett, Tobias kaj Roscoe, Tomaso. La diferencaj verkoj de Tobias Smollett, Londono, 1844. Enhavas longan version de Smollett de Expedition to Carthagena (Ekspedicio al Carthagena), pp 603-611.
La Londono-Gazeto, Publikigita fare de aŭtoritato, Numero 8015, majo 1741.
Stanlegomstufaĵo, N. The continuation of Mr. Rapin's Historio de Anglio, Vol. VII, Londono, MDCCLIx.
Urba, Sylvanus, Gent. , redaktisto. The Gentleman's Magazine and Historical Chronicle , Londono, Vol. Ksi, 1741.
Knowles, Karlo. An Account of the expedition to Carthagena , Londono, 1743.
Authentic papers relating to the expedition against Carthagena being the Resolutions of the Councils of War , Londono, 1744.
Smollett, Tobias; Roscoe, Tomaso. La diferencaj verkoj de Tobias Smollett, Longa versio de Expedition to Carthagena (Ekspedicio al Carthagena) de Smollet, Londono 1844, pp 603-611.
Smollet, Tobias. The Adventures of Roderick Random (La Aventuroj de Roderick Hazardo) . 1748. Historiaj romanoj surbaze de la propraj travivaĵoj de Smollett en Kartageno.
Halo, Charles W. Kartageno or the Lost Brigade. 1898. Historiaj romanoj de la nordamerika kontingento en Kartageno.
Régniez, Philippe. Blas de Lezo. En la franca. Les Editions de La Reconquête, 2012, Assomption.
En la detektivo/historiaj romanoj "Akveca Grave" de Bruce Alexander © 1996, la ĉeffiguro, la blinda juĝisto Sir John Fielding, priskribas kiel, kiel suboficiro, li estis blindigita ĉe la batalo de Kartageno (3 paĝoj)
Wikimedia Komunejo havas amaskomunikilaron ligitajn al Battle of Cartagena de Indias (Batalo de Cartagena de Indias) .
Fotojn de la Medaloj montrantajn al Vernon kaj Dono'n Blas. Tiu ejo montras multajn malsamajn medalojn kiuj estis frapitaj. La pli bone efektivigitaj donas klaran bildon de la batalo ĉe Boca Chica kanalo.
Washington Post Article sur George Washington - Mencio de duonfrato Lawrence Washington kiu partoprenis la Batalon de Kartageno
Superrigardo de la Atako de Vernon sur Kartageno
Biography of Edward Vernon (Biografio de Edward Vernon) (hispana)
Artikolo titolita " Spain's Victory in 1741 (La venko de hispanio en 1741) " (hispana)
Historia Superrigardo " Britain's Failed Attack on Cartagena in 1741 (Failed Attack de britio sur Kartageno en 1741) " (hispana)
Koordinatoj: 10°23′07″N 75°32′19″W 10.38528°N 75.53861°W 10.38528; —75.53861
Page translated on: 2016-01-25 12:24:03