Baoghal dí, lá an Bhreitheamhnais
Baoghal dí, lá an Bhreitheamhnais,
díoghal Dé a los ar marbhtha;
do choir chiontaigh neimhchiontaigh
táinig dise goid mh'anma.
Bás duine do luathaghadh
(cé tá duine dan sochar!)
's a comharsa d'fhuathaghadh, — 
do rinne sí dhá dhochar.
Nár ghrádhaigh a comharsain,
mar do fhágaibh Dia i dtalmhain,
ní ar son mo dhochair-se, — 
measa liom é dhá hanmain.
Anois am an aithreachais;
meince ar gcuarta dá féachain,
iomarcaidh an aitheantais
tarcaisne orm do mhéadaigh.
Ise lán dom neamhpháirt-se,
mé dá toil gan taom gcéille, — 
an leigheas 's an easláinte
atá i n-aghaidh a chéile.
Atá sise, ad-chualamair,
re tochmhairc ar tí a ceangail;
fa-ríor nách eadh fuaramair
sgéal do sgéalaibh an earraigh.
A fhir luighfeas aicise,
mo chros a haithle ar marbhtha,
ar litir dot aibidil
do-bhéarainn maitheas Banbha.