Éisd rem fhaoisidin, a Íosa
Donnchadh Mór Ó Dálaigh cct
Éisd rem fhaoisidin, a Íosa;
re n-áireamh Is áibhseach liom
mo pheacaidh i gcionn a chéile;
deacair fa a gcionn réidhe riom.
Ó aois leinibh ag lot m'anma
níor anas fós — fada an ruaig;
tug dot óidh, a Dhé, mo dhocracht
gion gur cóir mé d'fhortacht uaid.
Féach oram, a Athair ghrádhaigh;
gabh m'fhaoisidin go mór mion;
a mheic Dé, Is deacrach mo leigheas;
peacthach mé cheileas a chion.
Na seacht bpeacaidh go n-a bpréamhaibh
peacthach dhíom go ndearna siad
— thríd nach fuighinn grás dod
ghuidhe — 
cuirim i gcás uile iad.
Na hocht gcoire mar an gcéadna,
gé do char sinn saobh an bhreath;
grádh an dá cheathrar im chridhe
do bheanfadh clár nimhe ar neach.
Na deich n-aithneadha Is eadh bhrisim;
briseadh saoire Is sé mo mhian;
gidh bé ní nach ní dom anam
is é do-ní an chalann chriadh.
Deachmhadh mh'eallaigh agus m'arbha
gidh olc dhíolaim, a Dhé bhí,
lugha an deachmhadh cnú don chrobhuing:
do leanfadh tú oruinn í.
Fuil do bhall agus do bhruinne
ní bhíonn lá nach laoidheann sinn;
a fhir do thuit agus théarnó,
do luit sin gach éanló inn.
Bím ag ithiomrádh m'fhir chumuinn,
rem chomhursain ní caoin bhím;
díol id dhiomdha gion go ndearnadh
iomdha gníomh neamhghlan do-ním.
Brisim aoine i n-aimsir throisgthe,
tréigim trátha ar chomhól chornn;
gidh beag mo lón lá na tagra
mór a-tá re a agra orm.
Ar mh'anmuin — is adhbhar tuirse — 
a-tá agaibh madh áil libh
moladh bréige, a Dhé, re a
dhíoghuilt,
's ní hé féige ar síoruilc
sin.
Cuid é dom fhaoisidin bheathadh
béal cráibhtheach Is croidhe díosg;
budh aithreach liom lá na coinne
a-tá i gcionn a chloinne ag Críosd.
I ndóigh do thrócuire, a
Thríonóid,
do thocht oram — olc an chiall — 
níor sguireas, a Dhé, dom
dhoighníomh,
's níor chuireas é i roibhríogh
riamh.
Níor iarras m'fhaoisidin oraibh
d'éisdeacht uaim d'éis gach uilc,
a ghein shochair na sé líne,
gur mhothuigh mé críne an chuirp.
Ciontuighim dhuit inn, a Íosa,
agus don óigh ór fhás sibh,
im chiontaibh, a chinn an bheatha;
ná ciontaigh sinn seacha sin.
Absolóid, a Athair neamhdha,
is neamh re a cois chuinghim ort;
do lámh ós mo chionn dá gcuire
budh slán sionn ón uile olc.
A-tá agam d'éis mo chionadh
codladh fada, fachain guil
— a-tá a shliocht mon-uar ar mh'anam — 
suan ar th'iocht, a chalann chuil.
Tugas an choiscéim-se chugad;
gidh cóir m'obadh ná hob sinn;
cuimhnigh ar ngaol ó fhuil Ádhaimh;
cuir do thaobh an álaidh inn.
Cuimhnigh an comhaltas mbunaidh
's an mbráithreas damh, a Dhé bhí,
ó shin dod réir gion go rabha,
is sibh féin dar gcara i gclí.
Tú féin do chum Is do chruthuigh
's do cheannuigh mé — mairg nach tuig;
ná diult mé gidh créad mo cheana,
a Dhé, 's méad mo dheala dhuid.
T'óglaoch dúthchasa ní dhlighe
do dhiultadh, a rí na ríogh;
re neamh a-dearam ar ndúthaigh
ná bean m'fhearann ndúthaigh dhíom.
Do neamh ar dtús táinig mei-se
i measg bréag an bheatha ché;
dlighim súil re naomhbhrugh nimhe,
ní gaolmhar dhúinn slighe acht sé.
Beir leat sinn sa slighe gcéadna
i gcoinne cáich gidh cuin thís;
dom anmain gomadh léim loighe
céim san adhbhaidh roimhe a-rís.
Anois aithnim an t-iul díreach
— déanamh síth, a Dhé, bhus
dleacht
má rugas chéim tharsna thoruibh — 
's nar léir damh-sa an chonair cheart.
Do bhí mé — níor mhaith an
creidheamh,
cuid dom fhaoisidin 's eadh é — 
gus a-nocht ag cleith mo cheana;
tocht id leith gur mheala mé.
Máthair Íosa go n-a hóghaibh
dom anacal ar fheirg nDé
fearg re a bráthair ná bíodh
uirre,
máthair ríogh na cruinne cé.
Míchéal aingeal go n-a ainglibh
m'fhaoisidin go n-éisde siad,
mac Dé go gcuire dar gcabhair;
nár chuire mé im aghaidh iad.
Sdeaphán mairtír go n-a mhuinntir
maith do chaithfinn cur re a ndíol,
níor dhligh mé a martra do dhearmad;
dalta Dé go ndearnad díom.
Go raibh liom do leigheas m'anma
impidhe an dá easbal ndéag;
dá dtoighinn Is tráth dá nguidhe
's do-chluinim cách uile ag éag.
Lá na breithe go mbeid liom-sa
Lúcas Marcus Matha 's Eoin;
uaim-se gémadh ór an almsa
is uaisle a lógh dhamh-sa im dheoidh.
Naoimh agus bannaomha an bheatha
— bheith dá muinntir mór bhus
fhiu — 
go dteagaid linn i lá bágha
mar tá sinn dá rádha riu.
Córaide dhamh dul id chumann
— a chroch Íosa ainic mé — 
nach raibhe liom loise t'fheirge,
a mhionn croise deirge Dé.
Éisdidh re moladh mheic Alpruinn,
éarlamh as oirrdhearca teisd
ní fhéad cách tuireamh a theasda;
ní chuireabh fáth ceasda i gceisd. Éisd.