O inesperado encargo de Armando Keistel (1) - Aldebarán - #Kafka
Posted on junio 7, 2020 junio 19, 2020 by eduardom
O 27 de novembro de 1923, Armando Keistel, humilde columnista dun diario de tirada local, recibiu un encargo inesperado que cambiaría, para sempre, a súa aburrida e intrancesdente vida. Unha procura extraordinaria que o levou a un desenlace canto menos escuro.
Aquela mesma mañá, xusto cando Armando Keistel, ataviado cun horrible pixama rosa, bata de raso granate e chinelas moradas, estaba almorzando, alguén, de xeito misterioso, deixou unha estraña nota por debaixo da sua porta. No preciso instante no que a nota atravesou o umbral, aínda estaba Armando Keistel enredado na arañeira do sono, e tratando de repetir, con menos fortuna da habitual, o milagre diario de converter auga en viño cunha cafeteira chea dunha borralla similar a café que xa fora usada veces de mais.
Na nota, escrita cunha letra retorta e case intelixible, podíase ler un conciso “Atopa a Gregorio Samsa”. Nada máis. “Un anónimo!” pensou Armando Keistel que, ridículo no seu vestir de pixama, bata e chinelas, quedou asombrado e indeciso, cravado durante varios minutos diante da porta do exigüo apartamento. Intentaba, entrever, o pobre mozo, inutilmente por outro lado, a importancia daquel papel que sostiña na man, lendo unha e outra vez aquelas catro palabras que lle resultaban máis incomprensibles a cada lectura que lle daba.
De súpeto, desenleándose por fin do sono, lembrou un vello ruxe-ruxe que correu, hai anos, pola cidade, sobre un home que espertara un día convertido en cascuda. Pensou Armando Keistel que tanto ruxe-ruxe non sería, lembrando, sorprendido da súa memoria, que aquela historia fora comentada en todos os xornais da cidade e que ata un escritor insignificante novelou o caso cun certo éxito.
Un raio fixo que saíse do seu estupor. Abriu a porta con brusquedade pero o corredor, como era de esperar, estaba baleiro. Contrariado volveu ao interior e rebuscou nun andel que había enriba da cama e que incomprensiblemente aínda se mantiña no alto da parede a pesares da perigosa cantidade de libros que soportaba. Logo mirou baixo a cama onde gardaba unha maleta cas súas máis preciadas posesións entre as que estaba unha colección da máis novidosa literatura moderna. Si, xusto alí o tiña. “A metamorfose” de Franz Kafka.
A continuación, esquecendo por completo o almorzo, sentou na cama e comezou a ler. Aquel día Armando Keistel, por primeira vez na súa vida de humilde columnista, chegou tarde ao traballo.
← Ironía confinada
O inesperado encargo de Armando Keistel (2) →