Aoibhinn duit, a dhuine dhoill
Aoibhinn duit, a dhuine dhoill!
saoth liom gan t'aineamh orainn;
do b'fhearr tocht fám radharc ruinn;
socht óm amharc ní fhaghaim.
Dá n-iarrainn, níor-bh'fheirrde dhamh, — 
bheith slán dá héis ní iarrabh;
mairg dár cinneadh, a Dhé dhil,
silleadh an té rom-theimhligh.
Tárfás damh, ní dheachaidh leam,
inghean ro b'iongnadh inneall;
troigh sheangfhaobhrach do mhear mé,
gearrshaoghlach fear a feithmhe!
Ní i ndóigh nách muirfeadh mé, — 
truagh nách tig aoinfheacht oile
(ní do tharbha dhí ná dhamh)
ón adhbha i mbí do bhunadh.
Ruisg nách mairbhe meise féin,
glór meirbh nách mairbhe iaidséin,
na hiolfhaobhair ler mharbh mé,
arm ionaonaigh, dom aithne.
Aithreach damh (ní doiligh linn!),
meisde mh'óidh agus mh'inntinn,
ar dtonn bháite, ar n-adhart olc,
an radharc cráite ad-chonnarc.
Mairg don mharbhthóir do mharbh mé,
leis nách truagh mar tú tríthe
im throich bhí a haithle mh'anma;
ro shní mh'aithne Is mh'urlabhra.