Vaarwel Wolverine. Of toch minstens in Hugh Jackman-verpakking. In de ‘X-Men’-franchise was zijn aanwezigheid van in het begin gewaardeerd, en ook in zijn solo-avonturen hield hij de mythe in stand. Zelfs al waren die spin-offs van kwaliteit op zijn zachtst gezegd onevenwichtig. Het lamme ‘X-men: Origins’ en middelmatige ‘The Wolverine’ waren immers niet van die aard om er een vreugdevuur voor te ontsteken. Het verschil met ‘Logan’ kan niet groter zijn. Wat we nu krijgen is immers geen flauw ‘X-Men’-afkooksel, maar een solide en furieuze actieprent die eerder aanleunt bij ‘The Terminator’ en ‘Mad Max’ dan bij het Marveluniversum.
‘Logan’ is geen volbloed superheldenfilm. De titel suggereert al dat de nadruk eerder ligt op de mens dan op de superkrachten. Logan/Wolverine is het beu om opgejaagd te worden of om zijn adamantiummessen te pas en te onpas te laten rippen en scheuren. Een rustige oude dag is hem echter niet gegund. Niet alleen moet hij voor een dementerende professor Xavier (Patrick Stewart, eveneens het ‘X-Men’-tijdperk uitwuivend) zorgen, er is altijd wel een gewelddadig conflict dat de kop opsteekt. En het wordt er niet beter op wanneer de jonge Laura (Angie Keen) in zijn leven opduikt. En meer gaan we niet spoilen, neen.
De plot van ‘Logan’ speelt zich af in 2029, maar dat is er niet aan te zien. Regisseur James Mangold kiest bewust voor een retro-aanpak die meer gemeen heeft met potig jarenzeventig geweld en westerns dan met neo-techneon. George Stevens’ klassieker ‘Shane’ wordt zelfs verschillende keren met naam en toenaam vermeld en getoond. Het enige echt futuristische is een sequentie met zelfrijdende vrachtwagens, maar zelfs daar wordt nauwelijks aandacht aan besteed. Dat maakt van ‘Logan’ misschien wel de meest frappant-aparte superheldenfilm sinds Supermans strijd tegen de mollenmensen. Geen steden die met de grond worden gelijkgemaakt, geen wereldrampen, geen buitenaardse slechteriken … maar – zoals gezegd – een gezonde mix tussen de beste elementen uit ‘Mad Max’ en ‘The Terminator’.
Mangold had duidelijk geen zin om water bij de wijn te doen en de actie af te zwakken naar een PG 13-rating. Het bloederig vertier is bij momenten goor en hard. Niet dat wij daar over vallen: in Amerika is dit dus een R-film, hier kan een zesjarige zonder bezwaar gaan kijken hoe de klauwen van Wolverine een lichaam doorboren. Een discussie die we maar terzijde zullen laten zeker? Mangold mag in elk geval een bank vooruit en krijgt op zijn minst vier kussen van de juf: het verschil tussen het toch wel teleurstellende ‘The Wolverine’ en het uitbundige viersterrenspektakel dat we hier te zien krijgen, kon niet groter zijn. Merci, James.
Of ‘Logan’ nu het echte einde is van de ‘Wolverine’-saga is nog maar de vraag. Hier en daar duiken geruchten op dat Jackman zou opduiken in een (veredelde) cameo in de tweede ‘Deadpool’. Wat eigenlijk jammer zou zijn: qua afscheid in schoonheid torent ‘Logan’ immers torenhoog uit boven heel wat andere filmische zwanenzangen. Dit onteren zou bijna zonde zijn. De kans op een vervolg (zie het open einde) is sowieso reuzegroot. Als de teneur van die sequel/nieuwe reeks aanleunt bij wat Mangold hier serveert, is dat alvast niets om cynisch of rouwig om te zijn.