Mark heeft op de deur van zijn TU-werkkamer een naambordje. Dat wilde Gijs ook wel. Hij is dus driftig aan het knippen en schrijven geweest en het is gereed: een strook papier met 'GIJS PELUTE' erop. Gauw vastschroeven boven.
Volgens Gijs waren er vannacht 'stralen' in de lucht. 'Bliksem!' zeiden wij tegelijkertijd. 'Nee,' zei Gijs, 'stralen!'
Hoewel we allevier wakker zijn geweest van flinke regen en onweer, heb ik het idee dat het allemaal wel meeviel ten opzichte van de rest van het land. Hier geen overstromingen, lekkages, kapotgewaaide bomen of inslagen. De tuin kijkt tevreden en het is nog steeds warm genoeg om zonder jas naar school te kunnen.
De brave keurigemensen-apotheek hier in de wijk is erin geslaagd mij te schokken. Ik haalde mijn allergie-medicatie op, neusdruppels en oogdruppels, twee flesjes elk. Zakje erom, keurig op recept. Krijg ik van de dame achter de toonbank een kaartje overhandigd. "Dit is uw stempelkaart: bij elk medicijn op recept krijgt u een stempel en als u voor eind 2010 een volle kaart hebt, krijgtuvijfeurokorti ..."
Een customer loyalty programme bij medicatie op recept?? Alsof ik dan naar mijn huisarts ga om aan te dringen op MEER pillen en poeiers voor het einde van het jaar, zodat ik mijn kaartje nog vol krijg? Zijn ze nou helemaal van het dak gevallen daar bij Mediq ('natúúrlijk, met een KUU')?
Gijs komt de kamer binnen om 7:37. "Ssssst, papa slaapt." zeg ik. Papa slaapt niet echt meer, maar na Gijs' gespook van afgelopen nacht, moeten we zijn rekening-houden-met-anderen-antennes weer even resetten. Gijs kijkt instantaan een bozeberenblik. "Ik heb honger! Ik wil boterhammen eten!" zegt hij - zijn klassieke reactie 's ochtends vroeg. "En het is al middag! Het is allang middag hoor!" Na het vrolijke gezang en het 'dames-en-heren-koeken-en-peren' dat even eerder uit de kamer hiernaast opsteeg, is het contrast des te groter. "Ik ben een EEKHOORN." bromt Gijs, en vertrekt naar beneden om naast Elise op de bank tv te gaan kijken.
Het lapje grond hierachter was geëxplodeerd tijdens onze vakantie. Nadat we het gras weer teruggemanaged hadden en hier en daar drastisch gerooid in de ongevraagde groeisels, ziet het er kek uit. Border Azië is prachtig, met de Japanse esdoorn en steenheide, en de grote bamboe. De prunussen staan er mooi bij, de hosta's en hortensia's groeien, de clematis is zijn bloempjes helaas alweer kwijt.
Het mooist is, als altijd, de sector 'eetbaar'. De aardbeien zijn hoog en hangen bomvol vruchtjes en nieuwe ladingen bloemen. De braam is veelbelovend, met honderden bloempjes en hier en daar voorzichtig begin van vruchtjes. De framboos laat nog geen vruchtjes zien, maar is wel een fiere struik geworden. Alle kruiden doen het, en voor de komende periode staat een bakje zaailingen gereed. Minikomkommers, pompoenen, courgettes en kogelronde bolaubergientjes. Tenslotte hebben we een stuk of twintig paprikaplanten, opgekweekt uit een rood Albert Heijn exemplaar dat verder prima smaakte. Wie weet wat eraan hangt, over een maand of wat.
Het boodschappenlijstje van Gijs heeft een vervolg gekregen. Er staat nu 'SOKOLAD' met daaronder 99 1 in spiegelbeeld. Dat is een advertentie voor chocopasta die €1,99 kost.
Sommige filmpjes zijn zó briljant, die móet je gewoon verder verspreiden. Van het kaliber 'wish I'd made this one'.
Toen Gijs nét 1 was en Elise 3, blogde ik nog niet, maar schreef wel op andere plaatsen. Soms duikt er zo'n stukje op en kun je met genoegen terugkijken op een tijd die voorbij is...
Gijs laat zich niet tegenhouden. Hij kiest direct maar de langste woorden en de meest complexe diphtongen. Op een blaadje op het aanrecht staat: SIKUH. En toen wist-ie niet meer hoe nu verder. Er moest namelijk 'ziekenhuis' op komen, maar nadat hij al geïnformeerd had naar de schrijfwijze van de letter H wilde hij kennelijk niet ook nog eens naar de UI komen vragen. Op de bank ligt een POSGAPUL: een boodschappenlijstje, dat nog net niet helemaal af was. Zo langzamerhand is niet 75% maar 100% van dit gezin geletterd genoeg om overal schrijfsels achter te laten.
Voor het kleinere werk toch maar aan Twitter begonnen. 140 chars is een leuke limiet. En er zit net weer een andere doorsnede van de webwereld. Microblogging, niet gedacht dat ik dat nog zou gaan doen. Vind mijn tweets op http://twitter.com/IreneDriessen.
Zo gezegd, zo gedaan, en hier staan twee kinderen voor een MacBookscherm op en neer te stuiteren en roepen beurtelings Toby!! Toby!! terwijl aan de andere kant een zwart-witte haarbal tevreden ligt te snurken op een bank 150 kilometer van hier.
Hoe toeristisch kun je zijn? Na Sylvia W. in het VK mag van vorige week, geneerde ik me geenszins voor deze kindgoedgekeurde dag.
Aldaar bezoeke men eerst het Aquarium, van een welbekende Keten van Aquaria waar West-Europa mee volgeplempt is. De logica van Aquaria in een strook langs de Atlantische kust is wat groter dan 1 middenin het Rijndal, maar vooruit, men had ook lokale Forellen dus Dat Mag.
Daarna neme men een broodje Bockwurst om een bodempje te leggen voor de kruiptrein die de berg op gaat richting Siegfrieds Drachenfels.
Eenmaal weer beneden werkt men dit geheel af met een ijshoorntje in een overvolle Ferientag winkelstraat en zit nog een half uurtje in een grasveldje alvorens weer met de haast toeristische U terug naar huis te rijden.