Belangrijk is wat verder door Karl Haag en W. Schirmunski, Probleme der Vergleichenden Grammatik der deutschen Mundarten, in Beiträge zur Geschichte der deutschen Sprache und Literatur 79. Band, Sonderband (1957) 351-387 gezegd wordt. Er is nl. bij de klank-veranderingen een wezenlijk verschil tussen kerngebied, randgebied en veroveringsgebied. In de beide eerste ziet Schirmunski klank-wettigheid. In de randgebieden zijn er meestal verschillende fonetisch geconditioneerde ontwikkelingen. Deze kunnen wel de oorspronkelijke verhoudingen van het kerngebied weerspiegelen. Ook daar zal de verandering onder de gunstigste voorwaarden begonnen zijn. In het eigenlijke veroveringsgebied is er geen klankverandering maar woordverbreiding.1 Stellig kan als een woord binnendringt er fonetische analogie gaan optreden Wanneer essen eten verdringt, kan water de plaats gaan ruimen voor wasser en als offen open verdringt, kan hopen de plaats ruimen voor hoffen. Kranzmayer blz. 13 merkt zelfs op: ‘Gelegentlich kommt es in Kleinräumen zur Übernahme richtiger Lautveränderungen aus der Fremdsprache. Dabei handelt es sich jedoch meistens um Superstrate, um Einsickerungen aus der fremden Verkehrs- in die einheimische Haussprache’. In het ‘Gebirgsvene-zianische’ bv. werd in de 13e eeuw cons. + l > cons. + j: piazza, chiamar. Dit sleepte het Duits van de Dreizehn Gemeinden mee: kioukke < klok.