Geskryf deur Rebecca Koomen, Max Planck Instituut
6-jariges het die sosiale vaardighede om die kompetisie van 'n hulpbron-dilemma saam te werk. van www.shutterstock.com
Die president van die Verenigde State, Donald Trump, het verlede jaar woedend geword toe hy dit aangekondig het die VSA sou trek uit die Parys-klimaatooreenkoms. Die besluit gefrustreerde wêreldleiers omdat dit ondermyn die proses van globale samewerking, stel 'n slegte presedent vir toekomstige ooreenkomste lande te verenig in die poging om klimaat ramp te vermy.
Dit is 'n voorbeeld van 'n baie algemene sosiale dilemma, wat 'n dilemma van 'n gemeenskaplike poelbron genoem word. Wanneer 'n natuurlike hulpbron oop toeganklik is, soos vis in 'n meer, moet almal die hoeveelheid wat hulle individueel neem, beperk om sodoende die hulpbron op die lang termyn te behou.
Maar as sommige mense nie saamwerk nie, byvoorbeeld deur oorbevissing of uit 'n globale klimaatooreenkoms, kan hulle die hulpbron inmekaar val vir almal anders, wat ander lei om te volg.
ons navorsing, wat vandag gepubliseer is in Nature Human Behavior, het bevind dat sommige sesjarige kinders in staat is om saam te werk om 'n CPR-dilemma te onderhou met strategieë wat ooreenstem met dié van die mees suksesvolle werklike oplossings deur volwassenes.
Van tragedie tot hoop
Terug in die 1960'e het ekonome geglo dat hierdie tipe omgewingsdilemma onoplosbaar is, met die kenmerkende etikettering van hierdie mededingende velle as die tragedie van die commons.
Meer onlangs werk deur die Nobelpryswenners Elinor Ostrom vertel ons dat ons eintlik die sosiale vaardighede het wat nodig is om saam te werk en omgewingsragedie te vermy, wanneer ons kan kommunikeer en kom na billike ooreenkomste oor hoe 'n hulpbron verdeel moet word.
As ons nie samewerkende oplossings vir hierdie dilemmas vind nie, loop ons die risiko van rampspoedige omgewingsuitkomste. Verstaan ​​ons gedrag en die toestande wat waarskynlik tot samewerking lei, kan ons beter voorberei om oplossings in die toekoms te skep.
Om hierdie rede, ek en my kollega, Esther Herrmann, by die Max Planck Instituut vir Evolusionêre Antropologie in Leipzig, Duitsland, het onlangs die wortels van menslike gedrag in CPR-dilemmas ondersoek.
Ons het gekyk na hoe kinders so 'n dilemma in die laboratorium hanteer om uit te vind of hierdie basiese sosiale vaardighede reeds by ontwikkelende kinders teenwoordig is. Omdat kinders nog nie soveel omgewingsinligting as volwassenes blootgestel word nie, het ons gevra: is kinders in staat om spontaan hierdie vaardighede in 'n nuwe konteks te gebruik om ineenstorting van hulpbronne te voorkom?
'N Magiese waterspel
Om die sosiale gedrag van paartjies van sesjariges in 'n KPR-dilemma te toets, het ons 'n apparaat geskep wat 'n vernuwende, maar ineenstortbare, gemeenskaplike poelbron, "magiese water", gemik het. Die water is stadig van 'n duidelike houer bokant die apparaat in 'n duidelike silinder gepomp, waar dit vir die kinders toeganklik geraak het.
Elke kind en hul maat het 'n duidelike boks voor hulle gehad met 'n stel lewendige eiers binne. Hulle het die magiese water gebruik om eiers na die bokant van die bokse te dryf en kan dan aan die einde van die wedstryd hul opgewekte eiers vir snoepgoed verhandel. Om magiese water in te samel, kan kinders 'n individuele waterkraan aan en af ​​skakel wanneer hulle die hele spel behaag, wat soos volg lyk:
Hierdie beeld toon 'n paar kinders wat die gewone pool magiese waterspel speel. Elke kind kan die magiese water gebruik om eiers te versamel wat hulle vir kerse kan ruil, maar as een of albei te veel water op enige gegewe tydstip geneem het, het hulle die hulpbron in duie gestort. Ten einde die meeste magiese water moontlik te maak, moes kinders saamwerk om dit te onderhou, baie soos 'n werklike omgewing-dilemma.
Daar was egter 'n truuk: As een of albei kinders op 'n gegewe tyd te veel water geneem het, het hulle die hulpbron in gevaar gestel, wat beteken dat niemand meer kon kry nie. Om hulpbroninval te produseer, sit ons 'n helderrooi kurk in die silinder waar kinders hul magiese water geoes het. Toe hierdie kurk met die watervlak tot by 'n rooi drempel naby die bodem van die silinder geval het, het 'n magneetmeganisme verbygetrek, 'n prop onderaan die silinder getrek, al die magiese water in 'n emmer gedompel, buite die bereik van die kinders.
Alhoewel kinders baie suksesvol was om die magiese water te behou toe hulle hul eie onafhanklike bron gehad het - in plaas van 'n gedeelde bron (oop toegang) - het 40% van pare 'n manier gevind om die magiese water bymekaar te hou. Dit beteken dat vennote die water in die meerderheid van die proewe ineengestort het en minder kerse gekry het omdat hulle aan die kompetisie van die spel geswig het. Soos ons weet navorsing met volwassenes in CPR dilemmas, sukses is ver van gewaarborg, as gevolg van die mededingende aard van hierdie tipe dilemma. Maar die aantal kinders wat die water kon onderhou, toon dat hierdie vaardighede vroeg ontwikkel. Ons uitdaging sal wees om maniere te vind om hierdie suksesvolle gedrag te bevorder.
Vir die pare wat daarin geslaag het om ineenstorting van hulpbronne te vermy, het sommige sosiale patrone na vore gekom, en interessant, hierdie patrone lyk soos die suksesvolle strategieë wat volwassenes gebruik in die wêreldwye KPR-dilemmas.
Kinders se strategieë lyk soos dié van suksesvolle volwassenes
Een patroon wat ontstaan ​​het, was 'n reeks mondelinge reëls. Baie van die kinders het spontaan opgetree en op mekaar afgedwing.
Die suksesvolste pare was diegene wat inklusiewe reëls ingesluit het wat gelyktydig aan albei vennote toegepas word - soos "nou wag ons albei totdat die water opgaan en dan sal ons albei 'n bietjie vat!" - eerder as die eensydige reëls wat tot voordeel getref het 'n dominante kind, ten uitvoer gelê ten koste van sy of haar lewensmaat.
Stelsels reëls wat deur plaaslike gemeenskappe gegenereer, gemonitor en toegepas word, is ook 'n paar van die mees effektiewe strategieë vir volwassenes in real-world en laboratorium CPR dilemmas. Byvoorbeeld, baie kreef vissery gemeenskappe in Maine het plaaslike stelsels ontwikkel om kaarte van visvang gebiede in hul toeganklike waters te bepaal wat bepaal wie toegelaat word om te visse waar en wanneer.
Nog 'n patroon wat sigbaar was in die suksesvolle optrede se gedrag was 'n neiging vir vennote om ewe veel of ewe eiers aan die einde van die spel te hê. Trouens, vennote wat meer ongelyke hoeveelhede eiers versamel het, het die magiese water vinniger ingevou.
Dit is ook 'n patroon eksperimente met volwassenes - Ons gaan beter as ons kan vasstel billike hulpbron toegang en billike risikobestuur onder belanghebbendes.
Natuurlik, die bepaling van wat regverdig is in die globale poging om die gevolge van klimaatsverandering te bekamp, ​​is natuurlik meer ingewikkeld as 'n gesig-tot-aangesig spel van gewone pool magiese water. Maar hierdie werk toon dat die basiese maatskaplike boustene wat nodig is om die tragedie van die commons te voorkom, ontwikkel en vroegtydig toegepas kan word.
Rebecca Koomen, Postdoc, Max Planck Instituut
{amazonWS: searchindex = Boeke; sleutelwoorde = algemene gemeenskapspoolbronne; maksresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Watter kinders kan ons leer oor soek na die omgewing