Of je nu een stok in een hoenderhok gooit, een hond door een kegelspel jaagt of een weeskind in een horrorfilm dropt… er komen gegarandeerd vodden van. Wanneer die film in kwestie ook nog eens ‘Orphan’ heet, is er zelfs genoeg uiteengereten textiel voorradig om een naaiatelier voor minstens een half jaar van gegarandeerde inkomsten te voorzien.
Weeskind van dienst in ‘Orphan’ is de negenjarige Esther (Isabelle Fuhrman). Uitgekozen door Kate en John Coleman (Vera Farmiga en Peter Sarsgaard) die na hun miskraam vastbesloten zijn hun gezin alsnog uit te breiden met een derde kind. Want de Russische Esther is toch zo lief en slim, meneer. En ook een beetje gevaarlijk, waarschuwt de dienstdoende non (CCH Pounder) die en passant meedeelt dat Esther vaak in de buurt is bij vreemde ongevallen. Pure nonsens, volgens Kate die vastbesloten is Esther dezelfde moederliefde mee te geven als haar twee biologische kinderen. Helaas voor Kate zijn de waarschuwingen verre van onterecht: Esther blijkt wel degelijk een verborgen agenda te hebben, en haalt al snel toeren uit die zelfs de baardharen van Raspoetin Hemzelve doen krullen.
‘Orphan’ is een geesteskind van Dark Castle Entertainment, een in 1999 door Joel Silver en Robert Zemeckis mee opgerichte productiemaatschappij met een neus voor op A-leest geschoeide B-horrorpulp zoals ‘Ghost Ship’, ‘Thirteen Ghosts’ en ‘The Reaping’. In 2003 mocht de Spanjaard Jaume Collet-Serra voor Dark Castle debuteren met de huiverremake ‘House Of Wax’ waarin de man zich een weg zocht door een banale slasherplot waarin Elisha Cuthberts vingerkootjes werden afgeknipt en wassen beeld Paris Hilton een staaf door het hoofd kreeg geramd. Deze ‘Orphan’ is andere (en betere) koek en bewandelt het pad van de familiehorror, waarin aimabele doorsneeburgers hun geordende wereld in elkaar zien stuiken nadat ze de duivel op hun pad (en in hun huis) vinden.
Collet-Serra gaat geen clichés uit de weg, getuige de makkelijke manier waarop het huwelijk van Farmiga en Sarsgaard vrij voorspelbaar desintegreert. Gelukkig hoeft vernieuwing niet altijd om een al bij al aardige genreprent af te leveren. Collet-Serra gunt de echt wel creepy twaalfjarige Isabelle Furhrman met een speelduur van net geen twee uur bovendien rustig de tijd om haar duivels te ontbinden. En dat zijn er meer dan je op het eerste zicht zou denken of vermoeden, daar het duivelskind niet op een liter vergoten bloed meer of minder kijkt. Als klap op de vuurpijl bouwt de film naar een amusante twist, die meer dan een serieuze adder vanonder het grasperk duwt. Al kan dat reptiel helaas niet verhinderen dat Collet-Serra de deur uiteindelijk toch dichttrekt met een vrij banale climax die teveel plak- en te weinig vakwerk is.
Geenszins een vernieuwende film dus, deze ‘Orphan’, maar eens je als genrefan in het verhaal getrokken en betrokken raakt is het moeilijk de entertainmentswaarde ervan te ontkennen. Meteen ook het verdict van de jury op het jongste Brusselse Internationale Festival van de Fantastische Film waar het kleinood de begeerde Gouden Raaf voor beste film wegkaapte. Wie na dit staaltje genrevoer niet genoeg kan krijgen van Vera Farmiga als getormenteerde moeder raden we trouwens met graagte het min of meer gelijkaardige ‘Joshua’ (hier uitgebracht als ‘Devil’s Child’) aan.