Camille Pissarro - Wikipedia's Camille Pissarro as translated by GramTrans
Wikipedia's Camille Pissarro as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Camille Pissarro article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-09-18 04:47:30. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
"Pissarro" resendas ĉi-tien. Por la familia nomo, vidu Pissarro (familia nomo).
( 1830-07-10) 10 julio 1830 Charlotte Amalie, Saint Thomas, Dana Okcidenta Indies (nun US Virgin Islands)
13 Novembro 1903 ( 1903-11-13) (en aĝo de 73) Parizo, Francio
Dan-franca
Camille Pissarro ( La franca: [kamijpisaʁo] ; 10 julio 1830 - 13 novembro 1903) estis dan-franca impresionisto kaj Neo-Impressionist pentristo naskita sur la insulo St Thomas (nun en la Usona Virgulininsuloj, sed tiam en la Dana Okcidenta Indies). Lia graveco baziĝas sur liaj kontribuoj al kaj Impresionismo kaj Post-impresionismo. Pissarro studita de grandaj frontuloj, inkluzive de Gustave Courbet kaj Jean-Baptiste-Camille Corot. Li poste legis kaj laboris kune kun Georges Seurat kaj Paul Signac kiam li akceptis la Neo-Impressionist-stilon en la aĝo de 54.
En 1873 li helpis establi kolektivan socion de dek kvin aspirantaj artistoj, iĝante la "pivota" figuro en tenado de la grupo kune kaj instigado de la aliaj membroj. Arthistoriisto John Rewald nomis Pissarron la "dekano de la Impressionist-pentristoj", ne nur ĉar li estis la plej maljuna de la grupo, sed ankaŭ "de virto de lia saĝeco kaj lia ekvilibra, speco, kaj ŭarmhearted personeco". [1] Cézanne diris "ke li estis patro por mi. Viro por konsulti kaj malgranda kiel la bona sinjoro", kaj li ankaŭ estis unu el la majstroj de Gauguin. Renoir nomis sian laboron "revolucia", tra liaj artaj portretadoj de la "ofta viro", kiam Pissarro insistis pri pentrado de individuoj en naturaj kontekstoj sen "artifiko aŭ grandiozeco".
Pissarro estas la nura artisto por esti montrinta al sia laboro entute ok Paris Impressionist-ekspoziciojn, de 1874 ĝis 1886. Li "funkciis kiel patrofiguro ne nur al la impresionistoj" sed al ĉiuj kvar el la plej gravaj post-impresionistoj, inkluzive de Georges Seurat, Paul Cézanne, Vincent van Gogh kaj Paul Gauguin.
2 Vivo en Francio
2.1 Paris Salon kaj la influo de Corot
2.2 Uzo de naturaj subĉielaj valoroj
2.3 With Monet, Cézanne, kaj Guillaumin
2.4 Geedziĝo kaj infanoj
3 La Londono jaroj
4 Franca Impresionismo
4.1 Impresionistekspozicioj kiuj ŝokis la kritikistojn
4.2 "Revolucia" stilo
5 Neo-Impressionist-periodo
5.1 Studante kun Seurat kaj Signac
5.2 Prirezignado-Nea-impresionismo
7.1 Perditaj kaj trovitaj pentraĵoj
8 A-familio de farbistoj
9 Listo de pentraĵoj
12.2 Plia legaĵo
12.3 Kritika Katalogo de Pentraĵoj
Two Women Chatting by the Sea (Du Women Chatting proksime de la Maro), St. Thomas, (1856), (privata kolekto)
Jacob Abraham Camille Pissarro estis naskita la 10an de julio 1830 sur la insulo St. Thomas al Frederick kaj Rachel Manzano de Pissarro. [3] [4] Lia patro estis de Portuguese Jewish deveno kaj tenis francan naciecon. Lia patrino estis de franc-juda familio de la insulo St. Thomas. [5] Lia patro estis komercisto kiu venis al la insulo de Francio al interkonsento kun la fervara vendejo de forpasinta onklo kaj geedziĝis kun sia vidvino. La geedziĝo kaŭzis agitiĝon ene de la malgranda juda komunumo de St. Thomas ĉar ŝi antaŭe estis edziĝinta al la onklo de Frederick kaj laŭ juda juro viro estas malpermesita de geedziĝado kun de sia onklino. En postaj jaroj liaj kvar infanoj estis devigitaj ekzameni la tutnigran bazlernejon. [6] Sur lia morto, lia volo precizigis ke lia biendomo estu disfendita egale inter la sinagogo kaj la protestanta preĝejo de St. Thomas.
Kiam Camille estis dek du lia patro sendita lin al loĝlernejo en Francio. Li studis ĉe la Savary Akademio en Passy proksime de pariza. Dum juna studento, li evoluigis fruan aprezon de la francaj artmajstroj. Sinjoro Savary mem donis al li fortan terkonekton en desegnaĵo kaj pentraĵo kaj li proponis remizon de naturo kiam li revenis al St. Thomas, kiun li faris kiam li estis dek sep. Tamen, lia patro preferis li laboro en lia komerco, donante al li taskon laborantan kiel kargokomizo. Li eluzis ĉiun eblecon dum tiuj venontajn kvin jarojn ĉe la tasko por praktiki tiri dum paŭzoj kaj post laboro.
Kiam Pissarro fariĝis dudek unu, dana artisto Fritz Melbye, tiam vivante sur St. Thomas, inspiris lin por akcepti pentraĵon kiel plentempan profesion, iĝante lia instruisto kaj amiko. Pissarro tiam elektis forlasi sian familion kaj taskon kaj vivi en Venezuelo, kie li kaj Melbye foruzis la venontan dujaran funkciadon kiel artistoj en Karakaso kaj La Guaira. Li tiris ĉion li povis, inkluzive de pejzaĝoj, vilaĝoscenoj, kaj multajn skizojn, sufiĉe por plenigi multoblajn skizblokojn. En 1855 li moviĝis reen al Parizo kie li komencis labori kiel asistanto al Anton Melbye, la frato de Fritz Melbye.
Vivo en Francio
Jalais Hill, Pontoise, Metropolitan Museum of Art (Metropolano Muzeo de Arto) 1867
En Parizo li laboris kiel asistanto al dana farbisto Anton Melbye. Li ankaŭ studis pentraĵojn de aliaj artistoj kies stilo imponis lin: Courbet, Charles-François Daubigny, Jean-François Millet, kaj Corot. Li ankaŭ enskribiĝis en diversaj klasoj instruitaj fare de majstroj, en lernejoj kiel ekzemple École des Beaux-Arts kaj Académie Suisse. Sed Pissarro poste trovis iliajn instrumetodojn "subpremi", ŝtatarthistoriiston John Rewald. Tio instigis lin por serĉi alternativan instrukcion, kiun li petis kaj ricevis de Corot. [1] : 11
Paris Salon kaj la influo de Corot
Liaj komencaj pentraĵoj estis en akordo kun la normoj tiutempe esti elmontritaj ĉe la pariza Salono, la oficiala korpo kies akademiaj tradicioj diktis la specon de arto kiu estis akceptebla. La ĉiujara ekspozicio de la Salono estis esence la nura foirejo por junaj artistoj por akiri malkovron. Kiel rezulto, Pissarro laboris en la tradicia kaj deviga maniero por kontentigi la gustojn de ĝia oficiala komisiono.
En 1859 lia unua pentraĵo estis akceptita kaj ekspoziciita. Liaj aliaj pentraĵoj dum tiu periodo estis influitaj fare de Camille Corot, kiu tutoris lin. [11] Li kaj Corot ambaŭ dividis amon por kamparaj scenoj pentritaj de naturo. Estis de Corot ke Pissarro estis inspirita por pentri ekstere, ankaŭ nomite " plein-aero- " pentraĵo. Pissarro trovis Corot, kune kun la laboro de Gustave Courbet, esti "deklaroj de bilda vero", Rewald skribas. Li diskutis ilian laboron ofte. Jean-François Millet estis alia kies laboro kiun li admiris, aparte liaj "sentimentalaj interpretadoj de kampara vivo". [1] : 12
Uzo de naturaj subĉielaj valoroj
Dum tiu periodo Pissarro komencis kompreni kaj aprezi la gravecon de esprimado sur kanvaso la belecoj de naturo sen fuŝmiksado. [1] : 12 Post jaro en Parizo, li tial komencis forlasi la grandurbon kaj pentri scenojn en la kamparo por kapti la ĉiutagan realecon de vilaĝvivo. Li eltrovis ke la franca kamparo estis "pitoreska", kaj honorindulo de esti pentrita. Ĝi daŭre estis plejparte agrikultura kaj foje vokis la "oran epokon de la kampula klaso". [9] : 17 Pissarro poste klarigis la teknikon da pentraĵo ekstere al studento:
"Laboro en la sama tempo sur ĉielo, akvo, branĉoj, grundo, konservi ĉion iri sur egalan bazon kaj konstante reverkas ĝis vi ricevis ĝin. Farbo malavare kaj senprokraste, ĉar estas plej bone ne perdi la unuan impreson."
Corot, aliflanke, kompletigus siajn proprajn pitoreskajn pentraĵojn reen en sia studio kie ili ofte estus reviziitaj al liaj antaŭjuĝoj. Pissarro, aliflanke, preferis por fini siajn pentraĵojn ekstere, ofte ĉe unu sesio, kiu donis al lia laboro pli realisman sentas. Kiel rezulto, lia arto foje estis kritikita kiel estante "vulgara", ĉar li pentris kion li vidis: "sulkigita kaj angulhava miksaĵo de arbustoj, tumuloj de tero, kaj arboj en diversaj stadioj de evoluo." Laŭ unu fonto, detaloj kiel ekzemple tiuj estis ekvivalentaj al la arto de hodiaŭ montranta rubujojn aŭ bierbotelojn sur la flanko de stratsceno. Tiu diferenco en stilo kreis malkonsentojn inter Pissarro kaj Corot.
Kun Monet, Cézanne, kaj Guillaumin
En 1869 Pissarro ekloĝis en Louveciennes kaj ofte pentrus la vojon al Versailles en diversaj sezonoj. [13] The Walters Art Museum (La Walters Artmuzeo).
En 1859, ekzamenante la liberan lernejon, la Académie Suisse, Pissarro iĝis amikoj kun kelkaj pli junaj artistoj kiuj same elektis pentri en la pli realisma stilo. Inter ili estis Claude Monet, Armand Guillaumin kaj Paul Cézanne. Kion ili dividis komune estis sia malkontento kun la diktaĵoj de la Salono. La laboro de Cézanne estis mokita tiutempe per la aliaj en la lernejo, kaj, skribas Rewald, en liaj pli postaj jaroj Cézanne "neniam forgesis la simpation kaj komprenon kun kiuj Pissarro apogis al li." [1] : 16 Kiel parto de la grupo, Pissarro estis konsolita de sciado ke li ne estis sola, kaj ke aliaj simile luktis kun ilia arto.
Pissarro konsentis kun la grupo koncerne la gravecon de portretado de individuoj en naturaj kontekstoj, kaj esprimis sian abomenon de iu artifiko aŭ grandiozecon en siaj verkoj, malgraŭ kion la Salono postulis por ĝiaj ekspoziciaĵoj. En 1863 preskaŭ ĉiuj la pentraĵoj de la grupo estis malaprobitaj fare de la Salono, kaj franca imperiestro Napoleon III anstataŭe decidis meti iliajn pentraĵojn en apartan ekspoziciaĵhalon, la Salon des Refusés. Tamen, nur verkoj de Pissarro kaj Cézanne estis inkluditaj, kaj la aparta ekspoziciaĵo alportis malamikan respondon de kaj la oficialuloj de la Salono kaj publiko.
En postaj Salonaj ekspoziciaĵoj de 1865 kaj 1866, Pissarro agnoskis siajn influojn de Melbye kaj Corot, kiujn li listigis kiel siajn majstrojn en la katalogo. Sed en la ekspozicio de 1868 li jam ne kreditis aliajn artistojn kiel influo, en efiko deklarante sian sendependecon kiel farbisto. Tio notiĝis tiutempe fare de artkritikisto kaj verkinto Émile Zola, kiuj ofertis sian opinion:
"Camille Pissarro estas unu el la tri aŭ kvar veraj farbistoj de tiu tago ... mi malofte renkontis teknikon kiu estas tiel certa."
Camille Pissarro kaj lia edzino, Julie Vellay, 1877, Pontoise
Alia verkisto provas priskribi elementojn de la stilo de Pissarro:
"La brileco de lia paletro envolvas objektojn en atmosfero ... Li pentras la odoron de la tero." [9] : 35
Kaj kvankam, sur ordoj de la cenzurkomitato kaj la Marquis de Chennevières, la pentraĵoj de Pissarro de Pontoise ekzemple estis suprenmetitaj, pendis proksime de la plafono, tio ne malhelpis Jules-Antoine Castagnary noti ke la kvalitoj de liaj pentraĵoj estis observitaj fare de artamantoj. [14] En la aĝo de tridek ok, Pissarro komencis gajni sin reputacio kiel pejzaĝisto por konkuri kun Corot kaj kun Daubigny.
En la malfruaj 1860-aj jaroj aŭ fruaj 1870-aj jaroj, Pissarro iĝis fascinita kun japanaj presaĵoj, kiuj influis lian deziron eksperimenti en novaj kunmetaĵoj. Li priskribis la arton al sia filo Lucien:
"Ĝi estas mirinda. Tio estas kion mi vidas en la arto de tiu miriga popolo ... nenio kiu saltas al la okulo, trankvilo, grandiozecon, specialan unuecon, sufiĉe kvietan radiadon ... " [9] : 19
En 1871 li geedziĝis la kun domservistino de sia patrino, kun Julie Vellay, la kun filino de vitejkultivisto, kun kiu li poste havus sep infanojn. Ili vivis ekster pariza en Pontoise kaj poste en Louveciennes, kiuj ambaŭ lokas inspiris multajn el liaj pentraĵoj inkluzive de scenoj de vilaĝvivo, kune kun riveroj, arbaron, kaj homojn sur laboro. Li ankaŭ konservis en tuŝo kun la aliaj artistoj de lia pli frua grupo, aparte Monet, Renoir, Cézanne, kaj Frédéric Bazille.
La Londonjaroj
Bath Road, Chiswick (Bana Vojo, Chiswick), 1897 (petrolo sur kanvaso)
Post la ekapero de la Francia-Prusia Milito de 1870-71, havante nur danan naciecon kaj estante nekapabla ligi la armeon, li movis sian familion al Norwood, tiam vilaĝo sur la randon de Londono. Tamen, lia stilo de pentraĵo, kiu estis frontulo de kio poste estis nomitaj "Impresionismo", ne faris bone. Li skribis al sia amiko, Theodore Duret, kiun "mia pentraĵo ne sukcesas, ne entute ... " [8]
Pissarro renkontis la parizan artkomerciston Paul Durand-Ruel, en Londono, kiu iĝis la komercisto kiu helpis vendi sian arton por la plej granda parto de sia vivo. Durand-Ruel metis lin en tuŝon kun Monet kiu estis simila en Londono dum tiu periodo. Ili ambaŭ rigardis la laboron de britaj pejzaĝistoj John Constable kaj Joseph Mallord William Turner, kiuj konfirmis sian kredon ke ilia stilo de subĉiela pentraĵo donis la plej veran bildigon el lumo kaj atmosfero, efiko kiun ili ne sentis povus esti atingitaj en la studio sole. La pentraĵoj de Pissarro ankaŭ komencis akcepti pli spontanean rigardon, kun loze miksis peniktirojn kaj areojn de impasto, donante pli da profundo al la laboro.
Tra la pentraĵaj Pissarro kompletigita ĉe tiu tempo, li registras Sydenham kaj la Norwoods en tempo kiam ili ĵus estis ĵus ligitaj per fervojoj, sed antaŭ la vastiĝo de antaŭurbregiono. Unu el la plej grandaj de tiuj pentraĵoj estas vido de St. Bartholomew's Church ĉe Lawrie Park Avenue, ofte konata kiel The Avenue, Sydenham (La Avenuo, Sydenham) , en la kolekto de la Londono-Nacia Galerio. Dek du oleo-pentradoj originas de lia restado en Upper Norwood kaj estas listigitaj kaj ilustrita en la katalogo raisonné preparita komune fare de lia kvina infano Ludovic-Rodolphe Pissarro kaj Lionello Venturi kaj publikigita en 1939. Tiuj pentraĵoj inkludas Norwood Sub la Neĝon, kaj Lordship Lane Station , [15] vidojn de La Kristalpalaco translokigita de Hyde Park, Dulwich College , Sydenham Hill , All Saints Church Upper Norwood , kaj perdita pentraĵo de la preĝejo de Sankta Stefano.
Revenante al Francio, en 1890 Pissarro denove vizitis Anglion kaj pentris proksimume dek scenojn de centra Londono. Li revenis denove en 1892, pentrante en Kew Ĝardenoj kaj Kew Green, kaj ankaŭ en 1897, kiam li produktis plurajn petrolojn priskribitajn kiel estaĵo de Bedford Park, Chiswick, sed fakte ĉio estaĵo de la proksima Stamford Brook areo krom unu el Bath Road, kiu etendiĝas de Stamford Brook laŭ la suda rando de Bedford Park.
Landscape at Pontoise , 1874
Kiam Pissarro revenis al sia hejmo en Francio post la milito, li malkovris tiun de la 1,500 pentraĵoj kiujn li faris pli ol 20 jarojn, kiuj li estis devigita forlasi pugon kiam li moviĝis al Londono, kiun nur 40 restis. La resto estis difektita aŭ detruita fare de la soldatoj, kiuj ofte utiligis ilin kiel plankmatojn ekstere en la koto por reteni siajn botojn puraj. Estas supozite ke multaj el tiuj perdis estis faritaj enen la Impressionist-stilon kiun li tiam formiĝis, tiel "dokumentante la naskiĝon de Impressionism." Armand Silvestre, kritikisto, ĝis nun iris por nomi Pissarron "baze la inventinto de tiu [impresionisto] pentraĵo"; tamen, la rolo de Pissarro en la Impressionist-movado estis "malpli tiu de la granda viro de ideoj ol tiu de la bona konsilisto kaj cedemopolitikisto ... ""Monet ... povus esti vidita kiel la konsila forto." [8] : 280, 283
Li baldaŭ reestablis siajn amikecojn kun la aliaj impresionistartistoj de lia pli frua grupo, inkluzive de Cézanne, Monet, Manet, Renoir, kaj Degas. Pissarro nun esprimis sian opinion al la grupo ke li deziris alternativon al la Salono tiel ilia grupo povis montri siajn proprajn unikajn stilojn.
Por kunlabori en tiu klopodo, en 1873 li helpis establi apartan kolektivon, nomitan la "Société Anonyme des Artistes, Peintres, Sculpteurs et Graveurs", kiu inkludis dek kvin artistojn. Pissarro kreis la unuan ĉarton de la grupo kaj iĝis la "pivota" figuro en establado kaj tenado de la grupo kune. Unu verkisto notis ke kun lia trofrue grizbarbulo, la kvardek-tri-jaraĝa Pissarro estis rigardita kiel "saĝa pli aĝa kaj patrofiguro" fare de la grupo. [8] Ankoraŭ li povis labori kune kun la aliaj artistoj pri egalkondiĉoj pro sia juneca temperamento kaj kreivo. Alia verkisto diris de li ke "li havas senŝanĝan spiritan junulon kaj la aspekton de prapatro kiu restis juna viro". [9] : 36
Impresionistekspozicioj kiuj ŝokis la kritikistojn
Le grand noyer à l'Hermitage, 1875, - la nova maniero de pentraĵo estis tro nekompleta kaj aspektis nekompleta.
La sekvan jaron, en 1874, la grupo okazigis sian unuan "impresionisto-" Ekspozicion, kiu ŝokis kaj "terurigis" la kritikistojn, kiuj ĉefe aprezis nur scenojn portretantajn religiajn, historiajn, aŭ mitologiajn valorojn. Ili trovis kulpon kun la Impressionist-pentraĵoj pro multaj kialoj: [8]
La temo estis konsiderita "vulgara" kaj "ordinara", kun scenoj de stratpopolo iranta koncerne iliajn ĉiutagecojn. La pentraĵoj de Pissarro, ekzemple, montris scenojn da ŝlimecaj, malpuraj, kaj nekombitaj valoroj;
La maniero de pentraĵo estis tro nekompleta kaj aspektis nekompleta, aparte komparite kun la tradiciaj stiloj de la periodo. La uzo de videbla kaj esprimplena pentromaniero de ĉiuj artistoj estis konsiderita insulto al la metio de tradiciaj artistoj, kiuj ofte pasigis semajnojn en sia laboro. Ĉi tie, la pentraĵoj ofte estis faritaj en unu sesio kaj la farboj estis surŝmiritaj malseka-sur-ripozo;
La uzo de koloro de la impresionistoj dependis de novaj teorioj ili evoluintaj, kiel ekzemple havadoj de ombroj pentritaj kun la reflektita lumo de ĉirkaŭigo, kaj ofte neviditaj, objektoj.
"Revolucia" stilo
Pissarro montris kvin el siaj pentraĵoj, ĉiuj pejzaĝoj, ĉe la ekspoziciaĵo, kaj denove Émile Zola laŭdis sian arton kaj tiun de la aliaj. En la Impressionist-ekspoziciaĵo de 1876; tamen, artkritikisto Albert Wolff plendis en sia recenzo, "Provu igi M. Pissarron kompreni ke arboj ne estas violaj, ke ĉielo ne estas la koloro de freŝa butero ... "Ĵurnalisto- kaj artkritikisto Octave Mirbeau aliflanke, verkas, "Camille Pissarro-eksfamulon revolucian tran la revigligi laboraktivajn metodojn kun kiun li dotis pentraĵon". [9] : 36 Laŭ Rewald, Pissarro alfrontis sintenon pli simpla kaj naturulon ol la aliaj artistoj. Li skribas:
"Prefere ol glori - konscie aŭ ne - la kruda ekzisto de la kamparanoj, li lokis ilin sen iu "pozo" en ilia kutima medio, tiel iĝante objektiva kronikisto de unu el la multaj aspektoj de nuntempa vivo." [1] : 20
En pli postaj jaroj, Cézanne ankaŭ memoris tiun periodon kaj nomis Pissarron "la unua Impresionisto". En 1906, kelkajn jarojn post la morto de Pissarro, Cézanne, tiam 67 kaj rolmodelo por la nova generacio de artistoj, pagis al Pissarro dankŝuldon havante sin listigita en ekspoziciokatalogo kiel "Paul Cézanne, lernanto de Pissarro". [1] : 45
Pissarro, Degas, kaj amerika impresionisto Mary Cassatt planis revuon por iliaj originaj presaĵoj en la malfruaj 1870-aj jaroj, projekto kiu tamen malsukcesis kiam Degas retiriĝis. [18] [8] Arthistoriisto kaj la pranepo de la artisto Joachim Pissarro notas ke ili "konfesis pasian malestimon por la Salonoj kaj rifuzis ekspozicii ĉe ili." [7] Kune ili dividis "preskaŭ bataleman rezolucion" kontraŭ la Salono, kaj tra siaj pli postaj korespondadoj estas klare ke ilia reciproka admiro "estis bazita sur parenceco de etikaj same kiel estetikaj konzernoj".
Cassatt amikigis Degas kaj Pissarro-jarojn pli frue kiam ŝi aliĝis al la lastatempe formita franca impresionistogrupo de Pissarro kaj prirezignis ŝancojn ekspozicii en Usono. Ŝi kaj Pissarro ofte estis traktitaj kiel "du eksteruloj" fare de la Salono ekde nek estis francaj aŭ fariĝis francaj civitanoj. Tamen, ŝi estis "maldungita supren kun la kialo" de antaŭenigado de Impresionismo kaj antaŭĝojis pri ekspozicii "pro solidareco kun siaj novaj amikoj". [19] Direkte al la fino de la 1890-aj jaroj ŝi komencis distancigi sin de la impresionistoj, eviti Degas en tempoj ŝi ne havis la forton por defendi sin kontraŭ sia "malvirta lango". Anstataŭe, ŝi preferis la firmaon de "la indulga Camille Pissarro", kun kiu ŝi povis paroli malkaŝe pri la variaj sintenoj direkte al arto. [20] Ŝi siatempe priskribis lin kiel instruiston "kiu povus esti instruinta la ŝtonojn por tiri ĝuste."
Nea-impresionistperiodo
Fojnrikolto at Éragny, 1901, National Gallery of Canada (Nacia galerio de Kanado), Ottawa
Enfant tétant sa mère, sek punkto kaj akvotinto, 1882, 123 mm x 112 mm, British Museum.
De la 1880-aj jaroj, Pissarro komencis esplori novajn temojn kaj metodojn de pentraĵo por rompi el kion li sentis estis arta "ŝlimejo". Kiel rezulto, Pissarro sekvis reen al siaj pli fruaj temoj pentranta la vivon de kamparanoj, kiujn li faris en Venezuelo en sia junaĝo. Degas priskribis la subjektojn de Pissarro kiel "kamparanojn laborantajn por fari porvivaĵon".
Tamen, tiun periodon ankaŭ markis la finon de la Impressionist-periodo pro tiu de Pissarro forlasi la movadon. Ĉar Joachim Pissarro indikas, "Unufoje tian eltenulon impresionisto ĉar Pissarro enŝaltis sian reen Impressionism, estis ŝajne ke Impresionismo havis neniun eblecon de pluvivado ... " [9] : 52
Ĝi estis la intenco de Pissarro dum tiu periodo helpi "eduki publikon" pentrante homojn sur laboro aŭ hejme en realismaj kontekstoj, sen idealigado de iliaj vivoj. Pierre-Auguste Renoir, en 1882, nomis la laboron de Pissarro dum tiu periodo "revolucia", en lia provo portreti la "oftan viron." Pissarro mem ne uzis sian arton por malkaŝe anonci ajnan specon de politika mesaĝo, aliflanke, kvankam lia prefero por pentrado de humilaj temoj estis intencita por esti vidita kaj aĉetita fare de lia superklasa klientaro. Li ankaŭ komencis pentraĵon kun pli unuigita pentromaniero kune kun puraj batoj de koloro.
Studante kun Seurat kaj Signac
En 1885 li renkontis Georges Seurat kaj Paul Signac, [21] kiuj ambaŭ fidis je pli "scienca" teorio de pentraĵo uzante tre malgrandajn pecetojn de puraj koloroj por krei la iluzion de miksitaj koloroj kaj haĉadon kiam rigardite de fore. Pissarro tiam pasigis la jarojn de 1885 ĝis 1888 praktikante tiun pli tempopostulan kaj penigan teknikon, referitan kiel pointilismo. La pentraĵoj kiuj rezultis estis klare diferencaj de liaj Impressionist-verkoj, kaj estis sur ekrano en la 1886-datita Impressionist Exhibition, sed sub aparta sekcio, kune kun verkoj de Seurat, Signac, kaj lia filo Lucien.
Ĉiuj kvar verkoj estis konsideritaj "escepto" al la oka ekspozicio. Joachim Pissarro notas tiel praktike ĉiun recenziston kiu komentis la laboron de Pissarro notis "sian specialan kapaciton ŝanĝi sian arton, revizii sian pozicion kaj akcepti novajn defiojn." [9] : 52 Unu kritikisto skribas:
"Estas malfacile paroli pri Camille Pissarro ... Kion ni havas ĉi tie estas batalanto de vojo reen, majstro kiu kontinue kreskas kaj kuraĝe adaptiĝas al novaj teorioj." [9] : 51
Pissarro klarigis la novan artan ĝenron kiel "fazo en la logika marŝo de Impressionism", [9] : 49 sed li estis solaj inter la aliaj impresionistoj kun tiu sinteno, aliflanke. Joachim Pissarro deklaras ke Pissarro tiel iĝis la "nura artisto kiu iris de Impressionism al Nea-impresionismo ".
En 1884, artkomercisto Theo van Gogh demandis Pissarron se li prenus en sia pli maljuna frato, Vincent, kiel pensionano en sia hejmo. Lucien Pissarro skribis ke lia patro estis imponita de la laboro de Van Gogh kaj havis "antaŭviditan la potencon de tiu artisto", kiu estis 23 jarojn pli juna. Kvankam Van Gogh neniam suriris kun li, Pissarro klarigis al li la diversajn manierojn de verdikto kaj esprimado lumo kaj koloro, ideoj kiujn li poste uzis en siaj pentraĵoj, notoj Lucien. [1] : 43
Prirezignante Nea-impresionismon
Pont Boieldieu in Rouen, Rainy Weather (Pont Boieldieu en Rueno, Pluva vetero) , (1896), Art Gallery of Ontario (Artgalerio de Ontario)
Pissarro poste turnis for de Nea-impresionismo, asertante ke ĝia sistemo estis tro artefarita. Li klarigas en letero al amiko:
"Provis tiun teorion dum kvar jaroj kaj tiam prirezignis ĝin ... mi jam ne povas konsideri min unu el la nov-impresionistoj ... Estis maleble esti vere al miaj sensacioj kaj sekve igi vivon kaj movadon, malesteblan fidela al la efikoj, tiel hazarda kaj tiel admirinda, de naturo, maldonebla individuan karakteron al mia desegnaĵo, [kiun] mi povis rezigni." [1] : 41
Tamen, post revenado al lia pli frua stilo, lia laboro konvenis, laŭ Rewald, "al al multe da subtila, al lia kolorskemo pli delikata, al tio ke li tiras pli firma ... Tiel ĝi estis ke Pissarro aliris maljunaĝon kun pliigita majstrado." [1] : 41
Sed la ŝanĝo ankaŭ aldonita al la kontinua financa aflikto de Pissarro kiun li sentis ĝis siaj 60'oj. Lia "obstina kuraĝo kaj persistemo entrepreni kaj daŭrigi la karieron de artisto", verkas Joachim Pissarro'n, ŝuldiĝis al lia "manko de timo de la tujaj postefikoj" de liaj stilaj decidoj. Krome, lia laboro estis sufiĉe forta por "fortigi lian laboretoson kaj pluigi lin iri", li skribas. [7] Liaj Impressionist-samtempuloj, aliflanke, daŭre rigardis lian sendependecon kiel "signon de integreco", kaj ili turnis al li por konsiloj, nomante lin "Père Pissarro" (patro Pissarro).
Du junaj kamparaninoj (1891 kaj 1892), Metropolitan Museum of Art (Metropolano Muzeo de Arto)
En lia pli aĝa aĝo Pissarro suferis de revenanta okulinfekto kiu malhelpis lin labori ekstere krom en varma vetero. Kiel rezulto de tiu handikapo, li komencis pentrajn subĉielajn scenojn sidante ĉe la fenestro de hotelĉambroj. Li ofte elektis hotelĉambrojn sur supraj niveloj por ricevi pli larĝan projekcion. Li moviĝis ĉirkaŭ norda Francio kaj pentris de hoteloj en Rueno, Parizo, Havro kaj Dieppe. Sur liaj vizitoj al Londono, li farus la saman.
Pissarro mortis en Parizo la 13an de novembro 1903 kaj estis entombigita en Père Lachaise Cemetery.
Camille Pissarro, ĉ. 1900
Dum la periodo Pissarro elmontris siajn verkojn, artkritikisto Armand Silvestre telefonis Pissarron al la "plej reala kaj plej multe de la naiva membro" de la Impressionist-grupo. [22] Lia laboro ankaŭ estis priskribita de arthistoriisto Diane Kelder kiel esprimado "de la sama trankvila digno, sincereco, kaj fortikeco kiuj karakterizis lian personon." Ŝi aldonas ke "neniu membro da la grupo pli por mediaciis la sangajn disputojn kiuj minacis en tempoj rompi ĝin dise, kaj neniu estis pli diligenta predikanto de la nova pentraĵo."
Laŭ la filo de Pissarro, Lucien, lia patro pentris regule kie Cézanne komencas en 1872. Li memoras ke Cézanne ĉirkaŭpaŝis kelkajn mejlojn al ligi Pissarron ĉe diversaj valoroj en Pontoise. Dum ili partumis ideojn dum sia laboro, la pli juna Cézanne volis studi la kamparon tra la okuloj de Pissarro, kiam li admiris la pejzaĝojn de Pissarro de la 1860-aj jaroj. Cézanne, kvankam nur naŭ jarojn pli june ol Pissarro, diris ke "li estis patro por mi. Viro por konsulti kaj malgrandan kiel la bona sinjoro."
Al Lucien Pissarro estis instruita pentraĵo fare de sia patro, kaj priskribis lin kiel "grandiozan instruiston, neniam trudante sian personecon al sia lernanto." Gauguin, kiu ankaŭ studis sub li, nomis Pissarron "forto kun kiu estontaj artistoj devus finkalkuli". [9] Arthistoriisto Diane Kelder notas ke ĝi estis Pissarro kiu prezentis Gauguin, kiun estis tiam juna valorpapera makleristo leganta por iĝi artisto, al Degas kaj Cézanne. [22] Gauguin, proksime de la fino de lia kariero, skribis leteron al amiko en 1902, baldaŭ antaŭ la morto de Pissarro:
"Se ni observas la tutaĵon de la laboro de Pissarro, ni trovas tie, malgraŭ fluktuoj, ne nur ekstrema arta volo, neniam malpruvis, sed ankaŭ esence intuician, purrasan arton ... Li estis unu el miaj majstroj kaj mi ne neas al li." [1] : 45
La amerika impresionisto Mary Cassatt, kiu ĉe unu poento vivis en Parizo por studi arton, kaj aliĝis al sia Impressionist-grupo, notis ke li estis "tia instruisto ke li povus esti instruinta la ŝtonojn por tiri ĝuste."
Kariba verkinto kaj akademiulo Derek Walcott surbaze lian libro-longan poemon, Tiepolo's Hound (2000), de la vivo de Pissarro.
Perditaj kaj trovitaj pentraĵoj
Memportreto, 1903, Tate Gallery, Londono
Dum la fruaj 1930-aj jaroj ĉie en Eŭropo, judaj posedantoj da multaj belartmajstraĵoj trovis sin devigiten rezigni aŭ vendi for siajn kolektojn por minimumaj prezoj pro kontraŭ-judaj leĝoj kreitaj fare de la nova nazireĝimo. Multaj judoj estis devigitaj fuĝi de Germanio. Kiam tiuj devigitaj en ekzilon posedis valuables, inkluzive de arto, ili ofte estis konfiskitaj fare de oficialuloj por persona gajno. En la jardekoj post 2-a Mondmilito, multaj artmajstraĵoj estis trovitaj sur ekrano en diversaj galerioj kaj muzeoj en Eŭropo kaj Usono. Kelkaj, kiel rezulto de persekuto, estis poste resenditaj al la familioj de la originaj posedantoj. Multaj el la reakiritaj pentraĵoj tiam estis donacitaj al la sama aŭ aliaj muzeoj kiel donaco.
Unu tia perdis pecon, la 1897 oleo-pentradon de Pissarro, Rue St. Honoré, Apres Midi, Effet de Pluie (Ruto St. Honoré, Apres Midi, Effet de Pluie), estis malkovrita pendante en la registar-posedata muzeo de Madrido, la Museo Thyssen-Bornemisza. En januaro 2011 la hispana registaro neis peton de Usono-ambasadoro por resendi la pentraĵon. [25] Ĉe la posta testo en Los-Anĝeleso, [26] la tribunalo regis ke la Thyssen-Bornemisza-Kolekto-Fundamento estis la legitima posedanto. [27] Le Quai Malaquais, Printemps de Pissarro laŭdire estis simile ŝtelita, [28] dum en 1999, la 1897 Le Boulevard de Montmartre, Matinée de Printemps de Pissarro aperis en la Israela Muzeo en Jerusalemo, ĝia organdonacanto estis nekonscia pri ĝia antaŭmilita deveno. [29] En januaro 2012, Le Marché aŭ Poissons (Le Marché aŭks. Poisson), koloromonotipo, (La Fiŝmerkato) estis resendita post 30 jaroj.
Dum lia vivdaŭro, Camille Pissarro vendis malmultajn el siaj pentraĵoj. Ekde la 21-a jarcento, aliflanke, liaj pentraĵoj vendiĝis por milionoj. Kiun aŭkcio-rekordo por la artisto estis metita la 6an de novembro 2007 ĉe Christie estas estas en New York, kie grupo de kvar pentraĵoj, Les Quatre Saisons (la Kvar Sezonoj), ŝanĝis en 14,601,000 USD (taksaj 12,000,000 USD - 18,000,000 USD). En novembro 2009 Le Pont Boieldieu et la Gare d'Orléans, Rueno, Soleil ŝanĝis en 7,026,500 USD ĉe tiu de Sotheby en New York. En februaro 2014 la 1897 -datita Le Boulevard de Montmartre, Matinée de Printemps, origine posedata fare de la germana industriulo kaj holokaŭsto viktimo Max Silberberg ( de), vendiĝis ĉe Soteby estas en Londono por 19.9M £, preskaŭ kvin fojojn la antaŭa disko.
Boulevard Montmartre-aglomerzona serio
Boulevard Montmartre à Parizo, 1897, Ermitejo
Bulvardo-Montmartre, mateno, nuba vetero, 1897, National Gallery of Victoria (Nacia galerio de Viktorio)
The Boulevard Montmartre on a Winter Morning, 1897, Metropolitan Museum of Art (Metropolano Muzeo de Arto)
Le Boulevard de Montmartre, Matinée de Printemps , stratvido de hotelfenestro, 1897
Familio de farbistoj
The Artist's Palette with a Landscape (La paletro de la artisto kun Pejzaĝo) ĉ. 1878, Clark Art Institute
La filo de Camille Lucien estis impresionisto kaj Nea-impresionistpentristo kiel estis liaj dua kaj tria filoj Georges Henri Manzana Pissarro kaj Félix Pissarro. La filino de Lucien Orovida Pissarro ankaŭ estis farbisto. La pranepo de Camille, Joachim Pissarro, iĝis Ĉef Kuratoro de Desegnaĵo kaj Painting ĉe la Museum of Modern Art (Muzeo de Modern Art) en Novjorko kaj profesoro en ĉasisto la artsekcio de College. [32] La granda-grandaughter de Camille, Lélia Pissarro, havis ŝian laboron elmontritan kune kun ŝia praavo. [33] De la nura filino de Camille, Jeanne Pissarro, aliaj farbistoj inkludas Henri Bonin-Pissarro'n (1918-2003) kaj Claude Bonin-Pissarro'n (naskita 1921), kiu estas la patro de la Abstrakta artisto Frédéric Bonin-Pissarro (naskita 1964).
The Bankoj of the Oise near Pontoise 1873, Indianapolis Museum of Art (Indianapolis Muzeo de Arto)
Pont Boieldieu in Rouen, Rainy Weather (Pont Boieldieu en Rueno, Pluva vetero) , 1896, Art Gallery of Ontario (Artgalerio de Ontario)
Le Boulevard de Montmartre, Matinée de Printemps , vido de fenestro, 1897 - Privatkolekto
Fojnrikolto at Éragny , 1901 - National Gallery of Canada (Nacia galerio de Kanado)
Memportreto , 1903, Tate Gallery, Londono
Le chemin, ("La Maniero") ĉ. 1864
The Woods at Marly, 1871, Muzeo Thyssen-Bornemisza
The Road to Versailles, Louveciennes:=Morning Frost (La Vojo al Versailles, Louveciennes: morning Frost), 1871, Dallas Museum of Art (Dallaj Muzeo de Arto)
Old Chelsea Bridge, London (Maljuna Chelsea Bridge, Londono) 1871, Smith College Muzeo de Arto
Pentrita Aranĝitaĵo: Apples and Pears in a Round Basket, 1872, La Henry kaj Rose Pearlman Collection, sur longperspektiva prunto al la Princeton University Art Museum
Camille Pissarro, Portrait of Paul Cézanne (Portreto de Paul Cézanne), 1874, Nacia Galerio
Toits rouges, coin d'un village, hiver, Côte de Saint-Denis, Pontoise, 1877, Musée d'Orsay, pariza
The Côte des Bœufs at L'Hermitage, 1877, Nacia Galerio
Washerwoman, Study (Lavistino, Studo), 1880, The Metropolitan Museum of Art (La Metropolitena Muzeo de Arto)
Konversacio, ĉ. 1881, National Museum of Western Art (Nacia Muzeo de Okcidenta Arto)
La Rikolto, 1882, Bridgestone Museum of Art (Pontŝtono Muzeo de Arto), Tokio
Bergère rentrant des moutons (Shepherdess Bringing in Sheep) 1886, University of Oklahoma (Universitato de Oklahomo)
Infanoj sur Bieno, 1887, kolekto de G. Signac, Parizo
Place du Théâtre Français: Fog Effect, 1897, Dallas Museum of Art (Dallaj Muzeo de Arto)
Haiing ĉe Eragny, 1889, privata kolekto
Rueno, Rue de l'Épicerie, 1898, privata kolekto
La Place du Théâtre Français, 1898, Los Angeles County Museum of Art (Los-Anĝeleso-Distriktmuzeo de Arto)
View of Rouen (Vido de Rueno), 1898, Honolulu Museum of Art (Honolulu Muzeo de Arto)
The Garden of the Tuileries on a Spring Morning, 1899, The Metropolitan Museum of Art (La Metropolitena Muzeo de Arto)
Morning, Winter Sunshine, Frost, the Pont-Neuf, the Seine, the Louvre, Soleil D'hiver Gella Blanc (Mateno, Winter Sunshine, Frost, la Pont-Neuf, Sejno, la Luvro, Soleil D'hiver Gella Blanc), ĉ. 1901, Honolulu Museum of Art (Honolulu Muzeo de Arto)
Place du Havre, Parizo, 1893, Art Institute of Chicago (Artinstituto de Ĉikago)
Ŝipo enirante la Havenon ĉe Havro, 1903, Dallas Museum of Art (Dallaj Muzeo de Arto)
^ a b c d e f g da h da I j k Rewald, Johano. Camille Pissarro, Harry N. Abrams (1989)
^ Bade, Patrick. Monet and the Impressionists , Fog City Press (2003) p. 81
^ Wold Eiermann, " Camille Pissarro 1830-1903 " , in Christoph Becker, Camille Pissarro (Hatje Cantz: Ostfildern-Ruit, 1999), 1.
^ Mendez, Serafin. Notable Caribbeans and Karibio, Americans : Biographical Dictionary , Greenwood Publishing (2003) pp. 349-350
^ a b c d e Pissarro, Joachim. " Camille Pissarro biografio " , Artchive
^ a b c d e f g da h da I j k l da m da n o p q La Grandaj Majstroj , Kvanto Mendas (2004) pp 279-319
^ a b c d e f g da h da I j k Camille Pissarro , Artgalerio de Novsudkimrio, (2005)
^ Rewald, Johano. The History of Impressionism , Harry Abrams, (1990) p. 458
^ King, Ross. The Judgement of Paris , Chatto & Windus (2006). p. 230.
^ For more details of his British visits, see Nicholas Reed, Camille Pissarro at Crystal Palace and Pissarro in West London , published by Lilburne Press.
^ Mathews , pp. 139, 149.
^ Roe, Sue. The Private Lives of the Impressionists , HarperCollins (2006) p. 187
^ Mathews , pp. 190, 238-9.
^ Cogniat, Raymond, Pissarro , Crown (1975), p. 92. ISBN 0-517-52477-5
^ a b c Kelder, Diane. The Great Book of French Impressionism (La Granda Libro de Franca Impresionismo), Abbeville Press (1980) pp 127, 135
^ Muller, Melissa; Monika, Tatzkow. Lost Lives, Lost Art , Vendome Press (2010)
^ " WikiLeaks Cables Make Appearance in a Tale of Sunken Treasure and Nazi Theft " , New York Times , 6 January 2011
^ " Family fights to recover masterpiece lost to Naziaj politikistoj " , Fox News, 23 September 2010
^ " U.S. District Court confirms Thyssen-Bornemisza Collection Foundation of Hispanio, as owner of artwork "
^ " Nazi-Looted Pissarro in Zurich Bank Pits Heiress Against Dealer " , Commission for Looted Art in Eŭropo, 6 June 2007
^ Mazyler, Michael J. Holocaust Justice , N.Y. University Press (2003) p. 205
^ " Stolen impressionist art returned after 3 decades " , CNN , 25 January 2012
^ "Hunter College Performance Goals and Targets 2008-2009 Academic Year" (PDF). Hunter College, CUNY. 18 June 2009. Retrieved 15 June 2013.
Rewald, Johano, red., kun la asistado de Lucien Pissarro: Camille Pissarro, Lettres à son fils Lucien, Eldonoj Albin Michel, pariza 1950; antaŭe publikigita, tradukiĝis al la angla: Camille Pissarro, Leteroj al lia filo Lucien, New York 1943 & Londono 1944; tria reviziita eldono, Paul P Appel Publishers, 1972 ISBN 0-911858-22-9
Bailly-Herzberg, Janine, red.: Correspondance de Camille Pissarro (Korespondance de Camille Pissarro) , 5 volumoj, Presses Universitaires de France, pariza, 1980 & Editions du Valhermeil, pariza, 1986-1991 ISBN 2-13-036694-5 - ISBN 2-905684-05-4 - ISBN 2-905684-09-7 - ISBN 2-905684-17-8 - ISBN 2-905684-35-6
Thorold, Anne, red.: La leteroj de Lucien al Camille Pissarro 1883-1903, Cambridge University Press, Kembriĝo, New York & Oakleigh, 1993 ISBN 0-521-39034-6
Milda, Russell T. kaj Houze, Annick, Neo-Impressionist Painters: Sourcebook on Georges Seurat, Camille Pissarro, Paul Signac, Théo van Rysselberghe, Henri-Edmond Cross, Charles Angrand, Maximilien Luce, and Albert Dubois-Pillet (1999), Greenwood Press, ISBN 0-313-30382-7
Eitner, Lorenz, An Outline of 19-a Century European Painting: From Davido through Cézanne (1992), HarperCollins Publishers, ISBN 0-06-430223-7
Nochlin, Linda, The Politics of Vision: Eseoj on Nineteenth-Century Art and Society (1991) Westview Press, ISBN 0-06-430187-7
Rewald, Johano, The History of Impressionism (1961), Muzeo de Moderna Arto, ISBN 0-8109-6035-4
Ŝtono, Irving, Depths of Glory (1987), Signet, ISBN 0-451-14602-6
Kritika Katalogo de Pentraĵoj
En junio 2006 eldonistoj Skira/Wildenstein liberigis Pissarro: Critical Catalogue of Paintings, kompilita fare de Joachim Pissarro (posteulo de la farbisto) kaj Claire Durand-Ruel Snollaerts (posteulo da la franca artkomercisto Paul Durand-Ruel). La 1.500-paĝa, trivoluma laboro estas la plej ampleksa kolekto de Pissarro-pentraĵoj por dati, kaj enhavas ĉemetitajn bildojn de desegnaĵoj kaj studoj, same kiel fotojn de Pissarro kaj lian familion kiu ne estis antaŭe publikigita. ISBN 88-7624-525-1
Wikimedia Komunejo havas amaskomunikilaron ligitajn al Camille Pissarro .
Vikicitaro havas citaĵojn ligitajn al: Camille Pissarro
Vikifontaro havas la tekston da la Encyclopaedia Britannica artikolo (1911 ) Pissarro, Camille .
Camille Pissarro Protests Alfred Dreyfus' Conviction:=Original Letter Shapell Manuscript Foundation
Foto de la maŭzoleo de Pissarro en Cimetière Père Lachaise, Parizo ( JPG)
Pissarro's People, ekspozicio okazigita ĉe la Sterlingo kaj Francine Clark Art Institute, Williamstown Ma, 12 junio - 2 oktobron 2011
Union List of Artist Names, Getty Vocabularies. (Unio Listo de Artisto-Nomoj, Getty Vocabularies.) ULAN Full Record Display por Camille Pissarro. Getty Vortprovizo-Programo, Getty Research Institute. Los-Anĝeleso, Kalifornio.
54 Pentraĵo (j) de aŭ post Camille Pissarro en la Art UK loko: verkoj de Camille Pissarro en publikaj britaj kolektoj
Ekspozicia Pissarro-dans les havenoj, 2013, Museum de moderna arto André Malraux - MuMa
Camille Pissarro en La Juda Muzeo
Pissarro Paintings and Works on Paper at the Art Institute of Ĉikago , unu el la ciferecaj sciencaj katalogoj de la Art Institute of Chicago
(datenoj) ULAN: 500001924
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Camille Pissarro el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2014-02-07 05:00:31. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Kategorio Camille Pissarro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ludovic Rodó (tio estas Ludovic Rodolphe Pissarro): Vivo de Pissarro. Porto: Portugala Eldona Rondo, 1948. 18 paĝoj. (Enkonduko en la kulturon 2.)
Camille Pissarro - Bulvardo Montmartre, Printempo, 1897
Page translated on: 2017-09-18 04:47:30