In mijn vorige blogs over huiswerkstress klaagde ik over het vele huiswerk.. Wie over iets klaagt, moet ook nadenken over een oplossing, is mijn instelling, dus ik heb nagedacht, zitten dromen over een nieuw huiswerkvrij schoolsysteem. Wil je weten hoe mijn “droom” over een huiswerkvrije school er uit ziet? Zo:
Ze beginnen om 10.00 uur en ze zijn elke dag om 15.00 uur uit. Er wordt zó lesgegeven, dat iedereen de les kan volgen en geïnteresseerd blijft en huiswerk overbodig is. Er zijn vier leraren per groep leerlingen. Laten we zeggen 50 leerlingen per groep. Lesuren, zoals we die nu kennen, bestaan niet meer. In plaats daarvan komen studiedagen van 10.00 uur tot 15.00 uur waarin één onderwerp wordt behandeld. Elke dag is een ander vakgebied aan de beurt.
Zijn ze snel van begrip, of zijn ze sterk gemotiveerd om veel kennis op te doen, dan kiezen ze voor een vakgroep waarbij de uitleg sneller wordt aangeboden en dieper op de stof ingaat. Hebben ze moeite met iets, dan kiezen ze voor een vakgroep waarbij het allemaal rustig, stapje voor stapje wordt uitgelegd. Leerlingen kunnen zo bijvoorbeeld wiskunde doen op VMBO niveau, Engels op Atheneum niveau en geschiedenis op havo niveau. Eén keer per maand wordt er een toets afgenomen. Slagen ze voor de toets, dan gaan ze verder op hetzelfde niveau, of ze proberen een niveau hoger. Zakken ze voor de test, dan kunnen ze verder op een lager niveau of ze blijven in dezelfde groep, maar zorgen ze ervoor dat ze beter gaan opletten.
Leraar 1 geeft uitleg voor de hele groep. Hij staat in het midden van de groep, hij is letterlijk het centrale punt. Hij wordt technisch ondersteund door beeldschermen om hem heen zodat van alle kanten te zien is wat hij aanwijst of opschrijft. Leerlingen betrekt hij actief bij de les. Iedereen houdt z’n koppie erbij, vragen en discussies over de stof worden gestimuleerd, maar geklier wordt niet getolereerd. Leerlingen die niet opletten worden meteen gecorrigeerd of verwijderd door één van de 3 andere aanwezige leraren, zodat leraar 1 met de rest van de leerlingen door kan gaan met de les. Tussendoor wordt er gezamenlijk kort geoefend met de leerstof, soms in kleine groepjes, soms individueel. De andere 3 leraren helpen mee. De oefenstof wordt vervolgens direct besproken. Dingen die nog niet duidelijk zijn worden nogmaals uitgelegd, voordat er verder wordt gegaan met de stof. Daarna kan eventueel leraar 2 in het midden gaan staan en het woord nemen, etc.
De informatie beklijft beter omdat er intensiever les wordt gegeven. De aandacht van de leerlingen wordt vastgehouden door de afwisseling van uitleg en korte oefenmomenten. Omdat er de hele dag één vak centraal staat op de hele school, kun je de vibes van dat vak voelen, dat inspireert. Oké, dat klinkt wat overdreven, dat van die vibes, maar ’t zou zomaar kunnen!
Biologie wordt dus bijvoorbeeld met natuur- en scheikunde op één studiedag behandeld. Onderlinge verbanden, toepassingen en samenhang worden zo ook meteen duidelijker.
Er zijn inhaallessen voor mensen die ziek zijn geweest, maar leerlingen kunnen ook kiezen om een hand-out te krijgen van de gemiste studiedag. Dat kunnen zij dan thuis doornemen (toch nog een beetje huiswerk als uitzondering) Oh, de mogelijkheid wordt ook geboden om vanuit huis de studiedag live volgen via internet. Maar alleen als een leerling echt niet naar school kan komen. Aanwezigheid is van groot belang, omdat er veel ván elkaar en mét elkaar geleerd wordt.
Op deze school is iedereen welkom. In een ander blog van me, over hoogbegaafdheid, had ik dit al eens geschreven:
In elke stad en elk dorp is een groot gebouw of een campus waar allerlei verschillende lesvormen worden aangeboden. (Kinderen hoeven dan niet een uur of langer te reizen naar speciaal onderwijs, wat nu helaas nog vaak het geval is.) Voor elk kind is er een klasje waarin een sfeer heerst waarbij hij zich prettig voelt en waarin hij op zijn eigen tempo kan leren. Kinderen die autistisch zijn, kinderen die lichamelijk gehandicapt, zwak- of hoogbegaafd zijn, etc., gaan allemaal naar school in dezelfde buurt. Als kinderen met elkaar opgroeien verdwijnt de onbekendheid en groeit acceptatie. Sta eens stil bij wat kinderen voelen als ze van hun basisschool worden gehaald en in een andere stad naar speciaal onderwijs moeten, omdat de gewone basisschool niet kan voorzien in de juiste hulp/aandacht. “Er is wat mis met mij, ik mag niet meedoen met de anderen.” Het beste lijkt me als het kind niet uit vertrouwde omgeving gehaald hoeft te worden maar wel kan doorschuiven naar een andere klas die beter bij hem past. Alle klassen hebben in mijn ideaalplaatje dezelfde lestijden, zodat de kids na schooltijd met hun buurtgenootjes kunnen spelen. (Dat is nu bij speciaal onderwijs helaas vaak niet het geval en dan missen de kids de – o zo belangrijke- aansluiting met vrienden in hun buurt)
Dat sluit aan bij deze “droom” van een huiswerkvrije school. Ben benieuwd wat jullie – en vooral wat leerlingen – hiervan vinden; is het een leuke droom of een nachtmerrie?
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met huiswerk, huiswerkvrij, onderwijsvernieuwing, school, visie. Maak dit favoriet permalink.	
Voor de stress die kinderen ervaren bij het moeten maken van huiswerk? Of van de stress dat ze te laat moeten beginnen om hun werk nog af te krijgen (wat dan vaak niet lukt). Kortom ligt het probleem niet deel bij het niet willen of kunnen plannen van hun activiteiten, waarin huiswerk vaak geen of een hele lage prioriteit krijgt? Volgens mij moet je ook nog kijken naar het onderscheid in vmbo, have en vwo. De intrinsieke motivatie bij de verschillende typen leerlingen, wijken nog al af (even zwart wit gesteld).
wens 1: het krijgen van meer vrije tijd (meer tijd om te sporten, voor familie, vrienden en hobby’s, persoonlijke ontwikkeling etc).
Wens 2: goed onderwijs dat bij iedereen aansluit en waarbij de leerstof efficiënt en motiverend aangeboden wordt.
Wat ik zelf ervoer als leerling, was dat ik door het vele huiswerk te weinig vrije tijd had om me in dingen te verdiepen waar ik méér geïnteresseerd in was en te weinig tijd had om lekker weg te dromen en te spelen en zo. Ik merk dat dat nu ook bij mijn eigen kinderen speelt (en ook bij vele andere kinderen) Hoe vaak zeggen ze wel niet: “Ik voel me niet vrij! Mijn leven is al teveel bepaald door school! Ik heb geen tijd meer voor iets leuks, want ik ben heel laat uit school en dan moet ik nog proefwerken leren…” Het feit dat er elke dag teveel huiswerk wordt opgelegd en er daardoor te weinig vrije tijd overblijft, is een stressfactor die ik onnodig vind…
11.50 uur Wil je of moet je studeren? Kwaliteit van motivatie telt! Prof. Dr. Maarten Vansteenkiste, Vakgroep Ontwikkelings-, Persoonlijkheids- en Sociale Psychologie, Universiteit Gent Wat kan je als leerkracht of als school doen om de kwaliteit van de motivatie te verhogen als leerlingen de stof niet interessant of boeiend vinden? In deze presentatie wordt vanuit wetenschappelijk oogpunt een antwoord geformuleerd op deze vragen. Aangegeven wordt welke verschillende types motivatie er bestaan, welke types een positieve en welke een negatieve impact hebben op het leerproces, en hoe een leerkracht (via zijn/haar lesstijl) en een school (via bepaalde structurele maatregelen) op deze types motivatie kunnen inspelen. Naast het bieden van een aantal concrete oplossingsmogelijkheden wordt vooral een kader aangereikt waarop men later nog kan beroep doen als men leerlingen heeft die met motivationele problemen te kampen hebben.