Zona de especial protección para as aves - Howling Pixel
As Zonas de especial protección para as aves (ZEPA), son catalogadas polos estados membros da Unión Europea como "zonas naturais de singular relevancia para a conservación da avifauna ameazada de extinción", de acordo co establecido na directiva comunitaria 79/409/CEE e modificacións subseguintes («Directiva das Aves» da UE).[1]
A convención parte do recoñecemento de que as aves do territorio europeo son patrimonio común e han de ser protexidas a través dunha xestión homoxénea que conserve os seus hábitats. Por iso, nas zonas de protección prohíbese ou limítase a caza de aves, regúlase a posíbel comercialización; e asúmese a obriga dos estados de actuar para conservar os hábitats e preservar as condicións ambientais que as aves precisan para o seu descanso, reprodución e alimentación.[1]
Complexo dunar de Corrubedo unha das ZEPAs existentes en Galiza.
No estado español hai declaradas 647 ZEPAs, que abranguen a 10,16 millóns de ha. terrestres e 5,18 millóns de ha. mariñas.[2]
As ZEPA galegas inclúen os seguintes espazos[3][4]:
Concellos ou Comarcas
A Limia Comarca da Limia e comarca de Allariz - Maceda[5] 6939
Ancares Cervantes, Navia de Suarna 12656
Baixa Limia - Serra do Xurés Comarca da Baixa Limia e Terra de Celanova[6] 31287
Complexo intermareal Umia - O Grove, A Lanzada, punta Carreirón e lagoa Bodeira Cambados, O Grove, Illa de Arousa, Meaño, Ribadumia, Sanxenxo. 2813
Complexo litoral de Corrubedo Ribeira 971
Costa de Ferrolterra - Valdoviño Ferrol, Narón e Valdoviño 4266
Costa da Mariña Occidental Vicedo, Viveiro, Xove, Cervo 2168
Costa da Morte (Norte) Arteixo, A Laracha, Carballo, Malpica 7962
Esteiro do Miño Guarda, O Rosal 1688
Illa de Ons Bueu 924
Illas Cíes Vigo 990
Pena Trevinca Carballeda de Valdeorras, A Veiga, Viana do Bolo, Manzaneda, O Bolo 22511
Ribadeo Ribadeo, Trabada 625
Ría de Foz Foz, Barreiros 564
Ría de Ortigueira e Ladrido Cariño, Ortigueira 3025
Serra da Enciña da Lastra Comarca de Valdeorras e comarca leonesa de Ponferrada 1787
Na lexislación galega estes espazos protexidos foron unha categoría dentro das "Zonas de especial protección dos valores naturais" (ZEPVN) ata o 2019, cando se retirou esta categoría da lexislación galega.[7] Todos os espazos da rede natura están integrados dentro da estrutura galega de espazos naturais como tal.[7]
↑ 1,0 1,1 "Natura 2000: Sites - Birds Directive". Consultado o 4/9/2019.
↑ Ministerio de Agricultura y Pesca, Alimentación y Medio Ambiente. Goberno de España (eds.). "Zonas de Especial Protección para las Aves (ZEPA)".
↑ "Zonas de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN)". Consultado o 18/08/2017.
↑ Ministerio de Agricultura y Pesca, Alimentación y Medio Ambiente - MAPAMA (eds.). "Red Natura 2000 - ZEPA de Galicia".
↑ Abrangue territorio dos concellos de Baños de Molgas, Porqueira, Rairiz de Veiga, Sandiás, Sarreaus, Vilar de Barrio, Vilar de Santos, Xinzo de Limia e Xunqueira de Ambía.
↑ Abrangue territorio dos concellos de Bande, Calvos de Randín, Entrimo, Lobeira, Lobios, Muíños, Quintela de Leirado, Verea.
↑ 7,0 7,1 Presidencia da Xunta de Galicia (Martes, 04 de setembro de 2001). Xunta de Galicia, eds. "LEI 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galicia." (DOG Núm. 171): 11.754.
Zonas de Especial Protección para las Aves (ZEPA) en España. MITECO, Goberno de España
Zonas de Especial Protección para as Aves (ZEPA) de Galiza. CMATV, Xunta de Galicia
Este arquipélago constitúe a reserva mariña máis grande de Europa con 700 quilómetros cadrados.
O cabo de Ajo é o cabo máis setentrional da costa de Cantabria, e un dos máis accidentados.
Localízase no municipio de Bareyo, recibindo o nome da capital, Ajo. O cabo forma parte dunha Zona de Especial Protección para as Aves.
Debido á súa posición xeográfica, desde el pódese ver a baía de Santander ao oeste, a Ría de Castellanos ao leste, e a Cordilleira Cantábrica ao sur.
Posúe o Faro de Ajo, cun raio de luz dunha 17 millas náuticas.
El Carallot (en castelán: El Bergantín) é un illote rochoso mediterráneo, único destacable entre un grupo de dez rochas parte das illas Columbretes, situados ao suroeste da Illa Grossa. Pertence xunto co resto do arquipélago a Castelló de la Plana (España).
A súa altitude é escasa, e practicamente está baixo o mar, fóra da súa cheminea volcánica, que se eleva ata unha reducida altitude de 32 metros sobre o nivel do mar. Posúe ademais illotes de moi reducidas dimensións como Cerquero, Baleato e Churruca, á parte de escollos (pedazos de roca), que se teñen que sortear ao ir en embarcacións.
Está protexido mediante as figuras de parque natural e Zona de especial protección para as aves (ZEPA).
A lagoa da Frouxeira é unha zona húmida do concello de Valdoviño. Localízase ao pé da praia da Frouxeira, na parroquia de Lago, dando orixe ao nome da parroquia. Constitúe un ecosistema de gran valor, no que habitan milleiros de aves, en especial, migratorias, que atopan na lagoa o lugar ideal para descansar e aniñar. Como Lagoa e areal de Valdoviño é considerada Zona húmida de importancia internacional pola Convención de Ramsar (Zona húmida de Importancia Internacional). Ademais foi declarada Zona de Especial Protección para as Aves (ZEPA), é lugar de Importancia Comunitaria (LIC Costa Ártabra) e está incluída no Rexistro Xeral de Espazos Naturais de Galicia.
Anualmente a Xunta de Galicia procede a abrir a canle que vai da lagoa ao océano para previr inundacións nas vivendas da zona.
O Monte de El Pardo é unha zona boscosa situada ao norte do municipio de Madrid, no que se atopa totalmente integrado, xunto co seu apéndice, o Monte de Viñuelas. Supón máis da cuarta parte (o 26,4%) do término municipal da capital.
O Parque Nacional de Timanfaya atópase nos municipios de Yaiza e Tinajo da illa de Lanzarote, nas Illas Canarias.
Foi declarado Parque Nacional o 9 de agosto de 1974. Ocupa unha extensión de 51,07 km² do suroeste da illa. Trátase dun parque de orixe volcánico. As últimas erupcións producíronse no século XVIII, entre os anos 1730 e 1736. Conta con máis de 25 volcáns, sendo algúns emblemáticos, talles como as Montañas del Fuego, Montaña Rajada ou a Caldera del Corazoncillo. Aínda presenta actividade volcánica, existindo puntos de calor na superficie que alcanzan os 100-120 °C e 600 °C a 13 metros de profundidade.
Este hábitat volcánico atópase nas primeiras etapas da sucesión ecolóxica (en total atópanse unhas 180 especies vexetais), polo que é un lugar excelente para o estudo dos procesos de colonización e sucesión.
En 1993, Unesco outorgoulle a cualificación de Reserva da Biosfera a toda a illa. Tamén é Zona de especial protección para as aves (1994).
Parque Nacional do Arquipélago de Cabrera
O Parque Nacional Marítimo - Terrestre del Arquipélago de Cabrera é un conxunto de illotes españois pertencente ao arquipélago balear que foi declarado Parque Nacional Marítimo Terrestre o 29 de abril de 1991 mediante a Lei 14/1991.Ten un gran valor natural, xa que, debido ao seu illamento ao longo da historia, chegou ata os nosos días practicamente inalterado: a paisaxe litoral de Cabrera pódese considerar un dos mellor conservados das costas españolas, e un dos mellores de todo o Mediterráneo. Acubilla así mesmo importantes colonias de aves mariñas e especies endémicas.
O parque é tamén é zona especial de conservación (ZEC) e, debido á súa riqueza biótica e á abundancia e variedade de aves, unha zona de especial protección para as aves (ZEPA), co cal está integrado na Rede Natura 2000. Ten tamén a categoría de Zona especialmente protexida de importancia para o Mediterráneo (ZEPIM) do protocolo de áreas mariñas protexidas do Convenio de Barcelona para a protección do Mar Mediterráneo.
O Parque Natural de ses Salines é un espazo natural protexido das Illas Baleares, proclamado por lei do Parlament Balear desde 2001.
O territorio que comprende o parque natural é dunhas 2.838 hectáreas das antigas salinas de Eivisa, en Sant Josep de sa Talaia, e das salinas de Formentera, máis 13.000 hectáreas mariñas de Es Freus, o estreito que separa as dúas illas. Inclúe practicamente unha representación de tódolos ecosistemas que se atopan na illa de Eivisa, especialmente das marismas. Dentro da fauna destaca a ornitolóxica, en concreto os flamengos habitan no parque todo o ano.
Anteriormente á declaración como Parque Natural contaba coas seguintes figuras xurídicas de protección medioambiental:
Área Natural de Especial Interese (ANEI) da Lei de Espazos Naturais do Goberno Balear
Zona húmida dentro do convenio RAMSAR
Patrimonio da Humanidade da Unesco (desde 1999)
Rede Natura 2000 da Unión Europea.Durante máis de trinta anos houbo polémicas, a nivel cívico e político, entre os intereses turísticos urbanizadores da zona e os de protección medioambiental.
A Ramallosa é un espazo natural declarado como zona especial de conservación (ZEC) e zona de especial protección para as aves (ZEPA). Atópase na desembocadura do río Miñor, entre as parroquias de Santa Cristina da Ramallosa (Baiona) e San Pedro da Ramallosa (Nigrán).