24 - Keizer Karel V wordt te Bologna, op zijn verjaardag, tot keizer gekroond door paus Clemens VII. Dit is de laatste keizerskroning ooit uitgevoerd door een paus.
23 - Keizer Karel V geeft het eiland Malta en het gebied van Tripolitanië in leen aan de Johannieter Orde.
5 - De grootkanselier van de Nederlanden, kardinaal Gattinara, overlijdt en wordt niet vervangen. Zijn taken worden feitelijk overgenomen door de grootzegelbewaarder.
25 - Op de Rijksdag te Augsburg wordt de Confessie van Augsburg, opgesteld o.l.v. Philipp Melanchthon voorgelezen aan keizer Karel V. Het eerste deel bestaat uit 21 artikelen en bevat de hoofdstellingen van de lutherse leer; Het tweede deel bestaat uit een opsomming van wat de lutheranen beschouwen als de belangrijkste misbruiken binnen de Rooms-Katholieke Kerk.
3 - Philibert van Chalon sneuvelt bij Florence. Daardoor komt zijn Zuid-Franse prinsdom Orange aan zijn neefje René van Nassau.
5 - Sint-Felixvloed. Grote delen van Vlaanderen en Zeeland worden weggespoeld. Zo ontstaat het Verdronken land van Zuid-Beveland. De stad Reimerswaal gaat verloren en er zijn 100.000 doden. Ook een deel van Noord-Beveland loopt onder water.
30 - De landvoogd van de Nederlanden, Margaretha van Oostenrijk, schrijft haar afscheidsbrief aan de landsheer, keizer Karel V. Zij sluit haar testament in.
Verzoekschrift van de Engelse adel en hoge geestelijkheid gericht aan de paus, om het huwelijk van koning Hendrik VIII met Catharina van Aragon ongeldig te verklaren. Deze wordt niet ondertekend door lord chancellor Thomas More. Keizer Karel V dringt er bij de paus op aan niet in te gaan op het verzoek.
Nicolaus Copernicus schrijft zijn ideeën op in een groot werk, 'De Revolutionibus Orbium Coelestium' (Over de omwentelingen van de hemellichamen).
Cornelius Kiliaan (eigenlijk Cornelis van Kiel, overleden 1607), Zuid-Nederlands taalkundige en dichter
Emma Wilson (12 mei 1870 – 13 oktober 1983) was een Amerikaanse supereeuwelinge en de oudste levende persoon ter wereld gedurende bijna een jaar.
Wilson werd geboren in 1870. Met de dood van Nellie Spencer op 13 november 1982 werd ze de oudste mens ter wereld. Ze overleed 11 maanden later op 113-jarige leeftijd. Ze werd als oudste mens opgevolgd door Mathew Beard.
Filip De Pillecyn (Hamme aan de Durme, 25 maart 1891 - Gent, 7 augustus 1962) was een Vlaams schrijver en actief in de Vlaamse Beweging. Hij was een van de medeoprichters van de IJzerbedevaart en werd vanwege zijn associatie met het VNV en DeVlag na de Tweede Wereldoorlog veroordeeld wegens collaboratie. Na zijn celstraf werd hij lid van het IJzerbedevaartcomité. Zijn bekendste boek is "Monsieur Hawarden" dat ook verfilmd werd. Filip De Pillecyn werd door Gerard Walschap beschouwd als "De Prins der Nederlandse Letteren".
Filip werd geboren als jongste van vier zonen. Zijn vader Henri was ontvanger op een stoomboot en effectenmakelaar, zodat de kleine Filip geen armoede leed. Hij liep eerst school in het dorp en ging daarna naar het "Institut Saint Joseph" te Sint-Niklaas (1903 tot 1910) om zijn Frans te leren, Hij voltooide zijn humaniorastudies in het Klein-Seminarie in dezelfde stad, waar hij met de latere Priester Edward Poppe op de schoolbanken zat. In het laatste jaar van de Grieks-Latijnse humaniora was Poppe de eerste voor Nederlands en De Pillecyn de eerste voor godsdienst.
Nadien studeerde hij Germaanse filologie aan de Katholieke Universiteit Leuven (1910 tot 1914) bij onder andere professor Lodewijk Scharpé. In Leuven vond hij een gunstige bodem voor zijn Vlaamsgezinde en literaire aspiraties en zette hij zich actief in voor de Vlaamse studentenbeweging. Hij sloot aan bij de studentenkring Met Tijd en Vlijt en was in 1914 voorzitter van het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond. Hij werkte mee aan het studentenblad Ons Leven en werd na zijn studies aangeworven als eerste redacteur voor het dagblad De Standaard. De oorlog verhinderde de publicatie van deze nieuwe krant. In 1926 promoveerde hij tot doctor in de wijsbegeerte en letteren, met een proefschrift over Hugo Verriest.
Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog week De Pillecyn uit naar het neutrale Nederland, waar hij bij De Maasbode een betrekking vond en op voorspraak van Frans Van Cauwelaert als vertaler werd aangeworven bij het 'Office Belge' in Den Haag. In 1915 vertrok hij als oorlogsvrijwilliger via Engeland naar Frankrijk. Hij werd aan het front van de IJzer ingezet als cyclist bij de zware artillerie.
Hij werd actief bij het Secretariaat der Vlaamsche Hoogstudenten en werd binnen de Frontbeweging secretaris van de Legervergadering, als plaatsvervanger van 'ruwaard' Adiel Debeuckelaere. Hij was ook medestichter van 'Heldenhulde'. De Pillecyns Vlaams-nationalisme kwam aan het front tot volle ontwikkeling door de wantoestanden op Vlaams gebied. In 1917 schreef hij in samenwerking met Hendrik Borginon het pamflet Vlaanderens dageraad aan den IJzer waarin hij opriep tot een federale herinrichting van de Belgische staat. Tijdens de oorlog schreef hij een twintigtal gedichten die, samen met werk van Jozef Simons, in 1920 verschenen met de titel Onder den Hiel. Hij schreef ook verhalen die gebundeld verschenen in 1927 onder de titel De rit.
Na de wapenstilstand verbleef hij van 1918 tot 1926 in Brussel. In 1919 werd hij redactiesecretaris van De Standaard. Hij schreef scherpe artikels over Vlaamse problemen en volgde voor de krant het proces Maurice Geerardyn. Hij werd een van de leiders van de door hem mee opgerichte Vlaamse Oud-strijders VOS en werd hoofdredacteur van hun tijdschrift De VOS. Hij interesseerde zich voornamelijk aan de antimilitaristische houding binnen de VOS. Als medestichter was hij nauw verbonden met de organisatie van de IJzerbedevaart waar hij meermaals als spreker optrad.
In 1922 had hij een meningsverschil met Frans Van Cauwelaert. Hij vond dat De Standaard op Vlaams gebied te minimalistisch was en te zeer de Katholieke Vlaamse Kamergroep volgde. Hij verliet de krant en werd hoofdredacteur van De Tijd, de spreekbuis van het Algemeen Christelijk Vakverbond. Hetzelfde jaar stichtte hij het satirische weekblad Pallieter. In 1925 werd De Tijd overgenomen door Het Volk en werd hij afgedankt met een jaar betaalde vakantie. Hij maakte er gebruik van om zijn doctorale dissertatie af te werken.
In 1926 werd hij atheneumleraar in Malmedy en onderwees er Nederlands en Engels. Hij stichtte er ook een Davidsfondsafdeling. Zijn verblijf aldaar inspireerde hem voor zijn roman uit 1935 Hans van Malmedy. In 1933 verhuisde hij naar het atheneum van Mechelen waar hij leraar bleef tot in 1941. Hij werd in Mechelen voorzitter van de VOS-afdeling en van de Katholieke Vlaamsche Landsbond. Van 1935 tot 1940 behoorde hij ook tot de redactie van het cultureel maandblad Volk. Hij schreef ook bijdragen voor de Sportwereld van Karel Van Wijnendaele (onder de schuilnaam Citroen) en leverde literaire kronieken aan De Standaard.
Na de Duitse inval in 1940 werd hij lid van het VNV (Vlaams Nationaal Verbond) en van de DeVlag. In augustus 1940 ondertekende hij de oproep van VNV-leider Staf de Clercq tot een brede Vlaamse volksbeweging en in oktober van datzelfde jaar werd hij lid van de Vlaamse Cultuurraad waar hij, samen met Jef Van de Wiele de leiding van nam. Hij richtte mee de 'Werkgemeenschap voor volksche Cultuur, Volk en Kunst' op en was actief in de 'Federatie van Vlaamsche Kunstenaars'. Hij had ook korte tijd de leiding van het culturele blad 'Westland'.
In mei 1941 werd de Pillecyn benoemd tot directeur-generaal voor het middelbaar onderwijs, wat hij tot aan de Bevrijding zou blijven. In 1942 overleed zijn echtgenote Elvire Van Duyse, met wie hij op 23 april 1919 in het huwelijk was getreden. In 1944 hertrouwde hij met de lerares Suzanne de Cavel die hij in het Mechelse atheneum had leren kennen.
In september 1944 werd hij afgezet als ambtenaar en belandde hij in de cel op beschuldiging van collaboratie. Op 17 maart 1947 verscheen hij voor de Krijgsraad in Brussel, die hem een rijke culturele bedrijvigheid tijdens de bezetting ten laste legde en hem daags nadien veroordeelde tot tien jaar hechtenis. Eerst verbleef hij in de gevangenis van Dendermonde, daarna in het Hechteniskamp Lokeren, en ten slotte in de gevangenis van Sint-Gillis bij Brussel. Deze periode liet een diepe indruk op hem na.
Na zijn vrijlating in juli 1949 vestigde De Pillecyn zich in Gent. Van 1957 tot 1960 was hij lid van het IJzerbedevaartcomité. Hij bleef als auteur zeer productief en werd bestuurslid van de in oktober 1948 opgerichte boekengilde De Clauwaert vzw. Deze alternatieve Vlaamsgezinde uitgeverij werd opgericht door Willem vanden Eynde, prof. dr. Henri Draye en dr. Paul Rubbens en met de financiële steun van De Pillecyns tweede vrouw Suzanne de Cavel.
In 1962 overleed hij en werd net als andere grote namen uit de Vlaamse culturele wereld begraven op het Campo Santo in Sint-Amandsberg.
Reeds op de gemeenteschool toonde de Pillecyn literaire capaciteiten. Hij kwam op het idee een roman te schrijven maar zijn eerste stap in de literatuur bleef toen beperkt tot één bladzijde. Ontmoedigd door de kritiek van zijn oudste broer liet hij alle hoop varen. Voorlopig toch.
Voor zijn roman uit 1935 Hans van Malmedy kreeg hij een jaar later de prijs voor letterkunde van de Provincie Antwerpen.
In 1942 ontving hij de Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies voor zijn roman De Soldaat Johan. In diezelfde periode schreef hij de novelle Monsieur Hawarden waarvan later een film werd gemaakt door Harry Kümel.
In 1946, toen nog in het barakkenkamp in Lokeren, schreef hij De boodschap, een oproep voor meer rechtvaardigheid. Later, in 1949 in de gevangenis van Sint-Gillis, schreef hij zijn meesterwerk Mensen achter de dijk.
Pas in 1951 verscheen een nieuw werk, Rochus, gevolgd door Vaandrig Antoon Serjacobs. Later verschenen nog Het boek van de Man Job en Twistgesprek tussen Demer en Schelde.
Om de nagedachtenis van deze grote Hamse schrijver te eren, werd een Filip de Pillecyn-monument opgericht aan de monding van de Durme. Het monument, van de hand van beeldhouwer Albert Poels, bestaat uit een drietal personages uit de romans van de Pillecyn: de pestlijder Rochus in liggende houding met een hond die zijn wonden likt, en boven hem de statige soldaat Johan die richting Hamme kijkt; langs de waterkant Leda en de veerman uit De Veerman en de Jonkvrouw. Al deze figuren zijn verbonden door een sierlijke nevel die uit het water opstijgt.
Judith Arlene Resnik (Akron (Ohio), 5 april 1949 - Cape Canaveral (Florida), 28 januari 1986) was een Amerikaans ingenieur en astronaut voor NASA. Ze kwam om het leven bij een ongeval met de spaceshuttle Challenger tijdens de STS-51-L-missie. Resnik was de tweede Amerikaanse vrouw in de ruimte en was ook de eerste Joods-Amerikaanse astronaut in de ruimte.
Judith Resnik werd in 1949 in Akron, Ohio geboren als dochter van Sarah en Marvin, een optometrist. Haar beide ouders waren van Joodse afkomst en geëmigreerd uit Oekraïne. Ze volgde haar middelbare opleiding aan de Firestone High School in Akron waar ze in 1966 afstudeerde in wiskunde. Daarnaast speelde ze klassieke piano. Resnik kreeg een studiebeurs voor een studie elektrotechniek aan de Carnegie Mellon University in Pittsburgh in 1970. Zij huwde datzelfde jaar met medestudent Michael Oldak. Het koppel scheidde in 1975. Resnik studeerde af aan de Carnegie Mellon University en promoveerde daarna in de elektrotechniek aan de Universiteit van Maryland, College Park.
Na haar studie en promotie ging Resnik aan de slag bij de Radio Corporation of America (RCS) als ontwerper. Later werkte ze mee aan verscheidene NASA-projecten. Resnik werd in januari 1978 gerekruteerd voor het ruimtevaartprogramma van NASA. Haar eerste ruimtevlucht deed ze aan boord van het ruimteveer Discovery als missiespecialist op de eerste vlucht van dit ruimteveer van augustus tot september 1984.
Ze was ook als missiespecialist aan boord van het ruimteveer Challenger toen die op 28 januari 1986 gelanceerd werd tijdens de STS-51-L-missie. Het ruimteveer ontplofte in de lucht 73 seconden na de lancering en Resnik en haar zes medereizigers kwamen daarbij om.
Resnik kreeg een aantal postume onderscheidingen en een krater op de maan kreeg de naam Resnik. De IEEE Judith Resnik Award for Space engineering wordt sinds 1986 jaarlijks uitgereikt door het Institute of Electrical and Electronics Engineers.
San Martín is een plaats in het Argentijnse bestuurlijke gebied San Martín in de provincie Buenos Aires. De plaats telt 28.399 inwoners.
In het thema (onder Pagina´s) kan je de Webwinkel-pagina de layout-instelling waarschijnlijk aanpassen dat je producten/artikelen gecentered is.