Fada deoraidheachd na ndaoine
Fada deoraidheachd na ndaoine;
déanaidh iompódh ar iul chóir,
cidh bé do bhean díbh an dúthaigh
neamh do bu tír dúthaigh dhóibh.
Truagh mar thángadar a Parrthas
peacadh Ádhaimh do b'é a dtós;
is cian ó dhol 'n-a ndúthaigh
an cor do-chiam fúthaibh fós.
Imtheachd uile d'éis bhar
gcuarta,
a chlann Éabha, Is é bhus libh;
d'anamhain ní headh do-chuabhair;
baramhail fhear sluaghaidh sibh.
Ag teagasg dá dtug an Coimdhe,
a chlann Ádhaimh, nír an sibh
do aithin sé dá bhar
síoladh
caithir Dé do líonadh libh.
Táinig fairge ar fud an talmhan
tugadh i n-íoc feirge Dé;
an chuairt thimchil tug a dhíle,
do imthigh, rug líne lé.
Smacht an Choimdheadh do chionn ubhaill
uch, a Mhuire, mairg do bhris;
cionnus lat tré chraoibh na cána
mac an tsaoir do rádha ris.
Féach a thruaigh mar théid an domhan
díoth carad ná cuir i mbrígh;
rachaidh na daoine d'éag uile,
créad fa gcaoine duine dhíbh.
An saoghal — ní slighe ghrádha — 
gearr go mbia mar do bhí ar dtós,
deireadh bárdadh Dé ar an domhan;
nír fágbhadh é folamh fós.
Anmhain ort an uair do saoileadh
ag sin a thráth, tig do ré
do leagadh do sheol, a shaoghail;
leagadh i mbeol aonaigh é.
Rachaidh maitheas muighe an tadhaill
mar théid bláth do bharraibh crann;
is eagal dún dál a chonáigh,
lámh ar gcúl nír fholáir
ann.
Go dtiobhruinn roinn do rígh nimhe
dá ní féin ní foláir
uaim;
créad fa dtabhair don té chaitheas
i n-aghaidh Dé an flaitheas fuair.
Téid uadha gan fhios a dhíola
deireadh bréige an bheatha ché;
ní cóir don talamh go dtiobhra
taradh dhóibh tar diomdha Dé.
Mar leaghann an lá fa dheireadh
déanaidh tapadh sul thí an bráth;
tiocfa sgéala ann bhus eagail,
a chlann Éabha, teagair
tráth.
Dá dtí cách i gcoinne an Athar
aithnidh dhamh dearadh a síl;
gearr ar gcuimhnei-ne ar ar gceanaibh
fearr cuimhnighe a ndleaghair dín.
Iomdha agat adhbhar feirge
fada é ó fhochain bhig;
do riar a Dhé muna dhearnam
is é ciall na dteadhmann thig.
Lá éigin re hucht an bhrátha
biaidh fuil ag fearthain 'n-a cioth,
biaidh teine uaibh ar a n-áitibh;
uair eile báidhtir an bioth.
Cló na boise, bior na troigheadh,
trom an agra iad 'n-a ndís;
do chlann ní hionchora ón eire;
iomchora an crann reimhe a-rís.
Mo leigin uait d'éis a ndearnais
a Dhia Athar iongnadh liom;
cia bhaoi san chrois ag ar gcoimhdhe
má taoi a-nois, a Choimdhe, im chionn.
A-tá ar bhreith dhúinn dul i n-Ifreann,
a Uain Dé, nó dul id mhúr;
is sibh ar gcara nó ar námha
— ag sin ragha dála dhún.
Tugais bláth tre bharr an fheadha
d'éis a bhlátha do-bheire chnú
táir Is soillse slighe m'anman
coimse nimhe Is talmhan thú.
Cion na mná do mhill an lubhghort;
leanaim ort — ní hagra réidh:
"cia dara goire gaol Éabha,
a laogh Moire, féagha féin."
Don chomhrádh do chan an t-aingeal
do fhás mac ó Mhuire óigh
do fhéad sé teachda mar tháinig,
fearta Dé gá dtámaid dóibh.
Dá oighidh i n-íoc ar gceana
cionnus linn an lá do-chuaidh;
i n-aghaidh meabhla mná Ádhaimh
a-tá dearna an álaidh uain.
Ionmhuin bas rer bhean an t-áladh
ionmhuin troigh a-tá ar n-a goin;
braon a chroidhe tar mo cheann-sa
laogh oighe ceannsa do chuir.
Cionnus libh, a lucht an bheatha,
beag do shocracht do shir sé;
ní re lighe ar leabthaibh chlúimhe
leantair slighe dhúinn-ne Dé.
A-tá a ndearnais i ndiaidh th'anma
ó aois leinibh — lór a mhéad;
cionnus thiocfa dhíot, a dhuine,
íoc do chionta uile ar n-éag.
Ar do chomairce, a chuirp dhaonna,
dá ndeach mé ní maith an tarm;
a cholann, budh truagh do theasda
oram Luan measda na marbh.
Tar go humhal d'iarraidh grás;
glan 'n-a choinne an croidhe díosg;
gul 'n-a leith ní maith do mholfuinn
ná caith re breith chomhthruim Críosd.
Tig chugam i gcrothaibh fallsa
fear mo mheallta, a mháthair Dé;
tiocfa mo námha ní as ghoire;
sul thí, tárra, a Mhoire, mé.
Dia Athar i n-ucht a bhuime
do bhí ag teitheadh — truagh na cuir:
go n-íoca mé d'eiribh oile
eidhir Dé, a Mhoire, ar do mhuin.
Leantar máthair Mic an Athar;
íoc an leinbh do luigh fa a brat
— ag sin congnamh uaim don uile — 
ar chonnradh fuair Muire mac.
A thrí Mhuire, maith do chaithfinn
congnamh liom fam leigin suas;
ná tréigidh mé, a naomha nimhe,
a chré dhaonna an tighe thuas.
Le chéile gur chaitheas m'aimsir
amhlaidh a-táim — truagh an brad — 
gan lá do ghuidhe Dé dhamh-sa;
mo ré uile Is fallsa ar fad.
Fada a-táid gan toil a seathar
síol Ádhaimh — ní hoirchios
dáibh,
ni fhuil cúl díona ag
an duine
achd súgh cíogha Muire
a-mháin.
Gá n-iarraidh, an uair nach teagaid,
a-tá Muire — mór an brad;
ní bhí sí tráth ar a
dteitheadh
sí ar cách ag feitheamh i bhfad. Fada.