Truagh do bheatha, a bhean a-réir
Truagh do bheatha, a bhean a-réir!
an ngoilleann ort féin mar taoi?
ní chuala féin thuaidh ná theas
leath th'ainnise ar fhear ná ar mhnaoi.
Ar chréatúir dár chruthaigh Dia
ní chuala riamh leath bhar n-olc;
don duine Is boichte fán ghréin
ní thiubhrainn féin mo dhéirc thort.
Gach martra dá bhfuilngeann tú,
gach crádh croidhe, a chúl na sreath,
dá bhfuilngeadh sibh ar son Dé, do rachthá gan péin ar neamh.
Más dod dheóin ataoi mar sein
ní mór gur bh'fhearr dheit, dár ndóigh,
dá mhéad (coir) dá ndearna tú,
dol ar do dhá ghlún don Róimh.
Is truagh leam nách léigthear doit
gidh beag féachain soir ná siar;
dom dhóigh, ní léigfidhe leat
a rádh go madh geal an fiach.
Gé 'taoi cosmhail mar chuid súl,
badh gearr mhairfeas tú mar taoi;
ionann do bheatha 'gus bás;
dar leat, tugais grádh do mhnaoi.
Cuid dod dhonas (dia do bhéad)
nách deacha tú d'éag 'na thráth;
uch, mo thruaighe, ataoi fa-ríor!
id chairdeas Chríost ag an mbás.
Ní mór an truaighe atá dheit, — 
móide a dhonas dod dhreich naoi;
do chreidfeadh cách cumhacht Dé,
muna bhfaicdís féin mar taoi.
Iomdha giolla séaghain suairc
do bhí san riocht-soin uaid féin;
ní bhí an saoghal acht fá seach;
truagh do bheatha, a bhean a-réir.