લયસ્તરો » જીવલાનું જીવન [ અંગેનું તત્વજ્ઞાન ] – સૌમ્ય જોશી
February 17, 2014 at 12:20 am by તીર્થેશ · Filed under ઊર્મિકાવ્ય, સૌમ્ય જોશી
February 17, 2014 @ 3:21 am
ગઝલનું શીર્ષક એ વાત સ્પષ્ટ કરે છે કે આ ગઝલનો નાયક એક શ્રમજીવી છે. મને ઘણીવાર વિચાર આવે કે જેને સવારે ખબર ન હોય કે સાંજે કૈક ખાવા મળશે પણ ખરું કે નહીં , તેને માટે તત્વજ્ઞાન કેટલુંક પ્રસ્તુત કહેવાય !!!!
તત્વજ્ઞાન તો દુરની વાત છે,માણસાઇમાંયે શ્રધ્ધા રહે તો મોટી વાત છે.
ગુર્જીફ ઉપર ફિલ્મ બની છે,ભાવકોએ માણવા જેવી છે.
ધારદાર કાવ્ય, છુરી વગર ઘાયલ થૈ જવાય તેવું….
February 17, 2014 @ 3:39 am
Chotdar, dhardar kavya share karva mate Tirthesh ..aabhar.aapna philosophy na killao na mul ma gha kare tevu kavya…
February 17, 2014 @ 4:02 am
vaah…!
ગુજરાત કે ભારતમાઁજ નહિ સમગ્ર વિશ્વમા જેીવલાઓનેી સઁખ્યા અગણેીત છે જો પ્રભુ કે પરમાત્મા હોય તો તમામ જેીવલાઓને જેીવન ભાઈબનાવે તેવેી પ્રાર્થના
February 17, 2014 @ 8:05 am
અતિ ધારદાર સૌમ્ય.
February 17, 2014 @ 9:40 am
આપણે ક્યાં સુધી વિફળતાનાજ ગાણા ગાઈશું?
હું એક આવા જીવલાને જાણું છું
મ-બાપ વગર ફુટ્પાટ પર જીવી રહેલો એ જીવલો
આજે ત્રણ કંપનીઓનો માલિક છે
સાચના માર્ગે ચાલી આજે એના ત્રણ ત્રણ ઘર છે
તેના બે સંતાનો પી.એચ.ડી. થઈને સ્વ-સ્થાને આદર્યુક્ત સ્થાન ધરાવે છે
અને એ જીવલો વૈશ્વિક સ્તરે નવા નવા કેમિકલ બનાવીને ભારતનું નામ આગળૅ કરે છે
અને એને ખૂબ પ્રેમાળ પત્ની છે જે કાર્ય રત છે
આજે પણ એ નવયૌવન ડોસી ડોસાને ચાહે છે.
હું એ જીવલાને બહુ સારી રીતે જાણું છું કારણા કે સહુનાં સાનિધ્યમાં 41 વર્ષ પહેલા મેં એનો સંસાર માંદ્યો હતો.
વિદ્યુત ભાઈ ઘરે આવી ગરમા ગરમ જમીને મારા પતિના જીવના વિષે જાણો
અને સરસ મજાની કવિતા લખો
ચિતન્ય, પરિશ્રમ અને પ્રેમની જીતની વાતો ક્યારે કોઈ સાંભળશે? ક્યારે કોઈ માંડશે?
અપરાજીતા
તા.ક. જીંદગીની કઠીનાઈઓ ને અણદેખી કરવાની વાત નથી
માત્ર નિષ્ફળતા જ નથી
સફળતા પણા જીવનની મધુર વાસ્તવિકતા છે
ભલે તે કઠોર પરિક્ષણો અંદરનું સત્વ નિચવી લેવા કમર કસે
કાળા માથાના માનવીની બુધ્ધિ,પ્રેમ પર શ્રધ્ધા છે
સત્ય સુંદર છે.:)
gnyanesh said,
February 19, 2014 @ 7:58 am
બિન બહેન સો ટકા સાચી વાત કહી
February 19, 2014 @ 8:43 am
સુંદર મજાની કાવ્યરચના…
એક વાત વિચારવા જેવી લાગી…
બધી જ કડીમાં આમ હતું તો આમ થયું ને તેમ હતું તો તેમ થયુંની વાત જે રીતે કરી છે એ મુજબ છેલ્લી કડી આ મુજબ થવી જોઈતી હતી:
વાળ હતા તો ટાલ થઈ, ને કમર હતી તો વળી,
શ્વાસ હતા તો ખૂંટી ગયા ને લખચોરાસી ફળી.
– કવિતાની આખરી કડીમાં કથનબિંદુ બદલાવાની પ્રયુક્તિ વિચાર માંગી લે છે…
February 22, 2014 @ 3:41 pm
Vivekbhai has a point. Nice poem.
February 22, 2014 @ 3:59 pm
અરે ભાઇ તમે તો ખરી વિતક સમ્ભ્ળાવિ. કેવુ પડે બહુત ખૂબ્!!!
December 19, 2014 @ 10:58 pm
Yes I agree with Shri Vivekbhai, that – કવિતાની આખરી કડીમાં કથનબિંદુ બદલાવાની જરુર જણાય છે. – વળી તેથી પ્રાસ પણ યોગ્ય રીતે જામેશે અને થશે – તેવું મારું અંગત રીતે માનવું છે.
Pushpakant Talati …