Aithreach damh mo dhíochoisge
Aghaidh gach droichsgéil a-mach!
ní chuala mé cath ba mó
ná a bhfuil ag éag leis an ngrádh;
is iongnadh dhúinn mar tám beó.
Taom grádha do mhnaoi fán ngréin
ní thugas féin, feirrde liom,
's nocha dtiubhar go dtí an bás; ní beag leam cách ina ghioll.
Na fir-se ag dul d'éag don ghrádh
fúigfid siad na mná dá n-éis;
eadamair éistfidhear rinn
muna bhé beó acht sinn féin.
Na fir shuairce-se théid d'éag,
mé an t-aon do chéad gan dul leó;
a Chríost, créad fá bhfaghainn bás
's go bhfaghthar mná Is anmhain beó?
An lucht so atá uaibh i bpéin,
más fíor dóibh féin, i riocht mhairbh,
léigid míle cnead Is uch,
a Dhé, go dtí an guth fón ngairm.
Na daoithe nár pheacaigh riamh,
(uch, a Mhuire!) a chiabh na gclann,
is mairg duitse atá dá mbreódh,
bíodh gur cuma a mbeó nó a marbh.
A Mhic Muire, nách ait dúinn
iad ag seargadh súil re bás?
mo thruaighe daoithe na nduadh,
's nách aithnid dóibh fuath ná grádh.
Daoine ag magadh fútha féin,
dá rádh go mbíd i bpéin bháis,
dá bhagar go rachaid d'éag, — 
iongnadh an gléas meallta ar mhnáibh.
Créad fá gcreidfinn duine féin
dá rádha riom go dtéid d'éag,
's nách tig claochlódh ar a chruth?
Fear, a Chríost, ar lucht na mbréag!