Harinath June 3, 2012 at 2:43 AM
വായിച്ചു... മറുപടി എഴുതാൽ അൽപംകൂടി സമയം വേണം. വീണ്ടും വരാം.
Harinath June 3, 2012 at 10:15 AM
പഠിക്കാനും എഴുതാനും എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഈ പോസ്റ്റിന്‌ പ്രത്യേകം ആശംസകൾ... :)
സ്ത്രീധനം എന്നത് മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ്‌. അതുകൊണ്ട് അതാർക്കും ഉള്ളിൽ തട്ടുന്ന വിഷയമല്ല. ഉള്ള വിവരങ്ങൾചേർത്ത് അഭിപ്രായം പറയാം. എന്നാൽ ലേഖനത്തിൽ ഉൾക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റുകാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല. അതുകൊണ്ട് അവ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയോടെ എഴുതണം. എവിടെ തുടങ്ങണമെന്നറിയാതിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ സ്വാമിവിവേകാനന്ദന്റെ വരികൾ ഓർമ്മവന്നത്. അതും അവയുടെ വിശദീകരണവും ഏറെക്കുറെ കിട്ടി. ഇനി എഴുത്തിത്തയ്യാറാക്കാൻ രണ്ടുമൂന്നുദിവസം വേണ്ടിവരും.
സ്ത്രീധനത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം ഇപ്പോൾ എഴുതുന്നു.
ഭാര്യയ്ക്ക് ചെലവിനുള്ള തുക എന്നായിരിക്കും സ്ത്രീധനം എന്ന സമ്പ്രദായം എന്തിനാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഉത്തരത്തിന്റെ സംഗ്രഹം. മറ്റ് ഒട്ടനവധി പൊരുത്തങ്ങൾ നോക്കേണ്ടതായ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ കടന്നുവരുന്ന ഈ സ്വത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല വഴിതെറ്റിക്കുന്നത്. ഒരു ബാങ്ക് ലോൺ കിട്ടാതെ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിൽക്കുന്ന അവസരം, കുറച്ച് പണം കൂടിക്കിട്ടിയാൽ ബിസിനസ് വിപുലീകരിക്കാം എന്ന അവസ്ഥ, ഇങ്ങനെയെല്ലാമുള്ള സന്ദർഭത്തിൽ പല പുരുഷന്മാരും വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കുന്നു. നടപ്പാക്കുന്നു. പണത്തിനുള്ള പരിഗണനയിൽ മറ്റുകാര്യങ്ങൾ അവഗണിച്ചുപോകുന്നതിനാൽ പിന്നീടുള്ള ജീവിതം അസ്വാരസ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാകുന്നു. Goldനുവേണ്ടി അയൽസംസ്ഥാനക്കാർ വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും വിവാഹം കഴിക്കാൻ മുതിരുന്നത് വാർത്തയായിരുന്നു. ഇവരാകട്ടെ ദ്രരിദ്രകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകളും. സ്ത്രീധനം കൊടുത്ത് വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെല്ലാം മക്കളുടെ ഭാവിദുരിതത്തിലാക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത് എന്നേ പറയാൻ കഴിയൂ. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പെൺകുട്ടികളെ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യിക്കുന്നതിലും തൊഴിലിൽ ഏർപ്പെടുത്തുന്നതിലും അത്രപിന്നിലല്ല. എന്നാൽ സാമ്പത്തികം കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള അധികാരത്തിൽ അവർ വെറും കുട്ടികളെപ്പോലെയാണ്‌. അച്ഛന്റെയോ ഭർത്താവിന്റെയോ ചൊല്പടിയിലേ ആകാവൂ. മകൾക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണമെങ്കിൽ ഭർത്തൃവീട്ടുകാരുടെ ഇടപെടീൽ വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വിവാഹംകഴിച്ച് വരുന്ന സ്ത്രീയുടെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടണമെന്ന് ഭർത്തൃവീട്ടുക്കാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത് സ്ത്രീധനത്തിൽ കലാശിക്കുന്നു. ആർക്കുവേണമെങ്കിലും തൊഴിലില്ലാതാകാം. എന്നാൽ ഭർത്താവ് ഭാര്യയ്ക്ക് ചെലവിനുകൊടുക്കണമെന്ന് നിയമം അനുശാസിക്കുന്നു. അതായത് സ്ത്രീയ്ക്ക് സ്വത്ത് സമ്പാദിക്കുന്നതിനും വിനിയോഗിക്കുന്നതിനും അസൗകര്യമുണ്ട് എന്ന ധാരണ വിവിധ തലങ്ങളിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്‌ എന്തെങ്കിലും ഒരു മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ പെൺകുട്ടിക്കളുടെ മാതാപിതാക്കൾ മുൻകൈയെടുക്കണം. മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ മകൾ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ അല്ല, മകൾ എന്ന സ്ത്രീയെ ആണ്‌ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന നിലയിലേക്കുയരണം. ആ ഒരു പക്വതയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും കാര്യശേഷിയും വളർത്തിയെടുത്തിരിക്കണം. പ്രായപൂർത്തിയായെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ബാലവിവാഹം നടാക്കുന്നതുപോലെയാണ്‌ മിക്കവാറും കാര്യങ്ങൾ. ഇതും സ്ത്രീധനത്തെ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. ഒരു കൂട്ടായ ഏകോപനപരമായ പ്രയത്നത്തിലൂടെയേ കാര്യങ്ങൾ നേരായവിധം ആക്കാനുമാകൂ.
ഇന്ദൂട്ടി June 5, 2012 at 1:27 AM
oru paadu nandi...vaayichathil santhosham,athilum ere santhosham comment kandappol...vishadamaaya abhiprayathinu nandi....kooduthalayi ariyan kazhinju abhiprayathiloode...nammude naattile penkuttikal innu iruttil thanne...oru maattom varan koottayi sremikkendi varum....subha pratheeksha kaathu vekkam...
ധനിത്ത് പ്രകാശ് June 5, 2012 at 1:38 PM
എനിക്ക് വായനാശീലം കുറവാണ്. "പാപത്തറ" വായിച്ചിട്ടുമില്ല. പക്ഷെ ഈ ലേഖനത്തിലൂടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച വിഷയം അതീവ ഗൌരവകരമാണ്. സ്ത്രീധനത്തെയും അതിന്‍റെ പരിണിതഫലങ്ങളെയും കുറിച്ചല്ല വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് എന്‍റെ എളിയ ബുദ്ധിയില്‍ മനസിലാക്കുന്നു. പകരം പിറക്കാന്‍ പോലും അവകാശമില്ലാതെ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന പെണ്ണത്തത്തെ കുറിച്ചാണ്. കഴിഞ്ഞ മാസം യാതൊരു മുന്‍ധാരണയുമില്ലാതെ വെറുമൊരു ആകാംക്ഷയുടെ പുറത്ത് ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്ത സിനിമാതാരം ആമിര്‍ഖാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന "സത്യമേവ ജയതേ" എന്ന സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഒരു പരിപാടി കാണാനിടയായി. അതിന്‍റെ ആദ്യ എപിസോഡ് ആയിരുന്നു അത്. ഞെട്ടിപ്പോയി....അതില്‍ അനുഭവസ്ഥരെയടക്കം ഉള്‍പെടുത്തി ചര്‍ച്ച ചെയ്ത വിഷയം പെണ്‍ഭ്രൂണഹത്യയെ കുറിച്ചായിരുന്നു. ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശു പെണ്ണാണെന്ന് അറിയുന്നതോടെ പിറവിക്ക് പോലും സാവകാശം കൊടുക്കാതെ അതിനെ കൊന്നു കളയുന്നു. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെയും അവരുടെ വീട്ടുകാരുടെയും ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങി പെണ്‍ഭ്രൂണമാണെന്ന ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ട് അഞ്ചും ആറും തവണ നിര്‍ബന്ധ ഗര്‍ഭചിദ്രതിനു വിധേയയായ ഒരു പാവം സ്ത്രീയെയും അതില്‍ കണ്ടു. അതില്‍ കാണിച്ച പഠനങ്ങളില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഈ പ്രവണത പാവപ്പെട്ടവനെന്നോ പണക്കാരനെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വളരെയധികം വര്‍ധിച്ചു വരുന്നതായും മുന്‍പുണ്ടായിരുന്ന 1000 പുരുഷന് 1000 സ്ത്രീ എന്ന അനുപാതത്തില്‍ സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു വരുന്നതായും കണ്ടെത്തി. തരിച്ചിരുന്നു പോയി. നമ്മുടെ നാട് വീണ്ടും ശിലായുഗത്തിലേക്ക് അധ:പതിക്കുകയാണോ? ഇത് പിറക്കാന്‍ പോലും ആണിന്‍റെ ഔദാര്യത്തിനു കാക്കേണ്ട പെണ്‍ഭ്രൂണങ്ങളുടെ കഥ. ഇനി പിറന്നു, വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാലോ? എത്ര കഴുകന്‍ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നുമാണ് അവള്‍ക്കു സുരക്ഷിത സ്ഥാനം തേടി അലയേണ്ടി വരുന്നത്? സ്വന്തം വീട് പോലും ഒരു പെണ്ണിന് സുരക്ഷിതമല്ല എന്ന് ഇന്ന് പുറത്ത് വരുന്ന വാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്ന് അറിയാനാവുന്നു. പുറത്ത് വരാത്ത വാര്‍ത്തകള്‍ അതിലുമേറെ വരും...ഇത് ദുഷിച്ച നമ്മുടെ നാടിന്‍റെ അവസ്ഥയാണ്. പുരോഗമിക്കുന്തോറും പ്രാകൃതമാവുന്ന മനുഷ്യര്‍ കൂടി വരുന്ന നമ്മുടെ നാടിന്‍റെ അവസ്ഥ..ഇന്ന് ആറ്‌ മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ സ്വന്തം നാട്ടിലെങ്കിലും എത്ര സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ധൈര്യമായി ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാനാകുന്നുണ്ട്? മാന്യമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചാല്‍ പോലും കാമത്തോടെയല്ലാതെയുള്ള എത്ര നോട്ടങ്ങളെ നേരിടാന്‍ കഴിയും? കേരളം പണ്ട് മതങ്ങളുടെ പേരില്‍ ഭ്രാന്താലയമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇന്നത്‌ മാറി കാമഭ്രാന്താലയമാണ്‌. ഒരു ജീന്‍സിട്ട് തന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടിലൂടെ തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങളെ എതിരിടാതെ നടക്കാനാവില്ല എന്ന പരാതി എന്‍റെ പെണ്‍സുഹൃത്തില്‍ നിന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈയുള്ളവന്‍ ഇപ്പോള്‍ ജോലി സംബന്ധമായി ദുബായിയിലാണ്. വെറും ഒരു മാസത്തെ വിസിറ്റിങ്ങിനു ചേച്ചിയും കുട്ടികളുമെത്തി മടങ്ങിയപ്പോള്‍ ചേച്ചി പറഞ്ഞത് വീണ്ടും നാട്ടില്‍ നിന്ന് അങ്ങോട്ട്‌ വരാന്‍ തോന്നുന്നു എന്നാണ്. കാരണമായി പറഞ്ഞത് ഏതു പാതിരക്കും എനിക്കവിടെ സ്വസ്ഥമായി നടക്കാന്‍ കഴിയും എന്നതാണ്. അതൊരു സത്യമാണ്. സാക്ഷര കേരളത്തില്‍ വര്‍ധിച്ചു വരുന്ന കപട സദാചാരികളില്‍ നിന്ന് രക്ഷ നേടാന്‍ വിദേശങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുക എന്നത് പ്രായോഗികമായ കാര്യമല്ല. ഓരോ പെണ്ണിനും പിറക്കാനുള്ള അവകാശം കിട്ടണം, സുരക്ഷിതമായി വളരാനുള്ള അവകാശം കിട്ടണം, സമാധാനമായി കഴിയാനുള്ള അവകാശം കിട്ടണം. ആ ഒരു നന്മയിലേക്ക് നമ്മുടെ നാട് ഉയരാന്‍ ഉറച്ച സംഘശക്തികളുണ്ടാവട്ടെ.... അതില്‍ അണിചേരാന്‍ ഞാനുമുണ്ടാവും....
കാലിക പ്രസക്തിയുള്ള ഒരു ലേഖനം ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയെ മുന്‍നിര്‍ത്തി എഴുതിയതിനു കുഞ്ഞു പ്രത്യക അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു...നല്ല നല്ല രചനകള്‍ ഇനിയും ഉണ്ടാവട്ടെ എന്ന് കുഞ്ഞുവിനെ ആശംസിച്ചു കൊണ്ട് ഈശ്വരന്‍ അനുഗ്രഹിച്ചാല്‍ ഭാവിയില്‍ ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിന്‍റെ പിതാവ് ആവാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടാവട്ടെ എനിക്ക് എന്ന ആത്മാര്‍ത്ത പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി നിര്‍ത്തുന്നു...
"സത്യമേവ ജയതേ...."
Harinath June 6, 2012 at 9:53 AM
“സത്യമേവ ജയതേ”യുടെ ഈ എപ്പിസോഡ് ഞാനും കണ്ടിരുന്നു. താങ്കളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നു.
ഇന്ദൂട്ടി June 7, 2012 at 3:25 AM
ഇന്നും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സുരക്ഷിതരല്ല ...പാപത്തറ വായിക്കുമ്പോളെല്ലാം മനസ്സില്‍ ഒരു വിങ്ങല്‍ അറിയാതെ ഉണ്ടാവും ,അതിലെ വരികള്‍ കടമെടുത്തു ഓരോ പെണ്കുഞ്ഞിനും വേണ്ടി പറയാന്‍ തോന്നും..."ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി ,പഴന്തുണികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു ,മഞ്ഞരളി കാടുകള്‍ നൂന്നു കടന്ന്,ചാവ്തറക്കും പാപത്തറയ്ക്കും അപ്പുറം വഴി മാറി തരാത്ത പുഴ മുറിച്ചു നീന്തി ,നരിമാന്‍ കുന്നും പുലിമടയും കയറിയിറങ്ങി ......അക്കരെയക്കരെ..... പെണ്ണു പൂക്കണ നാട്ടില്‍ എത്തിച്ചു തര്വോ ?ഈ താലീം മാലേം പൊട്ടിച്ചു തരാം "......പെണ്ണ് പൂക്കുന്ന നാട് അകലെ നിന്നും അരികില്‍ എത്തട്ടെ എന്ന് പ്രാര്‍ഥിക്കാം ...
Harinath June 8, 2012 at 11:43 AM
മൃഗീയസ്വഭാവക്കാരായ പുരുഷന്മാരെപ്പറ്റിയും ചാരിത്രഹീനരായ ഭർത്താക്കന്മാരെപ്പറ്റിയും ലോകത്തെല്ലായിടത്തും ധാരാളം പറഞ്ഞുകേൾക്കാം. എന്നാൽ ഇത്രത്തോളം തന്നെ ചാരിത്രശൂന്യരായ സ്ത്രീകളും ഉണ്ടെന്നതാണ്‌ വാസ്തവം. ഇതെങ്ങനെയെന്ന് നോക്കാം. തന്റെ ഭർത്താവൊഴികെയുള്ള മറ്റെല്ലാ പുരുഷന്മാരോടും പുത്രതുല്യമോ സഹോദരതുല്യമോ പിതൃതുല്യമോ ഉള്ള മനോഭാവം പുലർത്തിപ്പോരേണ്ടതാണ്‌. പുരുഷന്മാരുടെ കാര്യത്തിലാണെങ്കിൽ തന്റെ ഭര്യയല്ലാത്ത ഏതൊരു സ്ത്രീയെയും തന്റെ അമ്മയെപ്പോലെയോ സഹോദരിയെപ്പോലെയോ പുത്രിയെപ്പോലെയോ കരുതേണ്ടതാണ്‌. എന്നാൽ അതിനുപകരം, ശരീരബോധത്തിൽ നിന്നുമുണ്ടാകുന്ന വികാരങ്ങളുടെ ഫലമായി ഉണ്ടാകുന്ന ലജ്ജയും, അത്തരം വികാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭയവും അരക്ഷിതബോധവുമാണ്‌ മിക്കസ്ത്രീകളിലും കുടിയിരിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ഭാവങ്ങളുടെ പരുഷമായ പ്രകടനം പുരുഷന്മാരിലും സംഭവിക്കുന്നു. താൻ സ്ത്രീശരീരമാണെന്ന ബോധത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ്‌ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് പുരുഷശരീരമാണെന്ന ചിന്ത കടന്നുവരുന്നത്. മാനസികവും വൈകാരികവുമായ തലത്തിൽ ഇത്തരം സ്ത്രീകളിലും പുരുഷന്മാരിലും പവിത്രതയോ ചാരിത്ര്യമോ ഇല്ല. മനസ്സ് ശാന്തവും പവിത്രവുമല്ലായെന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്‌ സദാചാരസംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ പരസ്പരം ഇടപഴകുന്നത് ഒഴിവാക്കേണ്ടിവരുന്നത്. ഇത്തരം ബാഹ്യമായ കർമ്മനിഗ്രഹം യാതൊരു ഗുണഫലവും തരില്ല. മലിനജലത്തെ കെട്ടിനിർത്തുന്നതുപോലെ അതവിടെക്കിടന്ന് കൂടുതല്ക്കൂടുതൽ ദുഷിക്കുന്നു. മാറ്റം സംഭവിക്കേണ്ടത് ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിലാണ്‌. അതിന്‌ ഓരോരുത്തരും സ്വയം ഉദ്ധരിക്കണം. മുകളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തിനേടണം. മനഃശുദ്ധിയുണ്ടാവണം.
ആത്മാവിന്റെ ശക്തമായ ഉപകരണമാണ്‌ ശരീരം. ജീവനും ശരീരവും ഒന്നുചർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ്‌ ജീവിതം. അതുകൊണ്ട് ശരീരവും ശരീരസംരക്ഷണവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്‌.ഓരോ ജീവിക്കും അതൊനുള്ള കടമയുണ്ട്. ഈശ്വരാംശം വഹിച്ചിരിക്കുന്ന ശിലപോലും ആരാധനായോഗ്യമായിത്തീരുന്നു. ആത്മചൈതന്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദൃഷ്ടിഗോചരമായ ശരീരത്തെ തീർച്ചയായും മാനിക്കുക. ദേവീദേവന്മാരുടെ സ്തുതികളിൽ നമുക്കിത് കാണാം. ഇങ്ങനെയുള്ള ഉത്തമമായ ശരീരബോധമേ നമുക്ക് ഉണ്ടാകാവൂ. അതിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നും അരുത്. വികലമോ പവിത്രമല്ലാത്തതോ ആയ ശാരീരിക-വൈകാരിക ധാരണകളെയെല്ലാം ദൂരെയെറിയുക.
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥയിൽ നിന്നും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സാരാംശത്തെക്കുറിച്ച് പലതും മനസ്സിലാക്കാനുണ്ട്. മാതൃസഹോദരനായ കംസന്റെ പെരുമായം എത്രക്രൂരമായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും അകറ്റപ്പെട്ടിട്ടും എത്ര സ്നേഹവും വാത്സല്യവും ഏറ്റുവാങ്ങിയാണ്‌ വളർന്നത്. അകാരണമായി നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ഹൃദയവേദന പരിഗണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ കംസതുല്യം പരിഗണിക്കുക. അത്തരക്കാർ നിങ്ങളുടെ ശുഭകാംഷികളല്ല; നിങ്ങളുടെ നാശത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവരാണ്‌; ശത്രുക്കളാണ്‌.
ഒരു വ്യക്തി ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവിക്കുമ്പോൾ ആ വ്യക്തിയുമായി മാനസികഅടുപ്പം ഉള്ളവരോക്കെയും വിഷമത്തിലാകുന്നു. അവരിലാരും ആ വ്യക്തിയുടെ ദുഃഖമോ നാശമോ ആഗ്രഹിക്കുകയെ ഇല്ല. സധൈര്യം സസന്തോഷം മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോഴാണ്‌ യഥാർത്ഥ മിത്രങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സാന്നിദ്ധ്യമാണ്‌ അവർക്കാവശ്യം; പേരും പെരുമയുമല്ല. ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുമെല്ലാം ശത്രുവിൽനിന്ന് മാത്രമേ വരൂ എന്നറിയുക.
നിങ്ങൾ ദുഃഖിച്ചാൽ മിത്രങ്ങൾ ദുഃഖിക്കുകയും ശത്രുക്കൾ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും. നിങ്ങൾ സന്തോഷിച്ചാൽ മിത്രങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുകയും ശത്രുക്കൾ ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യും.
സജ്ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുക. ദുർജ്ജങ്ങങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിതം ഹോമിക്കരുത്.
"ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി ,പഴന്തുണികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു ,മഞ്ഞരളി കാടുകള്‍ നൂന്നു കടന്ന്,ചാവ്തറക്കും പാപത്തറയ്ക്കും അപ്പുറം വഴി മാറി തരാത്ത പുഴ മുറിച്ചു നീന്തി ,നരിമാന്‍ കുന്നും പുലിമടയും കയറിയിറങ്ങി ......അക്കരെയക്കരെ....."
ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ പലായനവും ഇതുപോലെയായിരുന്നല്ലോ...! ഇതൊക്കെ എല്ലാക്കാലത്തുമുണ്ടാകും. അവയിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അറിവും ഈശ്വരാധീനവും നിരന്തരം ഉണ്ടായിരിക്കുകമാത്രമാണ്‌ രക്ഷ. നിർഭയരായിരിക്കുക, മനസ്സിനെ ശാന്തവും ശുദ്ധവുമാക്കാൻ പരിശീലിക്കുക.
ഇന്ദൂട്ടി June 8, 2012 at 6:10 PM
വളരെ ശരിയാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ...ബാഹ്യമായ തലത്തില്‍ നിന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ആണും പെണ്ണും എന്ന വേര്‍തിരിവുള്ളത് ,അവിടെ ആസക്തികള്‍ ഉടലെടുക്കും ,ആത്മീയതലത്തില്‍ വേര്‍തിരിവുകള്‍ ഇല്ല ,അത് കൊണ്ട് തന്നെ സമാധാനപരമായ അന്തരീക്ഷം ...ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ കഥയില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പോലെ ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി കൊണ്ട് കളയേണ്ട ഒന്നല്ലല്ലോ ഒരാളും ...മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാന്‍ പ്രയത്നിക്കാം ,പ്രാര്‍ഥിക്കാം ...വളരെ വിശദമായ ഒരു പഠനം നല്‍കിയതിനു വളരെ നന്ദി ....
ജയരാജ്‌മുരുക്കുംപുഴ June 20, 2012 at 3:00 AM
ശ്രീജിത്ത് മൂത്തേടത്ത് June 22, 2012 at 6:08 AM
പെണ്ണിനെ പ്രസവിക്കുന്നത് പെണ്ണിന്റെ മാത്രം തെറ്റാവുന്നു..
പോസ്റ്റ് ഗംഭീരം ഇന്ദൂട്ടീ..
ഇന്ദൂട്ടി June 23, 2012 at 3:24 AM
@ജയരാജ്‌മുരുക്കുംപുഴ &ശ്രീജിത്ത് മൂത്തേടത്ത്,വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായം അറിയിച്ചതിനും വളരെ നന്ദി ....