Kalachuvadu | நேரு முதல் மோடி வரை
Kalachuvadu ஜனவரி 2017 நேரு முதல் மோடி வரை
சந்திப்பு: மருதன்
பரவலான பாராட்டுகளையும் அங்கீகாரத்தையும் பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர், ஸ்ரீநாத் ராகவன். புதுதில்லியில் உள்ள சென்டர் ஃபார் பாலிஸி ரிசர்ச் ஆய்வுக் கூடத்தில் முதுநிலை ஆய்வறிஞராக இருக்கிறார். சமூகஅறிவியல் துறை சார்ந்த வளமான பங்களிப்புக்காக இன்ஃபோசிஸ் அறிவியல் அறக்கட்டளை விருது (2015) பெற்றிருக்கிறார். மூன்று நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன. நேருவின் காலகட்டத்தையும் அவருடைய அயலுறவுக் கொள்கையையும் விவரிக்கும், ‘War and Peace in Modern India (2010)’,
வங்கதேசத்தின் உருவாக்கத்தை ஆராயும் 1971: ‘A Global History of the Creation of Bangladesh (2013)’ இரண்டாம் உலகப் போர் பின்னணியில் இந்தியாவின் எழுச்சியை விளக்கும் சமீபத்திய நூல், ‘India’s War: The Making of Modern South Asia (2016).’ தனது ஆய்வுப்பணியைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு ஆறாண்டு காலம் ராணுவ அதிகாரியாகப் பணியாற்றியிருக்கிறார். லண்டன் கிங்ஸ் கல்லூரியில் போர் குறித்த ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டு முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ள ஸ்ரீநாத் ராகவன்; வரலாறு, அயலுறவு, பன்னாட்டு உறவுகள் உள்ளிட்ட துறைகளில் கவனம் செலுத்தி எழுதி வருகிறார். சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனம், பெங்களூரு இன்ஃபோசிஸ் அறிவியல் அறக்கட்டளை இணைந்து சென்னையில் ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்ச்சியொன்றில் ‘இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் ஆசிய சக்தியாக இந்தியாவின் எழுச்சி’ என்னும் தலைப்பில் சிறப்புரை ஆற்றினார். அதைத் தொடர்ந்து அவருடன் மருதன் மேற்கொண்ட விரிவான நேர்காணலிலிருந்து சில பகுதிகள்.
உங்களுடைய முதல் புத்தகம் நேருவின் அயலுறவுக் கொள்கையை விரிவாக ஆராய்வதால் அங்கிருந்தே உரையாடலைத் தொடங்குவது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நாம் இன்று எதிர்கொள்ளும் பல அரசியல் பிரச்சினைகளுக்கு நேருவின் தவறுகளே காரணம் என்னும் வாதம் பரவலாக முன்வைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, சமூக வலைத்தளங்களில் நேரு தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வருகிறார். இதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?
நவீன இந்தியாவின் வரலாறு நேருவின் ஆட்சியிலிருந்து தொடங்குகிறது. எனவே, இன்று நாம் சந்திக்கும் சில பிரச்சினைகளின் தொடக்கத்தை அவருடைய ஆட்சியில் காணமுடியும் என்பதை ஏற்கிறேன். குறிப்பாக, காஷ்மீர், பாகிஸ்தான், சீனா போன்றவற்றைச் சொல்ல முடியும். நேரு தவறிழைத்திருக்கிறார் என்பதையும் அவர் எடுத்த சில முடிவுகளின் விளைவுகளை அவரால் யூகிக்க முடியவில்லை என்பதையும் ஏற்கிறேன். நேருவின் தவறுகள்மீது வெள்ளையடித்து அவரைப் புனிதப்படுத்தும் நோக்கம் எனக்கில்லை. அதே சமயம் நேருவை அவருடைய தவறுகளை வைத்து மட்டுமே மதிப்பிட்டு நிராகரிக்கவும் கூடாது.
நேருவின் காலகட்டம் என்றில்லை; வரலாற்றில் எந்தவொரு காலகட்டத்தையும் எந்தவொரு ஆளுமையையும் சீர்தூக்கி ஆராய வேண்டும். இன்றைய காலகட்டத்தில் நேருவை மதிப்பிட வேண்டுமானால் முதலில் நாம் செய்யவேண்டியது நேருவை அவருடைய காலகட்டத்தில் பொருத்திப் பார்ப்பதுதான். அன்றைய உள்நாட்டுச் சூழல், உலக அரசியல் சூழல், பொருளாதார நிலை, சமூகநிலை ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொண்டே நேருவை நாம் அணுக வேண்டும். நேரு என்னென்ன முடிவுகளை எடுத்தார், அந்த முடிவுகளில் எவை தவறானவை என்று பார்த்தால் போதாது. நேரு ஏன் குறிப்பிட்ட முடிவுகளை எடுத்தார் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும். அவரால் வேறுமாதிரியான முடிவுகளை அப்போது எடுத்திருக்க முடியுமா, அதற்கான வாய்ப்புகள் அப்போது இருந்தனவா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
ஓர் உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். காஷ்மீர் விவகாரத்தை 1948ஆம் ஆண்டு ஐநா சபைக்குக் கொண்டு சென்றதன் மூலம் உள்நாட்டுப் பிரச்சினையைச் சர்வதேசப் பிரச்சினையாகப் பெரிதுபடுத்திவிட்டார் என்று நேருவைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். நேரு இடத்தில் வல்லபாய் படேல் இருந்திருந்தால் நிலைமை வேறாக இருந்திருக்கும் என்றும் சொல்கிறார்கள். உண்மை என்னவென்றால், நேரு இந்த முடிவை எடுத்தபோது படேலும் உடனிருந்தார். தவிரவும், அப்போது நேருவுக்கு இரண்டு வாய்ப்புகள்தான் இருந்தன. பாகிஸ்தானுடன் நேரடியாகப் போரில் இறங்குவது அல்லது ஐநா போன்ற சர்வதேச அமைப்பின் உதவியை நாடுவது.
ஒருவேளை முதல்வழியை நேரு தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் பாகிஸ்தானுடனான போரைத் தீவிரமாக முன்னெடுத்து ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றியிருக்க வேண்டும். அதற்கு அவர் பஞ்சாப் வழியாகத் தாக்குதல்களை முன்னெடுத்திருக்க வேண்டும். இது சாத்தியமான வழிதான். ஆனால், அன்றைய சூழலை யோசித்துப் பாருங்கள். பிரிவினை நடந்து இரண்டு மாதங்களே ஆகியிருந்தன. வரலாறு காணாத வன்முறைகள் அரங்கேறியிருந்தன.
பஞ்சாபில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோடிக்குமேல் மக்கள் இடம்பெயர்ந்திருந்தனர். கிட்டத்தட்ட 30 லட்சம் பேர் இறந்ததாகக் கணிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில் எப்படி பாகிஸ்தானுடன் போரிட்டிருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு வேளை, போரிட முடிவெடுத்திருந்தால், இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம்களின் நிலை என்னவாகியிருக்கும்? இதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்துதான் ராணுவப் பாதை கைவிடப்பட்டு, ஐநாவின் உதவி நாடப்பட்டது. அப்போதைக்கு இந்தப் பாதையே சரியானது என்று நேரு அரசு நம்பியது.
இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்ததால் காஷ்மீர் சர்வதேசப் பிரச்சினையாக மாறியது உண்மைதான். நேரு அரசு எடுத்த முடிவின் விளைவுகளைச் சரியாகவே மதிப்பிடுகிறோம். ஆனால், அந்த முடிவின் பின்னணியை ஆராயத் தவறிவிடுகிறோம். வரலாற்றாசிரியராக என் கடமை; ஒரு முடிவு ஏன், எவ்வாறு எடுக்கப்படுகிறது என்பதை ஆராய்ந்து சரியான பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வதாகும். ஆனால், இன்று பலரும் நீங்கள் குறிப்பிடுவதைப்போல் நேருவை ஒரே வரியில் நிராகரிக்கிறார்கள்; தாக்குகிறார்கள். இன்னும் சிலர் ஒரேயடியாக அவரைப் புகழவும் செய்கிறார்கள். போகிறபோக்கில் செய்யப்படும் இத்தகைய மதிப்பீடுகள் தகவல்களையும் ஆய்வுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படுபவை அல்ல; வெறுமனே அரசியல் காரணங்களுக்காக உதிர்க்கப்படுபவை.
அதேபோல், ஐநா பாதுகாப்புக் கவுன்சிலில் இந்தியாவுக்கு இடமளிக்க அமெரிக்கா முன்வந்ததாகவும் அதை நேரு மறுத்துவிட்டார் என்றும் ஒரு கதை உலவிக்கொண்டிருக்கிறது. இதை அப்போதே நேரு மறுத்திருக்கிறார். நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அப்படியொரு அழைப்பு எங்கிருந்தும் வரவில்லை என்று விளக்கமளித்திருக்கிறார். நேருவின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படைப்புகளில் இதைக் காணலாம். நேருவைத் தாக்குபவர்கள் எவ்வளவு பேர் இதை யெல்லாம் தேடியெடுத்துப் படித்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நேரு என்றில்லை, அனைவரையும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால், தயவுசெய்து படித்துவிட்டுச் செய்யுங்கள்.
அயலுறவுக்குப் பிறகு நேரு அதிகம் விமர்சிக்கப்படுவது அவருடைய சோஷலிசப் பொருளாதாரக் கொள்கைளுக்காக. இந்த விஷயத்தில் அவரை எப்படி மதிப்பிடுவது?
நேருவின் பொருளாதாரக் கொள்கையை சோஷலிசம் என்று சொல்வது சரியல்ல. அவரே அதனை ‘சோஷலிஸ்டிக்’ என்றுதான் அழைத்தார். நேருவின் பொருளாதாரக் கொள்கையைப் புரிந்துகொள்ள ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் உதவும். குறிப்பாக இரண்டாவது, மூன்றாவது ஐந்தாண்டு திட்டங்களைப் பார்க்கும்போது அவர் வளர்ச்சிக்கு எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தார் என்பது புரியும். சோஷலிசம் மறுவிநியோகத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது. நேருவின் நோக்கம் வளர்ச்சியைப் பிரதானப்படுத்துவது. அப்படிச் செய்யும்போது உண்மையில் சில அடிப்படைகளில் அவர் கவனம் செலுத்தவில்லை. ஆரம்பக்கல்வி, குடும்பக் கட்டுப்பாடு போன்ற திட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. விவசாயத்தை முன்னிறுத்தவில்லை. கனரகத் தொழிற்சாலைகளில்தான் கவனம் செலுத்தினார். இன்றைய நியோலிபரல் பொருளாதாரச் சிந்தனையாளர்கள் சொல்வதும் இதையேதான். ஜகதீஷ்பகவதி, அர்விந்த் பனகரியா இணைந்து எழுதிய (Tryst with Destiny) நேரு வளர்ச்சிக்குக் கொடுத்த முக்கியத்துவத்துக்காக அவரைப் பாராட்டியிருக்கின்றனர்.
நேருவின் பொருளாதாரக் கொள்கை என்பது சோவியத் யூனியனைப் பிரதியெடுத்து உருவாக்கப்பட்டதல்ல. அது அன்றைய தேவைகளைச் சார்ந்து, அதன் சூழலுக்கேற்ப உருவாக்கப்பட்டது. அதை விமர்சிப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், நான் சற்று முன்பு குறிப்பிட்டதைப்போல் விரிவாக ஆராய்ந்த பிறகு தகுந்த தரவுகளோடு அதைச் செய்ய வேண்டும்.
இந்தியா தனது செல்வாக்கைச் சர்வதேச அளவில் செலுத்தத் தொடங்கியது 1991ஆம் ஆண்டில்தான் என்பதே இன்றைய பார்வையாக இருக்கிறது. ஆனால், உங்களுடைய சமீபத்திய புத்தகம் இரண்டாம் உலகப்போர் பின்னணியில் சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் எழுச்சியை விவரிக்கிறது. நவீன இந்திய வரலாற்றில் 1991 ஒரு திருப்புமுனை என்பதை நீங்கள் ஏற்கவில்லையா?
என்னுடைய புத்தகம் இரண்டாம் உலகப்போரில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு என்ன என்பதை மட்டுமல்ல, இரண்டாம் உலகப்போர் இந்தியாவுக்கு என்ன பங்களிப்பை அளித்தது என்பதையும் சேர்த்தே ஆராய்கிறது. இந்தியாவின் போர் நம் நாட்டை மட்டும் மாற்றியமைக்கவில்லை, தெற்கு ஆசியாவையே மாற்றியமைத்தது. ஹாங்காங், சிங்கப்பூர் என்று தொடங்கி மலேசியா, பர்மா, திபெத், ஜிங்ஜியாங், ஆப்கானிஸ்தான், தெற்குஇரான், இராக், பாரசீக வளைகுடா, கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா வரை இந்தியாவின் செல்வாக்கு மிகப் பரவலாகப் பரவியது இரண்டாம் உலகப்போர் காலகட்டத்தில்தான். ஆஸ்திரேலியா, கனடா, தென்ஆப்பிரிக்கா ஆகிய டொமினியன் பிரதேசங்களைவிட பிரிட்டிஷ் இந்தியாவால் வெளி விவகார விஷயங்களில் ஒப்பீட்டளவில் கூடுதல் சுதந்திரத்துடன் செயல்பட முடிந்தது அதற்கொரு காரணம்.
அதேபோல், தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்டிருந்த பிற டொமினியன்களைவிட இந்தியாவால் அயலுறவுக் கொள்கையில் கூடுதல் கவனமும் அக்கறையும் செலுத்த முடிந்தது. காலனிய நாடாக இருந்த அதேசமயம், தெற்குஆசியாவில் முக்கிய சக்தியாகவும் இந்தியா அங்கீகரிக்கப்பட்டது. சர்வதேச அளவில் இந்த அங்கீகாரத்தை இந்தியா பெற்றிருந்தது. முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு உருவான வெர்சேல்ஸ் ஒப்பந்தத்தில் இந்தியாவும் கையெழுத்திட்டிருந்தது. லீக் ஆஃப் நேஷன்ஸ் அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டபோது இந்தியாவும் அதன் உறுப்பினராக இருந்தது. இவை போக, பாகிஸ்தானின் உருவாக்கம், இந்தியாவுடன் அந்நாடு கொண்டிருக்கும் நீடித்த பகை, ஜனநாயக அரசியலமைப்பை இந்தியா ஏற்றுக்கொண்டமை, நேரு முன்வைத்த பொருளாதாரக் கொள்கை, இந்தியாவின் ராணுவ நவீனமயமாக்கம் உள்ளிட்ட பல முக்கிய அம்சங்கள் இந்தப் போரிலிருந்தே உதயமாயின. உலக அரங்கில் இந்தியா எழுச்சி அடைந்தது இந்தப் போரின் பின்னணியில்தான். இந்த விளைவுகளோடு ஒப்பிடுகையில் 1991 சீர்திருத்தங்கள் மிகவும் சமீபத்தியவை.
சுதந்திரத்துக்குப் பிறகான இந்திய வரலாற்றை மூன்று பிரதான காலகட்டங்களாகப் பிரிக்கலாம். முதலாவது, இந்தியாவின் சுதந்திரத்துக்கு முன்பு இரண்டாம் உலகப்போர் பின்னணியில் தொடங்கி 1960கள் வரை. இரண்டாவது காலகட்டம் 1960கள் மத்தியில் தொடங்கி 1970கள்வரை. இந்திராகாந்தியின் அவசரநிலைப்பிரகடனம், அவர் முன்னெடுத்த முதல்கட்ட சீர்த்திருத்தங்கள் ஆகியவை இந்தச் சமயத்தின் முக்கிய நிகழ்வுள். 1991 சீர்திருத்தங்களுக்கான விதைகள் எல்லாம் அப்போதே தூவப்பட்டுவிட்டன. மூன்றாவது, 1980 முதல் 1991 வரையிலான காலகட்டம். 1991ஆம் ஆண்டின் விளைவுகளை இனிமேல்தான் விரிவாக ஆராய வேண்டியிருக்கிறது என்பதால் அதை ஒரு பெரும் வரலாற்று நிகழ்வாகவோ செல்வாக்குமிக்க காலகட்டமாகவோ என்னால் பார்க்க முடியவில்லை.
உங்களுடைய அடுத்த புத்தகம் எழுபதுகள் காலகட்டத்தை ஆராய்கிறது என்று ஒரு பேட்டியில் படித்தேன்.
உண்மைதான். ‘நீண்ட எழுபதுகள்’ என்று அந்தக் காலகட்டத்தை அழைக்க விரும்புகிறேன். நேருவைக் காட்டிலும் இந்திராகாந்தி கூடுதலாக சோஷலிஸ்ட் மாதிரிப் பரிசோதனைகளை நிகழ்த்தியது அப்போதுதான். நாம் அறிந்த நலப்பணித்திட்டங்கள் பலவும் அப்போது தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அரசு கட்டுப்பாடு வலுவடைந்ததும் அவசரநிலைப் பிரகடனம் செய்ததும் அப்போதுதான். 1967ஆம் ஆண்டு இந்திய வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமானது. அதைப்பற்றியும் நாம் போதுமான அளவுக்கு விவாதிக்கவில்லை. தமிழ்நாடு தொடங்கி உத்தரப்பிரதேசம்வரை பல அரசியல் கட்சிகள் காங்கிரஸுக்கு மாற்றாகத் தோன்றியதும் வளர்ந்ததும் இந்தச் சமயத்தில்தான். காங்கிரஸின் கட்டுமானம் பலவீனமடைந்து பிராந்தியக் கட்சிகள் எழுச்சிபெற்றதும் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியதும் அப்போதுதான் நடந்தது.
பெருமுதலாளிகளுடன் அரசு நெருக்கமானதும் கூட அப்போதுதான். ஒரு உதாரணம். சென்னை அசோகா ஓட்டலில் ஒருமுறை திருபாய் அம்பானி ஏற்பாடு செய்திருந்த இரவு உணவுவிருந்தில் அன்றைய பிரதமர் இந்திராகாந்தி கலந்துகொண்டார். அவசரநிலைப் பிரகடனத்தால் அதிகம் பலனடைந்த கட்சி பாஜக என்பதால் வலதுசாரிகளின் எழுச்சியையும் இந்தக் காலகட்டத்தில் ஆராய்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.
ப. சிதம்பரம், பிரணாப் முகர்ஜி என்று தொடங்கி ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியின் முதல் அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்த காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பலரும் சஞ்சய்காந்தியால் கொண்டுவரப்பட்டவர்களே. மு.க. ஸ்டாலினின் கைதே அவரை அரசியலுக்குக் கொண்டுவந்தது. முலாயம் சிங், லாலு பிரசாத், நிதிஷ் குமார், நரேந்திர மோடி, வெங்கய்யநாயுடு, அருண்ஜெட்லி போன்ற இன்றைய தலைவர்கள் அனைவரும் எழுபதுகளில் வெவ்வேறு தளங்களில் இயங்கி வந்தவர்களே. இந்திய அரசியலின் உள்ளடக்கம் எழுபதுகளில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தைக் கண்டடைந்தது.
பிராந்தியவாதம், அடையாள அரசியல், சாதி அரசியல், வகுப்புவாதம், மதவாதம் போன்றவை வலுவடைந்துவிட்டன. வலதுசாரிகளின் எழுச்சியை இந்திராகாந்தி உணர்ந்துகொண்டதும் தன் அரசியல் பாதையை வலதுபக்கம் திருப்பியமைத்துக்கொண்டார். அவருடைய மரணத்துக்குப் பிறகு நடைபெற்ற சீக்கியக் கலவரம் மத அடிப்படையிலான ஓர் அணிதிரட்டலை உருவாக்கியது. அதை ராஜீவ்காந்தி பயன்படுத்திக்கொண்டார். இவையனைத்தும் 1991ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பே நடந்துவிட்டன. பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகே இந்தியாவின் சமூக, அரசியல், பொருளாதாரச் சூழல் மாறியது என்று நம்புபவர்கள் எழுபதுகளின் வரலாற்றை ஊன்றி வாசித்தால் ஆச்சரியப்படுவார்கள்.
வரலாற்றிலிருந்து சமகாலத்துக்கு வருவோம். நரேந்திர மோடியின் அயலுறவுக் கொள்கையை நீங்கள் எப்படி மதிப்பிடுவீர்கள்?
ஆட்சிக்கு வந்தபோது நரேந்திர மோடி நிர்ணயித்த இலக்கின் அடிப்படையில் அவரை மதிப்பிடுவோம். மோடி எத்தனை நாடுகளுக்குச் செல்கிறார், என்னவெல்லாம் பேசுகிறார் என்பது முக்கியமல்ல. விளைவு என்ன என்பதே முக்கியம். அப்படிப் பார்க்கும்போது சில வெற்றிகளும் சில தோல்விகளும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. முதல் கவனம் அண்டை நாடுகள் மீதே என்றார் மோடி. பாகிஸ்தானுடனான உறவு எந்த முன்னேற்றத்தையும் காணவில்லை. நேபாளத்துடனான உறவு மோசமடைந்திருக்கிறது. இந்தியாவை அந்நாட்டு மக்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை அங்கிருந்து வரும் செய்திகளைக் கவனித்தால் புரிந்துகொள்ள முடியும். வங்கதேசத்துடனான நம் உறவு முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறது. மியான்மரில் இந்தியாவின் உறவு பலமடையவில்லை. இலங்கையுடனான உறவு ஏறத்தாழ அதே நிலையில் இருக்கிறது. தற்சமயம் அங்கே நிலவுவது போருக்குப் பிந்திய சூழல் என்பதால் முந்திய காங்கிரஸ் அரசுபோல் கடினமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய அவசியம் இன்று எதுவும் இல்லை. அதேசமயம், சீனாவுக்கும் இலங்கைக்குமான உறவு பலமடைந்தால் அது நம்மை எப்படிப் பாதிக்கும் என்பதைக் குறித்து யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஜப்பானுடன் நல்ல உறவு இருக்கிறது. வியட்நாம், சிங்கப்பூர் நாடுகளுடனும் நல்லுறவு நீடிக்கிறது. அமெரிக்க உறவு வலுவடைந்திருக்கிறது.
செய்ய வேண்டிய விஷயங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன. முதல் உலகப்போருக்கு முன்பே மேற்கு ஆசியாவில் இந்தியாவின் செல்வாக்கு இருந்தது. இப்போது நாம் அங்கே கவனம் செலுத்துவதில்லை. சிரியா பற்றியெரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதில் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு என்ன என்பது நமக்குத் தெரியாது. இந்த இடத்தில் நேருவின் அயலுறவுக் கொள்கை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டில் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் எப்படி நம்முடைய செல்வாக்கைச் செலுத்துவது என்பதை நேருவின் காலகட்டத்தை ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும். 1953 கொரிய யுத்தத்தில் இந்தியா முக்கியமான செல்வாக்கைச் செலுத்தியது. 1954ஆம் ஆண்டு கொரிய தீபகற்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் பொருட்டும் இந்தோசீனாவில் அமைதியைக் கொண்டு வருவதற்காகவும் நடத்தப்பட்ட பேச்சுவார்த்தைகளில் இந்தியா பங்கேற்றது; அப்போது மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்களில் இந்தியாவும் கையெழுத்திட்டது. 1956 சூயஸ் கால்வாய்ச் சிக்கல் ஏற்பட்டபோது இந்தியாவின் கவனம் அங்கே திரும்பியது. லாவோஸின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ தலையிடமாட்டோம் என்று 1962இல் 14 நாடுகள் ஒப்பந்தம் போட்டுக்கொண்டன. அதில் இந்தியாவும் அடங்கும்.
ராஜதந்திரம் என்பது இதுதான். நேருவின் இந்தியாவிடமிருந்து நாம் சில விஷயங்களைக் கற்க வேண்டும். இதன்பொருள் எல்லா நாடுகளின் உள்விவகாரங்களிலும் தலையிட வேண்டும் என்பதல்ல. அண்டை நாடுகளுடன் நாம் எப்படிப் பழக வேண்டும், தேவைப்படும் சமயங்களில் எப்படி நம் செல்வாக்கைச் செலுத்த வேண்டும் என்பதை விரிவாக வரலாற்றிலிருந்து கற்க வேண்டும்.
இந்தியா --& பாகிஸ்தான் உறவில் ஏன் எவ்வித முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை? பேச்சுவார்த்தையா போரா&எது சரியான தீர்வு?
கடந்த 15 ஆண்டுகளாக இந்தியா-பாகிஸ்தான் உறவு ஒரு பொறியில் சிக்கித் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதிலிருந்து வெளிவர முடியாமல் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு பக்கம் பேச்சுவார்த்தை; இன்னொரு பக்கம் பயங்கரவாதம். இதில் ராஜதந்திரத்தை எப்படிக் கையாள்வது? வாஜ்பாய் அரசு, மன்மோகன்சிங் அரசைப் போலவே மோடி அரசும் இந்தப் பெரும் குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
நாம் உடனடியாகச் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுதான். கடந்த 20 ஆண்டுகளாக இந்தியா பாகிஸ்தான் இரண்டையும் சமமாகப் பாவித்தே உலகம் முழுவதும் உரையாடல்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. நடுக்கோடு ஒன்றைப் போட்டு இருநாடுகளையும் இணைத்தே அனைவரும் பேசுகிறார்கள். இதைத் தடுத்தாக வேண்டும். நிலவுவது இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரச்சினையல்ல. இந்தியா இருப்பது முற்றிலும் வேறொரு தளத்தில் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தியாக வேண்டும். சர்வதேச அரங்கில் முக்கியமான சக்தியாக இந்தியா காட்சியளிக்க வேண்டுமென்றால் பாகிஸ்தானுடன் இணைத்துப் பேசப்படுவதைத் தடுத்தாக வேண்டும். ஆனால்
அதைப் பாகிஸ்தான் அனுமதிக்காது. இந்தியாவைத் தன்னோடு இணைத்து உலகம் பேசுமாறு செய்து வருகிறது. அதை உபாயமாகவே அந்நாடு கையாண்டு வருகிறது. இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் எந்த வகையிலும் சமமான நாடுகள் அல்ல. புவியியல் பரப்பு, பொருளாதாரம், பண்பாடு, சமூகம், அரசியலமைப்புச் சட்டம் என்று எல்லாவற்றிலும் இந்தியா தனித்துவமானது. நம் இருவரிடமும் அணு ஆயுதம் இருக்கிறது என்பது மட்டுமே நமக்குள்ள ஒரே ஒற்றுமை. பாகிஸ்தான் எதைச் செய்கிறதோஅதையே திரும்பச் செய்வது பலனளிக்காது. இப்படி நாம் செய்யும்போது இரண்டு நாடுகளும் ஒன்றுதான் என்று உலகம் நினைக்கும். இருவரையும் சமமாகவே பாவிக்கும்.
பாகிஸ்தானைப் பிரித்துத் தனிமைப்படுத்த வேண்டியது முக்கியம். அதை முறைப்படி ராஜதந்திரத்தின் மூலமே சாதித்தாக வேண்டும். மற்ற நாடுகளுடன் சேர்ந்து அழுத்தம் கொடுக்கலாம். பாகிஸ்தானுக்கும் இந்தியாவுக்குமான பொருளாதார உறவில் சமீபத்தில் எந்தவித மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. புதிய வாய்ப்புகள் எதையும் மோடி உருவாக்கிவிடவில்லை. இதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
எப்படிப் பார்த்தாலும் அமெரிக்கா, சீனா இரண்டின் ஆதரவும் முக்கியம். நாம் அமெரிக்காவுடனும் பாகிஸ்தான் சீனாவுடனும் அணிவகுத்து நிற்பதான தோற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது; அதையும் மாற்ற வேண்டும். சீனா - பாகிஸ்தான் உறவு நெருக்கமானதுதான். ஆனால், எல்லா விஷயங்களிலுமே சீனா, பாகிஸ்தான் பக்கமே நிற்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை. சீனாவின் பாகிஸ்தான் சாய்வை எப்படி மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்பது குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டும். சீனாவோடு நாம் ஏன் இன்னும் அதிகம் நெருங்க முடியவில்லை என்பதையும் ஆராய வேண்டும். அமெரிக்காவைப் பொருத்தவரை திடீரென்று பாகிஸ்தானை மிதமாக அணுகுவார்கள், திடீரென்று கடின நிலைப்பாட்டை எடுப்பார்கள். பாகிஸ்தானிடமிருக்கும் அணுஆயுதம்தான் அவர்களையும் இவ்வாறு அலைக்கழிக்கிறது. நம் பிரச்சினையும் இதேதான்.
உங்கள் துறை சார்ந்த பிரச்சினை குறித்தும் உங்களிடம் பேச வேண்டும். பொதுவாக, இந்திய வரலாறு குறித்து எழுதப்படும் நூல்கள் அனைத்தும் வடஇந்தியாவையே பிரதானமாக மையப்படுத்துகின்றன. தென்னிந்தியாவுக்கு ஏன் போதுமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுவதில்லை?
இது முக்கியமான பிரச்சினை. தென்னிந்தியா குறித்து மட்டுமல்ல, தென்னிந்தியாவிலிருந்தும் ஆய்வுகள் அதிகம் வெளிவருவதில்லை. வங்க அறிஞர்கள் மத்தியில் நல்ல வரலாற்றாசிரியர்கள் பலர் இருந்ததால் இந்திய வரலாற்றில் வங்காளம் வகித்த பாத்திரத்துக்குத் தொடக்கத்திலிருந்தே அதிக இடம் கொடுக்கப்பட்டது. வரலாற்றுத் துறையில் மட்டுமல்ல, அரசியலிலும் கூட எல்லாப் பிரதேசங்களும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதில்லை. அளவில் பெரிய உத்தரப்பிரதேசம், பிகார் போன்றவற்றுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. இந்தப் போக்கை நிச்சயம் முறியடிக்கத்தான் வேண்டும். இந்தியா போன்ற பெரிய துணைக்கண்டத்தின் வரலாற்றை எழுதவேண்டுமானால் மேலோட்டமாகச் சில பகுதிகளை மட்டும் ஆராய்வதை விட்டுவிட்டு எல்லாப் பகுதிகளிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பிராந்தியங்களின் தனித்தன்மைகளை ஆராய்வதோடு வெவ்வேறு பிரதேசங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளையும் ஆராய வேண்டும். தென்னிந்தியா மட்டுமல்ல, மகாராஷ்டிரா போன்ற பகுதிகளுக்கும் கூட வரலாற்றில் அதற்குண்டான பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்படவில்லை.
வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். ஆனால் நம் வரலாற்று ஆய்வுகள் இந்த வேற்றுமையைப் போதுமான அளவுக்குப் பதிவு செய்யவில்லை. தமிழகத்தின் வரலாறும் வடஇந்தியாவின் வரலாறும் ஒன்றல்ல. மண்டல் கமிஷனுக்கு வெகுகாலத்துக்கு முன்பே தமிழகத்தில் அரசியல் அணிதிரட்டல் தொடங்கிவிட்டது. இதில் திராவிட இயக்கத்தின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. சுயமரியாதைத் திருமணம் உள்ளிட்ட முற்போக்கு மாற்றங்கள் இங்கு முன்பே அரங்கேறி விட்டன. தென்னிந்தியா பலவகைகளில் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைவிட வித்தியாசமானது. வடஇந்தியர்களால் தமிழகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஜெயலலிதாவையும் கருணாநிதியையும் திராவிட அரசியலையும் அவர்கள் புரிந்துகொள்ள சிரமப்படுகிறார்கள். அதற்குக் காரணம் புரிதலில் உள்ள இடைவெளிகள். இந்த இடைவெளிகளை நாம் நிரப்பியே ஆக வேண்டும்.
எந்தப் பிரதேசமும் இன்னொன்றை விட மேலானது அல்ல. எதற்கும் இன்னொன்றை விடக் கூடுதல் முக்கியத்துவம் தர வேண்டியதும் இல்லை. வரலாற்றாசிரியர்கள் சில பகுதிகளை ஆழமாகவும் சிலபகுதிகளை மேலோட்டமாகவும் ஆராய்வதற்கு மொழி ஒரு தடையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். என்னுடைய இரண்டாம் உலகப் போர் பற்றிய புத்தகத்துக்கானஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்தபோது திருவாங்கூர் பஞ்சம் குறித்து 1946ஆம் ஆண்டு ஓர் அறிக்கை வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிந்துகொண்டேன். அதைத் தேடிக் கண்டெடுக்கவும் செய்தேன். இப்படியொரு அறிக்கை இருப்பதே பல வரலாற்றாசிரியர்களுக்குத் தெரியாது. வங்கப் பஞ்சம் அளவில் பெரியதுதான். அதற்காக அதை மட்டுமே மையப்படுத்தக் கூடாது அல்லவா?
வலதுசாரிகள் நீண்டகாலமாக ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்து வருகிறார்கள். ‘வரலாற்றுத் துறை சார்ந்த நூல்கள் அனைத்தும் இடதுசாரிகளால் எழுதப்பட்டவையாகவே இருக்கின்றன. இடதுசாரிகளே வரலாற்றாசிரியர்களாக, ஆய்வாளர்களாக, அறிவுஜீவிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தரப்பு மட்டுமே மக்களிடம் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அறிவுப் புலத்தில் வலதுசாரிகளுக்குப் போதுமான இடம் அளிக்கப்படுவதில்லை.’ இது சரிதானா?
வலதுசாரிகள் எல்லாரையுமே இடதுசாரி வரலாற்றாசிரியர்கள் என்றே அழைக்கிறார்கள். இடதுசாரி வரலாற்றாசிரியர் என்பவர் யார்? இர்ஃபான் ஹபீப் தன்னை மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர் என்று அழைத்துக்கொள்கிறார். மார்க்சிய நெறிமுறையைக் கையாண்டு வரலாற்றை அணுகுவதால் அவரை இப்படி வகைப்படுத்துவது சரியே. ரொமிலா தாப்பரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவருடைய படைப்புகளில் மார்க்சிய சிந்தனைகளோ பதங்களோ நெறிமுறைகளோ இருக்காது. அவரை இடதுசாரி வரலாற்றாசிரியர் என்று அழைப்பது எந்த வகையில் சரியானது? அரசியல் தளத்தில் மதச்சார்பின்மை போன்ற முற்போக்கு அம்சங்களை ஆதரிக்கிறார் என்பதால் அவர் இடதுசாரி ஆகிவிடுவாரா?
என்னை மார்க்சிஸ்ட் என்றோ மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர் என்றோ அழைக்க முடியாது. என் ஆய்வுகளில் மார்க்சிய நெறிமுறையைப் பயன்படுத்துவதில்லை. வர்க்கம், வர்க்கப் போராட்டம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாக வைத்து மட்டுமே ஒரு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அதேசமயம், அரசியல் களத்தில் பெருமளவில் நான் ‘லெஃப்ட் ஆஃப்சென்டர்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஒரு தமிழனாக திராவிட இயக்கத்திலுள்ள முற்போக்கு அம்சங்களை ஆதரிக்கிறேன்.
இப்போது விஷயத்துக்கு வருவோம். வலதுசாரிகளை யார் தடுத்து நிறுத்தியது? அவர்களுக்கு யார் இடமளிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்? வலதுசாரிகள் தங்கள் பார்வையில், தங்களுடைய நெறிமுறையைப் பயன்படுத்தி வரலாற்று ஆய்வுகளில் தாராளமாக ஈடுபடலாமே! தற்சமயம் இடதுசாரிச் சிந்தனைகளே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன என்று அவர்கள் நம்பினால் அதற்கான மாற்றை அவர்கள்தானே முன்வைக்க வேண்டும்? தகுந்த ஆய்வாளர்களை அவர்கள் தானே உருவாக்க வேண்டும்? தங்கள் படைப்புகளை அவர்கள் தானே முன்வைக்கவேண்டும்? எங்களைப் புறக்கணிக்கிறார்கள் என்று குறைபட்டுக் கொள்வதிலேயே ஏன் அவர்கள் தங்கள் நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும்? உண்மை என்ன தெரியுமா? வலதுசாரி வரலாற்றாசிரியர் என்று அழைக்க இன்று ஒருவரும் இல்லை. ஆர்.சி. மஜும்தாரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பழமைவாதத்தைத் தூக்கிப்பிடிக்கும் வலதுசாரி வரலாற்றாசிரியர் அவர். அவருடன் என்னால் உரையாடமுடியும். என் தரப்பை விளக்கவும் முடியும். இன்று அவரைப் போல் யார் இருக்கிறார்கள்?
மற்றொரு பக்கம், மார்க்சியத்தின் ஆதிக்கம் மட்டுமே வரலாற்றில் நிலவுகிறது என்பது உண்மையல்ல. ‘சபால்டர்ன் ஸ்டடீஸ்’ (விளிம்பு நிலை ஆய்வுகள்) மார்க்சியத்தோடு முரண்படும் பிரிவு. இவர்கள் இர்ஃபான் ஹபீபை ஏற்கமாட்டார்கள். இவர்களைப் போல் ஏன் வலதுசாரிகளால் இடதுசாரிகளை எதிர்க்க முடியவில்லை? ஏன் வெறுமனே பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? ரொமிலா தாப்பரும் இர்ஃபான் ஹபீபும் ரணஜித் குஹாவும் வெறுமனே பேசிக்கொண்டும் குறைபட்டுக்கொண்டும் மட்டுமா இருந்தார்கள்?
அரசியல் அதிகாரம் இல்லாததால்தான் வலதுசாரிகளால் எழுச்சி பெறமுடியவில்லை என்றொரு வாதமும் முன்வைக்கப்படுகிறது.
அதுதான் ஒரே பிரச்சினை என்றால் இப்போது எழுதலாமே? அரசியல் அதிகாரம் கிடைத்துவிட்டது அல்லவா? ஒருவேளை காங்கிரஸ்தான் இடதுசாரி வரலாற்றாசிரியர்களை உருவாக்கியது என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதேபோல் பாஜகவைக் கொண்டு வலதுசாரி வரலாற்றாசிரியர்களை உருவாக்கலாமே? இப்போதிருக்கும் மொகலாயர்களின் வரலாறு தவறு என்று நீங்கள் நினைத்தால் உங்கள் தரப்பு மொகலாய வரலாற்றை முறைப்படி ஆய்வுசெய்து எழுதுங்கள். சாதி பற்றி எழுதுங்கள். இந்துமதம் பற்றியும் இந்துக்கள் பற்றியும் எழுதுங்கள். படைப்புகள் உங்களுக்காகப் பேசட்டும். அவர்களை நாம் எல்லாரும் வாசிப்போம், விவாதிப்போம்.
இடது - வலது மட்டுமல்ல, லிபரல் என்னும் அடையாளங்களையும் நாம் ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். நம்முடைய முன்னோர்களை இந்த அடையாளங்களுக்குள் திணிப்பதில் நிறைய சிரமங்கள் இருக்கின்றன. ராஜாஜி ஒரு பழைமைவாதி. அதேசமயம் அவரிடம் தாராளவாதச் சிந்தனைகளையும் பார்க்க முடியும். ராஜேந்திரபிரசாத்தும் அப்படித்தான். காந்தி ராமராஜ்ஜியம் பற்றிப் பேசியதால் அவரை வலதுசாரி என்று சொல்லிவிட முடியுமா? நேருவை சோஷலிஸ்ட் என்று சொல்லிவிட முடியுமா? பெரியாரை என்ன பெயரிட்டு அழைப்பீர்கள்? இவர்களை ஏதேனும் ஒரு புட்டியில் அடைத்தே தீர வேண்டும் என்று அவசரம் காட்டுவதற்குப் பதில் அவர்களுடைய படைப்புகளையும் செயல்பாடுகளையும் தீவிரமாக ஆராய்வது பலனளிக்கும் என்று தோன்றுகிறது.
உங்களை ராணுவ வரலாற்றாசிரியர் என்று அழைக்கலாமா?
போரை ஆய்வுசெய்யும் வரலாற்றாசிரியர் என்று அழைப்பது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். மைக்கேல் ஹாவர்ட் போன்றவர்களையே நீங்கள் குறிப்பிட்டவாறு அழைக்க முடியும்.
போரை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? அரசு முன்னெடுக்கும் போரையும் மாவோயிஸ்டுகள், விடுதலைப் புலிகள் போன்றவர்களின் அரசுக்கு எதிரானஆயுதப் போராட்டங்களையும் சமமாக உங்களால் பாவிக்க முடியுமா?
போர் என்பது நிகழ்வு. வன்முறையை நெறியாகக் கொண்டு இயங்கும் அனைத்துக் குழுக்களையும் முறைப்படி ஆய்வு செய்ய வேண்டும். போர் என்பது சமூகச் செயல்பாடு. எந்த மாதிரியான சமூகத்தில் இருந்து போர் ஆரம்பமாகிறது, அதில் யாரெல்லாம் இடம்பெறுகிறார்கள், அதன் நோக்கம் என்ன, அதை யார் ஆதரிக்கிறார்கள், யார் எதிர்க்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்வது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன். அதனால்தான் மாவோயிஸ்ட் போராட்டத்தை எதிர் ராணுவ நடவடிக்கையால் முறியடிக்க வேண்டியதொன்றாக நான் பார்க்கவில்லை. போர் அடிப்படையில் தவறானது என்று நான் நினைக்கவில்லை. அது ஓர் அரசியல் நடவடிக்கை. அரசியல், சமூகவியல் புரிதலைப்பெற்ற பிறகுதான் ஒரு வரலாற்றாசிரியர் போரை அணுக வேண்டும். நேரடியாக ராணுவத்தை ஆராயத் தொடங்கிவிடக் கூடாது.
எந்தவிதச் சார்புநிலையும் எடுக்காமல் ஒரு போரை அணுகுவது சாத்தியமில்லை. இங்கே இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும். 18ஆம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற ஒருபோரை அன்றிருந்த மக்கள் எப்படி கண்டனரோ அப்படியேதான் இன்று நாமும் காண்போம் என்று சொல்லமுடியாது. முந்திய காலங்களில் நடைபெற்ற ஒரு போரைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போது அந்த மக்களிடையே நிலவிய மதிப்பீடுகளையும் பார்வைகளையும் உடன் சேர்த்துப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும். அறம் சார்ந்து தீர்ப்பெழுதுவது சுலபம். ஆனால் யுத்தத்தைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.
நாம் தொடங்கிய இடத்துக்கே மீண்டும் வந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கிறேன். நேருவாக இருந்தாலும் சரி போராக இருந்தாலும் சரி விமர்சிப்பது எளிது, புரிந்துகொள்வதுதான் கடினம்.
மின்னஞ்சல்: marudhan@gmail.com