HAARLEM, 29 DEC. Het optreden van Den Helder is bij de twaalfde Haarlemse Basketbalweek beperkt gebleven tot twee opeenvolgende dagen en twee onnodige nederlagen. De daaruit voortvloeiende strijd om de zevende plaats op nieuwjaarsdag is even teleurstellend als onaantrekkelijk. Wel kan de winnaar van de Nederlandse 'Final Four' zich erop beroemen voor in totaal 6.000 toeschouwers te hebben gespeeld. Gisteren zaten er 3.300 kijkers op de tribunes en die zagen van Helderse kant opnieuw een enerverende slotfase na een slecht begin.
Na afloop van het eerste duel zei de Helderse coach Meindert van Veen dat zijn ploeg Zagreb had laten ontsnappen: “Dan moeten we nu maar van Canada winnen.” Maar na ruim tien minuten van het duel tegen de Noordamerikanen prijkte er gisteren al weer een achterstand van circa twintig punten op het scorebord. De Canadezen demonstreerden met de kleine guards McMahon (goed voor acht steals), Johnson en Vickery en met de voor deze sport niet grote forwards Jackson (1,92 meter) en Walton (1,92) dat basketbal beslist niet alleen iets is voor mensen van twee meter en meer. Zij zorgden voor 70 procent van de productie, dertien keer met een driepunter.
“Ik vond dit Canadese team beter dan Zagreb”, keek Van Veen terug. “Dat betekent dat we het op de openingsdag hebben laten liggen. Ik ben blij dat we na zo'n achterstand nog zo goed zijn teruggekomen en dat we er nog een wedstrijd van hebben gemaakt, maar het is uiterst teleurstellend dat we hier hooguit zevende kunnen worden. Meer weet ik er nu ook niet van te zeggen.” Zijn pupillen kregen voor die vechtlust de complimenten van de Canadese bondscoach Shields, die ook vol lof (“sfeerverhogend en mooi vlak”) was over de rode, kunststoffen vloer. “Twee keer op rij”, zei Shields“ maakten ze een achterstand van 22 punten goed en in beide duels hadden ze de laatste kans op de winst. Vroeg of laat ga je zo'n pot winnen.”
Niet meer welkom in Indonesië, niet langer legaal in Nederland; Mijn paspoort heb ik nooit meer gezien - NRC
Niet meer welkom in Indonesië, niet langer legaal in Nederland; Mijn paspoort heb ik nooit meer gezien
Het leven van een illegaal, hoe ziet dat eruit? Hoe kon het gebeuren, wie is het overkomen, hoe moet het verder? Een serie portretten van mensen die, om heel verschillende redenen, zonder geldige papieren in Nederland wonen.
Ica (30) kwam in 1981 vanuit Indonesië naar Nederland. Na het VWO studeerde hij culturele antropologie en politicologie. Door zijn politieke activiteiten is hij sinds vorige zomer zijn paspoort kwijt.
“Voor de meeste mensen is Indonesië niet meer dan een mooi en goedkoop vakantieland. Ondertussen hebben we één van de wreedste fascistische regimes van dit moment. Een militaire dictatuur die verantwoordelijk is voor het uitmoorden van 1 miljoen mensen toen ze in 1965 aan de macht kwam. Tot op de dag van vandaag worden de mensenrechten structureel geschonden. Je mag niet demonstreren, voor je mening uitkomen of jezelf organiseren. Het recht op vrijheid van beweging is voor veel mensen beperkt; 17.000 mensen kunnen het land niet uit omdat ze door de staat gezien worden als subversief element. Veel mensen lijken dit niet te beseffen. Kijk maar naar Poncke Princen die Nederland niet binnenkomt, terwijl hij juist iemand is waar jullie trots op kunnen zijn. Hij zet de Nederlandse traditie van humanisme voort, hij is de enige Nederlander die zich in Indonesië inzet voor de mensenrechten. Hij is nu half verlamd maar nog steeds enorm strijdbaar, ongelofelijk.
Toen ik in '81 naar Nederland kwam ben ik eerst gaan studeren. Ik werd lid van de FDU (het Indonesisch Democratisch Front) en het Indonesië comité. Op een bepaald moment moest ik kiezen tussen mijn studie of de politieke strijd. Ik koos het laatste, ook uit solidariteit met mijn vrienden in Indonesië. Onlangs is een vriendin van mij tot 4 jaar gevangenisstraf veroordeeld, voor het verspreiden van een sticker waarop Suharto de wortel van alle kwaad wordt genoemd. Ze is veroordeeld op grond van een wetsartikel dat nog stamt uit de koloniale tijd en dat in het begin van deze eeuw werd gebruikt om de nationalistische activisten de mond te snoeren. Een andere vriend van mij heeft een verboden boek gekopieerd en onder zijn medestudenten verspreid. Hij is opgepakt en krijgt 8jaar gevangenisstraf.
Zelfs in Nederland zijn er veel mensen die niet openlijk politiek actief durven zijn uit angst voor represailles, voor henzelf of hun familie. Ook mij heeft het jaren gekost om die angst te overwinnen. Maar toen ze in 1989 mijn beste vriend oppakten, heb ik besloten om me er totaal in te storten. Dat was opluchting, omdat eindelijk dat wat je denkt met wat je doet overeenkomt.
Het is erg belangrijk dat ook hier mensen zijn om de strijd te steunen. Het voornaamste op dit moment is op internationaal niveau actief te zijn. We gaan tweemaal per jaar naar Genève om te rapporteren bij de mensenrechtencommissie van de VN, want dat is het morele geweten van de wereld. Daarnaast is het inlichten van de media en het organiseren van financiële, morele en politieke support ook belangrijk. De grootste vijand van de Indonesische overheid is natuurlijk de internationale publieke opinie.
Afgelopen zomer kwam ik op de ambassade om mijn paspoort te verlengen. De man achter de balie begon te glimlachen. Er stond blijkbaar veel informatie over mij in de computer. Hij vroeg hoe mijn bootreis naar Oost-Timor was verlopen. Hij doelde op een actie een jaar geleden. We zijn toen met honderd studenten uit de hele wereld van Portugal naar Oost-Timor gevaren. We wilden bloemen leggen op de graven van de studenten die tijdens een vreedzame demonstratie zijn vermoord door het leger. Vooral het feit dat er twee Indonesiërs aan boord waren gaf veel opschudding. In een interview met een minister werden we van landverraad beschuldigd.
Ik ben sindsdien vaak terug geweest op de ambassade, maar mijn paspoort heb ik niet meer teruggezien. Het is een politieke zaak geworden. Er is nooit een officiële verklaring gegeven dat het in beslag is genomen. Het enige dat de betrokken kolonel me als antwoord geeft, is dat hij wacht op groen licht uit Jakarta. Ook mijn verblijfsvergunning in Nederland is niet meer geldig aangezien ik 7 maanden weg ben geweest. Wat ik niet wist is dat je verblijfsvergunning vervalt als je langer dan een half jaar weg bent. Op dit moment ben ik begonnen met een asielaanvraag, ik kan wel aantonen dat ik daar gevaar loop. Maar uit verhalen van vrienden weet ik dat dat proces wel 4 tot 5 jaar kan duren. Ik leef nu van geld dat ik uit solidariteit van mijn vrienden krijg, en woon samen met een Indonesische vriend, een schilder van 79, hij betaalt de huur en ik kook voor hem.
Ik voel me wel thuis hier, ik hou van Amsterdam, het is een dynamische stad, heel tolerant, je kunt doen wat je wilt zolang je maar niemand lastig valt. Ik woon nu al 13 jaar in Nederland, maar ik heb nooit de Nederlandse nationaliteit aan willen vragen. Niet uit chauvinisme, ik voel me een wereldburger. Maar ik wil ook de mogelijkheid houden om weer daar te gaan wonen. Mijn familie en vrienden wonen daar, ik heb mijn geschiedenis daar. Veel mensen denken dat iedereen hier wil komen om te profiteren van dit sociale stelsel, maar er zijn veel mensen die ernstig gevaar lopen en toch daar blijven. Als mensen alles, hun vrienden, hun familie en hun land, verlaten om hier te leven, dan hebben ze daar meestal een goede reden voor. Het is nog steeds beter te leven in een vreemd land dan dood te gaan of naar de gevangenis in je eigen land.
Daarnaast is het hebben van een Indonesisch paspoort voor mij een legitimatie om te strijden voor democratie en mensenrechten in mijn land. Meestal als er kritiek wordt gegeven op het regime, bijvoorbeeld door Amnesty International, wordt hen verweten dat ze zich als buitenstaander met binnenlandse aangelegenheden bemoeien. Ik wil niet dat ze dat argument tegen mij gebruiken. Ik ben een Indonesisch staatsburger en net als andere Indonesische staatsburgers worden mijn vrijheden beperkt door dit regime. Het innemen van mijn paspoort is het duidelijkste voorbeeld; ze hebben gewoon mijn benen afgezaagd, ik kan me niet meer vrij bewegen.''
AMSTERDAM, 26 APRIL. Het aandeel Philips en de stijgende dollar zetten op de beurs vanmorgen de toon. De gepresenteerde winst van het elektronicaconcern over het eerste kwartaal lag boven de marktverwachtingen. Tegen het middaguur had het aandeel 8 dubbeltjes winst geboekt op 56,30 gulden.
AMSTERDAM De beursgraadmeter, de AEX-index, noteerde rondom het middaguur 412,80 punten, een stijging van 3,57 punten.
Philips noteerde in de loop van de ochtend even 56,70 gulden, maar de koers zakte daarna terug, in hoofdzaak door de wat voorzichtige uitspraken van de Philips-top over de rest van het jaar.
De rest van de markt was vast gestemd. Debet daaraan was de sterk oplopende dollarkoers en de hogere obligatiekoersen. “Buitenlandse kopers verschijnen weer op de markt om cyclische waarden op te pikken en ook instituten zien we weer”, stelde de handelaar vast. Van de cyclische waarden noteerde DSM 1,70 gulden hoger op 131 en Akzo negen dubbeltjes op 182,40. Hoogovens werd zeven dubbeltjes meer waard op 59,80. Vast lag ook Koninklijke Olie in de markt met 1,30 gulden winst op 189,40.
De Europese wisselmarkten waren vanmorgen niet geïmponeerd door de uitkomst van het overleg van de zeven grootste industrielanden. Hoewel handelaren nauwelijks meer rekening had gehouden met een oplossing voor de al maanden slepende valutacrisis, noemden ze het toch teleurstellend dat geen steun aan de dollar was toegezegd.
Toch noteerde vanmorgen op de valutamarkt de dollar opvallend hoger. De koers bij de opening van de handel van 1,53 gulden, was een cent meer dan aan het slot gistermiddag. Rond het middaguur was de dollar zelfs opgelopen tot 1,55 gulden. Handelaren verklaarden de koerssprint door een uitspraak van een bestuurder van de Deutsche Bundesbank. Hij zinspeelde er vanmorgen op dat de Duitse rente mogelijk nog lager kan. Dat zou de D-mark ten opzichte van de dollar verzwakken en kwam de koers van de Amerikaanse munt ten goede.
NEW YORK Op Wall Street kwamen gisteren de meeste aandelenkoersen nauwelijks in beweging. De Dow Jones-index, die vrijwel de hele dag rond het slotniveau van de voorgaande dag schommelde, stond aan het eind van de handel op 4300,17. Dat betekende een verlies van 3,81 punten.
De lichte daling van de index werd veroorzaakt door winstnemingen. Maar de ondertoon geeft nog steeds opwaartse richting aan, zo verklaarden handelaren. Tegen het sluiten van de handel, toen de bijeenkomst van de G-7 nog in volle gang was, noteerde de dollar in New York 1,5340. Een etmaal eerder bedroeg de koers 1,5395.
“HET MODERNE HUWELIJK kan wreed zijn, maar massale echtscheiding kan veel en veel wreder zijn.” Met deze woorden riep een conservatieve commentator de Ieren aan de vooravond van hun jongste referendum op om vast te houden aan het grondwettelijk verbod van echtscheiding. De republiek is het enige land binnen de Europese Unie waar echtscheiding niet is toegestaan. Het is ook het land met het hoogste percentage buitenechtelijke geboortes van Europa (20,3 procent) en veel onnodig leed onder de tachtigduizend gescheiden mensen en hun nieuwe relaties voor wie hertrouwen van staatswege is geblokkeerd. Of beter gezegd: door de predominante roomskatholieke kerk, die zich met hand en tand heeft verzet tegen het “Kamerbreed” gedragen regeringsvoorstel het Ierse huwelijksrecht wat meer in overeenstemming te brengen met de maatschappelijke en morele realiteiten van vandaag de dag.
Het heeft er om gespannen, maar met een haarbreedte verschil (negenduizend stemmen op een totaal van 1,6 miljoen) heeft Ierland toch gekozen voor de modernisering en voor een gezonde scheiding van kerk en staat. Het belang van deze stemming gaat uit boven de persoonlijke misère van de talloze Ieren voor wie het huwelijk tot een gevangenis is verworden. De keuze voor pluriformiteit vormt een bescheiden doch niet te verwaarlozen bijdrage aan het moeizame vredesproces in Noord-Ierland. Temeer daar het niet op zichzelf staat. Seksuele voorlichting vindt langzaam zijn weg naar de Ierse scholen, het verbod van voorbehoedsmiddelen is verzacht, homoseksualiteit is niet langer illegaal.
ABORTUS BLIJFT NOG WEL verboden in Ierland - trouwens ook als gevolg van een referendum - wat nog in 1992 leidde tot een uitreisverbod voor een veertienjarig meisje dat zei te zijn verkracht door de vader van een vriendinnetje. De Ierse rechter vond voor haar alsnog een uitweg, maar liet de tot (grond)wet verheven dubbele moraal zorgvuldig in stand. Het Ierse abortusverbod bestaat in de praktijk namelijk bij gratie van de toegestane abortus in Engeland.
Overigens heeft Ierland in het Verdrag van Maastricht een speciale uitzonderingsclausule voor de abortus weten te bedingen. Zo heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie een uiterst dubieus verbod van buitenlandse abortus-voorlichting in Ierland moeten accepteren. Dit tekent een probleem dat al de kop heeft opgestoken tijdens de aanloop naar de voor volgend jaar voorgenomen Intergouvernementele conferentie over hervorming van de Europese Unie. Kwesties als abortusvoorlichting en echtscheiding gaan de termen van economische dienstverlening te boven. Maar de Europese Unie ontbeert nu eenmaal een eigen recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer.
MOET DE UNIE in dit soort zaken leentjebuur blijven spelen bij het Europese verdrag voor de rechten van de mens van de Raad van Europa of vergt verdere eenwording een meer directe vorm van binding aan de grondrechten? Het verdient verre de voorkeur dat de landen van de Unie zelf de minimale burgerrechten veilig stellen, zoals Ierland nu heeft gedaan met de echtscheiding. De uitslag van het referendum mag kantjeboord zijn, dat Ierland op dit gevoelige punt de houdgreep van 'Rome' heeft verbroken vormt ook voor de Europese Unie een signaal van betekenis - met een land als Polen 'ante portas'.
WÜRZBURG, 30 NOV. In kerkelijke archieven in Würzburg is een duizend jaar oud afschrift gevonden van brieven van de Romeinse staatsman en filosoof Cicero. In kunstig geschreven letters staan op het perkamenten blad fragmenten van brieven van Marcus Tullius Cicero (106-43 voor Chr.) aan zijn vriend Atticus. Die zijn rond het jaar 1000 overgeschreven en dienden kennelijk als lesmateriaal voor monniken op de Dom-school, de school van het bisdom.
Het perkamenten blad deelde het lot van veel middeleeuwse handschriften. Bij de uitvinding van de boekdrukkunst werden ze overbodig en vaak gebruikt als bind-materiaal voor boeken. Zo overleefde het afschrift van Cicero als omslagblad van een jaarrekening van het Vrouwenklooster St. Ulrich uit 1576.
Het wordt tijd dat wij begrijpen hoe diep Microsoft in de Nederlandse samenleving is doorgedrongen. Onlangs vernam ik dat op de MEAO's de leerlingen alleen leren omgaan met Microsoftproducten omdat de werkgevers dat willen. Ook in de gezondheidszorg en op de burelen van de lagere overheden zie je bijna alleen MS-producten. Dat door deze keuze en eventuele aangegane contractuele bindingen met Microsoft alle concurrentie in de software-industrie de das is omgedaan, daar staat niemand bij stil. Een overheid die zo handelt maakt zich medeschuldig aan monopolistische praktijken.
„Zeker, en als ik geweten had hoe leuk ik dit vond, was ik tien jaar geleden al overgestapt. Ik moest mijn kapperszaak verkopen nadat ik een allergie had gekregen voor de chemische stoffen die gebruikt worden, en door de scheiding van mijn vrouw. Mijn strategie was toen om eerst bij de vrijwillige brandweer te gaan en daar uit te kijken naar een vaste baan bij de brandweer. Ik beheer nu overdag de website Brandweerkennisnet, en ben ’s avonds en in het weekend oproepbaar bij calamiteiten.”
„Nee, ik vind het vooral leuk dat ik praktijk en theorie kan combineren. Door de website proberen we de verschillende regio’s meer uniform te laten werken. Het kennisnet helpt om iedere brandweer op te trekken naar hetzelfde niveau. Daardoor werken de korpsen beter samen. En dat zie je terug in de praktijk.”
„Ik wil hier het liefst blijven werken tot mijn pensioen. Als kleine jongen wilde ik al brandweerman of piloot worden. Mijn zoontje van zeven is er nu ook helemaal gek van. We sparen samen brandweerautootjes. Ik wil me wel verder ontwikkelen binnen het bedrijf. Ik ga nu aan de slag met de ontwikkeling van een kennisalmanak voor de website. Daarmee moet ons platform de korpsen nog beter kunnen voorlichten.”
„Mijn inkomsten zijn ongeveer hetzelfde gebleven, maar dat is niet belangrijk. Dit werk is mijn passie. Zodra het woord brandweer valt begin ik al te stralen. Ik hou ervan om een gezamenlijk doel te hebben. Ook de hiërarchie vind ik prettig. Het is te vergelijken met militaire dienst. Iedereen weet wat zijn rol is, maar er zijn veel mogelijkheden om steeds op een hoger plan te komen. Ik ben nu brandwacht, maar ben bezig met de opleiding tot brandweer eerste klas. Die cursus wordt door de brandweer betaald. Het zelfstandig ondernemerschap paste minder goed bij mij. Dit moest gewoon zo zijn.”
„Naast mijn werk heb ik iedere maandagavond oefening in Zevenaar, en je kunt altijd opgeroepen worden. Het heet wel vrijwilligerswerk, maar als je eenmaal ja gezegd hebt, wordt er verwacht dat je er bent. Je moet er dus wel een beetje gek van zijn. Maar dat zijn we.”
Nieuwe baan: webmanager bij de Nederlandse Vereniging Brandweerzorg en Rampenbestrijding en vrijwilliger brandweer Zevenaar
Wie staat er zaterdag onder de doellat bij het Nederlands elftal in de kwalificatiewedstrijd voor het EK tegen Roemenië? Kiest bondscoach Marco van Basten voor de routine van Henk Timmer of laat hij Maarten Stekelenburg, de beoogde opvolger van de nu geblesseerde Edwin van der Sar, ervaring opdoen? Beide doelmannen tastten gisteren na de eerste training van Oranje in Katwijk nog in het duister.
Van Basten heeft eerder de 24-jarige Stekelenburg tot zijn tweede keeper uitgeroepen. Maar de voormalige wereldspits is dermate inconsequent dat hij er zaterdag weer heel anders over kan denken. Feit is dat Stekelenburg momenteel veel zelfvertrouwen moet hebben na de goede prestaties van zijn club Ajax tegen FC Twente en PSV. Bij Feyenoord, de werkgever van Henk Timmer, gaat het minder voorspoedig.
Stekelenburg vindt dat Van Basten de beste keeper van dit moment moet opstellen. „Ervaring of talent voor de toekomst, het mag allemaal geen rol spelen. Het gaat om het resultaat.” Het gebeurt niet vaak dat de inmiddels 118-voudig international Van der Sar verstek laat gaan. De sluitpost van Manchester United heeft een kuitblessure en hoopt volgende week woensdag wel fit te zijn voor de interland tegen Slovenië.
„Jammer dat Van der Sar er niet bij is”, zegt Stekelenburg. „Met hem kan ik altijd goed trainen. Maar Henk Timmer is ook een prima collega die niet moeilijk zal doen in onze concurrentiestrijd. Ik ken hem nog uit zijn kortstondige periode bij Ajax.”
Het ligt voor de hand dat de nu 36-jarige Van der Sar na het EK van 2008 stopt als international. Stekelenburg werd lange tijd gezien als een talent dat zijn belofte niet inlost. Dit seizoen keept hij voor eerst wat overtuigender. Maar hij kampte in voorgaande voetbaljaargangen ook vaak met blessures. „Dit is mijn beste seizoen”, meent Stekelenburg. „Maar ik heb nog geen jaar zoveel wedstrijden kunnen keepen.”
nrc nu: Joost Oranje, chef politieke redactie, bespreekt het plotselinge vertrek van Wouter Bos, Camiel Eurlings en Agnes Kant uit de politiek en de dood van Hans van Mierlo met Robert van de Roer.
nrc leest: Pieter Steinz bespreekt twee boeken: Historiën van Tacitus in een vertaling van Vincent Hunink én Lustrum van Robert Harris.
Ger van Jeveren, oprichter en topman van Fagron, stapt per direct op. Dat maakt de Belgisch-Nederlandse toeleverancier van apotheken maandag bekend. Het bedrijf zegt tevens niet langer op zoek te zijn naar een overnamekandidaat. Fagron is al maanden tevergeefs op zoek naar een koper. Het bedrijf zegt nu opnieuw te gaan onderhandelen met de banken en op zoek te gaan naar extra geld van investeerders of beleggers. Deze zomer vielen de halfjaarcijfers van Fagron tegen, mede door scherpere regels in de VS. De koers daalde daarna sterk. (NRC)
Frits Campagne stopt als topman bij mediabedrijf De Persgroep Nederland. Per 1 januari wordt hij opgevolgd door Erik Roddenhof, nu commercieel directeur. Campagne (60) blijft voorzitter van de raad van bestuur, maar Roddenhof (44) neemt de dagelijkse operationele verantwoordelijkheden op zich. Deze splitsing van taken aan de top heeft volgens het bedrijf te maken met de groei die de uitgever van het AD, Trouw, de Volkskrant, Het Parool en Wegener Media de laatste jaren heeft doorgemaakt. (NRC)