Ik ben onderweg, onderweg naar een bestemming die ik wel al kan voelen in iedere vezel van mijn lichaam, maar nog niet kan waarnemen met mijn ogen of bevatten met mijn verstand.
En het is geen bestemming die pas na mijn leven op me wacht, al geloof ik dat het leven niet stopt als ik mijn laatste adem uitblaas, maar dat de ziel oneindig doorgaat. Nee, het is een bestemming die haar voltooiing hier op aarde mag vinden.
Een bestemming die ik mag herkennen als ik – naar ik hoop – met grijze haren en een gerimpeld huid terugdenk aan mijn leven met alle mooie en minder mooie kleuren, met alle regenbuien en zonnestralen, met alle momenten van ingehouden adem en zuchten van verlichting.
En als ik dan die bestemming bereikt heb, dan weet ik nu al dat de weg ernaartoe uiteindelijk het allerbelangrijkste was….