Ik heb vriendinnen die ik beschouw als sterke, onafhankelijke vrouwen. Vrouwen met een goede baan die vaak aanzienlijk meer verdienen dan hun mannelijke partner. Vrouwen die ik bewonder om het feit dat ze naast die veeleisende, fulltime baan nog een huishouden weten te runnen en een sociaal leven weten te onderhouden.
Wat ik echter niet begrijp is hoe deze sterke vrouwen, als het op hun relatie aankomt, zichzelf vaak te kort doen en in zekere zin veranderen in een afhankelijk, hulpeloos meisje. Hun agenda inplannend op basis van wat ‘de man’ gaat doen en avonden of weekenden laten verpesten omdat diezelfde kerel weer eens te lang in de kroeg is blijven hangen, om maar een voorbeeld te noemen.
Wanneer het op vrouwenemancipatie aankomt vallen de relatief onschuldige verhalen uit mijn vrienden-en kennissenkring echter in het niet bij de situatie op macroniveau. Aan de ene kant neemt AI in rap tempo de wereld over en betalen we straks allemaal met cryptocurrencies zoals Bitcoin. Tegelijkertijd stort Nederland naar een beschamende 32e plek op de Global Gender Gap lijst en komen scheepsladingen vol vrouwen uit de kast over Harvey Weinstein en andere predators. Een op zijn minst bizar te noemen paradox, nietwaar?
Waarom kunnen we op bepaalde (technologische) gebieden vliegensvlug mega-grote stappen maken en gaat het op andere gebieden met een slakkengang – of zelfs dat niet – en gaan we achter- in plaats van vooruit?
Stiekem vraag ik me af in hoeverre wij Westerse vrouwen daarin niet zelf een bepaalde verantwoordelijkheid dragen. Moeten wij onszelf en elkaar als vrouwen onderling niet structureel anders opstellen? Een wereldwijd solidariteitspact sluiten waarin we consequent weigeren om hotelkamers van filmproducenten in te lopen om ‘een script te zien’? Ik denk het wel. En als we onverhoopt toch in die hotelkamer belanden en de kerel in kwestie gaat zijn boekje te buiten, laten we daar dan in het vervolg alsjeblieft meteen onze bek over opentrekken en niet eerst 20 jaar zwijgen zodat hij nog zo’n 92 anderen kan aanvallen.
Kunnen we niet afspreken dat we standaard 15% meer salaris vragen dan het bedrag dat ons in eerste instantie wordt aangeboden? En dat we niet al bij voorbaat moeten denken dat we een bepaalde hooggeplaatste functie ‘toch niet’ aan gaan kunnen? Want laten we eerlijk zijn, een betere, gelijkwaardigere toekomst begint allereerst gewoon bij onszelf.
Of – en iets zegt me dat dit weleens de treurige realiteit zou kunnen zijn – vinden wij Westerse vrouwen het wel prima zo? Schuilt er in iedere sterke, ogenschijnlijk geëmancipeerde, vrouw een onzeker meisje dat het liefst gewoon een man wil die voor haar zorgt? Zijn we ons emancipatiehoogtepunt al voorbij en inmiddels nog maar selectief geëmancipeerd? Wanneer het ons uitkomt willen we gelijkheid, maar zodra dit extra verantwoordelijkheid, voor jezelf opkomen en moeilijke gesprekken betekent, gaat de hele emancipatiemoraal stante pede overboord. Ik hoop het niet.
Neurowetenschapper, seculier, ambivalent ambitieus en eigenaar van een kat met identiteitsproblematiek. Bijzonder wars van fabels en op zoek naar een breder blikveld dan de huidige kier waar we noodgedwongen allemaal door moeten kijken. Daarnaast auteur bij Kaf, waar deze column geboren werd.
Wat ik bedoel te zeggen is dat je zeer waarschijnlijk bij de Viva of Opzij meer aansluiting zult vinden
Misschien moet de Westerse vrouw eens tevreden zijn met wat ze heeft en zich wat minder druk maken over wat ze niet heeft of waar ze te kort wordt gedaan want voorlopig lijkt de Westerse vrouw met al haar nieuwe verworvenheden en veroverde posities niet echt gelukkiger te worden.
Ik kan me inderdaad vinden in het stuk over hoe vrouwen zich soms als kleine meisjes gedragen tegenover hun man/vriend. In het leven staan ze sterk, maar tegenover hun vriend/man zijn ze super prikkelbaar over de kleinste dingen, stellen ze zich erg afhankelijk op en zie je niks terug van die emancipatie waar we het over hebben.
Vooral dingen als continu bellen als ik met vrienden ben. En dan laat ik net dat ene leuke videotje zien aan mijn vrienden en dan belt ze weer. Dan hang ik direct op, want ik wil mijn vrienden gewoon het videotje tonen i.p.v. een halfuur te telefoneren. Dan belt ze weer en weer en weer. Anders stuurt ze een Whatsapp bericht en zien al mijn vrienden die naar mijn scherm staren voor het videotje allemaal berichten van haar door de notificatie regen die ze dan veroorzaakt. Als ze een keer iets heel persoonlijks zegt weet iedereen het op dat moment. Ik MOET dat videotje onderbreken om dan een halfuur te lullen over haar en mijn dag, wat we ook gewoon een uur later kunnen doen als ik klaar ben in de kroeg. Maar nee, het moet op dat moment, want anders gaan we huilen, telefoon niet meer opnemen, etc. Als ik aan het rijden ben moet ik ook praten aan de telefoon, ook al brengt dat mij in gevaar. Want we MOETEN het NU hebben over allemaal kinderzaken. Je zou denken dat mijn vriendin gek is, maar mijn twee exen waren exact hetzelfde.
Ik snap het aan de ene kant: alle druk van het leven moet je even als vrouw van je afgooien en weer een meisje zijn tegen je vriend/man. Maar damn, het is echt te vervelend soms.
Het zit bij veel vrouwen gewoon in hun DNA. Buiten zijn ze sterk, kunnen alles wat een man kan (vooral op werkgebied kunnen ze ook bijna alles), maar ze kunnen niet leven zonder urenlang aan de telefoon te lullen op de raarste en belangrijkste momenten, en anders krijg je wel een Whatsapp bericht en owee als je je Whatsapp even checkt en de tijd van laatst gezien overschrijd de tijd van haar bericht. En owee als je het laatst gezien ding weghaalt en de blauwe vinkjes ook. Dan is er een nieuwe ruzie over: WHATSAPP. Een fucking chat app!
Wij mannen weten allemaal dat het bij vrouwen over de kleine en onbelangrijke dingen gaat, maar soms gaat het te ver. En dat is niet hoe een geëmancipeerde vrouw zich moet gedragen vind ik.
hoezo, vragen ze daar niet naar eerst de foto's,als bewijs van aantrekkelijkheid, want anders is het niet waar?!