Identeco (socioscienco) - Wikipedia's Identity (social science) as translated by GramTrans
Wikipedia's Identity (social science) as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Identity (social science) article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-06-23 04:39:24. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Malsama al persona identeco.
(januaro 2016) ( Lernu kiel kaj kiam por forigi tiun ŝablonmesaĝon) Tiu artikolo povas esti konfuza aŭ neklara al legantoj. Bonvole helpu nin klarigi la artikolon. Eble ekzistos diskuto ĉirkaŭ tio sur la diskutpaĝo.
(oktobro 2016) ( Lernu kiel kaj kiam por forigi tiun ŝablonmesaĝon) Tiu artikolo povas esti tro longa por legi kaj navigi komforte. Bonvole pripensu seriozan enhavon en sub-artikolojn, densigante ĝin, aŭ aldonante aŭ forigante subtitolojn.
(oktobro 2016) ( Lernu kiel kaj kiam por forigi tiun ŝablonmesaĝon)
En psikologio, identeco estas la kvalitoj, kredoj, personeco, aspektoj kaj/aŭ esprimoj kiuj faras personon ( mem-identeco) aŭ grupon (speciala socia kategorio aŭ socia grupo). La procezo de identeco povas esti kreiva aŭ detrua.
Psikologia identeco rilatigas al membildo (onies mensa modelo de si), memfido, kaj individueco. Sekve, Weinreich donas al la difino "A person's identity is defined as the totality of one's self-construal, in (La identeco de persono estas difinita kiel la tutaĵo de onies mem-konstrua, en) kiu kiel oni konstruas sin en la nuntempo esprimas la kontinuecon inter kiel oni konstruas sin ĉar oni estis en la pasinteco kaj kiel oni konstruas sin ĉar oni deziras esti en la estonteco"; tio enkalkulas difinojn de aspektoj de identeco, kiel ekzemple: "Onies etna identeco estas difinita kiel tiu parto de la tutaĵo de onies mem-konstrua konsistigita de tiuj grandeco kiuj esprimas la kontinuecon inter onies konstrua de pasinta deveno kaj onies estontaj aspiroj rilate al etneco" (Weinreich, 1986a).
Socia sekso formas gravan parton de identeco en psikologio, ĉar ĝi diktas certagrade signifa kiel oni rigardas sin kaj kiel personon kaj rilate al aliaj homoj, ideoj kaj naturo. Aliaj aspektoj de identeco, kiel ekzemple rasa, religia, etna, laborrilata ... ktp. povas ankaŭ esti tiamaniere signifa - aŭ signifa en kelkaj situacioj sed ne en aliaj (Weinreich & Saunderson 2003 p 26-34). En kogna psikologio, la esprimo "identeco" rilatas al la kapacito por memmeditado kaj la konscio de memo.
( Leary & Tangney 2003, p. 3) Sociologio metas iom da klariga pezo en la koncepton de rolo-konduto. La nocio de identecintertraktado povas ekestiĝi de la lernado de sociaj roloj tra persona sperto. Identecintertraktado estas procezo en kiu persono negocas kun socio ĉe granda koncerne la signifon de sia aŭ ŝia identeco.
Psikologoj plej ofte uzas la esprimon "identeco" por priskribi personan identecon, aŭ la idiosinkraziajn aĵojn kiuj igas personon unika. Dume, sociologoj ofte uzas la esprimon por priskribi socian identecon , aŭ la kolekton de grupmembrecoj kiuj difinas la individuon. Tamen, tiuj uzoj ne estas proprietaj, kaj ĉiu disciplino povas utiligi ambaŭ konceptojn kaj ĉiu disciplino povas kombini ambaŭ konceptojn dum pripensado de la identeco de persono.
La priskribo aŭ reprezentado de individua kaj grupidenteco estas centra tasko por psikologoj, sociologoj kaj antropologoj kaj tiuj de aliaj disciplinoj kie "identeco" devas esti mapitaj kaj difinitaj. Kiel devis oni priskribi la identecon de alia, en maniero kiel kiuj ampleksas kaj siajn idiosinkraziajn kvalitojn kaj siajn grupmembrecojn aŭ identigojn, kiuj ambaŭ ladskatolŝanĝo laŭ cirkonstanco? Sekvi el la laboro de Kelly, Erikson, Tajfel kaj aliaj Identity Structure Analysis de Weinreich (ISA), estas "struktura reprezentado de la ekzisteca sperto de la individuo, en kiu la rilatoj inter memo kaj aliaj agentoj estas organizitaj en relative stabilaj strukturoj dum tempo ... kun la emfazo de la socikultura medio en kiu memo rilatas al aliaj agentoj kaj institucioj" (Weinreich kaj Saunderson, (Red) 2003, p1). Utiligante konstrukciojn desegnitajn de la elstaraj diskursoj de la individuo, la grupo kaj kulturaj normoj, la praktika funkciigo de ISA disponigas metodaron kiu mapas kiel tiuj estas uzitaj fare de la individuo, uzita trans tempo kaj medioj fare de la "situanta memo" por taksi memon kaj aliajn agentojn kaj instituciojn (ekzemple, rezultigante la taksadon de la individuo de memo kaj signifaj aliaj kaj institucioj).
1 En psikologio
2 En socia psikologio
2.1 Kolektiva identeco
2.2 Identecaj formaciostrategioj
3 En socialantropologio
4 En filozofio
5 Implicoj
5.1 Identecŝanĝoj
1 Forĝado de la identeco
2 Identeco kiel korpo
3 Identecoj multflankaj
4 Konceptoj pri identeco en la nuntempa pensado
4.1 Identecoj fluidaj
4.2 Identeco en la interneta reto
5 Teorioj de la ne-identeco
6 Identeco laŭ negativa kaj pozitiva vidpunktoj
En psikologio
Erik Erikson (1902-1994) iĝis unu el la plej fruaj psikologoj por preni eksplicitan intereson enen identeco. La Eriksonian kadro ripozas sur distingo inter la psikologia senco de kontinueco, konata kiel la mem identeco (foje identigis simple kiel "la memo"); la personaj idiosinkrazioj kiuj apartigas unu personon de la venonta, konata kiel la persona identeco; kaj la kolekto de sociaj roloj kiujn persono eble ludos, konata kiel aŭ la socia identeco aŭ la kultura identeco . La laboro de Erikson, en la psikodinamika tradicio, planite por esplori la procezon de identecformacio trans vivotempo. Progresema forto en la memidenteco, ekzemple, povas esti mapita laŭ serio de stadioj en kiuj identeco estas formita en respondo al ĉiam pli sofistikaj defioj. La procezo de formado de realigebla sento de identeco por la kulturo estas konceptigita kiel adoleska tasko, kaj tiuj kiuj ne administras resintezon de infantempaj identigoj estas viditaj kiel estante en stato de "identecdifuzo" dum tiuj kiuj retenas siaj komence antaŭfiksitaj identecoj nekritikitaj "krizaŭkciis" identecojn (Weinreich & Saunderson 2003 p7-8). En kelkajn valorojn de Erikson, la evoluo de forta memidenteco, kune kun la bonorda integriĝo en stabilan socion kaj kulturon, kondukas al pli forta sento de identeco ĝenerale. Sekve, manko en aŭ de tiuj faktoroj povas pliigi la eblecon de identeckrizo aŭ konfuzon ( Cote & Levine 2002, p. 22).
Kvankam la memo estas aparta de identeco, la literaturo de mem-psikologio povas oferti iom daj scioj pri kiel identeco estas konservita ( Cote & Levine 2002, p. 24). De la panoramejo de mem-psikologio, ekzistas du areoj de intereso: la procesojn de kiuj memo estas formita (la "mi"), kaj la fakta enhavo de la skemoj kiuj kunmetas la membildon (la "mi"). En ĉi-lasta kampo, teoriuloj montris intereson en rilatigado de la membildo al memfido, la diferencoj inter kompleksaj kaj simplaj manieroj organizi memkompreno, kaj la ligiloj inter tiuj organizaj principoj kaj la pretigo de informoj ( Cote & Levine 2002).
La Neo-Eriksonian identecstatuso paradigmo aperis en pli postaj jaroj [ kiam? ] , movite plejparte per la laboro de James Marcia. Tiu paradigmo fokusas sur la ĝemelkonceptoj de esplorado kaj engaĝiĝo. La ĉefideo estas la senco de tiel ajna individuo de identeco estas determinita en granda parto per la esploradoj kaj engaĝiĝoj ke li aŭ ŝi faras koncerne certajn personajn kaj sociajn trajtojn. Ĝi sekvas ke la kerno de la esplorado en tiu paradigmo esploras la gradojn al kiuj persono faris certajn esploradojn, kaj la gradon al kiu li aŭ ŝi montras engaĝiĝon al tiuj esploradoj.
Persono povas montri aŭ relativan malforton aŭ relativan forton laŭ kaj esplorado kaj engaĝiĝoj. Se asignite kategoriojn, kvar eblaj permutaĵoj rezultas: identecdifuzo, identecekzekucio, identecomoratorio, kaj identecatingo. Difuzo estas kiam al persono mankas kaj esplorado je vivo kaj avantaĝo en transigi eĉ al tiuj neelektitaj roloj kiujn li aŭ ŝi okupas. Ekzekucio estas kiam persono ne elektis grandskale en la pasinteco, sed ŝajnas volante transigi al kelkaj signifaj valoroj, celoj, aŭ roloj en la estonteco. Moratorio estas kiam persono montras specon de flugecon, pretan igi elektojn sed nekapablaj transigi al ili. Finfine, atingo donas kiam persono faras identecelektojn kaj al ili.
La identecvariaĵo de Weinreich simile inkludas la kategoriojn da identecdifuzo, ekzekucion kaj krizon, sed kun iom malsama emfazo. Ĉi tie, kun respekto al identecdifuzo ekzemple, optimuma nivelo estas interpretita kiel la normo, ĉar estas nerealisme atendi individuon solvi ĉiujn iliajn konfliktajn identigojn kun aliaj; tial ni devus esti atentemaj al individuoj kun niveloj kiuj estas multe pli altaj aŭ sub la nivelo de la normo - altagrade difuzigitaj individuoj estas klasifikitaj kiel difuzigitaj, kaj tiuj kun malaltaj niveloj kiel krizaŭkciite aŭ defensiva. (Weinreich & Saunderson, 2003, p 65-67; 105-106). Weinreich uzas la identecvariaĵon en kadro kiu ankaŭ enkalkulas la transiron de unu ĝis alia per biografiaj travivaĵoj kaj rezolucio de konfliktaj identigoj situanta en diversaj kuntekstoj - ekzemple, adoleskanton ekzamenantan familiorompon povas esti en unu ŝtato, dum poste en stabila geedziĝo kun sekura profesia rolo povas esti en alia. Tial, kvankam ekzistas kontinueco, ekzistas ankaŭ evoluo kaj ŝanĝo. (Weinreich & Saunderson, 2003, p 22-23).
La difino de Laing de identeco atente sekvas tiu de Erikson, en substreki la pretere, nunaj kaj estontaj komponentoj de la sperta memo. Li ankaŭ evoluigas la koncepton de la "metaperspektivo de memo", t.e. la mempercepton de la alies opinio de memo, kiu estis trovita esti ekstreme grava en klinikaj kuntekstoj kiel ekzemple anoreksio nervosa. (Saunderson kaj O'Kane, 2005). Harré ankaŭ konceptigas komponentojn de memo/identeco - la "persono" (la unika estaĵo mi estas al mi kaj aliaj) kune kun aspektoj de memo (inkluzive de tutaĵo de atributoj inkluzive de kredoj pri onies karakterizaĵoj inkluzive de vivhistorio), kaj la personaj karakterizaĵoj montris al aliaj.
Pliaj informoj: Memo (psikologio)
En socia psikologio
Sur ĝenerala nivelo, mem-psikologio estas devigita esplori la demandon de kiel la persona memo rilatas al la socia medio. Laŭ la mezuro kiun tiuj teorioj metas sin en la tradicion de " psikologia " socia psikologio, ili temigas klarigado de la agoj de individuo ene de grupo laŭ mensaj okazaĵoj kaj ŝtatoj. Tamen, kelkaj " sociologiaj " sociapsikologiaj teorioj sekvas plu provado trakti la temon de identeco sur kaj la niveloj de individua pensado kaj de kolektiva konduto.
Kolektiva identeco
Ĉefa artikolo: Kolektiva identeco
Multaj homoj gajnas senton de pozitiva memfido el siaj identecgrupoj, kiu antaŭenigas senton de komunumo kaj havaĵo. Alia temo kiun esploristoj provis trakti estas la demando de kial homoj okupiĝas pri diskriminacio, t.e., kial ili tendencas preferi tiujn ili pripensas parton de sia "kliko" super tiuj konsideritaj kiel eksteruloj. Ambaŭ demandoj doniĝis ampleksa atento fare de esploristoj laborantaj en la socia identectradicio. Ekzemple, en laboro rilatiganta al socia identecteorio estis montrite ke simple krea kogna distingo inter en- kaj fremdgrupoj povas konduki al subtilaj efikoj al la taksadoj de homoj de aliaj ( Cote & Levine 2002).
Malsamaj sociaj situacioj ankaŭ devigas homojn alkroĉi sin al malsamaj mem-identecoj kiuj povas kaŭzi kelkajn por sentiĝi marĝenigitaj, alterno inter malsamaj grupoj kaj mem-identigoj, [3] aŭ reinterpreti certajn identeckomponentojn. [4] Tiuj malsamaj memoj kondukas al konstruitaj bildoj dikotomigitaj inter kio homoj volas esti (la ideala memo) kaj kiel aliaj vidas ilin (la limigitajn memo). Instrua fono kaj Laborstatuso kaj roloj signife influas identecformacion en tiu rilato.
Identecaj formaciostrategioj
Alia temo de intereso en socia psikologio estas rilatita al la nocio ke ekzistas certaj identecaj formaciostrategioj kiujn persono povas uzi adapti al la socia mondo. ( Cote & Levine 2002, pp 3-5) evoluigis tipologion kiu esploris la malsaman edukadon de konduto kiun individuoj povas havi. (3) Ilia tipologio inkludas:
Psikologiaj simptomoj Personecsimptomoj Sociaj simptomoj
Rifuzanto Evoluigas kognajn blokojn kiuj malhelpas adopton de plenkreskaj rolo-skemoj Okupiĝas pri infana konduto Spektakloj ampleksa dependeco sur aliaj kaj neniu senchava engaĝiĝo kun la komunumo de plenkreskuloj
Pelisto Posedas pli grandajn psikologiajn resursojn ol la rifuzanto (t.e., inteligenteco, karismo) Estas apatia direkte al apliko de psikologiaj resursoj Havas neniun senchavan engaĝiĝon kun aŭ engaĝiĝo al plenkreskukkomunumoj
Serĉilo Havas senson de malkontento pro altaj personaj kaj sociaj atendoj Spektakloj malestimas por neperfektaĵoj ene de la komunumo Interagas certagrade kun rolmodeloj, sed finfine tiuj rilatoj estas forlasitaj
Kuratoro Posedas klarajn personajn valorojn kaj sintenojn, sed ankaŭ profundan timon de ŝanĝo Senco de persona identeco preskaŭ estas elĉerpita per senco de socia identeco Havas ekstreme rigidan senton de socia identeco kaj forta identigo kun plenkreskukkomunumoj
Solvanto Konscie dezirmem-kresko Promesoj personaj kapabloj kaj kompetentecoj kaj uzas ilin aktive Estas respondema al komunumoj kiuj disponigas ŝancon por mem-kresko
Kenneth Gergen formulis kromajn klasifikojn, kiuj inkludas la strategian manipulatoron, la pastiĉpersonecon, kaj la interrilatan memon. La strategia manipulatoro estas persono kiu komencas rigardi ĉiujn sencojn de identeco simple kiel rolludekzercojn, kaj kiu iom post iom iĝas fremdiĝinta de sia aŭ ŝia socia "memo". La pastiĉpersoneco prirezignas ĉiujn aspirojn direkte al vera aŭ "esenca" identeco, anstataŭe rigardante sociajn interagojn kiel ŝancojn disvolviĝi, kaj tial iĝi, la roloj ili ludas. Finfine, la interrilata memo estas perspektivo de kiu personoj prirezignas ĉiun sencon de ekskluziva memo, kaj rigardas ĉiun sencon de identeco laŭ socia engaĝiĝo kun aliaj. Por Gergen, tiuj strategioj sekvas unu la alian en fazoj, kaj ili estas ligitaj al la pliiĝo en populareco de postmoderna kulturo kaj la pliiĝo de telekomunikadoteknologio.
En socialantropologio
Antropologoj plej ofte utiligis la esprimon "identeco" por rilati al tiu ideo de memeco laŭ loze Eriksoniana maniero (Erikson 1972) trajtoj bazitaj sur la unikeco kaj individueco kiu igas personon aparta de aliaj. Identeco iĝis de pli da intereso al antropologoj kun la apero de modernaj konzernoj kun etneco kaj sociaj movadoj en la 1970-aj jaroj. Tio estis plifortikigita per aprezo, sekvante la tendencon en sociologia penso, de la maniero en kiu per la individuo estas trafita kaj kontribuas al la totala socia kunteksto. En la sama tempo, la Eriksoniana aliro al identeco restis en forto, kun la rezulto ke identeco daŭris ĝis antaŭ nelonge esti uzita laŭ plejparte soci-historia maniero por rilati al kvalitoj de sameco rilate al la ligo de persono al aliaj kaj al akurata grupo de homoj.
La unuaj favoroj praistaliro kiu prenas la sencon de memo kaj apartenante al kolektiva grupo kiel fiksa aĵo, difinita per objektivaj kriterioj kiel ekzemple ofta deveno kaj oftaj biologiaj karakterizaĵoj. La dua, enradikigis en socia konstruist teorio, prenas la vidon ke identeco estas formita per ĉefe politika elekto de certaj karakterizaĵoj. En tiel fari, pridubas la ideon ke surbaze de identeco estas naturulo, karakterizita per fiksaj, supozeble objektivaj kriterioj. Ambaŭ aliroj devas esti komprenitaj en siaj respektivaj politikaj kaj historiaj kuntekstoj, karakterizitaj per debato en temoj de klaso, vetkuro kaj etneco. Dum ili estis kritikitaj, ili daŭre penas influon ĉe alproksimiĝoj al la konceptigo de identeco hodiaŭ.
Tiuj malsamaj esploradoj de "identeco" montras kiom malfacila koncepto ĝi devas alpingli malsupren. Ĉar identeco estas virtuala aĵo, estas maleble difini ĝin empirie. Diskutoj de identeco uzas la esprimon kun malsamaj signifoj, de fundamenta kaj daŭra sameco, al flueco, eventualaĵo, negocis. Brubaker kaj Cooper notas tendencon en multaj akademiuloj por konfuzi identecon kiel kategorio da praktiko kaj kiel kategorio da analizo ( Brubaker & Cooper 2000, p. 5). Efektive, multaj akademiuloj montras emon sekvi siajn proprajn antaŭjuĝojn de identeco, sekvante tiamaniere la kadrojn listigitajn supre, prefere ol enkalkulado la mekanismoj de kiuj la koncepto estas kristaligita kiel realeco. En tiu medio, kelkaj analizistoj, kiel ekzemple Brubaker kaj Cooper, sugestis forigi la koncepto tute ( Brubaker & Cooper 2000, p. 1). Aliaj, kompare, serĉis enkonduki alternativajn konceptojn en provo kapti la dinamikajn kaj fluidajn kvalitojn de homa socia vivesprimo. Halo (1992, 1996), ekzemple, indikas traktantan identecon kiel procezon, por enkalkuli la realecon de varia kaj iam-ajna-varia socia sperto. Kelkaj akademiuloj lanĉis la ideon de identigo, per kio identeco estas perceptita kiel konsistanta el malsamaj komponentoj kiuj estas "identigitaj" kaj interpretitaj fare de individuoj. La konstruado de individua sento de memo estas realigita per personaj elektoj koncerne kiun kaj kun kion por asocii. Tiaj aliroj liberigas en sia rekono de la rolo de la individuo en socia interagado kaj la konstruado de identeco.
Antropologoj kontribuis al la debato ŝanĝante la fokuson de esplorado: Unu el la unuaj defioj por la esploristo deziranta aranĝi empirian esploradon en tiu areo devas identigi konvenan analizan ilon. La koncepto de limoj estas utila ĉi tie por montrado kiel identeco funkcias. En laŭ la saman manieron kiel Barth, en lia aliro al etneco, rekomendis la kritikan fokuson por enketo kiel esti "la etna limo kiu difinas la grupon prefere ol la kultura materialo kiun ĝi enfermas" (1969:15), sociaj antropologoj kiel ekzemple Cohen kaj Bray ŝanĝis la fokuson de analiza studo de identeco ĝis la limoj kiuj estas uzitaj por celoj de identigo. Se identeco estas speco de virtuala ejo en kiu la dinamikaj procezoj kaj signoj uzitaj por identigo estas produktitaj ŝajnaj, limoj disponigas la kadron sur kiu tiu virtuala ejo estas konstruita. Ili koncentriĝis sur kiel la ideo de komunumo apartenanta estas alimaniere konstruita fare de individuaj membroj kaj kiel individuoj ene de la grupo elpensas etnajn limojn.
Kiel ne-direktiva kaj fleksebla analiza ilo, la koncepto de limoj helpas kaj al mapo kaj difini la ŝanĝeblecon kaj ŝanĝeblecon kiuj estas karakterizaĵo de la travivaĵoj de homoj de la memo en socio. Dum identeco estas volatila, fleksebla kaj abstrakta "aĵo", ĝiaj manifestiĝoj kaj la maniero kiel en kiuj ĝi estas ekzercita estas ofte malfermaj al vido. Identeco fariĝas evidenta helpe de signoj kiel ekzemple lingvo, robo, konduto kaj elekto de spaco, kies efiko dependas de ilia rekono de aliaj sociaj estaĵoj. Signoj helpas krei la limojn kiuj difinas similecojn aŭ diferencojn inter la signoportanto kaj la signoperceptantoj, ilia efikeco dependas de komuna kompreno de ilia signifo. En socia kunteksto, miskomprenoj povas ekesti pro misinterpreto de la signifo de specifaj signoj. Egale, individuo povas uzi signojn da identeco por peni influon sur aliaj homoj sen nepre plenumado de ĉiuj kriterioj ke ekstera observanto eble tipe asocios kun tia abstraktan identecon.
Limoj povas esti inkluzivemaj aŭ ekskluzivaj depende de kiel ili estas perceptitaj fare de aliaj homoj. Ekskluziva limo ekestas, ekzemple, kiam persono adoptas signon kiu trudas restriktojn sur la konduto de aliaj. Inkluziva limo estas kreita, kompare, per la uzo de signo kun kiun aliaj homoj povas pretaj kaj asocii. En la sama tempo, aliflanke, inkluziva limo ankaŭ trudos restriktojn sur la homoj ĝi inkludis limigante ilian inkludon ene de aliaj limoj. Ekzemplo de tio estas la uzo de speciala lingvo de novulo en ĉambro plena de homoj parolantaj diversajn lingvojn. Kelkaj homoj povas kompreni la lingvon uzitan fare de tiu persono dum aliaj ne povas. Tiuj kiuj ne komprenas ĝi eble prenos la uzon de la novulo de tiu speciala lingvo simple kiel neŭtrala signo de identeco. Sed ili ankaŭ eble perceptos ĝin kiel trudado de ekskluziva limo kiu estas intencita marki ilin for de ŝi. Aliflanke, tiuj kiuj komprenas ke la lingvo de la novulo povis preni ĝin kiel inkluziva limo, tra kiu la novulo kunlaboras sin kun ili al la ekskludo de la aliaj homoj prezentas. Egale, aliflanke, estas eble ke homoj kiuj komprenas la novulon sed kiu ankaŭ parolas alian lingvon eble ne volas paroli la lingvon de la novulo kaj tiel vidi ŝian signon kiel altrudo kaj negativa limo. Estas eble ke la novulo estas aŭ konscia aŭ nekonscia pri tio, depende de ĉu ŝi mem scias aliajn lingvojn aŭ estas konscia de la plurilingual kvalito de la homoj tie kaj estas respektema de ĝi aŭ ne.
Vidu ankaŭ: Identeco kaj Identeco (filozofio)
Hegel malaprobas kartezan filozofion, supozante ke ni ne ĉiam dubas kaj ke ni ne ĉiam havas konscion. En liaj famaj Master-Slave Dialectic Hegel-provoj montri ke la menso ( Geist ) nur iĝas konscia kiam ĝi renkontas alian menson. Unu Geist provas kontroli la alian, ĉar supren ĝis tiu punkto ĝi havas nur trovitajn ilojn por ĝia uzo. Lukto por dominado rezultiĝas, kondukante al Rego kaj Katensekso.
Nietzsche, kiu estis influita fare de Hegel laŭ kelkaj manieroj sed repudiis lin en aliaj, postulis malakcepto de "Soul Atomism" en La Samseksema Scienco. Nietzsche supozis ke la animo estis interagado de fortoj, iam-ajna-varia aĵo longe de la senmorta animo postulita fare de kaj Descartes kaj la kristana tradicio. Lia "Konstruo de la Animo" laŭ multaj manieroj similas modernan socian konstruismon.
Heidegger, sekvanta Nietzsche, laboris pri identeco. Por Heidegger, homoj nur vere formas identecon post alfrontado de morto. Estas morto kiu permesas al homoj elekti de la sociaj konstruitaj signifoj en ilia mondo, kaj kunveni finhavan identecon el ŝajne senfinaj signifoj. Por Heidegger, la plej multaj homoj neniam evitas la "ili", socie konstruitan identecon de "kiel tia devus esti" kreita plejparte por provi eviti morton tra ambigueco.
Multaj filozofiaj lernejoj venas de repudiado de Hegel, kaj diversspecaj tradicioj de akcepto kaj malakcepto formiĝis.
Ricoeur lanĉis la distingon inter la ipseidenteco ( memeco,' kiu ĉu mi estas? ') kaj la same identeco ( sameco, aŭ tripersona perspektivo kiu objektivigas identecon) ( Ricoeur & Blamey 1995).
La implicoj estas multoblaj kia diversaj esplortradicioj nun estas [ kiam? ] peze utiligante la lenson de identeco por ekzameni fenomenojn. [ citaĵo bezonis ] Unu implico de identeco kaj de identeckonstruo povas esti vidita en laborkontekstoj. Tio iĝas kreskanta defiado en stigmatizitaj laborlokoj aŭ "kontuzo" (Hughes, 1951). Tracy kaj Trethewey (2005) deklaras ke "direkte al individuoj gravitas kaj turnas for de specialaj laborlokoj dependantaj delvis, de la amplekso al kiu ili konfirmas "preferatan organizan memon" ( Tracy & Tretheway 2005, p. 169). Kelkaj laborlokoj kunportas malsamajn stigmatojn aŭ agnoskojn. En ŝia analizo Tracy utiligas la ekzemplon de prizonaj oficiroj provantaj skui la stigmaton de "klarigitaj domservistinoj" ( Tracy & Tretheway 2005). "La procezon preter kiu homoj alvenas ĉe pravigoj de kaj valoroj por diversaj laborelektoj." Inter tiuj estas laborejkontento kaj totala vivokvalito ( Tracy & Scott 2006, p. 33). Homoj en tiuj specoj de laborlokoj estas devigitaj al trovaĵvojoj por krei identecon kun kiun ili povas vivi. "Kreado pozitiva sento de memo sur laboro estas pli malfacilaj kiam onies laboro estas konsiderita "malpura" per sociaj normoj" ( Tracy & Scott 2006, p. 7). "En aliaj vortoj, faranta makuli administradon ne rekte permesas al la dungito senti sin varon en tiu tasko. "Se dungitoj devas navigi diskursoj kiuj pridubas la daŭrigeblecon de sia laboro, kaj/aŭ spertmalhelpoj en administradoj de makulo tra transformado de kontuzo en honorinsignon, estas verŝajne ke ili trovos kulpigi la klienton por esti efika itinero en asertado de sia identeco" ( Tracy & Scott 2006, p. 33).
En iu kazo, la koncepto ke individuo havas unikan identecon evoluigitan relative ĵus en historio. Faktoroj influantaj la emfazon de persona identeco povas inkludi:
en la Okcidento, la protestanta emfazo sur onies respondeco por onies propra animo
psikologio mem, elirante kiel klara kampo de scio kaj studo el la 19-a jarcento pluen
la kresko de sento de privateco ekde la Renesanco
specialiĝo da laboristroloj dum la industria periodo (kiel kontraŭe, ekzemple, al la sennuancaj roloj da kamparanoj en la feŭda sistemo)
okupo kaj la efiko de dungado al identeco [ citaĵo bezonita ]
pliigita emfazo de socia sekso, inkluzive de seksoodisforio kaj Transgenruloj temoj [ citaĵo bezonita ]
Identeco ŝanĝiĝas
Grava implico rilatigas al identecŝanĝo, t.e. la transformo de identeco.
Kuntekstoj inkludas:
radikala karieroŝanĝo ( Ibarra 2003)
sociaseksa transiro
La praktiko de adopto
Seksoodisforio
Internacia Identeca federacio
Memo kaj Identeco
Membildo
Korpokonscio
Mem-eltrovaĵo
Mem-skemo
Fuŝita identeco
Speciodisforio
^ James, Paul (2015). "Despite the Terrors of Typologies: The Importance of Understanding Categories of Difference and Identity". Interventions: International Journal of Postcolonial Studies. 17 (2): 174-195.
^ Kislevo , E. (2012 )
^ Hurd, E. (2010). Confessions of Belonging : My Emotional Journey as a Medical Translator . Kvalita Enketo 16 (10), 783-791. COI: 10.1177/1077800410383117
Tracy, S. J.; Tretheway, A. (2005). "Fracturing the Real-Self-Fake-Self Dichotomy: Moving Toward "Crystallized Organizational Discourses and Identities"". Communication Theory. 15 (2): 168-195. doi:10.1111/j.1468-2885.2005.tb00331.x.
Tracy, S. J.; Scott, C. (2006). "Sexuality, masculinity and taint management among firefighters and correctional officers: Getting down and dirty with America's heroes and the scum of law enforcement". Management Communication Quarterly. 20 (1): 6-38. doi:10.1177/0893318906287898.
Social Identity Theory: kogna kaj instiga bazo de intergrupdiferentiation. Universiteit Twente (2004).
Barnard, A. & Spencer, J. (Eds.) (1996). Encyclopedia of Social and Cultural Anthropology. London: Routledge. CS1-maint: Multoblaj nomoj: verkintoj listigas ( ligo) CS1-maint: Ekstra teksto: verkintoj listigas ( ligo)
Fanfaronu, Z. (2004). Living Boundaries: Frontiers and Identity in the Basque Country. Bruselo: gazetarinteruniversitaire'oj-européenoj, Peter Lang.
Brockmeier, J. & Carbaugh, D. (2001). Narrative and Identity: Studies in Autobiography, Self and Culture. Amsterdamo/Filadelfio: John Benjamins.
Brubaker, R.; Cooper, F. (2000). "Beyond 'Identity'". Theory and Society. 29: 1-47. doi:10.1023/A:1007068714468.
Calhoun, C. (1994). "Sociteorio kaj la Politiko de Identeco", en C. Calhoun (Red. ) , Sociteorio and Identity Politics. Oksfordo: Blackwell.
Carey, H. C. & McLean, K. (1864). Manlibro de socioscienco; estante kondensado de la "Principoj de socioscienco" de H.C. Carey, LL. D. . Filadelfio: H.C. Baird.
Cohen, A. (1974). Two-Dimensional: an essay on the anthropology of power and symbolism in complex society. Londono: Routledge
Cohen, A. (1998). "Limoj kaj Boundary-Consciousness: Politicising Cultural Identity", en M. Anderson kaj E. Bort (Red. ) , The Frontiers of Europe. (La Limoj de Eŭropo.) Londono: printila gazetaro.
Cohen, A. (1994). Memkonscio: Alternative Anthropology of Identity. (Alternativa Antropologio de Identeco.) Londono: Routledge.
Hallam, E. M. , et al. (1999). Beyond the Body: Death and Social Identity. Londono: Routledge. ISBN 0-415-18291-3.
James, Paul (2015). "Despite the Terrors of Typologies: The Importance of Understanding Categories of Difference and Identity". Interventions: International Journal of Postcolonial Studies. 17 (2): 174-195.
Malgranda, D. (1991). Varieties of social explanation: an introduction to the philosophy of social science. Boulder: Westview Press. ISBN 0-8133-0566-7.
Modood, T. & Werbner P. (Red. ) (1997) . The Politics of Multiculturalism in the New Europe: Racism, Identity and Community. Londono: Zed Books.
Stryker, Sheldon (1968). "Identity Salience and Role Performance". Journal of Marriage and the Family. 4 (4): 558-64. JSTOR 349494. doi:10.2307/349494.
Stryker, Sheldon; Burke, Peter J. (December 2000). "The Past, Present, and Future of an Identity Theory". Social Psychology Quarterly. 63 (4): 284-297. JSTOR 2695840. doi:10.2307/2695840.
Hasan Bülent Paksoy (2006) [ Identities: How Governed, Who Pays? Malaga: Entelequia dua Red. http://www.eumed.net/entelequia/pdf/b002.pdf]
Sökefeld, M. (1999). "Diskutante memon, Identity, kaj kulturon en Antropologio." Current Anthropology 40 (4), aŭgusto-oktobro, 417-31.
Thompson, R.H. (1989). Theories of Ethnicity. (Teorioj de Ethnicity.) New York: Greenwood Press.
Vermeulen, H. & Gowers, C. (Red. ) (1994) . The Anthropology of Ethnicity: 'Beyond Ethnic Groups and Boundaries'. Amsterdamo: Het Spinhuis.
Vryan, Kevin D., Patricia A. Adler, Peter Adler. 2003-a "Identeco." pp 367-390 en Manlibro de Simbolinteragismo, redaktita fare de Larry T. Reynolds kaj Nancy J. Herman-Kinney. Walnut Creek, CA: AltaMira.
Ward, L. F. (1897). Dinamika sociologio, aŭ Applied socioscienco. New York: D. Appleton kaj firmao.
Ward, L. F. (1968). Dinamika sociologi. Serio en la usona legas. New York: Johnson Reprint Corp.
Weinreich, P. (1986a). La funkciigo da identecteorio en rasaj kaj etnaj rilatoj, en J. Rex kaj D. Mason (eds). "Teorioj de Vetkuro kaj Ethnic Relations". Kembriĝo: Cambridge University Press.
Weinreich, P kaj Saunderson, W (Red) (2003). "Analizante Identecon: Kruc-kultura, Societal kaj Clinical Contexts." Londono: Routledge.
Werbner, P. kaj T. Modood. (Red. ) (1997) . Debating Cultural Hybridity: Multi-Cultural Identities and the Politics of Anti-Racism. Londono: Zed Books.
Williams, J. M. (1920). La fundamentoj de socioscienco; analizo de iliaj psikologiaj aspektoj. New York: A.A. Knopf.
Alarbara, K. (2004). Questioning Identity: Gender, Class, Ethnicity. Londono: Routledge. ISBN 0-415-32967-1.
Stanforda Enciklopedio de Filozofio - Identeco
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Identeco (sociaj sciencoj) el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2014-01-29 05:00:42. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
En sociologio, en la Etnoantropologiaj sciencoj kaj en sociaj sciencoj la koncepto identeco koncernas, unuflanke, la manieron laŭ kiu la individuo (nedivideblaĵo) konsideras kaj konstituas sin mem kiel membro de determinitaj sociaj grupoj: nacio, socia klaso, nivelo kultura, etno, profesio, kaj tiel plu; kaj, aliflanke, la manieron per kiu la socia normo de tiuj grupoj konsentas al ĉiu individuo sin pensi, moviĝi, lokiĝi kaj rilatigi sin mem al aliaj, al grupo al kiu referencas kaj al grupoj eksteraj perceptitaj, konsideritaj kaj klasigitaj kiel "aliaĵoj".
Forĝado de la identeco
La procezo de formiĝo de la identeco povas distingiĝi laŭ du komponantoj: identiĝo kaj individuiĝo. Per la unua la subjekto realkroĉiĝas al la estuloj rilate al kiu li sin sentas egala kaj kun kiuj li kunposedas iujn karterizojn; produktas la sento de aparteno al kolektivo sentita kiel “ni” (familio, patrujo, grupo de egaluloj, loka komunumo, nacio ĝis eĉ alveni al la tuta homaro). Per la komponanto “individuiĝo” la subjekto referencas al la karakterizoj kiuj lin apartigas el la aliaj, jen grupaj al kiuj al kiuj li ne apartenas (kaj, ĉi-kaze, ĉiu indentiĝo/inkluzivigo kuntrenas individuiĝon/ekskluzivigon) jen el la aliaj membroj de la grupo rilate kiujn li distingiĝas pro siaj fizikaj kaj moralaj karakterizoj kaj pro propra individua historio (biografio) kiu estas lia kaj de neniu alia.
Identeco kiel korpo
La korpo estas la peristo inter ni kaj la mondo, estas scio enkorpigita, teniĝo (Habitus) (Pierre Bourdieu).
Oni difinas antropopoiezo (Francesco Remotti) la modifon de la korpo pro kulturaj kialoj ĉar ĝi servas al la persono por difini sian identecon kompare kun la aliaj, por montri al la socio en kiu fazo de la vivo li travivas. La anatomiaj malsamecoj inter masklo kaj femino estas la unua bazo klasanta kaj kulture kaj socie distinganta.
La separado, ekskluzivado, distingo inter la seksoj estas aplikita pere de simboloj, praktikoj kaj rolaj atribuoj realaj aŭ imagitaj.
Identecoj multflankaj
Ĉiu el ni plenumas plurajn sociajn rolojn, tial ni havas “multflankan identecon”, difinitan kiel “socian identecon”.
Utilas, fakte, klarigi ke la identeco estas kunteksta kaj interrilata, nome ĝi povas varii laŭ la variado de la kuntekstoj, nome de la rolo kiun oni celas subpreni en tiu konteksto, kaj de la pozicio, memdeterminita aŭ ne, kiun oni ludas (aŭ ludigas fare de aliaj per ties identecoj) ene de la reto de rilatoj kaj perceptoj (simetriaj aŭ nesimetriaj) ene de kiuj oni si trovas enskribita kaj aktiva.
Ekzemplo estu: Kiam antaŭ de doganistoj tio tio validas estas la mia nacia identeco kaj ne tiu profesia.
Ĝuste pro tiu multflankeco, por ke estu komprenata la koncepto de identeco necesas konveni, tiaj, ke devas alestiĝi referenca elemento: la alieco.
Konceptoj pri identeco en la nuntempa pensado
Identecoj fluidaj
Zygmunt Bauman, en sia verko “La moderneco fluida” pritraktas la perdon de identigaj “kuntekstaj” limoj en la postmoderna epoko. Sinteze, se perdiĝas iuj referencoj esencaj por la propra “Mi”, perdiĝas ankaŭ ties identigaj limoj, nome kulturaj, religiaj, etnaj, ktp.
En la Sociologio de la migradoj gravas la koncepto de “transnaciaj fluidaj identecoj” (Shiller kaj Basch).
Ekstreme danĝera estas la uzo de iddenteco kiun povas profiti la (ruza) politiko, ekzemple kaze de ekscesa naciismo kiu kunigas sentojn de aparteno al lojalismoj al determinita ŝtata aparato, ne malofte subpremante malplimultojn kaj pelante al manifestacioj de ksenofobio kaj al konfliktoj kun najbaraj landoj.
Interesa kontribuo pro la kompreno pri la dinamiko konstruiga de la socia identeco, kaj de specigaj psikosociaj procezoj per kiu ĝi estigas la intergrupajn rilatojn, la procezojn de naciismo, rasismo kaj ksenofobio, devenas el la socia psikologio, kaj aparte el la teorio de la socia identeco de Henri Tajfel, ekzemple.
Identeco en la interneta reto
Aŭtoroj kiel Elizabeth Reid, Amy Bruckman kaj Sherry Turkle, pliprofundigis la efikojn de la novaj teknologioj sur la persona identeco/identiĝo en la informa socio, havigante interpreton profunde kunrilatan al la teorioj pli radikalaj postmodernaj: la asidua rete kunligiĝanto, komunikante en malĉeesto de sia korpo, povus libere influi sian identecon, kiu tiam fariĝus fluida kaj pli multflanka ol ordinare. Tia formo de sperto povus, inverse, estigi fundamentajn efikojn ankaŭ bonefika, se konsideri ke la subjekto, interagante kun aliaj subjektoj pere de alternaj identecoj, profitus por mem konstrui rimedojn simbolajn kiuj alimaniere al li estus nesperteblaj.
Tiu lasta interpreta aliro, tamen, estis kritikita pro ĝia nekapablo savi la gravecon de la sociaj rilatoj. Unuflanke, fakte, ĝi agnoskas kiel la dekonstruaj efikoj de la perretaj interagadoj estus tiom pli intensaj kiom pli la identecoj pere de la reto konstruitaj ricevas gravon ĉe la okuloj de la profitantoj, kaj la identecoj ricevas tiom pli da graveco kiom pli ili estas integriĝintaj tra stabilaj kaj longdaŭraj rilatoj; aliflanke, tiu interpreta aliro ne sukcesas ekspliki kiel eblas konstrui stabilajn kaj longdaŭrajn rilatojn, dum la uzantoj daŭrigas multobligi aŭ transformi sian identecon (ekzemple, ŝanĝante ĝenron].
Teorioj de la ne-identeco
La nunaj teorioj de la identeco naskiĝis ene de la limoj de la identeca aristotela logiko por kiu A=A kaj ne eblas ke A estu malsama el A. Alestiĝis male ankaŭ teorioj pri la logiko de la ne-identeco, kiuj tial kontemplas la transformiĝon. La plej grava el tiuj estas la logiko de hegela. Ralph Waldo Emerson plue proponis sian filozofion de la persona ne-identeco favorantan al la morala perfekteco: la perfektemulo estas ĉiam serĉanto de sia estonta “mio”, “ankoraŭ ne atingita sed atingebla”.
En 1900, Pirandello problemigis la personan identecon en la romano Uno, nessuno e centomila (Unu, neniu, centmilo). En la samaj jaroj Alfred Korzybski proponis sistemon de la ne-A, ne-aristotela, kie ĉiu aĵo aŭ persono devas ĉiam esti difinita kiel tia, sed ĉiam rilatata al la specifa tempa periodo en kiu ĝi ekzistas. Tiuj bazaj teorioj, se adoptitaj, povus havi influajn gravajn sekvojn. Oni pensu, ekzemple, al la doktrino pri krimo kaj al la puna kodo. Nome, kiam la krimulo ŝanĝas idetecon ne plu estus krimulo, do ne plu punenda.
Filozofoj kaj teologoj al tiu teorio de ne-identeco oponas la fakton de la konvertiĝo: la konvertiĝanto greftas la novajn identecajn aspekton en la personan identecon kiu konservas sian historion kaj sian subjektivecon. En la kristana sociologio oni distingas la profundan kaj konstantan idendecon el la aspekta nova identeco. [1]
Identeco laŭ negativa kaj pozitiva vidpunktoj
Diversaj personoj estas fieraj pri la grupo kun kiu mem identiĝas, kiu liveras al ili senton de aparteno al komunumo, kaj inverse emas nutri rifuzon por la grupoj konsideritaj eksteraj aŭ alternaj, en mezuro varia laŭ la grado de proksimeco aŭ malproksimeco de unu grupo el la alia. En ili, do, ĉeestas du aspektoj de la identeco.
La unua aspekto de la identeco povas havi kiel pozitivecon senton de aparteno, ekzemple kiam sociaj scienculoj parolas pri “nacia identeco” por la loĝantoj de aparta loko. Malsana, do ne-pozitiva, estas tiu per kiu la feministoj parolas pri “identeco de ĝenro”, aludante tiel al duobla tipologio de klasado, en kiu ĉeestas ideologiaj aspektoj. Fakte, al la unua klasado, pozitiva, de la tipo “kiel ni estas (kiel mi estas)” sin kontraŭmetas iu pli potenca klasado, negativa, de la tipo “kiel mi ne estas (kiel ni ne estas)”. Tiuj du klasadoj prezentas limigojn.
Tie kie la pozitiva klasado produktas klopodon por intelekta difino (kun la risko kalkigi la identecon ĝin muzeigante), la negativa klasado kaŝas en si mem la riskon atribui al ekstero la kvalitojn aŭ karakterizojn negativajn ne-akceptitajn (kiel en la unua la defendo de la “mi” nomita “projekcio”), kreante celkonforman aliecon en kiu eblas vidi reflektitaj tiujn trajtojn kiujn sia ideala identeco igis tabuon aŭ rekonas kiel senmoralecon, primitivismon, postrestintecon, nelogikon, nemoralecon, difektojn, kontraŭleĝecon, ktp.
Amin Maalouf, Identità, nuova introduzione dell'autore, Milano: Bompiani, 2005 (titolo originale Les identités meurtrières, Parigi 1998) ISBN 88-452-3448-7
Paolo Terenzi, Identità, in S. Belardinelli, L. Allodi (a cura di), Sociologia della cultura, Franco Angeli, Milano, pp. 89-104.
Stéphane Ferret, L'identité, Paris, Flammarion, 1998.
Erving Goffman, Stigmate. Les usages sociaŭ des handicaps, Paris, Minuit, 1975.
Laurent Licata, La théorie de l’identité sociale et la théorie de l’auto-catégorisation : le Soi, le groupe et le changement social Revue Electronique de Psychologie Sociale, 1, 19-33, 2007.
Edmond Marc Lipiansky, Psychologie de l'identité, Paris, Dunod, 2005.
A. Mary, « l'identité dédialectisée », Trickster, n°9, Padoue, septembre 2010.
Michael Pollak, « L'Homosexualité masculine : le bonheur dans le ghetto ? », in Philippe Ariès et André Béjin (dir.), Communications 35, Sexualités occidentales, Seuil « points-essais », 1984.
Michael Pollak, Une Identité blessée, études de sociologie et d'histoire, Paris, A. M. Métailié, 1995.
Michael Pollak, L'Expérience concentrationnaire, essai sur le maintien de l'identité sociale, Métailié, 2000.
↑ Paŭlo, ekzemple, konventiĝinta al Kristo, konservas sian memoron de persekutinto de la Eklezio pro kiu li sin taksas neinda je Jesuo Kristo(2Kor 11,24...).
Identeco de ĝenro
En Cathopedia itale
Page translated on: 2017-06-23 04:39:24