Dan zit je weer thuis, bijna weer in de sleur van alle dag. Je haalt je boodschappen weer in je vertrouwde supermarkt en je brood weer bij je vertrouwde bakker. Nederland nummer één met tomaten? Ik meende toch echt dat er meer smaak zat aan de tomaten op Sardinië, dat ze meer biologisch produceren dan in Nederland ooit zou kunnen. Wat er blijft is de herinnering aan de smaken, de geuren en de beelden. Dan maar weer de foto's kijken.
En iedere keer weer denk je dan dat je te weinig foto's hebt gemaakt, of is die foto toch niet zo gelukt. Jammer. Ik kan niet even terug om het over te doen. In de afgelopen jaren heb ik de foto's gemaakt met een vol digitale camera met een zoom lens. In vergelijking met vroeger is dat toch een gemak. Je kunt je foto's meteen terugzien en je hoeft niet naar een fotograaf om ze te laten ontwikkelen. Het schermpje is overigens wel klein en je ziet niet alle details. Dit jaar ben ik voor het eerst uitgerust met een digitale spiegelreflex camera. Ik ben geen professionele fotograaf, slechts een amateur. Maar al doende leer je. Een UV filter is noodzaak met dat felle licht. De beste foto's maak je in de ochtend of in de avond, en zeker als het net geregend heeft en de lucht helder is. Landschapsfoto's lukken daarom ook niet altijd. Het moet net mooi en helder weer zijn en dat is in de zomer moeilijker door de luchtvochtigheid en de luchttrillingen. Ik probeer zoveel mogelijk aan compositie en standpunt te denken als ik foto's maak. Behalve als het onderwerp "technisch" is, want dan kan je dat gewoon centreren. Ik maak meer foto's van specifieke onderwerpen sinds ik ze met de digitale camera kan maken en die voor mijn website kan gebruiken. Natuurlijk in de eerste plaats archeologische sites maar toch ook steeds meer van de natuur en de cultuur in Sardinië. Ik probeer dan bij elke foto die ik publiceer ook het verhaal er bij te laten weten. Anders zou de opeenvolging van plaatjes alleen maar gaan vervelen.
Met foto's kan je nagenieten en over je belevenissen vertellen aan familie en vrienden. Ik realiseer me natuurlijk dat dat niet altijd even opwindend is als de zoveelste foto van een hoop stenen voorbij komt en versnel dan ook vaak het tempo (het zijn er echt veel denk ik dan). Ik kom er nooit toe een selectie te maken en de rest weg te gooien, zelfs een mislukte foto kan ik nog niet over het hart verkrijgen om te verwijderen. Een foto kan zo mislukken. Als je namelijk midden in de centrale kamer van een nuraghe staat en een foto wilt maken dan moet je je camera gaan instellen en keuzes maken. Wel of geen flits. Met flits wordt het er niet altijd beter op. Je kan dan de flits uitschakelen en de camera op nachtstand zetten en de ISO waarde zo groot mogelijk. Je sluitertijd wordt dan langer. Het nadeel is dat de autofocus dan niet altijd goed werkt. Je krijgt dus of te felle foto's met je flits, of te onscherpe foto's. En probeer dan in het donker maar eens te zien of die foto echt gelukt is. Voor de zekerheid neem ik de foto op beide manieren en kan dan later de beste uitzoeken. Je krijgt soms mooie effecten daarvan.
Inmiddels zijn er al weer twee weken voorbij en je hebt ze al twee keer bekeken. Het blijven toch mooie foto's. Maar dat komt ook omdat bij elke foto je je herinnert hoe je hem genomen hebt en je ruikt nog de zeelucht en de rozemarijn van de macchia, je voelt de wind nog door je haren blazen of de vettigheid van de door zeewater gewassen korrels van het strand. Dat is iets wat anderen die je foto's bekijken nooit zullen weten, hoe leuk je het hebt gehad (of juist niet in zo'n moment van door de zon opgezweepte irritaties in een veel te warme auto die je niet in de schaduw kwijt kon, op zoek naar een plekje om te eten).