WHOEHOE! Donderdag 17 maart was het dan eindelijk zover. We gingen naar Barcelona. Dat wilde ik zo graag, mijn verjaardag vieren in Barcelona! Allemaal mooie dingen bekijken, lekker eten smikkelen en genieten van het weer. In ieder geval, zo had ik dat bedacht… Maar zo ging het niet helemaal.
Ik werd maandag ziek. Dat weeïge gevoel dat begint nadat je voelt dat je ontzettend inkakt, kwam keihard om de hoek zetten. Not good. Not good at all. Even een dutje doen, daarna gaat het vast wel beter. Niet dus! Ik zegde de eerste afspraak af met het TEDxSaxionUniversity team. Balen! Maar dat was een verstandige keuze. Die avond kwam de kippensoep die met zoveel liefde bereid was (thanks lief huisgenootje) er net zo hard weer uit. Bah… Dinsdag en woensdag ook nog thuis gebleven, te moe om ook maar iets te doen en daarnaast vertrouwde ik mijn buik nog niet voor de volle 100%. Maar hey, shit happens! Op naar Barcelona!
Het hotel was goed te doen maar ik ben blij dat we het voor een “actieprijs” hadden geboekt. We betaalden €400,- voor drie nachten voor twee personen. Het personeel was ontzettend vriendelijk, meedenkend en altijd vrolijk. Het ontbijt was oké. Er was veel keuze maar de pannenkoekjes waren bijvoorbeeld droog. De sapjes waren aangelengd met water uit de kraan dat echt heeeeeeel anders smaakt dan het water uit de Nederlandse kraan. Ik maak geen grapje. In de hotelkamer was goed te vertoeven, inclusief badjas, slippers en heerlijke bedden. Al met al een heerlijk hotel, vooral de locatie: strand!!
Eenmaal aangekomen in het hotel begon de plannencampagne. Wat gaan we eten? Uh… ik bedoel doen. Sander had van een collega een aantal tips gehad qua eten. Als eerste bezochten we La Champaneria. Een tapas restaurant maar niet zo’n eentje waar Nederland mee volgestouwd is. Het is een typisch Spaans eettentje waar je aan de bar je tapas besteld. Je krijgt er standaard een glas cava bij. Je hoeft alleen rood of wit aan te geven. Er is geen Engelse kaart aanwezig en niet alle medewerkers praten fatsoenlijk Engels maaaaaarrrr OMG. Het eten, de sfeer, de wijn. Alles was geweldig!
We namen beiden broodjes, ik twee en Sander drie. Ook deelden we nog een bordje met allerlei soorten vlees. Wat was ik in mijn nopjes. Hier maak je de dochter van een slager heel blij mee. We dronken een aantal glazen cava en hebben de ogen uit onze kop gekeken. De zaak stond al vol toen wij aankwamen rond vier uur ’s middags en het liep alleen maar voller en voller. Zowel met Spanjaarden als toeristen. Ik hoop van harte dat je hierheen gaat als je naar Barcelona gaat. Een dikke portemonnee heb je niet nodig. Voor vijf broodjes, 6 glazen cava en een bordje met allerlei verschillende soorten vlees waren wij nog geen €27,- kwijt. Wel een foodcoma rijker.
De volgende dag was het 18 maart, oftewel mijn verjaardag! Allemaal lieve berichtjes, tags, meldingen. Je noemt het maar. Bedankt allemaal! Zo lief! We hebben twee fietsen gehuurd en ik mocht zeggen wat we gingen bezoeken. Ik wilde absoluut La Sagrada Familia en Parc Guell zien. Daar gingen we dan, op de fiets, sjeesend door Barcelona. Dat was ontzettend leuk! Totdat we bij La Sagrada Familia aankwamen. Wat een overschatte bedoeling. Zo toeristisch als de pest! Totaal niks voor ons. Je wordt om de vijf meter in je oog geprikt door een selfiestick, groepen toeristen die uitleg krijgen maar er verveeld uit zien, alles stagneert alsof we allemaal bejaard zijn. En dat op mijn 25e verjaardag! Lekker portie zeiken. Op uiteraard La Sagrada Familia heb ik niks aan te merken. We hebben – zoals het hoort – een rondje er om heen gelopen, een beetje gekeken en zijn toen vertrokken naar Parc Guell. Dat net zo tegenviel. Opnieuw wachtrijen, slome mensen, irritante verkoopmannetjes die je de grootste troep proberen te verkopen. Nope. Weer niks voor ons. Toch braaf rond gelopen en wat fotootjes geschoten. Hebben we dat ook weer gezien. Check, check, dubbel check.
Om half 3 ging dé tent open waar Sander het al een maand van te voren over had. Dit moet dé sushitent zijn, genaamd Toyo Japonése. We kwamen 10 voor half 3 aan en er stond al een rij. Wauw. Staat iedereen voor diezelfde tent? Als het om eten gaat, doen wij iets minder moeilijk over eventjes wachten. Dus sloten we braaf aan in de rij en toen dan de deuren open gingen bemachtigen we een plekje. En dat werd schransen! Als een geoliede machine werd er drinken en sushi gebracht. En niet een klein beetje ook. Nadat de eerste ronde op was kon je aangeven wat je nog een keer wilde. Opnieuw brachten ze wat. En niet zomaar wat, weer heel veel! Wat was dit lekker zeg. Kwantiteit en kwaliteit kunnen dus wél hand in hand gaan. Dat leken meer mensen te weten, het restaurant was met drie kwartier volledig vol. Voor ongeveer vier rondes sushi en twee liter sangria, betaalden we €35,-.
In de middag hebben we heerlijk rond gefietst. Half tipsy van de sangria was het vast niet heel verantwoord, maar het was ten slotte mijn verjaardag. Dat zullen mijn lieve vriendinnetjes ook gedacht hebben. Er werd aangeklopt op onze hotelkamer. Er werd champagne gebracht! Zo lief!!! Bedankt lieverds! Daar was vriendlief ook blij mee haha.
In de avond gingen we op zoek naar een ander typisch restaurant. Dit keer gewoon op de bonnefooi. We zouden wel zien waar we belandden. We kwamen uiteindelijk terecht in een visrestaurant dat ook tegelijk een buurtcafé was. Opnieuw een goede sfeer en het eten was ook heerlijk! Tweemaal voorgerecht – we hebben zelfs mosselen geprobeerd!, allebei een hoofdgerecht en allebei een toetje resulteerde in een rekening van €50,-. Het goede leven!
Nog steeds nagenietend van de dag ervoor, werden we wakker. Rek, strek, sportkleding aan. Zo maar even wat cardio doen met al dat gevreet. Sander keek naar buiten terwijl hij zijn koffie opdronk. Hmm… het weer lijkt niet zo heel best. Uh… wait what? Sander viel wat op. We misten een wiel van één van onze huurfietsen. Shit. Shit. Shit. En nu? We hebben gebeld met het bedrijf, de fietsen terug gebracht en betaald. Gelukkig “maar” €50,-. Laat maar zitten, die fietsen!
Die dag hebben we gelopen naar de shopping street, weer lekker sfeertje proeven. Ook zagen we weer veel mooie gebouwen en architectuur. Dat vind ik wel echt een pluspunt aan Barcelona! Je bent nooit uitgekeken, zoals bij een cathedraal.
Tegen de avond zijn we gelopen naar de Font Magica. Daar was een lichtshow met de fontein. Maar niet voordat we eerst wat hadden gegeten. We aten kip paella met een mojito on the side. Gelukkig was het weer goed te doen, we hebben lekker buiten gezeten. De ober probeerde ons nog af te zetten door een rekening neer te leggen waarop €33,- stond zonder de producten die wij hadden. Bleek dat de rekening €26,- moesten zijn. Goed opletten dus als je bij zo’n soort restaurantje gaat eten.
De wandeling naar de fontein was een flinke maar op zich de moeite waard. Het was best apart om te zien hoe dat water samen beweegt op muziek samen met verschillende kleuren licht.
Na de fikse wandeling terug gingen we weer eten. Uiteraard. We hadden al een paar keer een tentje gezien die elke keer op viel. Dit was onze kans om er te eten! Het heet Vicino, gelegen vlakbij het strand van Barcelona. Het is een hip restaurant zonder hip te zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. De kaart is vol met details, zoals de naam van de boer waar de ingrediënten worden gehaald. De bediening doet ontzettend zijn best en dat straalt terug in alles. Andere terraszitters zijn net zo blij als ons om hier te zijn. Je pizza wordt geserveerd op een houten plank, ontzettend vers. Je eet je vingers er bijna bij op! We kregen ook nog een gratis shotje limoncello vanwege mijn verjaardag haha! Top service, geweldig eten! We hadden 750 ml sangria en twee pizza’s voor €40,-. Het duurste tentje waar we hebben gegeten, maar dat was het absoluut waard!
Alweer de laatste dag. We vlogen pas om half 9 ’s avonds (wat later niet bleek #nietgrappigeigenlijk) dus we konden de dag nog vooruit trekken. Ik wilde minimaal een stomme Barcelona trui scoren. Gelukt! Als plan hadden we bedacht dat we naar het Picasso museum en chocolade museum zouden gaan. Dit ging niet door. Onder andere door drukte. Net toen we hadden besloten niet te gaan, kwam er een schoolklasje vol met te blije kinderen naar het museum lopen. Ik ben blij dat we niet naar binnen zijn geweest. We hebben opnieuw de straatjes afgestruind, genoten van de cultuur. Wat een schitterende straatjes zijn er toch. Winkels met ambacht vliegen je om de oren. Geweldig!
Uiteindelijk vonden we een cocktailbar genaamd Rosa Negra met mojito’s voor €3,50. Vol gas! Daar gaan we dan. De ene cocktail na de andere tikte we weg, knabbelde wat nachos met kaas weg en kletsten elkaar de oren van de kop af over de belangrijke en onbelangrijke dingen. Echt fijn om zo samen te kunnen zijn. Je snapt dat ik te afgeleid was om foto’s te maken. Sorry daarvoor! Ook deze tent is absoluut aan te raden. We waren voor 7 (waren het er 7?) cocktails en een bord nachos iets minder dan €40,- kwijt.
De dag rondden we af met nog meer wandelingen door Barcelona. Genieten van het zonnetje die nog volop scheen. Heerlijk langs het strand gelopen. Dat vond ik één van de mooiste momenten van de afgelopen dagen. Dat je dan langs het strand kan lopen. Ook hebben we die dag veel omgelopen, op zoek naar het volgende restaurant wat ons zou verbazen! Dit was helaas niet gelukt. Het eten viel tegen maar de sangria was zoals gewoonlijk weer heerlijk!
In de avond zouden we om half 9 vliegen maar Frankrijk besloot te staken. Met alle gevolgen van dien. We zagen bij aankomst dat er al 6 vluchten waren geannuleerd. ‘Wauw, dat is zuur voor die mensen’ dachten we nog. Onze vlucht kreeg 1 uurtje vertraging. Oké, no problem no problem. Tranquillo. Vervolgens werd het half 12. Uiteindelijk werd het half 1. Te laat om te landen in Rotterdam, want Rotterdam sluit om 1 uur. Dus moesten we landen in Amsterdam. Terwijl wij een hotel hadden geboekt in Rotterdam zodat we niet zo’n korte nacht zouden hebben. Ha, the irony. Godzijdank heeft Sander een appartementje in Amsterdam en konden we – alweer: godzijdank! – met de laatste bus richting zijn huis. We lagen kwart voor vier in bed en om 7 uur ging de wekker want: maandag! Deze nacht was flink afzien met dat gewacht maar gelukkig is de vlucht niet geannuleerd en zit ik met mijn uitgeputte kop op de bank deze blogpost te maken. Nog steeds niet volledig fit maar vol heerlijke herinneringen aan Barcelona kan ik er de aankomende drie maanden tegen aan. Daarna gaan we namelijk naar Griekenland! Eens zien wat voor avontuur dat wordt haha.