Karoo Griffel: February 2016
Dit wat my altyd sal bybly van dié dag, is die kort mannetjie met sy bamboesbeul. Hy het op sy uitkyk gestaan, en hom daardie dag geblaas asof sy eie lewe daarvan afhang. Hy het hom net een maal geblaas. Net met een lang asem, lank en diep. Asof hy sy siel los uit sy maag uit gaan blaas. Dit het gevoel asof die bas, lae frekwensie gedreun wat by sy beul uitkom, die spasie gevul het. Dit was nie sommer net skielik oral nie. Dit het van hom weg beweeg en asof sigbaar, uitgekring tot die swaar klankgolf regoor die hele baai gehang het. Almal het dit gehoor. Van die mense wat op die hawe gewerk het, tot die vissermanne op die rotse, tot die bruinmense in hul klein witgekalkte huisies anderkant die groot duin. Toe was dit skielik doodstil. Die klank het nie vervaag nie, dit was sommer net weg. ‘n Swanger stilte het oor die baai gehang. Almal het tot stilstand gekom. Dit was ‘n oomblik gevries in tyd.
Toe begin almal gelyk beweeg. Van waar ek gestaan het het dit soos ‘n miernes gelyk, net, almal het in verskillende rigtings beweeg. Dit het behoorlik gegons, en ek kon nie uitmaak of dit regte klanke was en of dit die vibrasie van die skielike energie was wat so duidelik hoorbaar was nie. Mense het almal in verskillende rigtings begin hardloop. Die hele prentjie wat hom voor my afspeel het my ontstel, aangesien ek glad nie geweet het wat aan die gebeur was nie. Verskillende goed het deur my kop gemaal. Was dit ‘n vorm van ‘n noodsein? Was daar ‘n brand of dalk ‘n tsunamie op pad? Dit het deur my kop geflits dat dit min of meer die prentjie moes wees in die dae van die Tweede Wêreldoorlog as daar ‘n lugaanval gekom het: eers die waarskuwing en dan die geskarrel na veiligheid.
Teen dié tyd het die mense behoorlik gehardloop asof iets hul bedreig. Binne minute het amper almal van die strate verdwyn. Net hier en daar was iemand sigbaar. Toe net so skielik weer was almal terug op straat – nou het almal in dieselfde rigting gehardloop. Almal met ‘n emmer of groot skottel asook iets wat lyk soos ‘n groenerige doek of laken. In hul haas om eerste by hul bestemming te kom, was daar aan mekaar gestamp en gestoot. Dit was duidelik dat almal net een doel voor oë gehad het en dit was om eerste by hul bestemming aan te kom, maak nie saak wat nie.
Dit het my weer ontstel aangesien ek nog nie geweet het wat aan gaan nie, maar die inwoners van die baai was beslis haastig om iets belangriks te gaan doen. Ek self het nou saam met die stroom beweeg. Hier en daar het ek iemand prober vra om my te sê wat aangaan, maar hulle was almal op hul eie missie en het dit nie belangrik geag om my te antwoord nie. Dit het nou vir my duidelik geword dat die mense op pad was strand toe. Ek kon nou sien dat die groen material stukke visnet is. Toe daar ‘n ouer man by my verbykom, probeer ek weer: “wat gaan aan ou vriend, waarom hardloop almal?” “Het meneer nie die beul gehoor nie”, vra die man terug, en in sy oë kan ek sien hy kan dit regtig nie glo nie. Ek wil sê dat ek dit natuurlik gehoor het, maar weet nie wat dit beteken nie. Die man kyk my steeds ongelooflik aan terwyl hy verder stap. Toe hy so vyf meter van my af is steek hy vas en draai om. Sy gesigsuitdrukking lyk soos iemand wat regtig kwaad en teleurgesteld is. Hy stap aggressief terug tot voor my en kyk my in die oë. “Dit is die blerrie sardyn run man! Dit is die een dag waarop ons net kan skep.” Sonder ‘n verdere woord draai hy om en stap weg terwyl hy nog steeds sy kop in ongeloof skud.
Teen die tyd wat ek op die strand kom lyk dit asof die hele dorp in die water is. Knie diep staan hulle en skep met die nette. Dan word daar uitgehardloop en die klein bliklyfies word uit die net in die emmers gegooi. Die vis wat mis val, word ook nie opgetel nie, daar is genoeg om weer te gaan haal en die mense hardloop net weer terug water toe. Vir amper ‘n halfuur het dit so aangegaan. Toe stop dit so stadig. Mense vat hul emmers en skottels vis en begin huis toe beweeg. Almal gesels nou vrolik en elke gesig het ‘n glimlag op. Die erns is verby. Van die ouer mense en kinders loop met winkelsakke op die strand rond en tel al die blikvissies op wat die mense laat mis val het. Selfs hier is genoeg vir almal.
Dieselfde man van vroeër kom van die water af in my rigting gestap, met ‘n groot emmer vol vis op sy skouer getel. Soos hy nader kom glimlag hy ook nou vir my. Hy stop voor my en sit sy emmer in die sand voor my neer. “Sien meneer, dit is waaroor dit gaan, vannaand is dit vis oor die kole en more maak ons flesse vol kerrievis wat maande gaan hou”. Ek kan sien dat hy goed voel. “Meneer is seker ‘n toeris. Dit is hoekom jy nie weet nie. Van die beulblaser en die vis”. Hy buk af emmer toe en haal drie visse uit. “Vat die vir meneer. Gooi hulle op growwe sout tot vannaand en dan gooi jy dit op die rooster. Lekkerste vis was jy ooit sal eet”. Ek steek my hande uit en neem die vis by hom. “Dankie”. Sonder om te groet tel hy weer sy emmer op sy skouer en stap weg.
Ek maak toe soos hy voorgestel het, en die aand sit ek langs die see, met die musiek van die branders in my ore en smul aan drie klein vissies wat deur die kort mannetjie en sy beul aangekondig was.
Posted by Rhyno van Zyl at 1:24 AM 1 comment:
Posted by Rhyno van Zyl at 1:06 AM 1 comment: