Onlangs gaf ik een scholing aan medewerkers van een kinderdagverblijf. Zij wilden graag meer weten over het bieden van emotionele veiligheid bij baby’s. Een onderwerp dat natuurlijk heel ruim genomen kan worden. Ik beloofde in ieder geval aandacht voor hechting, onderzoek naar hechting en hechting bevorderen. Ik koos er zelf voor om ook onderwerpen die nauw verbonden zijn met hechting aan bod te laten komen. Een daarvan is huilen en dat bleek in de evaluatie aardig wat discussie te hebben losgemaakt.
Brazelton, een Amerikaanse kinderarts naar wie inmiddels een instituut is vernoemd, deed ooit onderzoek naar het aantal huiluren; uren bij elkaar opgeteld in 24 uur en per leeftijdscategorie baby’s. Hierdoor weten we dat de piek in het huilen ligt bij zes weken. Een baby huilt dan bijna 3 uur van de 24 uur. Na de derde maand en voor de rest van het eerste jaar, blijft het huilen hangen op 1 van de 24 uur.
Een van de kinderdagverblijfleidsters vertelde mij dat dit uur haar verbaasde en vroeg aan haar collega’s die ook moeder waren, of dit klopt. Haar collega’s beaamden dit. Ik vertelde over het verschil tussen echt hard huilen (bijvoorbeeld na een vaccinatie of bij een pasgeboren baby) en jengelen. En hoe hun dagelijks getrainde oren dit verschil kunnen horen. Maar dat dat voor een doorsnee jurist met zijn eerste kindje al behoorlijk wat moeilijker is. Net zo moeilijk als dat het voor mij is om geconcentreerd enige wetboeken te doorlezen.
Ik vervolgde mijn verhaal en legde uit dat huilen voor een jong kind meer een vorm van onvrede uiten is. Hij kan lachen of huilen maar heeft nog geen taal om te vertellen over de dingen die hij meemaakt.
Volwassenen huilen vaak in verband met hele heftige emoties. Bijvoorbeeld bij verlies van bepaalde verwachtingen of dierbare personen. Of bij extreme boosheid waardoor we gevoelens niet meer kunnen verwoorden, dan helpt het lichaam ons door met tranen te laten zien dat een grens is bereikt. En ook enorme plotselinge lichamelijk pijn kunnen de tranen in je ogen doen springen.
Het lichaam heeft voor het breken van de tranen een enorme hoeveelheid cortisolachtige stoffen in het bloed. Het lichaam wil daar vanaf en de enige manier om daar in een korte tijd vanaf te komen, is door de stoffen in tranen verpakt het lichaam te doen verlaten.
Huilen van baby’s en jonge kinderen is dus anders. Ik verwijs naar de thematafel die ik voor de scholing heb klaargemaakt. Daar liggen diverse boeken over hechting, lichaamstaal, de hersenontwikkeling EN twee boeken van Aletha Solter.
Solter is een Amerikaanse ontwikkelingspsycholoog. Zij legt in haar boek ‘De taal van huilen’ prachtig uit, waarom jengelen, huilen en onvrede uiten niet altijd voorkomen hoeft te worden. Niet sussen, zegt ze. ‘Neem een baby lekker in je armen en laat hem uithuilen als hij gevallen is. Verwoord voor hem wat er is gebeurd en hij speelt daarna weer lekker verder. Anders leert hij alleen maar dat hij met zijn verdriet, verlies, pijn en problemen niet bij jou als leidster of ouder hoeft aan te komen, dat je die verhalen liever sust en uit de weg gaat, omdat je alleen zijn lachen en grappen kan waarderen.’
Dit bericht werd geplaatst in Huilen, Verzorging en getagged met hechting op 7 december 2016 door Esther.