maar zij beweegt zich naar de klemschijf toe, als de as doormiddel van de krukken in de richting gedraaid wordt, waarin men den draad inwindt; hierdoor wordt de trommel, die eerst een kleine zijwaartsche beweging medemaakt, tusschen de beide klemschijven geklemd.	
Wordt de as gedraaid in de richting, waarin de trommel bij 't afloopen van den draad zich beweegt, dan wordt de moer naar buiten, van den trommel af, bewogen; de klemschijf wordt daarbij eveneens van den trommel af bewogen, daar de klemsxjhroef door middel van een lip H, in een. rondgaande 'gleuf van de moer, daaraan verbonden is; de trommel wordt dan weer ontkiemd.	
Wil men dus looden, dan moet de steel van de moer in de vork blijven, en dan kan de snelheid, waarmeê de trommel bij 't uitloopen van den draad ronddraait, geregeld worden, en kan men den trommel klemmen, als het lood grond heeft.	
Om het lood weer in te kunnen winden, wordt de'vork opgeslagen, waardoor de steel vrij wordt, en bij het inwinden draaien trommel, klemplaten en moer met steel mede.	
Aan S.B.zijde is buiten de klemplaat op de as een rondsel aangebracht. Dit rondsel brengt een raderwerk en een wijzer in beweging. De wijzer geeft aan, hoeveel vaam draader uitgeloopen	
is en dient om te waarschuwen; men mag den draad n.1. niet geheel laten uitloopen, want dan zou hij door den schok breken. Bij iedere omwenteling van den trommel loopt "ƒ2 yaam draad uit.	
Het nieuwste toestel van Thomson , voorgesteld in de figuren 75 en 76, onderscheidt zich van het oudere, behalve door vorm en grootte (het heeft ongeveer manshoogte), door een verbeterde kleminrichting. Bovendien is het geraamte van staal vervaardigd en op een zwaar ijzeren voetstuk geklonken. In Fig. 76 is B een cilindervormige as, die aan één zijde van schroefdraad is voorzien en door metalen kussens in het geraamte wordt gedragen. De trommel A, waarop ongeveer 300 vaam verzinkt staaldraad is gewonden, heeft in het midden een cilindervormige opening, die ter vermindering van de wrijving met pokhout gevoerd is. Bij het uitloopen der draad, draait de trommel vrij om de as B. Wanneer men de draad wil	
inwinden, wordt de trommel op de as geklemd door metalen platen aan iedere zijde van den trommel. De klemplaat D is vast aan de	
het geval-Kanon in den Haag, is onbegonnen werk. En toch zal het dien kant uitmoeten. Ik wil nog niet zeggen, dat eenvoudig allen, die pensioengerechtigd zijn, ontslag moeten nemen — hoewel dit de zaak heel wat vergemakkelijken zou — maar de autoriteiten moeten in elk geval het recht hebben hen al of niet te vergunnen aan te blijven. Ieder gemeentebestuur, ieder schoolbestuur moet gerechtigd zijn in verordening, aanstelling of instructie eene bepaling op te nemen, waarbij aanblijven na den pensioengerechtigden leeftijd al of niet kan worden toegestaan. En voor onderwijzeressen moet die leeftijdsgrens belangrijk worden verlaagd.	
In dit verband wijs ik op een dergelijke regeling voor de professoren en op gemeentelijke regelingen voor rectoren van gymnasia en directeuren van hoogere burgerscholen.	
Mij zijn gevallen bekend o. a. aan openbare en ook wel aan bijaondere scholen, waar leerkrachten, die reeds lang de 65 gepasseerd en in 't geheel niet meer voor hun werk geschikt zijn, gehandhaafd moeten worden, omdat ze zich nog gezond voelen en het Vs verlies van salaris niet kunnen of willen dragen.	
En stel u nu eens voor dat dit voorkomt, — ik spreek uit ervaring — op een tweemansschool met één leerkracht voor de lagere afdeelingen, waarbij het 3de leerjaar nog niet zoover is als een regelmatig gevorderde le klasse en in de hoogere afdeeling het landbouwverlof *net al den aankleve van dien begint, en met angst vraagt u zich af, wat er van dat onderwijs na 6 jaar is terechtgekomen. Een geheel geslacht, neen, geheele geslachten, zijn daarvan de dupe. Dat moet in de toekomst niet meer mogelijk wezen en dat zal kunnen door een grensbepaling van verplicht aftreden, of van speciaal verlof voor langer aanblijven.	
Voor de kleinere dorpsscholen is dit een factor van groot belang. Op een groote of een dubbele school kan er een minderwaardige leerkracht nog wel bij door. Er is tijd en gelegenheid tot neutralisatie, al zal zich steeds de nadeelige invloed doen gevoelen. Maar op de kleine scholen wordt het een ware ramp. Compensatie of neutralisatie is daar niet mogelijk, het eenmaal gemiste, het in enkele jaren achterstallig-geraakte, kan niet meer worden ingehaald en het kind verlaat de lagere school, gewoonlijk het eenige instituut van algemeene ontwikkeling, dat het heeft kunnen volgen, en dat hem in 't allerbeste geval nog maar het minimum geeft, met een te kort aan de meest elementaire	
Hoewel in het systeem voor óns de kunst als dwaling, als gebrekkige philosophie optreedt, werd zij als zoodanig niet door Hegel opgevat: Hegel was zich zijn eigene dwaling niet bewust. Hij wilde haar een positieve waarde toekennen en moest haar dus onder de geesteswerkzaamheden een plaats inruimen. Onder welke kategorie was hij nu verplicht haar onder te brengen ?	
Om hierop een antwoord te geven, hebben wij er aan te herinneren, dat in dit systeem sprake is van den „subjectieven", den „objectieven" en den „absoluten" geest; drie gebieden, waarop de geest zich manifesteert. Onder de subjectieve vormen komen voor: de aanschouwing, de voorstelling en het denken, die tezamen onder de theoretische intelligentie worden gerangschikt. Daar de kunst bij Hegel en Bolland niet onder deze groep kon worden gerangschikt, omdat deze vormen niet het algemeene, het begrip of de Idee uitdrukken, wat de kunst op hare wijze op zinnelijke wijze wel doet, en daar zij verder ook niet het ware zelf uitdrukken, en zij verder niet als louter schijn, als dienstmaagd der waarheid dienst doet, zooals bij Baumgarten, wordt zij opgevat als 'iets' tüsschen aanschouwing (voorstelling, phantasie) en logisch denken, een vermogen, dat noch bloote voorstelling en aanschouwing of phantasie, noch de waarheid als waarheid of logisch denken bevat: t „Uit de lichtzinnigheid der phantasie komt geen degelijk kunstwerk tot stand" daarentegen moet voor en gedurende de uitvoering van zijn werk een dichter nadenken en overleggen, al philosopheert hij ook niet2).	
Dit tusschending tusschen phantasie en logisch denken is een intellectueele aanschouwing of een aanschouwend intellect, dat noch het een noch het ander is, en dus door zijn onvastheid als doorgangsphase moet verdwijnen. De kunst kon niet worden gerekend tot het gebied van den theoretischen geest, onder den „objectieven" geest als wil	
1491 ceb Opvoeding en onderwijs; [Kinderlectuur] → Opvoeding en onderwijs → Opvoeding en onderwijs te zamen → Geschiedenis → Renaissance en later → 20e eeuw → Afzonderlijke personen
Elke hervorming is een worsteling van 't leven tegen den dood, van de waarheid tegen de verleugende gewoonte.	
Zonder een eigenmachtig, herroïek optreden van door menschen getrokken grenslijnen, heeft maar zelden een oorspronkelijke geest zich in volle kracht ontplooid. Elke Hervormer was een Overtreder,	
De mensch heeft in verstandelijk opzicht slechts één roeping : de waarheid te zoeken zich voor de waarheid immer toegankelijk te houden.	
we evenals de vele karren vóór ons, een vracht hooi naar huis moesten halen. „Wat doe je nu Michiel, rijden door de weilanden, die pas gemaaid zijn?" „Ja" zei Michiel bedachtzaam met zijn luide stem, die gewend was, om door te klinken onder 't rijden door, tot op de derde bank van de kar, terwijl de voerman zonder zich tot de vragers te wenden, strak bleef kijken naar de paarden: „Ja zie je, als het nu zoo heel zanderig is bij den weg, dan is het ook zoo heel zanderig en dan is het over de hooilanden beter rijden." Nu, dat zou waar wezen,, een weg door het gemaaide hooiland, veerend op het korte gras, dat wat plat getreden en vast gereden was, temidden der opgetaste hooischelven, temidden der jubelende leeuwerikken, met dien schitterenden kijk op het glinsterend wad, wie zou dat niet verkiezen boven den hoofdweg naar B.uren die zoo „erg zanderig" was! Hei, daar komt een hooiwagen met dubbel span ervoor, langs iedere zij van de lustig dravende merrie's dartelt een vroolijk veulen. Gaande aan iedere