(Redirixido desde "Dante")
Jacopo Alighieri, Pietro Alighieri e Antonia Alighieri
En italiano é coñecido como il Sommo Poeta («o Poeta Supremo»). A Dante tamén se lle considera o «pai do idioma» italiano (chamado volgare naquela época).[3] A súa primeira biografía foi escrita por Giovanni Boccaccio (1313-1375), no Trattatello in laude di Dante.
Casa de Dante en Florencia.
O seu pai, Alighiero di Bellincione, foi un güelfo branco. Non sufriu, porén, ningunha represalia após a vitoria do partido xibelino na Batalla de Montaperti. Esta consideración por parte dos propios inimigos denota, sen sombra de dúbida, o prestixio da familia.[5] A nai de Dante chamábase Dona Bella degli Abati;[4] nome algo comentado por significar "a bela dos abades", aínda que Bella sexa na realidade unha contracción de Gabriella. Morre cando Dante conta apenas con 5 ou 6 anos de idade. Alighiero rapidamente casa con Lapa di Chiarisimo Cialuffi. Hai algunha controversia canto a este casamento, propondo algúns autores que os dous se uniran sen contraer matrimonio, debido a dificultades postas daquela ao casamento de viúvos. Desta segunda muller nacerá o irmán de Dante, Francesco e Tana (Gaetana), a súa irmá.
Estatua de Dante na Galería Uffizi de Florencia.
É importante referir que durante a Idade Media, a Italia estaba composta por un complexo mosaico de pequenos estados, de modo que Sicilia estaba tan lonxe, cultural e politicamente, de Florencia como a Provenza. Os territorios que hoxe compoñen Italia aínda non compartían a mesma lingua nin a mesma cultura, en parte debido ás vías de comunicación deficitarias. Porén, é notorio o espírito curioso de Dante que, sen dúbida, pretendía estar a par das novidades culturais a un nivel internacional. Aos dezaoito anos, con Guido Cavalcanti, Lapo Gianni, Cino da Pistoia e, pouco despois, Brunetto Latini, Dante lanza o Dolce Stil Nuovo. Na Divina Comédia (Inferno, XV, 82) faise unha referencia especial a Brunetto Latini, onde se di que instruíu a Dante. Tanto na Divina Comedia como na Vita Nuova apréndese que Dante se interesou por outros medios de expresión como a pintura e a música.
Henry Holiday: Dante incontra Beatrice al ponte Santa Trinita, pintura ó óleo (1883).
Aínda novo (18 anos), coñeceu a Beatrice Portinari, a filla de Folco dei Portinari, aínda que, acreditando no propio Dante, a teña fixado na memoria cando a viu pola primeira vez, con nove anos (tería Beatriz, nesa altura, 8 anos). Hai quen di,[quen?] no entanto, que Dante a viu unha única vez e que nunca deu falado con ela. Non hai elementos biográficos que comproben este feito.
Arnolfo di Cambio, statua di Bonifacio VIII, ca. 1298, conservada no Museo dell'Opera del Duomo de Florencia.
Dante participou, tamén, na vida militar da época. En 1289 combateu ao lado dos cabaleiros florentinos, contra os de Arezzo, na Batalla de Campaldino, o 11 de xuño.[7] En 1294 estaba cos soldados que escoltaban a Carlos Martel de Anjou (fillo de Carlos de Anjou e heroe de Poitiers) cando este estaba en Florencia.[8] Foi, tamén, médico e farmacéutico; non pretendía exercer esas profesións pero, segundo unha lei de 1295, todo nobre que pretendese tomar un cargo público debía pertencer a unha das Guildas (Corporacioni di Arti e Mestieri - ou sexa, Corporación de Artes e Ofícios). Ao entrar na guilda dos boticarios, Dante podía, así, acceder á vida política. Esta profesión non era de todo inadecuada para Dante, xa que, nesa época, os libros vendíanse nas boticas. De 1295 a 1300, fixo parte do Consello dos Cen (o Consello Municipal de Florencia), onde fixo parte dos seis priores que gobernaban a cidade. O compromiso político de Dante carrexoulle varios problemas. O Papa Bonifacio VIII tiña a intención de ocupar militarmente Florencia. En 1300, Dante estaba en San Gimignano, onde preparaba a resistencia dos güelfos toscanos contra as intrigas papais.[9] En 1301, o papa enviou a Carlos de Valois, (irmán de Filipe, o Belo, rei de Francia), como pacificador da Toscana. O goberno de Florencia, no entanto, xa recibira mal os embaixadores papais, semanas antes, de forma a rexeitar calquera influencia da Santa Sé. O Consello da cidade enviou, entón, unha delegación a Roma co fin de indagar ao certo as intencións do Sumo Pontífice. Dante encabezaba esa delegación.
Volta para Verona, onde Cangrande Della Scala lle permite vivir seguro, confortábel e con algunha prosperidade. Cangrande é unha das personaxes admitidas por Dante no seu Paraíso (XVII, 76). En 1315, Florencia foi obrigada, por Uguccione della Faggiuola (oficial militar que controlaba a cidade) a outorgar amnistía a todos os exiliados. Dante constaba na lista daqueles que debían recibir o perdón.
Tumba de Dante preto da Basílica de San Francisco de Rávena, por Camillo Morigia.
No entanto, esixíase que estes pagasen unha determinada multa e, sobre todo, que aceptasen participar nunha cerimonia de cariz relixioso onde se retractarían como ofensores da orde pública. Dante negouse a semellante humillación, preferindo o exilio. Cando Uguccione derrota, finalmente, a Florencia, a sentenza de morte que recaía sobre Dante foi conmutada nunha pena de prisión, baixo a única condición de que tería de ir a Florencia xurar solemnemente que xamais entraría na cidade. Dante non foi.[10]
Primeira páxina da Divina Comedia, obra mestra de Dante.
A Divina Comedia describe unha viaxe de Dante a través do Inferno, do Purgatorio, e do Paraíso, primeiro guiado polo poeta romano Virxilio, autor do poema épico Eneida, a través do Inferno e do Purgatorio e, despois, no Paraíso, pola man da súa amada Beatriz (con quen probabelmente nunca chegou a falar e apenas viu dunha a tres veces). En termos xerais, os lectores modernos prefiren a descrición vívida e psicoloxicamente interesante para a sensibilidade contemporánea do "Inferno", onde as paixóns se axitan de forma angustiada nun ambiente case cinematográfico. Os outros dous libros, o Purgatorio e o Paraíso, xa esixen outra abordaxe por parte do lector: contén sutilezas a nivel filosófico e teolóxico, metáforas dificilmente comprensíbeis para a nosa época, requirindo algunha procura e paciencia. O Purgatorio é considerado, dos tres libros, o máis lírico e humano. É interesante verificar que é, tamén, aquel onde aparecen máis poetas. O Paraíso, o máis pesadamente teolóxico de todos, está repleto de visións místicas, raiando o éxtase, onde Dante tenta describir aquilo que, confesa, é incapaz de expresar (como acontece, de feito, con moitos textos místicos que fan a historia da literatura relixiosa). O poema preséntase como "poema sagrado", o que demostra que Dante leva moi a serio o lado teolóxico e, quizais, profético, da súa obra. O poema chámase "Comedia" non por ser divertido ou cómico, senón porque termina ben (no Paraíso). Era ese o sentido orixinal da palabra comedia, en contraste coa traxedia, que terminaba, en principio, mal para os personaxes. Dante escribiu a "Comedia" no seu dialecto local. Ao crear un poema de estrutura épica e con propósitos filosóficos, Dante demostraba que a lingua toscana (moi próxima ao que hoxe é coñecido como lingua italiana) ou lingua vulgar (en oposición ao latín, que se consideraba como a lingua apropiada para discursos máis serios) era adecuada para o máis elevado tipo de expresión, ao mesmo tempo que establecía o toscano como dialecto patrón para o italiano.
↑ 1,01,1 History. "Falleció Dante Alighieri" (en castelán). Consultado o 25 de decembro do2015.
↑ www.enciclopedia.us.es (8 de marzo de 2007). "El poema épico más grande de la literatura italiana". Consultado o 16 de julio de 2008.
↑ Matheson, Lister M. (2012). Icons of the Middle Ages: Rulers, Writers, Rebels, and Saints 1. Santa Barbara, CA. p. 244. ISBN 978-0-313-34080-2.
↑ 4,04,14,24,3 Chimenz, S.A. Dizionario Biografico degli Italiani, ed. Alighieri, Dante (en italiano).
↑ Santagata, Marco (2012). Mondadori, ed. Dante: Il romanzo della sua vita. Milan. p. 21. ISBN 978-8804620266.
↑ Ver Bookrags.com and Tigerstedt, E.N. 1967, Dante; Tiden Mannen Verket (Dante; The Age, the Man, the Work), Bonniers, Stockholm, 1967.
↑ Davenport, John (2005). Infobase Publishing, ed. Dante: Poet, Author, and Proud Florentine. p. 53. ISBN 978-1-4381-0415-7.
↑ O propio Dante citou a Carlos Martel de Anjou na Divina Comedia (Paraíso VIII, v. 31 e IX, v. 1).
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Dante Alighieri
Davide Shamà, Genealogie delle dinastie nobili italiane, "Alighieri"[Ligazón morta], sidan besökt 2006.08.30
Museo da Casa de Dante (en italiano)
The World of Dante (contidos multimedia, textos, mapas, imaxes e recursos educativos). (en inglés)
Dante Online (manuscritos de obras, imaxes e transcricións da Società Dantesca Italiana). (en inglés)
Portal de Dante da Universidade de Columbia (en inglés)
: Q1067
AGORHA: 133869
ARLIMA: 270
BAV: ADV10159444
BiTraGa: 295
BMT: 24486
BRE: 1940689
Bridgeman: 58577
CERL: cnp01453940
Discogs: 697487
EGAXA: 000834637
FAST: 29097
Isidore: dante_alighieri
LAC: 0007B1437
LibriVox: 1189
NNDB: 000084609
OL: OL5988928A
openMLOL: 13
Orthodox Encyclopedia: 171353
TESF: dante_alighieri
Treccani: dante-alighieri
UNZ: AlighieriDante
WikiTree: Alighieri-1
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dante_Alighieri&oldid=5174501"
Nados en 1265
Finados en 1321
Personalidades do catolicismo de Italia
A última edición desta páxina foi o 13 de xuño de 2019 ás 11:39.