Beag linn ar mbeannacht don mbás
Beag linn ar mbeannacht don mbás;
ní diomdhach dhe mar chách mé; fada go mbeinn-se ar a gcor,
an drong chaoineas fod a ré.
Más fíor nách maireann acht sinn,
is tuirseach damhsa linn féin;
mór an mhaidhm-se tug an grádh;
duine ar n-imtheacht a hár mé!
Forgla a bhfaicim-se do chách
isé a marthain Is cás leó;
ní duine eatarra sein
gibé do thairgfeadh bheith beó.
Cuid dá maoidheann bheith re bás
aithne dhamhsa mar tád sin;
ar ghrádh Chríost ná habraid é,
is mairg ina méinn is-tigh.
Duine beó dá rádh nách mair,
(och, a Mhuire!) Is ait an sgeól;
do-chluinim daoine ag dul d'éag
's badh bheag an sgéal a mbeith beó.
Níor hadhlacadh a leath sin,
an mhéad dá dtugadh ris bás;
truagh a gcuirthear air do bhréig;
atá flaitheas Dé ag an ngrádh.
Go gcead dá gcluanaireacht féin,
na fir sin théid d'éag don ghrádh,
fiarfaigh dhíobh an deimhin leó
nách bhfuigheadh duine beó mná.
Gach peannaid bhréige 'na mbíd
gach iomlat leamh do-ní siad, — 
a bhean bhog, do mheallfadh súd
go madh measa thú ná Dia.
An mhéad ghoireas ar an mbás
(gion gurb é a n-olc ar gcás tinn),
dá dtige fó ghairm na bhfear,
ar mbeannacht leó ní beag linn.