Hanafismo - Wikipedia's Hanafi as translated by GramTrans
Wikipedia's Hanafi as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Hanafi article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-07-04 00:32:31. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Por aliaj uzoj, vidu Hanafismo (malambiguigo).
La Hanafismo ( araba: حنفي ‎‎ ḥanafī ) kiun lernejo estas unu el la kvar religiemaj Sunni Islamic lernejoj de jurisprudenco ( Fikho). [1] Ĝi estas nomita laŭ la akademiulo Abū Ḥanīfa an-Nu'man ibn Thābit (d. 767), tabi'i kies laŭleĝaj opinioj estis konservitaj ĉefe fare de liaj du plej gravaj disĉiploj, Abu Yusuf kaj Mohamedo al-Shaybani. La aliaj gravaj lernejoj de Ŝario en Sunaismo estas Maliki, Shafi'i kaj Hanbali.
Hanafismo estas la Fikho kun la plej granda nombro da anoj inter suna-islamanoj. [4] Ĝi estas superrega en la landoj kiuj iam estis parto de la historia Otomana Imperio, Mughal Imperio kaj Sultanates of Turkic-regantoj en la hinda subkontinento, nordokcidenta Ĉinio kaj Mezazio. En la moderna epoko, Hanafismo estas ĝenerala en la sekvaj regionoj: Turkio, Balkano, Sirio, Libano, Jordanio, Palestina, Egiptuja, partoj de Irako, Kaŭkazo, partoj de Rusio, Turkmenio, Kazaĥio, Kirgizio, Taĝikio, Uzbekio, Afganio, Pakistano, partoj de Hindio kaj Ĉinio, kaj Bangladeŝo.
1 Fontoj kaj metodaro
Fontoj kaj metodaro
Mapo de la islama mondo. Hanafismo (helverda) estas la sunaa lernejo superrega en Turkio, la okcidenta Mezoriento, okcidenta kaj Nila riverregiono de Egiptujo, Mezazio, Afganio, Pakistano, Bangladeŝo, kaj partoj de Sudorienta Eŭropo, Hindio, Ĉinio kaj Rusio. [4] [5] Laŭtaksa unu-triono de ĉiuj islamanoj tutmonde sekvas Hanafismo-juron.
La fontoj de kiuj la Hanafismo madhab derivas islaman juron estas, en ordo de graveco kaj prefero: la Quran, kaj la hadits enhavanta la vortojn, agojn kaj doganon de la islama profeto Mohamedo (rakontita en ses Haditkolektoj, de kiuj sur Sahih Bukhari kaj Sahih Muslim estas la plej fiditaj); se tiuj fontoj estis ambiguaj en temo, tiam la interkonsento de la Sahabah komunumo ( Ijma de la kunuloj de Mohamedo), la opinio de tiam individuo de la Sahabah, Qiyas (analogeco), Istihsan (jura prefero), kaj finfine loka Urf (loka kutimo de homoj).
Abu Hanifa estas rigardita per moderna stipendio kiel la unua por formale adopti kaj starigi analogecon ( Qiyas) kiel metodo por derivi islaman juron kiam la Quran kaj Haditoj estas silentaj aŭ ambiguaj en sia konsilado.
La bazaj tekstoj de Hanafismo-madhab, kreditita al Abū Ḥanīfa kaj liaj studentoj Abu Yusuf kaj Mohamedo al-Shaybani, inkludas Al-fiqh al-akbar (teologia libro pri jurisprudenco), Al-fiqh al-absat (ĝenerala libro pri jurisprudenco), Kitab al-athar (miloj da Haditoj kun komentaĵo), Kitab al-kharaj kaj Kitab al-siyar (doktrino de milito kontraŭ malfidoj, distribuado de militakiro de milito inter islamanoj, rezignado kaj impostado de dimaanoj).
Kiel la kvara kalifo, Ali ibn Abi Talib transdonis la islaman ĉefurbon al Kufao, kaj multaj el la unua generacio de islamanoj ekloĝis tie, la Hanafismo-lernejo de leĝo surbaze multajn el siaj verdiktoj de la plej fruaj islamaj tradicioj kiel elsendite fare de Sahaba loĝanta en Irako. Tiel, la Hanafismo-lernejo estis konata kiel la Kufan aŭ iraka lernejo en pli fruaj tempoj. Ali ibn Abi Talib kaj Abdullah, filo de Masud formis grandan parton da la fundamento de la lernejo, same kiel aliajn personecojn kiel ekzemple Mohamedo al-Baqir, Ja'far al-Sadiq, kaj Zayd ibn Ali. Multaj juristoj kaj historiistoj vivis en Kufao inkluzive de unu el la klasaj instruistoj de Abu Hanifa, Hammad ibn Sulayman.
[ citaĵo bezonis ] En la frua historio de Islamo, Hanafismo-doktrino ne estis plene kompilita. La Fikho estis plene kompilita kaj dokumentita en la 11-a jarcento.
La turkaj regantoj estis kelkaj el la plej fruaj adoptantoj de relative pli fleksebla Hanafismo-Fikho, kaj preferis ĝin super la tradiciistaj Medin-bazitaj Fikhoj kiuj preferis korelaciantajn ĉiujn leĝojn al Quran kaj Hadito kaj disfavoreis islaman juron bazitan sur diskreteco de juristoj. [13] La Abbasids patronis la Hanafismo-lernejon de la 10-a jarcento pluen. La Seljuk Turkish-dinastioj de 11-a kaj 12-a jarcentoj, sekvitaj fare de otomanoj adoptita Hanafismo-Fikho. La turklingva expansio disvastigis Hanafismo-Fikhon tra Mezazio kaj en Sudazion, kun la establado de Seljuk Imperio, Timurid-dinastio, Khanates kaj Delhi Sultanate.
Rezignado en Islamo
Islamaj videbloj en peko
Listo de gravaj Hanafismo-libroj
Listo de Hanafis
^ Hisham M. Ramadan (2006), Understanding Islamic Law : From Classical to Contemporary , Rowman Altamira, ISBN 978-0759109919 , pp. 24-29
^ Gregory Mack, Jurisprudence, in Gerhard Böwering et al (2012), The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought , Princeton University Press, ISBN 978-0691134840 , p. 289
^ Sunnite Encyclopaedia Britannica (2014)
^ a b c d Jurisprudence kaj Juro - Islamo Reorientiĝanta la Vualon, Universitato de Norda Karolino (2009)
^ a b Siegbert Uhlig (2005), " Hanafism " en Encyclopaedia Aethiopica: D-ha, Vol 2, Otto Harrassowitz Verlag, ISBN 978-3447052382, pp 997-99
^ Abu Umar Faruq Ahmad (2010), Theory and Practice of Modern Islamic Finance , ISBN 978-1599425177 , pp. 77-78
^ Hisham M. Ramadan (2006), Understanding Islamic Law: From Classical to Contemporary, Rowman Altamira, ISBN 978-0759109919 , p. 26
÷ Reuben Levy, Introduction to the Sociology of Islam (Enkonduko al la Sociologio de Islamo), pp 236-37. Londono: Williams kaj Norgate, 1931-1933.
÷ Chiragh Ali, La Proponi Politika, legalulo kaj Socialaj reformoj. Prenite de modernisto al Islamo 1840-1940: Fontlibro, p. 280-a Redaktita fare de Charles Kurzman. Novjorko: Oxford University Press, 2002.
÷ Mansoor Moaddel, Islamic Modernism, Nationalism, and Fundamentalism: Episode and Discourse, p. 32. Ĉikago: University of Chicago Press (Universitato de Chicago Press), 2005.
÷ Keith Hodkinson, Muslim Family Law: Fontlibro, p. 39-a Beckenham: Croom Helm Ltd., Antaŭzorga House, 1984.
÷ Understanding Islamic Law: From Classical to Contemporary, redaktita fare de Hisham Ramadan, p. 18. Lanham, Maryland (Lanham, Marilando): Rowman & Littlefield, 2006.
÷ Christopher Roederrer kaj Darrel Moellendorf, Jurisprudence, p. 471-a Lansdowne: Juta kaj Company Ltd., 2007.
÷ Nicolas Aghnides, Islamic Theories of Finance (Islama Teorioj de Financo), p. 69-a Nov-Ĵerzejo: Gorgias Press LLC, 2005.
÷ Kojiro Nakamura, "la Kritiko de Arabaj Gramatikistoj de Ibn Mada." Oriento, v. 10, pp 89-113-a 1974
^ Oliver Leaman (2005), The Qur'an:=An Encyclopedia , Taylor & Francis, ISBN 978-0415326391 , pp. 7-8
^ Kitab Al-Athar of Imam Abu Hanifah, Translator: Abdussamad, Redaktoroj: Mufti' Abdur Rahman Ibn Yusuf, Shaykh Muhammad Akram (Oxford Centre of Islamic Studies), ISBN 978-0954738013
^ Majid Khadduri (1966), The Islamic Law of Nations : Shaybani's , Johns Hopkins University Press, ISBN 978-0801869754
^ a b Nazeer Ahmed, Islam in Global History (Islamo en Global History), ISBN 978-0738859620, pp 112-14
^ a b John L. Esposito (1999), The Oxford History of Islam (La Oksforda Historio de Islamo), Oxford University Press, ISBN 978-0195107999, pp 112-14
Branon Wheeler, Uzante la kanonon en Islamo: La Aprobo kaj Maintenance of Interpretive Reasoning (Prizorgado de Interpretive Reasoning) en Ḥanafī Scholarship (Albany, SUNY-gazetaro, 1996).
Nurit Tsafrir, La Historio de islama lernejo de juro: La Early Spread of Hanafism (Frua Disvastiĝo de Hanafism) (Harvard, Harvard Law School, 2004) (Harvard Series en islama Juro, 3).
Behnam Sadeghi (2013), La Logiko de Leĝfarado en Islamo: virinoj kaj Preĝo en la Laŭleĝa Tradicio, Cambridge University Press, Chapter 6, "The Historical Development of Hanafi Reasoning (La Historia Evoluo de Hanafisma Rezonado)", ISBN 978-1107009097
Teorio de Hanafismo-juro: Kitab Al-ataro de imamo Abu Hanifah, Tradukisto: Abdussamad, redaktistoj: Mufti' Abdur Rahman Ibn Yusuf, Shaykh Muhammad Akram (Oksforda Centro de Islama Studoj), ISBN 978-0954738013
Hanafismo-teorio de milito kaj impostado: Majid Khadduri (1966), The Islamic Law of Nations: Shaybani's, Johns Hopkins University Press, ISBN 978-0801869754
Kitab al-siyar al-saghir (Resumversio de la Hanafismo-doktrino de Milito) Mohamedo al-Shaybani, Tradukisto - Mahmood Ghazi
La Legal Aspects of Marriage (Laŭleĝa Aspektoj de Geedziĝo) laŭ Hanafi Fiqh islama Kvaronjara revuo-Londono, 1985, vol. 29, nr. 4, pp 193-219
Al-Hedaya, A 12-a-jarcenta kompilo de Hanafismo-fiqh-bazita religia juro, de Burhan al-Din al-Marghinani, Tradukita fare de Charles Hamilton
Evoluo de familia juro en Afganio: La rolo de la Hanafi Madhhab Centra Asian Survey, Volume 16, Temo 3, 1997
Sunaisto trejnas de dieco
ibnoʿAbd al-Wahhāb
Babak • Mazyar • Ismail I / Pir Sultan Abdal - Qizilbash / Safavid-konverto de Irano al Ŝijaismo
Hamza / al-Muqtana Baha'uddin - ad-Darazi / Druzes
Naser Ĥosro - Turkestano Alevism
Galip Hassan Kuscuoglu - Rifa'i - Galibi-ordo
Sunaa murji'ah
Bid'ah murji'ah
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Hanafismo el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2013-12-26 13:30:14. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Hanafismo (arabe الحنفية aŭ المذهب الحنفي) estas unu el la grandaj juraj skoloj de la sunaisma islamo. La hanafisma rito estas sekvata precipe en Centra Azio, Hindio, Ĉinio kaj Turkio. Ĝi estis ŝtatdoktrino en Afganio.
Page translated on: 2017-07-04 00:32:31