“Dat meen je toch niet?”, zegt Henk als ik een moeilijk gezicht trek als ik op de behandeltafel ga zitten voor mijn eerste spuit. Ik was er nog even niet op voorbereid om nu al een injectie te krijgen maar aangezien we er nog wat meer nodig gaan hebben, kunnen we dit maar beter vast gehad hebben.
De angst slaat me om het hart als ik hoor wat we allemaal op kunnen lopen en even slaat de twijfel toe of we wel moeten gaan. Een paar vaccinaties hadden we wel verwacht maar vervelende muggen zoals Dengue en Chikungunya die nare ziektes verspreiden waren even aan mijn aandacht ontsnapt dus zullen we een paar dozen Deet in moeten slaan.
Om maar niet te spreken over Hondsdolheid (Rabiës). Helaas hebben dieren die het virus dragen geen bordje bij zich waar dat op staat, je kunt dus eigenlijk het risico niet lopen. Het voelt niet goed om een beetje hondsdolheid in mijn lijf te spuiten, (ben zo al dol genoeg) maar als je gebeten wordt door een hond of aap raak je toch wel in paniek als je niet gevaccineerd bent. Toch maar doen dus.
In de tussentijd kunnen we ons storten op de boordapotheek. Ik zou al bijna ziek worden als ik zie wat we allemaal mee moeten nemen. We zullen in ieder geval veel vitamientjes tot ons nemen zodat we kunnen voorkomen in plaats van genezen.