Do chuaidh mo shúil tar mo chuid
Do chuaidh mo shúil tar mo chuid!
oram féin ní bhfuil mo neart;
ní chreidim, – Is cuma leam
má tá an sgéal Is fearr gan teacht.
Dá ngealltá mil ar gach mír
dhamhsa, a bhean ó a mbím i bpéin,
as t'fhocal ní fhuilim teann, — 
each do buaileadh 'na ceann mé.
Asam féin do beanadh leam,
nochan as glór dár gheall sibh;
sástar an santach le bréig,
truagh nár mealladh mé mar sin!
An gealladh-soin agad féin
beag an tarbha 'na dtéid damh;
ní bhéaradh ar chrioth im chrúibh,
dá mbeith cabhair dúinn i ngar.
Do chuaidh dhíomsa gan bheith bocht,
ní hadhbhar do chosg mo phian;
t'fhocal-sa 'na ghealladh mná,
's mé féin dona mar tám riamh.
An t-anam-sa an uair do mhar,
truagh nár dhruideas i ngar duit;
duine dona adubhairt riamh
Nó go gcreide mé na mná,
ní chreideabh féin go bráth duit;
más í an mhaith Is goire dhúinn,
do chuaidh mo shúil tar mo chuid!