De boomen stonden als zwarte schimmen langs het pad. De wind zong door de takken, de stammen kraakten en steunden. Seffe overlegde: zal ik hem alles vertellen, waarom twijfel ik nu. Hij dacht opeens aan de avond met Marianne in het park.	
Het is leeg geloof ik, vreemd, zelfs zoo dichtbij twijfel je nog, het is of je overal menschen ziet in het donker. Ik geloof dat het vannacht gaat stormen, Seffe.	
Ja. Zeg Dirk, vind je niet dat de ouderen een beroerde wereld voor ons achterlaten? Maar makkelijk: après nous le déluge. Ze hebben te weinig aan hun kinderen gedacht...	
Je vergeet, Seffe, dat onze ouders de wereld weer van hun ouders hebben overgenomen en toen hebben de verstandigen onder hen zich nét zoo beklaagd als wij nu. Maar die verstandigen hebben toch ook maar lijdelijk toegezien dat in 1914 een groepje machtswellustelingen de volkeren opzweepte om elkaar te gaan uitmoorden. En met ons gaat het weer net zoo. Wij houden ons wel stil onder de weerzinwekkendste rassenhaat, onder de meest sadistische strafmethoden, onder een nieuwe oorlog die telkens op uitbreken staat. Al die millioenen van de wereldoorlog liggen in hun