O espido de Lucía | a fervenza do sur
/ 2 febrero 2012
/ Deja un comentario	Non pretende esta entrada, e vaia por diante, botar un cachoupo máis á guerra de xéneros, nin moito menos, porque a Fervenza é allea. E matizo así porque levo uns días cavilando nesta polémica do espido de Lucía Etxebarría, en especial nos comentarios que circularon polas redes sociais que, aínda a risco de quedaren caducos, quixera eu tamén comentar.
Houbo unha postura bastante xeralizada no camiño da repulsa e outra contraposta a prol da naturalidade e o dereito da escritora a amosar o seu corpo publicamente. Deixando a un lado os antecedentes controvertidos -ao parecer nos últimos tempos Lucía Etxebarría deu máis que falar por polemizar que polos seus libros-, véxome máis na liña da segunda das posturas.
A sociedade ten un nivel tal de hipocresía que nos escandalizamos polas obsesións estéticas de rapaces e rapazas, as pesadas obrigas físicas impostas pola moda, as mentiras da publicidade con xa de por si fermosas mozas que perden brazos ou embigos por obra e arte do retoque fotográfico ou por modelos de óso e óso que semellan cadrar máis no laboratorio que na pasarela Cibeles -só como exemplo-.
Digo que nos escandalizamos polos dramas de corpos escravos do que se entende que é o canon de beleza e ao tempo botamos a lingua fóra en sinal de noxo cando vemos un corpo natural, o da muller real que se olla ao espello en cada casa; o dos peitos, cadeiras, entrepernas, nádegas e embigos sen Photoshop cos que compartimos cama, sexo e agarimos.
Lingua fóra en sinal de noxo e, ao tempo, comentarios na liña do ‘my god, por que nos castiga con esta imaxe’ cando quen a viu foi por iniciativa e decisión propia, por acción dun ‘clic’ voluntario e posiblemente incitado polo incontrolable morbo. Quen viu as fotografías foi porque quixo.
Días despois de facérense públicas as imaxes no perfil de Facebook -apenas duraron 15 minutos colgadas na rede- a propia escritora asegurou a través dunha carta que unha primeira fotografía de espido integral tiña ao seu marido como único destinatario e que foi subida a internet sen o seu permiso.
Non é este un post-homenaxe a Lucía Etxebarrría. É máis, nin sequera opino sobre ela -persoa- ou a súa obra. Pero sirva polo menos para lembrar que os espidos ou o sentirse ben cun mesmo/cunha mesma ante o espello non son algo exclusivo dos corpos aceptados socialmente. Nin moito menos.
ComparteHaz clic para compartir en Twitter (Opens in new window)Comparte en Facebook (Opens in new window)Haz clic para compartir en Google+ (Opens in new window)Haz clic para compartir en Tumblr (Opens in new window)Hac clic para enviar por correo electrónico a un amigo (Opens in new window)MásPincha para compartir en Pocket (Opens in new window)Haz clic para imprimir (Opens in new window)Me gusta:Me gusta Cargando...
Etiquetas: facebook, morbo, polemica	Reflexiona Cancelar respuesta
Destacado	/ Un Comentario	/ RELATOS
- Mírate al espejo. Giré la vista hacia la izquierda y allí estaba, mirándome fijamente, esa silueta que rezumaba sexualidad por cada centímetro de sus largas piernas, por cada puntada del encaje de su ropa interior negra, en la larga
Destacado	/ Deja un comentario	Blog de WordPress.com. | El tema Imbalance 2.	Haz clic en el icono para conocer las condiciones de uso de contenidos [licencia Creative Commons]