Achilles vraagt dan aan Odysseus of hij nog nieuws heeft van Neoptolemos, de zoon van Achilles. Odysseus vertelt dan dat die zoon een grote held geworden is, zowel in de raadsvergadering (alleen Nestor en ik hadden een grotere bek, zegt Odysseus heel aardig) als in de sport en in de krijg.
Dat is allemaal gelogen: er is nog nooit iemand uit de onderwereld teruggekomen. Die hele onderwereld bestaat trouwens niet. Maar dan gooit Homerus er opeens een uiterst natuurgetrouw detail tussen: als Achilles hoort dat zijn zoon het ver gebracht heeft begint hij opeens opgewonden te ijsberen (foita makra bibasa), en daarmee bereikt Homerus een geweldig effect, juist omdat die grote passen genomen worden in een soort niemandsland.
Of neem Richard Condon een veel betere schrijver dan Saul Bellow, wat geen enkele gediplomeerde criticus zal toegeven, want Condon schrijft fantastische leugenverhalen, terwijl Bellow natuurgetrouw weergeeft wat er omgaat in mensen die de New York Review of Books lezen. In Condons The ecstasy business zit de beroemde filmster Tynan Dyson te ontbijten in een hotelkamer in Hamburg. 'While he devoured the small steak, (he) read the label on the ketchup bottle carefully.'
Daarna draait hij de fles om en leest hij de achterkant. Daar staat gedrukt: 'Dyson! I Am Going to Kill You! It Will Be a Filthy Death! First I Will Take Your Face Away, Then I Am Going to Kill You! The Visible World Is No Longer a Reality, and the Unseen World is No Longer a Dream!' Dat is de tekst van het dreigement dat die filmster al maanden achtervolgt. Dit incident in die Hamburgse hotelkamer is volstrekt irreeel. Iets dergelijks kan onmogelijk in werkelijkheid plaatsvinden, want Dyson wordt belaagd door een enkele man, en die ene man kan onmogelijk die tekst op dat etiket hebben laten drukken, dat etiket op de fles hebben aangebracht en die fles ongemerkt op de ontbijttafel gezet hebben.
Maar al die fantastische en hoogst onwaarschijnlijke dingen geven een geweldige kracht aan dat ene realistische, natuurgetrouwe detail: het woordje 'carefully'. Miljoenen toeristen hebben in hotels met een alleen in die situatie voorkomende stupide aandacht de tekst bestudeerd van een suikerzakje of een placemat of een ketchup-flesje. Maar Condon is waarschijnlijk de eerste die dit verschijnsel in druk heeft vastgelegd, zoals Homerus, denk ik, de eerste schrijver is die iemand van opwinding laat ijsberen.
Het zit met het imiteren van de natuur blijkbaar erg ingewikkeld: je moet niet te veel imitatie hebben. Een acteur die in een toneelstuk Watergate de rol van Nixon speelt moet in wat hij zegt en doet een beetje op Nixon lijken. Maar als hij zich op het toneel net zo zou gedragen als Nixon zich in het Witte Huis placht te gedragen, dan zou hij, denk ik, het publiek niet boeien. Omgekeerd zouden veel dingen die het van kunst genietende publiek als 'net echt', 'natuurgetrouw', 'realistisch' ervaart een heel rare indruk op datzelfde publiek maken als ze zich aan dat publiek 'in het echt' zouden voordoen. Een man wiens lichaamsbouw redelijk verkleind precies overeenkomt met de lichaamsbouw van Michelangelo's 'David' zou, denk ik wel eens, iets monsterlijks hebben en zich in beschaafd gezelschap niet kunnen vertonen. Terwijl dat beeld in de loop der eeuwen vermoedelijk juist veel geprezen zal zijn wegens zijn natuurgetrouwheid.
De redelijkste uitleg van de spreuk 'Natura artis magistra' is misschien nog wel deze: de natuur weet zeer grote schoonheidseffecten te bereiken. Daarin is zij ons de baas. Als wij wisten hoe zij dat doet, zouden wij van haar kunnen leren. Maar wij weten niet hoe zij dat doet.
Terwijl de NAVO intensieve luchtaanvallen op Servië uitvoerde, werd dit weekeinde in Amsterdam een bescheiden feestje gevierd voor een jarige Servische radiozender.
De onafhankelijke Belgradose radiozender B92, door de Servische leider Milosevic uit de ether en van het Internet verbannen, vierde afgelopen weekeinde op Internet en in het cultureel centrum De Balie in Amsterdam zijn tienjarig bestaan.
Met een eenmalige muzikale uitzending, die 24 uur duurde, betuigde de redactie van B92 haar solidariteit met onafhankelijke journalisten in Joegoslavië. Vanuit Belgrado en Wenen werd via Internet non-stop muziek uitgezonden. Op de website van Free B92, een supportgroep voor B92, weden vanuit Belgrado en Wenen ook live beelden uitgezonden van de DJ's en radioartiesten die aan de uitzending mee deden.
In een chatbox kwamen Internetgebruikers uit de hele wereld bij elkaar om B92 te feliciteren en over de situatie in Joegoslavië te praten. ,,Ik hoop dat er vrede komt'', zegt de Amerikaan Scott. De Franse Laritette hoopt haar Servische vriend te ontmoeten in de chatroom. ,,Het doet pijn als je daar een geliefde hebt die je niet kunt zien'', zegt ze.
Het onafhankelijke Radio B92 werd vorige maand voor de derde keer in acht jaar gesloten door de Servische regering. ,,Als de realiteit ons in de steek laat, wijken we uit naar het virtuele'', zegt de redactie van B92 in een verklaring op Internet. Maar ook via Internet kan B92, dat een redactie van 250 journalisten en technici had, niet meer uitzenden omdat de Servische regering de accreditatie van alle B92-journalisten heeft ingetrokken.
B92 was de afgelopen jaren uitgegroeid van een klein radiostation tot een medianetwerk dat via radio, televisie en Internet onafhankelijke nieuwsprogramma's en documentaires uitzond en boeken en cd's uitgaf. Toen Milosevic in april probeerde het station te dwingen regimegetrouwe uitzendingen te maken, nam de redactie collectief ontslag.
In De Balie kwamen ongeveer vijfentwintig mensen, gevluchte medewerkers van B92, leden van de media-organisaties Help B92 en Press Now en enkele solidaire Internetgebruikers, bij elkaar om het glas te heffen op het jarige radiostation.
Een echte feeststemming onstaat er, ondanks de champagne en taart met kaarsjes, niet. ,,Het is een beetje een rare manier om een verjaardag te vieren. Heel onwerkelijk'', zegt Maurice Wessling van Internetaanbieder XS4ALL. Wessling is sinds 1996 verantwoordelijk voor de Internetverbindingen van B92, die via Amsterdam lopen.
,,Boom, boom, boom'', tikt Robert uit Belgrado opeens in de chatbox. Hij beschrijft wat hij buiten ziet en hoort. Een oorverdovend kabaal van inslaande bommen. ,,Ik zie uit mijn raam de lichtflitsen.'' Tijdens de bombardementen wordt de muziek even onderbroken door het geluid van de luchtsirenes uit Belgrado. Robert hoeft niet naar de schuilkelder. De bommen vallen op vliegvelden aan de rand van de stad en niet op het centrum waar hij woont.
Er klinkt gejuich als een medewerker van XS4ALL met een webcam binnenkomt. Amsterdam kan ook meedoen met de uitzending. Webontwerper Sonja Radenkovic is tot diep in de nacht bezig om de beelden uit Amsterdam op de Free B92-site te zetten.
,,Ik ben bang dat dit feest een anticlimax is. Hoe nu verder is de vraag. De bombardementen zullen nog maanden duren. Het zal moeilijk zijn om de redactie bij elkaar te houden'', zegt Maurice Wessling somber.
Wát een bevoorrechte positie heeft een balletdirigent. Hij kan niet alleen de illusie hebben dat hij met zijn gezwaai voor het orkest ter plekke muziek schept, maar dat hij die ook tegelijkertijd middels de dansers visualiseert. Dat is vooral het geval bij George Balanchine, want diens choreografieën weerspiegelen perfecte muzikale analyses en illustreren de stuctuur van de composities.
Geen wonder dat Roy Goodman, nog voor hij in september aantreedt als de nieuwe chef-dirigent van Holland Symfonia, in het Amsterdamse Muziektheater nu al voor zijn toekomstige orkest staat bij de begeleiding van het programma `100 jaar Balanchine' van het Nationale Ballet. En het zal niet de laatste keer zijn. Ermanno Florio is dan wel door het Nationale Ballet aangetrokken als muzikaal leider en als dirigent van drie balletseries per seizoen, Roy Goodman zal in de toekomst ook twee balletseries per seizoen dirigeren.
De Brit Roy Goodman (1951) is buitengewoon veelzijdig. Hij speelt viool (hij deed dat onder andere in het Amsterdam Baroque Orchestra van Ton Koopman) en hij beheerst het klavecimbel. Als dirigent van barokmuziek toont hij ook stilistische pluriformiteit: hij leidde de Hannover Band, de Amsterdamse Bachsolisten, het English Chamber Orchestra en het European Union Baroque Orchestra. Hij dirigeerde symfonie-orkesten en operavoorstellingen en leidde meer dan veertig wereldpremières van eigentijdse muziek.
Goodman is dus de ideale dirigent voor een zo gevarieerde balletvoorstelling met Balanchines Theme and Variations op muziek van Tsjaikovski, Agon op de gelijknamige seriële muziek van Stravinsky en Who Cares? op een medley van Gershwins-songs. In het vierde deel van Tsjaikovski's Derde suite werkt Goodman elegant en feestelijk naar een monumentaal bruisend slot. Stravinsky's Agon bleek in december bij een zeldzame uitvoering in de concertzaal zelfs voor Valery Gergjev een lastig en fragmentarisch stuk: experimentele kamermuziek voor groot orkest, soms bleek en glazig. Maar met Balanchines ballet erbij en met de liefdevolle attente behandeling van Goodman valt met die fascinerende en surrealistische expressie alles vanzelfsprekend op zijn plaats. De Gershwinmuziek bij Who cares? pendelt prettig tussen het strikte danstempo van Victor Silvester en de symfonische bigbandswing. Dat men hier telkens de zangstemmen mist, kan Goodman niet helpen. Of mag men van een zó geverseerd musicus vragen dat hij er ook nog bij zingt?
Holland Symfonia, in 2002 ontstaan uit de fusie van het Nederlands Ballet Orkest en het Noordhollands Philharmonisch Orkest, heeft met het benoemen van de nieuwe chef hoorbaar de juiste keuze gedaan, en speelt zeer overtuigend. De enthousiaste Goodman is een grote aanwinst voor het Nederlandse muziekleven.
Voorstelling: 100 jaar Balanchine door het Nationale Ballet en Holland Symfonia o.l.v. Roy Goodman. Gezien: 19/3 Muziektheater, Amsterdam. Herh.: t/m 4/4. Res: (020) 6255455
Ja, omdat ik voor een sterke Europese samenwerking ben. Een krachtig en herkenbaar Europa helpt om de Europese waarden en cultuur internationaal een rol te laten spelen.
Dit verdrag biedt een betere grondslag dan het Verdrag van Nice om de Europese samenwerking een solide democratische basis te geven. Wanneer je het verdrag nog op punten wilt verbeteren, en ik heb de afgelopen tijd veel onderwerpen gehoord die we nog beter zouden willen regelen, heb je een betere kans om dat te bewerkstelligen als je een stevige positie binnen Europa hebt. Nederland heeft altijd meer invloed binnen Europa gehad dan wellicht te verwachten was op grond van omvang of inwonertal. Die invloed zou je in de toekomst moeten kunnen benutten om een aantal zaken te regelen die wij belangrijk vinden. Met een nee-stem wordt het anderen gemakkelijk gemaakt om Nederland in die discussie buitenspel te zetten. Ik ben ervan overtuigd dat je een betere Europese samenwerking kunt realiseren van binnenuit dan van buitenaf. Dat is de inhoudelijke reden om voor te stemmen, maar er is ook een procedurele reden.
Wij hebben in Nederland bij de laatste verkiezing een kabinet gekozen dat namens ons heeft onderhandeld voor dit verdrag. Als we vinden dat ze dat niet goed genoeg gedaan hebben, moeten we het kabinet naar huis sturen en niet het onderhandelingsresultaat afwijzen. De heftige discussie over allerlei aspecten van Europa die door dit referendum is ontketend is fantastisch, maar had gevoerd moeten worden vóór de onderhandelingen, niet erna. Dan hadden we dit kabinet met een duidelijke opdracht op pad gestuurd. De aandacht voor Europa is springlevend en het is doodzonde dat die niet eerder is aangesproken. Dat Balkenende en de zijnen dat niet voor elkaar hebben gekregen moet hun worden aangerekend, niet het verdrag dat ongetwijfeld met voortschrijdend inzicht nog verder zal worden aangepast.
Oké, heel veel views in korte tijd is niet altijd een graadmeter. Maar na twee dagen meer dan een miljoen clicks op dit ruimtevaartexperiment? Dat is op z’n minst indrukwekkend. Het gaat dan ook om eventueel op een andere planeet te gaan wonen.
Althans, dat is ooit de insteek geweest bij het oprichten van SpaceX. Space Exploration Technologies Corp. is namelijk het speeltje van PayPal oprichter en dus multimiljonair Elon Musk. Hij vond dat het tijd was om eens iets te bedenken waardoor mensen op andere planeten kunnen gaan leven.
Nou, tot het zover is houdt SpaceX zich (ook) bezig met het ontwikkelen van onder meer herlanceerbare raketten. André Kuipers? Yep, ook hij heeft ermee te maken. SpaceX’ Dragon-capsule werd in 2010 namelijk voor het eerst succesvol in een baan om de aarde gebracht en weer veilig aan de grond gezet. Zo’n zelfde capsule werd twee jaar later door onze eigen André aan het ISS gekoppeld.
Enfin, nu heeft SpaceX dus een zogenoemde Grasshopper-raket ruim 325 meter verticaal de lucht in geschoten en doodleuk weer 325 meter verticaal laten landen. De beelden achterstevoren afgespeeld? Neen, dit is pure oprekking van de grenzen van “vertical rocket flight and landing”. In april kreeg SpaceX zo’n Grasshopper al eens 250 meter de lucht in, en terug.