Mamá – Inma López Silva
Posted	on	 2 Xullo, 2014 by	Inma López Silva / 0 Comment
Nunca che din que cando empezan a dicir “mamá” , a cousa é gradual. No medio do balbúceo andan dicindo “mamamamamam” ou “pzzzpzzzpzzz”, mesmo “apffffgrrppffff”, e iso, progresivamente, vaise convertendo en “ma-ma-ma-ma-ma”, “pa-pa-pa-pa-pa”, “pan-pan-pan-pan” ou “ete” (que é o elemento máis polisémico, polo que estou comprobando, da linguaxe infantil). De súpeto un día, en lugar de axustarse ás súas construcións lingüísticas habituais, di “mamá”, e ti, que xa te ilusionaches en falso tantísimas veces, xa deixaches de darlle importancia hai tempo. Sobre todo, tendo en conta que o máis probábel é que a túa atención nese momento estea fixada noutra cousa, xa que, segundo me demostra unha pescuda simple feita entre diversas nais e pais, adoita coincidir a primeira “mamá” coa primeira maldade.
É curioso isto das primeiras veces dos bebés. A maternidade volveume tan estrañamente emocional que mesmo os seus inicios na arte do mal me reconfortan. Estou case feliz de ter unha pequena aprendiz de Maquiavelo na casa. Supoño que isto se debe a que adoitamos relacionar a capacidade para maquinar o mal coa intelixencia. É cultural. Parece que os bos son parvos e os malos listos. Así que, nesa especie de competición constante na que nos embarcamos cando nos cuñan o Libro de Familia, acabamos por desexar que os nosos fillos e fillas sexan demiños. “Non sabes a que me fixo onte”, adoitan comezar as conversas entre as nais do parque (as formas de competitividade dos pais semellan ser doutro tipo). Pero esa frase agacha sempre unha certa fachenda no ton. Non é exactamente unha queixa. O relato que segue sempre oscila entre o falso escándalo e a satisfacción interior por poder contar que os fillos xa son retortos como para facer mal.
Sofía, polo de agora, é máis retorta para coller perrenchas ca para calquera outra cousa, o que a xuízo de moitas mamás do parque (aínda non fun o suficiente como para entrar no clube, aviso), seguramente a miña filla sexa parva e caprichosa, a cualificación que se adoita dar das loiras, xa ven. Só que nunca pensei que se aplicase, literalmente, desde o berce, ou neste caso desde o bambán.
Eu, entretanto, quixera alongar ad aeternum este tempo no que as nenas, desde a súa inocencia, ou máis ben inexperiencia, nos demostran que o máis intelixente é mirar o mundo desde esa sinxeleza e bondade naturais que destila a iconografía dos anxos (tamén loiros e gordechos, coma a miña Sofía). Porque sendo así, son felices. E vólvense parvos despois, cando socializan e aprenden, entre outras desgrazas, a envexa.
Ser nai a tempo parcial