E imos camiño do ano e medio !.Labels: xela II
posted by paideleo @ 11:58 pm
Agora quédalles a estes blogueiros mostrarnos cinco dos seus blogos favoritos.Labels: memeoupremio
O Leo celebrou o magosto o xoves e houbo xogos, castañas e emborrallado de cara e todo. A Xela tocoulle o venres e houbo que levar unha presada de castañas. Na porta topeime cunha nai e falamos un minuto de como desfrutan os nenos co estas argalladas. Eu dixen que nós xa tivemos a nosa oportunidade cando eramos coma eles e ela falou de que había que levar á escola carolos, piñas e candeas e, cando oín isto con palabras típicas de Vilaguindastre, matinei no que muda o idioma cuns quilómetros de distancia porque en Arbo os carolos son casulos ( a espiga de millo sen gran ) e as candeas son fasco ( a folla de piñeiro ). Mesmo en Arbo o magosto cambia de nome e chámase maghusto. E falando de lingua aprendín un refrán no choio que anda ben acaído con estes tempos de crise nos que ata hai que disfrazar os espantallos de garda civil. O refrán é: - Cando a raposa anda ós ghrilos, mal por ela e pior polos fillos.
A pesar de todo, a desfrutar do san Martiño !.Labels: etnografia VI, lingua VII
E Xela ?. Xela ben na gardería pero é chegar e chora pero á hora de recollela despídese dos ananiños da porta coa man e dicindo " Caaa " para dicir " Chao ".Labels: natureza V, xela II
posted by paideleo @ 12:11 am
Onte acercámonos ata a Cidade da cultura de Santiago e puiden comprobar o derroche que hai alí montado. O conxunto é mui orixinal pero o baleiro que alberga é tan impresionante coma a cantidade de cartos que levan perdidos aí. Son varios edificios inmensos cheos de nada e o exemplo perfecto son as torres de Hedjuk que son dúas irmás: unha de granito e outra de cristal sen nada no interior. Bueno, teñen aire que podería respirar alguén se se puidese entrar. O museo tiña dúas exposicións: unha de " Gallaecia pétrea " que non sei que quere dicir e non visitei porque aparte dos cartos meus que levan fundidos aí queren cobrar catro euros por entrar. A outra exposición era de códices, de libros manuscritos medievais e o aforo permitido era de quince persoas; coma se non houbese espacio no edificio !.