julio | 2019 | ANDAR MIUDIÑO
O teclado predictivo
Os que guasapeamos ou usamos o móbil para escribir diferentes cousas sabemos do que estou a falar. Ese maldito teclado que che corrixe o que escribes sen o menor pudor. A anécdota que vou relatar nesta entrada é verídica cento … Sigue leyendo →
Profe, quero dedicarme a escribir, díxome nos derradeiros días do curso que acaba de morrer unha alumna nada máis saír dunha clase na que estivemos a departir sobre o oficio de escritor na Idade Media e no Renacemento. Eu pensei … Sigue leyendo →
Non sei nadar
Se puidese lembrar que estou buscando pararía a descansar, se soubese en realidade que estou pensando xa podería respirar. (QUE SÓ ESTAS, Álvaro Urquijo / Enrique Urquijo) Non hai nostalxia peor que estrañar o que nunca xamais sucedeu. (COA FRONTE … Sigue leyendo →
Quien puede olvidar de viejo los tiempos de feliz chaval, fumando de noche a escondidas, sabiendo que eso estaba mal, tirando la colilla, mi madre que me pilla, mi padre me castigará; y mi primera trompa sisando de la compra … Sigue leyendo →
Noite de tebras, de negrume densa e testuda, choiva nas entrañas e no corazón unha queimura. Silente lembranza daquela serodia feitura, quixen bicala, pero perdeume a súa tenrura. Queredes coñecela? Adentrádevos comigo na fraga desta voz hoxe murcha e poderedes … Sigue leyendo →
A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas cobizosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Endexamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre croou notas de vergoñenta sufrideira. … Sigue leyendo →
Dende mozo, tras da poesía…
…galega. Sinceramente, pouco interese tiña cando neno polo descoñecido mundo do verso. Xacando parecíame un dos tres xéneros básicos da literatura. Coñecía moi ben a teoría do colexio: O poeta, a partir dunha actitude íntima, interpela a realidade do seu … Sigue leyendo →
Ti non es escritor
Onte estiven a falar co meu alter ego. Foi unha conversa moi dura, pois el comezara xa cunha frase ferinte: Ti non es escritor. E por que? Non hai escritor se non hai recoñecemento público. Mentira, dixen eu removéndome no … Sigue leyendo →
É un dos máis grandes dos meus pequenos praceres. Como dicía Cervantes, eu teño unha gran afección pola lectura, aínda que sexan papeis rotos. Semellante a saborear un bo viño da terra. Semellante a cultivar unha enriquecedora conversa. Semellante á … Sigue leyendo →