Misschien was hij ook zonder de kou gestorven, of anders volgend jaar. Maar dan niet in een kraakheldere lucht met wonderwitte sneeuw op zijn takken, met zicht op de verste verten en omringd door een kristallen schittering die alles doet vergeten. Slechts het moment, de schoonheid. Ongemerkt glipt het leven uit zijn stramme houten lijf, de aandacht al volledig bij het paradijs.