Os nove poetas líricos - Wikipedia, a enciclopedia libre
Os nove poetas líricos, ou nove poetas mélicos, foron un canon ou lista de poetas e compositores gregos antigos, tidos en gran estima polos tamén antigos académicos e expertos helenísticos de Alexandría. Considerábanse dignos de estudo crítico.
Os nove poetas foron estes:
Alceo de Mitilene (lírica monódica, século -VII).
Safo (lírica monódica, século -VII).
Anacreonte (lírica monódica, século -VI).
Alcmán de Esparta (lírica coral, século -VII).
Estesícoro (lírica coral, século -VI).
Íbico (lírica coral, século -VI).
Simónides de Ceos (lírica coral, século -VI).
Baquílides (lírica coral, século -V).
Píndaro (lírica coral, século -V).
Na maioría de fontes escritas gregas, emprégase a palabra melikos para referirse a estes autores (de melos 'canción'), pero algúns autores empregaron no seu lugar lyrikos, que foi a que se empregou para crear o latín lyricus e de aí ás linguas modernas.
Os antigos académicos definiron este xénero (a lírica) en atención á forma métrica e ao instrumento con que se acompañaba, a lira, e non baseándose no fondo (o contido). Debido a isto, existen algúns tipos de poesía que deberían ser incluídos baixo a etiqueta «lírica» na literatura moderna, pero que, con todo, están excluídos (como a elexía).
Esta poesía lírica está dividida tradicionalmente en dous estilos: poesía coral, e poesía lírica monódica.
Os tres poetas tráxicos.
Os dous poetas épicos.
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Os_nove_poetas_líricos&oldid=4227143"