Frank en ik reden per bus de stad van de parelwitte stranden, sterke Caipirinhas en straatfeesten uit. We lieten Rio de Janeiro achter ons en gingen naar Ilha Grande, een toeristisch eiland nabij Rio de Janeiro. Na de busrit werden we door een taxi voor de oploopbrug van de boot afgezet. De boot zag er verroest uit en was ingericht om zoveel mogelijk mensen zo goedkoop mogelijk te kunnen vervoeren. Wij waren een van die mensen die zo gek waren om zich voor drie snoepjes naar de overkant te laten vervoeren. Ik had mijn zwemvest al aangetrokken en zocht op mijn telefoon naar nabijgelegen land mocht iemand een naald laten vallen en daarmee een gat in de boot boren. Gelukkig was er niemand aan het borduren en haalden we de overkant veilig en wel.
In Ilha Grande rijden geen auto’s en is het bewoonde gedeelte beperkt tot een paar straten. Je kunt om het eiland heen wandelen, een berg beklimmen of met een boot de vele eilanden in de buurt verkennen. Activiteiten die een hele dag duren, dus toen we de volgende dag om half 12 wakker werden hadden we alle activiteiten gemist. Met een privéboot en een paar snorkels voeren we daarom naar een klein eiland waar je goed kunt snorkelen. Gelukkig waren wij de enige snorkelaars en kon ik onbeschaamd rondlopen met het stempel ‘’kan niet zwemmen’’ op mijn hoofd. In mijn roze, opgeblazen badpak, met een wasknijper op mijn neus en met een duikbril op die continue volliep met water kon ik welgeteld tien seconden onder water blijven voordat ik naar boven moest voor een teug zuurstof. Voor de meeste snorkelaars was hier weinig bijzonders te zien, maar voor mij was het al heel wat dat ik een paar vissen zag en niet uit het water gevist hoefde te worden door de reddingsbrigade.
Op de boot die ons terug naar het vasteland bracht werkte Frank aan zijn Portugees. Terwijl hij bij de railing over de zee uitkeek zei hij tegen een vrouw die naast hem stond ‘’mui bonito’’, het klonk alsof boer Gerrit aan Truus vroeg waar het bonnetje van de kaas was. De vrouw draaide zich om naar Frank en viel als een blok voor zijn gifgroene ogen en stalen gezicht. Ze leerde elkaar kennen via Google Translate en na een uur op de boot wilde ze Frank meesleuren naar Rio de Janeiro. Ik hoopte dat ze niet met het argument ‘’Waarom niet?’’ zou komen, want daar is Frank erg gevoelig voor. Dat gebeurde gelukkig niet en Frank besloot standvastig de wind te volgen. Hij gooide zijn lange studentenlokken in de lucht en zag dat zijn haren naar het zuiden waaiden en niet naar Rio de Janeiro. Via Google Translate vertelde hij dit aan haar waarna ze waarschijnlijk terug typte; ‘’Jammer, maar mag ik je wel een kusje geven?’’.
Het zuiden was in dit geval een bus die ons naar Paraty bracht. Een dorp met een oud stadscentrum waar veel stadsmensen de stress van zich afblazen op het strand. Beeld je in dat je tijdens een zwoele zomeravond op het strand zit met een cocktail, op de achtergrond hoor je exotisch gepingel en langzaam word je opgeslokt door een koppel dat een sexy dans opvoert. Als je hier niet tot rust komt, gebeurt dat nergens. Overdag struin je van terras naar terras, speel je een pot strandvoetbal of bezoek je een paar eilanden en geniet daarbij van het uitzicht, een frisse bries en de geur van de zee. ’s Avonds wordt je omringd door uitbundige mensen die meebewegen op de klanken van de banjo en dans je door tot je voeten pijn doen en je shirt doorweekt is. Niemand kijkt ervan op als je op je handen gaat staan, de klompendans doet of een trompet achterstevoren vasthoudt. Je glijdt hier zorgeloos door het leven en zonder dat je het doorhebt vier je je 200ste verjaardag.
Van het tijdloze Paraty gingen we naar het chaotische Sao Paulo, de grootste stad van Zuid-Amerika met 20 miljoen inwoners. Om de bevolkingsgroei tegen te gaan schiet de politie hier elk jaar 3000 mensen dood. Soms zonder aanwijsbare reden, maar met het geheugen van een goudvis zijn de mensen dit de volgende dag vaak al vergeten. Waar Rio de Janeiro een pittige vrouw is met rondingen, sprekende ogen en lang golvend haar is Sao Paulo het volle huisvrouwtje met eelt onder haar voeten. De stad kent als hoogtepunt een botanische tuin en wordt gedomineerd door hard werkende mensen die niet weten wat te doen met hun vrije tijd, omdat ze dat niet hebben. Gelukkig is de stad zo groot dat er altijd wel een paar mensen zijn die feest vieren, skateboarden door de straten of de tijd nemen om de vogels eten te geven in het park. Ik ontmoette Cristiano, een man uit Sao Paulo die ik in Nieuw-Zeeland ontmoet heb, en ging op aanraden van hem naar een museum. We waren twee minuten in het museum waarna Cristiano met een veelzeggende lach zei dat hij toch liever cocktails wilde drinken. De komende twee dagen leidde hij ons langs de beste eettentjes, nachtclubs en parken. Dankzij Cristiano zagen we de beste plekken van de stad die anders verborgen zouden blijven voor ons. We waren dan waarschijnlijk beland bij museums die dicht zijn, grasvelden die zichzelf parken noemen en koffiewinkels die door hun koffievoorraad zijn. Nu kreeg ons bezoek aan Sao Paulo kleur en heb ik me goed vermaakt.
Frank wilde graag terug naar Rio de Janeiro om de Olympische Spelen mee te maken en zichzelf vast te prikken op een barkruk in het Heineken House. Ik wilde liever via een lokale route naar de Iguazu Falls afreizen. Uiteindelijk ging Frank toch akkoord met mijn plan, hij kon de Olympische Spelen ook op de tv bekijken. Onze eerste stop op onze route langs vergeten dorpen en onbezochte steden was Punta Grossa.
Zoals Frank en ik wel vaker doen tijdens onze kop koffie, ’s ochtends elkaar aankijken en in een oogopslag besluiten wat te gaan doen, besloten we die ochtend met een Braziliaans koppel uit het hostel naar Vila Velha te gaan. Vila Velha is een gebied met oeroude, natuurlijke rotsformaties en grotten die onder water staan. Ik was niet erg onder de indruk van het gebied, maar was wel blij dat we drie meiden tegen kwamen die ons mee naar Buraco de Padre namen. In een dal van met mos bedekte rotsen bevindt zich hier een waterval. Als de zon hoog genoeg staat om het dal in te schijnen krijgt het mos een mooie glans en leeft deze plek helemaal op. We zagen hier een mooie zonsondergang, waarna de meiden ons meenamen naar een bierbrouwer. We dronken hier een heerlijk biertje waarna de bierbrouwer ons mee op stap nam naar een verouderde club waar je VIP bent als je schoenen draagt zonder gaten. Zo zagen we in een dag tijd met de helpende hand van een aantal Brazilianen de hoogtepunten van Punta Grossa.
Vlakbij Punta Grossa ligt het dorp Carambei, een plek waar van oudsher nog steeds Nederlands gesproken wordt. Tweehonderd jaar geleden vestigden veel Nederlanders zich in Carambei, omdat ze hoopten dat het leven hier rustiger zou zijn en het warmere klimaat een stuk aangenamer was. Ze bouwden een school, een metaalbewerkingsfabriek, een begraafplaats, een slachthuis en zelfs een kerk waar Nederlandse diensten gedraaid werden. Hedendaags spreken veel oudere mensen nog een beetje Nederlands, staan er veel huizen in Carambei die in de Nederlandse stijl gebouwd zijn en dragen een aantal horecabedrijven een Nederlandse naam, zoals Hotel de Klomp. In het knusse Carambei voelde het alsof ik sinds tijden weer bij opa en oma op de koffie was.
Opa en Oma waren in dit geval de ouders van een van de meiden die we de vorige dag ontmoet hadden. Ik had me voorgenomen me eens netjes te gedragen bij de ouders, zeker omdat ons verteld was dat de ouders streng en conservatief zijn. Alle goede bedoelingen ten spijt, na een half uur vroeg ik de ouders of ik hun dochter mee op huwelijksreis mocht nemen naar Patagonië. De vader trok zijn denkbeeldige pistool en maakte schietgeluiden, de moeder bewoog haar wijsvinger van links naar rechts en keek me aan alsof ze me zou opeten als ik niet zou luisteren. De boodschap was duidelijk. Gelukkig moesten de ouders om sommige grappen wel lachen. Bijvoorbeeld toen ik vertelde dat Frank eigenlijk ‘’Frango’’ heette. Frango betekent kip en Frank was een uur daarvoor in een rolletje geschoten waarbij hij tot in detail een kip nadeed. De vader moest lachen en vertelde me dat Frango ook gezegd wordt tegen mensen die gay zijn. Frank ging de rest van de middag als homoseksuele kip door het leven, maar had daar zelf geen weet van omdat hij geen Portugees verstond.
Met een nachtbus, niet Frank’s favoriete transportwijze, gingen we naar de Iguazu Falls, watervallen die twee keer zo groot zijn als de Niagara Falls. Voor de vierde keer kwam ik hier de Duits-Braziliaanse jongen Helmut tegen. Hij introduceert zichzelf als ‘’I am Helmet, with an ‘’u’’ instead of an ‘’e’’ en vertelt de dingen zo droog dat hij de Iguazu Falls in drie dagen kan droog leggen. De Iguazu Falls liggen op de grens van Argentinië, Brazilië en Paraguay. Drie landen die allemaal de toeristen aantrekkende Iguazu Falls op hun grondgebied wilden hebben. Uiteindelijk heeft Paraguay de slechtste zaken gedaan, niet onwaarschijnlijk vanwege haar geringe macht. Brazilië heeft het deel van de watervallen gekregen met het beste uitzicht. De Argentijnse onderhandelaars hebben het beste werk verricht. Je kunt in Argentinië het dichtst bij de watervallen komen en met een boot zelfs tot een paar meter afstand komen van deze gigantische waterkrachten.
Ik bezocht de Iguazu Falls in Argentinië op een heldere, zonnige dag en dat werd een dag om nooit te vergeten. Bij het eerste aanzicht van de watervallen in de verte schoot het kippenvel door mijn hele lijf. Ik zag een deel van de watervallen waar het water tientallen meters naar beneden viel over een wijdte van honderd meter. Desondanks groeide er nog mos en gras in en nabij de watervallen. Waar kwam dat water vandaan? En hoe kon de natuur een plaats maken waar een wijde rivier tegelijkertijd onderbroken wordt door een steile wand van 20-30 meter? Alsof de natuur uit zichzelf een Berlijnse muur had gebouwd voor het lager gelegen deel. En hoe kan een plant in godsnaam overleven in ’s werelds krachtigste waterval? Met zes helmen op zou ik het nog geen minuut volhouden in die waterval. Ik had hier nu geen antwoord op, dus ik kon beter genieten van dit spektakel.
Over nauwkeurig aangelegde paden liep ik om de watervallen heen en bekeek het vanaf verschillende perspectieven en afstanden. Aan het einde van de dag werden we per trein naar het laatste, meest afgelegen deel van de watervallen vervoerd. Na een wandeling van 10 minuten beleefde ik mijn hoogtepunt van de dag. Ik kwam tot op een paar meter afstand van een plek waar delen van de hooggelegen rivier samenkwamen en tegelijkertijd duizenden liters water per seconde naar beneden stortten. De val was zo lang en de hoeveelheid water zo groot dat het water tientallen meters omhoog spetterde en een grote mist van omhoog gespatte waterdamp creëerde. Je moest schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan, al had ik geen enkele behoefte om te praten met iemand. Twintig minuten lang keek ik ademloos naar een beetje water dat op weg was naar zijn eindbestemming. Ik wist niet dat dat zo interessant kon zijn. Op de terugweg naar de trein vertelde Helmut mij dat hij heel graag nog een toekan zou willen zien. Op het moment dat hij het woord toekan zei, vloog er voor ons een toekan voorbij. Ik volgde met bewondering zijn grote, lichtgevende, knalrode snavel die een paar keer voorbij vloog waarna hij klaar ging zitten op een tak om zich te laten fotograferen. Ik geloof niet dat dingen voorbestemd zijn, al was ik vandaag wel verdacht vaak op de juiste plek op het juiste moment.
Frank en ik vervolgden onze reis langs vergeten dorpen en stopte in Federacion. Een dorp met 15.000 inwoners dat bij de meeste mensen veel vraagtekens oproept. Blijkbaar wist ook de buschauffeur niet precies waar het dorp was, want hij zette ons midden in de nacht af bij een tankstation op tien kilometer afstand van Federacion. Gelukkig vonden we een taxi die wel van deze plek afwist. Federacion wordt vooral bezocht door Argentijnen die een relaxt weekend willen hebben in de thermale zwembaden. Wij hadden ook wel zin om een dagje in een bubbelbad te zitten met een biertje en hoopte stiekem de nieuwe Maxima te spotten. Het biertje en het bubbelbad waren van de partij, de mooie vrouwen met hun zwoels wiegende heupen liepen hand in hand met hun vriend of moeder, of zaten nog in de collegezalen. De zwembaden zaten vol met oude mensen die hier komen om hun ouderdomspijntjes te verhelpen en ellenlange gesprekken te voeren over hun kleinkinderen. In Federacion was helaas weinig te beleven voor ons en zonder motor heb je niet de mogelijkheid om de echt onbegane paden te betreden. Een busstation op een plek waar je kunt overnachten in een tipi tussen de kinderen die urenlang voetballen met een lekke bal hebben wij niet gevonden.
De laatste dagen van Frank zijn vakantie brachten we door in Buenos Aires. Het liefst ‘’waaiboomt’’, slenteren door de stad en mensen kijken, Frank de hele dag en gaat hij ’s nachts op stap tot de zon uitkomt. Ik dacht dat ik me snel nutteloos zou voelen als ik zo mijn dagen zou spenderen, maar na een paar dagen waaibomen en hardcore stappen bevalt deze levensstijl me eigenlijk wel. Zittend op een terras of lopend over de markt zonder ergens naartoe te moeten kunnen alledaagse dingen opeens opvallen. Ik werd geraakt door de passie waarmee een straatband speelde, was bewonderd door het zuivere, vingervlugge spel van een gitarist, geboeid door een marionetspeler, betoverd door de schoonheid van sommige vrouwen en kon intens genieten van een dansend, ongeremd kind.
Vier weken reizen met Frank waren vooral vier weken met een grote glimlach. Of we nu in de nachtbus zaten, wakker werden met hoofdpijn of aan het schaken waren, altijd wisten we wel iets grappigs te vinden. Of Frank aan zijn ouders dezelfde verhalen vertelt als aan zijn vrienden betwijfel ik, maar hij zal sowieso met verhalen terug komen die mensen aan het lachen maakt en even hun zorgen laat vergeten. Wilt u weten hoe ik de dagen doorbreng in Buenos Aires zonder Frank, hoe ik overleef in de wietlucht van Montevideo of hoe mijn reis naar Patagonië met mijn vader verloopt, lees dan ook mijn volgende blog!