“Nee, jij trekt volle zalen, nou goed?” Schatkist was goed kwaad nu. Zo kwaad was ‘ie nog nooit geweest. Nou ja, nooit. Hij wist niet hoe lang dat was, want hij was een antieke zeemanskist en stond al kist te zijn zo lang als ie zich kon herinneren, maar kwaad was ie!
“Oh. Wow. Dat is ZO gemeen. Je WEET dat ik niets liever wil. Je WEET dat ik toen ik nog een levende nobelman was, dat ik gek was op theater. Dat heb ik je allemaal verteld. En ook wel meer dan eens! Nee, dit is laag, zelfs voor jou!”
“Nobel, nobel. Zo ken ik er nog wel een paar. Van adel, eens, ooit, okay. Maar waarom denk je dat je hier bent? Dat je hier nog steeds bent bedoel ik. Echt niet omdat je zo nobel was hoor, meneer de verheven theaterconnaseur. Jij, knokelkop die je bent, jij was een piraat.”
“Oh je ontkent het niet? Nu ben ik in de war. Je moet niet zo verwarrend doen hoor, daar ga ik van doorrotten.”
Skelet stampte met zijn ene verweerde piratenlaars op de grond. Als ie nog rood had kunnen worden, had ie makkelijk voor een kist tomaten door kunnen gaan.
“Krijgen we dat weer. … Goed joh. Wat jij wil. Ik ben er klaar mee. …. Vertel me dan alleen dit, kaalgevreten, onbegrepen genie, hoe kan het dan dat je me uberhaupt hebt gevonden? Eh? Hier in deze grot?”
“Dat… is het meest belachelijke dat ik je in al die tijd dat ik hier met je zit opgescheept, heb horen verkondigen. Dat spant de kroon. En dan heb ik het niet over degene die ik in me meedraag. Een ongeluk. En dan is de schatkaart die je nodig had om me op het spoor te komen zeker ook volledig toevallig in de je schoot geworpen? Eeh! Beledig me niet nog verder met een antwoord. Hoe lang val me je nou al lastig met je geklaag en gejank?”
Skelet was ondanks zichzelf toch best een beetje onder de indruk van al dat verbale geweld en werd er stil en zowaar wat timide van. Dat hij natuurlijk ook wel wist dat Kist gelijk had, hielp mee.
“Veel te lang! Langer dan ik WIL weten! En dat komt door de vloek die over me is uitgesproken. Dezelfde vloek die jou hier houdt. Die PIRATEN vervloekt. PIRATEN die het op de schat gemunt hebben en het gevecht met mijn schatbewaarder winnen. PI-RA-TEN die daarna als schatbewaarder moeten dienen tot de volgende PIRAAT op komt dagen.”
“Ja! En wie krijg ik over de vloer? Eh? Ik? Schatkist van de legendarische zeeschuimer GroenBaard? De gesel van de zeven wereldzeeen? Jou. De enige, overigens slecht acterende, jankende, klagende, zeurende weekendexcuuspiraat ter wereld. Dank je wel hoor! En dan kan het nog zwaardvechten ook! Dank je dat je het ooit in je verwaande, verwijfde harsens hebt gekregen dat je zonodig op avontuur moest!”
Tocht trok een zacht fluitend spoor door de donkere grot. De grote kaarsen die skelet op aanwijzing van kist kort daarvoor aangestoken had, waren bijna op. Ook de stapels dubloenen die hoog rond kist stonden opgestapeld, blinkten zoals ze alleen konden blinken wanneer skelet zich voldoende gewaardeerd voelde door kist. Het wachtte even, draaide zich toen om en legde bijna liefdevol een knokige hand op het donkere, metalen beslag van kist. Deze kraakte zachtjes.
“Schiet nou maar op, die kaarsen staan er niet voor niets. Als ik het goed heb gehoord van drijfhout daar, zijn er zowaar gasten op komst! Blinkt je zwaard?”
Skelet zakte in elkaar, vlak bij kist, voor een maximaal dramatisch effect straks, als de onoplettende piraten te dichtbij zouden komen. Niemand kon zich zo mooi bot voor bot opbouwen als hij. Toevallig.
Toen werd het andermaal stil. Het schijnsel van naderende, brandende toortsen speelde een luguber spel op het verhemelte van de grot. Hun grot.
Kist klepperde nog 1 keertje, heel zacht: “Win maar weer he? Dat ben je aan je stand verplicht, jij. En aan jou ben ik gewend.”
Mijn tweede ronde bij De Poetsclub van afgelopen Woensdag – dank je weer Chantal Arts!- met 3 podiumverzen waarmee ik tussen 2003 en 2006 elke poetryslam won waar ik aan meedee (Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Den Bosch, Eindhoven, Boxtel, Nijmegen en Leuven). Tot ik het truukje kende en dat niet meer wilde doen.
Met het laatste vers werd ik trouwens op Lowlands in 1999 (3 keer in 4 dagen zo waus als een konijn optreden voor duizenden was dubbeldiptrippen) 2e tijdens de finale van De Gongshow.
Dat ik ze nog uit mijn hoofd ken is een klein wonder. Mijn Liefie kende ze nog niet. Nu wel. Nog 1 keer, dacht ik. Voor een camera. Voor de fuck. Voor de herinneringen. En voor de 
Tada! Bij deze mijn eigenste prozadebuut. For better or worse. Recensie-exeplaar willen? Mailtje. Alvast bedankt voor jullie interesse 
‘Erik werkt in een coffeeshop in Vlaardingen, is recent afgekickt van de softdrugs en zo sentimenteel als alleen een ex-junkie kan zijn. Met ‘Afghaan’ schetst Benne van der Velde een beeld van het coffeeshopbeleid in het 1e decennium van de 21e eeuw en het portret van een intelligente, charmante boef die geen genade heeft en er ook niet om vraagt, die schrijft, twijfelt, zijn leven probeert te beteren, zijn lijf stuk sport, vecht en huilt. Een bijzondere maar bovenal menselijke maat, kortom, in een scène die nog steeds bol staat van de stereotypen en vooroordelen. In je gezicht, hilarisch, hardcore, kwetsbaar en virtuoos.’
Rob Chrispijn: ‘Benne van der Velde schrijft zinnen die blijven hangen, duidelijk, duister en intens. Zo gaat een gedicht lang mee!’
Philip Hoorne op Poëzierapport: ‘Er schuilt een genie in Benne van der Velde, dat is de blijde boodschap van vandaag. Amen.’
Posted in Uncategorized	| Comments Off on Hoofdstuk 3 van mijn fantasyverhaal ‘de kleuren van Dalik’ nu online op Fantasize
Met dank aan Karen van den Andel vanaf vandaag de eerste 2 hoofdstukken (van 7 in totaal die verspreid over de komende weken gepubliceerd zullen worden) van een nieuw highfantasyverhaal ‘De kleuren van Dalik’ door mij op www.fantasize.nl!
Posted in Uncategorized	| Comments Off on hoofdstuk 1 en 2 van ‘de kleuren van dalik’ nu op www.fantasize.nl !
Met dank aan Sander Groen voor het wijzen op de taalfout in een eerdere versie! Ik veranderde de lettergrootte van het manuscript van 12 naar 14, dropte een berg meer enters, schoof wat met voor- en dankwoord en zat WEER een hele dag aan deze versie van de omslag 😐 Weer een proefdruk besteld zojuist en als deze me bevalt, gaat ie volgende week uitkomen:
Erik is softdrugsdealer en barman in Vlaardingen. Benne van der Velde schetst een beeld van het coffeeshopbeleid en van een charmante boef die afkickt, vecht en huilt. Een menselijke maat in een scene vol vooroordelen. &apos;Afghaan&apos; is zijn prozadebuut.
'Ik proef iets wat bedorven is' - bloemlezing hekeldichten uit het Nederlandse taalgebied bij uitgeverij Passage. Redactie Daniel Dee, Alexis de Roode en ik.
IJdelheid. Vergeetachtigheid speelt ook een rol, al is het tot nu toe een kleine. Deze site is mijn portfolio, meest relevante cv en een reminder aan mezelf dat ik in staat ben om boven mijn eigen spoken uit te stijgen. Bedankt voor uw interesse. Met vriendelijke grt, Benne