Meanderinge van 'n ysbeer: 12/2015
Musiek van die Binnekelder
Die klanke van Albinoni
Laat ons sweef in ’n wêreld wat niet bestaan
Verlang na oomblikke wat nooit sal wees
Dankbaar oor wat ons het
Klaag oor dit wat moes wees
Draai draai mitologie draai
Deur Orfeus en Euridees
Want liggies, liggies dans ons
Grasieus, grasieus soos die geseënde gees
Ons kom
ons gaan
ons sal wees.
Khachaturian bring skoonheid uit pyn
Phrige en Spartacus
Bloed, moord, tragedie, liefde ontbeen
Vryheid, onreg en onrus
Allemal verweef in een.
Beelde draai soos ’n ligte ballerina
Beelde draai, draai, draai
Draai reguit deur my
Liggaam, psige, emosies en gees verwaai
'n Biomatriks verweef, versprei.
Die mooi,
die skoonheid,
die romantiek,
die bruis van weer verlief wees
die nimmerewige zeitgeist.
Dit, net dit.
wit wolkkombers
sweef stadig verby
sweiswit son op metaalvlerk
blink verblind .
Note rol af by Einaudi se klavier
Draai, draai, rondomtalie draai
In intermezzos van introspeksie
Die gedagtes 'n swart kraai
In die son se laaste refleksie.
Canteloube; daardie ou lied uit die Auvergne
Los geliefdes, vriende agter
Reis alleen verder
In die hart se binnekelder
Spook die musiek nimmereinder.
As die Perdeblom Verwelk
Die klap van die reën op die ruit
Waar vermeng met die trein se fluit,
Die ou staanhorlosie in die voorkamer
Die uur klokslag uithamer
Ingekruip is jy, in my hartkas
Jou eie poshok, met notas
Gebêre tot eendag se weersien
Laataandkuier in Koster, of ontbyt in Zlín
Dis toe die lewe hierdie Dinsdag kom staan
En oppie hartsnare ’n C-mineur-sewe slaan
Die akkoord vaspen, middelslag en somber.
Die maag laat saamtrek in kommer
Die boodskap was daar, grou en goor
Ons het jou amper verloor
En voor ek kon verstaan
Was my hart ys en tyd het stil gestaan
Die kil besef het met weerklank geslaan
Ek’s nie reg om jou te laat gaan
te laat gaan
Want ingekruip is jy, in my hartkas
Jou poshok; met meer die notas
Ons herontmoeting so skaars
so skaars
En nou druppel die reën haar trane
Teen die ruit in waternat bane
Vervuld in metafisiese empatie
Ag, mens
Wanneer die geel van die perdeblom verwelk
en haar silwer haardos in die wind verwaai
Wanneer gemoed in die najaar draai
Die boer die laaste vrugte maai
Kyk dan in die hemel na die windswael
Wat verhuis sonder kwaal
Van hier tot ver oor die ewenaar
Jou gedagtes na my dra op die wind se snaar
Ag, jy
Nostalgie het geen kuur
En kom daardie laaste tydglas uur
Waar ons sal beide moet reis in eie tyd,
Alleen van hier na daar
Mag ons net hoop dat in die poshok
Het die laaste brief tussen ons ook ontdok.