De door Facebook aanbevolen nieuwsberichten, filters om e-mail te checken op spamberichten of Siri, de virtuele assistent? Het zijn stuk voor stuk voorbeelden die gebruikmaken van kunstmatige intelligentie (AI). Maar dat AI doorgedrongen is tot onze huis- en werkkamers, wil niet zeggen dat we ook weten waar we naartoe willen met AI. Daarover moet nog een breed debat gevoerd worden.
Negen op de tien respondenten accepteert niet dat een overheidsbesluit (bijvoorbeeld over een uitkering of een vergunning) gebaseerd is op een foutieve overheidsregistratie. Dat is een van de uitkomsten van een enquête over ethische dillema’s in relatie tot technologie. De enquête werd gehouden in aanloop naar een brede discussie over het onderwerp, die op maandag 17 september werd gehouden.
De meeste mensen denken dat ze nog nauwelijks met kunstmatige intelligentie te maken krijgen: de waarheid is anders. AI is overal. Ook bij de overheid. Hoe kunnen we kunstmatige intelligentie demystificeren en transparant inzetten? Hoe houden we grip op algoritmes? Een verslag van de iBestuur-bijeenkomst ‘Computer says no!’ “Op de een of andere manier moeten we de kwaliteit van de data verbeteren.”
Momenteel lijkt het debat over de toekomst gedomineerd te worden door tech-utopisten, dromers en ondernemers enerzijds en anderzijds de massa die er allang niets meer van begrijpt.
Het is met geheimzinnigheid omgeven: de Bilderberg Meeting. De toestand in de (digitale) wereld komt aan de orde, maar wat en hoe is niet bekend. Tijd voor meer transparantie?
Automatisering is in veel gevallen noodzakelijk en aantrekkelijk, maar we moeten ons ervoor hoeden onze menselijkheid niet uit het oog te verliezen in de race naar meer efficiëntie.
Vrijwel elke twaalfjarige loopt met een smartphone rond. Ook in de schoolklas. Niet om te bellen of te appen met hun vriendjes, maar om de vele sociale mediaplatforms. Tijd voor actie!
De ontwikkeling van artificiële intelligentie (AI) is onvermijdelijk, maar wat weten wij eigenlijk écht over de impact ervan? Om daar grip op te houden, is proactieve regulering noodzakelijk.
‘Vertrouwen in de toekomst’. Dat is het motto van Rutte-III. Spiegelt het regeerakkoord dat vertrouwen ook echt af, of is een misplaatst vertrouwen in de toekomst meer van toepassing?
Hoe houden we met elkaar toezicht op robots die intelligenter zijn dan mensen en hoe werken we met die robots samen? Of is dat toezicht niet nodig en reguleren de machines zichzelf?