A dhuine chollas go sáimh
A dhuine chollas go sáimh,
ní hionann dáil damhsa Is duit;
is lór dhíbh bhar méad do rígh,
ní tharla an grádh ar tí h'uilc.
Mór na tiodhlaicthe fuair tú,
do damnaigheadh don tnúth inn;
ní comhairleach ort an grádh,
ní hionann Is mar tá rinn.
Do rinne Dia grása ort, — 
ní tusa an bocht lán do phén,
ní chluinim h'osnadh ná h'uch,
níor thrég tusa do chruth fén.
Fá-ríor! ní hionann 's ar nós,
(breth a bhuidhe ní mór dhuit!)
ní heagail ribh gan dul d'éag,
ní hionann Is méad ar n-uilc.
Peannaid shíordhaidhe mo ghlóir,
mallacht sinsir do chóidh fúinn;
fada go gcredfinn ón bhás
go bhfuil oidhidh i ndán dúinn.
Beag dom dhonas nár mhúin mé
gach a gcuala i bpén ón ghrádh;
do shaoil mise nách beinn leamh,
's do-rinneadh leam fear-mar-chách.
Gidh mór an truaighe mar tám,
ná caoineadh cách méad mo phian;
cead leam ar chlaochló dom chruth, — 
maith Is neasa don ulc riamh.
Do dhealaigh rium éag go bráth;
dár mbeth slán do cuireadh súil;
mé gach éanlá i dtós mo phian,
míle bliadhan gach dia dhúin.
Ní críonna na daoine-se lán do chéll
Re saoiltear nách ríoghacht mar tám i bpén;
An chnaoi-bheatha a mbím-se Is do ghrásaibh Dé;
Ní haoibhneas ní ar bith ach bás gan éag!