Hoe was jouw Kerst? Knellen de kleren? Goed zo! Ik had een hele leuke Kerst, met een winterbbbq. In een tent, met muziek en discolichten. Het was fantastisch. Kerst was fijn, lekker gegeten, geen ruzie gemaakt, we sluiten em met een voldaan gevoel af. En dan nu weer door naar Oud en Nieuw. Hopla: een slinger van rietjes voor instant feestgedruis. Hij is heel makkelijk om te maken, je kunt hem samen met je kinderen maken en je hebt vast…
Af en toe komt onze vakantie in Frankrijk nog eens voorbij. Wanneer de jongens samen herinneringen ophalen. Dan zeggen ze: “Weet je nog toen die ene keer dat we kweps gingen eten?” Of: “Weet je nog hoe we alle paddestoelen in het bos gingen slaan?” En dan roep ik voor de vorm nog maar een keer: “Weet je nog toen mama zei: magnietmagniet?” Het zijn hele fijne gesprekjes. Het liefst houden we de vakantie springlevend terwijl school een tijdje bezig is en…
Bij alle tutorials die ik maak doe ik eerst onderzoek naar hoe het beter, makkelijker of mooier kan. Dat kost soms veel tijd, maar ik vind het proces zo fijn. Zo ook bij het olielampje. Dit is er namelijk eentje waarbij ik had bedacht dat ik het hélemaal zelf kon doen (dus álles zelf maken), maar keer op keer strandde ik. Op internet zag ik dat er drijvende lonthouders bestaan, ze worden gebruikt bij Joodse feestdagen. Ze worden floating wicks…
Tot voor kort verkeerde ik in de veronderstelling dat mijn arbeidsethos een jaar of vijf, zes geleden had gepiekt.
De verzorgingstaat brokkelt af, maar een mens met bescheiden ambities vindt velerlei mogelijkheden om het begrip vervroegd pensioen in te vullen.
Mijn belangrijkste investering in het onderwerp was jarenlang doelloos klikken langs websites voor nerds. Procrastinatie werd met terugwerkende kracht kennisverwerving.
Onze enige ontmoeting voorafgaand aan mijn verzoek was een gesprek geweest bij een schaal met plakjes cake tijdens de koffiepauze van een vergadering.
De Amerikaanse professor ging in op mijn verzoek en bleek bijzonder aangenaam om mee samen te werken.
Ik wist dat er iets vreemds aan de hand was toen ik dit najaar in Ottowa na afloop van een vergadering stond te praten met een meneer van het Amerikaanse Department of Homeland Security en de bediening ons kwam vertellen dat iedereen al weg was en dat de borrel al lang ten einde was. In mijn binnenzak zat een stapel visitekaartjes van iedereen die ik de hand had gedrukt.
Vervolgens zoek ik mijn heil in het dekken van de tafel voor de huiselijke avondmaaltijd of, in het geval van buitenlandse locaties, in het nauwgezet bestuderen van het lokale televisieaanbod.
Een zeker cynisme over de futiliteit der dingen – lichtvoetig gearticuleerd, maar weinig bevorderlijk voor het arbeidsethos.