meu dito, meu feito » Blog Archive » UN NÓ NO NOBELO
(8)UN NÓ NO NOBELOThere are Comments for the
todos nos sentimos sós algunha vez. e moitas veces non só nos sentimos,
se non que o estamos.
nese momento é cando máis nós somos.
quen quere estar só, ten que aturar o padecimento que leva.
máis ás veces e preciso sair dela,
porque lle queda a un atrancada na gorxa,
e cando un quere golsala… ven moi ben, mesmo un vodka con lima,
non lle miremos máis,
que billie holiday derrete o xeo do vaso,
e limpa as arañeiras da ilusión,
aínda que sexa ficticia, como o fume que semella nubes…
o peor é sempre a covardía, que nos fai nós na vontade.
gustoume moito o que lin, e b.h. é unha das miñas preferidas para escoitar (según cando… e xustamente hoxe, sí.)
Posted on: 9/Dec/2009@9:26 p.m.
Parabéns, Doutora. Se vostede quería que Chousa non se decatase de nada…obxectivo conseguido!!.
Eso sí, a tecedura gramatical quedou de puta madre.
Agardo tamén que os protagonistas, para a próxima, aprendan a lección e ou que se emborrachen como é debido ou que fodan a tutiplé (con perdón polo de tutiplé, que me parece unha palbra moi ordinaria).
Posted on: 9/Dec/2009@9:27 p.m.
Pois si, Zeltia, a soidade sería perfecta se poidésemos elexir día na axenda e hora no reloxo. Pero vai ser que non se pode, non si?
Comparto o gusto por B.H, hoxe… tamén.
Chousa, que quere que lle diga, esta miña paciente é así, un nobelo, pero o que ten de bo é que non tece retorto con premeditación e aleivosía. O nó sáelle dun xeito natural. Veña, non llo tome a mal. Home.
Posted on: 9/Dec/2009@11:34 p.m.
vermella says...
unha boa anestesia para a soedade,acordar para afogar,para rematar a botella un dentro de cada un,un pouquiño masoquista pero xa se sabe que non hai nada máis cando xa non queda outra….misturar nó con nobelo é xenial,unha impresionante metáfora visual,un nó como obstáculo e un cálido nobelo como tranquilizante.
Posted on: 15/Dec/2009@1:10 p.m.
Moi clásica esta vossé, deben sera s portas do Nadal mil veces franqueadas. Noraboa por estar semrpe na porta da súa consulta Doc. A ver se recupero o meu ritmo. Por certo débolle algo para a sangri-la, cústame elixir.
Posted on: 17/Dec/2009@1:48 p.m.
Si, Vermella, un pouco masoquistas, por que a verdade é que o espertar dunha anestesia non adoita saber moi doce. Non.
Bicos en nobelo para vostede.
Hermaco, os gustos musicais da paciente son moitos e moi diversos, ten días, o que si podo asegurarlle é que a banda sonora que lle inspira o Nadal non é precisanmente a do enlace.
Alégrame saber que está de volta de París. Seguro que nos trouxo algo de alí…. 😉
Posted on: 21/Dec/2009@1:07 a.m.
Tal vez esta era novelo que Penélope non soubo navegar que volve rirse na súa cara; tal vez a historia tece reviravoltas no fondo dos vasos.
Afortunada eu de que isto aconteza porque así puiden saborear este retallo, devagariño, prendido nos beizos como a pegada dun bo viño, ou dun slagado mar que desvanece soños.
Precioso, doctora
Posted on: 12/Xan/2010@11:48 p.m.
O fondo dos vasos son moi inquietantes, Xenevra, un pode atopar o que non busca.
A paciente tamén se sente afortunada, grazas por un comentario tan xeneroso.
Posted on: 14/Xan/2010@2:36 p.m.