Visie is onontbeerlijk voor een goede journalist. Juist nu iedereen op internet zijn mening kan ventileren, is die noodzaak groter dan ooit tevoren. Velen zien door de bomen het bos niet meer. Ze raken verward door de overdaad aan informatie die zich opdringt en die tegelijkertijd -hoe ironisch- de angst aanwakkert, elders wellicht ‘iets belangrijks’ te missen. Maar dat is het ‘m juist: hoe valt binnen de huidige kakofonie aan geluiden nog te onderscheiden wat werkelijk belangrijk is?
Ik zeg: door visie. Want kijk eens goed: wat is het voornaamste verschil tussen toen en nu? Dat onze denkprocessen zich voorheen onhoorbaar ontwikkelden, binnenin ons, totdat ze de moeite van het naar buiten brengen waard waren. Nu schreeuwen we elke gedachte, iedere oprisping, bij voorbaat al uit via Twitter, Facebook en alle andere sociale media waardoor we hopen ‘gehoord’ te worden. We zijn, met andere woorden, in onze hang naar erkenning hardop aan het denken geslagen. Als holle vaten.
Maar… wat doet er dan nog wel toe? Wat is relevant? En zie: precies daar komt de voortrekkersrol van de journalist om de hoek kijken.
Vanuit de patstelling ‘wie hoort in Kakofonië de nachtegaal nog fluiten?’ ontwikkelen zich langzaamaan nieuwe vormen van journalistiek, die wel degelijk weer ‘gehoor’ vinden. De Correspondent is daar m.i. een goed voorbeeld van. Maar er zijn meer hoopvol stemmende initiatieven, met journalisten die verder kijken dan de neus van de gemiddelde burger lang is. Want die burger heeft zijn oordeel vaak al op voorhand klaar; die ‘weet al genoeg’ als hij aanbelt bij een helderziende en door de deur hoort vragen: “wie is daar?”
Wel, hier ben ik in elk geval: klaar om te sparren met opdrachtgevers die óók beseffen wat deze tijd nodig heeft. Als jij op zoek bent naar een professional die begrip en inzicht koppelt aan een heldere, soms (vlijm)scherpe -maar zeker ook door mensenliefde ingegeven- pen, kunnen we samen een inspirerende kruisbestuiving in gang zetten!
Nieuwsgierig geworden? Lees hier meer over mijn persoonlijke visie op de journalistiek of volg mijn Weblog om te zien wat er zoal uit mij opborrelt.
Dit boek is een familieproject van Emma, Kayo en Nigel Veenstra. "Heerlijk Emma, elke avond voor het slapen gaan verheug ik me op jou - dat wil zeggen: op je verhaaltjes. Ik mag er van mezelf steeds maar ééntje lezen, anders zijn ze te snel op..."
Minnaars, daklozen en wonderen passeren de revue in de columns, die tegenwoordig maandelijks van mijn hand verschijnen in het blad voor volkstuinders, aangesloten bij De Federatie. Never a dull moment in nature!
Van oorsprong ben ik lerares Spaans, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus meldde ik mij (nu 35 jaar geleden) naast het docentschap aan als ‘journalist’ bij alle kranten en tijdschriften die ik onder ogen kreeg.