A fhir éadmhair 'gá mbí bean
A fhir éadmhair 'gá mbí bean,
éirigh fán gcioth fear-mar-chách;
má tá tusa ar tí bheith réidh,
ná tuig choidhche méin do mhná.
Éigean di bheith do na mnáibh,
gibé páis a ngeóbhaidh tríd;
tá sí ar aimsir ag an ngrádh,
ní haici féin a-tá sí.
Ná creid do radharc do shúl,
leath a dtuigfe tú ná tuig,
ná gabh sgéal dearbhtha acht 'na bhréig,
éisteacht do chluas féin ná cluin.
Fulaing do spochadh go mín,
ná cuir suim i ní fán ngréin;
isí sin an chríonnacht deit,
bheith it óinmhid leimh gan chéill.
Ith biadh, Is codail do sháith,
's ná fionnadh sí do pháis bhocht;
beir an dá lathaigh do léim;
ar mhéin na mná-soin séid sop.
A fhir éadmhair ná féadan gan grá dhise,
Séid sop ar mhéin do mhná limhe;
Mara ndéanair an méid sin, ar ghrá h'inig
Éirig tar gach aongheilt i mbárr mire!