SOUNDS OF SILENCE (SOS) மௌனத்தின் சப்தங்கள்: October 2011
சொந்த வீட்டின் அகதிகள்....
சொந்த வீட்டின் அகதிகளாய்சுயம் இழந்து சுகம் துறந்துமுட்கம்பி வேலி நடுவேமுட்கள் கீறிய ரோஜாக்களாய்பசுமை போர்த்திய பூமியின்வறண்ட நிலத்தில் உதிர்ந்து கொண்டுதான் உள்ளதுஇன்னமும்எதிர்பார்த்து ஏமாறும்ஏக்க இதயங்கள்தண்ணீருக்கு ஆசைப்பட்ட‌உப்புக் கற்களாய்...
எப்போதோ படித்த புத்தகத்தைசும்மா இருக்கையில் புரட்டியது போல...மனதாழத்தில் புதைந்திருந்த வரிகள்மேலெழுந்து வந்தது போல...என்றோ என் ஆழ்மனதால்உருவகிக்கப்பட்ட நீஇன்று மேகமென மிதந்து வந்தாய்...மீள் வாசிப்பின் சுகத்தைஉனை நேசிக்கையில் உணரவைத்தாய்...புத்தகமும் நீயும் ஒன்றுஎப்போதும் நினைவடுக்குகளில் மட்டும்சஞ்சாரம் செய்வதால்..அதன் வரிகளும் நீயும் ஒன்றுஎப்போதும் எனை மீட்டுச் செல்வதால்என்றும் நான் உனது வாசகியாய் கற்பனை எல்லைகளைக்கனவுகளில் மட்டும் கடந்து செல்பவளாய்...
பாறையாய் இருந்தேன்உளியாய் செதுக்கினாய்பூவாகிவிட்டேன் நான்..இமைகளை காணிக்கைக் கேட்டுதூக்க வரம் தரும் கொடூரக் கடவுள் நீ...
ஏற்ற இற‌க்கம்...
மிரட்டி உருட்டி அடிமாட்டு விலைக்குநிலம் வாங்கிஉண்டியலில் லட்ச ரூபாய் காணிக்கை போட்டுகோயில் படி இற‌ங்கியவனின்கணக்கில் ஏறியதுமேலும் ஒரு பாவ மூட்டை
மௌனம் போதுமானது...
பருவங்களின் நிறமாற்றத்தில் தோன்றிய வானவில் உன் வரவுஇப்போதெல்லாம் என் கவிதைகள்உன் கைதட்டலுக்கோ சிலாகிப்புக்கோஏங்குவதில்லைஉன்னின் இந்த நிமிட வாசிப்புக்கும்அடுத்த நிமிட வேலைகளுக்கும் இடையேஉனை நிறுத்தி வைக்கின்ற ஒரு நொடி மௌனம் போதுமானதாகி விட்டதுவிரல்களின் அழுத்ததில் இமை மூடிநீ இழுத்து விடும் ஒற்றை மூச்சுக் காற்றில்நிரம்பி விடுகிறது என் வார்தைகளுக்கு இடையேயானஇடைவெளிகள்உற்ற உணர்வுகளை பதியம் போட்டுஉயிர்ப்பித்து கவிதைச் செடியாகவளர்க்கிறேன்..பாலைவனப் புல்லின் மேல் விழுந்த பனித்துளியாய் என் ஒவ்வொரு கவிதையும் உன் பார்வைப் பட்டுசிலிர்க்கின்றது...ஒரு நிமிடத்தில் எத்தனை முறைசுவாசிக்கிறேன் என்பது தெரியாது என் சுவாசித்தலை விடஉனை நேசித்தலே அதிகம்....எனக்கான காற்றை உன் சுவாசத்தில்கண்டுகொள்கிறேன்
நீ காதோடு செய்த சத்தம்காதலோடு தந்த முத்தம்என் நெஞ்சோடு செய்யும் யுத்தம்உன் நினைவோடு நித்தம் நித்தம்என் மூக்குத்தி ஸ்பரிசங்களைநீ மூக்கால் உணரும் போதெல்லாம்மூர்ச்சையாகிப் போகின்றதுநான் முடிந்து வைத்தவார்த்தைகள் எல்லாம்பாதைகள் தூரம் தான்பயணங்கள் நீளம் தான்உன் நினைவு நிழலாய்தொடரும் மட்டும்குறுகும் சாலை மாயம் தான்கனவுகள் தின்று நினைவுகள் மென்றுகாத்திருக்கிறேன்காதலில் கொஞ்சம் காதலோடு கொஞ்சம்...
கர்வம் பூசிய....
உனக்கென பிறந்தேன் இல்லைஉனக்கென வளர்ந்தேன் இல்லைஉனக்கென வாழ்வதுவும் இல்லைஆனால் உனக்கென நொடிகளை செலவிட்டுஉனக்கான வரிகளைச் சேமிக்கிறேன்வார்த்தைகளின் இடைவெளியைஉன் நினைவு கொண்டு நிரப்புகிறேன்நிழல் நேரங்களின் நினைவுப் பதிவுகளைகாகிதப் பதியமாக்கிப் பொக்கிஷமாய்பொத்தி வைத்துப் பார்க்கிறேன்காமம் கலக்காத காதலின்உடைந்த துகள்களை இன்னமும்ஈர்த்துக் கொண்டிருக்கும் கர்வம் பூசியஉன் நினைவலைக் காந்தங்கள்....
பேதமை என்று...
படித்தவையும் பிடித்தவையும் ஒன்றின் மீதேறிவெறுமையின் வெற்றிடங்களில்சேர்த்துவைத்த வார்த்தைகள் சிதறியபின்பக்குவமும் பகுத்தறிவும் முரணாகிகடைசியில் தான் தோன்றியதுகாமதேவன் தோட்டத்தில்அன்பு விதை தூவிகாதல் செடி வளர்த்துவிட்டுநட்பு மலர் எதிர்பார்ப்பது பேதமை என்று...
உனை என்னுள்ளேயே இருத்தி வைக்க நினைக்கிறேன்...என் சுயநலத்தின் தண்டனையாய் நீ வெளியேறிக் கொண்டே இருக்கிறாய்...பல நேரங்களில் கண்ணீராகவும்..சில நேரங்களில் கவிதையாகவும்...
உனது கிளை தேடியே...
வரம் வேண்டிப் பெற்ற சாபமாகிவிட்டது நம் காதல்யுகங்களில் சொட்டிய நிமிடங்களைப் போலநெல் வயலில் ரோஜாக்களாய்உன் ஞாபகங்கள்மணம் பரப்பினாலும் களைகளாய்இலையுதிர் காலத்திலும் வெற்றுக் கிளையில் அமர்ந்து செல்லும்பறவையின் உறவு போலஎங்கு சஞ்சரித்தாலும் நினைவுகள்உனது கிளை தேடியே..ஈர உடையில் ஒட்டிக்கொள்ளும் மணல் நீஅத்தனை விரைவில் நீங்குவதில்லைஅதனாலேயே வெயில் தவிர்க்கிறேன்மனதாழத்தில் உனை நிரப்பியிருக்கும்மானசரோவர் நான்கலங்கல்கள் பல இருந்தாலும்களங்கமற்று பிரதிபலிக்கின்றேன்உனை மட்டும் ...