D.A.D. Digital Amusement Device is een komische, korte animatiefilm van de Australische cartoonist, illustrator en animator Mark Osberg, voorheen werkzaam voor bedrijven als Disney en Cartoon Network. In dit korte verhaal probeert een vader zijn zoon aan te moedigen om zijn angsten te overwinnen en laat zien dat zelfs in dit digitale tijdperk, de beproevingen van het ouderschap constant blijven.
Hokjesdenken of hokjesgeest is volgens het woordenboek “een ongenuanceerde wereldbeschouwing hebben” en heeft vrijwel altijd een negatieve lading. Jij en ik, of wij willen of niet, categoriseren zo ook onze eigen leefwereld. Hebben de neiging om mensen of voorwerpen in te delen in een bepaalde categorie en eigenschappen toe te kennen aan alle leden van de categorie, bijvoorbeeld “mensen met een rode auto zijn saai”. Komt het door onze ‘hokjesgeest’ dat we ‘samenleven’ en ‘inclusie’ niet snappen? Het veranderen van onze kijk- en denkrichting kan tot verrassende inzichten leiden….
Dit tv-spotje heeft in dat verband een mooie boodschap voor iedereen. De les? Op basis van universele vragen kun je tot totaal andere hokjes komen.
Bedankt voor de link voor deze geweldige film. Ik word de laatste tijd niet echt blij van alles wat er op deze wereld gebeurt. Er is een tendens om steeds minder rekening te houden met mogelijke gevolgen van de door iemand bedachte oplossing voor een bepaald probleem. En ja: het klinkt allemaal natuurlijk heel eenvoudig. Zo hebben de mensen in al hun onwetendheid gezorgd voor de huidige milieuvervuiling en klimaatverandering. Zo zorgt het medicijn voor de ene kwaal voor het ontstaan van de volgende. In de realiteit komt men daar nu heel voorzichtig achter. Zie de permacultuur die probeert de natuur weer zijn werk te laten doen. Geen bestrijdingsmiddelen, zodat de vijanden van datgene wat je wilt bestrijden, kunnen blijven leven en zelf deze taak ter hand nemen.
Helaas in de automatisering gaat men juist de tegengestelde kant op. De hype van agile/scrum leidt tot een 'verdeel en heers' politiek. Nu zal je inderdaad een complex probleem niet in 1 keer kunnen overzien. Het is dus noodzakelijk om dit probleem stapsgewijs op te splitsen in kleinere problemen die afzonderlijk op te lossen zijn. Je zult dan echter wel inzicht moeten hebben in het primaire probleem dat ooit tot het vervaardigen van de informatievoorziening heeft geleid. Helaas zie ik met scrum/agile overal het omgekeerde gebeuren. Er wordt op de werkvloer een probleem geconstateerd en dat wordt met een scrum team snel opgelost. Grote vraag blijft: zou dit geconstateerde probleem nog bestaan als je vanuit een overall visie op wat er gewenst is, naar de situatie had kunnen kijken. Helaas is deze laatste mogelijkheid er meestal niet. Het doel van de oorspronkelijke informatievoorziening is totaal uit het oog verloren. En als je alleen nog maar symptomen bestrijdt, hoe weet je dan of je goed bezig bent? In de medische, sociale en landbouwwereld begint dit inzicht nu langzaam door te dringen. Wanneer proberen we weer inzicht te krijgen in de doelen en de gewenste functionaliteiten van de inmiddels veel te ingewikkeld geworden informatievoorziening? Leuk dat bij agile/scrum fouten maken mag, maar is dat ook zo leuk voor de gebruikers die iedere keer zich weer wezenloos aan het zoeken zijn, hoe ze iets voor elkaar moeten krijgen? Wanneer wordt de automatisering wijs? Verdorie: we hebben het zelf allemaal gebouwd! Dan mogen we toch verwachten dat we ook ergens vastgelegd hebben met welk doel we gebouwd hebben en wat we wilden bouwen? En dan heb ik het over een puur functionele beschrijving. Zou het leven een stuk eenvoudiger maken.
Neem bij elk probleem dus eerst eens flink afstand om te kijken wat het probleem veroorzaakt. Ga bij een automatiseringsprobleem dus terug naar de reële wereld die moet worden bestuurd. Neem nieuwe technologische mogelijkheden mee bij het bepalen van wat men wil bereiken. Er kan tegenwoordig zoveel. Bekijk dus in eerste instantie of er niet inmiddels heel andere oplossingen mogelijk zijn om de gewenste besturing in de realiteit uit te voeren. Is de informatie nog wel nodig die op dit moment voor het probleem zorgt? Het zou nuttig zijn als de politiek zich met deze ideeën in het achterhoofd eens volledig fris ging buigen over de wijze waarop momenteel de geldstromen in Nederland door de Overheid gestuurd worden. Is het nu echt zinnig om aan de ene kant belastingen te innen en aan de andere kant aan dezelfde persoon toeslagen te geven? Is het nu echt zinnig om alles per jaar te regelen, zodat er vele verrekeningen achteraf nodig zijn? Wat willen we nu eigenlijk? Eerst dat eens bepalen en dan kijken hoe dit met de huidige techniek te regelen is. Zal een paar jaar duren, maar hopelijk werken we dan allemaal naar hetzelfde doel toe.