Pogromo de Kielce - Wikipedia's Kielce pogrom as translated by GramTrans
Wikipedia's Kielce pogrom as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Kielce pogrom article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2016-07-05 22:34:30. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Tiu artikolo temas pri la 1946-datita pogromo. Por la pogromo en Kielce, (1918) vidu pogromo de Kielce (1918).
Memorial-plakedo ĉe la domo sur Planty 7 en Kielce dediĉita fare de Lech Wałęsa en 1990
Kielce, Pollando
4 julio 1946
Mateno ĝis vespero (oficiala ĉesigo ĉe 3 p.m.)
38 ĝis 42
La Pogromo de Kielce estis ekapero de perforto kontraŭ la renkontiĝo de la juda civitana domo de rifuĝintoj en la grandurbo de Kielce, Pollando la 4an de julio 1946 en la ĉeesto de la Polish Communist armetrupoj ( LWP, KBW) kiuj rezultigis la mortigon de 42 judoj. [1] Polaj komunistaj tribunaloj poste provis kaj kondamnis naŭ homojn al morto lige kun la okazaĵo.
Kiel la plej mortiga pogromo kontraŭ polaj judoj post la Dua Mondmilito, la okazaĵo estis signifa punkto en la postmilita historio de judoj en Pollando. Ĝi okazis nur jaron post la fino de la Dua mondo Milito kaj la holokaŭsto, ŝokaj judoj en Pollando, poloj, kaj la internacia komunumo. Ĝi estis konsiderita katalizilo por la flugo de Pollando de la plej multaj ceteraj polaj Judoj kiuj postvivis la holokaŭston.
2 Ekapero de perforto
3 Ĉesigo de perforto
4 La sekvo
4.1 Provoj kulpigi polajn naciistojn
4.2 Provoj
4.3 Efikoj al juda elmigrado de Pollando
4.4 Reago de la Romkatolika Eklezio
5 Theory of Soviet-implikiĝo
6 Lastatempaj okazaĵoj
6.1 Monumento
La domo ĉe 7 Planty Street en Kielce
Dum la germana okupo de Pollando, Kielce estis tute etne purigita fare de la nazioj de ĝia antaŭmilita juda populacio. Preter la somero de 1946, proksimume 200 judoj, multaj el ili iamaj loĝantoj de Kielce, revenis de la naziaj koncentrejoj, Sovet-Unio, kaj aliaj lokoj de rifuĝo por vivi tie. Proksimume 150-160 el ili estis kvaronigitaj en ununura konstruaĵo administrita fare de la juda Komisiono de Kielce Voivodeship ĉe Planty, [3] malgranda strato en la centro de la urbo.
La 1an de julio 1946, okjara pola knabo, Henryk Błaszczyk, estis anoncita mankanta fare de lia patro Walenty Błaszczyk. Laŭ la patro, sur lia reveno du tagojn poste la knabo asertis ke li estis kidnapita fare de nekonata viro, supoze judo aŭ cigano. Du tagojn poste, la knabo, lia patro kaj la najbaro iris al loka policejo. Pasante la "Jewish domon" ĉe 7 Planty Street, Henryk indikitan ĉe viro proksima kiu, li diris, supoze malliberigis lin en la kelo de la domo. Ĉe la policejo, Henryk ripetis sian rakonton ke li estis kidnapita kaj precizigita la judoj kaj ilia domo kiel implikite en lia malapero. Polica patrolo de pli ol dekduviroj tiam estis ekspedita sur piedo fare de la staciokomandanto Edmund Zagórski por serĉi la domon ĉe 7 Planty Street la lokon kie Henryk estis supoze konservita.
Henryk Błaszczyk mem restis senvoĉa ĉirkaŭ la okazaĵoj ĝis 1998, kiam, en intervjuo al pola ĵurnalisto li koncedis ke li neniam estis kidnapita sed vivis kun "nekonata familio" en proksima vilaĝo kaj traktis bone. Li perceptis sian malaperon kiel okazego kun la scio de sia patro kaj kunordigita per la komunista sekureca servo. Post revenado hejmen li estis kategorie instrukciita fare de lia patro ne por iam mencii ion ajn kiu okazis kaj por reaserti la version de "juda kidnapo" se demandite. Li estis minacita daŭrigi silenton longe post 1946, kiun li faris el timo ĝis la fino de komunisto regi en Pollando.
Police diskonigis la onidirojn de la kidnapo kaj plue sciigis ke ili planis serĉi la korpojn de polaj infanoj supozeble rite murditaj kaj konservitaj en la domo, rezultigante la renkontiĝon de civilaj spektantoj. [4] Konfrontiĝo rezultiĝis inter la polico kaj oficiroj de la Ministry of Public Security of Poland (UBP), kiu estis vokita enen en la suspekto ke la okazaĵo estis juda "provoko" perturbi agitadon.
[ citaĵo bezonis ] Dum la mateno, la kazo venis al la atento de alia loka ŝtato kaj armeaj organoj, inkluzive de la People's Army of Poland (LWP, regula armeo), la Internal Security Corps (KBW, ministro pri internaj aferoj milicia), kaj la Main Directorate of Information of the Polish Army (ĜI WP, armespionado kaj kontraŭspionado). Proksimume 100 soldatoj kaj kvin oficiroj estis ekspeditaj al la loko ĉe proksimume 10 a.m. La soldatoj ne estis rakontitaj ion ajn de la cirkonstancoj, sed baldaŭ kolektanta onidirojn de la homoj en la strato, kiuj ĉe tiu tempo komencis superŝuti la konstruaĵon kun ŝtonoj.
Ekapero de perforto
La polico kaj soldatoj tiam perforte rompeniris en la konstruaĵo por serĉi ĝin. Ili malkovris ke ĝi ne enhavis iujn ajn kidnapitajn infanojn kiel estis postulita. La loĝantoj de la domo, kiuj povis permesilojn de la aŭtoritatoj ekhavi brakojn por memdefendo, estis ordonitaj transcedi siajn armilojn kaj prirezigni siajn valuables. Iu (estas neklare kiu) komencis pafi. Police kaj la KBW malfermis fajron, mortigon kaj vundigantajn kelkajn homojn en la konstruaĵo. Ekzistis ankaŭ iu pafado de la juda flanko kaj almenaŭ du, eventuale tri poloj, inkluzive de policisto, estis mortigitaj kiel la judoj provis defendi sin. Dr Seweryn Kahane, la kapo de la loka juda komisiono, estis pafita en la malantaŭo kaj mortigita fare de ĜI WP-oficiro anoncante la Kielce-oficejon de Jura protekto por helpo. Pastroj de la loka eklezio iris al la konstruaĵo por malkovri kio okazis sed estis maldaŭrigitaj fare de policistoj, kiuj certigis al ili ke ĉio estis sub kontrolo.
Post la komencaj mortigoj ene de la konstruaĵo, pli da judoj estis devigitaj ekstere fare de soldatoj kaj tiam atakitaj kun ŝtonoj kaj bastonoj fare de civiluloj kolektitaj en la strato. Antaŭ tagmezo, la alveno de granda grupo de laŭtaksa proksimume 600 ĝis 1,000 laboristoj de "Ludwików" ŝtalejo, gvidita fare de aktivuloj de la reganta Polish Workers' Party de Pollando (PPR, komunista partio), markis la komencon de la venonta fazo de la pogromo. Proksimume 20 judoj estis brutale batitaj al morto fare de la laboristoj, kiuj estis armitaj per ŝtalbastonoj kaj klaboj. Multaj el la laboristoj estis membroj de la ORMO (rezervopolico) kaj minimume oni havis pistolon. Nek la armeaj kaj sekureckomandantoj, inkluzive de sovetia armea konsilisto, nek la lokaj politikaj gvidantoj de la PPR io ajn por ĉesigis la plej malfruajn atakojn. Trupo de polickadetoj kiuj ankaŭ alvenis tie ne intervenis, sed kelkaj el ĝiaj membroj interligiĝis en la priraba kaj kontraŭ-juda perforto kiu daŭrigis internon kaj ekster la konstruaĵo.
Inter la murditaj judoj, naŭ estis pafitaj senvive, du estis mortigitaj per bajonetoj, kaj la resto batita kaj ŝtonumitaj al morto. La morta inkludis virinojn kaj infanojn. La mafio ankaŭ mortigis judan flegistinon (Estera Proszowska), kiun la atakantoj konfuzis kun pola virino provanta helpi la judojn. Krome, du judoj kiuj ne vivis en Planty Street ankaŭ estis murditaj en tiu tago. Reĝino Fisz, ŝia tri-semajno-aĝa filo Abram, kaj viramiko estis kaptitaj ĉe ilia hejmo ĉe 15 Leonarda Street fare de kvaropobando viroj gviditaj fare de polickaporalo Stefan Mazur. Ili estis prirabitaj kaj movitaj for el la grandurbo, kie Reĝino kaj ŝia bebo estis pafitaj "provante eskapi", dum ŝia amiko sukcesis eskapi. Tri poloj estis inter la mortaj. Du uniformitaj ŝtatsoldatoj estis mortigitaj per interpafado, eventuale pafite fare de judoj. La mortokaŭzo de la tria persono, en civilavesto, estis sekreta kaj restaĵoj nekonata.
Ĉesigo de perforto
(julio 2016) La pogromo estis poste ĉesigita ĉe ĉirkaŭ 3:00 p.m. kun la alveno de nova unuo de sekurecaj taĉmentoj de proksima Public Security-akademio, sendita fare de kolonelo Stanisław Kupsza, kaj kromaj soldatoj de Varsovio. [4] Post lanĉado de kelkaj avertpafaj salvoj en la aero sur la ordo de majoro Kazimierz Konieczny, la novaj soldatoj rapide restarigis ordon, enpostenigis gardistojn, kaj forigis ĉiujn judajn pluvivantojn kaj korpojn de la domo kaj ĝia najbareco.
La perforto en Kielce, aliflanke, ne ĉesis tuj. Pafvunditaj judoj estantaj transportitaj al la urbohospitalo estis batitaj kaj prirabitaj fare de soldatoj, [4] kaj vundis judojn estis atakitaj en la hospitalo fare de aliaj pacientoj. Civila homamaso alproksimiĝis al unu el la hospitaloj kaj postulis ke la pafvunditaj judoj estu transdonitaj, sed la hospitallaborantaro rifuzis.
Trajnoj pasantaj tra la ĉefa stacidomo de Kielce estis serĉis judojn de civiluloj kaj SOK-fervojo gardas soldatojn, rezultigante almenaŭ du pasaĝerojn estantajn pafita aŭ ĵetita el la trajno kaj mortigita. Nekredeblaj 30 pli eble estis mortigitaj tiumaniere, kiam la trajnomurdoj laŭdire daŭris dum pluraj monatoj post la pogromo. [6] La grandskala malordo en Kielce finfine finiĝis proksimume naŭ horojn post kiam ĝi komenciĝis. Julia Pirotte, bonkonata fotoĵurnalisto kun la Franca rezistado, fotis la tujan sekvon de la pogromo.
La sekvo
Provoj kulpigi polajn naciistojn
Unu tuja reago de la komunistregistaro de Pollando devis provi kulpigi la pogromon sur polaj naciistoj, [8] asertante ke sur uniformitaj membroj de kontraŭkomunistaj formacioj subtenantaj la polan registaro-en-ekzilon stimulis la mafion. Ĉe la entombigo de la judaj viktimoj, la Ministro de Jura protekto, Stanisław Radkiewicz, deklaris ke la pogromo estis "faro farita fare de la senditoj de la pola registaro en la Okcidento kaj General Anders, kun la aprobo de Home Army soldatoj." Aliaj fruaj oficialaj deklaroj tiutempe sekvis tiun linion.
Ĉar la polico kaj armeo povas estinti implikitaj en la pogromo de ĝia komenco, tio kaŭzis la ideon ke la pogromo estis konscie incitita fare de la komunistoj por misfamigi la ekzilregistaron (eventuale por malatentigi atenton de la rigita referendumo kiu okazis ĉe la fino de junio 1946). Kiam ĝi iĝis klaraj sekvantarprovoj ke la naciistoj ne povus esti kulpigitaj, tiu kelkajn vortojn de propagando estis rapide sendita fare de la registaro.
[ citaĵo bezonis ] Plia enketo en la cirkonstancojn de la pogromo estis rezistita fare de la komunistregistaro ĝis la epoko de Solidarity, kiam en decembro 1981 artikolo estis publikigita en la Solidarity gazeto Tygodnik Solidarność . [10] Tamen, la reveno de subprema registaro signifis ke dosieroj ne povus esti aliritaj por esplorado ĝis post la falo de Communism en 1989, antaŭ kiu tempo multaj ĉeestintoj mortis. Ĝi tiam estis malkovrita tiel multajn el la dokumentoj rilatigantaj al la pogromo estinta detruita per fajro (sub neklaraj cirkonstancoj) aŭ konscie de armeaj aŭtoritatoj.
Pro tiuj kialoj, debato ĉirkaŭ la originoj de la pogromo restis kontestata. Iom da aserto estis konscia provoko de la komunistoj misfamigi la opozicion. Iom da aserto ke estis spontanea antisemita okazaĵo kiu poste estis ekspluatita fare de la registaro. Aliaj [ kiu? ] akuzis la Eklezio Romkatolika hierarkion en Pollando de pasiveco dum la pogromo kaj ĝia sekvo. La fakto ke kelkaj judoj tenis gravajn poziciojn en la polaj komunista partio- kaj sekurecaj servoj ankaŭ influis popularan senton. La foresto de klara dokumentpruvo malfaciligas analizon.
Inter 9 kaj 11 julion 1946, dek du civiluloj (unu el ili ŝajne mense defiis) estis arestitaj fare de MBP-oficiroj kiel krimintoj de la pogromo. La juĝatoj estis provitaj fare de la Supera milita juro en komuna ŝajnproceso. Naŭ estis juĝitaj al morto kaj efektivigitaj plej venontan tagon fare de ekzekuttrupo sur la ordoj da pola komunistgvidanto Bolesław Bierut. La ceteraj tri ricevitaj prizontempoj intervalante de sep jaroj ĝis vivo.
[ citaĵo bezonis ] Krom la MOkomandanto de Kielce Voivodeship, majoro Wiktor Kuźnicki, kiu estis kondamnita al unu jaro por "malsukcesado maldaŭrigi la homamason" (li mortis en 1947), nur unu policisto estis punitaj - por la ŝtelo de ŝuoj de morta korpo. La klarigo de Mazur koncerne lian mortigon de la Fisz-familio estis akceptita. Dume, la regiona UBP-ĉefo, kolonelo Władysław Sobczyński, kaj liaj viroj estis malplenigitaj je iu delikto. La oficiala reago al la pogromo estis priskribita fare de Anita J. Prazmowska en Cold War History, Vol. 2, Nr. 2:
Naŭ partoprenantoj en la pogromo estis mortkondamnitaj; tri aliaj ricevis detalemajn malliberecajn punojn. Policanoj, militistaroj kaj funkciuloj de la UBP estis testitaj aparte kaj tiam neatendite ĉio, kun la escepto de Wiktor Kuznicki, Komandanto de la MO, kiu estis kondamnita al unu jaro en malliberejo, estis trovitaj ne-kulpas-de "esti preninta neniun agon por maldaŭrigi la homamason de farado de krimoj." Klare, dum la periodo kie la unuaj enketoj estis lanĉitaj kaj la testo, plej verŝajna saĝe motivigita decido estis farita ne por daŭrigi kun disciplina ago. Tio estis malgraŭ tre maltrankviliganta indico ke aperis dum la antaŭprocesintervjuoj. Estas totale realisme ke instrukciaĵo ne puni la MON kaj UBP-komandantoj doniĝis pro la saĝe sentema naturo de la indico. Indico aŭdita fare de la armea prokuroro rivelis grava organizajn kaj ideologiajn malfortojn ene de tiuj du sekurecaj servoj ...
The neighbour of the Błaszczyk family who had originally suggested to Henryk that he had been kidnapped by Jews was subsequently tried, but acquitted.[4] Of the 12 persons put on trial, nine were condemned to death. According to author Krzysztof Kąkolewski (Umarły cmentarz), the twelve had been picked up from the watching crowd by the secret police.[1]
Efikoj al juda elmigrado de Pollando
La brutaleco de la pogromo de Kielce metis finon al la espero de multaj judoj ke ili povus transloĝigi en Pollando post la fino de la nazi-germana okupo kaj ĵetis amasforiron de pola judismo. [14] Bożena Szaynok, historiisto en Wrocław University taksis tion de julio 1945 ĝis junio 1946 koncerne kvindek miljudojn kruce la pola limo kontraŭleĝe. En julio 1946, preskaŭ dudek milo decidis komenci novan vivon eksterlande. [4] Pola Minister Marian Spychalski, instigita per politikaj kaj humanitaraj kialoj, subskribis dekreton permesantan al judoj foriri oficiale sen vizoj aŭ elvojaĝaj permesoj, kaj la juda elmigrado de Pollando pliiĝis rimarkinde. [15] En aŭgusto 1946 la nombro da elmigrantoj pliiĝis al tridek milo. En septembro 1946, dek du mil judoj forlasis Pollandon.
Proksime de la fonto de 1947, skribis Bernhard kaj Szlajfer, la nombro da judoj en Pollando - en granda parto alvenanta de Sovet-Unio - malkreskis de 240,000 ĝis 90,000 pro amasmigrado. [16] Britio postulis ke Pollando haltu la judan eliradon, sed ilia premo estis plejparte malsukcesa. [17] La flugo ( berihah) de judoj estis instigita per la post-holokaŭsta foresto de juda vivo en Pollando same kiel la furioza civita milito kontraŭ la komunista povotranspreno, en tiel multo kiel la klopodoj de forta pol-juda lobio ĉe la juda agentejo laboranta direkte al la pli alta vivnivelo kaj specialaj privilegioj por la enmigrintoj de Pollando. Yitzhak Raphael, direktoro de la Enmigrado-sekcio - kiu celvarbis nome de polaj rifuĝintoj - insistis pri sia favoro en Israelo, Devorah Hakohen skribis.
Judaj holokaŭstotransvivantoj atendante transporton al la Brita mandato Palestino
Reago de la Romkatolika Eklezio
Ses monatojn antaŭ la pogromo de Kielce, dum la festado de Ĥanuko, ĵetgrenado estis ĵetita en la ĉefsidejon de la loka juda komunumo. La juda Komunuma konsilio kontaktis la Episkopon de Kielce, Czesław Kaczmarek, petante ke li admoni la polan popolon por sindeteni de atakado de la judoj. La episkopo rifuzis, respondante ke "tiel longe kiel la judoj koncentritaj sur sia privata komerco Pollando estis interesitaj pri ili, sed ĉe la punkto kiam judoj komencis interrompi en pola politiko kaj la publika vivo ili insultis la naciajn sentemojn de la poloj".
Similaj komentoj estis faritaj fare de la Episkopo de Lublin, Stefan Wyszyński, kiam li estis kontaktita fare de juda delegacio. Wyszyński deklaris ke la populara malamo al judoj estis kaŭzita de juda subteno por Communism (ekzistis ĝeneraligita percepto en Pollando post 1945 ke judoj estis helpemaj de la lastatempe instalita komunista registaro; vidu 1ydokomuna ), kiuj ankaŭ estis la kialo kial "la germanoj murdis la judan nacion". Wyszyński ankaŭ donis iun fidon al sangokalumnio onidiroj, komentante ke la demando de la uzo de kristana sango neniam estis tute klarigita.
La kontestata sinteno de la pola Eklezio Romkatolika direkte al kontraŭ-juda perforto estis kritikita fare de la amerikaj, britaj kaj italaj ambasadoroj al Pollando. Raportoj de la pogromo de Kielce kaŭzis gravan sensacion en Usono, igante la amerikan ambasadoron al Pollando insisti ke la por-nazia kardinalo August Hlond okazigas novaĵaŭdiencon kaj klarigas la pozicion de la eklezio. En la konferenco okazigita la 11an de julio 1946, Hlond kondamnis la perforton, sed atribuis ĝin ne al rasaj kialoj sed al onidiroj koncerne la mortigon de polaj infanoj de judoj. Hlond metis la kulpigon por la plimalboniĝo en pol-judajn rilatojn sur kunlaboron kun la Soveti-apogitaj komunistaj posedantoj, judoj "okupantaj gvidajn poziciojn en Pollando en ŝtatvivo". Tiu pozicio estis ripetita fare de pola kampara pastraro kaj kardinalo Sapieha, kiuj laŭdire deklaris ke la judoj alportis ĝin sur ili mem.
Teorio de sovetia implikiĝo
Kelkaj fontoj asertas ke la masakro estis iniciatita fare de la Soveti-apogitaj komunistaj sekurectrupoj, eventuale por propagandceloj, provantaj misfamigi la kontraŭ-komunistan sintenon de Pollando kaj konservi totalisman kontrolon de la lando. Ĉar la sekretegaj kazdosieroj estis detruitaj, la akademia enketo estas daŭranta kun konsidero al ebla sekreta kunordigo kun la NKVD de la polaj aŭtoritatoj. [1] [22] Okazis konsiderinda disputo pri ebla ekstera incito. La hipotezo ke la okazaĵo estis sekrete provokita aŭ inspirita fare de sovetiaj spionservoj estis prezentita, kaj kelkaj similaj scenaroj estis ofertitaj. Neniu estis pruvita per la post-komunista enketo eĉ se NKVD-oficiro ĉeestis ĉe la tumultoj. [23] En 2001-04 la Institute of National Remembrance (IPN) faris enketon en la pogromon kaj fermis la kazon deklarante (sen eniĝado en detaloj) ke la okazaĵoj de 4 julio 1946 estis sekvo de malbonŝanco. Alia deklaro publikigita fare de la IPN du jarojn poste konfirmis nur ke kvar jardekojn post la fakto la restanta paperspuro daŭre estis detruita fare de la porsovetia sekureca polico sub Ĝen. Czesław Kiszczak.
Aleksander Wat, [25] Tadeusz Piotrowski, [26] logikisto Abel Kainer (Stanisław Krajewski), [27] kaj Jan Śledzianowski, [28] asertas ke la okazaĵoj estis parto de multe pli larĝa ago organizita per sovetia inteligenteco en landoj kontrolitaj fare de Sovet-Unio (tre simila pogromo okazis en Hungario), kaj ke Soveti-dominite agentejoj kiel la UBP estis uzita en la preparado de la pogromo de Kielce. Pola komunisto kaj sovetiaj komandantoj estis en la loko. La plej rimarkinda estis la juda eksperto Nathan Spychaj (a.k. . Natan Shpilevoi aŭ Szpilevoy), frato de altranga oficisto en la marioneta pola registaro de Stalin, [25] same kiel Mikhail Diomin, prominenta GRU oficiro por specialaj operacioj. Estis ankaŭ nekutime ke multaj soldatoj de sekurecformacioj ĉeestis ĉe la loko kaj ne malhelpis la "mafion" de renkontiĝo, en tempo kiam eĉ renkontiĝo de kvin homoj estis konsiderita suspektema kaj tuj kontrolita.
Michael Checinski, iama pola Armeanombrila-inteligenteco oficiro, elmigris al Usono post la pola politika krizo en 1968, kie li publikigis sian libron en kiu li asertas ke la okazaĵoj de pogromo de Kielce estis bon-laŭplana ago de la sovetia inteligenteco en Pollando, kun la ĉefrolo en planado kaj kontrolado de la okazaĵoj estante luditaj de Diomin, kaj kun la murdoj aranĝitaj fare de kelkaj poloj, inkluzive de polaj policanoj kaj armeaj oficiroj.
La 19an de julio 1946, iama ĉefo Military Prosecutor Henryk Holder skribis en la letero al la vicpolicestro de LWP-generalo Marian Spychalski kiun "ni scias ke la pogromo estis ne nur faŭlto de Police kaj armeo gardanta homojn en kaj ĉirkaŭ la grandurbo de Kielce sed ankaŭ membroj de la oficiala registaro kiu prenis rolon enen ĝi."
Unu linio de argumento kiu implicas eksteran inspiron iras jene: [33] La referendumo (1946) montris ke la komunistoj havis nur malmulte da subteno kaj nur balottrompo gajnis ilin plimulto en la singarde kontrolita balotenketo - tial, estis asertite ke la UBP organizita la pogromo por malatentigi la atenton de la okcidentaj mondaj amaskomunikila de la fabrikita referendumo. Alia argumento por la uzo de la okazaĵo ĉar distraĵo estis la suprenalvenverdikto sur la Katin-masakro en la Nurenbergo-provoj, kiujn la komunistoj provis malakcepti internacian atenton de, metante la polojn en malfavoran lumĵetilon (la pogromo okazis la 4an de julio, la saman tagon la Katin-kazo komencita en Nurenbergo, post la sovetiaj prokuroroj malĝustabaze akuzis la naziojn je la masakro kiu estis fakte farita fare de la sovetianoj mem en 1940).
[ citaĵo bezonis ] Jan T. Gross atribuas la masakron al kion li priskribas kiel polan malamikecon kontraŭ la judoj. [34] La libro de groco, Timo: Antisemitismo en Pollando post Auschwitz , ofertas iom malsaman kaj pli nuancitan interpreton. Kruda, konsentante ke la krimo estis iniciatita ne fare de plebo, sed de la komunista polico, kaj ke ĝi implikis homojn de ĉiu piediro de vivo krom la plej alta nivelo de registaroficistoj en la grandurbo, [35] la indiferenteco de la plimulto de poloj postulis al la juda holokaŭsto kombinita kun postuloj por la relivero de juda posedaĵo konfiskita dum la Dua mondo Milito kreis klimaton de perforto kontraŭ judoj.
Lastatempaj okazaĵoj
Monumento de New York urb-bazita artisto Jack Sal rajtigis White/Wash II festanta la viktimojn estis dediĉita la 4an de julio 2006, en Kielce, dum la 60-a datreveno de la pogromo. Ĉe la dediĉceremonio, deklaro de la President of the Republic of Poland (Prezidanto de la Respubliko de Pollando) Lech Kaczyński kondamnis la okazaĵojn kiel "krimo kaj grandan honton pro la poloj kaj tragedion pro la polaj judoj". La prezidenta deklaro asertis ke en la demokrata Pollando de hodiaŭ ekzistas "neniu loko por antisemitismo" kaj frotis de iuj ĝeneraligoj de la antisemita bildo de la pola nacio kiel stereotipo.
Kontraŭ-juda perforto en Pollando, 1944-1946
Białystok-pogromo
Pogromo de Kielce (1918)
Krakovo-pogromo
Miskolc-pogromo
^ a b c Intervjuo kun Krzysztof Kąkolewski, Archive kopio ĉe la Wayback Maŝino Ankaŭ havebla kun aĉeto ĉe " Moskwa zaplanowała dek mord " (La murdo estis planita en Moskvo), Tygodnik Angora - " Przegląd prasy krajowej i światowej " , łódź, 29/2006 (839); sekcio Kultura, p. 56-a Kopio havebla ĉe Forum historici.org, 3 julio 2006, kaj ĉe [http://forum.gazeta.pl/forum/w, 44,45313190,45324658, Kakolewski_w_Kielcach_nie_bylo_Pogromu.html Gazeta.pl-forumo (nekompleta) , 7 junio 2016.
^ Engel, David (1998). "Patterns of Anti-Jewish Violence In Poland, 1944-1946" (PDF). Yad Vashem Studies Vol. XXVI (PDF)|format= requires |url= (help). Jerusalem: Yad Vashem. pp. 7, 28. Retrieved 15 June 2010.
(pola) ^ Williams, Anna, The Kielce Pogrom , ucsb.edu; accessed 5 July 2016.
^ a b c d e f g da h da I Bożena Szaynok. "The Jewish Pogrom in Kielce, July 1946 - New Evidence". Intermarium 1 (3).
^ Stempniak, Anna (2016). "Porwanie, którego nigdy nie było. Prawda o pogromie kieleckim". polskieradio.pl. Polskie Radio.
^ a b c (pola) Pogrom-Na Plantach, Rzeczpospolita , 1 julio 2006.
^ Julia Pirotte's photographs from the aftermath of the massacre are available online at Yad Vashem. Search for " Pirotte " in the Photo Archive , yadvashem.org; accessed 5 July 2016.
^ Kamiński (2006), 26-78, passim
^ Kamiński (2006), 29-33
^ Kamiński (2006), 123
^ Kamiński (2006), 123-124
^ Kamiński (2006), 118-120
^ Anita Prażmowska (2002). "Case Study: The Pogrom in Kielce". Poland's Century: War, Communism and Anti-Semitism. London, UK: London School of Economics and Political Science.
^ Abraham Duker. Twentieth century blood libels in the United States. In: Alan Dundes. The Blood Libel Legend: Casebook in Anti-Semitic Folklore. University of Wisconsin Press, 1991.
^ Michael Bernhard, Henryk Szlajfer, From the Polish Underground , page 375 Published by Penn State Press, 2004, ISBN 0-271-02565-4 , ISBN 978-0-271-02565-0 . 500 pages
^ Devorah Hakohen, Immigrants in turmoil : amasenmigrado to Israelo, and its repercussions ... , Syracuse University Press, 2003, p. 70; ISBN 0-8156-2969-9
^ The Eklezio Romkatolika and the Jewish Question in Pollando, , 1944-1948 , yadvashem.org; accessed 5 July 2016.
^ Tadeusz Piotrowski, Poland's Holocaust. McFarland, p. 136; ISBN 0-7864-0371-3.
^ Applebaum, Anne (2012). Iron curtain: the crushing of Eastern Europe, 1944-1956 (1st United States ed.). New York: Doubleday. p. 139. ISBN 9780385515696.
^ IPN (3 July 2006), PRZEGLĄD MEDIÓW: 4 lipca 1946 roku w Kielcach. Dowody pogromu kieleckiego niszczono jeszcze w latach 80 - pisze we „Wprost" Bożena Szaynok. (The evidence was still being destroyed in the 1980s) „Plama Kiszczaka" Wprost nr 27/2006 r., Institute of National Remembrance, Poland.
^ a b Aleksander Wat (1977). My Century. NYRB. p. xxviii. ISBN 1-59017-065-2.
^ Tadeusz Piotrowski (1997). "Postwar years". Poland's Holocaust. McFarland & Company. p. 136. ISBN 0-7864-0371-3.
^ Stanisław Krajewski (2004). "Jews and Communism". In Michael Bernhard, Henryk Szlajfer. From The Polish Underground. State College, Pennsylvania: Pennsylvania State University Press. p. 380. ISBN 0-271-02565-4.
^ (Polish) Jan Śledzianowski in Pytania nad pogromem kieleckim, p. 213
^ Krzysztof Kąkolewski; Joanna Kąkolewska (2006). Umarły cmentarz (in Polish). Warsaw: Wydawn. von Borowiecky. ISBN 83-87689-73-4. Retrieved 5 July 2016.
^ Michael Checinski. Running the Gauntlet of Anti-Semitism. Devora Publishing, 2004.
^ Michael Checinski. Poland, Communism, Nationalism, Anti-semitism , google.com; accessed 5 July 2016.
^ (Polish) Postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie pogromu kieleckiego, prowadzonego przez OKŚZpNP w Krakowie, 21 October 2004, Kraków
^ Jan T. Gross , Postwar Anti-Semitism " in Revolution from Abroad : The Soviet Conquest of Poland's Western Ukraine and Western Belorussia , pp. 274-86
^ Fear , pp. 83-166
^ Matthew Day, 60 years on , Europe's last pogrom still casts dark shadow , The Scotsman , 5 July 2006.
Marek Jan Chodakiewicz (2003). After the Holocaust. East European Monographs. ISBN 0-88033-511-4.
Jan Śledzianowski (1998). Pytania nad pogromem kieleckim. Kielce: Jedność. ISBN 83-7224-057-4.
1ukasz Kamiński kaj Jan Żaryn (redaktistoj), Reflections on the Kielce Pogrom (artikoloj de Bożena Szaynok, Ryszard Śmietanka-Kruszelnicki, Jan Żaryn kaj Jacek Żurek), Varsovio, 2006; ISBN 83-60464-23-5
Bozena Szaynok, La Pogromo De Kielce, en Intermarium, vol 1 neniu 3 (1997) Orienta Centreja Eŭropa Esplorcentro, Universitato Kolumbio, (havebla ĉi tie)
Timo: Antisemitismo en Poland After Auschwitz , powells.com; alirite 31 oktobron 2015.
La juda Pogromo en Kielce, julio 1946, Jewish Virtual Library
Kazesploro: La Pogromo en Kielce, La London School of Economics (Londono Lernejo de Ekonomiko) kaj Politika scienco de Anita J. Prazmowska
La Vero pri Kielce de Iwo Cyprian Pogonowski (argumentante ke la sovetianoj respondecis pri la pogromo)
Postwar Pogrom, The New York Times , la 23-an de julio 2006
Listo de 271 judaj getoj starigitaj en german-okupita Pollando (1939-1942)
Kontraŭ-juda perforto, 1944-1946
Pola Justuloj inter la popoloj
Koordinatoj: 50°52′23″N 20°37′36″E 50.87306°N 20.62667°E 50.87306; 20.62667
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Pogromo de Kielce el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2014-01-03 20:36:35. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Domo Planty Nr. 7 en 2006 (kie okazis la pogromo)
La pogromo de Kielce estis kontraŭ-juda pogromo kiu okazis en la Pola urbo de Kielce, la 4-an de julio 1946. En ĝi 41 judoj estis mortigitaj kaj 82 estis vunditaj. Ĉi tiu pogromo estas aparte signifa en la juda historio, ĉar ĝi okazis nur kelkajn monatojn post la fino de la Holokaŭsto, kaj ĝi helpis konvinki la malmultajn judojn kiuj ankoraŭ restis en Orient-Eŭropo elmigri aliloke.
Kiam okazis la pogromo, la juda loĝantaro de Kielce konsistis el 200 judoj travivintaj la Holokaŭston kaj reirintaj hejmen post la milito. La pogromo komencis ĉar disvastiĝis la onidiro ke la judoj de Kielce forrabis kristanajn infanojn.
Serio da artikoloj subfosantaj oficialn version de komunista registaro (Radio Maryja)
Raporto de la pastro episkopo Kaczmarek
Page translated on: 2016-07-05 22:34:30