Je kent vast wel dat gevoel dat als iemand je vraagt iets te doen waar je goed in bent, je vanzelf enthousiast raakt. Het kost je dan geen enkele moeite om dingen te realiseren. Sterker nog: Je bent bereid the extra mile te gaan. Gewoon omdat je merkt dat het je veel voldoening geeft dingen te doen waar je goed in bent. Dit gevoel komt voort uit je T-spot. Je Talent-spot.
Maar waar zit je T-spot? Hoe kom je hier achter? Recent wetenschappelijk onderzoek laat zien dat je T-spot verwijst naar een deugd die je hebt. Het is iets waar je goed in bent en waar je vanzelf de wereld een beetje mooier mee maakt.
In hun boek ‘Character strengths and virtues’ onderscheiden Peterson & Seligman (2004) zes deugden. Deze deugden staan hieronder weergegeven. Bij iedere deugd hoort een aantal bijbehorende karaktereigenschappen, deze zijn als volgt omschreven:
Eigenschappen die gericht zijn op het maken van connectie met een groter universum en het voorzien van betekenis.
Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat het inzetten van je deugd direct genot oplevert. Bijzonder hierbij is dat dit genot al optreedt simpelweg door het inzetten van je deugd. Je hoeft dus niet eens te wachten tot het resultaat van je acties. Des te meer reden om snel te achterhalen wat jouw unieke deugd is!
Mirjam Baars voert jaarlijks een onderzoek uit, in 2016 is dat de eerste editie van de NRC Carrière Talent Monitor. Met dit onderzoek kunnen middelgrote organisaties (15-500 medewerkers) die graag nieuw talent aantrekken zichtbaar naar buiten treden als ‘talentgerichte organisatie’.
Zij is gepromoveerd op talentontwikkeling en publiceerde onlangs het boek ‘Leidinggeven aan talentontwikkeling’ bij Vakmedianet.
LIMA, 30 okt. Niet alleen fluor, ook geestverruimende coca helpt tegen gaatjes. Met deze, op basis van wetenschap en commercie gestoelde overtuiging, heeft de zakenman Esteban Castrillo in Bolivia zeven jaar lang een juridisch gevecht geleverd met het ministerie van volksgezondheid. Het pleit werd vorige week beslecht in het voordeel van Castrillo: 'Codent', een met cocablaadjes vervaardigde tandpasta, is nu eindelijk te koop in drogisterijen en supermarkten in Bolivia.
Eind vorig jaar werd een internationaal geldend verbod op het gebruik van coca in tandpasta opgeheven, en 'toen wist ik dat het moment was aangebroken', zegt Castrillo. Drie maanden lang werkte hij aan een verbeterde formule van 'Codent'. De tandpasta bestaat nu niet alleen voor zestig procent uit bewerktecocablaadjes, maar ook aldus opgave van de fabrikant uit een opmerkelijk mengsel van kruidnagel, kaneel en bijenhoning.
De consumptie van coca is een eeuwenoude traditie in de Andeslanden. Thee, getrokken van de cocablaadjes, is hier een normaal verschijnsel, evenals het kauwen op de blaadjes zelf. Maar de strijd tegen het van coca vervaardigde cocaine en tegen de drugsmafia die dit verkoopt, heeft ook de coca in een kwaad daglicht gesteld. Bolivia is, samen met Peru, de belangrijkste producent van coca.
De berichten uit La Paz vermelden de verkoopprijs van 'Codent' niet. Maar voor de Boliviaanse caries-bestrijders komt, na een maandenlange gestage daling, de recente stijging in de prijs van cocablaadjes op een slecht moment. Door de toegenomen vraag naar cocaine is de verkoopprijs in Bolivia van honderd pond cocablaadjes gestegen van 10 dollar tot 50 dollar. Een streep tandpasta kan daarom, net als een lijntje cocaine, een kostbare zaak worden.
Donald Drost behaalde in zijn eerste seizoen als trainer-coach bij de hockeysters van de Amsterdamsche Hockey & Bandy Club het landskampioenschap. Gisteren was de moeizame zege met 2-1 op Bloemendaal voldoende voor de start van het feest in het Wagenerstadion. De blijdschap bij Drost werd echter enigszins overschaduwd door het verlies van Ajax tegen PSV.
Donald Drost is een Ajax-fan. Hij kan in verband met zijn werkzaamheden bij het hockey vrijwel nooit naar wedstrijden toe, maar bezoekt wel regelmatig trainingen. Drost zegt soms de bezieling bij de Ajacieden te missen. “Zo'n Vink kan een groot speler worden, maar hij is een dromer, is er soms niet bij met zijn hoofd.” Leo Beenhakker vindt hij een goede coach. “Maar hij zou in mijn ogen meer met details bezig moet zijn. Dek die man nou, oke, maar hoe dan?” Drost bekeek gisteravond PSV-Ajax temidden van hockeysters die in het clubgebouw van Amsterdam de landstitel vierden. “Romario, die smurf, maakte het verschil. Ik heb voor eerst iemand gezien die in een een-tegen-een situatie het van Menzo wint. Dat is grote klasse.”
Ex-international Drost, een fan van Johan Cruijff (“Hij denkt altijd drie stappen vooruit. Dat maakt hem vaak onbegrepen.”) is in alle vormen van topsport geinteresseerd en sinds een paar jaar in het bijzonder in die in de Verenigde Staten. “Daar heeft de sport alles.
Er komen veel mensen kijken, er is spanning en de organisatiestructuur is fantastisch. Alles is perfect geregeld. Als ik daar als honkballer aan slag kom, weet de tegenstander al mijn statistieken en dus ook mijn zwakke punten, fantastisch toch?''
Hij verslindt alles over de Amerikaanse sport, boeken, tijdschriften en kranten. Vrijwel dagelijks koopt Drost in de kiosk US Today en de Herald Tribune. Hij zegt de meest smeuige verhalen aan te treffen.
Bijvoorbeeld die van een topcoach uit het American football die een keer boos was op zijn ploeg na een slecht eerste deel van de wedstrijd. In de pauze deed hij in de kleedkamer zijn mond niet open, maar toen het belletje ging voor het tweede gedeelte riep hij alleen tegen zijn spelers let's go girls. Drost: “Alleen uit frustatie speelden die kerels toen de sterren uit de hemel.”
Volgens Drost is het van belang dat zijn speelsters weten hoe het er bij andere sporters aan toe gaat. Daarom vertelt de 29-jarige coach zijn hockeyploeg voor elke wedstrijd een anekdote, meestal uit de Amerikaanse doos. “Nederland heeft niet zo veel toppers, laten we eerlijk zijn. Van Basten, Gullit, Rijkaard, die zitten in Italie. Dus moet ik wel over de grens kijken.” Hij zegt toch ook wel ideeen uit de sport in Nederland op te pikken. Van de volleyballers keek hij de namen op de rug af. Amsterdam speelt er nu mee. “Dat heeft psychologische waarde. De tegenstanders herkennen je, kijken tegen je op.”
Met zijn wat betreft topsportmentaliteit hang naar Amerika zou Drost zich heel makkelijk onbegrepen en eenzaam kunnen voelen in het vrouwenhockey. Maar hij ontkent dat gedecideerd. “Vergis je niet, ik werk bij Amsterdam met toppers. Die meiden hebben de bezieling van professionals. Ze zorgen heel goed voor zichzelf. Als ze zich moe voelen gaan ze een avondje vroeg naar bed. Weet je hoe veel uur we per week trainen? Tien tot twaalf uur. En dat gebeurt naast studie en werk.” Voor de wedstrijd tegen Bloemendaal wijst Drost, uiteraard met Amerikaanse honkbalpet op het hoofd, met gepaste trots naar zijn speelsters die de warming-up afwerken. “Dat regelen ze zelf. Drie kwartier lang. Mooi om te zien, he?”
Bij Kampong, zijn eigen club, botste de gedreven Drost wel met sommige speelsters wegens hun instelling. “Daar werd tijdens het seizoen lekker vakantie opgenomen, zulke dingen.” Hij trok zijn eigen plan en dat leverde hem de nodige kritiek op. Drost: “Ik had bij Kampong vier a vijf speelsters die wel gedreven waren. Dus die gaf ik extra aandacht. Dat was natuurlijk ook niet goed, maar ik dacht van: laat ik in ieder geval zorgen dat deze groep er komt. Dat was ten minste iets.” Drost hield het na twee jaar voor gezien bij Kampong en verhuisde naar Amsterdam, gezien de behaalde titel met succes.
Drost zegt zich er niets van aan te trekken dat de top in het vrouwenhockey uitermate smal is. Zowel op nationaal als internationaal clubniveau gaat de strijd al jaren tussen Amsterdam en HGC. De rest blijft ver achter. “We hebben met de anderen niets te maken. We trekken ons eigen plan.” Misschien komt het dan voor de buitenwereld lachwekkend over dat Drost de eerste tegenstander van Amsterdam in het Europa-Cuptoernooi, het bij voorbaat kansloze Rasante uit Belgie, al in twee wedstrijden heeft bekeken. Een keer had hij zelfs de videorecorder bij zich. “Dat is helemaal niet zo gek”, reageert Drost. “Ik wilde zien hoe die ploeg de strafcorner verdedigt. Daar zou je met Pinksteren een kwartier voor nodig hebben gehad en dat scheelt doelpunten, belangrijke doelpunten.”
“Het kan straks om het doelsaldo gaan. Dan winnen wij misschien met 5-0 van Rasante en HGC met 8-0 en dan moeten we de laatste poulewedstrijd van HGC winnen om de finale te bereiken. En wie wordt daar dan op aangekeken? Ik, de coach. Ik word nu voor gek verklaard, maar als voetbalcoaches de toekomstige tegenstanders gaan bekijken kan dat wel. Waarom dan niet in het hockey? Als we tegen de Ierse vertegenwoordiger hadden moeten beginnen zou ik ook naar Ierland zijn gegaan.”
Donald Drost won als speler van Kampong als eens de landstitel en later ook de Europa Cup. Hij was een gevaarlijke maar beperkte spits.
Toch haalde hij het Nederlands elftal (9 interlands) en speelde mee tijdens het WK van 1986 in Londen. “Ik een beperkte speler?”, reageert Drost. “Absoluut niet. Ik was een meester in het aannemen van de bal en dat kunnen maar weinigen. Ik heb zeven jaar met Tommie van 't Hek achter me gespeeld. We voelden elkaar perfect aan.” Al op zijn 26ste jaar hield Drost het voor gezien met zijn actieve loopbaan.
“Ik had gewoon geen zin meer.” “Ik wist”, zegt Drost, “al heel vroeg dat ik coach wilde worden. Ik dacht als speler al over het spel na. Ik wil nu graag mijn eigen identiteit op mijn ploeg overbrengen. Ik ben aanvaller geweest en Amsterdam speelt altijd aanvallend. We hebben dit seizoen 87 keer gescoord. Dat is heel veel.” Hij zegt niet aan carriereplanning als trainer-coach te doen. “Ik weet alleen dat ik over anderhalve maand met Amsterdam om de Europa Cup moet spelen.” Hij bekent het wel een uitdaging te vinden om het eens in een andere sport te proberen.
“Maar dan praat ik over de hele verre toekomst.” Zijn grote wens is dan in de Verenigde Staten te werken. Hij zou er nu al graag stage bij een topclub willen lopen. De American footballers van de San Francisco 49'ers lijkt hem wat dat betreft het summuum. “Maar AC Milan of Barcelona is natuurlijk ook de absolute top. PSV? Nee, laat maar.
WENEN, 26 SEPT. Nicu Ceausescu, de jongste zoon van de vroegere Roemeense dictator Nicolae Ceausescu, is vannacht op 45-jarige leeftijd in Wenen overleden. Dat heeft een behandelend arts gemeld.
ICT-dienstverlener Centric KSI heeft in het eerste halfjaar bijna 30 procent minder omzet gehaald. Vorig jaar bedroeg de omzet nog 28,9 miljoen euro, nu is dat 19,1 miljoen. Het verlies bedraagt 1,1 miljoen. Dat is de helft minder dan de 2,2 miljoen van vorig jaar. Het bedrijf uit Gouda maakte vandaag verder bekend dat het verlies nog kan oplopen omdat achterstallige schuld aan de fiscus van voormalige onderdelen nog niet meegerekend is.
Minister Donner (Justitie) heeft in de Tweede Kamer spijt betuigd over het uitlekken van een vertrouwelijk document van het OM met gegevens over marinier Erik O.
Samen met de meiden van Treble alvast oefenen voor een rol in de volgende Efteling-musical (als R&B laaf?)
Zoetermeer. De 41-jarige verdachte van de dodelijke schietpartij zondag in een hotel in Zoetermeer verbleef in een halfopen inrichting wegens een eerder strafbaar feit en was op weekeindeverlof. Dat heeft justitie in Den Haag gisteren laten weten. De schietpartij vond plaats in de lobby van het hotel. Een 32-jarige vrouw uit Zoetermeer die in haar hoofd werd geraakt, overleed maandag aan haar verwondingen. Een plaatsgenoot raakte ernstig gewond.
Jenny Wolf (31) heerst al jaren op de 100 en 500 meter. Alleen op de Spelen van Vancouver kon de Duitse haar favorietenrol niet waarmaken.
Tussen de tientallen kinderen op de tribune van het Berliner Sportforum valt Jenny Wolf nauwelijks op. De schaatsster heeft een half uur eerder de 500 meter gewonnen bij de wereldbekerwedstrijden op haar thuisbaan. Nu kijkt ze samen met pleegkinderen uit de Berlijnse wijk Lichtenberg naar de 1.500 meter. „Zij behoren tot mijn grootste fans”, zegt Wolf (31). Dat ze alle affiches in de stad siert, telt even niet. Weg van het oog van de camera’s voelt het nieuwe boegbeeld van het Duitse schaatsen zich sowieso meer op haar gemak.
„Sinds de Spelen van 2006 heeft Jenny contact met deze kinderen”, vertelt haar jeugdtrainer Uwe Hüttenrauch. „Het zijn kinderen die thuis problemen hadden, en in een tehuis of pleeggezin zijn geplaatst. Jenny gaat bij ze op bezoek, organiseert een gezamenlijke wielertocht of in de winter schaatstraining. Soms komen er wel tweehonderd kinderen. Nu heeft ze toegangskaarten geregeld voor de wedstrijden. Zoiets houdt haar meer bezig dan haar eigen populariteit.”
Toch wordt Wolf door de Duitse schaatsbond nadrukkelijk naar voren geschoven, nu Anni Friesinger is gestopt en Claudia Pechstein na twee jaar schorsing pas vanaf 8 februari weer mag meedoen. „Jenny is nu ons uithangbord”, zegt bondstrainer Markus Eicher. „Ze is geen Anni of Claudia, die zich soms ook profileerden met spannende fotoshoots of met strijd in de pers. Jenny is rustig, liever op de achtergrond, een beetje introvert. Ze is zeker geen idool. Dat moet je niet willen veranderen. Dat lukt ook niet, want ze is een heel stabiele vrouw.”
Gunda Niemann, de beste schaatsster aller tijden en in Berlijn als tv-analyticus, trekt een parallel met haar eigen loopbaan. „Ik was ook geen sporter die media-aandacht zocht. Ik wilde zo goed mogelijk presteren en bouwde zo mijn naam op. Jenny doet het net zo. Ik bewonder haar. Dat leg ik de tv-kijkers ook uit. Jenny heeft uitstraling door haar innerlijke rust en grote sportieve successen.”
Zoals Sven Kramer, Shani Davis en Martina Sablikova heerste Wolf de afgelopen olympische cyclus op haar specialiteit. Vier jaar lang won ze de wereldbeker over 100 en 500 meter, drie keer was er goud op de 500 meter bij de WK afstanden, ze werd wereldkampioen sprint in 2008. Mannelijke collega’s dromen van haar snelste tijd op de eerste 100 meter: 10,19. Met 37,00 reed ze vorig jaar haar derde wereldrecord op de 500 meter. Ze greep als favoriete net naast olympisch goud in Vancouver, maar zet haar zegereeks gewoon voort. Vorige week brak ze het record aantal wereldbekerzeges op de 500 meter van de Amerikaanse Bonnie Blair. In Berlijn volgden zeges 41 en 42. Na afloop alweer die bescheiden glimlach. „Dit had ik niet verwacht.” En weg is de minst opvallende grote vedette van het internationale schaatsen.
“Vroeger hoorde je haar ook nooit”, zegt Hüttenrauch. „We hebben haar een keer bijna vergeten, toen we na de wedstrijd stopten bij een Raststätte. Zat ze op een bankje te lezen, terwijl de anderen naar het toilet gingen. We zaten in het busje, ik wilde wegrijden en dacht ineens: we missen er één. Sindsdien keek ik altijd of we Jenny bij ons hadden.”
Eigenlijk wilde Wolf liever kunstrijdster worden, herinnert haar oude trainer zich. „Op haar negende kwam ze met haar moeder naar de club, hier in Berlijn. ‘Vergeet het maar’, zeiden de trainers direct. Te oud. Kunstrijdsters begonnen in de DDR op hun vierde of vijfde. ‘Ga maar naar de overkant, daar kun je ook schaatsen.’ Zo kwam ze min of meer toevallig bij de hardrijders terecht.”
De nieuweling viel direct op. „Ze was de allerbeste op de korte afstanden, 60 of 100 meter. Voor ons was ze toen al een fenomeen. Buiten de baan was ze precies het omgekeerde van een sprinterstype. Ik ken de oude DDR-sprinters, Uwe-Jens Mey of André Sobeck. Dat waren snel aangebrande jongens, ook buiten het ijs. Bij een partijtje voetbal hoefde er maar iets te gebeuren of het was ruzie. Jenny was juist rustig, gelijkmatig, weloverwogen. Pas op het ijs kon ze exploderen.”
Hüttenrauch speelde volgens Wolf op haar vijftiende een cruciale rol in haar carrière. „Het was buigen of barsten”, zegt de huidige trainer van de Deense Catherine Crage. „Jenny kon alleen maar sprinten, alles verder dan 500 meter was een crime. De toenmalige bondstrainers wilden alleen allroundsters en kozen haar niet in de selectie. Toen hebben we elkaar aangekeken en zijn samen doorgegaan. Een sportfysioloog van de trainingsgroep van oud-schaatser Andreas Ehrig deed testen met Jenny en concludeerde dat ze leek op Christa Rothenburger [tweevoudig olympisch kampioen]. Dat was nota bene haar grote voorbeeld. ‘Train alleen 100 en 500 meter, anders maak je alles kapot’, adviseerde hij.”
Twee jaar later volgde hun triomf. Wolf reed een wedstrijdje in Inzell, waar ook de Duitse ploeg startte. „Ze moest tegen Niemann en won. Sensatie. Haar eindtijd was 41,80.” Op de tribune stond Markus Eicher, toen trainer van de Duitse jeugdploeg. „Jenny kwam op haar zeventiende alsnog in de nationale selectie.”
Thomas Schubert werd haar volgende trainer en is dat nog altijd. „Ik heb direct gezegd dat het veel tijd ging kosten om haar naar de top te brengen. Dat is uitgekomen. Het probleem zat aan de technische kant. Ze was ontzettend snel en explosief, maar hield grote problemen in de bochten. Daarom zijn we vanaf 2002 aan shorttrack gaan doen, als eerste in Duitsland. In de jaren daarna zijn we haar hele techniek verder gaan perfectioneren. Daarom rijdt ze nu extreem stabiel, heel diep in de schaatshoeken.”
Wolf past in de Duitse sprinttraditie, met kampioenen als Erhard Keller, Karin Kania, Rothenburger, Mey, Franziska Schenk en Monique Garbrecht. Is Wolf vooral een krachtsprintster? „Onzin”, zegt tweevoudig olympisch kampioen Mey, bekend om zijn volmaakte techniek. „Jenny wint vier jaar lang elke 500 meter. Ze is zo vast in haar techniek. Maak haar om één uur ’s nachts wakker en ze rijdt een perfecte race. Dit is professioneel gezien de absolute topklasse.”
Ook Hüttenrauch nuanceert het belang van dikke bovenbenen. „Je zag vroeger al aan haar spierstelsel dat ze krachtig is. Dat is belangrijk, maar essentieel is hoe snel de spieren het signaal doorkrijgen dat ze moeten werken. Jenny reageert extreem snel. Ook als je met haar praat weet ze direct wat je bedoelt. Haar denkprocessen gaan zeer snel, dat heeft te maken met intelligentie.”
Naast schaatsen en haar activiteiten voor de pleegkinderen vond Wolf de tijd voor een studie Germanistiek en sociologie. Inmiddels is ze begonnen met een economische studie. „Dat geeft me de kans om door te gaan met schaatsen zolang als ik het nog leuk vind”, zegt ze. „Stel dat ik pas op mijn 36ste stop, dan heb ik tenminste iets achter de hand.”
Volgens trainer Schubert is er nog geen plan tot de Winterspelen van Sotsji in 2014. „Het zilver van Vancouver was bitter, daar praten we niet meer over. Je kunt geen revanche nemen voor een olympische nederlaag. Op je 31ste kun je niet denken in periodes van vier jaar. Jenny is bovendien zo slim dat ze zich afvraagt of het zin heeft om nog eens voor goud te gaan. Ze zal dan qua nervositeit niet anders zijn dan nu. Blijkbaar is ze één keer in de vier jaar meer gespannen dan anders. Zo was het in Turijn en in Vancouver, daar moet je niet omheen draaien. Dat doet ze dan ook niet. Jenny is een intellectueel, met vele belangstellingen. En ongehoord zelfstandig en professioneel in haar sportbeoefening. Een bijzonder geval, met haar hele persoonlijkheid.”
The Curious Case of Benjamin Button (David Fincher, 2008, VS). Regisseur van Fight Club en Zodiac maakte dure prestigefilm over een man die in 1918 op de wereld komt als hoogbejaarde, elke dag een beetje jonger wordt en sterft als zuigeling. Het gegeven, ontleend aan een kort verhaal van F. Scott Fitzgerald, is prikkelend genoeg, de kabbelende film minder. Brad Pitt speelt de hoofdrol, Cate Blanchett is zijn jeugdliefde.Net5, 20.30-23.45u.
Charlie’s Angels: Full Throttle (McG, 2003, VS). Alles wat drie jaar eerder voor de filmversie van de in de jaren zeventig populaire tv-serie Charlie’s Angels gold, gaat nu weer op voor de tweede bioscoopfilm over die drie wel heel speciale privédetectives. Maar dan wel zoals de titel zegt: met de voet op het gaspedaal. Ook dit keer geen goede film in traditionele zin, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door z’n energie en onvoorwaardelijke vrolijkheid. Met Cameron Diaz, Drew Barrymore, Lucy Liu, Demi Moore, John Cleese, Bruce Willis. Veronica, 20.30-22.35u.
Romancing the Stone (Robert Zemeckis, 1984, VS). Aantrekkelijke avonturenfilm in de stijl van de Indiana Jonesfilms. Schrijfster Kathleen Turner ziet haar romans werkelijkheid worden als zij met avonturier Michael Douglas in Columbia haar ontvoerde zuster gaat bevrijden. Ook met Danny DeVito.RTL8, 20.30-22.40u.
The Jewel of the Nile (Lewis Teague, 1985, VS). Geforceerd maar onderhoudend vervolg op avonturenkomedie Romancing the Stone. Een Heilige Oorlog in het Midden-Oosten vormt dit keer het strijdtoneel voor romanschrijfster Kathleen Turner, avonturier Michael Douglas en de onhandige schurk Danny DeVito. Ook vermaard om de videoclip van Billy Ocean’s ‘When the Going Gets Tough, the Tough Get Going’.RTL8, 23.45-01.45u.
Die Tricks der Lebensmittelindustrie. Documentaire over de trucs van de levensmiddelenindustrie. Zoals het toevoegen van wat op het etiket ‘natuurlijke aroma’s’ heet, maar in feite stoffen zijn die uit een regeerbuis komen. En het toepassen van meerdere soorten bestrijdingsmiddelen tijdens de teelt van groenten en fruit om onder de maximaal toegestane hoeveelheid per schadelijke stof te blijven. Daardoor worden in sommige producten meer dan vijftien verschillende pesticiden gemeten. Omdat sommige middelen elkaar versterken zou dergelijk voedsel toch schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid. Arte, 20.15-21.15u.
Keuringsdienst van waarde: doperwt. Alle erwten moeten gedopt worden om ze te kunnen eten, maar alleen de doperwt heeft dop in zijn naam. Vers is hij grof of groot, in het vriesvak heet hij tuinerwt of groene erwt. Koop je ze in pot of blik dan heten ze fijn, zeer fijn of extra fijn. Welke is nu wat en waarom betaal je voor de één veel meer dan voor de ander?Ned.3, 20.25-21.00u.
The great British bake off: masterclass. Juryleden Mary Berry en Paul Hollywood laten stap voor stap zien hoe ze zelf te werk gaan bij het maken van een koffie-walnoten Battenbergcake, een tarte au citron, focaccia en brosse koekjes met brandy.BBC 2, 21.00-22.00u.
Overspel. Aflevering 6, De beslissing, waarin Björn nog steeds wordt verdacht van betrokkenheid bij de moord op prostituee Mireille, Iris en Pepijn een conflict krijgen over hun zoontje Menno en Elsie een anoniem berichtje ontvangt dat haar echtgenoot Willem vreemdgaat.Ned.1, 20.30-21.30u.
Le jour où Dieu est parti en voyage. Film uit 2009 van Philippe Van Leeuw. Rwanda, april 1994: terwijl westerse landen hun onderdanen evacueren, ontdekt een jonge Tutsivrouw de levenloze lichamen van haar kinderen – vermoord door Hutu’s. Ze vlucht het oerwoud in om aan de slachtpartijen te ontsnappen. Met Nederlandse ondertitels.TV5, 21.00-22.40u.
De donderdagavondserie. Rechtstreekse uitzending vanuit het Muziekgebouw aan ’t IJ. Ensemble musikFabrik o.l.v. Emilio Pomárico speelt Stück für drei Schlagzeuger, Strijkkwartet nr 4 en Concerto Séraphin van de Duitse componist Wolfgang Rihm (1952). Het laatste stuk wordt omschreven als ‘een hallucinatie, een opiumtrip’ en is gebaseerd op teksten van Baudelaire en de surrealistische schrijver Antonin Artaud over de effecten van opium. Aansluitend aan het concert ‘meer zinsbegoocheling in de concertzaal, van Berlioz tot Terry Riley’. Presentatie: Stephan Sanders. Radio 4, 20.02-23.00u.
Tom Callemin is jong geprezen en succesvol fotograaf. Met zijn ‘trage’ portretten (denk daarbij niet alleen aan mensen, maar ook aan landschappen of een enkel gebouw) werd de in 1991 geboren Gentenaar twee jaar geleden onder andere door FOAM uitgeroepen tot veelbelovend talent. Terecht, zo valt te zien op een overzichtstentoonstelling met foto’s en videowerk in De Brakke Grond in Amsterdam.
Callemins werk is traag, omdat ieder beeld pas na eindeloos veel schetsen, opnames, experimenten met de camera en de modellen tot stand komt. „Ik ga vaak tot het uiterste”, zegt de fotograaf zelf, „om tot dat ene, perfecte beeld te geraken.” Dat ‘ene, perfecte beeld’ heeft bij Callemin niet de allure van een spektakelstuk, maar straalt een bijzonder soort melancholie uit. Die melancholie wordt veroorzaakt door een samenspel van technisch vernuft en esthetisch inzicht, van fotografie, beeldende kunst en de alles omcirkelende vraag: wanneer ontstaat een beeld? Wat is een beeld?
Het meest in het oog springend is de minimalistische perfectie van Callemins werk. Hoe mooi is een tot de kin dichtgeknoopte witte blouse, hoe zacht licht een perfect gladde huid op tegen een donkere achtergrond, hoe kwetsbaar en vergankelijk is dit alles. Dat gevoel van vergankelijkheid wordt versterkt doordat de fotograaf ‘vreemde’ trucs uithaalt in de opnames. Zo flitst hij in de meervoudige serie Portrait #1 modellen in totale duisternis. De vrouwen en mannen zien de fotograaf niet. Hij ziet de modellen niet, behalve in die ene seconde hels licht. Het resultaat is van een grote dromerigheid die met weinig anders te vergelijken valt dan met ja – met bidden.
Kom je verder in de tentoonstelling, dan blijkt hoezeer Callemin óók beeldend kunstenaar is (de Belg is onder meer opgeleid aan het KASK in Gent). Callemins methode is langzaam - en dat mag ook wel, want hij onderzoekt niet het minste raadsel in de kunst. Er is een blouse die letterlijk en figuurlijk wordt opgelicht, een rots die (nauwelijks zichtbaar) wordt schoongeveegd, een model dat met (opnieuw nauwelijks zichtbare) metalen klemmen in beeld wordt geduwd, twee handen die niets omvatten maar daarmee alles. Alles bij Callemin verhaalt van aan- en afwezigheid.
Op een blad papier zet een kunstenaar een lijn en nog één. Een tekening ontstaat. Zo laat ook Callemin in het donker van de donkerste kamer een ‘tekening’ verschijnen. Die ‘tekening’ komt uit het niets en wordt op dat tere moment dat ze iets kan worden, vastgelegd in een foto.
Ze liggen er triest bij, deze bootjes in de grachten, vlak voor het vaarseizoen weer begint. Fotograaf Jeroen C. van Zijp maakte er een dag lang foto’s van. „Het heeft iets symbolisch”, zegt hij. „De winter eindigt, de lente ontwaakt. De foto’s tonen daarnaast ook de vergankelijkheid: mensen willen graag een bootje, varen er drie keer in en laten hem er dan zo bij liggen.”