Lo crit del mut - Le blog de Andriu de Gavaudan
<< Quantes mòrts ?
Lo futur pròche… >>
M. Esquieu, un diseire de longa, contava que cada dimenge, a la pausa del rescontre, l’arbitre de son vilatge se precipitava dins la cabina telefonica al ras de l’estadi, preniá lo telefòn, sens
metre cap de pèça e disiá : « Qual es l’arbitre mai bon ? » E la maquina de far : « Tu, tu, tu… » Requinquilhat, nòstre òme tornava a son prètzfach e aital podiá contunhar
de sofrir los escarnis del public e dels jogaires ! La reconeissença pels autres de çò que fasèm es una incitacion a perseguir nòstre prètzfach. Aquela reconeissença, per La Setmana per
exemple, se pòt trobar dins las letras d’encoratjament mandadas pels legeires. Los que causisson la dralha occitana o sabon que devon pas esperar lo mai sovent que criticas o mesprètz dins una
societat desculturada o pel mens aculturada ; levat benlèu dins lo domeni de la musica, encara que ! A l’ora d’ara, la tela es una aisina mai qu’utila e aimariái rendre un omenatge
particular als que mandan regularament per corrièl entre-senhas de tot lo país d’òc – mercé MJV, Domenge… – que sián collòquis, conferéncias o balètis, a las còlas – en Provença, en Lemosin, en
Auvèrnhe – que fan un trabalh remirable per la difusion e la socializacion de nòstra lenga e de nòstra cultura amb una amira panoccitana. Los blogs son plan utils de segur mas lo pauc
que me passègi sus la tela me fa crentar que una majoritat de bloggers occitanistas (!) fagan la confusion entre velocitat e precipitacion e tòrnen endralhar lenga, cultura e idèas –
quand n’an ! – dins la carrièra bòrnia de la « petite patrie » o de « las lengas d’òc ». Cadun estima portar sa pèira a la lenga quand escriu tres mots de farlabica mas benlèu
deurián far lors las paraulas del savi : « O sabi que sabi pas res ! »
Adishatz a tots,I a un quauquarren que manca hèra tara lenga nosta, que son eths podcasts e vodcasts com ac hàsen eths catalans. Plan coraument,Tèd, naveth en eth monde deths blògs.Chau pas far 'tencion i aura de jorn que lo lemosin me tornará, mas aurá que demòre en Haut Bearn i a lo gascon "qu'em boha a musica".
Bonjorn Adriu.Ai fach 'na responsa a vòstre editoriau sus mon blòg. Sabe pas si l'aviatz vist. Ne'n veiqui l'adreça :http://ieumaitot.nireblog.com/post/2009/02/24/responsa-a-landriuCoralament,Maime
Adieu Andriu,E grand mercés per vòstra responsa.Mon messatge era un chic provocatiu... Coma vòstra cronica, non ?Crèsi ça que la qu'avetz fach una confusion entre de monde qu'emplegan la tèla per balhar una fòrma nòva a d'idèias perimidas, e puèi d'autres que se'n servisson pas que per comunicar. Los darrièrs son mai que mai d'occitanofòns del colègi o del licèu (de produches de la lei Deixone, que !) qu'ensajan de faire quicòm d'aquela lenga, d'un biais malbiaissut, amb fautas, pècas e decas. Se lo lor nivèl es gaire bon, lor enveja es granda. Son l'avenidor de la lenga e los cal encoratjar (e mai corregir !).Plan coralament,Laurenç
Adiu Laurenç,Soi content de veire que i a reaccions (tròp raras) als editorials que son meses sus la tela.Aimariái sonque prendre doas o tres causòtas dins ton comentari.« Un blogaire » a pas cap d'obligacion (lo contrari d'un jornalista) :Pensi qu'avèm totes qualque obligacion quand escrivèm quicòm ; es vertat pr'aquò qu'un jornalista (o qualqu'un qu'escriu dins un medium occitan) a una obligacion de mai benlèu : deu far l'esfòrç d'emplegar una lenga corrècta per respècte pel legeire e pr'amor que sèm dins una situacion marrida. E sabi qu'es pas totjorn lo cas dins La Setmana o benlèu encara mens dins d'autras revistas occitanas (occitanistas).« La llenga se latiniza … e ven la proprietat d'una glèisa… » Soi pas d'acòrd ; l'occitan es la proprietat de totes los Occitans ( e los que lo se vòlon apropriar) autan coma lo francés… Es pas una rason per ensajar pas de l'escriure correctament malgrat que las aisinas sián pas nombrosas.E per çò qu'es d'escumenjar, Dieu me'n garde!La lenga occitana a una grafia (recomendada per l'Institut d'estudis occitans) seguida per la màger part dels qu'escrivon la lenga. Ne i pr'aquò que vòlon sonque conéisser la grafia mistralenca ; es lor drech. Donc cal seguir una o l'autra. Parli pas volontàriament de qualques autras mai o mens farlabicadas o completament farlabicadas…Dins lo domeni de las idèas, es quicòm mai e cadun fa çò que vòl encara qu'aimi pas gaire los que se prenon per de filosòfs, istorians, etc. tot a l'encòp.Presi pas tanpauc los que penson trabalhar per la lenga en creant encara mai de divisions (petite patrie, grande Gascogne, etc.)Per çò que concernís la practica del « blog » soi per ; la lenga deu servir a portar las colhonadas de la vida vidanta autan coma las idèas elevadas de la filosofia…Espèri aver respondut un pauc e d'un biais maladrech a tas remarcasCoralamentA.
Lo silenci del quequejaire
Faire un blòg es quicòm un chic estranh, coma un quasèrn intim accessible al planèta entièr. Solide que lo monilh de tot un cadun interessa pas fòrça monde, encara que d’unes se’n tiren plan coma la Mèla. Mas un blogaire a pas cap d’obligacion per degun (lo contrari d’un jornaliste) e pòt plan èstre marrit coma un diable, es lo sèu drech.
L’occitan es pas qu’una lenga : un mejan de dire quicòm. La prova qu’aquela lenga es pas flame es que se latiniza, valent a dire que ven la proprietat d’una glèisa que la sola legitimitat es la baissa de sa practica sociala. Excomunicar servis pas de ren ça que la, qu’ara lo dangièr es pas que los joves matirizen la lenga mas que l’abandonen.
E coma o sabèm tots, dins la magèr part d’Occitania la part d’occitanofòns al kilomètre carat es a baissar d’un biais dramatic. Alara, la tela es l’ocasion d’èstre pas tant solets, e per maites (ne siai) parlar sus la tèla es lo sol biais de parlar occitan.
Alara parlam (mal). E esperam que qualqu’un nos responda.