water | Rachelle Du Bois
As dit so stil raak
Soms, as dit so stil raak, slaan my hart op vlug na waar dit koel en groen is, waar die rivier kronkelend deur die digte bosse gaan en sy pad oop stoot tussen die hoë koppe deur. Ek hoor die visarend se roep, en voel die bries oor my gesig soos ek stadig stroomaf dryf. Die koppe styg diggroen weerskante van my op, teen die wolklose blou in.
Dis net ek en die water en die wind.
Ek sluit my oë en voel hoe dit oop raak bo my, binne my, tot ek opstyg en my lyf dobberend in die water los. Ek word gedra op die wind, gevang in die suigkrag van die dwarrel en soos saad versprei.
This entry was posted on July 30, 2014, in Uncategorized and tagged Rachelle du Bois, saad, stilte, water, wind.	Leave a comment