વિવેક | શબ્દો છે શ્વાસ મારા | Page 3
Author Archives: વિવેક
Posted on April 15, 2017 by વિવેક
(તેરા સાથ હૈ તો…. ….ગોવા, ૨૦૧૫)
કાપડ ભલે ધસુ-ધસુ થઈ જાય
પણ દોરો બે પડને
ચસોચસ પકડી રાખે
એ સમ્-બંધ !
મોટાભાગે
ચામડીના સ્વિમિંગપુલમાં
ડબ્બો બાંધીને તરતા રહેવાનું બીજું નામ છે,
ચામડી ચીરીને ઝંપલાવે છે
તળિયા સુધી
શોધી લાવે છે મોતી.
ડિઅર જિંદગી!
હાથમાં લઉં છું
અને રસ્તો
આપમેળે કપાઈ જાય છે.
તું શું છે ?
પગ કે પગથી?
રથ, રથી કે સા-રથી?
થર્મૉમીટરમાં
વચ્ચેની
પારાવાળી કાચની સાંકડી નળીની આજુબાજુ
ફેરનહીટ અને સેલ્શિયસની
જેમ પડખોપડખ ગોઠવાયેલા આપણે બે.
પારાની જેમ
વચ્ચેથી
વિશ્વાસ ઉતરી જાય
પણ શ્વાસ રહી જાય
એ દુનિયાદારી
શ્વાસ ઉતરી જાય
પણ વિશ્વાસ રહી જાય એ સંબંધ.
ચાર પગલાં
રેતીમાં
હાથ હાથમાં લઈને
ચાલ્યાં જતાં હોય
દરિયાને પણ
ચાલુ ભરતીએ
ઓટે ચડવાનું મન થાય.
નાડાછડી,
અગ્નિના ફેરા
સાથે ભરાતાં સાત પગલાં
કરતાંય
આઠમા પગલાના સંબંધ
વધુ ટકી જતાં હોય છે.
જીભ ઊઘડે
સંભળાઈ જાય
ને પલક ઊંંચકાતા
પહેલાં જ સમજાઈ જાય
એવા સંબંધના સમીકરણ
ચોપડી ને ખોપડીની બહારનાં હોય છે.
ચાદરના સળ
ચામડીના સળ
પછી પણ ટકી રહે
એ ખરો સંગાથ.
નામ વિનાના સંબંધ
વધારે એવરેજ આપતા હોય છે.
જાતના પ્રેમમાં ન પડીએ
કરેલો પ્રેમ
ગણતરીથી વિશેષ હોતો નથી.
જાત વિનાની જાતરા નકામી
એ કંઈ એમનેમ કહ્યું હશે?!
બે જણનું મળવું-ચાહવું-જોડાવું
-બધું ‘એમ’ જ હોવાનું.
પૂર્ણપણે ચાહવાનું ફેવિકૉલ હાથ ન લાગે
આ ‘એમ’ની આગળ
‘પ્ર’ ચોંટશે જ નહીં.
સંબંધ એટલે
એવા ચશ્માં
સામી ચોપડીમાં
આંસુની પ્રસ્તાવના
લખાતા પહેલાં જ
વાંચી શકે.
(સાથ-સાથ…. …..જાંબુઘોડા, એપ્રિલ- ૨૦૧૭)
Posted in મોનો ઇમેજ
Posted on April 1, 2017 by વિવેક
(આમ નહીં, આમ… ….સિગલ્સ, લેહ, ૨૦૧૩)
એણે કહ્યું, આમ નહીં આમ.
મેં કહ્યું, આમ નહીં આમ.
એણે કહ્યું, આ નહીં તે.
મેં કહ્યું, ઓકે.
એની ઇચ્છાઓ સાથે એડજસ્ટ થવાનું
મેં શીખી લીધું હતું
બરાબર એ જ રીતે,
જેમ એણે પણ.
આખરે એને પણ
આ સંબંધ કોઈક રીતે ટકી જાય એમાં જ રસ હતો.
સંબંધની તકલીફ એ છે કે
એમાં ૩૫ માર્ક્સે પાસ નથી થવાતું,
સોમાંથી સો તો ભાગ્યે જ કોઈના આવે છે
આ વાત જેટલી જલ્દી સમજી લેવાય એટલું સારું
સંબંધની સાંકડી ગલીમાં
એક તો રાત ઓછી છે ને વેશ ઝાઝા છે.
‘જે રીતે આપણે આજ સુધી મળતા આવ્યા
એ રીતે હવે નહીં મળી શકાય.
હવેથી આ નવા નામે મળવાનું રાખીએ,’
– એણે કહ્યું,
કોરી આંખોને ત્યાં જ ઊભી રાખી
મારી નજર પાછી વળી ગઈ ત્યાંથી.
એને કેમ કરીને સમજાવવું
એક સંબંધની કબરની ઉપર
બીજા સંબંધનો મહેલ ચણાતો નથી
નો પેઇન, નો ગેઇન.
ફાટી ગયેલા સંબંધને સાંધવા
આપણી સોય તો
એકધારી સોંસરી નીકળતી જ રહે છે,
જેમ પહેલાં નીકળતી હતી.
ફરક એટલો જ કે આપણી જાણ બહાર
સોયમાંથી દોરા સરી ગયા છે…
મારું સૉરી
એને સંભળાયું જ નહીં.
મેં પણ
એનું આઇ લવ યુ જતું કર્યું.
આલિંગનનો વરસાદ તો રાતભર પડતો રહ્યો,
પણ પથારી કોરીની કોરી જ.
આજના સંબંધોમાં
વિશ્વાસનો શ્વાસ
સામાનો મોબાઇલ હાથમાં લઈએ
ત્યાં જ પૂરો થઈ જાય છે.
મોબાઇલની જેમ જ
આજકાલ સમ્-બંધમાં બંધાયેલા
બે જણ પણ
દિવસે-દિવસે
વધુ ને વધુ સ્માર્ટ બનતા જાય છે…
બે જણની વચ્ચે શું છે
એની ખબર
બે જણને પણ પડતી નથી.
આજ-કાલના સંબંધો
અગ્નિથી અગ્નિ સુધી લંબાય
તો તો
અહો અહો !
કેટલાક સબંધ
હકીકતમાં
અગ્નિની નહીં,
લોકોની સાક્ષીએ જ બંધાતા હોય છે
ને એટલે,
ફક્ત એટલે જ
લોકોની સાક્ષીએ નહીં,
અગ્નિમાં જ ખતમ થતા હોય છે.
સમ્-બંધમાં
‘બંધ’ન વધુ
‘સમ’ત્વ ઓછું રહી ગયું છે.
કેટલાક સંબંધ
ફક્ત એટલા માટે જ ટકી જતા હોય છે
બેમાંથી એકેય પાસે
નથી હોતા બીજા કોઈ ઓપ્શન
હિંમત..
મોટાભાગના છૂટાછેડા
કૉર્ટમાં નહીં,
કોઈપણ જાતના સહી-સિક્કા-સાક્ષી વગર
એક જ છતની નીચે
લેવાઈ જતા હોય છે.
સંબંધનો વિશાળ ડબલબેડ
જ્યારે ઈગોની સ્લિપિંગ બેગમાં
ફેરવાઈ જાય છે
બેમાંથી એકેય માટે
હલવા-મૂકવાનું તો ઠીક,
શ્વાસ લેવુંય દુભર બની જાય છે.
(૧૯-૦૧/૦૧-૦૪-૨૦૧૭)
(સાથ-સાથ…. …ગોવા, ૨૦૧૫)
Posted in અછાંદસ, મોનો ઇમેજ
Posted on March 18, 2017 by વિવેક
(એક અકેલા…. ….ઓલ્ડ કોચી, ડિસેમ્બર-૨૦૧૬)
બોલ, પાછો તું કઈ વાતમાં રોકાઈ ગયો?
રાહ તાકે છે કોઈ જન્મોથી, જોવાય ગયો?
કોઈના આંસુ જે લ્હોવા નહીં, જોવાય ગયો,
વહેલો મોડો એ ચહુ ઓરથી પોંકાઈ ગયો.
દ્વાર વાખ્યા ન હતાં કો’ક બીજી બાબતથી,
ને મફતમાં જે ન આવ્યો એ વખોડાઈ ગયો.
હું જ બેસી રહું મારામાં પલાંઠી દઈને,
ચાંપતી નજરે એ જોવાને કે હું ક્યાંય ગયો?
આ ગલી, પેલી ગલી, ત્યાં સુધી તો ઠીક હતું,
મૂક્યો જ્યાં પગ મેં ગઈકાલમાં, ખોવાઈ ગયો.
પ્રેમ હો, વહેમ હો, છો લાખ મથો ગોપવવા,
આંખથી આંખ મળી નહિ કે એ ડોકાઈ ગયો.
પ્રેમમાં નિજનું સ્ખલન, સ્વર્ગવટો નક્કી હતા,
તોય નાહકમાં સરેઆમ વગોવાઈ ગયો.
(૨૬-૦૨-૨૦૧૭)
(તૂ અગર સાથ દેને કા વાદા કરે…. ….ઓલ્ડ કોચી, ડિસેમ્બર-૨૦૧૬)
Posted on March 4, 2017 by વિવેક
(કુછ તેજકદમ રાહેં…. …સિંગાપોર, ૨૦૧૬)
કૂતરું કરડે અને હડકવા થાય
એમ તમને ભટક-વા થઈ ગયો છે.
એક સ્થળ.. બીજું સ્થળ…
એક દિશા… બીજી દિશા…
– તમે રસ્તા બદલતા રહો છો, નક્શા બદલતા રહો છો.
પ્રાંત બદલાય છે,
ભાષા પણ અને વેશ પણ.
પણ તમે?
તમે-
તમે તો મૂળે પલાંઠીના માણસ.
તમારે પગે ભમરી? ક્યારથી?
મને કહેશો,
તમે શું શોધી રહ્યા છો?
નહીં?
એક મિનિટ…
જરા તમારી આંખોમાં
ચૂકી જવાયેલ સ્ટેશનનું નામ તો વાંચી લેવા દો મને,
એ દિવસથી જ
તમારા સરનામામાંથી ઠરી-ઠામ છેકાઈ ગયું છે !
(૧૪-૦૨-૨૦૧૩)
(તું જ મારી શોધનો કિનારો… ….જૂનું કોચી, ૨૦૧૬)
Posted in અછાંદસ
Posted on February 18, 2017 by વિવેક
(એકલું…. …ઓફ આણંદ હાઇવે, 2016)
જંગલની વચ્ચોવચ ખીલ્યું છું એકલું, મને સમજી લ્યો છો ને અવાવરૂ,
નરી એકલતાથી હું મને આવરું.
એકલા જ આવવાનું, જવાનું એકલા જ,
એકલા રહેવામાં વળી શું ?
એકલા હોવાના ભાણામાં રોજરોજ
મને જ મને હું પીરસું,
વાયરોય હળવા અડપલાં જ્યાં આદરે, નમી જઈ જાતને હું છાવરું.
સાથે જો હોય કોઈ, સારું તો લાગે
એ વાત હુંય દિલથી સ્વીકારું;
હાથમાં લઈ હાથ કોઈ ચાલે સંગાથે
જીવતર તો લાગે હૂંફાળું,
પણ અધરસ્તે છોડી એ ચાલ્યું જો જાય તો જીવવું થાય કેવું આકરું!
(જંગલની વચ્ચોવચ…. …ઓફ આણંદ હાઇવે, 2016)
Posted in ગીત
Posted on February 4, 2017 by વિવેક
વીસ વરસ પહેલાં છવ્વીસમી જાન્યુઆરીના દિવસે અમે અગ્નિની સાક્ષીએ દ્વૈતમાંથી અદ્વૈત થવા તરફ ગતિ કરી હતી… જીવનમાં બંનેનું સરખું વજન રહે એ માટે, કોઈ પંડિતની સલાહ લીધા વિના અમે જાતે જ પ્રજાસત્તાક દિવસ પર પસંદગીનો કળશ ઢોળ્યો હતો. દામ્પત્યજીવનની વીસમી વર્ષગાંઠ પર આ એક સૉનેટ મારા તરફથી વૈશાલીને ભેટ કેમ કે વીસ વર્ષના સહવાસનો આ પ્રવાસ હવે શ્વાસ બની ગયો છે…
કદી આ રસ્તાને ઉપર ચડવું’તું પરવતે,
યદિ એનું ચાલે, શિખર કરતાં ઉન્નત જતે,
કદી ખીણોથીયે નીચું ઉતરવાનું થયું હશે,
વળી કો’દી તો એ પણ થયું હશે: ના જવું કશે.
કદી આ રસ્તો છે સમથળ અને ક્યાંક નહિ એ,
કશે તૂટ્યો-ફૂટ્યો કરમ સમ તો અક્ષત કશે,
કદી સીધેસીધો, કદી અવળચંડો વનવને,
કદી થંભે દોડે, જીવન સરખો લાગત મને.
કહો, રસ્તાને હો થવું અગર રસ્તો, શીદ થશે?
કિનારી જોશેને ઉભય તરફે! તો જ બનશે.
કદી ઢાંકી દે ઘાસ, કદી વળી ઢેફાં-ધૂળ નડે,
છતાં બંને સાથે સતત રહીને મારગ ઘડે.
ભલે જેવો-તેવો પણ સતત વચ્ચે જ લઈને,
રચ્યો બંનેએ મારગ જીવનનો કોર થઈ બે.
(૨૬-૦૧-૨૦૧૭)
(લગાગાગાગાગા / લલલલલગા / ગાલલલગા)
Posted in સૉનેટ
Posted on January 21, 2017 by વિવેક
(ઉડ્ડયન…… …અલેપ્પી, કોચી, ડિસે., ૨૦૧૬)
કોણ જાણે, એના દિલમાં છળ હશે ?
કે પછી સંજોગનું કંઈ બળ હશે ?
ધાર્યું નહોતું કે સમયની જાળમાં-
‘એ ન આવે’ – માત્ર એવી પળ હશે!
(૦૧-૧૧-૨૦૧૦)
(એક અકેલા…. ….અલેપ્પી, કોચી, ડિસે., ૨૦૧૬)
Posted in મુક્તક
Posted on January 7, 2017 by વિવેક
(Nature’s mirror… ….અંદમાન, 2013)
થાકી-હારીને
અરીસાએ
પોતાને જાતે જ
ટક-ટક કોચવા માંડ્યું.
આદત પડી ગઈ’તી, કરેય શું ?
ને હવે
ચકલીઓ તો ગાયબ થઈ ગઈ છે.
અરીસો સાચો શિક્ષક છે.
એ શીખવે છે સ્વની માયા
કેટલું આસાન બની જાય છે,
અરીસા પર બેઠેલા
મચ્છરને મારવું!
અરીસાનો ચળકાટ
કંઈ એમનેમ નથી આવ્યો.
એની પીઠ તો જુઓ –
– નકરું લોહી !
છોકરાં મોટાં પણ થઈ ગયાં
એની જાણ
મા-બાપ કરતાં પણ
અરીસાને પહેલી થાય છે.
પાણી ભરવા આવી
અરીસો બની ગઈ.
સૂરજને થયું,
સંધ્યાને મળતા પહેલાં
લાવ, જરા વાળ ઓળી લઉં
ને એણે
તળાવ પરનો પવન અટકાવી દીધો.
આપણો હું
કંઈ અજબ કેદ છે અરીસામાં
ભાનનો કાચ તૂટે
ચકનાચૂર થઈ જવાના બદલે
એકનો હજાર થઈ જાય છે
દર્પણ જૂઠ ન બોલે
નાનપણથી આ સાંભળતા આવ્યા
પણ તોય કોઈના ઘરમાં અરીસો ન હોય
કે કોઈ અરીસામાં કદી જોતું જ ન હોય
એવું તો કદી જોયું જ નહીં.
જૂઠ તો આપણા લોહીમાં જ વસી ગયું છે.
તારી આંખોના અરીસામાં
મારું જે બિંબ પડે છે,
દુનિયાનો કોઈ અરીસો
શક્તિમાન નથી
એ બિંબ બતાવી શકવા.
સાંજના અરીસામાં
હું મારો ચહેરો જોઈ નથી શકતો.
મારી ઘેરી થતી જતી ઉદાસીના સળ
એમાં સાફ નજર ચડી આવે છે.
ભાનનો અરીસો
તો મારો એ જ દિ’ તૂટી ગયો’તો,
તડાક કરતોક ને;
જે દિ’
તારી સામે જોવાનું ભાન થયું’તું.
(૨૫-૦૯-૨૦૧૬)
(સાંજનો અરીસો… …અંદમાન, 2013)
Posted on December 29, 2016 by વિવેક
૧-૧ કરતાં આજે ૧૧ વર્ષ પૂરાં થયાં. દર વરસે હું કહું છું કે આ વેબસાઇટને મેં ઘડી છે એના કરતાં વધુ તો આ વેબસાઇટે મને ઘડ્યો છે. મારી લઘરવઘર અસ્તવ્યસ્તતાને નિયમની સાંકળથી બાંધી લઈને આ વેબસાઇટે અને મારી વહાલી લયસ્તરો.કોમે મને નિયમિતતાના જે પાઠ ભણાવ્યા છે એ કાવ્યલેખનથી માંડીને કસરત સુધીના દરેક ક્ષેત્રે મને ડગલે ને પગલે ફાયદાકારક નિવડ્યા છે. જીવનના આ મુકામે હું ચોક્કસ જ કહી શકું કે શબ્દો છે સાચે જ શ્વાસ મારા. સોશ્યલ મિડિયાનું ચોકોરથી થયેલું આક્રમણ ગભરાવનારું હતું. ગુજરાતી વેબસાઇટ્સનો મૃત્યુઘંટ સંભળાતો હતો પણ હવે રહી રહીને થાય છે કે સોશ્યલ મિડિયાઝ અને ગુજરાતી વેબસાઇટ્સ બંને સમયની નદીની આજુબાજુ એકસાથે ચાલ્યા કરતા કિનારાના જેમ સહઅસ્તિત્વ ભોગવશે. સોશ્યલ મિડિયાઝ પર બધું જ હંગામી અને ક્ષણજીવી છે. ગઈકાલે જે ટોચ ‘બકો’ ભોગવતો હતો, ત્યાં આજે ‘કવિ’ જઈ બેઠો છે ને આવતીકાલે કોઈ બીજું જ હશે. પણ વેબસાઇટ્સ એ ઘરના ખૂણામાં સચવાઈ રહેતી તિજોરી સમી છે. એ કાયમી છે. એ કાયમી જ રહેશે. સોશ્યલ મિડિયા પર આવતા લોકોના પ્રતિભાવ પણ ક્ષણિક જિંદગી જ ભોગવે છે જ્યારે વેબસાઇટ ઉપર સમય ફાળવીને આપવામાં આવેલા પ્રતિભાવ પણ સમયની થપાટથી ભુંસાવાથી પર રહે છે. અને એટલે જ દર વરસે મારી આ વેબસાઇટ્સમાં શ્રદ્ધા વધતી જાય છે અને એટલે જ હું હજી દર મહિનાના પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે આપને મળવા હાજર થઈ જતો હોઉં છું.
૧૧ વર્ષ
લગભગ ૫૫૦ પૉસ્ટ્સ
૧૨૦૦૦થી વધુ પ્રતિભાવ
મારી આ શબ્દયાત્રા શ્વાસપર્યંત ચાલુ જ રહે એવી અભિલાષા સાથે આપ સહુનો એકધારો સદભાવ પણ અપેક્ષિત છે…
ચાલો ત્યારે, બારમા વર્ષમાં પણ મળતા રહીશું દર મહિનાના પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
સદૈવ આપનો જ,
Posted in પ્રકીર્ણ, વર્ષગાંઠ
Posted on December 17, 2016 by વિવેક
(હોવાને પેલે કાંઠે… …બેકવૉટર્સ, અલેપ્પી, ૧૦-૧૨-૨૦૧૬)
પેલે કાંઠે રાહ તાકતી બેઠી દુનિયા આખી,
એકલતા સોંપી દઈ એને પરત આવીએ ભાગી;
ભાર આપણ બે સિવાયનો રહે ન આપણ માથે,
જીવતરની હોડીમાં મોટું કાણું એક કરીને
ડૂબી જઈએ, ચાલ, હોવાની નદીના તળિયે,
શ્વાસ બચ્યા જે થોડા, વીતે એ રીતે સંગાથે.
(૧૭-૧૧-૨૦૧૬)
(જીવતરની હોડી… …બેકવૉટર્સ, અલેપ્પી, ૧૦-૧૨-૨૦૧૬)
Please subscribe to get FREE WEEKLY updates !
Enter your E-MAIL ID below and respond to subscription confirmation e-mail later.
વિભાગો Select Category English (1) हिन्दी गज़ल (1) અછાંદસ (96) અંજનીગીત (5) અનુવાદ (1) ઑડિયો (2) ગઝલ (197) ગીત (73) ગુજરાતી સાહિત્યવૃત્ (12) જૂની કવિતા (8) ત્રિપદી (1) નઝમ (7) નઝમ-સૉનેટ (1) પ્રકાશિત રચના (56) પ્રકીર્ણ (66) બાળગીત (21) મુક્તક (17) મોનો ઇમેજ (11) વર્ષગાંઠ (12) શે’ર (4) સૉનેટ (20) હાઈકુ (7)
જૂની પોસ્ટ Select Month January 2018 (2) December 2017 (3) November 2017 (2) October 2017 (2) September 2017 (3) August 2017 (2) July 2017 (2) June 2017 (2) May 2017 (2) April 2017 (2) March 2017 (2) February 2017 (2) January 2017 (2) December 2016 (3) November 2016 (2) October 2016 (2) September 2016 (2) August 2016 (2) July 2016 (2) June 2016 (2) May 2016 (2) April 2016 (2) March 2016 (1) February 2016 (2) December 2015 (3) November 2015 (2) October 2015 (2) September 2015 (1) August 2015 (2) July 2015 (2) June 2015 (2) May 2015 (2) April 2015 (2) March 2015 (2) February 2015 (2) January 2015 (2) December 2014 (4) November 2014 (3) October 2014 (4) September 2014 (4) August 2014 (5) July 2014 (4) June 2014 (4) May 2014 (5) April 2014 (1) March 2014 (3) February 2014 (4) January 2014 (4) December 2013 (2) November 2013 (2) October 2013 (4) September 2013 (4) August 2013 (5) July 2013 (4) June 2013 (4) May 2013 (4) April 2013 (4) March 2013 (5) February 2013 (4) January 2013 (4) December 2012 (4) November 2012 (4) October 2012 (3) September 2012 (5) August 2012 (4) July 2012 (4) June 2012 (5) May 2012 (4) April 2012 (4) March 2012 (4) February 2012 (4) January 2012 (4) December 2011 (5) November 2011 (4) October 2011 (5) September 2011 (4) August 2011 (5) July 2011 (5) June 2011 (4) May 2011 (4) April 2011 (4) March 2011 (4) February 2011 (3) January 2011 (4) December 2010 (5) November 2010 (1) October 2010 (5) September 2010 (4) August 2010 (4) July 2010 (5) June 2010 (4) May 2010 (5) April 2010 (3) March 2010 (4) February 2010 (4) January 2010 (5) December 2009 (4) November 2009 (4) October 2009 (5) September 2009 (4) August 2009 (5) July 2009 (3) June 2009 (4) May 2009 (5) April 2009 (4) March 2009 (5) February 2009 (4) January 2009 (5) December 2008 (5) November 2008 (3) October 2008 (4) September 2008 (3) August 2008 (5) July 2008 (4) June 2008 (4) May 2008 (5) April 2008 (4) March 2008 (5) February 2008 (4) January 2008 (4) December 2007 (5) November 2007 (3) October 2007 (4) September 2007 (5) August 2007 (3) July 2007 (4) May 2007 (3) April 2007 (8) March 2007 (9) February 2007 (9) January 2007 (9) December 2006 (6) November 2006 (9) October 2006 (8) September 2006 (9) August 2006 (7) July 2006 (9) June 2006 (9) May 2006 (9) April 2006 (8) March 2006 (6) February 2006 (5) January 2006 (10) December 2005 (3)
Aasifkhan: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
મયુર કોલડિયા: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
gautam parmar: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
વિવેક: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
algotar ratnesh: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
Mansuri Mohammed Jafar: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
Nehal: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
Dr.paresh solanki: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
Chetna Bhatt: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…
MAHESHCHANDRA NAIK: નિઃશબ્દતા ઊગે છે…