Als vrouw in een door mannen gedomineerde kunstwereld èn als kunstenaar die uiteindelijk een volstrekt eigen(wijze) weg koos ten opzichte van de heersende avantgardes van haar tijd nam Niki de Saint Phalle onmiskenbaar een outsider positie in. Tegelijkertijd maakte zij, in kunsthistorisch perspectief, met name in de jaren zestig op organische wijze deel uit van de artistieke scene die die avantgardes vertegenwoordigde. Aan het begin van de 21ste eeuw lijkt Niki echter in kunst­historisch opzicht steeds meer in de positie van outsider gemanoeuvreerd te worden. Zowel bij het grote publiek als in de kunstwereld heerst er een eenzijdig beeld van haar werk, een beeld dat vooral gedomineerd word door de kleurrijke en onbezorgd ogende Nana’s. Daarom wil de tentoonstelling Niki de Saint Phalle. Outside-In het oeuvre van Niki de Saint Phalle in al zijn facetten en veelzijdigheid ontsluiten. Zoals Niki zelf in 1966 de toeschouwer uitdaagde om het binnenste van haar reusachtige Hon-sculptuur te betreden en daar op ontdekkingsreis te gaan in een multifunctionele omgeving met onder meer een museum, een filmtheater, een melkbar, een planetarium, een aquarium en een machine die lege colaflesjes fijnstampte. De Hon, volgens Niki ‘de grootste en beste vrouw in de wereld, de grootste hoer ook, een fabriek, een walvis, een kathedraal, een Ark van Noach…’