Idiopathic calcinosis cutis of the penis
2 Smllli I'R. UroL'kliursl K). tVlluliir bluL' IIL'\US OI Ihf scltTii. Anh OphilmhiH'! l'»7(.; 94: fil8-2(l. 3 FuU'I I>S, i!hiit;;iviin HS, Bluciicvu.s cii'lhc ulLTLii£.'(.L'rvLX. Hum I'atlwl 19SS: If): 7*J-Sfi. 4 Hasson A. (.luticrrcz \iC. Mcinn LcI ii/. Biuo iiLni on llic prcpuLXand glaniLs penis. .S'iiiii Odiccr 1990; S: 15-19. 5 Zaiiis N. T/ii' .Wii/ in livulth itiid Disfitsc. 2m\ t'tlri. Norwalk. CV: Applcton J4 LHnge. 1990.
Scrotal Calcinosis: A Case Report And Review Of Literature
Skrotal kalsinozis (SK) skrotum derisinde çok sayıda küçük kalsifik nodüllerle karakterli, nadir görülen iyi seyirli bir hastalıktır. Nodüller zaman içinde sayıca ve boyut olarak artış gösterir. Hastalar genellikle uzun seneler bu hastalıkla yaşarlar ve kozmetik kaygıları dışında doktora başvurmazlar. Lezyonların histopatolojik incelemesinde, dermisde karakteristik amorf homojen kalsiyum depolanmaları içeren globuler bazofilik nodüller ve bunları çevreleyen histiositik dev hücrelerin eşlik ettiği kronik granülomatöz inflamasyon izlenir. SK gelişimine ait birçok hipotez ortaya atılmıştır. Bunların en popüler olanları epitelyal kist zemininde gelişmiş distrofik kalsifikasyon teorisi ile idyopatik etyoloji teorisidir. Bu yayında, tesbit edildiği andan itibaren 3 ay gibi kısa bir sürede hızla büyüyen skrotal nodüllere sahip 51 yaşında bir SK hastası sunmaktayız. Skrotal eksizyon materyelinin histopatolojik incelenmesinde, tipik SK lezyonlarına eşlik eden 3 adet küçük epitelyal kist ile bir kenarında epitel komponenti içeren 1 adet kalsifik nodül izlenmiştir. Bulgularımız, kalsifik nodüllerin epidermal kistlerin distrofik kalsifikasyonu ile geliştiği tezini destekler nitelikte olup, histopatolojik tablonun lezyonun yaşına göre değiştiği anlaşılmaktadır. Nodüllerin zaman içinde sayısının artması altta yatan nüks eden bir patolojinin varlığını düşündürmektedir. Bulgularımız, bu hazırlayıcı faktörün epitelyal kistler olduğunu düşündürmüştür. SK’de farklı safhalardaki lezyonların birlikte bulunması, sıklıkla kronik dönemde eksize edilmeleri nedeniyle de lezyonlarda epitelyal komponent izlenememesi şaşırtıcı bir bulgu olmamalıdır.
The Os Penis in Man and Beast
MANY animals normally possess a bone in their penis, called the os penis or os priani or baculum. In the whale it measures 2 metres in length and 40 cm. in circumference at the base, and in the walrus it is 55 cm. long. As the ladder of evolution is ascended, the bone steadily diminishes in size until in the anthropoid ape it has degenerated into an insignificant structure 10 to 20 mm. short. Its location and shape vary considerably. In the dog, for example, it is a channel for the urethra, while in the bear and wolf it is essential for copulation. The baculum in the squirrel exhibits marked differences in the various groups of species and has been used as a guide to their classification. In Sciurus vulgaris it is spatula-shaped and frequently has attached to the shaft by a ligament a separate blade, the edge of which is extremely sharp and possibly serves the purpose of perforating the resistant hymen in the female. The os penis of the otter is exceedingly hard, yet specimens of the bone have been found which have been fractured and healed. When male otters fight, they seize the external genitalia of their adversary and with their powerful jaws and sharp teeth often succeed in breaking the bone. The os penis apparently exists only in animals possessing poorly developed erectile tissue, for it serves to produce a rapidly erectile state of the organ. It is doubtful if Man ever had such a bone, and no one has yet found any evidence of the mammalian baculum in the human penis. It is true that the erectile bodies of elderly men are a favourite site for the ectopic formation of bony plaques, particularly in the presence of arteriosclerotic changes or in syphilitic gummata. Such bone, however-, does not represent a phylogenetic structure. In animals the os penis is useful, being an aid to copulation; in man the*os penis is a nuisance, obstructing the act. In animals the bone is single and situated in the glans; in man ossification is multiple and found in the shaft of the organ. In 1743 Francois de la Peyronie, founder of the Academie Royale de Chirurgie, described "des tumeurs dures formees dans les corps caverneux": on erection "la verge decrivoit un arc courbe vers la partie superieure du pubis" (Mem. Acad. Chir., Paris, 1743, t. 2, part 2, 318-33). The xtiology of what has since been called Peyronie's disease is obscure; its frequent association with Dupuytren's contracture suggests a fibroplastic diathesis. Definite evidence of a vitamin-E deficiency has not been proved, and it certainly does not represent an atavistic tendency manifested in the formation of a rudimentary os penis. An amusing case of "Peyronie's disease-strabisme du penis"-is reported by J. W. W., Jr. (Boston med. surg. J., 1903, 148, 245). The patient complained of "squint of the cock".