Dromerig kijk ik voor me uit. Ik zit in een bootje. Voor me is water en ik weet dat er achter me ook water is. We varen in een rustig tempo, mijn ogen vallen bijna dicht. KLETS! Iets vliegt met een hoge snelheid in mijn gezicht, het is nat en glad. Het meisje naast me slaakt een gilletje. Even snel als het is gekomen, is het ook weer weg. Wat was dat? Een vliegende vis gaf me een mep. Ik ben wakker! Ik weet weer waar ik ben. In de wateren van Bigi Pan, samen met mijn ouders en een groep studenten uit Paramaribo.
Ouders over de vloer voor twee weken. Sinds mijn ouders hier zijn merk ik dat ik me toch best thuis voel in het Surinaamse water. Ik dobber lekker rond, ik heb mijn plek wel gevonden. Mijn ouders vallen echter van de ene verbazing in de andere. Van de ene vraag in de andere. Hoe werkt het hier? Wat kunnen we wel doen en wat niet? Hoeveel zonnebrand moeten we gebruiken en hoeveel muskietenspul? Welke kleding moeten we aan? Het Surinaamse tijdsbesef is ook nieuw. Wanneer een afspraak gemaakt is en ze staan te popelen om te gaan en het nog anderhalf uur duurt voordat we opgehaald worden, is dat wennen. In Suriname gaan dingen nooit zoals je denkt dat ze gaan.
De eerste week na hun komst had ik vrij. Samen met de welbekende gids Elton gingen we op pad. Eerst naar Brownsberg en daarna de Boven Suriname rivier op. Elton weet ontzettend veel over de natuur, maar ook over politiek en andere zaken. Hij heeft overal een eigen weloverwogen mening over. Er ontstonden erg boeiende en interessante gesprekken. Brownsberg was een totaal andere ervaring dan de vorige keer dat ik er was. Het weer was mooi, we zagen heel veel dieren. Onder andere de brulaap waarvan ik me een hoedje schrok met zijn zeer luide tijgerachtige gebrul. Ook bleek er dit keer een uitzicht te zijn bovenop de berg. Prachtig! We hebben bovenop Brownsberg geslapen. De volgende namiddag konden we pas van de berg af, de auto moest eerst gerepareerd worden en dat duurde ‘even’. Laat in de avond kwamen we lopend aan in Danta Bai, de auto was halverwege de weg vast komen zitten in de modder. De volgende ochtend zette onze tocht zich voort naar Jaw Jaw, een klein Marrondorp gelegen aan de Boven Suriname rivier. Per boot vaarden we er heen. We hebben een rondwandeling door het dorp en de bijbehorende kostgrondjes in het oerwoud gemaakt. De mensen waren vriendelijk en het leven heel anders. Het was mooi, boeiend, interessant en nog mooier.
De week daarna zijn mijn ouders bij mij in huis ingetrokken. Ik heb ruimte zat. Het samenwonen ging best goed, het is fijn dat er meer mensen ’s nachts in huis zijn. Ik werd goed verzorgd: volgestopt met fruit en lekker eten, mijn was werd gedaan en ik had een gratis schoonmaakploeg in huis. Het was gezellig. Mijn ouders hebben veel gezien van Nickerie. Niet alleen de op-en-top bezienswaardigheden, maar ook kregen we uitnodigingen. We zijn naar een Javaanse verjaardag geweest, we hebben een dienst in de Mandir meegemaakt en ze hebben verschillende werkplekken bewonderd waar ik vaak kom. Het was goed om mijn ouders te laten zien waar ik me de laatste maanden mee bezig hou en daarover te praten.
En toen kwam Bigi Pan. De plek waar vissen uit het water springen, maar ook de plek waar veel kaaijmannen leven en tevens de plek waar we dhr. Kaaijman (of was het een kaaijvrouw?) hebben gevangen en mochten knuffelen. Een bijzondere en unieke ervaring. Een flink zwaar beest. Uiteindelijk hebben we het dier los gelaten en zwom hij wat verdwaasd rond. Het duurde niet lang voordat hij zich weer als een vis in het water voelde en de benen nam.
De komende maand zwem ik nog lekker verder rond ik Nickerie en omgeving. Daarna komt een nieuwe stap, een nieuwe oceaan, een nieuw avontuur. Vanaf half maart ga ik naar Panama. Ik zal daar via Curaçao en Miami naar toe vliegen. Gedeeltelijk samen met Elise zal ik ontdekken wat daar te beleven valt...
Wow, klinkt als een goede tijd zo samen met je ouders! Geniet nog van meer mooie avonturen en ik kijk weer uit naar je volgende verhaal
hoi Anke, wat een prachtig verhaal weer. Ik zou bijna willen dat mijn dochter ook zoiets gaat doen (en ik op bezoek kan)…. Maar ja zij zit alleen maar thuis… WAT?? met Elise naar Panama???
Zo te lezen heeft Elton je weer waar voor je geld gegeven: auto kapot, veel te laat aankomen. Herkenbaar hoe je ouders reageerden op de gewoontes in dit bijzondere land! geniet nog van je reis, Ilona
Ik heb eindelijk eens je site bezocht en met bewondering gelezen. Ben heel benieuwd wat je gaat doen in panama. Is dat een voorzien deel van je reis of is het spontaan in je opgekomen? wat ga je daar doen en hoe lang blijf je daar nog?
Wat een geweldig verhaal weer. En die ontredderde/verbaasde ouders over de poccopocco cultuur: heel herkenbaar en dus heel grappig!
Je begint bijna een echte Surinamer te worden! Leuk om te horen hoe je inburgert.. Hele goede reis alvast door Panama! x
Half maart alweer vertrekken! De tijd vliegt ook hier in het mistige Nederland. Ik wens je alvast een heel goede reis.
O jee, hoe knuffel je een Kaaiman? Klinkt heel gevaarlijk. Jammer dat er geen filmpje is van die vliegende vis! Weer een erg leuk verhaal.