A bhean chridhe chompánta
A bhean chridhe chompánta,
mar taoi, Is amhlaidh do shaoileas;
bídh ann, a shuairc shoghrádhach,
faol oile i gcroiceann caoireach.
Má tá nách beinn láindíleas,
beag mo shuim ar thoil ndéinmhe;
do bhí mise im chláiríneach,
tuigim bacaighe bhréige!
Bíodh a dheimhin agaibhse
arís oram nách brisfe;
ná fliuch dá thaobh t'fhallainge,
ná caill cách oile Is mise.
Misde a fhad gur aithneamar
h'éadach agad 'gá iompádh;
ní misde! ní loisgeabh-sa
an mhéad mhaireas dom thiompán.
Do bhí mise i gConnachtaibh
seal fada ag foghlaim chluana;
ná bean dúinn san obair-se,
ní fhuil ionnad acht tuata!
Do b'fhada mé neamhthuigseach,
luach mo mhúinte díom dlighe;
mé feasta ní meallfaidhear;
beannacht duit, a bhean chridhe.
A fhir chroidhe charaim-se,
do-bheir do thoil 'na tuile,
saoiltear le gach gadaighe
nách díleas neach sa chruinne.
Atá tusa malairteach,
ní dhéanaim bacaighe bhréige;
atáim umad amhairseach
ó do bhraitheas do mhéin-se.
Neach mar thú ní fhacasa;
cách ort ní chaillfe mise;
ní fhuil fliuch dom mhatal-sa
acht an mhéad do bhean ribhse.
Mise choidhche ód chaidreamh-sa
do chaillis, más luach tiompáin;
ná bíodh ort 'na aithreachas
a bhfuil liomsa dod dhioghbháil.
Dá mbeinn le cluain d'ealadhain,
más cléireach mé nó tuata,
ar neach do fhóirfeadh mh'anacair
do rachainn do chur cluana.