«Tras anunciar o reparto ao domicilio chamáronnos aos dous minutos»
Amarena puxo onte en marcha un novo servizo que achega os seus doces ás casas
foz / la voz 09/11/2018 05:00 h
Cantas veces non nos temos tirado no sofá despois dun intenso día e collendo o mando da televisión pensamos: ‘Ai... se agora tivese aquí un doce’. Pois ese desexo doméstico faino realidade a Pastelería Amarena de Foz, coa mesma «maxia» coa que elabora doces, tartas e bombóns... que saben a gloria! Onte comezou un novo servizo, de reparto a domicilio, que funciona en horario de 12.00 a 14.30 e de 19.00 a 21.00 horas, para atender doces tentacións que nos asaltan ben á hora da comida ben á hora da cea.
-Como funciona o servizo?
-De momento, puxemos uns horarios para cubrir comida e cea. Pero estamos abertos a que calquera persoa nos solicite o servizo noutro horario. Temos furgoneta e moto para levar pedidos.
-De pasteis, tartas, bombóns, pastas, cestas, regalos... De todo!
-Si, incluso xeados. Neste caso non hai problema ningún porque temos caixóns especiais. En principio o que temos pendente é o sistema de pago. Poden pedir en tenda ou chamar ao 982 132 130.
-É mediodía. Xa recibiron chamadas para estrear o servizo?
-De momento non pero xa para mañá e para pasado temos, igual que para a fin de semana. Iso si, según o anunciamos nas redes sociais, houbo xente que nos preguntou aos dous minutos.
-É ideal os domingos para almorzar na casa coma un rei!
-Realmente os almorzos xa os levamos á casa en datas especiais. Funcionan moi ben nos días do pai, da nai, dos namorados...
-Como xurdiu a idea deste reparto a domicilio?
-Pois pensando na vida de cada persoa. Moitas veces estás no sofá e pensas ‘apeteceríame comer algo de postre’. Ou despois de traballar chegas co tempo xusto e tomarías un trozo de tarta...
-Agora leva a tenda co fillo. Bota de menos ao pai, a Antonio?
-Antonio Gumiel xubilouse hai sete anos, pero sempre di que o seu fillo é superior.
-Pero segue indo polo negocio, supoño. Desculpe a broma, pero dálles moito a «tabarra»?
-(Ri) Moi pouco. Danos «a tabarra» no bo sentido, tráenos a comida cando temos moito traballo e danos ánimos. No caso del foron 50 anos traballando. De feito, faltábanlle sete días para ter cotizado 50 na Seguridade Social. Máis os que traballou dende neno e sen estar cotizando daquela. Eu ao principio botábao moitísimo de menos aquí. Para min foi toda unha vida estando xuntos e as 24 horas. Ao principio, sentíame un pouco coxa. Estar no taller e non velo... Era unha cousa!
-Agora Pablo segue a súa labor.
-Pablo leva os xenes de seu pai en todo. Estamos traballando con el e traballa igualito que o pai. Eu levo aquí dende que abriu Amarena, en maio de 1991. Pablo tiña 17 ou 18 anos cando comezou.
-E hai algunha «amarenita» xa por aí, que apunte maneiras?
-Temos dúas netas e unha delas ten oito anos pero domina xa a máquina de chocolate e quere axudar coas Tortas Normandas.
-Cantos traballadores son?
-Catro persoas. A outra é miña irmá e o outro o pasteleiro, Manolo, que comezou a traballar con meu pai con 14 anos.
-Levan case 30 anos en activo pero nunca se deixa de innovar.
-Non, non podes descansar.
-Hai moitas cousas que fan moi ben, pero o seu chocolate...
-Si, co que máis estamos involucrados é co chocolate. É co que máis goza Pablo. Na nosa vitrina temos 30 e pico clases de bombóns, a cada cal máis atractivo, por sabor e cor. O chocolate é o máis difícil de traballar.
-Os Roca están na elite.
-Si, hai divisións no mundo dos chocolates. Coma en todo, ti sabes onde estás e onde chegas. Agora mesmo unha persoa estame a dicir que ‘esta vitrina, nunha rúa de Madrid arrasa’. Pero estamos en Foz, na rúa Rego de Foz.