Familielid: ‘Daklozen geef ik geld, maar ze moeten wel wat spelen. En ze mogen geen Engels zingen: daar kan ik niet tegen.’
Paps zei tegen oma dat ze de deur op slot moest doen, zodat ze niet bestolen kon worden. Oma deed dat en maakte de sleutel weg, het kostte driehonderd kroon om haar te bevrijden.
In Kuala Lumpur. Goedkoop hotel heeft bed in kamer, wc zit tegen het bed aan geplakt, boven de wc een douche, zodat alles zich op één plek afspeelt zoals in de studiosprookjes van de Brno’se tv. En er is geen raam. Ik heb oorpijn en geen slivovitsj, dus stop ik er een propje watten in met wodka, maar geen wodka-juice.
Jongens (en meiden die geen meekup dragen) zullen nooit begrijpen wat voor gevoel het is om nieuwe schoenen te gaan kopen. Het is waarschijnlijk net zoiets als wanneer papa naar een vijf uur durend verslag van de Tour de France kijkt en zegt: ‘Ditte… is lekkerder dan seks hebben met een mannequin.’
De barman bij ons in de discotheek spoelde vuile glazen en zei: ‘Die lippenstiftkusjes erop zijn vreselijk, die harige worst van me wordt daar altijd vies van en ik krijg het er niet vanaf.’ Ik geloof het dat je in één nacht grijs kunt worden.
In een interview met Kylie Minogue staat dat ze met Salman Rushdie heeft gescrabbeld en met maar met een verschil van één punt heeft verloren.
In de Brno’se tram zei een jongen tegen zijn meisje: ‘Ik had het er met Aleš over waar de ziel van de computer zit. Aleš beweert dat die bij de computer in de harddisc zit. Maar ik vind dat stom, want als je een ouwe harddisc in een nieuwe computer stopt, zal het nooit meer die ouwe computer zijn.
Verhalen over kinderen zijn vreselijk, maar mijn nichtje Eva, die vijf is, zei toen iemand haar vroeg hoe ze heette: ‘Ik heet Kristýnka, ik woon in mijn eentje in een groot huis op de heuvel, want mijn ouders zijn aan kanker doodgegaan, ze dronken te veel koffie en wijn. Hun laatste woorden waren: We houden van je, neem nu opa maar bij de hand. Ik moest even huilen, maar nu is het alweer oké.’
We zijn in Zurich in een kraakpand bij een dadafestival en omdat ik uit vreugde dat ik daar kon douchen, mijn mobil vergat weg te leggen, verloopt het leven in het natuurlijke ritme van de oertijd: ik word niet met de zon wakker, maar zodra er naast mijn kussen een vijftienkoppige noise band begint te oefenen. David H. heeft er het minste last van, die slaapt zelfs door als een hond zijn been bespringt.
We zijn in Bombay en er gebeurt hier niets. Alleen vandaag bij het eten begonnen twee jongens elkaar te wurgen. Zeven kelners begonnen die twee gasten met glazen te slaan, twintig heren gaven die kelners klop, waarna de strijd op straat werd beslecht. En alles wordt hier met kleine hobbitstoffertjes aangeveegd, daarom duurt alles zo vreselijk lang.
Mijn vriendinnetje Šárka is in Brno komen wonen en vraagt: ‘Zeg, kan je hier ergens een nier verkopen? Ik heb er twee en aan eentje heb ik genoeg, ik hoorde dat het zó pijnlijk is dat het je kalmeert.’
Een radeloze pensionado in een winkel van Zara: ‘Mevrouwtje, kan je hier bier krijgen?’ – ‘Nee.’ – ‘O, ik dacht, ik zie hier een trap naarboven, daar zullen ze vast bier hebben.’
Brno is de antithese van Wall Street. Ik ga naar een café dat vanaf 12.00 open moet zijn. Het is 12.37 en het is nog niet open. De barjuffrouw is zeker de tijd vergeten op haar cursus feng shui. Om 12.38 komt er een dikke man en zegt: ‘Maar ik heb hier een zakelijke bespreking.’ – ‘Hoe laat dan?’ – ‘Om twaalf uur, maar ik kom altijd overal te laat.’ – ‘En waar is dan die zakenpartner?’ – ‘Die komt altijd nog later.’
Beluisterd op een kruispunt (een motto dat je in allerlei vormen en in alle levenssituaties kunt toepassen): ‘De een denkt er zus over, de ander zo.’
Vandaag nam ik in de trein een adressenlijst door, die van mij. Ik voel enige angst als ik wil vaststellen wie de volgende kameraden van me zijn: Polootje, Cunt (zeker een buitenlands nummer), Communicatie en vooral Jezus.
In de trein sprak ik met een Chinees die een rondreis maakte door Europa. Hij was in Parijs geweest, maar daar vond hij het niks omdat ‘de gympen er duur zijn en de mensen net doen of ze geen Engels kennen’. Praag vond hij top omdat ‘het er 40 graden was, net als in zijn provincie, de gympen er goedkoop zijn en de mensen geen Engels kennen en ook niet doen alsof’. Hij zei ook dat ‘in Tsjechië er om de andere winkel een bloemenzaak is’, wat natuurlijk infantiel is, maar wel betekent dat ‘de Tsjechen van het leven houden’. Daarna ging hij zijn hond in China bekijken: via de webcam die hij bij de mand geïnstalleerd had.
Bij oma. Bij het weggaan vraagt ze: ‘Heb jij ook weleens drugs gebruikt?’ ­– ‘Wat zou je willen horen, oma?’ – ‘Dus pervitine?’
Ik laat mijn hond uit. Een meneer van tussen de 60 en 80 spreekt in zijn telefoon: ‘Jarek, wat verdomd aardig van je, maar ik heb geen tijd, nu is ‘t vakantietijd, Mirda heeft vakantie en ik ga in september op vakantie. Verdomd aardig dat jullie aan me gedacht hebben. Ik wil niet dat jullie dat persoonlijk opvatten, maar ik heb zo m’n eigen gedoetje… en ik heb schijt aan op visite gaan en koffieleuten! Doei!’
Bij Appie kreeg ik te doen met een mevrouw, die op de centen was. Ze was bij het schap van de eieren en was daar vreselijk lang en ze stond in de weg. Ze deed eieren van het ene doosje in het andere – dat is gewoon de Albert Heijn-normcore, want mensen zijn bang dat ze eieren kopen die stukgegaan zijn door toedoen van de vakkenvullers. Maar zij deed er nog een schepje bovenop: ze haalde de eieren eruit, voelde hoe zwaar ze waren en mat ze tegen het licht. De grootste stopte ze vervolgens in haar doosje. Ik moest al gaan, maar ze sluiten er om 22.00, dus zal ze er daar nog steeds mee bezig zijn.
Papa vraagt hoe mijn nieuwe werk is. Ik zeg oké. Papa: ‘Is er wel een kantine?’ Ik zeg ja en hij is tevreden, vraagt nergens meer naar en legt de hoorn erop.
Ik lijk wel mijn vader die denkt dat zijn emailtjes alleen maar op zijn computer verschijnen. Ik heb een smartphone gekocht, maar ik kan hem niet aankrijgen, zodat ik niemand kan bellen om te vragen hoe ik dat moet doen. #bril-zonder brilishetmoeilijkzoeken.
Vandaag hebben we bij Zweeds de zin geleerd: ‘Het meiske spoedde zich met haar gewonde kraai naar de dierenarts.’
Berlijn in een vintage-winkel. Een gebreide trui met een koe erop. De trui zit vol koffievlekken: 15 euro.
Het verraste me hoe jongelui elkaar leren kennen. Het is allang niet meer ‘op trektocht’, maar ‘in de darkroom’ e.d. Gisteren vroeg ik een homostel waar zij elkaar hadden ontmoet.
‘Je zegt tegen haar dat je dol veel van haar houdt. En zij zegt dan: Laten we liever vrienden blijven.’
Ik vraag mijn veertienjarige zus: ‘Wat krijg ik van je als kerstcadeau?’ – Zij: ‘Ik denk een sweater.’ – ‘Is dat niet veel te duur voor jou?’ – Zij: ‘Nee, geen centje pijn, ik ben niet zo’n steuntrekster als jij.’
Een leerling van me heeft in twee en een halve maand geen schoon overhemd aangetrokken, maar hij heeft wel Jung helemaal gelezen.