Dankbare donderdag it is ................ bijna elke donderdag post ik iets waar ik dankbaar voor ben , er is zoveel om dankbaar voor te zijn dat dat geen probleem is.
Wat naast al die dankbare gevoelens echter ook bestaat in mijn gevoelsleven, is melancholie en een soort van vertwijfeling oid.
Over precies een week word ik 53 ;), moeder van 6 kinderen ben ik, 2 daar van hebben een eigen plek met hun lief , 1 keerde op haar schreden terug naar de oorsprong toen ze nog net geen 1 jaar oud was.
Het moeder worden en zeker ook de pijn van het sterven van mijn kind zijn heel bepalend geweest, voor hoe ik in het leven sta. Ze hebben bij gedragen aan het ervaren van mijn kracht , van wie ik in het diepst van mijn wezen ben.
Toch ook is in mij altijd het gevoel van gekortwiekt zijn, bepaald door de omstandigheden en de keuzes die ik maakte, mijn vleugels niet uit kunnen slaan . In mijn jonge jaren beperkt door geloofsregels en instabiliteit in het gezin waar ik opgroeide en later zelfstandig wonend, de combinatie van studie, werken en wonen als dusdanig ervaren dat het voelde als een soort tijd-vretend geheel waar weinig ruimte voor mij was , best gek, die studies waren nl leuk en de banen er om heen ook, ik heb gewoon echt veel plezier gehad in die tijd, ik heb eigenlijk altijd wel veel plezier , ben gewoon een blij mens, enkel wel een blij mens wat eeuwig en altijd het gevoel heeft te kort te schieten en dat, dat zit in mij.
Het denken weet nl dat er geroeid wordt met de beschikbare riemen zeg maar en dat dat heel OK gaat, dat er binnen de mogelijkheden schijnbaar onmogelijke doelen toch behaald worden.
o jaaaa we zijn zomaar van oktober naar november gewaaid, 2e kind verhuisde naar een fijn huis en verjaarde en hup november it is .......................... nog een ruim weekje en dan verjaar ik , dit jaar maar eens niet thuis , geen zin in , we gaan waarschijnlijk lekker naar Amsterdam ofzo , ik zie wel , voor nu even niet zo heel veel ;)
Het is 6 augustus 2018 en waarschijnlijk een van de laatste dagen in een wekenlange rij dagen met aanhoudende hitte, best heel bijzonder voor ons kikkerlandje.
Ik geniet van het mooie warme zomerweer, ben echter ook blij als/dat er weer wat regendruppeltjes gaan komen, de tuin snakt er echt naar.
Nog twee dagen en dan trekken we er weer op uit, fijn naar een festival met naar ik hoop veel gelijkgestemden, dat komt vast helemaal goed, de tank is vol, daar komen we ook op terug, alles geregeld , tent geleend , stoel geleend, tafeltje geleend ;) bedje opgezocht , hond mag mee , het wordt een feestje.
Ik merk dat mijn behoefte aan gelijkgestemden op mijn 52e, midden in de overgang, groot is . Nu de drukte van het grote gezin wat we hebben wat minder wordt en er meer zelf tijd is, merk ik dat ik dat mis, mensen met wie ik kan praten over dat wat me bezig houd, wat me raakt.
Dat wat ik leer, reflecteren met mensen die ook kennis nemen van die onderwerpen. Mensen ontmoeten die me af en toe vasthouden, een arm om me heen slaan. Na jaren armen om anderen heen geslagen te hebben, voel ik dat ik dat zelf ook nodig heb.
Deze zomer is er toch ook wel een van muizenissen :) geen diepgravende dat niet maar wel zo van die gedachten, me afvragen wel vrijwilligerswerk ik wil blijven doen en wat mag gaan, me voornemen meer real life sociale contacten te onderhouden. Verder het lesplan voor jongste vorm gevenen ook weer meer in home projecten met vrouwen aangaan.
Mijn tijd beter om mijn chronische ziekten heen plannen, nog beter rekening houden met de pijn en op sommige dagen het totaal afwezig zijn van mobiliteit, ik merk dat ik daarin toch nog vaak teveel hooi op de vork prik.
en als ik de pluizewuizels de ruimte heb gegeven en wat dingen heb genoteerd in mijn "externe harde schijf" een doodlebook waar ik mijn planningen ook in maak, is het weer tijd om te genieten, van een heerlijke wandeling met Bogi en jongste zoon , dan de tassen inpakken en checken of alles echt klaar staat voor een paar dagen Zeewolde.
Gisteren was ik op een feest, een heerlijk feest in een tuin ergens in Amsterdam. Het was er warm , maar dan van dat fijne warm. Ik had in de ochtend ruim 2 uur gewandeld, ondermeer naar de Noordermarkt waar een van mijn meisjes werkt, leuk om haar werkgever nu eens te ontmoeten, een lief warm mens !!. daarna verder gewandeld naar het feest.
Er waren op het feest veel mensen van allerlei "pluimage", dat zijn altijd de leukste feesten ;) daar waar mensen gewoon samenkomen. Het zijn echter ook de feesten waar ik overwelmed raak de kleuren om mensen heen en net als toen ik in de overgang van meisje naar vrouw zat is het ook nu in de overgang van vruchtbare vrouwe naar oudere vrouw zo dat ik het slecht filteren, dat het niet "uit" gezet kan, ik zie een scala aan lijnen en golven en kleuren, vooral als ik zoals ik leerde wat op een afstand ga staan, zitten, oid . En in plaats van er op los te interpreteren laat ik ze gewoon toe, de verbindingslijnen die ik zie, dat wat er verandert aan de kleuren als er andere interacties zijn, dat wat opvalt, het vertelt me zoveel ;) zo mooi, het is zoveel helderder dan woorden . Het laat zich prima vangen in klanken, geluid geven aan die kleuren dat is wat ik vaak doe.
het was voor het eerst dat ik me veel minder tot dialogen hebben laten verleiden en daardoor een heerlijk feestje had :) ( meestal zijn feestjes nou niet echt mijn ding )
klank geven aan de kleuren, en de kleuren laten zijn ( ook heerlijk bij mijn mediations denk ik zomaar )
Gewoon zo fijn. Al jaren , echter nu ook in deze vorm, wie weet kan dit ook wel in workshops vorm ;) ik geniet al op voorhand .
Het is een prachtige dag, de vierde op rij dat de zon stralend aan een streeploos blauwe hemel naar ons lacht.
Heerlijk , ik geniet van de kleuren, de geuren, de zo goed als afwezigheid van pijn. Ik geniet van mij, van mijn gedachten, ook al zijn daar best wat piekers bij.
Dan kijk ik echter om me heen en valt het weg, ik zie struiken zwaar van bloesem en beginnend fruit, ik voel de stralen van de zon op mijn huid, ik luister naar de gedachten die over elkaar heen tuimelen :), gedachten aan leven in een land vol zon, vol kleur en blij
Ik denk aan de afgelopen dagen, mooi blij kleurrijk en met een grauwe sluier, een sluier van weten en van verdriet, een sluier die ik opzij schuif, telkens weer .... echter die sluier is er wel. Ik mag haar zien en voelen en beleven.
Mooie dag, mooie gesprekken, best koud nog steeds, genoeg energie voor de dag en strakjes maar fijn weer op de bank met een dekentje, nog meer kaarsen en licht voor Marinet. Als ik maar niet zo veel wil gaat het allemaal vrij aardig. Fijn dat ik een zoon heb die de boodschappen van de dag kan doen, was het 3 weken terug op links dat mijn arm niet zo fijn bewoog ten gevolge van en "iets in de linkerschouder" , vandaag doet rechts raar, zo raar dat mijn arm erg weinig bewegingsruimte heeft zonder dat het snerpt in mijn hoofd ;( , zo stom, daar word je dan gewoon mee wakker ;) .
Reumahandjes maken dat ik vandaag niet echt zo heel veel kon doen , enkel wat rekenkundige vaardigheden overdragen aan jongste en samen Engels kletsen, terwijl hij afwast ;) .
De hond neemt het voor lief dat we vandaag niet naar et bos gaan ( waarschijnlijk heeft ze het niet door ), ik heb de neiging de hond menselijke denkvermogens toe te kennen, echter als ik er zo zelf even over nadenk , heb ik toch niet het idee dat ze een agenda bijhoudt, kan vast ook morgen. ( gaan we dan fijn naar de zee )
Vanmorgen reisden we af naar een ijskoud Alkmaar om daar zo een mooie film te bekijken, de film The goddess project weer getoond in de stadskantine, op het eerste gezicht heel Ok en dan een paar uur later wordt het meer en meer een topper, een film om te delen, met je moeder, je oma, je dochter, je buurvrouw .............
Ik ben zo blij dat ik gegaan ben , het klonk allemaal voor mij nl niet zo aantrekkelijk , koud , vroeg en op een plek die niet lekker warm te stoken is , dus ook koud ;), de film hield ons warm !!
De rest van de dag niet zo heel veel gedaan, 1 van de meisjes nog horen zingen , eindelijk uitgevonden hoe mijn ubergave cadeau werkt, een sony hear on 2 ZO blij mee , ik kan er fijn muziek meeluisteren en tegelijk hoor ik niets van de film of xbox geluiden , helemaal gaaf !! Kortom de schrik en verdrietige dingen van de afgelopen weken glijden langzaam af ..................... ze zijn er wel, echter krassen ze minder hard .
2018 is al weer een poosje een feit, 17 dagen al , iedereen doet weer zijn dan wel haar ding, stage , werken school of anders . Ik ben ziekjes, al weken, een soort BO op herhaling, ik kan weinig, 2 a 3 uurtjes per dag energie zit er in het vat , verder heel rustig aan doe en vooral niet teveel willen. ik heb ge-poc en pod , gemediteerd, van alles teruggestuurd naar de afzender met bewustzijn, mezelf geolied en dat is allemaal fijn , het feit echter dan mijn lijf en leden rust willen is onontkoombaar en ook wel OK zo. Ik begrijp tegenwoordig van Binge watchen is .
Ik geniet van poes Bell op mijn lijf , die zit zo graag op iemand en ik zit heden ten dage graag ( en o ja dat is nieuw ) , ondertussen bruisen er wel ideeen , ontwerp ik weer, zie ik weer van alles om me heen ;) en doe ik weinig , 3 keer in de week fitness is een soort van mega uitdaging , maar ik ga wel ;) en daar ben ik dan weer megatrots op , nog steeds met krukken , dat wel , sporten zonder dat durf ik nog niet .
en verder drijf ik mee op de golven van het bestaan, zweef ik af en toe en dan weer loop ik met mijn benen tot aan mijn knieën in de klei en dat is allemaal OK, ik beweeg mee en beleef de rust die dat geeft .
Ik doe en geniet van de belevenissen, ook als de doe-dingen niet helemaal mijn favo dingen zijn, de belevenis daar gaat het om. De rest blaas ik weg na onderzocht te hebben wat het me bracht en wat mijn weerstand was, het is mooi, zo langzaam gaan , one step a day en soms maar een per twee dagen .................
Deze week leef ik onder een paraplu ;) , het is er weer voor, waaiwoeiweer, heerlijk , ik koester het , ben dol op de herfst en geniet, onder een spirituele steen waar ik met mij en de mijnen ben, heerlijk. De plu blijft thuis als het zo waait, dan is ze nergens voor nodig ;). Ze dient vooral om mij te beschermen tegen teveel, om mij uit de wind te houden
Wat een weekend ;) de stones spelen in de arena en mijn kind was erbij, ze mocht werken , de bofferd.
Wij hebben genoten van wat zij vertelde , idd een happening , van die toch echt al oude mannen ( ouder dan onze ouders ) die er op los rockten.
Zelf was ik thuis dit weekend , we zijn er niet echt op uit geweest, hebben in de tuin gewerkt ,we hallen het oeroude vogelhok waar al heel lang geen vogels meer in woonden neer, dat geeft een terrasplekje voor volgend jaar , een vilt plek voor nu , lekker met vachten enzo aan de klooi.
Ook liep ik voor het eerst sinds een maand of een stuk met de hond zonder kruk, 2 keer zelfs ;) we gaan goed vooruit. Dat stemt me blij , de pijn is niks minder helaas , de kracht in mijn been voel ik echter wel terugkomen.
En ik ben helemaal verslingerd geraakt aan het spiralen haken , Hannah Martin van Of Mars ( http://www.spinartiste.com/featured-artist-hannah-martian-from-of-mars ), daar gaan we nog even mee door ;) zo fijn om te doen , het lijkt wel of het me helpt naar binnen te keren , lekker in het herfst gevoel te zijn, ik geniet van de geur van appelcake in de oven , van de geur van de olietjes van Doterra ( heerlijk zijn ze ) , van de omslagdoek om mijn schouder, van zijn. Ik voel de kluizenaar in mij weer tot leven komen ;) ik heb het zo goed met mezelf , gewoon lekker thuis niets perse hoeven enkel ik en mijn kinderen doen ertoe , met de hond naar buiten op gezette tijden is heerlijk , gewoon binnen zijn is minstens zo fijn ;)
Jongste dochter voor het eerst naar haar nieuwe opleiding, nog zonder boeken, die komen later pas ( lees na 1 oktober ) Examendochter is al weer terug, kort dagje voor haar, samen met een andere ll mocht ze een programma samenstellen voor deze week, de klas is op kamp en zij moeten iets verzinnen op kunstgebied om te doen , beide zijn niet echt bemiddeld kwa centen dus het moet ook nog eens supervoordelig , ze hebben een leuk plan gemaakt TOPPERS.
Jongste krijgt zo zijn vriendje over huis en die mag ook mee naar karate want het is vriendjesmeebrengdag en zelf ga ik met krukken of stokken biodanza-en vanavond , gewoon proberen hoe dat gaat .
Oudste dochter is nu ruim 10 dagen weg, het eerste pakket naar haar is gepost en er gaan er vast nog veel volgen.
Morgen is er weer een to meeting en dus bakken we wat lekkers om mee te nemen ;) een appeltaart denk ik zo, die smaken goed .
Mijn hersens draaien overuren, na een chille zomer waar ik er voor koos niet teveel te willen zijn er nu gewoon weer dingen die een soort van moeten, echt moeten bestaat natuurlijk niet, maar gewoon dingen waarvan het echt heel handig is als we die gewoon doen en dan heb ik het over regeldingen, niet de dingen van alle dag, die gaan gewoon zoals ze gaan.
Voorts breien we ons suf, mijn kind en ik, de cadeautjes maanden staan weer voor de deur , en we gaan weer fijn op hersft en wintermarkten staan ( nou ja zitten )
Het weer maakt dat ik daar reuzeveel zin in heb , dat herfstige. Tis me wel wat vroeg, dat wel, maar als het er is dan genieten we maar gewoon.
Nou ja de tijd dan, ik ga nog helemaal niet snel, enkeltje heeft tijd nodig en ik ook , ik voel me niet zo fijn en wat verdrietig de laatste week , koortsig maakt me altijd wel wat melancholisch.
En december toch ook wel , hoe heerlijk ik de lichtfeesten ook vind en hoe fijn Sinterklaas ook was , ik hou toch altijd vaag op d achtergrond dat gevoel van missen.
Bijzonder toch dat als ik ziek ben ik zo helder zie en voel, terwijl ik mediteer op de derde advent , morgen
ik sta zo open, alles komt binnen, ben even niet in staat mijn schilden hoog te houden en het is goed zo, gewoon huilen om het verdriet, het heelt wellicht, foto's kijken met jongste mannetje, zien wat er aan mogelijkheden is, hoe ongelooflijk veel ik kan en doe , dankbaar , en tegelijk dat verdriet om hen die gingen, om Plus ( wat mis ik die hond toch, het was gewoon mijn vriendje )
denken aan de prachtige babies die ik dit jaar naar hier heb zien komen, aan hun krachtige moeders die zo duidelijk voor zelf kozen en tegelijk ook aan de moeders die dat niet konden...
Vandaag is het herfst in ons park, ik ruik het ;) ik voel het en ik leef het, voel de septemberblues, elk jaar weer , na onze trouwdag tot aan de rouwdag en dit jaar zo zonder mijn oudste twee in huis is het anders. Ik mis ze gewoon , en dat zal wel altijd zo blijven dan , ik mis het lange lijf van mijn grote zoon , al twee jaar woont ie in zijn eigen stek , dat zou toch moeten wennen he , enkel doet het dat niet ;), sinds een week is ook grote dochter uit de energie hier, ze is een flink eind uit de buurt dichtbij Geneve, app-en gaat natuurlijk prima, maar het gebubbel, haar in en uit het huis flitsen, altijd onderweg zijn, gewoon haar hoge energie, ik mis het en ach dat zal vast wennen en misschien ook niet.
Wat ook nooit is gaan wennen is het feit dat bijna 18 jaar geleden ons Xaartje weg ging van hier, naar het grote zomerland, ok de scherpe randjes zijn eraf, heel soms prikt het nog heel gemeen, echter ik mis haar gewoon naast haar tweelingzus, elke dag, altijd weer.
En dat is gewoon niet uit te leggen, dat gat in je bestaan, dat kunnen mensen die dat niet meemaakten gelukkig helemaal niet bevatten.
Dadelijk bakken we appeltaart, lekker zonder tarwe en zonder suiker, met kruidnagel en kaneel, en we nemen geen klein stukje , nee vandaag nemen we lekker veel ;)
Voor vanavond maken we een lekker soepje, we maken er fijn een dagje in de keuken van, met een muziekje en wie weet ook nog een filmpje met een dekentje, het is er weer voor, we genieten van de laatste vakantiedagen ( wat duurt de vakantie lekker lang dit jaar )