Isabella Niehaus se lang tafel met Niël Stemmet
Junie 29, 2014 in Uncategorized
Merkers:Cederberg Kelders, Isabella Niehaus, Marinda Engelbrecht, Niël Stemmet, Pieter du Toit
Op Vrydag 27 Junie het die nimlike Isabella Niehaus ’n lang tafel gedek en gekook uit Niël Stemmet se resepteboeke. Soos dit ’n goeie kok betaam, was daar iets van haarself ook in elke gereg.
Hieronder is span: Marinda Engelbrecht, van Kokkerdoorfaam, het gehelp kook; Pieter du Toit, van Cederberg Kelders, het vir die wyn gesorg; Niël se boeke was die begin van die maaltyd en Isabella was die chef.
Isabella woon langs die see. Haar gaste kon die natuur én haar kunssinnigheid geniet.
Waar boeke en kos meng… Isabella se huis is vol boeke. Niemand kan ontken dat kos én boeke gevier word in hierdie huis nie.
Tuis en Home het geskenkpakkies gegee vir al die gaste.
Niël se boeke, sout+peper en agter+blad is deur LAPA uitgegee. Hulle is ook Engels beskikbaar as salt+pepper en back+page. Talle gaste het kopieë gekoop en laat teken. Niël het oral geselsies aangeknoop.
Nelia Vivier het al oor Niël se erfenis+kos geskryf.
Elize Parker was nog ’n baie bekende woordmens wat saamgeëet het.
Niël het ook voorgelees uit sy boeke.
Dit was ’n plesier om Isabella in aksie te sien.
Sy het verskeie helpers gehad om die las ligter te maak.
Hier is Edeline wat stil-stil orals is.
Die eerste gereg was smoorsnoekpakkies op oondgebakte patat met ’n botterroomsous, kardemom en natuurlike lemoensuiker.
Daarna het ons pere gekry wat in wyn gekook is, bedien saam met wintergroente en ’n neuteslaai.
Tamatieskenkels, heerlike, murgsagte skaapvleis: ons het, met Niël se toestemming, die bene met die hand gevat en elke krieseltjie afgekou.
Die ete is afgesluit met malvapoeding en Isabella se tuisgemaakte mascarpone.
Die wyn was voortreflik, al moes ons soms maar uitgooi in ’n emmertjie, want proe wou ons proe, maar bestuur moes ons bestuur.
Cederberg Kelders is die hoogste wynlandgoed in die Wes-Kaap.
David Nieuwoudt, van Cederberg Kelders, maak ook die wyn van Ghost Corner, ’n landgoed wat ’n entjie laer af geleë is.
Pieter du Toit aan die uitdeel.
’n Vinnige blaaskansie tussen geregte.
I chose this angle on purpose, the minaret in the background and Brent’s arm waving at the globe speak of suffering at the hands of intolerant people: Christians, Muslims, Hindus, Jews, Buddhists, Shinto’s, bigots and atheists…
How do men who like men survive in places hostile to them? Brent Meersman went on a journey of discovery. He found sex; legal and illegal. He travelled through 18 countries on six continents.
80 gays around the world is an explicit travelogue. Some of it is fun, but there are sad stories as well, such as those of men who are forced into hetero marriages, needing then to find sexual fulfilment in dangerous places.
Mike Nicol said about this book: “These stories transcend the gay theme, they are about people making (or failing to make) their way in the world. Their essential human condition is easy to feel and identify with.”
Pieter-Dirk Uys is part of the collective, Missing Ink, that has published Brent’s book.
Even when he is serious, Pieter can be very funny.
The launch was held at Bibliophilia, 48 Albert Road in Woodstock. Xavier Nagel owns Bibliophilia. Xavier Nagel Agencies also distributes for Missing Ink.
Brent and Pieter were at the South African Book Fair as well, just follow this link and scroll down.
Junie 24, 2014 in Uncategorized
Merkers:artscape, balbesit, drama, saartjie botha. rugby
Kyk gerus na hierdie video op YouTube, dit is humoristies en eintlik ’n grap, maar dit gee jou ’n idee van hoe die verhoog lyk.
Balbesit is ’n belangrike drama, maar met my tong so effens in my kies wil ek sê ek weet nie hoekom nie.
Op ’n ernstiger noot, hier is ’n paar redes waarom iemand dit sal wil sien:
Dit gaan oor rugby
Dit gaan oor pa-seunverhoudings
Dit gaan oor manwees
Dit gaan man-vrouverhoudings
Dit gaan oor wit wees
Dit gaan oor bruin wees
Dit gaan oor swart wees
Dit gaan oor ras
Dit gaan oor rasseverhoudings
Dit gaan oor die voordeellyn
Dit gaan oor bloed
Dit gaan oor grond
Dit gaan oor taal
Dit gaan oor Facebook
Dit gaan oor Suid-Afrika
Die slimste van alles is dat dit ’n vrou is wat ons manlikheid kom oopkrap het. Ek het hierdie foto van Saartjie Botha so twee maande gelede geneem.
Botha het die stuk gebaseer op die kommentare wat mense aanlyn lewer oor allerlei sake. Die meeste daarvan is anoniem, of weggesteek agter skuilname. Dit is hier, gesigloos en op ’n seepkissie, waar die ware Suid-Afrikaner kop uitsteek. (Die gesigloosheid word slim voorgestel op die verhoog. Gaan kyk.) Dit is op internetforums waar godsdiens (rugby), gode, God, Afrikaans, velkleur en balbesit bespreek word.
Uiteindelik word musiek (a capella en begelei met tjello- en vioolklanke), lynstane, skrums, die losgemaal, storte, grassny, verkragting, masturbasie, braaivleis, moord, politiek, wyn en bloed alles op een verhoog gemeng met humor, patos en blerrie oulike choreografie.
Dit ís ’n vreemde stuk, moenie iets soos Die wildsboudjie verwag nie. Maar gaan met ’n oop gemoed en wees bereid om vir jouself te lag. Daar is skreeusnaakse oomblikke, maar verwag ook om soms ’n traan of twee weg te sluk.
Veeltaligheid maak die stuk nóg interessanter.
Ek het heelwat oor die stuk gehoor, maar het opsetlik nie die afgelope week se koerantberigte gelees nie, en het ook besluit om nie Noami Meyer se onderhoud te lees vóór ek dit self gaan kyk het nie.
Ek is bly, want ek het oop daar ingegaan.
Vir diegene wat egter belangstel, hier is ’n paar skakels:
Louis de Villiers, Rapport se rubyskrywer, het die stuk met Saartjie Botha bespreek.
Hans van der Veen se fotogalery.
Naomi Meyer, van LitNet, se onderhoud met van die spelers:
’n Baie goeie resensie deur Theresa Smit (in Engels).
Hier is ’n stuk wat in die Perdeby verskyn het, Botha deel een en ander daarin.
Ek is baie bly ek het dit gesien. Gaan heen en gaan geniet dit.
Die enigste alternatief is sokker op die kassie, wat ook maar oor balbesit gaan. Sokkerspelers is gewoonlik net simpel akteurs.
Balbesit vertel ons baie van onsself.
Merkers:Blou trane, Daniella Day, dwelms, heroïne
Koop dit by Kalahari.com
Ook as e-boek beskikbaar
Blou trane is grinterig. Dis kru. As julle terugdink aan Trainspotting, wel, hier is ’n boek oor die gatkant van die heroïenslaaf se lewe – in Afrikaans.
Dit word as dokumentêre fiksie bemark, deels omdat die outeur self ’n wals met dwelms gegooi het, maar gelukkig is hier ’n slim skrywer aan die stuur; die dokument word fiksie. Die fiksie dra die leser, niks sedelessies of handjiesklap oor die nege stappe nie.
Blou trane is minder filmies as Trainspotting, hoewel daar ’n paar tonele is wat … nou ja. Lees maar self.
Daniella Day skryf egter eerder oor die méns. Sy plaas haar karakters in situasies, die situasie is nie die belangrikste element in die boek nie. Ek dink dis ’n ma-ding. Irvin Wells se totaal onverstaanbare Skotse Engels was gemik om visuele drogbeelde. Hierdie drogbeelde kom in Blou trane ook voor, maar dit is ’n meer menslike werk – hoewel steeds nie vir sensitiewe lesers nie.
Blou trane is dus baie anders as Trainspotting. Gelukkig. Dit is ’n eiesoortige verhaal, ’n ondersoek na die karakter van die verslaafde. Daniella Day het besef dat sy gelukkig was om redelik ongeskonde uit haar dwelmtog te kom; nie almal kan dieselfde sê nie. Die probleem is dat diegene wat erger goed beleef as Daniella, dikwels nie meer die vermoë het om daaroor te skryf nie.
Ek, en baie ander, het al magteloos toegekyk hoe vriende keer op keer hulleself verloor en elke keer dieper in die donker gat van verslawing in dôner.
Toe Blou trane op my tafel beland, was ek aanvanklik skepties. Nóg ’n boek? Ek was regtig nie lus daarvoor nie. Amper almal wat al ooit in rehab was, het al ’n boek geskryf. Dis immers deel van die terapie. Gelukkig is dié een veel eerder ’n spanningsroman, dit is beslis nie ’n nog ’n boek wat sê: “Oe, luister na mý storie!” nie.
Ek het ’n paar gesprekke met Daniella gehad en deel dit graag met julle. (’n Mens spreek haar naam uit Da’NIEL’ja).
IdV: Daniella, Marlene van Niekerk sê altyd vir skrywers hulle moet wegskryf van hulleself. Jy het. Lisa, die hoofkarakter is nie jy nie? Is ek reg?
DD: Dis aanvanklik outobiografies, maar later bly ek (Daniella) agter en leef myself volkome in Lisa, ’n dwelmverslaafde, se lewe in. Dit was beslis nie maklik nie – ek sukkel egter om objektief te bly wanneer ek skryf en voor ek myself kom kry, drink ek koffie saam met my karakters. Gedurende die skryf van Blou trane het ek gevoel wat Lisa gevoel het en self ’n hele paar blou trane gehuil.
IdV: Toe ons die ander dag gesels het, was jy baie openlik daaroor dat die meeste rehabboeke maar “boring” is – jou woord. Ek stem saam. Maar toe gaan skryf jy ook ’n boek ná jy in rehab was?
DD: Gordon Dryden het gesê “an idea is a new combination of old elements.” Ek hoop dit beantwoord jou vraag.
IdV: Gelukkig is hier nie ’n enkele sedeprekie in die boek nie. Net seks en drugs en seerkry…
DD: Ek skryf definitief nie omdat ek wil preek en ander mense wil oortuig om beter mense te wees nie. Ek skryf, want ek is verslaaf aan skryf. Ek kry onttrekkingsimptome as ek nie pen en papier het nie en dan sal ek my gedagtes op sms’e “save”. Ek kan net nie anders as om te skryf nie, maar as iemand iets kan wys raak, en insig kry deur my stories, te lees – great! Ek glo dat as daar ’n boek is wat ek baie graag wil lees en dis nog nie geskryf nie, moet ek dit skryf.
IdV: So ’n rukkie terug het ek ’n aantal skrywers uitgevra oor literatuur vir jong volwassenes wat verskil van kinder-en-jeugboeke. Wanneer ’n mens vir lesers van sestien en ouer skryf, mag jy veel meer waag, was hulle antwoord. Watter ouderdomsgroep het jy in gedagte gehad toe jy Blou trane geskryf het?
DD: Terwyl ek Blou trane geskryf het, het ek mense tussen die ouderdom van agtien en sestig in gedagte gehad. Omdat ek self ’n ma is, sal ek nie wil hê my kind moet die boek lees voor die ouderdom van agtien nie, maar bygesê vandag se jeug is ongelooflik ryp. Mense ouer as sestig moet asseblief ook nie die boek lees nie – ek wil nie verantwoordelik wees vir hulle hartaanvalle nie.
IdV: Dié boek is nie vir sissies nie. Daar is kru taal en harde tonele van seks en swaarkry in die teks. Lisa spin al die pad onder toe en beleef verskriklike goed. Hoekom het jy dit vir haar moeiliker gemaak as vir jou?
DD: Dit moes aan die werklikheid grens, daarom is die taalgebruik baie eg aan ’n dwelmverslaafde se taalgebruik. My eie storie was egter te boring – my verbeelding moes ingryp. Dagga is nie ’n harde dwelm nie en soos jy self gesê het, het die meeste mense ten minste al een keer dagga gerook. ’n Storie oor daggaverslaafdes sou nie werk nie en dis waarom die verhaal oor ’n heroïenverslaafde handel en ongelukkig beleef heroïenverslaafdes verskriklike goed en eindig die meeste van hulle se lewens soos Lisa s’n.
IdV: Ek het netnou genoem dat jy weggeskryf het van jouself, maar ek is bewus daarvan dat jou ma baie ontsteld is oor die boek. Ek vra dit, want ander skrywers moet ook hulle ma’s in die oë kyk. Hoe hanteer jý dit?
DD: Ek was van dag een af eerlik met my ma en gelukkig ken my ma my beter as enige iemand. Sy weet ek is nie Lisa nie. Sy is egter baie ontsteld oor die taalgebruik, maar sy verstaan dat die boek met ’n goeie doel geskryf is, al preek ek nie, dink ek skok ek genoeg, sodat dit ’n impak op mense se keuses kan maak. Ek hoop so.
IdV: Jou uitgewers het besluit om die boek dokumentêre fiksie te noem. Hoe voel jý oor hierdie etiket?
DD: Dit is wat dit is – ’n dokumentêre fiksie en ek voel heel gemaklik oor hierdie etiket.
IdV: In rehab het jy mense ontmoet wat al ver geval het. Kon hulle vir jou die nodige materiaal gee om die storie klaar te maak, of moes jy nog navorsing doen toe jy uit die stelsel is?
DD: Baie van die mense se karaktereienskappe, selfsug en manier van praat kom te vore in die boek. Ek het baie navorsing gedoen, maar die einde was vir my baie moeilik om te skryf. Ek het lank daaroor gedink en dit seker tien keer herskryf, maar op die einde het ek almal se voorstelle om my geïgnoreer en besluit hierdie storie gaan ek anders eindig.
IdV: Nou vir ’n baie persoonlike vraag, wat jy mag weier: Jou hoofkarakter gebruik redelik baie verskillende dwelms. As ek reg lees, was jy egter vir daggaverwanteredes in rehab. Die meeste van ons het al ’n slag dagga probeer; hoekom moes jy rehab doen?
DD: In my geval was dit meer stoutigheid en nuuskierigheid as om te ontsnap uit my omstandighede. Ek het “magic mushrooms”, mandrax en ecstacy slegs eenkeer gebruik uit nuuskierigheid – nie alles op een slag nie. Ek het dagga ’n paar maal in die studentehuis gerook. Toe my ma uitvind daarvan, het sy my by die rehabilitasiesentrum gaan inboek. Ek dink dit was meer om my skrik te maak. Ek was opgeneem vir die gebruik van dagga. Of so het ek gedink, want ná die urientoets het ek tot my skok en ontsteltenis besef die dwelmhandelaar het die dagga al die tyd met sedasiemiddels gemeng.
IdV: Nog ’n persoonlike vraag: Is jy nou skoon?
DD: Ek is al vir langer as vyf jaar skoon, ek is immers nou ’n mamma. Ek is baie gelukkig en ek kry die beste “high” as ek my kind sien lag of as my man vir my sy “lovesongs” sing.
IdV: Ek verstaan wel dat jy jou lus vir skryf ’n “verslawing” noem. Gaan ons nog ’n paar boeke uit jou pen sien? (Ek sou bitter graag ’n moerse lekker spanningroman wou sien wat afspeel teen die wêreld van dwelmbase en prostitute.)
DD: Beslis, ek is tans besig met die beplanning vir nog ’n storie.
IdV: Hoe het jy gevoel toe jy Blou trane die eerste vashou?
DD: Amazing! En ’n klein bietjie bang, want nou kan my skoonma en my ouma die boek gaan koop.
Boomslang in Kirstenbosch
Junie 16, 2014 in Uncategorized
Merkers:boomslang, claremont, kirstenbosch
We walked the Boomslang in Kirstenbosch today.
Ons het vandag die Boomslang in Kirstenbosch gaan stap.
The start is in the enchanted forest.
Die begin is in die magiese woud.
On the Boomslang.
Op die Boomslang.
Claremont from the top.
Claremont van bo af.
Giant aloes are at eye-height at the top.
Reusealwyne is ooghoogte op die platform.
Seen from below I
Van onder gesien I
Seen from below II
Van onder gesien II
Just because Kirstenbosch is beautiful.
Net omdat Kirstenbosch pragtig is.
Die Suid-Afrikaanse Boekebeurs Dag 3
Marius Swart, Michiel Heyns en Leon de Kock praat oor die vertaling van literêre werk.
Proteas vir Protea Boekhuis se stalletjie. Ek het die boek Hoekom moet ek dit doen? daar gaan koop, want Izak is ’n karakter daarin – en dit is regtig my naam wat daarin gebruik is. Ek sal later ’n resensie skryf.
Oud en jonk was mal oor Babalela.
Hierdie feetjie het dit amper reg gekry om cuter te wees as Babalela. Hulle was onmiddellik mal oor mekaar.
Sonja Kruse (http://www.theubuntugirl.co.za/) gesels oor haar reis.
Günther Komnick, uitsonderlike fotograaf en grafiese ontwerper in sy stalletjie. Ek het besluit om dié een swart en wit te maak, want Günther se swart-en-wit-werk uit die sestigs is kleinnode.
Waarvan hou jy? Mense het die titels van hulle gunstelingboeke hier kom opplak.
Thando Mgqolozana, die outeur van Hear me alone.
So, a girl walks into a bar…then there is sex… then she walks into a wedding… and there is more sex… en dan moet julle self verder lees. Helen Moffet en Karina Brink het gepraat oor seks, feminisme, die geletterdheid van die lyf, penisringe, lekker kos, kroeë, belasting… Dit was een die mees genotvolle praatjies op die beurs. Die boeke is A girl walks into a bar en A girl walks into a wedding. Helena S. Paige bestaan uit Helen Moffet, Sarah Lotz en Paige Nick. (Het ek gesê daar is oor seks gepraat?)
Erika Lourens is die kookwaterbibliotekaresse by die Laerskool Eikestad. Sy het kom inloer om boeke te soek vir haar biblioteek.
Marie Henning en Erika Lourens
Charlie Human, Lauren Beukes en Diane Awerbuck in gesprek.
Davey du Plessis, die outeur van Choosing to live, lees voor uit sy boek oor sy avonture in die Amazone.
Melissa Siebert, outeur van The Garden of Dreams praat met Jonathan Amid oor kinderhandel.
Die Suid-Afrikaanse Boekebeurs Dag 2
Junie 15, 2014 in Uncategorized
Merkers:LAPA, South African Book Fair, Suid-Afrikaanse Boekebeurs
Marthie Maré, die outeur van Legkaart van jou gesig, verduidelik aan iemand wat haar wenkbroue van haar verklap.
Die boekebeurs is vir almal.
Marieta Nel, skolebestuurder by LAPA uitgewers, gesels met ’n kliënt.
Steve Hofmeyer en Deon Meyer in gesprek. Deon het die opmerking gemaak dat die Afrikaanse letterkunde ’n huis vol leë kamers was aan die einde van apartheid, vandag is al daardie kamers gevul, al die genres van oorsese letterkundes word dus vandag in Suid-Afrika ook aangetref. Steve het toe gesê met musiek is dit dieselfde. Die nuwe Suid-Afrika was die beste ding wat met musiek kon gebeur.
Ook die opvoedkundige uitgewers is druk besoek. Hier is The answer series se stalletjie.
Pan MacMillan se stalletjie. As julle terugblaai na my inskrywing Agter die skerms by die Suid-Afrikaanse Boekebeurs, sal julle sien hoe mense ’n stalletjie swart verf, wel, hier is die finale produk.
Die kinderspeelplek is druk besoek.
Die toekoms van lees… Hierdie kaboutertjies het presies geweet hoe om e-lesers te navigeer en het met aandag gelees.
Een van die interessantste en snaakste praatjies, Elsa Winckler, Jacolet van den Berg en Kristel Loots het die gehoor laat skater met staaltjies oor die skryfproses. Liefdesverhale bly die gewildste leesstof wêreldwyd. Chanette Paul was die gespreksleier.
Franci Vosloo, ’n navorser in vertaalkunde, Ilse Carla Groenwald, die vertaler van die Afrikamasutra, en Phumzile Simelane Kalumba, die outeur van Jabulani means Rejoice – A Dictionary of Names amd Meanings, in gesprek.
Hierdie kabouter het ons harte gesteel.
Michiel Heyns en Andrew Brown in gesprek. Hulle het gesels oor wat krimiskrywers aan hulle karakters doen. Die gehoor het hulle verkneukel aan die humor.
Ken McGillivray, Maya Fowler en Peter Merrington verduidelik die rol van redakteurs aan outeurs wat hulle eie boeke wil uitgee.
Corné Janse van Rensburg, van die Professional Editors’ Group, het stil-stil ’n baie groot deel van die program by die Suid-Afrikaanse Boekebeurs gereël.
G.J. dut Toit (links), ’n spesialissetter van regsdokumente, se stalletjie is nogal in die kol.
Die Suid-Afrikaanse Boekebeurs Dag 1
Junie 14, 2014 in Uncategorized
Merkers:South African Book Fair, Suid-Afrikaanse Boekebeurs
LAPA uitgewers, met die logo wat ’n stalletjie geword het.
Xavier Nagel van Xavier Nagel Agencies
Nasou Via Afrika dink beslis die toekoms is digitaal.
Penguin / Random House se groot stalletjie
Die kinderafdeling – net voor die kabouters ingeval het.
Daar is ’n enorme Chinese kontingent by die Boekebeurs.
Wendy Maartens het die kinders aan haar lippe laat hang.
Eldridge Jason, van Gerook, was ’n baie groot treffer by die jongspan.
Nanette van Rooyen, van Ek was hier, het ook die jong span betower met haar idees oor graffiti.
Jonathan Amid (links) het gesels met Mike Nicol, Chanette Paul en Michael Sears (die een helfte van die skrywersduo Michael Stanley) oor spanningsverhale.
Niël Stemmet, van agter+blad, saam met Hendri Warricker, bemarkingsbestuurder by LAPA.
Brent Meersman, die skrywer van 80 gays around the world.
Pieter-Dirk Uys het ’n onderhoud gevoer met Brent Meersman, die skrywer van 80 gays around the world.
Malene Breytenbach, Kristel Loots, Wilna Adriaanse en Karin Brynard, vier groot vrouskrywers in gesprek met Elna van der Merwe van die Huisgenoot.
Steve Hofmeyr het die gehoor in die palm van sy hand gehad terwyl hy gesels het oor en voorgelees het uit Laaste dans, Drienie.
Agter die skerms by die Suid-Afrikaanse Boekebeurs
Junie 12, 2014 in Uncategorized
Ons bou stalletjies sodat julle kan pret hê.
Suid-Afrikaanse Boekebeurs, 13 – 15 Junie, Kaapstad Internasionale Konvensiesentrum.