Neimhthinn an galar é an grádh
Neimhthinn an galar é an grádh,
bréag a ráidhid cách dá thaoibh;
éinneach riamh ní raibhe slán
ag nách raibhe grádh do mhnaoi.
Grádh mná 'gá bhfuilim i láimh,
ní bhiam tríd ag dáil na ndeór;
is fada ó do-ghéabhainn bás,
acht an grádh dom chongbháil beó.
Do chongaibh mé m'fheóil Is m'fhuil
do ghrádh ainnre an chuirp mar ghéis;
ithim mórán, do-ním suan,
in gach ceól Is buan mo spéis.
Moille mé ná crann re sruth;
atá mo ghuth ar mo bhreith;
dá mbeidís bruit Leithe Cuinn
fá mo dhruim, do bheith sé te.
Is teó an teine ná mo chneas,
dá mbeinn fá eas do bheinn fuar;
dá ndeacha duine seang slán,
do-ghéabha mé bás go luath.
Toramsa do thiocfadh téad,
is fliche mo bhéal ná an sponc,
dar fia! ní íobhainn an loch,
is cruaidhe cloch ná mo bholg.
Aithnim nách oidhche an lá,
aithnim an bád tar an luing,
aithnim an dubh tar an mbán,
tar a bhfuil do ghrádh fám thuinn.
Aithnim nách capall an fiadh,
aithnim nách é an sliabh an mhuir,
aithnim an beag tar an mór,
aithnim nách é an rón an chuil.
Cuid do dheireadh báid ós tuinn
is seacht gcuill ar nách bíd cna,
an t-ainm fá bhfuilim i mbroid;
is aon do sgoil bheanfas as.
Aoinbhean Is annsa fán ghréin, — 
ní bhia mé níos sia dá cheilt — 
ní rug a grádh uaim mo chonn;
dar an Rígh, ní holl mo neimh!