Una gallega al otro lado del charco. : septiembre 2014
Cómo iba a cometer el sacrilegio de no dedicar una entrada al día que los chilenos aguardan todo el año. Por supuesto que estoy hablando de las Fiestas Patrias.
Como iba a cometer o erro de non dedicar unha entrada ao día que os chilenos agardan durante todo o ano. Por suposto que estou falando das Festas Patrias.
Despois de moitos días sen escribir nada ao fin púxenme no ordenador disposta a contar a miña experiencia desa gran semana de celebracións, as Festas Patrias chilenas. Antes de decidir cal sería o destino do meu ano de intercambio busquei información sobre todos os países que me ofertaban: Arxentina, México ou Chile. A verdade é que non me interesaba quedarme en Europa, quería un cambio radical e coñecer unha cultura que fose totalmente descoñecida para min. Finalmente elexín Chile, paréceme moi interesante a cuestión Mapuche, as paixases, a beleza do norte e do sur, non sabía moito sobre o tipo de sociedade e outras moitas razóns.
Pero volviendo al tema en el que me centraré en esta entrada, una de las cosas que me parecieron más curiosas de este país es la celebración de sus Fiestas Patrias. Lo primero que apareció cuando tecleé ''Chile'' en Google fue esta semana. Todos los chilenos se esmeran en que el aniversario de la independencia se celebré por todo lo alto, el momento de la historia en la que un pueblo consigue la soberanía y rechaza las órdenes de una monarquía lejana. Cómo me lo iba a perder.
Pero volvendo ao tema no que centrareime nesta entrada, unha das cousas que me pareceron máis curiosas deste país é a celebración das súas Festas Patrias. O primeiro que apareceu cando escribín ''Chile'' en Google foi esta semana. Todos os chilenos esméranse para que o aniversario da independencia se celebre por todo o alto, o momento da historia no que un pobo consegue a soberanía e rechaza as órdenes dunha monarquía allea. Como o iba a perder.
Durante o quince de setembro ata o vinte as rúas cúbrense de bandeiras nacionais, case todos os comercios e edificios lucían a súa, ademais había ofertas para que ninguén se quedase sen ela (Eu comprei unha para sentirme máis chilena). Como era predecible, os supermercados estaban cheos de xente facendo compras de última hora. Foi moi difícil atopar carne para hacer á parrilla, o prato estrela destas festas.
Sen dúbida a maior celebración concéntrase no 18 e 19. Uns amigos chilenos, trátase de cruzar o Atlántico para coñecer aos autóctonos, invitáronnos a unha parrillada en Valparaíso. Na cidade notábase o ambiente festivo e había moitos postos de comida por suposto todo estaba rico.
Batido de frutilla (Fresas) y piña
Cualquier lugar era apropiado para hacer una parrillada, vi a una señora que utilizaba un carro de la compra.
Calquer lugar era apropiado para facer unha parrillada, vin a unha señora que utilizaba un carro da compra.
Señora usando un carro de la compra como parrilla
Sorpréndeme a amabilidade dos chilenos (Polo menos os que coñecín), en Galiza parece que para ir a unha festa é necesaria unha invitación oficial e que haxa moita confianza. Non pretendo xeneralizar, non sería unha boa socióloga se o fixese, todas as persoas son diferentes e por ser dun lugar non significa nada.
Pero esa semana non se limitou únicamente a comer carne á parrilla. Outro día fomos a unha ramada ou tamén chamada fonda, un lugar onde poñen unha carpa con comida e exhiben os bailes chilenos. Nós estábamos na Ramada de Mamá Rosa, un amigo que sempre coñece a alguén que sabe doutra persoa que tal vez poidese atopar esa cousa, en resumidas contas conseguiunos as entradas non sei como. Eu creo que pódeslle pedir un elefante e ao día seguinte encóntralo na porta da túa casa.
Otra parrillada
Está claro que para ser chileno é necesario o seguinte: Ter unha marca dunha vacina no brazo esquerdo (Non recordo para que era pero todos a teñen), saber beber terremotos e bailar cueca (Ata a presidenta de Chile saleu na televisión bailando).
O 19 de setembro fun a Santiago para aproveitar o fin de semana tomei un avión ao país veciño, esa é outra historia que xa contarei. Por casualidade vin o desfile militar e moitas persoas estabano vendo.
E este foi o meu resumo da semana das Festas Patrias chilenas, non me decepcionaron en absoluto e encantoume estar aquí para celebralo.
Publicado por Laura O. Sánchez en 23:32 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada
Aprovechando la semana de vacaciones por motivo de las Fiestas Patrias de Chile, decidí seguir visitando la Región V. En esta ocasión fui a la Laguna Verde a 18 kilómetros de Valparaíso.
Aproveitando a semana de vacacións por mor das Festas Patrias de Chile, decidín seguir visitando a Rexión V. Nesta ocasión fun á Lagoa Verde, a 18 quilómentros de Valparaíso.
Tomamos a micro número 520 ao lado da estación do metro Bellavista de Valparaíso. Esperamos media hora, pasaban todos os autobuses menos o que precisábamos e foi extraño, sempre aparecen rápido. Ao mellor confundíramos e a praza na que estábamos non formaba parte do traxecto, preguntamos para asegurarnos e confirmaron que dende alí poderíamos ir á Lagoa Verde. Uns minutos máis tarde chegou o autobús que buscábamos.
Micro de Valparaíso
Dentro de la micro
Pagamos 540 pesos (70 céntimos) y nos subimos en la micro. Había bastantes personas y en cada esquina subían más. Pasamos por el paseo marítimo, fue bonita esa parte del tramo, se veían las dunas de Concón, Viña del Mar y las montañas nevadas al fondo. Lástima no conseguir una buena fotografía. Fuimos por el Cerro de Playa Ancha, el camino tenía muchas curvas pero las vistas eran hermosas.
Pagamos 540 pesos (70 céntimos) e subimos na micro. Había bastantes persoas e en cada esquina subían máis. Pasamos polo paseo marítimo, foi moi bonita esa parte do tramo, víanse as dunas de Concón, Viña del Mar e as montañas nevadas ao fondo. Lástima non conseguir ningunha boa fotografía. Fomos polo Carro de Praia Ancha, o camiño tiña moitas curvas pero as vistas eran fermosas.
Paseo marítimo de Valparaíso
Laguna Verde: Fotografía desde la micro
La micro se metió por unas pistas forestales, la Laguna Verde es una pequeña villa y casi todos los edificios son residenciales.
A micro meteuse por unhas pistas forestais e baixamos na praia. A Lagoa Verde é unha pequena vila e casi todos os edificios son residenciais.
Calles de la Laguna Verde
Nos dirigimos a la playa, había muchas familias y parejas que disfrutaban del sol después de unos días de lluvias. Incluso algunas personas se estaban bañando, a pesar de ser gallega me pareció que el agua estaba muy fría y no me animé.
Diriximonos á praia, había moitas familias e parellas que disfrutaban do sol despois de uns días de chuvia. Sorprendeume que algunhas persoas estábanse bañando, a pesar de ser galega pareceume que a auga estaba moi fría e non me animei.
Playa Laguna Verde: Gente echando cometas
Gente bañándose
En Chile encontrarás perros callejeros en todos los lugares
Vendedor de barquillos llenos de manjar
Afortunadamente el invierno ya está quedando atrás y se nota que comienza la primavera, por suerte podré apartar los abrigos y aprovechar más los días para visitar otras zonas de Chile.
Afortunadamente o inverno xa está quedando atrás e nótase que comeza a primavera, por sorte poderei apartar os abrigos e aproveitar máis os días para visitar outras zonas de Chile.
Laguna Verde en primavera
Publicado por Laura O. Sánchez en 1:23 3 comentarios: Enlaces a esta entrada
Publicado por Laura O. Sánchez en 6:14 1 comentario: Enlaces a esta entrada