Kurosawa Akira - Wikipedia's Akira Kurosawa as translated by GramTrans
Wikipedia's Akira Kurosawa as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Akira Kurosawa article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-08-11 06:19:02. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
"Kurosawa" resendas ĉi-tien. Por aliaj uzoj, vidu Kurosawa (malambiguigo).
Kurosawa Akira sur la aktoraro de Seven Samurai (Sep samurajo) en 1953
( 1910-03-23) marto 23, 1910 Shinagawa, Tokio, Japanio
Septembro 6, 1998 ( 1998-09-06) (en aĝo de 88) Setagaja, Tokio, Japanio
Yōko Yaguchi (1945-85; ŝia morto)
2 ( incl. Kazuko Kurosawa)
Kurosawa Akira ( 黒沢 明, la 23-an de marto 1910 - septembro 6, 1998) estis japana kinoreĝisoro kaj manuskriptinto. Rigardite kiel unu el la plej gravaj kaj influaj produktoroj en la historio de kinejo, kiun li direktis al 30 filmoj en kariero daŭranta dum 57 jarojn.
Kurosawa membrigis la japanan filmindustrion en 1936, post mallonga deĵoro kiel farbisto. Post jaroj de laborado pri multaj filmoj kiel vicdirektoro kaj manuskriptaŭtoro, li faris sian debuton kiel direktoro dum 2-a Mondmilito kun la populara batalfilmo Sanshiro Sugata (a.k. . Judo Saga). Post la milito, la danĝernivele aklamita Drunken Angel (1948), en kiu Kurosawa gisis tiama nekonatan aktoron Toshiro Mifune en ĉefrola rolo, cementis la reputacion de la direktoro kiel unu el la plej gravaj junaj produktoroj en Japanio. La du viroj daŭriĝus por kunlabori rilate al. pliaj 15 filmoj.
Rashomon , kiu premieris en Tokio, iĝis la surpriza gajninto de la Ora Leono ĉe la 1952 -datita Festivalo de Venecio. La komerca kaj kritika sukceso de tiu filmo malfermis okcidentajn filmmerkatojn por la unua fojo al la produktoj de la japana filmindustrio, kiu en victurno kondukis al internacia rekono por aliaj japanaj produktoroj. Dum la 1950-aj jaroj kaj fruaj 1960-aj jaroj, Kurosawa reĝisoris ĉirkaŭ filmon jare, inkluzive de kelkaj tre rigarditaj (kaj ofte adaptiĝis) filmoj, kiel ekzemple Ikiru (1952), Seven Samurai (1954) kaj Yojimbo (1961). Post la 1960-aj jaroj, li iĝis multe malpli produktiva, kvankam lia pli posta laboro - inkluzive de lia finalo du epopeoj, Kagemusha (1980) kaj RAN (1985) - daŭre gajnis premiojn kvankam pli ofte eksterlande ol en Japanio.
En 1990, li akceptis la Akademian Premion por Vivatingo. Postmorte, li estis nomita " Aziano de la Jarcento " en la "Arts, Literature, and Culture (Artoj, Literature, kaj Culture)" kategorio per AsianWeek revuo kaj CNN, citis kiel ekzistante inter la kvin homoj kiuj plej elstare kontribuis al la plibonigo de Azio en la pasinta jarcento. Lia kariero estis honorita per multaj retrospektivoj, kritikaj studoj kaj biografioj en kaj presaĵo kaj vidbendo, kaj per eldonoj en multaj konsumantaj medjoformatoj.
1.1 Infanaĝo al militaj jaroj (1910-1945)
1.1-a 1 Infanaĝo kaj juneco (1910-35)
1.1-a 2 direktoro en trejnado (1935-41)
1.1-a 3 Milittempaj filmoj kaj geedziĝo (1942-45)
1.2 Frue postmilitaj jaroj al Red Beard (1946-1965)
1.2-a 1 Unuaj postmilitaj verkoj (1946-50)
1.2-a 2 Internacia rekono (1950-58)
1.2-a 3 Naskiĝo de firmao kaj Red Beard (1959-65)
1.3 Holivudo-ambicioj daŭri filmojn (1966-1998)
1.3-a 1 Holivudo-kromvojo (1966-68)
1.3-a 2 A malfacila jardeko (1969-77)
1.3-a 3 Du epopeoj (1978-86)
1.3-a 4 Finaj verkoj kaj laste jaroj (1987-98)
2 Stilo kaj ĉefaj temoj
3.1 Heredaĵo de ĝenerala kritiko
3.2 Reputacio inter produktoroj
3.3 Postmortaj filmoj
3.4 Kurosawan Production Company
3.5 Filmstudioj kaj premioj
5.3 Fontoj
1.1 Infan- kaj jun-aĝoj (1910–1935)
1.2 Trejnanta reĝisoro (1935-1941)
1.3 Milittempaj filmoj kaj geedziĝo (1942-1945)
1.4 Unuaj postmilitaj verkoj (1946-1950)
1.5 Internacia rekono (1950-1958)
1.6 Naskiĝo de firmao kaj la fino de epoko (1959-1965)
1.7 Holivudo-kromvojo (1966-1968)
1.8 Malfacila jardeko (1969-1977)
1.9 Du epopeoj (1978-1986)
1.10 Finaj verkoj kaj laste jaroj (1987-1998)
1.11 Morto kaj postmortaj verkoj
3 Kompleta filmaro de Kurosawa
Infanaĝo al militaj jaroj (1910-1945)
Infanaĝo kaj juneco (1910-35)
Kurosawa ( japane: 黒澤 明 [noto 1] ) estis naskita la 23-an de marto 1910, en ōimaki en la ōmori distrikto de Tokio. Lia patro Isamu, membro de iama samuraj familio de Akita, laboris kiel la direktoro de la malsupra mezlernejo de la Physical Education Institute de la armeo, dum lia patrino Shima venis de komercistfamilioporvivaĵo en Osako. [1] Akira estis la oka kaj plej juna infano de la modere riĉa familio, kun du el liaj gefratoj jam kreskitaj dum lia naskiĝo kaj oni mortis, forlasante Kurosawa por kreski kun tri fratinoj kaj frato.
Aldone al antaŭenigado de korpekzercado, Isamu Kurosawa estis sincera al okcidentaj tradicioj kaj konsideris teatron kaj filmoj havi instruan meriton. Li instigis siajn infanojn por spekti filmojn; juna Akira spektis siajn unuajn filmojn en la aĝo de ses. [4] Grava forma influo estis lia bazlernejinstruisto Mr Tachikawa, kies progresemaj instruaj praktikoj ekbruligis en lia juna lernanto unue amon por desegnaĵo kaj tiam intereson en eduko ĝenerale. [5] Dum tiu tempo, la knabo ankaŭ studis kaligrafion kaj Kendo skermarton.
Alia grava infantempa influo estis Heigo Kurosawa, la pli maljuna frato de Akira de kvar jaroj. En la sekvo de la Granda Kantō-sismo de 1923, kiu detruis Tokion, Heigo prenis la 13-jaraĝan Akira por rigardi la ruiniĝon. Kiam la pli juna frato volis forrigardi de la homaj kadavroj kaj bestkadavroj disigitaj ĉie, Heigo malpermesis lin farendaĵo tion, anstataŭe esperigan Akira por alfronti siajn timojn alfrontante ilin rekte. Kelkaj komentistoj sugestis ke tiu okazaĵo influus la pli postan artistkarieron de Kurosawa, ĉar la direktoro estus malofte hezitema alfronti malagrablajn verojn en sia laboro.
Heigo estis akademie talenta, sed baldaŭ post malsukcesado sekurigi lokon en la plej antaŭa mezlernejo de Tokio, li komencis dekroĉi sin de la resto de la familio, preferante koncentriĝi en sia intereso en eksterlanda literaturo. [3] En la malfruaj 1920-aj jaroj, Heigo iĝis benshi (mutafilma rakontanto) por Tokio-teatroj montranta eksterlandajn filmojn, kaj rapide faris nomon por li mem. Akira, kiu ĉe tiu punkto planis iĝi farbisto, [9] translokiĝis enen kun li, kaj la du fratoj iĝis neapartigeblaj. [10] Kun la konsilado de Heigo, Akira forkonsumis ne nur filmojn sed ankaŭ teatron kaj cirkajn prezentaĵojn, [11] ekspoziciante siajn pentraĵojn kaj laborante por la ligo de la maldekstrema Proletarian Artists. Tamen, li neniam povis fari porvivaĵo kun sia arto, kaj, kiel li komencis percepti la plej grandan parton de la proleta movado kiel "metado de neplenumitaj politikaj idealoj rekte sur la kanvason", li perdis sian entuziasmon por pentraĵo.
Kun la kreskanta produktado de elvokivaj bildoj en la fruaj 1930-aj jaroj, filmrakontantoj ŝatas Heigo komencis perdi laboron, kaj Akira translokiĝis reen enen kun siaj gepatroj. En julio 1933, Heigo faris memmortigon. Kurosawa komentis la daŭrantan sencon de perdo kiun li sentis ĉe la morto de sia frato [13] kaj la ĉapitro de sia aŭtobiografio ( Io Kiel Aŭtobiografio ) kiu priskribas ĝin - skribita preskaŭ duonan jarcenton post la okazaĵo - estas titolita, "A Story I Don't Want to Tell (Story I ne Volu Rakonti)". [14] Nur kvar monatojn poste, la plej aĝa frato de Kurosawa ankaŭ mortis, lasante Akira, en la aĝo de 23, la nura el la Kurosawa fratoj daŭre vivante, kune kun liaj tri pluvivaj fratinoj.
Direktoro en trejnado (1935-41)
Yamamoto estis la mentoro de Kurosawa. Kurosawa estis vicdirektoro por pli ol dekduo de la filmoj de Yamamoto.
En 1935, la nova filmstudio Photo Chemical Laboratories, konata kiel P.C.L. (kiu poste iĝis la plej grava studio, Toho), reklamis por vicdirektoroj. Kvankam li montris neniun antaŭan intereson en filmo kiel profesion, Kurosawa alsendis la postulatan eseon, kiu demandis al kandidatoj diskuti la fundamentajn mankojn de japanaj filmoj kaj trovi manierojn venki ilin. Lia duon-parodia opinio estis ke se la mankoj estis fundamentaj, ekzistis neniu maniero korekti ilin. La eseo de Kurosawa gajnis al li vokon por preni la postekzamenojn, kaj direktoro Kajirō Yamamoto, kiu estis inter la ekzamenantoj, prenis simpation al Kurosawa kaj insistis ke la studio dungas lin. La 25-jaraĝa Kurosawa eniris P.C.L. en februaro 1936.
Dum liaj kvin jaroj kiel vicdirektoro, Kurosawa laboris sub multaj direktoroj, sed senkompare la plej grava figuro en sia evoluo estis Yamamoto. De liaj 24 filmoj kiel A.D., li laboris pri 17 sub Yamamoto, multaj el ili komedioj havantaj la popularan aktoron Ken'ichi Enomoto, konata kiel "Enoken". [17] Yamamoto nutris la talenton de Kurosawa, promociante lin rekte de tria vicdirektoro ĝis ĉefa vicdirektoro post jaro. [18] La respondecaj kampoj de Kurosawa pliiĝis, kaj li laboris pri taskoj intervalantaj de scenkonstruo kaj filmevoluo ĝis lokogvatado, manuskriptofinpoluro, provludoj, ŝaltante, sinkronigante, redaktado kaj duaunua direktado. [19] En la lasta de la filmoj de Kurosawa kiel vicdirektoro por Yamamoto, Horse ( Uma, 1941), Kurosawa transprenis la plej grandan parton de la produktado, kiam lia mentoro estis laborigita kun la pafado de alia filmo.
Unu grava peco de konsiloj Yamamoto donis al Kurosawa estis ke bona direktoro devis majstri manuskriptverkadon. [21] Kurosawa baldaŭ ekkomprenis ke la ebla gajno de liaj manuskriptoj estis multe pli alta ol kio li estis pagita kiel vicdirektoro. [22] Kurosawa poste skribus aŭ ko-skribus ĉiujn siaj propraj filmoj. Li ankaŭ ofte skribis filmojn por aliaj direktoroj kiel ekzemple ĉar la kontraŭmilita kinoreĝisoro la filmo de Satsuo Yamamoto, A Triumph of Wings (Triumfo de Wings) ( Tsubasa neniu gaika, 1942). Tiu ekstera formskribo servus Kurosawa kiel enspeziga kromaĵo daŭranta bone en la 1960-aj jarojn, longe post kiam li iĝus mondfama.
Milittempaj filmoj kaj geedziĝo (1942-45)
En la dujara sekvantaro la liberigo de Ĉevalo en 1941, Kurosawa serĉis rakonton kiun li povis uzi lanĉi ke li direktas karieron. Direkte al la fino de 1942, proksimume jaron post la japana atako sur Pearl Harbor, romanverkisto Tsuneo Tomita publikigis sian Musashi Miyamot-inspiran ĵudromanon, Sanshiro Sugatan, la anoncoj por kiuj fascinis Kurosawa. Li aĉetis la libron pri ĝia publikigtago, forkonsumis ĝin en unu sidante, kaj tuj demandis al Toho certigi la filmrajtojn. La komenca instinkto de Kurosawa pruvis ĝusta ĉar, ene de kelkaj tagoj, tri aliaj gravaj japanaj studioj ankaŭ ofertis aĉeti la rajtojn. Toho regis, kaj Kurosawa komencis antaŭ-produktadon en sia debutlaboro kiel direktoro.
Varba afiŝo de la unua filmo, Sanshiro Sugata de Kurosawa en 1943, kiel tute kreditita direktoro.
Pafado de Sanshiro Sugata komenciĝis surloke en Jokohamo en decembro 1942. Produktado daŭrigis glate, sed ricevi la finitan filmon preter la cenzuristoj estis totale malsama afero. La cenzuroficejo konsideris la laboron esti ofende "brit-amerika" de la normoj de milita tempo Japanio, kaj ĝi estis nur tra la interveno de direktoro Yasujirō Ozu, kiu pledis la filmon, ke Sanshiro Sugata estis finfine akceptita por liberigo la 25-an la 1943-an de marto, (Kurosawa ĵus fariĝis 33. ) La filmo iĝis kaj kritika kaj komerca sukceso. Tamen, la cenzuroficejo poste decidus al formtranĉita proksimume 18 minutoj da filmaĵo, multe de kiu estas nun konsiderita perdita.
Li venonta kontaktis la temon de milittempaj inaj fabriklaboristoj en La Most Bela , propagando-filmo kiun li pafis en semi-dokumenta stilo frue en 1944. Por ellogi realismajn prezentojn de liaj aktorinoj, la direktoro havis ilin vivas en reala fabriko dum la ŝoso, manĝi la fabrikmanĝaĵon kaj voki unu la alian sub ilia karaktero nomoj. Li uzus similajn metodojn kun siaj prezentistoj dum sia kariero.
Dum produktado, la aktorino pozanta kiel la gvidanto da la fabriklaboristoj, Yōko Yaguchi, estis elektita fare de ŝiaj kolegoj por prezenti iliajn postulojn al la direktoro. Ŝi kaj Kurosawa estis konstante ĉe malsaĝuloj, kaj ĝi estis tra tiuj argumentoj ke la du, paradokse, iĝis proksimaj. Ili geedziĝis la 21-an de majo 1945, kun Yaguchi du monatojn graveda (ŝi neniam rekomencis ke ŝi agas karieron), kaj la paro restus kune ĝis ŝia morto en 1985. [31] [32] Ili havus du infanojn: filo, Hisao, naskita la 20-an de decembro 1945, kiu funkcius kiel produktanto por iuj el la lastaj projektoj de sia patro, kaj Kazuko, filino, naskita la 29-an de aprilo 1954, kiu iĝus kostumisto.
Baldaŭ antaŭ lia geedziĝo, Kurosawa estis aglomerita fare de la studio kontraŭ sia volo reĝisori daŭrigon al sia debutfilmo. La ofte evidente propagandista Sanshiro Sugata Part II , kiu premieris en majo 1945, estas ĝenerale konsiderita unu el liaj plej malfortaj bildoj.
Kurosawa decidis skribi la manuskripton por filmo kiu estus kaj cenzurist-amika kaj malpli multekosta produkti. The Men Who Tread on the Tiger's Tail , surbaze de la Kabuko-teatraĵo Kanjinchō kaj ĉefrolado la komikulo Enoken, kun kiu Kurosawa ofte laboris dum siaj vicdirektortagoj, estis kompletigita en septembro 1945. Antaŭ tiu tempo, Japanio kapitulacis kaj la okupo de Japanio komenciĝis. La novaj amerikaj cenzuristoj interpretis la valorojn supoze antaŭenigiten en la bildo kiel tro "feŭdaj" kaj malpermesis la laboron. (Ĝi ne estus liberigita ĝis 1952, la jaro alia Kurosawa filmo, Ikiru, ankaŭ estis publikigita. ) Ironie, dum en produktado, la filmo jam estis vundmordita de japanaj milittempaj cenzuristoj kiel tro okcidenta kaj "demokrata" (ili precipe malŝatis la komikan portiston pozitan fare de Enoken), do la filmo plej verŝajne ne vidintus la lumon de tago eĉ se la milito daŭris preter it kompletigo.
Frue postmilitaj jaroj al Red Beard (1946-1965)
Unuaj postmilitaj verkoj (1946-50)
Post la milito, Kurosawa, influita per la demokrataj idealoj de la Okupo, serĉis por fari filmojn kiuj establus novan respekton direkte al la individuo kaj la memo. La unua tia filmo, No Regrets for Our Youth (1946), inspirita per kaj la Takigawa okazaĵo (1933) kaj la Hotsumi Ozaki milittempa spionkazo, kritikis la antaŭmilitan registaron de Japanio por it politika subpremo. [noto 2] Maltipe por la direktoro, la heroa centra karaktero estas virino, Yukie ( Setsuko Hara), kiu naskita en burĝa-klasan privilegion, venas por pridubi ŝiajn valorojn en tempo de politika krizo. La originalmanuskripto devis esti grandskale rewriten kaj, pro it kontestata temo (kaj ĉar la protagonisto estis virino), la finita laboro disigis kritikistojn, sed ĝi tamen sukcesanta gajni la aprobon de spektantaroj, kiuj turnis variojn en la titolo de la filmo en postmilitan sloganon.
Lia venonta filmo, One Wonderful Sunday premierita en julio 1947 al miksitaj recenzoj. Ĝi estas relative senkomplika kaj sentimentala amrakonto traktanta malriĉan postmilitan paron provantan ĝui, ene de la ruiniĝo de postmilita Tokio, ilia unu semajna tago for. La filmo portas la influon de Frank Capra, David Wark Griffith kaj Friedrich Wilhelm Murnau, ĉiu el kiu estis inter la favoratodirektoroj de Kurosawa. [41] [42] Alia filmo publikigita en 1947 kun la implikiĝo de Kurosawa estis la ago-aventursuspensfilmo, Snow Trail , direktita fare de Senkichi Taniguchi de la filmo de Kurosawa. Ĝi markis la debuton de la intensa juna aktoro Toshiro Mifune. Ĝi estis Kurosawa kiu, kun lia mentoro Yamamoto, intervenis por persvadi Tohon por subskribi Mifune, dum aŭdicio en kiu la juna viro tre imponis Kurosawa, sed sukcesis fremdigi la plej multajn el la aliaj juĝistoj.
Toshiro Mifune ekscitegis spektantarojn kiel ribelema sed morte malsana gangstero en Drunken Angel (1948), pripensis la normŝanĝan filmon de Kurosawa Akira.
Drunken Angel ofte estas konsiderita la unua grava laboro de la direktoro. [44] Kvankam la manuskripto, kiel ĉiuj la okup-epokaj verkoj de Kurosawa, devis iri traen malvolajn reverkojn pro amerika cenzuro, Kurosawa sentis ke tio estis la unua filmo en kiun li povis esprimi sin libere. Grajnece realisma rakonto de kuracisto kiu provas savi gangsteron ( jakuzo) kun tuberkulozo, ĝi ankaŭ estis la unua filmo de la direktoro kun Toshiro Mifune, kiu daŭrigus pozi aŭ la ĉefkonduktilon aŭ kiel grava karaktero en ĉiuj krom unu ( Ikiru) de la venontaj 16 filmoj de la direktoro. Dum Mifune ne estis gisita kiel la protagonisto en Drunken Angel, lia eksplodema efikeco kiam la gangstero tiel dominas la dramon kiun li ŝanĝis la fokuson de la titolfiguro, la alkoholulan kuraciston pozitan fare de Takashi Shimura, kiu jam aperis en pluraj Kurosawa filmoj. Tamen, Kurosawa ne volis kaŝi la enorman viglecon de la juna aktoro, kaj la ribelema karaktero de Mifune ekscitegis spektantarojn en multo la maniero kiel kiun la defia sinteno de Marlon Brando mirigus amerikajn filmspektantarojn kelkajn jarojn poste. [45] La filmo premieris en Tokio en aprilo 1948 por deliri recenzojn kaj estis elektita fare de la prestiĝaj Kinema Junpo kritikistoj balotigas kiel la plej bona filmo de sia jaro, la unua el tri Kurosawa filmoj se temas pri esti tiel honorita.
Kurosawa, kun produktanto Sōjirō Motoki kaj kolegaj direktoroj kaj amikoj Kajiro Yamamoto, Mikio Naruse kaj Senkichi Taniguchi, formis novan sendependan produktadounuon nomitan Film Art Association (Eiga Geijutsu Kyōkai). Por la debutlaboro de tiu organizo, kaj unua filmo por Daiei-studioj, Kurosawa kontaktis nuntempan teatraĵon de Kazuo Kikuta kaj, kune kun Taniguchi, aranĝis ĝin por la ekrano. La Trankvila Duelo ĉefroligis Toshiro Mifune kiel idealisma juna kuracisto luktanta kun sifiliso, konscia provo de Kurosawa por por la aktoron for de estado tipecastita kiel gangsteroj. Liberigite en marto 1949, ĝi estis biletvendejsukceso, sed estas ĝenerale konsiderita unu el la pli malgrandaj atingoj de la direktoro.
Lia dua filmo de 1949, ankaŭ produktita fare de Film Art Association kaj liberigita fare de Shintoho, estis Stray Dog . Estas krimfilmo (eble la unua grava japana filmo en tiu ĝenro) [54] kiu esploras la humoron de Japanio dum ĝia dolora postmilita resaniĝo tra la rakonto de juna detektivo, ŝajnigita esti fare de Mifune, kaj lia fiksado sur la normaligo de lia pistolo, kiu estis ŝtelita de malriĉega militveterano kiun enspezo por uzi ĝin prirabi kaj murdi. Prilaborite laŭ neeldonita romano fare de Kurosawa en la stilo de favoratverkisto de lia, Georges Simenon, ĝi estis la unua kunlaboro de la direktoro kun manuskriptinto Ryuzo Kikushima, kiu poste helpus al manuskripto al ok aliajn Kurosawa filmoj. Fama, praktike senparola sekvenco, daŭranta pli ol ok minutojn, montras la detektivon, alivestitan kiel malriĉa veterano, vagante la stratojn en priserĉado de la pafilŝtelisto; ĝi utiligis faktan dokumentan filmaĵon da militdetruitaj Tokio-najbarecoj pafitaj fare de la amiko de Kurosawa, Ishirō Honda, la estontaj direktoro de Gojira (a.k. . Godzilo ). [55] [56] [57] La filmo estas konsiderita antaŭulo al la nuntempa polico procedura kaj kamarado policanaj film ĝenroj.
Skandalo , publikigita fare de Shochiku en aprilo 1950, estis inspirita per la personaj spertoj de la direktoro kun, kaj kolero direkte al, japana sensaciĵurnalismo. La laboro estas ambicia miksaĵo de kortumodramo kaj sociaproblema filmo pri libera sinesprimo kaj persona respondeco, sed eĉ Kurosawa rigardis la pretan produkton kiel dramece nefokusitaj kaj nekontentigaj, kaj preskaŭ ĉiuj kritikistoj konsentas. [59] Tamen, ĝi estus la dua filmo de Kurosawa de 1950, Rashomon , kiu finfine gajnus lin, kaj japanan kinejon, tutan novan internacian spektantaron.
Internacia rekono (1950-58)
Post finado de Skandalo, Kurosawa estis kontaktita fare de Daiei-studioj, kiuj petis al la direktoro fari alian filmon por ili. Kurosawa elektis manuskripton de aspiranta juna manuskriptinto, Shinobu Hashimoto, kun kiu li poste laborus pri naŭ el liaj filmoj. Ilia unua kunlaboro estis bazita sur la eksperimenta novelo In a Grove de Ryūnosuke Akutagawa, kiu rakontas la murdon de samurajo kaj la seksperforton de lia edzino de diversaj malsamaj kaj konfliktantaj punkto-de-vidoj. Kurosawa vidis potencialon en la manuskripto, kaj kun la helpo de Hashimoto, poluriĝis kaj vastigis ĝin kaj tiam ĵetis ĝin al Daiei, kiuj estis feliĉa akcepti la projekton pro ĝia malalta buĝeto.
Pafado de Rashomon komenciĝis la 7-an de julio 1950, kaj, post ampleksa loklaboro en la praarbaro de Nara, envolvita la 17-an de aŭgusto Nur unu semajno estis pasigita en hasta postproduktado, malhelpita per studiofajro, kaj la preta filmo premieris ĉe Imperial Theatre de Tokio la 25-an de aŭgusto, disetendiĝante tutlande la sekvan tagon. La filmo estis renkontita per tepidaj recenzoj, kun multaj kritikistoj konfuzite memstare unika temo kaj terapio, sed ĝi estis tamen modera financa sukceso por Daiei.
La favoratverkinto de Kurosawa estis Dostoyevsky kies romanon The Idiot li adaptis en filmversion en 1951.
La venonta filmo de Kurosawa, por Shochiku, estis La Idioto , adaptado de la romano de la favoratverkisto de la direktoro, Fjodor Dostojevskij. La produktoro translokiĝis la rakonton de Rusio ĝis Hokajdo, sed ĝi estas alie tre fidela al la originalo, fakto vidita fare de multaj kritikistoj kiel damaĝa al la laboro. Studi-postulita redakti mallongigis ĝin de la origina tranĉo de Kurosawa de 265 minutoj (preskaŭ kvar-kaj-duonhoroj) ĝis nur 166 minutoj, igante la rezultan rakonton treege malfacila sekvi. Ĝi estas ĝenerale konsiderita hodiaŭ kiel unu el la malplej sukcesaj verkoj de la direktoro. Nuntempaj recenzoj estis tre negativaj, sed la filmo estis modera sukceso ĉe la biletvendejo, plejparte pro la populareco de unu el siaj steloj, Setsuko Hara.
Dume, nekonata al Kurosawa, Rashomon estis enirita en la prestiĝa Festivalo de Venecio, pro la klopodoj de Giuliana Stramigioli, Japani-bazita reprezentanto de itala filmkompanio, kiu vidis kaj admiris la filmon kaj konvinkis Daiei submeti ĝin. La 10-an de septembro 1951, al Rashomon estis aljuĝita la plej altan premio de la festivalo, la Ora Leono, ŝokante ne nur Daiei sed la internacian filmmondon, kiu tiutempe estis plejparte nekonsciaj pri la jardekojn aĝa kinematografia tradicio de Japanio.
Post Daiei tre nelonge ekspoziciis subtekstigitan presaĵon de la filmo en Los-Anĝeleso, RKO aĉetis distriburajtojn al Rashomon en Usono. La firmao prenis konsiderindan vetludon. Ĝi metis nur unu prioron subtekstigis filmon en la amerika merkato, kaj la nura antaŭa japana parolfilmo komerce publikigita en New York estis la komedio de Mikio Naruse, Wife!=Be Like a Rose (Edzino! Be Like Rozo), en 1937: kritika kaj filmfiasko. Tamen, Rashomon ' s komerca kuro, tre helpita per fortaj recenzoj de kritikistoj kaj eĉ la kolumnisto Ed Sullivan, estis alkuregantaj. (Ĝi gajnis 35,000 USD en siaj unuaj tri semajnoj ĉe unuopaĵo New York-teatro, preskaŭ neaŭdita sumo tiutempe. )
Tiu sukceso en victurno kondukis al modo en Ameriko kaj la Okcidento por japanaj filmoj dum la 1950-aj jaroj, anstataŭigante la entuziasmon por itala neorealist kinejo. [69] Ekzemple, antaŭ la fino de 1952 Rashamon estis liberigita en Japanio, Usono, kaj la plej granda parto de Eŭropo. Inter la japanaj produktoroj kies laboro, kiel rezulto, komenciĝis gajni festivalpremiojn kaj komerca liberigo en la Okcidento estis Mizoguchi Kenji ( The Life of Oharu (La Vivo de Oharu) , Ugetsu , Sansho the Bailiff (Sansho la vokto) ) kaj, iom pli poste, Yasujirō Ozu ( Tokyo Story , An Autumn Afternoon ) - artistoj altagrade respektitaj en Japanio sed, antaŭ tiu periodo, preskaŭ komplete nekonataj en la Okcidento. [70] La kreskanta reputacio de Kurosawa inter okcidentaj spektantaroj en la 1950-aj jaroj igus okcidentajn spektantarojn pli komprenemaj al la ricevado de pli postaj generacioj de japanaj produktoroj intervalantaj de Kon Iĉikaŭa, Masaki Kobayashi, Nagisa Oshima kaj Shohei Imamura ĝis Juzo Itami, Kitano Takeshi kaj Takashi Miike.
Lia kariero akcelite per lia subita internacia famo, Kurosawa, nun reunuigita kun lia origina filmstudio, Toho (kiu daŭriĝus por produkti liajn venontajn 11 filmojn), metita labori pri lia venonta projekto, Ikiru . La filmsteluloj Takashi Shimura kiel kancer-rajdita Tokio-burokrato, Watanabe, sur fina serĉado de signifado antaŭ lia morto. Por la filmo, Kurosawa alportis Hashimoto'n same kiel verkiston Hideo Oguni, kiuj daŭriĝus por ko-skribi 12 Kurosawa filmojn. Malgraŭ la la sinistra temo de laboro, la manuskriptintoj prenis satiran aliron, kiun kelkaj komparis kun la laboro de Brecht, kun kaj la burokratia mondo de ĝia heroo kaj la usona kultura koloniigo de Japanio. (amerikaj popkantoj kompreneblas elstare en la filmo. ) Pro tiu strategio, la produktoroj estas kutime meritigitaj je konservado de la bildo de la speco de sentimentaleckomunpaŝtejo ĝis dramoj pri karakteroj kun finaj malsanoj. Ikiru malfermiĝis en oktobro 1952 por deliri recenzojn - ĝi gajnis Kurosawa lia dua Kinema Junpo "Best Film" premio - kaj grandegan biletvendejsukceson. Ĝi restas la plej aklamita el ĉiuj la filmoj de la artisto lokitaj en la moderna epoko.
En decembro 1952, Kurosawa rigardis siajn Ikiru manuskriptintojn, Shinobu Hashimoto'n kaj Hideo Oguni, kiel kvardek-kvin-tagan izolitan loĝejon ĉe gastejo por krei la filmon por sia venonta filmo, Seven Samurai . La ensemblo laboro estis la unua bonorda samurajfilmo de Kurosawa, la ĝenro por kiu li iĝus plej fama. La simpla rakonto, koncerne malriĉan terkultivadvilaĝon en sengoku-epoko Japanio kiu dungas grupon de samurajo por defendi ĝin kontraŭ urĝa atako de banditoj, ricevis plenan eposan traktadon, kun enorma rolantaro (plejparte konsistante el veteranoj de antaŭaj Kurosawa produktadoj) kaj zorgeme detaligis agon, etendiĝante al preskaŭ tri-kaj-duonhoroj da ekranotempo.
Tri monatoj estis pasigitaj en antaŭ-produktado kaj monato en provludoj. Pafado daŭris supren 148 tagojn disigitajn trans preskaŭ jaro, interrompita per produktado kaj financanta problemojn kaj la sanproblemojn de Kurosawa. La filmo finfine malfermiĝis en aprilo 1954, duonan jare malantaŭ sia origina eldondato kaj proksimume tri fojojn buĝeton, fari al ĝi tiutempe la plej multekostan japanan filmon iam faris. (Tamen, de Holivudo-normoj, ĝi estis sufiĉe modeste buĝetita produktado, eĉ por tiu tempo). La filmo ricevis pozitivan kritikan reagon kaj iĝis grandsukceso, rapide farante reen la monon investitan en ĝi kaj provizantan la studion per produkto kiun ili povis, kaj faris, surmerkatigi internacie - kvankam kun ampleksa redaktas. Dum tempo - kaj per la teatraj kaj hejmvideo-lanĉoj de la nereduktita versio - ĝia reputacio konstante kreskis. Ĝi nun estas rigardita fare de kelkaj komentistoj kiel la plej bonega japana filmo iam farite, kaj en 1979, balotenketo de japanaj filmkritikistoj ankaŭ voĉdonis ĝin la plej bona japana filmo iam faris. [74] [75] [76] En la plej lastatempan (2012) version de la vaste respektatan British Film Institute (BFI) Sight & Sound "Greatest Films of All Time" enketon, Seven Samurai lokis 17-a inter ĉiuj filmoj de ĉiuj landoj en la balotenketojn de la direktoroj de kaj la kritikisto- kaj la, ricevante lokon en la Furordeklistoj de 48 kritikistoj kaj 22 direktoroj.
En 1954, nukleaj testeksplodoj en la Pacifiko kaŭzis radioaktivajn pluvegojn en Japanio kaj unu speciala okazaĵo en marto eksponis japanan fiŝkaptistan boaton al atompostlasaĵo, kun katastrofaj rezultoj. Ĝi estas en tiu maltrankvila atmosfero ke la venonta filmo de Kurosawa, Record of a Living Being (Rekordo de Living Being) , estis elpensita. La rakonto koncernis maljunan uzinposedanton (Toshiro Mifune) tiel teruris da la perspektivo de atomatako kiu li iĝas celkonscia movi sian tutan grandfamilion (kaj laŭleĝan kaj ekstergeedzan) al kion li imagas estas la sekureco de bieno en Brazilo. Produktado iris multe pli glate ol la antaŭa filmo de la direktoro, sed kelkajn tagojn antaŭ pafado finiĝis, la komponisto de Kurosawa, kunlaboranto kaj proksima amiko Fumio Hayasaka mortis (de tuberkulozo) en la aĝo de 41-a de La filmogajni estis finitaj fare de Hayasaka studento, Masaru Sato, kiu daŭriĝus por gajni ĉiujn la venontaj ok filmoj de Kurosawa. Record of a Living Being (Rekordo de Living Being) malfermiĝis en novembro 1955 al miksitaj recenzoj kaj silentigita spektantarreago, iĝante la unua Kurosawa filmo se temas pri perdi monon dum ĝia origina teatra kuro. Hodiaŭ, laŭ multaj estas inter la plej bonaj filmoj traktantaj la psikologiajn efikojn da la tutmonda atomblokiĝo.
La venonta projekto de Kurosawa, Throne of Blood (Trono el Sango) , adaptado de Makbeto de William Shakespeare - aro, kiel Seven Samurai, en la Sengoku Epoko - reprezentis ambician transmeton de la angla laboro en japanan kuntekston. Kurosawa instrukciis sian plej elstaran aktorinon, Isuzu Yamadan, por rigardi la laboron kvazaŭ ĝi estus kinematografia versio de japanoj prefere ol eŭropa literatura klasikaĵo. Surbaze de la aprezo de Kurosawa da tradicia japana scenaktorado, la aktorado de la ludantoj, precipe Yamada, uzas peze la stiligitajn teknikojn de la Noo teatro. Ĝi estis filmita en 1956 kaj liberigita en januaro 1957 al iomete malpli negativa hejma respondo ol estis la kazo kun la antaŭa filmo de la direktoro. Eksterlande, Throne of Blood (Trono el Sango), nekonsiderante la liberecoj kiujn ĝi prenas kun sia fontomaterialo, rapide gajnis lokon inter la plej famkonataj Shakespeare-adaptiĝoj.
Alia adaptado de klasika eŭropa teatra laboro preskaŭ sekvis tuj, kun produktado de La Malsupraj Profundoj , surbaze de teatraĵo fare de Maksim Gorkij, okazante en majo kaj junion 1957. Kontraste al la ŝekspira svingo de Throne of Blood (Trono el Sango), La Malsupraj Profundoj estis pafita sur nur du retenatajn aktorarojn, por emfazi la limigitan naturon de la vivoj de la karakteroj. Kvankam fidele al la teatraĵo, tiu adaptado de rusa materialo al tute japana metanta - en tiu kazo, la forpasinta Edo-periodo - male al lia pli frua La Idioto, estis rigardita kiel artiste sukcesa. La filmo premieris en septembro 1957, ricevante miksitan respondon similan al tiu de Throne of Blood (Trono el Sango). Tamen, kelkaj kritikistoj vicigas ĝin inter la plej subtaksitaj verkoj de la direktoro.
La tri sinsekvaj filmoj de Kurosawa post Seven Samurai ne sukcesis kapti japanajn spektantarojn en la maniero kiel kiun tiu filmo havis. La humoro de la laboro de la direktoro kreskis ĉiam pli pesimisma kaj malhela, kun la ebleco de elsaviĝo tra persona respondeco nun tre multe pridubis, precipe en Trono de Sango kaj La Malsupraj Profundoj. Li rekonis tion, kaj konscie celis pli gaja kaj malenua filmo sian venontan produktadon, ŝanĝante al la nova larĝekran formato kiu akiris popularecon en Japanio. La rezulta filmo, La Kaŝa Fortikaĵo , estas ago-malantaŭa komedio-dramo koncerne mezepokan princinon, ŝian lojalan generalon kaj du kamparanojn kiun ĉiun bezonon vojaĝi tra malamikaj linioj por atingi ilian hejmregionon. Publikigite en decembro 1958, La Kaŝa Fortikaĵo iĝis grandega biletvendejsukceso en Japanio kaj estis varme ricevita fare de kritikistoj kaj en Japanio kaj eksterlande. Hodiaŭ, la filmo estas konsiderita unu el la plej malpezaj klopodoj de Kurosawa, kvankam ĝi restas populara, ne malplej ĉar ĝi estas unu el pluraj gravaj influoj en la 1977 spacsagao de George Lucas, Stelmilito .
Naskiĝo de firmao kaj Red Beard (1959-65)
Komencante kun Rashomon, la produktadoj de Kurosawa fariĝis ĉiam pli grandaj ene de aplikeco kaj tiel havis la buĝetojn de la direktoro. Toho, maltrankvila ĉirkaŭ tiu evoluo, indikis ke li eble helpos financi siajn proprajn verkojn, tial igante la eblajn perdojn de la studio pli malgrandaj, dum en victurno permesanta al sin pli artan liberecon kiel kunproduktanto. Kurosawa konsentis, kaj la Kurosawan Production Company estis establita en aprilo 1959, kun Toho kiel majoritatakciulo.
Malgraŭ riskado de sia propra mono, Kurosawa elektis rakonton kiu estis pli rekte kritika de la japana komerco kaj politikaj elitoj ol iu antaŭa laboro. The Bad Sleep Well (La BAD Dormo-Puto) , surbaze de manuskripto de la nevo de Kurosawa Mike Inoue, estas venĝodramo pri juna viro kiu povas infiltri la hierarkion de korupta japana firmao kun la intenco de eksponado de la viroj respondecaj por la morto de sia patro. Ĝia temo pruvis topika: dum la filmo estis en produktado, manifestacioj estis okazigitaj kontraŭ la nova U.S.-japanlaka sekurecotraktato, kiu estis vidita de multaj japanoj, precipe la idon, kiel minacado de la demokratio de la lando donante tro multe da potenco al entreprenoj kaj politikistoj. La filmo malfermiĝis en septembro 1960 al pozitiva kritika reago kaj modesta biletvendejsukceso. La 25-eta malfermaĵsekvenco prezentanta entreprenan nupto-bonvenigon estas vaste rigardita kiel unu el tiu de Kurosawa plej lerte efektivigitaj serieroj, sed la resto de la filmo ofte estas perceptita kiel seniluziigante kompare. La filmo ankaŭ estis kritikita por dungado de la konvencia Kurosawan-heroo por kontraŭbatali socimalbonon kiu ne povas esti solvita tra la agoj de individuoj, aliflanke kuraĝaj aŭ ruzaj.
Yojimbo ( La Korpogardisto), la dua filmo de Kurosawa Production, centras sur senmajstra samurajo, Sanjuro, kiu promenas en 19-ajarcentan urbon regita de du kontraŭstaraj perfortaj frakcioj kaj provokas ilin en detruado de unu la alian. La direktoro utiligis tiun laboron por ludi kun multaj ĝenrokonvencioj, precipe la okcidentan, dum en la sama tempo ofertante senprecedence (por la japana ekrano) grafikan portretadon de perforto. Kelkaj komentistoj vidis la Sanjuro-karakteron en tiu filmo kiel fantazicifero kiu magie inversigas la historian triumfon da la korupta komercistoklaso super la samurajklaso. Havante Tatsuya Nakadai en lia unua grava rolo en Kurosawa filmo, kaj kun noviga fotarto de Kazuo Miyagawa (kiuj pafis Rashomon) kaj Takao Saito, la filmo premieris en aprilo 1961 kaj estis kritike kaj komerce sukcesa projekto, gajnante pli ol iu antaŭa Kurosawa filmo. La filmo kaj ĝia nigre komika tono ankaŭ estis vaste imititaj eksterlande. A Fistful of Dollars (Pugnopleno de Dolaroj) de Sergio Leone estis virtuala (neaŭtorizita) scen-post-scena refilmigo kie Toho arkivas proceson sur la nomo kaj triumfado de Kurosawa.
Kurosawa surbaze sian 1963 krimfilmon High and Low de la nova King's Ransom de la amerika verkinto Ed McBain. Bildo de Ed McBain ĉirkaŭ 2001.
Sekvante la sukceson de Yojimbo, Kurosawa trovis sin sub premo de Toho krei daŭrigon. Kurosawa kontaktis manuskripton kiun li skribis antaŭ Yojimbo, reverkante ĝin por inkludi la heroon de sia antaŭa filmo. Sanjuro estis la unua el tri Kurosawa filmoj se temas pri esti prilaborita laŭ la laboro de la verkisto Shūgorō Yamamoto (la aliaj estus Red Beard kaj Dodeskaden). Ĝi estas pli malpeza en tono kaj pli proksime al konvencia periodfilmo ol Yojimbo, kvankam ĝia rakonto pri potencrivaleco ene de samurajklano estas portretita kun forte komikaj subtonoj. La filmo malfermiĝis la 1-an de januaro 1962, rapide superante Yojimbon ' s biletvendejsukceso kaj rikoltante pozitivajn recenzojn.
Kurosawa dume instrukciis Tohon aĉeti la filmrajtojn al King's elaĉetomono, romanon pri kidnapo skribita fare de amerika verkinto kaj manuskriptinto Evan Hunter, sub lia pseŭdonimo de Ed McBain, kiel unu el liaj 87-a policdistrikto serioj de krimlibroj. La direktoro intencis krei laboron kondamnantan kidnapon, kiun li pripensis unu el la plej plej malbonaj krimoj. La suspensfilmo, titolita Alta kaj Malalta , estis filmita dum ĉi-lasta duono de 1962 kaj liberigita en marto 1963. Ĝi rompis la biletgiĉeto-rekordon de Kurosawa (la tria filmo en vico farendaĵo tion), iĝis la plej alta atinga japana filmo da la jaro, kaj gajnis ardajn recenzojn. Tamen, lia triumfo estis iom dubkolora kiam, ironie, la filmo estis riproĉita ondo de kidnapoj kiuj okazis en Japanio koncerne tiu tempon (li mem ricevitaj kidnapaj minacoj direktis ĉe lia juna filino, Kazuko). Alta kaj Malkulmino laŭ multaj komentistoj estas inter la plej forte verkoj de la direktoro.
Kurosawa rapide pluiris al sia venonta projekto, Red Beard . Bazite sur novelaro fare de Shūgorō Yamamoto kaj asimilante elementojn de la romano The de Dostoyevsky Insulti and Injured , ĝi estas periodfilmo, lokita en mezdeknaŭa jarcentokliniko por la senhavuloj, en kiu la humanisttemoj de Kurosawa eble ricevas sian plej plenan deklaron. Fanfaronema kaj materialisma, eksterlandedukita juna kuracisto, Yasumoto, estas devigita iĝi trejnlaboranto en la kliniko sub la severa kuratoreco de kuracisto Niide, konata kiel "Akahige" ("Ruĝa Barbo"), ludita fare de Mifune. Kvankam li rezistas Red Beard komence, Yasumoto venas por admiri sian saĝecon kaj kuraĝon, kaj por percepti la pacientojn en la kliniko, kiujn li komence malestimis, kiel honorindulo de kompato kaj digno.
Yūzō Kayama, kiu ludas Yasumoton, estis ekstreme populara filmo kaj muzikstelulo tiutempe, precipe por sia "Young Guy" ( Ŭakadaishō) serioj de operetoj, do subskribante lin por prezentiĝi en la filmo praktike garantiita Kurosawa forta biletvendejo. La ŝoso, la produktoro plej longa iam, daŭris bone pli ol jaron (post kvin monatoj da antaŭ-produktado), kaj envolvis en printempo 1965, forlasante la direktoron, lian skipon kaj liaj aktoroj elĉerpis. Red Beard premieris en aprilo 1965, iĝante la plej alt-atinganta japana produktado de la jaro kaj la tria (kaj laste) Kurosawa filmo por superpasi la prestiĝan Kineman Jumpon ĉiujarajn kritikistojn sondas. Ĝi restas unu el la plej konataj kaj plej-amitaj verkoj de Kurosawa en lia hejmlando. Ekster Japanio, kritikistoj estis multe pli da disigitaj. La plej multaj komentistoj koncedas ĝiaj teknikaj merits kaj kelkaj laŭdas al ĝi kiel inter tiu de Kurosawa plej bone, dum aliaj insistas ke al ĝi mankas komplekseco kaj originala rakonta potenco, kun daŭre aliaj asertante ke ĝi reprezentas retiriĝon de la antaŭa engaĝiĝo de la artisto ĝis socia kaj politika ŝanĝo.
La filmo markis ion de fino de epoko por sia kreinto. La direktoro mem rekonis tion dum ĝia liberigo, rakontante al kritikisto Donald Richie ke ciklo de iu speco ĵus venis al fino kaj ke liaj estontecfilmoj kaj produktadmetodoj estus malsamaj. [112] Lia prognozo pruvis tre preciza. Komenciĝante en la malfruaj 1950-aj jaroj, televido komencis ĉiam pli domini la libertempon da la antaŭe granda kaj lojala japana kinejspektantaro. Kaj ĉar filmkompanienspezoj falis, do faris sian apetiton por risko - precipe la risko reprezentita per la multekostaj produktadmetodoj de Kurosawa.
Red Beard ankaŭ markis la mezvojan punkton, kronologie, en la kariero de la artisto. Dum liaj antaŭaj dudek naŭ jaroj en la filmindustrio (kiu inkludas liajn kvin jarojn kiel vicdirektoro), li reĝisoris dudek tri filmojn, dum dum la ceteraj dudek ok jaroj, pro multaj kaj kompleksaj kialoj, li kompletigus nur sep pli. Ankaŭ, pro kialoj neniam adekvate klarigis, Red Beard estus sia fina filmo ĉefrola Toshiro Mifune. Iu Fujiki, aktoro kiu laboris pri La Malsupraj Profundoj, observis, koncerne la proksimecon de la du viroj sur la aktoraro, "la koro de Mr. Kurosawa estis en la korpo de Mr. Mifune." [114] Donald Richie priskribis la interkompreniĝon inter ili kiel unikan "simbiozon".
Holivudo-ambicioj daŭri filmojn (1966-1998)
Holivudo-kromvojo (1966-68)
Kiam la ekskluziva kontrakto de Kurosawa kun Toho venis al fino en 1966, la 56-jaraĝa direktoro grave planis ŝanĝon. Observante la ĝenatan staton da la hejma filmindustrio, kaj jam ricevis dekduojn da ofertoj de eksterlande, la ideo de laborado ekster Japanio alparolis li kiel neniam antaŭe.
Por lia unua eksterlanda projekto, Kurosawa elektis rakonton bazitan sur Life revuartikolo. La Embassy Pictures batalsuspensfilmo, esti filmita en la angla kaj nomita simple Runaway Train, estintus lia unua en koloro. Sed la lingvobariero pruvis grava problemo, kaj la angla versio de la filmo ne estis eĉ finita per la tempofilmigo devis komenciĝi en aŭtuno 1966. La ŝoso, kiu postulis neĝon, estis movita al aŭtuno 1967, tiam nuligite en 1968. Preskaŭ dudek jarojn poste, alia fremdulo laboranta en Holivudo, Andrei Konchalovsky, finfine farus Runaway Train , kvankam de manuskripto komplete diferenca de tiu de Kurosawa.
Kurosawa konsideris David Lean eble dignan kundirektoron por la filmo Tora!=Tora!=Tora! kvankam finfine nek direktoro partoprenus la filmon kiel produktite.
La direktoro dume fariĝis engaĝita en multe pli ambicia Holivudo-projekto. Tora!=Tora!=Tora! , produktita fare de 20-a Century Fox kaj Kurosawan Production, estus portretado da la japana atako sur Pearl Harbor de kaj la amerikano kaj la japanaj punkto-de-vidoj, kun Kurosawa direktaj la japanoj duono kaj anglalingva produktoro direktanta la amerikano duonon. Li pasigis plurajn monatojn laborantajn pri la manuskripto kun Ryuzo Kikushima kaj Hideo Oguni, sed tre baldaŭ la projekto komenciĝis malimpliki. La direktoro elektita al filmo la amerikaj sekvencoj montriĝis ne la prestiĝa angla produktoro David Lean, kiam la produktantoj igis Kurosawa kredi, sed la multe malpli famkonatan special-efektan eksperton, Richard Fleischer. La buĝeto ankaŭ estis tranĉita, kaj la ekranotempo asignita por la japana segmento nun estus jam ne ol 90 minutoj - grava problemo, pripensante ke la manuskripto de Kurosawa kuris pli ol kvar horojn. Post multaj revizioj, sur tiamaniere finpretigita tranĉita filmo enestis interkonsentita majo 1968. Pafado komenciĝis en frua decembro, sed Kurosawa daŭrus nur iomete pli ol tri semajnojn kiel direktoro. Li luktis por por kun nekonata skipo kaj la postuloj de Holivudo-produktado, dum liaj labormetodoj konfuzis liajn amerikajn produktantojn, kiuj finfine finis ke la direktoro devas esti mensmalsana. Sur kristnaska vespero 1968, la amerikanoj sciigis ke Kurosawa forlasis la produktadon pro "laceco", efike maldungante lin. (Li estis finfine anstataŭigita, por la japanaj sekvencoj de la filmo, kun du direktoroj, Kinji Fukasaku kaj Toshio Masuda. )
Tora!=Tora!=Tora!, finfine publikigita al varmetaj recenzoj en septembro 1970, estis, kiam Donald Richie metis ĝin, "preskaŭ totalan tragedion" en la kariero de Kurosawa. Li pasigis jarojn de sia vivo en loĝistike inkuba projekto al kiu li finfine ne kontribuis piedon da filmo filmita memstare. (Li havis sian nomon forigita de la kreditaĵoj, kvankam la manuskripto utiligita por la japanoj duono daŭre estis liaj kaj liaj kunaŭtoroj. ) Li iĝis fremdigita de sia delonga kunlaboranto, verkisto Ryuzo Kikushima, kaj neniam laboris kun li denove. La projekto preterintence eksponis korupton en sia propra produktentrepreno (situacio rememoriga pri sia propra filmo, The Bad Sleep Well (La BAD Dormo-Puto)). Lia tiu sama malfrenezeco estis vokita en demandon. Plej malbone, la japana filmindustrio - kaj eble la viro mem - komencis suspekti ke li neniam farus alian filmon.
Malfacila jardeko (1969-77)
Sciante ke lia reputacio estis en risko sekvanta la multe diskonigitan Tora!=Tora!=Tora! fiaskon, Kurosawa moviĝis rapide al nova projekto pruvi ke li daŭre estis realigebla. Al lia asistanto venis amikoj kaj famaj direktoroj Keisuke Kinoshita, Masaki Kobayashi kaj Kon Ichikawa, kiuj kune kun Kurosawa establita en julio 1969 produktentrepreno vokis la Klubon de la Kvar Kavalirojn (Yonki neniun kai). Kvankam la plano estis ke la kvar direktoroj kreus filmon ĉiu, estis sugestite ke la reala instigo por la aliaj tri direktoroj devis igi ĝin pli facila por Kurosawa sukcese kompletigi filmon, kaj tial trovi lian vojon reen en la komercon.
La unua projekto proponis kaj laboris pri estis periodfilmo por esti nomita Dora-Heita, sed kiam tio estis rigardita kiel tro multekosta, kiel atento ŝanĝita al Dodesukaden , adaptado de ankoraŭ alia Shūgorō Yamamoto-laboro, denove koncerne la senhavulojn kaj malriĉa. La filmo estis filmita rapide (de la normoj de Kurosawa) en proksimume naŭ semajnoj, kun Kurosawa kialigitaj montri ke li estis daŭre kapabla je labori rapide kaj efike ene de limigita buĝeto. Por lia unua laboro en koloro, la dinamikaj redaktaj kaj kompleksaj kunmetaĵoj da liaj pli fruaj bildoj estis arflankrimarko, kie la artisto temigas la kreadon de aŭdaca, preskaŭ superreala paletro de primarkoloroj, por riveli la toksan medion en kiu la karakteroj vivas. Ĝi estis liberigita en Japanio en oktobro 1970, sed tamen negrava kritika sukceso, ĝi estis salutita kun spektantarindiferenteco. La bildo perdis monon kaj igis la Klubon de la Kvar Kavalirojn dissolviĝi. Komencaj ricevebloj eksterlande estis iom pli favoraj, sed Dodesukaden poste estis tipe konsiderita interesa eksperimento ne komparebla al la plej bona laboro de la direktoro.
Nekapabla certigi financadon por plia laboro kaj supoze suferanta de sanproblemoj, Kurosawa ŝajne atingis la rompopunkton: la 22-an de decembro 1971, li tratranĉis siajn pojnojn kaj gorĝon multoblaj tempoj. La suicidprovo pruvis malsukcesa kaj la sano de la direktoro renormaliĝis juste rapide, kun Kurosawa nun prenas rifuĝon enen hejma vivo, necerta se li iam reĝisorus alian filmon.
Frue en 1973, la sovetia studio Mosfilm kontaktis la produktoron por demandi ĉu li estus interesita pri laborado kun ili. Kurosawa proponis adaptadon da la aŭtobiografia laboro Dersu Uzala de rusa esploristvladimir Arsenyev. La libro, koncerne Gouldi ĉasiston kiu vivas en harmonio kun naturo ĝis detruite fare de invada civilizo, estis unun kiun li deziris fari ekde la 1930-aj jaroj. En decembro 1973, la 63-jaraĝa Kurosawa forveturis por Sovet-Unio kun kvar el siaj plej proksimaj asistantoj, komencante jaro-kaj-duonrestadon en la lando. Pafado komenciĝis en majo 1974 en Siberio, kun filmigo en treege severaj naturcirkonstancoj pruvantaj tre malfacila kaj postulema. La bildo enpakita en aprilo 1975, kun ĝisfunde elĉerpita kaj hejmsopira Kurosawa revenanta al Japanio kaj lia familio en junio. Dersu Uzala havis ĝian mondpremieron en Japanio la 2-an de aŭgusto 1975, kaj faris bone ĉe la biletvendejo. Dum kritikaj ricevebloj en Japanio estis silentigitaj, la filmo estis pli bone recenzita eksterlande, gajnante la Oran Premion ĉe la 9-a Moscow International Film Festival (Moskvo Internacia Filmfestivalo), [125] same kiel Academy Award for Best Foreign Language Film (Akademia premio por Best Foreign Language Film). Hodiaŭ, kritikistoj restas dividitaj super la filmo: iuj vidas ĝin ekzemplocele por la kvazaŭa arta malkresko de Kurosawa, dum aliaj nombras ĝin inter liaj plej bonaj verkoj.
Kvankam proponoj por televidprojektoj estis alsenditaj al li, li havis neniun intereson en laborado ekster la filmmondo. Tamen, la malmol-drinkada direktoro jesis aperi en serio de televidanoncoj por Suntorika viskio, kiu aerumis en 1976. Timante ke li neniam eble povas igi alian filmi, la direktoro tamen daŭre laboris pri diversaj projektoj, skribante manuskriptojn kaj kreante detalajn ilustraĵojn, intencante foriri malantaŭ vida noto pri liaj planoj en kazo li neniam povus filmi siajn rakontojn.
Du epopeoj (1978-86)
En 1977, amerika direktoro George Lucas publikigis Stelmiliton , sukcesegan sciencfikcian filmon influitan fare de The Hidden Fortress de Kurosawa, inter aliaj verkoj. Lucas, kiel multaj aliaj New Hollywood direktoroj, honoris Kurosawa kaj konsideris lin rolmodelo, kaj estis ŝokita por malkovri ke la japana produktoro estis nekapabla certigi financadon por iu nova laboro. La du renkontis en San Francisco en julio 1978 por diskuti la projekton kiun Kurosawa pripensis plej finance daŭrigebla: Kagemusha , la eposa rakonto de ŝtelisto dungis kiel la duoblo de mezepoka japana sinjoro de granda klano. Lucas, prisorĉita per la filmo kaj la ilustraĵoj de Kurosawa, plibonigis sian influon al 20-a Century Fox devigi la studion kiu maldungis Kurosawa nur dek jarojn pli frue por produkti Kagemusha, tiam rekrutanta kunadoranton Francis Ford Coppola kiel kunproduktanto.
Produktado komenciĝis la sekvan aprilon, kun Kurosawa en malfermecoj. Pafado daŭris de junio 1979 tra marto 1980 kaj estis persekutita de problemoj, ne la malplej el kiu estis la pafado de la origina plumbaktoro, Shintaro Katsu - kreinton de mem populara Zatoichi karaktero - pro la okazaĵo en kiu la aktoro insistis, kontraŭ la deziroj de la direktoro, pri vidbendiga sia propra efikeco. (Li estis anstataŭigita per Tatsuya Nakadai, en lia unua el du sinsekvaj ĉefroloj en Kurosawa filmo. ) La filmo estis kompletigita nur kelkajn semajnojn malantaŭ horaro kaj malfermita en Tokio en aprilo 1980. Ĝi rapide iĝis masiva sukceso en Japanio. La filmo ankaŭ estis kritika kaj biletvendejsukceso eksterlande, gajnante la aviditan Oran Palmon ĉe la 1980-datita Festivalo de Cannes en majo, kvankam kelkaj kritikistoj, tiam kaj nun, respondecigis la filmon pro ĝia kvazaŭa malvarmo. Kurosawa pasigis multon da la resto de la jaro en Eŭropo kaj Ameriko antaŭeniganta Kagemusha, kolektante premiojn kaj laŭdojn, kaj elmontrante kiel arto la desegnaĵojn li faris por funkcii kiel rakontestraroj por la filmo.
Pentraĵo de Kurosawa Akira da la "tria kastelo-" sceno enen Kuris . Kurosawa utiligis tiajn pentraĵojn kiel rakontestrarojn por helpi sian skipon en la konstruo kaj filmigo de la scenoj.
La internacia sukceso de Kagemusha permesis al Kurosawa daŭrigi kun lia venonta projekto, RAN , alia epopeo en simila vejno. La manuskripto, parte bazita sur La Tragedio de Reĝo Lear de William Shakespeare, prezentis senkompatan, sangavidan daimiō (militĉefo), luditan de Tatsuya Nakadai, kiu, post malsaĝe forigado de sia unu lojala filo, transcedas sian regnon al siaj aliaj du filoj, kiuj tiam perfidas lin, tiel enigante la tutan regnon en milito. Ĉar japanaj studioj daŭre sentiĝis singardaj koncerne produktado de alia filmo kiu vicus inter la plej multekostaj iam farite en la lando, internacia helpo denove estis necesa. Tiu tempo ĝi venis de franca produktanto Serge Silberman, kiu produktis la finajn filmojn de Luis Buñuel. Filmigo ne komenciĝis ĝis decembro 1983 kaj daŭris pli ol jare.
En januaro 1985, produktado de RAN estis haltita kiam la 64-jaraĝa edzino de Kurosawa Yōko malsaniĝis. Ŝi mortis la 1-an de februaro Kurosawa reveninta por fini sian filmon kaj RAN premieris ĉe la Tokia Filmfestivalo la 31an de majo, per larĝa liberigo la venontan tagon. La filmo estis modera financa sukceso en Japanio, sed pli granda eksterlande kaj, ĉar jes kun Kagemusha, Kurosawa komencanta ekskurseton al Eŭropo kaj Ameriko, kie li sekvis la premierojn de la filmo en septembro kaj oktobron.
Estis gajnita plurajn premiojn en Japanio, sed estis ne tre tiel honoritaj tie kiam multaj el la plej bonaj filmoj de la direktoro de la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj estis. La filmmondo estis surprizita, aliflanke, kiam Japanio pasis super la selektado aŭ RAN en favoro de alia filmo kiel sia oficiala eniro por konkuri pri Oskaro-nomumo en la Best Foreign Film kategorio, kiu estis finfine malaprobita por konkurado ĉe la 57-a Akademia Premio. Kaj la produktanto kaj Kurosawa mem atribuis la malsukceson eĉ submeti RAN por konkurado al miskompreno: pro la arkanaj reguloj de la akademio, neniu estis certa ĉu RAN kvalifikiĝis kiel japana filmo, franca filmo (pro ĝia financado), aŭ ambaŭ, tiel ke ĝi ne estis submetita entute. En respondo al kio minimume ŝajnis esti evidentan flirtas de siaj propraj samlandanoj, la direktoro Sidney Lumet gvidis sukcesan kampanjon havi Kurosawa ricevu Oskaro-nomumon por Best Directing tiun jaron ( Sydney Pollack finfine gajnita la premio por reĝisorado de Out of Africa ). Prizorgis ' s kostumiston, Emi Wadan, gajnis la nuran Oskaron de la filmo.
Kagemusha kaj RAN, precipe la lasta, ofte estas konsideritaj kiel inter la plej bonaj verkoj de Kurosawa. Poste Prizorgis ' s-liberigon, Kurosawa montrus al ĝi kiel sian plej bonan filmon, gravan opinioŝanĝon por la direktoro kiun, kiam demandite kiuj de liaj verkoj estis lian plej bonan, ĉiam antaŭe respondis "mia venontan unu".
Finaj verkoj kaj laste jaroj (1987-98)
Por lia venonta filmo, Kurosawa elektis fakon tre malsama de iu kiun li iam filmis antaŭe. Dum iuj el liaj antaŭaj bildoj (ekzemple, Drunken Angel kaj Kagemusha) inkludis mallongajn sonĝsekvencojn, Sonĝoj estis tute bazotaj sur la propraj sonĝoj de la direktoro. Signife, por la unua fojo en pli ol kvardek jaroj, Kurosawa, por tiu profunde persona projekto, skribis la filmo sole. Kvankam ĝia laŭtaksa buĝeto estis sub la nivelo de la filmoj tuj antaŭante ĝin, japanaj studioj daŭre estis nevolaj malantaŭeniri unu el liaj produktadoj, tiel ke Kurosawa kontaktis alian faman amerikan adoranton, Steven Spielberg, kiu konvinkis Warner Bros. aĉeti la internaciajn rajtojn al la finita filmo. Tio igis ĝin pli facila por la filo de Kurosawa, Hisao, kiel kunproduktanto kaj baldaŭ-al-esti kapo de Kurosawan Production, por negoci prunton en Japanio kiu kovrus la produktokostojn de la filmo. Pafado daŭris pli ol ok monatojn al kompleta, kaj Sonĝoj premieris en Cannes en majo 1990 al ĝentila sed silentigita ricevo, similaj al la reago la bildo generus aliloke en la mondo. [138] En 1990, li akceptis la Akademian Premion por Vivatingo.
Steven Spielberg estis instrumenta en la financado kaj produktado da pluraj da la finaj filmoj de Kurosawa. Spielberg ĉe lia majstro-klaso ĉe la Cinémathèque Française en 2012.
Kurosawa nun kontaktis pli konvencian rakonton kun Rhapsody in August (Rapsodio en aŭgusto) - la unua filmo de la direktoro plene produktite en Japanio ekde Dodeskaden dum dudek jaroj antaŭ ol - kiuj esploris la cikatrojn de la atombombado kiu detruis Nagasakon ĉe la fino de 2-a Mondmilito mem. Ĝi estis prilaborita laŭ Kiyoko Murata romano, sed la referencoj de la filmo al la Nagasakan bombado venis de la direktoro prefere ol de la libro. Tio estis lia nura filmo por inkludi rolon por amerika filmstelulo: Richard Gere, kiu ludas malgrandan rolon kiel la nevo de la maljuna heroino. Pafado okazis frue en 1991, kie la filmo malfermiĝas la 25an de majo tiun jaron al plejparte negativa kritika reago, precipe en Usono, kie la direktoro estis imputita de promulgado naive kontraŭ-amerikaj sentoj, [140] [141] kvankam Kurosawa malaprobis tiujn akuzojn.
Kurosawa malŝparis neniom da tempon moviĝantan sur sian venontan projekton: Madadayo , aŭ Ankoraŭ ne. Surbaze de aŭtobiografiaj eseoj fare de Hyakken Uchida, la filmo kondukas la vivon de japana profesoro pri la germana tra la Dua mondo Milito kaj pretere. La rakonto centras dum ĉiujaraj naskiĝtagfestoj kun liaj iamaj studentoj, dum kiuj la protagonisto deklaras sian malemon morti ĵus ankoraŭ - temon kiu iĝis ĉiam pli signifa por la 81-jaraĝa kreinto de la filmo. Filmigo komenciĝis en februaro 1992 kaj envolvis antaŭ la fino de septembro. Ĝia liberigo la 17-an de aprilo 1993, estis salutita per eĉ pli seniluziigita reago ol estis la kazo kun liaj du antaŭaj verkoj.
Kurosawa tamen daŭre laboris. Li verkis al la originaj filmoj The Sea is Watching en 1993 kaj After the Rain (Post la Pluvo) en 1995. Dum meta pretigo koncernas ĉi-lasta laboro en 1995, Kurosawa eskapis kaj rompis la bazon de sia spino. Sekvante la akcidenton, li uzus rulseĝon por la resto da lia vivo, metante finon al iu espero de li reĝisorante alian filmon. [143] Lia delonga deziro - morti sur la aktoraro filmante filmon [141] [144] - estis neniam esti plenumita.
Post lia akcidento, la sano de Kurosawa komencis plimalboniĝi. Dum lia menso restis akra kaj vigla, lia korpo rezignis, kaj por la lasta duonjaro de lia vivo, la direktoro estis plejparte enŝlosita al lito, aŭskultante al muziko kaj spektante televidon hejme. La 6-an de septembro 1998, Kurosawa mortis pro bato en Setagaja, en la aĝo de 88. [145] Dum lia morto, Kurosawa havis du infanojn, sian filon Hisao Kurosawa kiu geedziĝis kun Hiroko Hayashi kaj kun lia filino Kazuko Kurosawa kiu geedziĝis kun Harayuki Kato, kune kun pluraj nepoj. [146] Unu el liaj nepoj, la aktoro Takayuki Kato kaj nepo de Kazuko, iĝis flankaktoro en du filmoj postmorte evoluigite de filmoj skribitaj fare de Kurosawa kiuj restis neproduktitaj dum sia propra vivdaŭro, After the Rain de Takashi Koizumi (1999) kaj The Sea is Watching de Kei Kumai (2002).
Stilo kaj ĉefaj temoj
Vidu ankaŭ: Filmproduktadotekniko de Kurosawa
De la komenco, Kurosawa montris aŭdacan, dinamikan stilon, forte influite fare de okcidenta kinejo ankoraŭ tre aparta de ĝi. Kurosawa estis grandskale implikita kun ĉiu aspekto de filmoproduktado. [148] Li ankaŭ estis talenta manuskriptinto, kaj kutime laborus en proksima kunlaboro kun liaj kunaŭtoroj de la komenco de la evoluo da filmo por certigi altkvalitan manuskripton, kiun li insistis estis la absoluta fundamento de bona filmo. Li ofte funkciis kiel redaktisto da siaj propraj filmoj kaj estis rigardita fare de lia produktteamo kiel "la plej bonega redaktisto en la mondo." Kvankam ĝi estis ofta en la japana filmindustrio de tiu tempo por establitaj direktoroj kunveni ĉirkaŭ ili teamon, aŭ "gumi", kun homoj tirite de la sama komunkaso de kreivaj teknikistoj, ŝipanoj kaj aktoroj laborantaj de filmo ĝis filmo (ekzemple, la direktoro Hiroshi Inagaki, inkluzive de kiu laboris pri Toho dum la sama periodo kiel Kurosawa, havis tian teamon), la teamo de Kurosawa, konata kiel la "Kurosawa-gumi (Kurosawa grupo) -, ekzemple, la kinoartisto Asakazu Nakai, la produktadasistanto Teruyo Nogami kaj la aktoro Takashi Shimura - estis rimarkinda por it lojaleco al la direktoro kaj la kohera kvalito de it laboro.
La stilo de Kurosawa estas markita fare de kelkaj aparatoj kaj teknikoj kiu Kurosawa lanĉita en liaj filmoj dum la jardekoj. En liaj filmoj de la 1940-aj jaroj kaj 1950-aj jaroj, Kurosawa ofte utiligas la " aksan tranĉon ", en al de kiu la fotilo movas fermanton, aŭ pli for, la subjekto, ne helpe de spurado de pafoj aŭ dissolviĝas, sed tra serio de egalitaj saltreduktoj. [149] Alia stila trajto kiuj akademiuloj indikis estas la emo de Kurosawa "tranĉi en moviĝo": t.e., redakti sekvencon de karaktero aŭ karakteroj en moviĝo tiel ke ago estas prezentita en du aŭ pli apartaj pafoj, prefere ol unu senĉesa pafo.
Formo de kinematografia interpunkcio tre forte identigita kun Kurosawa estas la viŝi. Tio estas efiko kreita per optika printilo, en kiu, kiam sceno finiĝas, linio aŭ drinkejo ŝajnas moviĝi trans la ekranon, "viŝante" for la bildon dum samtempe rivelante la unuan bildon de la posta sceno. Kiel transira aparato, ĝi estas utiligita kiel anstataŭaĵo por la rekta tranĉo aŭ la bilddissolva transiro (kvankam Kurosawa ofte uzis ambaŭ de tiuj aparatoj ankaŭ). En lia matura laboro, Kurosawa utiligis la viŝi tiel ofte ke ĝi iĝis speco de signaturo. Ekzemple, unu bloganto nombris neniujn pli malmultajn ol 12 kazoj de la viŝi en Drunken Angel. [151] Kurosawa proksime de ĉiuj raportoj ĉiam donis grandan atenton al la muzikoj de siaj filmoj, precipe kun emfazo de son-bilda kontrapunkto, en kiu la muziko aŭ sonefektoj ironie komentus sur la bildo prefere ol simple plifortikigado de ĝi. (La memoraĵo de Teruyo Nogami donas plurajn tiajn ekzemplojn de Drunken Angel kaj Stray Dog. ) Li ankaŭ estis implikita kun pluraj da la elstaraj nuntempaj komponistoj de Japanio, inkluzive de Fumio Hayasaka (kiuj mortis en 1955) kaj la internacie fama Toru Takemitsu.
Kurosawa utiligis kelkajn revenantajn gravajn temojn en siaj filmoj. Tiuj inkludas: () la majstro-disĉipla rilato inter kutime pli maljuna mentoro kaj unu aŭ pluraj novicoj, kiu ofte implikas spiritan same kiel teknikan majstradon kaj memregadon; (b) la heroa ĉampiono, la escepta individuo kiu eliras el la maso de homoj por produkti ion aŭ korekti iom da maljusto; (c) la bildigo de ekstremaĵoj de vetero kiel kaj dramecaj aparatoj kaj simboloj de homa pasio; kaj (d) la ripetiĝo de cikloj de senhalta malkvieta perforto ene de historio. Laŭ Stephen Prince, ĉi-lasta temo komenciĝis kun Throne of Blood (1957), kaj ripetiĝis en Kurosawa filmoj de la 1980-aj jaroj. Mr. Prince nomas tiun temon "la kontraŭtradicio al la aktiva, heroa reĝimo de la kinejo de Kurosawa."
Heredaĵo de ĝenerala kritiko
Vidu ankaŭ: Kritiko de Kurosawa Akira
Kritiko de Kurosawa en lia heredaĵo signife sekvis proksiman egalecon inter la ĉeffluoj da hejma kritiko liaj filmoj ricevitaj kiam ili estis liberigitaj en Japanio kun la internacia ricevo liaj individuaj filmoj ricevitaj kiam liberigite eksterlande dum lia vivdaŭro. Ekde la fruaj tomez-1950-aj jaroj, kelkaj kritikistoj de la Franca Nova Ondo pledis la filmojn da la pli maljuna japana majstro, Mizoguchi Kenji, ĉe la elspezo de la laboro de Kurosawa. Novondo-kritikist-produktora Jacques Rivette, diris: "vi povas komparibli nur kio estas komparebla kaj ke kiu celas alte sufiĉe ... [Mizoguchi] ŝajnas esti la nura japana direktoro kiu estas tute japana kaj tamen estas ankaŭ la nura unu kiu atingas veran universalecon, tiu de individuo." [154] Laŭ tiaj francaj komentistoj, Mizoguchi ŝajnis, de la du artistoj, la pli aŭtentike japano. Sed almenaŭ unu-filma akademiulo pridubis la validecon de tiu dikotomio inter "japana" Mizoguchi kaj "okcidenta" Kurosawa substrekante ke "Mizo" estis same influite fare de okcidenta kinejo kaj okcidenta kulturo ĝenerale kiel Kurosawa, kaj ke tio estas reflektita en lia laboro.
En Japanio, ekzistas kritikistoj kaj aliaj produktoroj kiuj akuzis lian laboron je elitismo, pro lia fokuso sur esceptaj, heroaj individuoj kaj grupoj de viroj. En ŝia DVD-komentaĵo pri Seven Samurai, Joan Mellen asertas ke certaj pafoj de la samurajkarakteroj Kambei kaj Kyuzo, kiuj al ŝi rivelas Kurosawa "privilegiado" tiujn samurajon, "apogas la argumenton esprimitan fare de pluraj japanaj kritikistoj kiuj Kurosawa estis elitisto ... Kurosawa estis apenaŭ progresema direktoro, ili argumentis, ĉar liaj kamparanoj ne povis malkovri inter siaj propraj rangogvidantoj kiu eble savos la vilaĝon ... Kurosawa defendis sin kontraŭ tiu pagendaĵo en sia intervjuo kun mi. 'mi volis diri ke post ĉio la kamparanoj estis la pli fortaj, proksime gluiĝante al la tero ... Ĝi estis la samurajo kiuj estis malforta ĉar ili estis krevigitaj per la ventoj de tempo. ' " [150] [156]
Pro la populareco de Kurosawa kun eŭropaj kaj amerikaj spektantaroj de la fruaj 1950-aj jaroj pluen, li ne evitis la pagendaĵon de konscie servado la gustojn de okcidentanoj por atingi aŭ konservi tiun popularecon. Joan Mellen, noti la furioze negativan reagon (en la 1970-aj jaroj) de la maldekstrema direktoro Nagisa Oshima al Kurosawa kaj lia laboro, ŝtatoj: "Ke Kurosawa alportis japanan filmon al okcidenta spektantaro intencis [al Oshima] ke li devas esti kunligaj ĝis okcidentaj valoroj kaj politiko." [157] Kurosawa ĉiam forte neis kunligadon al okcidentaj gustoj: "Li has neniam servitnil fremda spektantaro" verkas Audie Bock, "kaj kondamnis tiujn kiuj faras".
Reputacio inter produktoroj
Vidu ankaŭ: Refilmigoj de filmoj de Kurosawa Akira
Multaj festis direktorojn estis influitaj fare de Kurosawa kaj esprimis admiron por lia laboro. La produktoroj cititaj malsupre povas esti prezentitaj laŭ kvar kategorioj: () tiuj kiu, kiel Kurosawa mem, establis internaciajn kritikajn reputaciojn en la 1950-aj jaroj kaj fruaj 1960-aj jaroj; (b) la tielnomitaj " Novaj Holivudo " direktoroj, t.e., amerikaj filmfirmaoj kiuj, plejparte, establis siajn reputaciojn en la fruaj tomez-1970-aj jaroj; (c) aliaj aziaj direktoroj; kaj (d) nuntempaj direktoroj.
Kurosawa estis plurajn jarojn pli aĝa ol Ingmar Bergman kaj admiris lin kiel kolega metiisto skribanta al li memorleteron ĉe la 70-a naskiĝtago de Bergman. Bildo de busto de Bergman nuntempe en Pollando.
La sveda direktoro Ingmar Bergman nomis sian propran filmon The Virgin Spring "tourista, mizera imito de Kurosawa", kaj aldonis, "At that time my admiration for the Japanese cinema was at its-alteco. mi preskaŭ estis samurajo I!" [159] En Italio, Federico Fellini en intervjuo deklaris la direktoron "la plej bonega vivanta ekzemplo de ĉiu kiu verkinto de la kinejo devus esti" - malgraŭ konfesado vidis nur unu el siaj filmoj, Seven Samurai. [160] En Francio, Roman Polanski en 1965 citis Kurosawa kiel unu el siajn tri favoratproduktorojn (kun Fellini kaj Orson Welles), elamasigante Seven Samurai, Throne of Blood (Trono el Sango) kaj La Kaŝan Fortikaĵon por laŭdo. [161] La itala direktoro Bernardo Bertolucci konsideris la influon de la japana majstra esti pionira: "la filmoj de Kurosawa kaj La Dolce Vita da Fellini estas la aĵoj kiuj puŝis min, suĉis min en esti kinoreĝisoro." [162] German New Wave direktoro Werner Herzog citis Kurosawa kiel unu el siajn plej grandajn influojn: "De la produktoroj kun kiu mi sentas iom da parenceco, Griffith ... Buñuel, Kurosawa kaj Ivan the Terrible (Ivan la Terura) de Eisenstein, ĉiuj venas por atenti." [163] Se petite listigi liajn favoratodirektorojn, rusa direktoro Andrei Arsenjewitsch Tarkowski citis Kurosawa kiel unu el siajn favoratojn kaj nomis Seven Samurai [164] kiel unu el siaj dek favoratfilmoj.
La New Hollywood-admirantoj de Kurosawa inkludis Robert Altman, Francis Ford Coppolan, Steven Spielberg, [165] Martin Scorsese, [165] George Lucas, [166] kaj John Milius. [167] En liaj fruaj jaroj dum daŭre televiddirektoro, Robert Altman deklaris tion kiam li unue vidis Rashomon li estis tiel imponita per la atingo de ĝia kinoartisto de pafado de pluraj pafoj kun la fotilo direktita rekte kontraŭ la suno - supoze ĝi estis la unua filmo en kiu tio estis farita sukcese - ke li asertas ke li estis inspirita plej venontan tagon por komenci asimili pafojn de la suno en lian televidlaboron. [168] Ĝi estis Coppola kiu diris de Kurosawa, "Unu aĵon kiu distingas [li] estas ke li ne faris unu majstraĵon aŭ du majstraĵojn. Li faris, vere, ok majstraĵojn." [169] Kaj Spielberg kaj Scorsese laŭdis la rolon de la pli maljuna viro kiel instruisto kaj rolmodelo, kaj Scorsese nomis lin sia" sensei ", uzante la japanan esprimon. [170] Spielberg deklaris, "I fraŭdo erudicia pli da de him ol de preskaŭ eventuala alia produktoro sur la vizaĝo de la tero", [166] dum Scorsese rimarkis, "Lasis min diri ĝin simple: Kurosawa Akira estis mia majstro, kaj ... la mastro de tiel multaj aliaj produktoroj tra la jaroj." [166] Pluraj de tiuj filmfirmaoj ankaŭ estis instrumentaj en helpanta al Kurosawa akiri financadon por liaj malfruaj filmoj: Lucas kaj Coppola funkciis kiel kunproduktantoj sur Kagemusha, [129] dum la Spielberg-nomo, pruntedonita al la 1990-datita produktado, Sonĝoj, helpis alporti tiun bildon al realiĝo.
Kiel la unua azia produktoro se temas pri atingi internacian eminentecon, Kurosawa nature funkciis kiel inspiro por aliaj aziaj aŭteur . De Rashomon, la plej fama direktoro de Hindio, Satyajit Ray, diris: "La efiko de la filmo sur mi [sur unue vidado de ĝi en Calcutta en 1952] estis elektra. mi vidis ĝin tri fojojn en sinsekvaj tagoj, kaj scivolis ĉiun fojon se ekzistis alia filmo ie ajn kiu donis tian daŭrigis kaj brilan pruvon da la komando de direktoro super ĉiu aspekto de filmkreado." [171] Aliaj aziaj admirantoj inkludas la japanan aktoron kaj direktoron Kitano Takeshi, [172] Honkongan produktoron John Woo, [173] [174] [175] japanan animeo direktoron Miyazaki Hayao [176] kaj kontinentan ĉinan direktoron Zhang Yimou, kiu nomis Kurosawa "la centra azia direktoro".
Eĉ hodiaŭ, Kurosawa daŭre inspiras kaj influas nuntempajn produktorojn. Alexander Payne foruzis la fruan parton de sia kariero spektante la filmojn de Kurosawa, plej precipe Seven Samurai kaj Ikiru . [178] Guillermo del Toro plusendis al Kurosawa "unu el la esencaj majstroj", citante Throne of Blood (Trono el Sango) , Altan and Low kaj RAN kiel inter liaj favoratfilmoj. [179] Kathryn Bigelow laŭdis Kurosawa kiel unu el "alt-efikaj produktoroj" kiuj povas krei emocie investitajn karakterojn. [180] Jeffrey Jacob Abrams diras li tiris de Kurosawa farante Stelmilito: the Force Awakens . [181] En la aĝo de 19, Alejandro González Iñárritu memoras esti prisorĉita kiam li unue vidis Ikiru kaj laŭdas Kurosawa kiel "unu el la unuaj rakontadgeniuloj kiuj komencis ŝanĝi la rakontan strukturon de filmoj." [182] Kiam Spike Lee poŝtis liston de 87 filmoj kiujn ĉiu aspiranta direktoro devus vidi, li inkludis tri Kurosawa filmojn: Rashomon , Yojimbo kaj RAN .
Vidu ankaŭ: Listo de kreivaj verkoj de Kurosawa Akira
Sekvi la morton de Kurosawa, plurajn postmortajn verkojn bazitajn sur liaj nefilmitaj filmoj estis produktitaj. After the Rain (Post la Pluvo) , reĝisorita fare de Takashi Koizumi, estis publikigita en 1998, [184] [185] kaj The Sea is Watching, direktita fare de Kei Kumai, premieris en 2002. [186] Manuskripto kreita fare de la Yonki al neniu Kai ("Klubo de la Kvar Kavaliroj") (Kurosawa, Keisuke Kinoshita, Masaki Kobayashi, kaj Kon Iĉikaŭa), ĉirkaŭ la tempo ke Dodeskaden estis produktita, finfine estis filmita kaj liberigita (en 2000) kiel Dora-Heita, fare de la nura pluviva fonda membro de la klubo, Kon Ichikawa. [187] Huayi Brothers amaskomunikilaro kaj CKF-Bildoj en Ĉinio sciigis en 2017 planoj produkti filmon de la filmo de Kurosawa postmorta de The Masque of the Black Death (La Maskludo de la Nigra Morto) de Edgar Allan Poe por 2020. [188] Patrick Frater-skribo por Variety revuo en majo 2017 deklaris ke pliaj du nefinitaj filmoj de Kurosawa estis planitaj, kun Silvering Spear por komenci filmigon en 2018.
Kurosawan Production Company
Kurosawan Production Co., establita en 1959, daŭre kontrolas multajn el la aspektoj de la heredaĵo de Kurosawa. La filo de la direktoro, Hisao Kurosawa, estas la nuna ĉefo de la firmao. Ĝia amerika filio, Kurosawa Enterprises, situas en Los-Anĝeleso. Rajtoj je la verkoj de Kurosawa estas tenitaj fare de Kurosawan Production kaj la filmstudioj sub kiuj li laboris, plej precipe kun Tohon. [190] Kurosawan Production laboras proksime kun la Akiran Kurosawa Foundation, establita en decembro 2003 kaj ankaŭ prizorgita fare de Hisao Kurosawa. La fundamento organizas ĉiujaran mallongfilman konkuradon kaj lancopintojn Kurosaw-rilatajn projektojn, inkluzive de ĵus arkivita unu por konstrui memormuzeon por la direktoro.
Filmstudioj kaj premioj
Ĉefa artikolo: Listo de premioj kaj honoroj donitaj al Kurosawa Akira
En 1981, la Kurosawa Film Studio estis malfermita en Jokohamo; du kromaj lokoj poste estis lanĉitaj en Japanio. [192] Granda kolekto de arkivmaterialo, inkluzive de skanis filmojn, fotojn kaj novaĵartikolojn, estis havebla tra la Akira Kurosawa Digital Archive, japana proprieta retejo konservita fare de Ryukoku University Cifereca Archives Research Center en kunlaboro kun Kurosawan Production. [193] La Kurosawa Akira Lernejo de Filmo de Anaheim University estis lanĉita en printempo 2009 kun la subteno de Kurosawan Production. Ĝi ofertas retajn programojn en cifereca filmkreado, kun ĉefsidejo en Anaheim kaj lernadcentro en Tokio.
Du filmpremioj ankaŭ estis nomitaj en la honoro de Kurosawa. La Akira Kurosawa Award por Vivatingo en Film Directing estas premiita dum la San Francisco International Film Festival (Sano Francisco International Film Festival), dum la Akira Kurosawa Award ricevas dum la Tokyo International Film Festival (Tokio Internacia Filmfestivalo). [195] [196] En 1999 li estis nomita " Aziano da la Jarcento " en la "Arts, Literature, and Culture (Artoj, Literature, kaj Culture)" kategorio per AsianWeek revuo kaj CNN, citis kiel "unu el la [kvin] homojn kiuj kontribuis la plej grandan parton al la plibonigo da Azio en la pasintaj 100 jaroj". [197] En memorceremonio de la 100-a datreveno de la naskiĝo de Kurosawa en 2010, projekto nomita AK100 estis lanĉita en 2008. La AK100 Projekto planas "eksponi junularojn kiuj estas la reprezentantoj de la venonta generacio, kaj ĉiuj homoj ĉie, al la lumo kaj spirito de Kurosawa Akira kaj la miriga mondo kiujn li kreis."
Anaheim University en kunlaboro kun la Kurosawa Family establis la Anaheim Universitato Kurosawan Akiran Lernejon de Filmo [199] oferti rete kaj miksis lernantajn programojn pri Kurosawa Akira kaj filmproduktado. La animacia Wes Anderson filmo, Isle of Dogs (Mezkoridoro de Hundoj), estas parte inspirita per la filmaj teknikoj de Kurosawa. [200] Ĉe la 64-a Sydney Film Festival, ekzistis retrospektivo de Kurosawa Akira kie filmoj de lia estis montritaj por memori la bonega heredaĵo kiun li kreis de sia laboro.
Signifa nombro da plenlongaj kaj mallongaj dokumentarioj koncerne la vivon kaj filmojn de Kurosawa estis farita dum lia vivdaŭro kaj post lia morto. A.K. estis filmita en 1985 kaj estas franca dokumenta filmo reĝisorita fare de Chris Marker. Kvankam ĝi estis filmita dum Kurosawa laboris pri RAN , la filmo temigas pli la malproksiman sed ĝentilan personecon de Kurosawa ol sur la kreado de la filmo. La dokumentario foje estas vidita kiel esti reflekta da la fascino de Marker kun japana kulturo, kiun li ankaŭ tiris sur ĉar unu el liaj plej konataj filmoj, Sans Soleil . [202] La filmo estis montrita en la Un Certain Regard sekcio ĉe la 1985-datita Festivalo de Cannes. [203] [204] Aliaj dokumentarioj koncerne la vivon kaj verkojn de Kurosawa produktis postmorte inkludas:
Kurosawa: The Last Emperor (Alex Cox, 1999) [205]
Message from Kurosawa Akira: For Beautiful Movies (Hisao Kurosawa, 2000) [206]
Kurosawa (Adam Low, 2001) [207]
Kurosawa Akira: It Is Wonderful to Create (Toho Masterworks, 2002) [208]
Kurosawa Akira: The Epic and the Intimamiko (2010) [209]
Kurosawa's Way (Catherine Cadou, 2011) [210]
^ 黒沢 明 in Shinjitai .
^ In 1946, Kurosawa co-directed, with his mentor, Kajiro Yamamoto, and Hideo Sekigawa, the feature Those Who Make Tomorrow ( Asu o tsukuru hitobito ). Apparently, he was commanded to make this film against his will by Toho studios, to which he was under contract at the time. (He claimed that his part of the film was shot in only a week. ) It was the only film he ever directed for which he did not receive sole credit as director, and the only one that has never been released on hejmvideo in any form. La filmo poste estis malkonfesita fare de Kurosawa kaj ofte estas ne nombrita kun la 30 aliaj filmoj li farita, kvankam ĝi estas listigitaj en kelkaj filmografioj de la direktoro.
^ Galbraith , pp. 14-15
^ Kurosawa 1983 , pp. 5-7
^ Kurosawa 1983 , pp. 12-13
^ Galbraith , p. 16
^ Kurosawa 1983 , pp. 51-52
^ Prince , p. 302
^ Kurosawa 1983 , pp. 70-71
^ Kurosawa 1983 , pp. 72-74, 82
^ Kurosawa 1983 , p. 77
^ Richie 1999 , p. 11
^ Kurosawa 1983 , pp. 89-93
^ Galbraith , p. 25
^ Galbraith , pp. 652-658
^ Galbraith , pp. 29-30
^ Goodwin 1994 , p. 40
^ Galbraith , p. 35
^ Kurosawa 1983 , p. 103
^ Goodwin 1994 , p. 42
^ Galbraith , pp. 658-707
^ Galbraith , p. 39
^ Kurosawa 1983 , pp. 121-123
^ Galbraith , pp. 43, 45-46
^ Kurosawa 1983 , pp. 124-128, 130-131
^ Kurosawa 1983 , pp. 132-135
^ Galbraith , pp. 46-51
^ Kurosawa 1983 , pp. 137-139
^ Galbraith , pp. 55-57
^ Galbraith , pp. 64, 191
^ Kurosawa 1983 , pp. 135-137
^ Galbraith , pp. 51-55
^ Richie 1999 , pp. 24-25
^ Galbraith , pp. 660-661
^ Richie 2001 , pp. 106
^ Galbraith , pp. 65-67
^ Galbraith , pp. 70-79; Richie 1999 , p. 37; Kurosawa 1983 , p. 150; Yoshimoto , pp. 114-134
^ Richie 1999 , pp. 43-46; Galbraith , pp. 87-91
^ Kurosawa 1983 , pp. 159-161
^ Kurosawa 1983 , pp. 161-164
^ Bock 1978 , p. 169
^ Galbraith , pp. 94-97
^ Richie 1999 , pp. 47-53
^ Kurosawa 1983 , pp. 168-169
^ Richie 1999 , pp. 54-57
^ Galbraith , pp. 100-104
^ Yoshimoto , pp. 140-146
^ Broe, Dennis (2014). Class, Crime and International Film Noir: Globalizing America's Dark Art. London: Palgrave Macmillan. pp. 162-67. ISBN 1137290137. Retrieved June 9, 2017.
^ Kurosawa 1983 , pp. 172-177
^ Galbraith , pp. 108-115
^ Richie 1999 , pp. 58-64
^ "FilmInt". Film International. Sweden: Kulturrådet. 4 (1-6): 163. 2006. Retrieved June 9, 2017. In addition to being a masterful precursor to the buddy cop movies and police procedurals popular today, Stray Dog is also a complex genre film that examines the plight of soldiers returning home to post-war Japan.
^ Kurosawa 1983 , pp. 177-180; Richie 1999 , pp. 65-69; Galbraith , pp. 118-126; Yoshimoto , pp. 180-181
^ Galbraith , pp. 127-138
^ Kurosawa 1983 , pp. 180-187
^ Nogami , pp. 82-99
^ Galbraith , p. 132
^ Galbraith , pp. 144-147
^ Prince , pp. 135-142
^ Yoshimoto , pp. 190-193
^ Richie 1999 , pp. 81-85
^ Galbraith , p. 136
^ Galbraith , pp. 137-142
^ Bock 1978 , pp. 35, 71
^ Galbraith , pp. 155-167
^ Richie 1999 , pp. 86-96
^ Prince , pp. 99-113
^ a b Galbraith, pp 170-1
^ Mellen 2002 , p. 6
^ Richie 1999 , pp. 97-108
^ Galbraith , pp. 214-223
^ Goodwin 1994 , p. 125
^ Prince , pp. 159-170
^ Galbraith , pp. 230-239
^ Richie 1999 , pp. 115-124
^ Kurosawa (WNET ) , bonus materials: Isuzu Yamada interview
^ Prince , pp. 142-149
^ Galbraith , pp. 239-246
^ Prince , pp. 149-154
^ Bock 1978 , pp. 171, 185-186
^ Richie 1999 , pp. 125-133
^ Galbraith , pp. 253-264
^ Richie 1999 , pp. 134-139
^ Star Wars , George Lucas commentary
^ Galbraith , p. 264
^ Richie 1999 , pp. 140-146
^ Yoshimoto , pp. 274
^ Galbraith , pp. 286-293
^ Prince , pp. 175-188
^ Galbraith , pp. 301-313
^ Yoshimoto , pp. 289-292
^ Richie 1999 , pp. 147-155
^ Galbraith , pp. 324-329
^ Yoshimoto , pp. 293-296
^ Richie 1999 , pp. 156-162
^ Galbraith , pp. 341-361
^ Richie 1999 , pp. 163-170
^ Prince , pp. 188-9
^ Mellen 2002 , p. 28
^ Galbraith , pp. 372-374
^ Galbraith , pp. 374-389
^ Richie 1999 , pp. 171-183
^ Yoshimoto , pp. 332-333
^ Prince , pp. 235-249
^ Richie 1999 , p. 183
^ Prince , pp. 4-5
^ Galbraith , p. 242
^ Kurosawa (WNET ) , Donald Richie interview
^ Galbraith , pp. 440-441
^ Galbraith , pp. 440-448
^ Galbraith , pp. 448-468
^ Kurosawa : The Last Emperor , Donald Richie interview
^ Galbraith , pp. 458-471
^ Galbraith , pp. 437-474
^ Yojimbo , DVD featurette: It Is Wonderful to Create - Crew Interview
^ Galbraith , pp. 474-486
^ Galbraith , pp. 487-489, 522
^ Nogami , pp. 127-155
^ Galbraith , pp. 518-522
^ Galbraith , pp. 513-514, 522-523, 544-546
^ Galbraith , pp. 547-558
^ Richie 1999 , pp. 204-213
^ Galbraith , pp. 569-576
^ Galbraith , pp. 576-583
^ "Ran (1985) - Awards". Retrieved June 9, 2017.
^ Galbraith , pp. 582-586
^ Galbraith , pp. 580-586
^ Richie1999 , p. 214
^ a b Galbraith, pp 604-608
^ Galbraith , pp. 612-618
^ Galbraith , pp. 622-627
^ Galbraith , pp. 636-639
^ Kurosawa 1983 , p. viii
^ Galbraith , pp. 639-640
^ Kurosawa 2008 , p. 131, reprinted from John Powers interview, L.A. Weekly , 4 April, 1986, pp. 45-47
^ a b Seven Samurai, DVD-kromfeaturete: Seven Samurai: Originoj kaj Influoj, Joan Mellen-komentaĵo
^ Nogami , pp. 183-209
^ Prince , p. 149
^ Bock 1978 , p. 35
^ Mellen 2002 , pp. 65
^ Mellen 2002 , pp. 60
^ Bock 1978 , p. 172
^ Fellini , p. 49
^ Morrison , p. 160
^ Kurosawa : The Last Emperor , Bernardo Bertolucci interview
^ Plume, Ken. "An Interview with John Milius - Movies Feature at IGN". Movies.ign.com. Retrieved June 9, 2017.
^ Rashomon , Robert Altman Introductory Interview
^ Kurosawa : The Last Emperor , Francis Ford Coppola interview
^ Ray , p. 180
^ Tirard , p. 167
^ Kurosawa : The Last Emperor , John Woo interview
^ Pierce, Nev (January 16, 2004). "Movies - Calling the Shots No.10: John Woo". BBC. Retrieved June 9, 2017.
^ Galbraith , pp. 641-645
^ "Anaheim University - Online MBA, Online Green MBA and Online TESOL programs - Online MFA in Digital Filmmaking". Anaheim University. Retrieved June 9, 2017.
^ Schilling, Mark (October 26, 2008). "Mikhalkov given Kurosawa Award - Entertainment News, Tokyo Intl. Film Festival". Variety.com. Retrieved June 9, 2017.
^ "ASIANOW - Asiaweek - Asian of the Century - Kurosawa Akira - 12/10/99". Retrieved June 8, 2017.
^ Chicago Reader : Dave Kehr's Review of AK
^ "Festival de Cannes: A.K.". festival-cannes.com. Retrieved 2009-06-28.
High, Peter B. (2003). The Imperial Screen: Japanese Film Culture in the Fifteen Years' War, 1931-45. The University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-18134-0.
Richie, Donald (1999). The Films of Akira Kurosawa, (Third, Expanded and Updated ed.). University of California Press]. ISBN 0-520-22037-4.
Buchanan, Judit (2005). Shakespeare on Film. Pearson Longman. ISBN 0-582-43716-4.
Burch, Nöel (1979). To the Distant Observer: Form and Meaning in the Japanese Cinema. Universitato de California Press. ISBN 0-520-03605-0. Havebla rete ĉe la Center for Japanese Studies, University of Michigan (Centro por japanaj Studoj, Universitato de Miĉigano)
Cowie, Petro (2010). Kurosawa Akira: Master of Cinema. Rizzoli-Publikaĵoj. ISBN 0-8478-3319-4.
Davies, Antonio (1990). Filma la Ludoj de Shakespeare: La Adaptions of Laurence Olivier (Adaptoj de Laurence Olivier), Orson Welles, Peter Brook kaj Kurosawa Akira. Cambridge University Press. ISBN 0-521-39913-0.
Desser, Davido (1983). The Samurai Films of Akira Kurosawa (Studies in Cinema No. 23). UMI Research Press. ISBN 0-8357-1924-3.
Leonard, Kendran Preston (2009). Shakespeare, Madness, and Music: Scoring Insanity in Cinematic Adaptations. Plymouth: La Birdotimigilo-Gazetaro. ISBN 0-8108-6946-2.
Sorensen, Lars-Martin (2009). Censorship of Japanese Films During the U.S. Occupation of Japanio,: The Cases of Yasujiro Ozu and Kurosawa Akira. Edwin Mellen Press. ISBN 0-7734-4673-7.
Wikimedia Komunejo havas amaskomunikilaron ligitajn al Kurosawa Akira .
Vikicitaro havas citaĵojn ligitajn al: Kurosawa Akira
Kurosawa Akira sur IMDb
Kurosawa Akira ĉe la TCM Filmdatenaro
Kurosawa Akira ĉe la Kriterio-Kolekto
Kurosawa Akira: Novaĵo, Informoj kaj Diskuto
CineFiles: Berkeley Art Museum kaj Pacific Film Archive (Kurosawa serĉo)
Kurosawa Akira ĉe japana la tombogvidisto de famulo (en la japana)
Kurosawa Akira ĉe la Japana Filmdatenaro (en la japana)
Pluraj antaŭfilmoj
Anaheim Universitato Kurosawa Akira Lernejo de Filmo
Filmo refaras
A.K. (1985 dokumentario)
Kurosawa's Way (2011 dokumentario)
Nioh (2017 videoludo)
Yōko Yaguchi (edzino)
Kazuko Kurosawa (filino)
Sanjuro (1962 daŭrigo)
Support Your Local Gunfighter (Subteno Your Local Gunfighter) (1971 parodio)
La Warrior kaj la Sorceress (1984)
Memmortigemo 4: The Crackdown (1987)
Kaze neniu Yojimbo
Inspiroj
Red Harvest (1929 romano)
La Vitro-Ŝlosilo (1931 romano)/ La Vitro-Ŝlosilo (1942 filmo)
MAN kun No Name
Premioj por Kurosawa Akira
(datenoj) BIBSWS: 90781710
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Kurosawa Akira el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2015-05-24 05:00:32. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
23-a de marto 1910
en Omori, Tokio, Japanio
6-a de septembro 1998
en Setagaya, Tokio, Japanio
Kurosawa AKIRA (Hepburn/Kunrei) ,黑澤 明 [kuro-saŭa akira], konata en la okcidenta mondo kiel Akira Kurosawa (23-a de marto 1910 - 6-a de septembro 1998) estis japana reĝisoro, produktoro, muntisto kaj verkisto de filmoj. Li estas la plej konata el la filmistoj de Japanio, kaj liaj filmoj influis multe da postaj filmistoj tra la mondo. Lia unua filmo eldoniĝis en 1943, lia lasta en 1999 (postmorte). Malmulte da filmistoj ĝuas karieron tiom longan kaj laŭditan. Kurosawa reĝisoris 30 filmojn en kariero daŭra 57 jarojn.
Susumu Fujita en Sanshiro Sugata.
(1988) Eros Plus Massacre. Indiana University Press. ISBN 0-253-20469-0.
Bert Cardullo: (2006) Bert Cardullo: Federico Fellini: Interviews. University Press of Mississippi. ISBN 1-57806-885-1.
(2002) The Emperor and the Wolf: The Lives and Films of Akira Kurosawa and Toshiro Mifune. Faber and Faber, Inc. ISBN 0-571-19982-8.
Tom Milne: (1972) Tom Milne: Godard on Godard. Da Capo Press. ISBN 0-306-80259-7.
(1993) Akira Kurosawa and Intertextual Cinema. The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-4661-7.
Perspectives on Akira Kurosawa. G. K. Hall & Co.. ISBN 0-8161-1993-7.
(2003) The Imperial Screen: Japanese Film Culture in the Fifteen Years' War, 1931–1945. The University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-18134-0.
(1983) Something Like an Autobiography. Vintage Books. ISBN 0-394-71439-3.
(1999) Yume wa tensai de aru (A Dream Is a Genius). Bungei Shunjū. ISBN 4-16-355570-6.
Bert Cardullo: (2008) Bert Cardullo: Akira Kurosawa: Interviews. University Press of Mississippi. ISBN 1-57806-996-3.
(1999) Kurosawa: The Last Emperor. Channel Four (UK)/Exterminating Angel Productions.
(2000) Kurosawa. WNET, BBC kaj NHK.
(2009) Remaking Kurosawa: Translations and Permutations in Global Cinema. Palgrave Macmillan. ISBN 0-312-29358-5.
(1975) Voices from the Japanese Cinema. Liveright Publishing Corporation. ISBN 0-87140-604-7.
(1976) The Waves at Genji's Door. Pantheon Books. ISBN 0-394-49799-6.
(2002) Seven Samurai (BFI Classics). British Film Institute. ISBN 0-85170-915-X.
(2007) Roman Polanski (Contemporary Film Directors). University of Illinois Press. ISBN 0-252-07446-7.
(2006) Waiting on the Weather. Stone Bridge Press. ISBN 978-1-933330-09-9.
Kevin J. Hayes: (2008) Kevin J. Hayes: Sam Peckinpah: Interviews. University Press of Mississippi. ISBN 1-934110-64-7.
(1999) The Warrior's Camera: The Cinema of Akira Kurosawa, 2nd, revised, Princeton University Press. ISBN 0-691-01046-3.
(2002) Rashomon. Criterion.
(2007) Our Films Their Films. Orient Blackswan. ISBN 81-250-1565-5.
(1999) The Films of Akira Kurosawa, Third Edition, Expanded and Updated. University of California Press. ISBN 0-520-22037-4.
(2001) A Hundred Years of Japanese Film. Kodansha International. ISBN 4-7700-2682-X.
(1987) Currents in Japanese Cinema. Kodansha International Ltd.. ISBN 0-87011-815-3.
(2006) Star Wars Episode IV: A New Hope. Twentieth-Century Fox Home Entertainment.
(2002) Moviemakers' Master Class: Private Lessons from the World's Foremost Directors. Faber and Faber Ltd.. ISBN 0-571-21102-X.
(2000) Kurosawa: Film Studies and Japanese Cinema. Duke University Press. ISBN 0-8223-2519-5.
Page translated on: 2017-08-11 06:19:02