O Agro Conversa con Xosé
Salvatierra Rico, técnico agrario (1a parte)
O sector lácteo,
un ano despois das mobilizacións: cousas que aprender da Bretaña
Pouco máis dun
ano despois das grandes mobilizacións e tractoradas do sector lácteo
galego, reina a desinformación nun asunto clave para o noso rural e
para o país galego. O lácteo é, sen dúbida, un piar estratéxico
da economía galega. Moito nos cómpre aínda mirar que podemos
aprender doutros sitios e dos nosos propios erros. Comentamos estas
cousas nesta primeira entrega dunha entrevista con Xosé Salvatierra
Rico, técnico agrario, e sempre militante dunha Galicia rural
avanzada, ecoloxicamente sustentable e economicamente viable. E da
súa man poñémonos ao día.
situación dos produtores de leite despois das mobilizacións de
setembro do 2015?
A fin das cotas
lácteas o 31 de marzo de 2015 parecíalles aos gandeiros galegos un
alivio da carga que levaban soportando desde o ano 1992.
Semelláballes que agora terían o camiño despexado para producir
sen esa limitación. A cota, para moitos deles, opinaban, era o
primeiro dos males da súa explotación. Agora imos defendernos
mellor, dicían, ao non termos un teito para medrar, en número de
vacas e en produción. Algúns xa empezaran a tomar velocidade,
nestes dous parámetros, varios meses antes, para adiantar a outros
polo camiño.
Veu así, de forma
repentina, un aumento da produción en torno a un 3-4% en Galicia, e
tamén noutras partes de España e de Europa.
Saturación do mercado, que ademais coincide coa diminución do
consumo a nivel mundial, o parón de China na compra de leite en po e
a prórroga do veto ruso aos produtos lácteos europeos.
De todo isto e máis
cousas, nacen as mobilizacións de setembro do 2015, coa caída dos
prezos nos meses precedentes, que chegaron a situarse en 0,277 euros
de media en Galicia en agosto dese ano.
Nesas datas,
estábase ultimando o famoso “acordo lácteo” a nivel estatal
entre industria e distribución, que asinan o 22 de setembro. Ao dito
acordo súmanse as cooperativas e o sindicato Asaja. Quedan fóra Upa
e Coag. Todos eles, en presenza da Ministra de Agricultura, como
Do que se dixo, que
quedou en papel mollado...
despois, en efecto, xa se puido comprobar que era papel mollado. As
industrias seguían sen establecer ningún tipo de negociación para
a sinatura de contratos. Estes terían que ser dun ano, segundo o
acordo, pero coa renuncia asinada do produtor, podíase facer por
menos tempo. De aí que a maioría dos contratos se veñan facendo a
tres ou seis meses. A industria preséntalle ao produtor o contrato
xa cuberto, onde figura o tempo de vixencia e o prezo.
Ou o tomas, ou
déixalo. Na maioría dos casos, non hai outra industria que lle faga
competencia nese percorrido, excepto que escasease o produto.
Non cambiou nada,
tan só que agora o contrato é obrigatorio para a industria, mentres
lle recolla o leite. Se mañá non lle renova o contrato, pode deixar
de recollerllo.
Ese acordo non
impediu que os prezos ao produtor seguisen á baixa no último ano...
Pois podemos contar
esa baixa en torno a 1-2 céntimos. Dous céntimos fora ao que se
comprometera unha distribución de marca branca a subirlles aos
consumidores, a principios de ano, unha marca que envasa leite dunha
industria francesa, para que esa cantidade fose ao produtor, a través
da industria. Pero aínda que a distribución cumpriu algún tempo,
non o fixo a industria nesa contía, senón que a algún produtor
mesmo lle baixou o prezo.
Con todo isto,
poderiamos concluír que a situación non cambiou a mellor, ou mesmo
empeorou. Antes do final das cotas, había un tope de produción para
cada Estado e para cada explotación, a recollida era obrigatoria.
Agora a cota márcalla a industria a cada granxa e pode deixarlle de
recoller cando lle conveña. Isto leva o sector a desconfiar deste
tipo de acordos, onde os incumprimentos non son penalizados e onde a
Administración non se enfronta ao poder da distribución, que, por
outra parte, se comprometera a non utilizar o leite como produto de
reclamo nas grandes áreas comerciais. Onde están os controis das
Comunidades Autónomas para ver se incumpren a lei de boas prácticas
comerciais, con vendas a perdas?
O sector segue a
ser moi mellorable, tal e como nos tes indicado en numerosas
ocasións...
O sector segue
desestruturado. Cun sistema de produción moi intensivo e, polo
tanto, con custos moi altos, que, nas fases de prezos baixos de venda
do leite, entra en perdas, perdas que para algún que non teña
liquidez poden ser a ruína. Non terá máis saída ca o peche, se o
prezo non se recupera rápido e de forma sostible.
tiveches ocasión de visitar a Bretaña, nunha visita de estudo en
granxas desa bisbarra atlántica con tantas similitudes con Galicia.
Que leccións deberiamos aprender?
Da Bretaña estamos
moi cerca fisicamente. En liña reta, cuns bos prismáticos, case nos
podemos saudar en días claros. Pero no tocante ao sector produtor de
leite, estamos moi lonxe deles. Explicarei por que.
A visita á Bretaña
foi na primeira semana de xullo deste ano 2016, cun grupo de 10
produtores de leite de Asturias e Galicia que están no grupo de
xestión de explotacións de leite de Xan Pouliquen. Todos os anos
fan una visita fóra de Galicia. O ano pasado estivemos en Navarra.
Leccións, dis?
Pois, por exemplo, a profesionalidade. A formación, por termo medio,
é moi superior. Ninguén se incorpora á explotación sen unha
formación equivalente a ciclo de grao superior en formación
agrogandeira, como mínimo. Hai bastantes con titulo universitario,
como enxeñeiro agrónomo ou veterinario, etc. Isto é normal en
Francia, en xeral.
Ademais, todos
traballaron noutras granxas antes de incorporarse á súa.
Incluso saen fóra
de Francia, para ver o que hai por Europa. Xa lles queda pequeno o
O que si chama a
atención sempre é o seu orgullo campesiño
Pois si. Están
francamente (nunca mellor dito) orgullosos de traballar no rural. Na
Bretaña, un gandeiro é una persoa ben vista pola xente urbana e
pola cidadanía en xeral. Produce alimentos, ocupa o territorio,
coida da paisaxe. Subministra produtos á agroindustria, que, por
certo, en Francia esta moi desenvolvida, é moi potente e crea moitos
postos de traballo. O ministro de agricultura francés, de todos os
que conforman o goberno, está entre os tres ou catro primeiros en
rango de poder político e económico, de entre os vinte e dous que
conforman o goberno. Para o Estado francés, o sector agrario é
clave para a ordenación do territorio e a fixación da poboación.
Cumpren ao pé da letra o refrán: “Non hai paisaxe sen paisanaxe”.
O que siga o Tour de
Francia un ano calquera pola TV, xa se dará conta do que lle estou a
falar, aínda que non visitase Francia. Verá como está ocupado e
coidado o territorio.
E en cando á
organización do sector?
Teñen un sector
gandeiro moi ben estruturado a través de organizacións agrarias
desde hai moitos anos: cooperativas, grupos de asesoramento técnico
e económico... e os CUMAS, que son cooperativas de uso en común de
maquinaria. As primeiras foron constituídas nos anos 50. Hai CUMAS
de máis de 200 socios, abarcan ata 4-5 concellos.
Non teñen
problemas? Claro que os teñen. Pero dispoñen de máis recursos para
resolvelos. Están máis formados.
Teñen os servizos
das cooperativas, técnicos das cámaras agrarias, onde estes
profesionais son empregados da Administración, non de empresas que
buscan o negocio, etc. Teñen investigación. Terras colaboradoras
coa investigación práctica. E boas escolas agrarias. Só nun
departamento (provincia) da Bretaña hai sobre 25-30 escolas
agrarias. En Galicia temos 4, e non están completas. primeira fase
de crecemento, transformación de produtos na granxa. En titular
destacado: 19 000 persoas visitaron en domingo 20 granxas abertas ao
público nos últimos catro anos.
produtor-consumidor. E así máis temas. 39 páxinas dan para
bastante. E para a semana seguinte, outro tanto.
Nunha entrevista
anterior falabas da importancia da dimensión da base territorial, da
superficie por vaca, para facer sustentable unha explotación e de
como iso non sempre se respecta en Galicia. Cal é o contraste coa
Bretaña?
Efectivamente. Teñen
bases territoriais que fan sustentables as súas explotacións. Andan
con cargas de unha vaca por hectárea. Aquí en Galicia, ándase con
máis de 2 vacas, e incluso 3, por hectárea. Eles case non compran
nada fóra. Non hai terra que estea sen producir nada. Todo está
ocupado con algunha cousa. Cultivos de todo tipo, bosque ordenado,
horta, árbores froiteiras, etc. Tamén chaman a atención as boas
comunicacións no rural e a súa boa conservación.
Non quería deixar
de falar de certos feitos sintomáticos. A calidade e a cantidade do
seu asociacionismo -técnico, cultural, veciñal, etc. Mira, hai
gandeiros que reciben unha ou dúas revistas semanais no seu
domicilio, que tratan temas de todo tipo relacionados co sector. Esta
que teño na man, que me facilitaron en Bretaña, que sae cada
semana, chámase Terras Agrícolas da Bretaña. 39 páxinas. En cor,
con papel reciclado, por subscrición de 1 euro por número. Temas
destacados neste número? Crise no leite, porcino, entrevista a dous
produtores que se incorporaron no 2015, enfermidades no millo
forraxeiro na primeira fase de crecemento, transformación de
produtos na granxa. En titular destacado: 19 000 persoas visitaron en
domingo 20 granxas abertas ao público nos últimos catro anos. A
relación produtor-consumidor. E así máis temas. 39 páxinas dan
para bastante. E para a semana seguinte, outro tanto.
Canto nos falta para
chegar a este nivel...?
11/29/2016 09:36:00 p.m.
En heráldica a súa forma trátase como: escudos “españois carlistas” ou escudos de “forma de casulla” (El Diseño Heráldico, Luís F. Messia de la Cerda y Pita 1990, páx.29). O apelativo “carlista” refírese a Carlos I de España e V de Alemaña (1500-1558). Carecen de adorno exterior, a excepción dun trifolio no timbre do primeiro e do segundo, así como, neste segundo, outras dúas pequenas flores entre medias das volutas altas, e ámbolos dous, teñen un pequeno adorno no sostén (na punta da parte baixa). A forma exterior e similar nos dous, pero diferéncianse en que mentres o flanco dereito, segundo se mira cara a eles, é case igual, no flanco esquerdo as volutas envolven cara a dentro e quedan por fora, e no escudo sinistro envolven cara a dentro, pero métense no campo do escudo.
O escudo esquerdo (foto 1) está cuartelado en catro:
Cando se identifican datas dos maiorazgos na igrexa parroquial de Ribadeo, hai que ter en conta que esta é tal a partir de 1835, pero o convento de San Francisco fundouse no ano 1214, de cuxo arte gótico de primeiros do século XIII, consérvase na ábsida do altar maior o gran arco oxival enviaxado (que ten os apoios un pouco oblicuos respecto da vertical), as arquivoltas da porta principal, a fiestra de trazaría da fachada con dous parteluz, bateaugas oxivais (molduras que protexen os arcos do pórtico e da fiestra, da auga de choiva que escorre pola parede), entre outros elementos das bóvedas de cruzaría e do coro.
Na parte alta do actual retablo do altar maior, a ambos lados dunha imaxe central de Cristo Crucificado, atópanse estas mesmas armas dos Navia – Osorio en dous escudos con esmaltes: unha banda engolada de gules (cor vermella) sobre campo de sinople (cor verde) e ámbolos dous timbrados cunha coroa de marqués e cun adorno exterior, facendo un artesoado de molduras, en alto relevo, de estilo barroco do século XVII ou XVIII.
11/29/2016 07:28:00 a.m.
NOTA DE PRENSA DO COLECTIVO “POR NUESTRO FARO” Onte o colectivo 'Por Nuestro Faro' emitiu unha nota de prensa, a raíz das novas que apareceron nos xornais a fin de semana (sábado). Á súa vez, ditas novas tiñan orixe na nota de prensa do concello de venres á tarde na que se daba cota dunha carta enviada polo concello á Autoridade Portuaria de Ferro-S. Cibrao, moi posiblemente impulsada pola insistencia de 'por Nuestro Faro' de que o contrato sobre a illa estipula que se hai hotel, só quen sexa cliente el terá acceso á illa, implicando unha discriminación e unha privatización encoberta. Así pois, para amosar toda a secuencia, deixo a continuación a nota de por nuestro faro, a nota do concello e a carta do concello á Autoridade Portuaria de Ferrol-S. Cibrao. A historia anterior, en http://ribadeando.blogspot.com.es/search/label/Illa Pancha
1.- NOTA DE PRENSA DO COLECTIVO “POR NUESTRO FARO” A última declaración do Sr. Alcalde sobre a Illa Pancha non aporta nada novo ao que xa sabemos dende hai ano e medio. O seu apoio decidido a un hotel de duas suites quedou perfectamente reflectido nas declaración que fixo a un diario madrileño o día 22 de Abril de 2015. Caseque un ano antes de que a empresa concesionaria presentase o proxecto definitivo e sen nengún tipo de informe técnico nen económico o Sr Alcalde xa tiña tomada a decisión de apoiar este proxecto porque tal como declarou era “un premio para Ribadeo”. Deixémonos de lerias, foi unha decisión política, como o foi a de rexeitar o galpón no porto de Figueirúa e mesmo levalo a pleno sen ter nengún proxecto nen informe técnico. Como ben se sabía que habería espertar unha forte rexeita social mantívose en segredo. Despois veu a tramitación das licencias, primeiro de un proxecto, despois de dous, sen explicación alguna polo concello nen pola Autoridade Portuaria. Sen informe de afección á Rede Natura 2000, sen informe económico nen criterios de sostibilidade que exixen a lei de Portos, a de Costas e a Reserva da Biosfera. Despois de que a propia Dirección Xeral de Medio Ambiente recoñecese –negro sobre branco- que non recibiu o expediente, e polo tanto que so podía informar sobre a obra interior do faro, cousa polo demais allea a suas competencias. Este é o cenario cando nos avisan de que non se daría a licencia de apertura en función dos informes técnicos senon da decisión persoal do señor alcalde, ou sexa o contrario de que se ven declarando dende hai moitos meses. En realidade o que se está buscando son disculpas para resolver favorablemente o recurso presentado pola empresa concesionaria por aprobarle a cafetería e darlle argumentos para un eventual contencioso.
Polo demais abonda un exemplo que tódolos días escoitamos comentar nas ruas ¿Por qué os prantexamento que se propoñen para as catedrais non valen para a Illa Pancha?. Se a cafetería das Catedrais debe estar mais afastada da costa ¿porqué se tolera e se apoia un hotel no medio da Illa Pancha?. En proporción o coherente sería poñer un hotel de sete plantas nas Catedrais. Se propoñemos un aparcamento a varios centos de metros das catedrais ¿porque defendemos un aparcamento no medio e medio da Illa Pancha?. Falemos claro ¿hai un criterio ambental distinto en casa caso ou hai intereses políticos e personais inconfesabeis?. Ribadeo, 27 de Novembro de 2016
11/28/2016 07:55:00 a.m.
11/27/2016 10:51:00 a.m.
Coido que nesta data o importante é darlle un impulso á concienciación. Por iso limítiome a secundar o anuncio dos actos previstos, que, polo concello son difundidos por unha nota de prensa do pasado mércores. A máis, están previstos diversos actos, incluíndo no IES de Ribadeo Dionisio Gamallo unha actuación flash-mob que será gravada, e un túnel negro no patio de columnas.
Asemade, téñense realizado durante a semana diversas outras
actividades de concienciación e divulgación, como vídeos nos que agrupacións de mulleres ían lendo e rachando tarxetóns negros con verbas
alusivas á violencia de xénero, ou diversas fotografías colgadas na rede a xeito individual, seguindo a campaña 'ribadeo en negro'.
Ás 12 da mañá dará comezo a xornada cunha actuación musical e cunha performance a cargo da EMMeD de Ribadeo. Despois intervirán Sandra Saavedra, do Centro de Día A Concordia; Paz Ramil, do Observatorio da Mariña pola Igualdade; así como alumnado dos colexios Sagrado Corazón e Gregorio Sanz. Gardarase a continuación un minuto de silencio polos 44 feminicidios rexistrados no Estado español no que vai deste ano e a concelleira de Igualdade, Mariluz Álvarez Lastra, lerá o manifesto conmemorativo. O acto concluirá cunha peza musical e un aplauso en memoria das vítimas desta lacra. Se o venres fixese mal tempo a cita trasladaríase ao pavillón de deportes pequeno. Desde a Concellaría de Igualdade animan "á xente a sumarse a estes actos que haberá no parque o vindeiro venres. Queremos que os asistentes se vistan de negro, de loito… polas vítimas". Na campaña Ribadeo en negro, que arrincaba o pasado venres, día 18, están a participar un cento de establecementos e locais comerciais da localidade. Nos últimos días algúns árbores e farolas da vila tinguíronse de negro cun lazo por cada muller asasinada no 2016. Segundo explican desde a Concellaría de Igualdade "esta foi unha proposta que saíu do Consello municipal das Mulleres, da participación cidadá e que se estivo facendo contando coa colaboración de representantes do CMM e do Comité Lila"."
11/25/2016 08:16:00 a.m.
11/23/2016 08:05:00 a.m.
- En Instagram pódese atopar, colgada de hai dous días, unha foto da illa Pancha tratada, con 5 estrelas sobreimpresas, e o seguite comentario: "Mañana
escucharemos las experiencias de alojamientos en faros de Noruega, Sudáfrica, Irlanda, Escocia e Inglaterra, en la Jornada 'El faro como destino: La experiencia internacional'. 📷 Faro Illa Pancha, Lugo
We are hearing tomorrow the experiences of accommodations in Norway, South Africa, Ireland, Scotland and England's lighthouses in the Conference 'The lighthouse as a destination: The international experience '. 📷 Illa Pancha lighthouse, Lugo, Galicia
- Na mesma páxina de faros de España tamén se atopan documentos xerais relacionados coa concesión de faros para actividades hoteleiras. Así, neles podemos atopar cláusulas como: "Según la empresa sea de nueva constitución o que venga desarrollando actividades similares a la del objeto de Concesión (de hotelería y/o hostelería) deberá: Empresas que vienen desarrollando actividades similares a la del objeto de concesión (de hotelería y/o hostelería): Deberán acreditar tener dicha experiencia en la gestión de negocio/s de hotelería durante al menos los cinco últimos años mediante la descripción del negocio/s de hotelería y/o hostelería desarrollado/s, servicios y productos ofrecidos y número de empleados. Además deberán presentar un compromiso de que al menos el 40% de la plantilla del personal que se va a destinar a la concesión, así como del personal que vaya a ocupar la gerencia tendrá una experiencia de los últimos cinco últimos años, en la gestión de negocio/s de hotelería y/o hostelería."
11/21/2016 06:46:00 p.m.
11/21/2016 07:58:00 a.m.
*"Na páxina 6 de A Mariña do Progreso do día de hoxe publícase
unha nota sobre a Illa Pancha que di, en titulares "La entrada al recinto está prohibida a raiz de una denuncia vecinal". Esta información
é manifestamente errónea e pregámoslle que a rectifiquen o mais axiña posible e cando menos ca mesma relevancia. O acceso a espazos portuarios
e similares está regulado e limitado pola lexislación de portos e neste
caso polas condicions da concesión acordada pola Autoridade Portuaría con data 30/6/2015. Ao non concederse licencia para instalar a cafetería
o acceso quedará restrinxido aos usuarios do hotel, cando éste chegue a
funcionar. Polo demais advertirlles que Vds. están recibindo unha información sesgada por intereses particulares de diverso tipo que adoita alonxarse excesivamente da realidade. Reciban unha aperta e como sempre ao seu dispor. POR NUESTRO FARO"*
11/19/2016 10:35:00 a.m.
11/15/2016 04:04:00 p.m.
No cuarto cuartel, unha árbore e dous animais empinados no tronco, poden ser armas dos Gomez Acevedo, dos González Acevedo ou dos Pardo Acevedo.
No seu conxunto parece ser o escudo familiar dun descendente de Páez Suárez de Acevedo, na cal seu tataraneto D. Diego González de Acevedo loitou o lado do rei D. Xan II de Castela, que mira por onde, foi o rei que lle deu o título de Conde de Ribadeo a D. Rodrigo de Villandrando por privilexio de 22 de Abril de 1435. ¿Coincidirían batallando codo con codo este fidalgo e Villandrando?. Por outra banda este cabaleiro, cuxo liñaxe procede de Arnaldo de Bayán, gascón, que fundou casa en Galicia no século X, no lugar de Acevedo en Vilar de Frades en Orense, parece ser descendente na liña dos Condes de Monterrey, pois a casa troncal está emparentada coa casa de D. Sancho Sánchez de Ulloa, señor de Vilamaior de Ulloa, a uns 20 km de Lugo, a quen por privilexio de 10 de Maio de 1476, os reis Católicos o fixeron I Conde de Monterrey.
11/14/2016 09:19:00 p.m.
11/14/2016 08:02:00 a.m.
Marcando pautas Venres
11/12/2016 04:37:00 p.m.
Parada en Cervo de
viajeros de antaño, de siempre...
Si algo tiene de bueno
la actualidad es: poder acceder a la información pasada y presente
desde un ordenador; haber llegado en excelentes condiciones físicas
y mentales a la altísima condición de abuelo, con capacidad para
hacer balance de una vida en el seno de la sociedad entre dos
siglos-XX y XXI-.
Cuando repaso la
biografía de Cervantes, en el cuarto centenario de su muerte,
encuentro razones para trasladar al Quijote, gran parte del
pensamiento que dejó en su encéfalo, vivencias del trascurrir por
dos siglos -XVI y XVII- una vida azarosa pero al mismo tiempo preñada
de experiencias que se podrán comparar con la famosa frase del Don
Juan de Zorrilla -siglo XIX-: " yo a las cabañas bajé/ yo a
los palacios subí/ yo los claustros escalé/ y en todas partes dejé/
Y es que en noviembre,
cerca del animal fuego en una Lareira de Lourenzana, escuchando un
hermoso piano, entre amigos músicos, hay inspiración para un
gallego viajero que, siempre estuvo de paso, hasta regresar a casa; nuestra Mariña, que sabe interpretar las campanadas de las iglesias,
dejando a los faros la misión de vigías eternos, desde la tierra al
horizonte marino, dónde se juntan cielo y aguas, a pesar del
esfuerzo que cuentan, los Dioses del Olimpo, encomendaron a Hércules.
Qué más da lo sucedido
en yankilandia. Qué más da la crisis de los socialistas. Qué más
da el engaño de las encuestas. Qué más da la campaña del Corte
Inglés para convertir la Navidad en la fiesta del consumo. Qué más
da el papanatismo con adicción al moderno e infernal Smartphone.
Nosotros, los gallegos, en el mes del Tenorio, debemos responder con
aquello de: "cuan gritan esos malditos/ más mal rayo me parta/
si terminando esta carta/ no pagan caros sus gritos...". Cuando estaba en el
kilómetro cero de la España centralizada en Madrid, desde Felipe
II, los mariñanos vivíamos entre los recuerdos de la última
estancia en Viveiro, y la esperanza del regreso vacacional a las
playas de Cervo. Cuando estaba en la Barcelona bohemia, además de
probar el seny de un pueblo Mediterráneo, culto y emprendedor, me
preguntaba, cuáles eran las razones para que mi Galicia no tuviera
lo que disfrutaban los discípulos de Auxiás March, o los seguidores
de Salvador Espriu. Cuando estaba en la capital de la Euskadi
orgullosa con sus Derechos Forales llevados a la esencia de Autonomía
para ser fragmento de Estado, me preguntaba: ¿cuándo lograremos los
gallegos ser y estar en nuestra patria, viviendo como gallegos y en
gallego?. Y es que a la postre, lo
que nos debe importar es lo que cada uno de nosotros hace para
cambiar el mundo. Ese recuncho al que pertenecemos. El legado de la
Xeración Nos. Y es que, Galicia debe ser nuestra meta. Un lugar
dónde quepamos todos los gallegos, sin tener necesidad de hacer las
maletas en busca de otro animal fuego.
11/11/2016 12:27:00 p.m.
11/11/2016 08:30:00 a.m.
09/11/2016 No pleno celebrado onte no Concello ribadense falouse do botellón e da preocupación existente na sociedade pola presenza de menores que inxiren alcol. O alcalde, Fernando Suárez, fixo unha chamada ao sistema educativo e aos pais e nais dos rapaces para evitar que estas situacións se produzan e indicou que a Policía Local denunciará a aqueles menores que atope nesta situación diante da autoridade competente.
O rexedor contou que "neste pleno ordinario que celebramos onte a noite saíron todos os puntos aprobados, eu creo que na maioría dos casos
con unanimidade. A verdade é que practicamente todos eles tiñan un aspecto económico ben para amortizar préstamos pendentes, ben para dar conta dos períodos medios de pagamento aos provedores que estamos aproximadamente nun mes, en 31,91 días exactamente, tamén para amortizar
un dos préstamos que tíñamos vivos desde hai uns anos grazas ao superávit na liquidación do ano pasado, do exercicio económico anterior,
así como tamén aprobamos as obrigas pendentes de pago sobre todo coas facturas de Sogama, da entidade pública que nos recolle o lixo". Suárez
Barcia relatou que "aprobamos tamén esas modificacións para o IBI, bonificacións para familias numerosas e para aquelas persoas que teñan propiedades no ámbito rural que estean vinculadas á explotación agrícola
gandeira, coa excepción da vivenda habitual. Tamén modificamos a ordenanza de artesanía para adaptar o mercado de rúa ás necesidades dos seus vendedores". O alcalde dixo: "pero tamén nos plenos ordinarios existe o capítulo de rogos e preguntas, onde se establece un debate de suxestións ou preguntas ao goberno municipal por parte de todos os grupos da Corporación, e aínda que hai algúns que son máis interesantes que outros… non considero interesante pedir que para o seguinte pleno se poña a calefacción un pouco antes ou tampouco considero digno de mención que se volve o exército a Ribadeo non se lle cobre, pois se volve o exército ou quen queira se lle cobrará polos gastos que ocasionen e non hai máis que falar nese aspecto". Fernando
Suárez indicou que "houbo outra serie de debates agradables sobre situacións que todos compartimos en maior ou menor medida, a veces penso
que a oposición normalmente ten que facer o seu traballo, pero o goberno debe tamén enfocar e contrastar a realidade tal e como é. Estoume referindo ao asunto do botellón, que está de actualidade nestes tempos, non soamente en Ribadeo senón a nivel galego e de todo o estado sobre todo porque unha rapaciña, desgraciadamente, faleceu hai poucos días por mor dunha inxesta indebida de alcol. Con todo este debate de fondo trasladei o que falo habitualmente coa Policía Local no ámbito das
nosas competencias, nosoutros non temos as competencias nin da Policía Autonómica nin da Garda Civil, nós temos as competencias na Policía Local e transmíteme que ela está tamén preocupada e que intenta nos botellóns desde hai anos identificar a algún responsable deses grupos que se poidan ir establecendo por aí para pedirlles, non soamente que non consuman alcohol os menores de idade, senón para que deixen todo recollido e non ocasionen desperfectos. Á vista está que algúns fan caso
e outros non. Tamén é certo que coa lei de seguridade cidadá vixente a unha persoa porque sexa menor de idade non se lle pode denunciar porque estea nun corro con outros rapaces ou rapazas se non está bebendo, e a Policía non ten o don de estar escondida en cada esquina detrás dun grupo de nenos ou de rapaces". O alcalde ribadense manifestou que
"aínda que a Policía ten que facer o seu traballo e se desde logo colle
a algún menor de idade nun espazo público bebendo, que saiba ese menor de idade que vai ser denunciado, non diante dos pais, senón diante da autoridade competente, a Subdelegación do Goberno, a Fiscalía ou a quen proceda. Pero máis aló disto que pode soar un pouco forte, tamén onte falamos entre todos e compartimos entre todos con independencia dos diferentes grupos que somos, que estas tarefas tamén corresponden moito á
sociedade, especialmente ás familias, é dicir, se hai un neno ou unha nena menor de idade a unha hora intempestiva pola rúa tampouco vai ser culpa da Policía Local, será culpa dos seus pais por mantelo a esa hora nese lugar. Trátase dunha cuestión integral de todos, da escola, da educación, das familias, da Policía Local na parte que lle toque e eu o que quero expresar á cidadanía é que na Corporación estamos de acordo en
que é nun tema que nos preocupa, que temos no ámbito das nosas competencias facer todo o que estea na nosa man e estámolo facendo e redobrarémolo en todo o que faga falta, pero tampouco podemos tapar cun dedo a lúa". O rexedor contou que "no pleno de onte púxenlles un exemplo, hai poucas semanas a Policía Local denunciou a uns rapaces por estar mexando nunha parede do Concello. Esa denuncia tramitouse á Subdelegación do Goberno e devolveuna entendendo que iso non cabe na lexislación porque non é un deslucimento continuado, é dicir se houbera unha pintada ou unha rotura dunha papeleira podería ser, pero como unha mexada non é un deslucimento continuado pois non ten potestade sancionadora segundo a lei actual. Moitas veces tamén se resta de competencias ou de facultades aos axentes que inicialmente denuncian, pero algunhas delas non poden ir para adiante. Polo tanto é unha situación moi complicada en espazos abertos, se fora nun local pechado a
lexislación é moito máis restritiva para o dono dese establecemento, pero en ámbitos abertos se non se colle a alguén in fraganti bebendo pois dificilmente se lle pode facer nada". Fernando Suárez apelou
"ao sistema educativo e aos pais e ás nais de maneira moi importante, sobre todo pensando nos menores de idade".
11/10/2016 08:31:00 p.m.
11/10/2016 07:47:00 a.m.
11/09/2016 07:57:00 a.m.
En Galicia Dixital, en dúas plataformas diferentes... Issuu-
11/06/2016 02:52:00 p.m.
11/06/2016 02:06:00 p.m.
Unha charla ilustrativa: o amor como base educativa.
Un tal Maturana… coñecíalo? Deixo un vídeo para visualizar. Non, non te deixo con máis de dúas horas de imaxe, senón con pouco máis de vinte minutos sen de...