Hubertus Antonius is geboren op 12 september 1934 in Schimmert. Hij komt naar Ste Marie in 1946 en treedt na het noviciaat in Meersen in bij de montfortanen op 8 september 1954 bij zijn eerste geloften. Na zijn studies in Oirschot wordt hij op 27 maart 1960 priester gewijd. In datzelfde jaar vertrekt hij naar Mulanje in Malawi. Na vijf jaar is hij een jaar in Thyolo om vervolgens een benoeming te krijgen als pastoor van de kathedraal in Limbe. In 1968 wordt hij leraar en econoom op het klein-seminarie in Nguludi Pius XII. Hij wordt gekozen als regionaal overste in 1971, zodat hij tien jaar in Nantipwili/Limbe woont. In 1981 wordt hij pastoor in Lunzu. Van 1992 tot 1999 werkt Hub in Thyolo/Mitengo als pastoor en een jaar als regionaal overste tot hij wordt gekozen als lid van het generaal bestuur. Na zes jaar in Rome keert hij terug naar Nederland en wordt hij overste van de communiteit Vroenhof tot 2011.
Hub schrijft: ‘De 3de septembver 1946 vergezelde mijn vader me naar Ste Marie in ons dorp Schimmert. Mijn bezittingen werden verpakt in een paar kartonnen dozen, want koffers hadden we toen nog niet. Eigenlijk had ik helemaal niet bij de montfortanen terecht moeten komen, want een broer van mijn vader was lid van de assumptionisten van Boxtel. Daar was ik al opgegeven. Maar mijn moeder vond Boxtel te ver verwijderd van Schimmert en… moeders wil is wet..’ Uit niets blijkt dat de montfortanen eigenlijk zijn tweede keuze was! Verre van dat. In de ruim zestig jaar dat Hub montfortaan was heeft hij zich ten volle ingezet voor de congregatie en haar zending in Malawi en Nederland
Als missionaris in het pastoraat is hij begonnen, later leraar, econoom en regionaal overste. Over zijn jaren in Malawi schrijft hij: ‘Met plezier kijk ik daarop terug. Daar heb ik geleerd om alleen en met velen te zijn, mezelf bezig te houden en me door anderen bezig te laten houden. Als ik mag kiezen tussen administratie of pastoraal, dan geef ik de voorkeur aan pastoraal, bezig zijn met mensen, je laten bezielen door hun leven wen werken, samen Kerk zijn, samen de zin van het leven proberen te duiden. Echter ook in de administratie kun je pastoraal te werk gaan..’ Dat laatste mag blijken uit wijze waarop Hub zijn taak als regionaal overste in Malawi en later als assistent in het Generaal Bestuur in Rome heeft uitgeoefend. Zijn kracht en kunde was niet het uitzetten van beleidslijnen, maar eerder het hartelijk contact onderhouden met confraters en het kunnen luisteren naar ieders verhaal. Een eerste vereiste bij het oplossen van problemen.
Toen de zes jaar assistentschap ten einde waren, was Hub bereid overste te worden voor de communiteit van Vroenhof. Tijdens dit zesjarig oversteschap schrijft hij kronieken. Daaruit kun je als lezer opmaken de wijze waarop hij dat invulde: betrokken, met respect, zorgzaam, de communiteit bij elkaar houdend. Als hij als overste stopt, blijft hij in de communiteit wonen. Voor confraters en voor de medewerkenden is hij ook in die tijd de Hub gebleven die hij altijd is geweest: geduldig, kalm, gulle lach, met een kwinkslag, opmerkzaam, spitse en vaak terechte opmerkingen.
Dat alles gaan we missen nu we Hub uit handen hebben moeten geven. Dat hij voort mag leven bij de Onnoembare, die er voor hem en ons altijd zal zijn.