Sgían mo charad ar mo chliú
Sgían mo charad ar mo chliú,
nírsum ralag mían na mná,
ní racha ar ngrádh dhí gach día,
go ría slán an tí gá ttá.
Ní holc í, ní dáor a dealbh,
gé cáomh a lí, ní lí gharbh:
an tí do sgeach an sgían ghorm,
fíal um chorn um each 's um arm.
Atá a sáith uirre don ór,
agus buinni bláith ré a bél:
tug an ghég dhonnmhailghioch dhúnn
an séd úr gormfhaighnioch gér.
Áith agus leabhar a los,
bláith agus sleamhan a slios:
do-rad úaidh an cíabhfhann cas
íarann glas crúaidh ar mo chrios.
Faighin dúalach agá díon,
go húallach agus go húr,
órchluidhe trom ina táobh,
cráobh lom chróchbhuidhi 'na cúl.
Bean do mhnáibh an tíre theas,
go gcnáimh sídhe mar an snas,
banMhuimhnioch cháomh ar mo chrios,
go slios cháomh ghlandruimnioch ghlas.
Donnchadh Cairbrioch na gcon gcáomh,
ní hairgthioch ar chrodh na gclíar,
trilis roimhín fhionn mar ór,
lór liom fám sgloimhín a sgían.
Máol Rúanaidh, rannaire an ríogh,
go ndúalaigh cambuidhi a chíabh,
gnúis cháidh mar fhuil nó mar fhíon,
go díol cáigh ní sguir, a sgían.