Chester schoot overeind toen hij achterom keek en daar Isis uit de deur zag komen. Hij ging met een hand door zijn haar en stond daar wat nerveus. Het meisje zag er heel anders uit. Weer net als vroeger... minder knap. Wat had hij voor een vieze fetish op emo meisjes?! Hoe dan ook, dat was wel het laatste op zijn gedachten. Het meisje stond er wat onverzorgd bij en hij begreep al meteen niet meer waarom hij zich zo schuldig had gevoeld. Als ze zich zo kleedde kon ze toch geen andere jongen krijgen. Dan lag het dus niet aan hem.. Ze droeg een blauwe pull en had de capuchon omhoog getrokken. Dat was toch geen eyecandy te noemen? Als ze indruk wou wekken moest ze een strak wit t-shirtje dragen en een korte broek of strakke spijkerbroek. Of een roze t-shirt met een check print en dan een.. stoppen. Chester, je moet toch echt uit gaan zoeken waar die obsessie voor scene-chicks op slaat.
"Chester." zei ze uiteindelijk. Hij wist niet of dat positief of negatief was geweest. De laatste keer dat hij haar had gezien vroeg ze of hij weer samen wou zijn. Hij was zo goed als weggerend. Ze hadden samen gezwommen en toen was hij erachter gekomen dat hij haar eigenlijk al kende. Dat hij haar al een keer eerder had bedrogen. Een raar gevoel was dat, vond hij zelf. Hij had nooit verwacht haar nog te zien. Niet na toen in Californië.
"Isis," begon hij zijn verhaal en beet op zijn onderlip. Vervolgens grijnsde hij breeduit en deed zijn handen in zijn zakken terwijl hij haar aankeek. Hij had het beter voor mekaar dan zij, al voelde hij ergens wel medelijden met het meisje voor hem. Ze had toch een plekje in zijn hart verdiend, alleen was hij 'a gift that just keeps on giving'. Hij zou niet zo snel zo'n leven opgeven. Al zou hij voor Isis toch behoorlijk ver willen gaan in proberen. "Wat doe jij hier, in die kleren?"
Haar haren lagen als sluiers voor haar ogen. Blonde mooie haren die glinsterden door de zon die erop scheen. Het was zo'n beetje 12u 's middags, nog niet echt laat. Het verbaasde haar ook niet echt, de minuten gingen ook zo traag voorbij op haar klokradio. Met haar fel blauwe ogen bleef ze Chester even aankijken, zijn gezicht was niets veranderd. Daarom dat ze hem ook direct had herkend. Isis deed voorzichtig een paar stappen naar voren, voelde haar hart zodanig hard in haar borstkas kloppen dat het net leek of die er elk moment uit kon springen. Isis slikte, het leek alsof die ene brok in haar keel haar wou beletten om een woord te vertellen. Isis bleef als aan de grond genageld staan, haar gezicht nog steeds op Chester gericht om geen elk woordje te missen van wat ie zei. Het eerste was haar naam, nou ja.. Een beetje logisch, niet? Isis haalde diep adem, knikte daarna eens kort bevestigend op zijn woordje dat niet veel voorstelde. Isis zag hem in een blauwe zitzak zitten, deed het hem na en ging een meter van hem vandaag zitten, op een rode zitzak. Alsof dat wat boeide eigenlijk.. Isis schudde haar hoofd, die onzinnige gedachten bleven haar hoofd maar opeisen. Met haar nog heldere geheugen probeerde ze op zijn laatste zin in te gaan. Het klonk niet echt vriendelijk moest ze toegeven. Net alsof ze zo'n straatkind was dat net ingebroken had in een gebouw en op het dak had gekropen. Isis liet die afgunst ook even merken door haar ogen wat samen te knijpen en een andere kant uit te kijken. Ontspan je Isis, ontspan..Niets verpesten. Isis keek hem weer aan. "Ik kom hier voor de rust, net zoals jij neem ik aan." Had ze er nog uit weten te krijgen. Isis had geen zin om het hele verhaal te vertellen, waarin zijn naam wel duizend keer voorkwam. Nee, daar zou ze zich alleen maar slechter door voelen.
De zon die hoog aan de hemel stond deed haar even duizelen, het was ook zo'n raar moment. Eerst altijd in de donker, nu in een veel te belichtte ruimte waarin ze zich, raar maar waar benauwd voelde. Nu zeker, nu Chester naast haar zat. Haar crush.. Isis kon wel gillen van al die verwarrende spookgedachten. Daardoor schoot er ook een rilling over haar ruggengraat. Laten we eerst maar eens wat zeggen, dat zou misschien het beste zijn. "Het feit dat ik er zo uitzie, is dat ik zolang alleen in mijn kamer heb gezeten."