Ní mhair séan do ghnáth
Ní mhair séan do ghnáth, — 
do dhearbh a lán é,
amhlaidh sin nách cóir
teann as glóir dá méid.
Gnáth gach deasgadh searbh;
tarla a dhearbh liom,
gach flaitheas dá mhéid
go dtéid bun-as-cionn.
Mór mo ghuais i-niu,
fada ón riocht i-né;
a shaoghail na lúb
is tusa tú féin.
Dá bhféachthaoi fó seach
cách ó bheag go mór,
ní fhuil bocht fón ghréin
do dhlighfeadh déirc róm.
Dá ndeachainn dá mheas,
beag nách leamh mar tám;
go deó mairfe sinn
im dhuine thinn shlán.
An bhean so rom-chráidh,
ní mé a-mháin do mheall;
cóir a iomchar lé,
do bhí sé 'nar gceann.
A bhfuil teas Is tuaidh,
ní críonna uaim súd,
mar táid tríthi ag searg,
nách tearna dealg dhún.
Ní fhuil feidhm bheith ria,
olc an chiall a cor;
ionann mharbhas sí
an rí Is an bocht.
Im riocht féin a-rís
ní bhiam go dtí an bráth;
beag nách leamh mo sgéal;
ní mhair séan do ghnáth!