De crisis van het internationaal recht en de zelflegitimatie van de wereldhegemoon
Tijdens het afgelopen decennium is de kloof tussen de VS en Europa steeds groter geworden. De weigering van de VS om het Kyoto-protocol te ondertekenen, het verzet tegen de oprichting van het internationaal strafhof, de uitvaardiging van de ‘American servicemen’s protection act’ (door tegenstanders de ‘Hague invasion act’ genoemd), de voorkeur voor militaire oplossingen van internationale conflicten boven diplomatie, het zendingsbewustzijn van de VS, het buitenspel zetten van de VN en de selectieve en op eigenbelang gestoelde omgang met de volkenrechtelijke regels betreffende het gebruik van geweld, het onttrekken van zogenoemde ‘enemy combatants’ aan het normale justitiele systeem en aan de beschermingsregels van het internationaal humanitair recht; het toepassen van foltering op Guantanamo Bay1 en het onderwerpen van Irakese gevangenen aan seksuele vernedering in Abu Graip, zijn even zovele illustraties van een agressief Amerikaans unilateralisme op het internationale forum. Daardoor is de vervreemding tussen de VS en het ‘oude’ Europa de afgelopen jaren ten top gedreven.2 Wat opvalt wanneer men de Amerikaanse houding, en in het bijzonder die van de Bush-regering, tegenover het internationale recht van naderbij bekijkt, is niet zozeer dat de VS het multilaterale systeem zoals dat R&R 2007 / 3