Bij een financiering kan een geldvrager de risico’s voor de investeerder beperken door het stellen van zekerheden. Die kunnen door investeerders aangesproken worden als geldvragers niet tijdig aan verplichtingen voldoen. Zoals bij wanbetaling en/of faillissement. In de praktijk betekent dit dat de tot zekerheid strekkende zaak verkocht moet worden. Op die manier kunnen investeerders, die dan ook schuldeisers zijn, zich verhalen op de opbrengst.