Ná bí dom buaidhreadh, a bhean (2)
Ná bí dom bhuaidhreadh, a bhean,
ar ghrádh th'einigh ná lean díom;
madh fada, madh gearr mo ré,
ná buaidhir mé tre bhith síor.
Iarraim féin d'athchuinghe ort,
a ghnúis éadrocht na bhfolt bhfionn,
ná bí dom bhuaidhreadh níos sia,
gibé hionadh i mbia sionn.
Níor chaitheas oidhche ná lá,
gidh fada gearr a-tám sunn,
a throigh chéimleasg, a chúl claon,
nách beitheá-sa mar-aon rum.
Im cholladh, a ghruaidh mar ghrís,
ná tara tre fhís dom fhios;
im dhúsacht, a shéaghain shuairc,
ná tarr dom bhuain as mo riocht.
Gidh deacair damh a rádh ribh,
ná faiceam sibh, ná mill mé;
ó nách bhféadaim dul ón mbás
ná tarr eadram Is grádh Dé.
M'éanghrádh (thú) don uile dhúil,
a shlat cheannsa do mhúin Dia;
(is) mairg dhuitse do mharbh mé,
's nár mharbhas féin duine riamh.
Mo thruaighe níor chumaoin duit,
a ghéag mhíolla an ruisg ghloin;
dá mbeitheá gan chéill mar tú,
cian go muirfinn thú mar soin.
Nochan fheadar créad do-ghéan,
do shearg mé do bhéal mar chaoir;
mo bheannacht ort, as ucht Dé
ná buaidhir mé, gabh rem thaoibh.
A bhéal cumhra, a chneas mar bhláth,
iomdha duine a-tá ar do thí;
im dhiaidh tar an uile fhear,
a rún mh'anma, a bhean, ná bí.