Soraidh slán don oidhche a-réir
Soraidh slán don oidhche a-réir,
fada géar ag dul ar gcúl;
dá ndáiltí mo chur i gcroich,
is truagh nách í a-nocht a tús.
Atáid dias Is tigh-se a-nocht
ar nách ceileann rosg a rún;
gion go bhfuilid béal re béal,
is géar géar silleadh a súl.
Tocht an ní chuireas an chiall
ar shilleadh siubhlach na súl;
cá feirrde an tocht do-ní an béal
sgéal do-ní an rosg ar a rún?
Uch, ní léigid lucht na mbréag
smid tar mo bhéal, a rosg mall;
tuig an ní(-se) adeir mo shúil,
agus tú insan chúil úd thall;
"Cuinnibh dhúinn an oidhche a-nocht,
truagh gan sinn mar so go brách;
ná léig an mhaidean is-teach,
éirigh 's cuir a-mach an lá!"
Uch, a Mhuire, a bhuime sheang,
ós tú Is ceann ar gach cléir, tárthaigh agus gabh mo lámh, — 
soraidh slán don oidhche a-réir!