Deze week heb ik flink lopen mopperen op ‘de media’. Ik ben de afgelopen jaren een aantal keer uitgenodigd om mijn verhaal te doen in ‘de media’, maar op een enkele keer na bracht me dat niks dan frustratie. Ik zal je vertellen waarom.
Ik heb een boodschap, een missie zou je kunnen zeggen die ik graag wereldkundig wil maken. Dat doe ik hier via wiemooiwilzijn, op straat aan een ieder die me wil aanhoren en dus via die media. Mijn missie is niet iedereen aan de Botox te krijgen. Mijn missie is iedereen eerlijke informatie te verschaffen over Botox en andere cosmetische ingrepen zodat de ontvanger van die informatie een goede keus kan maken. Of je Botox gaat gebruiken en door wie je dat dan laat doen, zijn namelijk belangrijke keuzen. Een cosmetische ingreep kan je veel plezier, maar ook veel ellende bezorgen. Mijn missie is om die ellende in ieder geval zoveel mogelijk te voorkomen. Samen met alle goede artsen van Nederland.
Even terug naar ‘de media’. Is wat ‘de media’ laten zien een verlangen van de kijker (ons) of duwen ‘de media’ ons informatie door onze strot waar we eigenlijk niet op zitten te wachten?
In nagenoeg alle media-optredens krijg ik dezelfde domme (vind ik) vragen en stuit ik op onbegrip. Dit frustreert mij. Ik weet dat ik qua cosmetische ingrepen NIET DE NORM ben. En alles dat afwijkt van de norm kun je interessant genoeg vinden om naar te kijken op TV. Dat ik door mijn lange lijst aan cosmetische ingrepen gevraagd wordt door ‘de media’ vind ik prima. Als dat mijn binnenkomer is, soit. Ik praat er met liefde over. Wat ik in de onderhandelingen voorafgaand aan een mediaoptreden altijd met klem benadruk, is dat ik best over mijn ingrepen wil spreken, maar dat de focus moet liggen op mijn missie. Ik wil door open te zijn over mijn cosmetische ingrepen andere vrouwen de kans geven zich goed te laten informeren, hen te laten weten dat ze zich nergens voor hoeven te schamen en dat het helemaal oké is om een beetje ijdel te zijn. Dat mislukt, in de media, jammerlijk.
Keer op keer krijg ik toch weer dezelfde onnozele vragen voorgeschoteld en worden de stukken waarin ik volgens mij waardevolle informatie verkondig, geknipt. Tot er uiteindelijk een lullig optreden overblijft waaruit een ander op zou kunnen maken dat mijn leven bestaat uit in de spiegel kijken, doodongelukkig zijn met mijn uiterlijk en op de operatietafel liggen. Al die genoemde activiteiten vinden heus plaats in mijn leven; ik kijk dagelijks in de spiegel (kritisch, maar kort), ik ben 1x in de maand intens ongelukkig met mijn lijf en voel me dan dik en lelijk en de afgelopen jaren heb ik een paar keer op de operatietafel gelegen en ik zal er in mijn verdere leven nog wel een paar keer op neerstrijken. Maar echt, ik heb daarnaast ook nog andere zaken die me bezighouden.
Mijn uiterlijk neemt niet meer dan 10% van alle tijd en energie in mijn leven in beslag. De overige 90% van mijn tijd en energie spendeer ik aan echt belangrijke dingen; familie, Dolly, de liefde, vrienden, werk, Netflix en uitgaan. En vaak blijft er door dat volle leven met belangrijke zaken, maar bar weinig tijd over om me druk te maken over mijn uiterlijk. In die 10% past naast douchen en tanden poetsen misschien een bezoek aan de nagelstudio, 2x in de week wat make-up en met een beetje mazzel iedere dag mijn haar föhnen. Ik ben wel ijdel, maar de 90/10 verdeling past me goed. Ik besteed mijn tijd liever aan die belangrijke zaken dan aan het make-uppen van mijn gezicht.
Waar door de media altijd direct of indirect naar gevraagd wordt is of ik ongelukkig ben of misschien andere psychische aandoeningen geniet. Lastig je te verdedigen tegen het heersende idee dat iemand die (veel) met haar uiterlijk bezig is, niet intelligent of bij haar verstand is. Roepen dat ik wel slim ben, vind ik een zwaktebod, maar hè; ik ben het dus wel. Ik houd namelijk tijd over door mijn cosmetische ingrepen. Geen urenlang voor de spiegel want mijn gezicht zit al goed als ik op sta; geen kreukels want Botox, goede wenkbrauwen want PMU, mooie huid want Medical Facials en weinig in de gym want heb toch lekker al billen door de lipofilling en een platte buik door de liposuctie. Call me crazy, maar dat is best slim (tijd besparen). Toch?
Onlangs werd ik gebeld door een publieke omroep met de vraag deel te nemen aan een van hun programma’s. Er werd mij verzekerd dat het om een integer programma ging, zonder oordeel. Het zou een portret worden van 3 personen waarbij uiterlijk een belangrijk onderdeel was van hun leven. Er zou een jong meisje worden gevolgd dat professioneel model is, iemand met een vertekend zelfbeeld en iemand die zich cosmetisch laat verfraaien. Voor de laatste rol was ik gecast. Die had ik denk ik best goed kunnen vervullen want ik laat me cosmetisch verfraaien, weet er veel vanaf en weet wat de valkuilen zijn bij het zoeken naar de juiste arts. Best journalistiek verantwoord, leek me.
Wat schetst mijn verbazing? Ik zie de aflevering van het programma voorbij komen (waar ik dus uiteindelijk niet voor ben uitgenodigd) en de rol waar ik voor gecast was, is vergeven aan een transseksuele vrouw met psychische problemen die volkomen is doorgeslagen in het gebruik van permanente fillers en daar ernstige complicaties van ondervindt. Niks ten nadele van deze lieve dame, maar ik vind het jammerlijk dat de media (of zijn wij dat zelf?) geen voldoening halen uit de minder sensationele verhalen. Blijkbaar kunnen we ijdelheid niet rijmen met een (relatief) normaal bestaan en voelen we ons er prettiger bij om de mensen die zich cosmetisch laten verfraaien in een hokje te stoppen.
Dat is best jammer, we zijn zoveel meer dan dat. Wij zijn namelijk je moeder, je buurvrouw, je vriend, je zus en je geliefde. Allemaal een beetje ijdel.
Heel goed gescbreven Sietske. Jouw realiteit straalt van dit comment af. En js legt precies uit waar het om draait. Happy zijn met jezelf…en ja..de cosmetische ingrepen zijn een onderdeel daarvan. So what..
Het zijn jouw ingrepen en niemand anders. Profesioneel en met een beeldschoon resultaat. Je geeft jezelf toestemming..en gelukkig maar! Als anderen jouw levensvisie bekritiseren….tja..dat zegt dus alles over hun leven…inderdaad-HUN LEVEN…niet jouw leven en jouw realiteit! Voor mij ben je de beste ambassadrice in daad en woord voor de cosmetische industrie. HOUDEN ZO!! Greetz..kiss en courage. Martin Noordam.
Eigenlijk grappig. Alles focust op je buitenkant, maar iedereen die jou kent weet dat je binnenkant knapper en slimmer is dan de meesten. En realistischer en minder schijnheilig ook. Je mag super trots zijn op jezelf, je doelen en he woorden.
Héél sterk geschreven en je slaat echt de spijker op z’n kop!! Ben je wel gelukkig?? Ja, juist! want jij hebt de ballen om lekker te doen waar jij gelukkig van wordt én je bespaart er nog tijd mee ook! 💪🏼
Kostbare tijd die anderen blijkbaar liever besteden aan focussen op hoe cosmetische behandelen zogenaamd áltijd onnatuurlijk uitpakken of dat iemand dan per definitie zwáár ongelukkig is met zichzelf…
meestal simpelweg uit angst voor het onbekende! Één van mijn lievelingsquotes is dan ook: ‘Don’t listen to what they say, GO SEE FOR YOURSELF!’
Lieve Siets, wie is er nou leuker en slimmer en beter gezelschap dan jij? Ik zou nog graag naast je zitten als je een hoofd had als een bitterbal. Gewoon omdat t nooit saai en altijd inspirerend is. Uiterlijk is bij ons alleen onderwerp in dienst van een goed verhaal. Of zoals ik al eens zei in zo’n uitgeknipt stukje over jouw leven: ‘Sietske is niet ijdel. Sietske is gewoon lui.’ En zo is t. Weg met die stomme hokjes, en lang leve authenticiteit!