Kinders word deur die verskillende media aan geweld blootgestel. Brad Flickinger, CC BY
Wanneer kinders leer oor nuus soos die dodelike skoolskietery wat beweer dat meer as 'n dosyn lewens op Feb. 14, 2018 in Broward County, Florida, 'n logiese vraag vir hulle om te vra is: Sal dieselfde ding met my gebeur?
As navorsers en klinici wat die probleem van geweld oor die afgelope drie dekades bestudeer het, ons het gesien 'n bestendige toename in die vlakke van kinders se blootstelling aan geweld en die skadelike uitwerking daarvan op hul geestesgesondheid.
Hoe beïnvloed hierdie blootstelling die geestesgesondheid van kinders en adolessente? En hoe moet ons die verhoogde vrees en onsekerheid wat uit sulke gebeurtenisse voortspruit, hanteer?
Vandag gebruik kinders baie verskillende vorme van media by ongekende vlakke - 92 persentasie tieners gaan daagliks aanlyn aanlyn en 24 persentasie is altyd aanlyn. As gevolg daarvan, selfs wanneer geweld in 'n ander deel van die land plaasvind, kan kinders onmiddellik, intens en herhaaldelik aan die gebeurtenis en die gevolge daarvan blootgestel word.
Behalwe wat hulle sien in die nuus of op sosiale media, kan kinders op baie ander maniere getuienis of slagoffers van geweld wees. Byvoorbeeld, toe ons hoërskoolstudente ondervra het, was daar tussen 13 en 45 persentasies dat hulle op skool geslaan is. Tussen 23 en 82 persent het gesê hulle het het getuig dat iemand anders op skool geslaan word in die afgelope jaar.
Skietery in en om skole is 'n gereelde voorkoms in onlangse jare.
Hier is wat met kinders gebeur
Kinders wat hoë vlakke van blootstelling aan geweld rapporteer as getuie of slagoffer rapporteer die hoogste vlakke van depressie, woede en angs.
Ons studie met kinders in grade drie tot agt wat getuig het dat iemand getref, geklap of geslaan is, het bevind dat 12 persent van hierdie kinders gerapporteerde vlakke van angs wat behandeling benodig.
Net so, ses maande na die Sept. 11, 2001-terroriste-aanvalle, het 'n opname van meer as 8,000 New York City-studente in grade vier tot en met 12 getoon dat byna 30 persentasie kinders gerapporteer simptome van angs of depressie.
Blootstelling aan geweld kan ook ander langtermyn impak hê. Studies het getoon hoe kinders ontkenbaar kan word vir geweld: dit wil sê, kinders kan dit glo geweld is 'n aanvaarbare manier om probleme op te los en dat dit sonder gevolg is. Hulle kan ook glo dat geweld enige plek en enigiemand op enige tyd kan gebeur.
Verder is sulke kinders ook in gevaar om geweld teen ander te pleeg.
My navorsing toon dat kinders wat met geweld getuig of geteister word, meer aggressief teenoor ander is. Hierdie kinders toon ook problematiese vlakke van post-traumatiese stres simptome.
Ons het konsekwent gevind verhoudings tussen geweld blootstelling en trauma simptome, of ons ondervra kinders in skole, jeug in die gemeenskap of jeugdiges wat behandeling ontvang het as gevolg van afleiding van die gevangenisstelsel.
Adolessente wat aan hoë vlakke van geweld blootgestel is, het hoër vlakke van woede en depressie aangemeld. Hulle het ook gerapporteer hoër tariewe om hulself te seer of dood te maak vergeleke met adolessente in laer geweld blootstelling groepe.
Media blootstelling
Meer onlangse studies het bevestig dat hoë blootstelling aan televisie geweld vir kinders en adolessente ook geassosieer word met hoër vlakke van aggressie en gewelddadige gedrag. Blootstelling aan geweld wat deur die media getoon word, word konsekwent geassosieer met probleemgedrag, soos toenames in aggressie en angs. Kinders kan ook eindig laer empatie en deernis vir ander.
Sommige kinders wat blootgestel word aan verskillende vorme van media geweld - nie net televisie geweld nie, maar geweld op die internet, in flieks en in videospeletjies - kan die wêreld as 'n gemeen, scary place waar hulle nie veilig is nie en hulle min kan doen om hulleself te beskerm teen skade. Dit is 'n besondere probleem vir baie jong kinders, soos dié onder die ouderdom van ses, wat moeilikheid het om fantasie te onderskei.
Blootstelling aan geweld kan die emosionele en geestelike ontwikkeling van jong kinders en adolessente benadeel. Kinders op daardie ouderdom kan nie effektief prosesseer wat hulle sien en hoor nie. Dit kan te wyte wees aan die feit dat chroniese blootstelling aan geweld kan raak dele van hul brein.
Vir adolessente is die voorste deel van hul brein die laaste om te ontwikkel en volwasse. Hierdie deel van die brein word die prefrontale korteks genoem, en dit is verantwoordelik vir die verwerking van inligting, impulsbeheer en redenasie. Adolessente wat aan gewelddadige videospeletjies blootgestel word, ervaar 'n afname in aktiwiteit in hul prefrontale korteks, wat hulle verlaat meer kwesbaar probleme met die probleemoplossing en beheer van hul emosies.
Ouers het 'n belangrike rol om te speel. Om te weet waar hul kinders is, wat hulle doen en met wie is van die beste maniere om kinders te help. Daardie verbeter hul vermoë om te hanteer met wat aangaan in die wêreld rondom hulle.
Dieselfde geld ook vir adolessente. Daar word soms aanvaar dat kinders as gevolg van adolessensie minder ondersteuning en monitering benodig, aangesien hulle meer tyd spandeer met hul eweknieë en verhoogde eise om meer onafhanklik te wees.
Adolessente het meer toegang tot sosiale media, dwelms en alkohol en vervoer. Gekoppel hiermee is die groeiende bewyse dat die probleemoplossing en impulsbeheer dele van hul brein is nog nie ten volle ontwikkel nie.
Ouers is dikwels die eerste wat erken dat hul kinders sukkel met geestesgesondheid en gedragskwessies. En hulle kan die beste verskaffers van geestesgesondheid noodhulp wees wanneer en hoe hulle kinders hulle nodig het.
Die onmiddellikheid, intensiteit en beelde van die dekking van die Florida-skoolskietery kan vir beide jeug en volwassenes baie ontstellend wees. Dit is belangrik dat ons voortgaan om dit met ons kinders te bespreek en hulle te help om hul emosies en standpunte uit te druk, terwyl hulle verseker dat hierdie uiterste dade van geweld, terwyl dit baie ontstellend is, die uitsondering is en nie die reël nie. Meeste van alles, kinders moet voel hulle is veilig, dat ons omgee vir hulle en dat hulle nie alleen is in die hantering van hierdie verskriklike dade van geweld nie.
Daniel J. Flannery, Professor en Direkteur van die Begun Sentrum vir Geweldvoorkomingsnavorsing en -opvoeding, Case Western Reserve University
{amazonWS: searchindex = Boeke; sleutelwoorde = Geweld en kinders; maksresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe Getuies Geweld Harmse Kinders Geestesgesondheid