Ní mé bhar n-aithne, a aos gráidh
Ní mé bhar n-aithne, a aos gráidh,
ná sginnidh le sgáth seachráin;
fuar dár seise im ionad ionn,
spiorad mheise nách maireann.
An dóigh libh, a lucht m'fhéaghtha,
nách taidhbhse i dtruaill aieurtha,
nó spiorad anma fhallsa
tarla im ionad agamsa?
A aithne Is éidir damhsa
sibh gan fhiacha oramsa;
dá mbeth cás fám éag oraibh,
mo bhás créad nách gcualabhair?
Truagh sin, a dhaoine dona,
do chlaochló bhar gcéadfadha;
iseadh tharla im ainm-se ann
taidhbhse anma gan anam.
Ní mise an duine Is dóich libh,
adhradh dhamh Is díth creidimh;
taidhbhse buile gan aird inn;
a Mhuire! Is mairg do mhillfinn.
Dá bhféachthaoi fir na cruinne,
annamh fuair dúil daonnaidhe
dá ré ar an saoghal acht sinn;
do naomhadh mé, má mhairim.
Gibé a-déaradh nách deachadh,
ní fhuil ann acht aimseachadh;
ní tráth damhsa a rádha riom,
cára almsa lem anam!
Creidim féin go bhfuaras bás, — 
cumhain liom an lá theastás — 
ar son a mhéada mharas
ag cor mh'éaga i-n-amharas.
Ní hanbhuain, ní hiomlat mbáis
rom-mharbh-sa, acht meisge shóláis,
ní sgís meanma (gá mó broid?),
ní ró teadhma ná treabhlaid.
Más dúil do dhúilibh nimhe
tug, le taibhreadh n-ainglidhe,
goid m'anma gan iodhna báis,
iongna damhna mo dhóláis.
A radharc ó ráinig sinn,
och, a Chríost, créad fá mairfinn?
dúil do mharbh an uile fhear,
is duine marbh nách muirbhfeadh.
Ní tonn líonmhar leanna duibh,
ní neamhghrádh neith ar talmhain,
ní hannsa duine — gá dtás? — 
rom-dall-sa uile acht uathbhás.
Ar n-éirghe as an riocht reimhe
(creididh sinn go simplidhe,
do mharbh sé don uamhain inn),
do chualaidh mé go mairim.
A héagosg ní fhidir mé,
ní fhéad súil silleadh uirthe;
a hamharc gion gur fhéad sinn,
a radharc do fhéag mh'intinn.
Ós siabhradh meallta meise
gan súil éirghe ón aincis-se,
nár fhaice súil éinfhir í,
an dúil chéillidh ad-chluintí.
Ar dtaithbheóadh suil tí dhi
Dia dár n-anacal uirthi;
ní tharla cás roimhe rinn,
an bás oile 'nar n-oirchill.
Ciall mh'anma an uair do mhaireas,
tearc eólach 'na amhaireas;
sadh 'gá mbí ciall agus cruth
iar, agus í gan fholach.