Laat het rusten, was het advies, je moet niet blijven leven in het verleden. Dus liet ik het gaan en dacht er niet meer aan. Het leven gaat wel verder, had men mij vertelt. Dat deed het ook. Het leven bleef gaan en ik ging mee. Tot ik op een dag niet meer verder kon. Ik kon het niet meer vergeten, of het gewoon negeren. Allerlei scènes bleven zich afspelen in mijn hoofd. Tevergeefs stak ik het terug weg en ging het gevecht aan met mijn herinnering.
Goed, zei ik, en ging er voor zitten. Als vechten niet werkt, dan ga ik de confrontatie aan. En mijn hoofd nam me mee naar de duistere plaatsen in mijn ziel. Mijn herinneringen brachten me terug naar plaatsen die ik nooit meer hoopte te zien. Ik ging soms te diep en soms te ver. Onverwachts kwam ik mensen uit het verleden opeens terug tegen. Maar ook na de grootste storm komt de zon terug. Ik kwam er sterker uit en kon zeggen: dat is het verleden.
Je moet het niet bewust gaan zoeken of diep gaan graven om maar iets te vinden. Maar als het verleden je inhaalt, kijk het dan recht in de ogen. Op een dag zal je dan de rust terug vinden.