Ooit in mijn boekenkast beland, nooit de moeite gedaan. Toch maar proberen. Het verhaal is snel duidelijk. Twee stellen kraken een oude boerderij in de polder en bereiden zich voor op de invasie die zeker zal komen, de autoriteiten, de natuurlijke vijand van de jonge idealist, zal hen nooit met rust laten.
Elk hoofdstuk is geschreven vanuit het perspectief van een van hen. Daarbij blijkt al snel dat Clemens in zijn eentje meer heeft te vertellen dan de andere drie samen. Al snel komt het donkerbruine vermoeden in me op dat Adri zijn eigen verhaal aan het fictionaliseren is en zichzelf Clemens heeft genoemd, maar doorhad dat het boek te eenzijdig zou worden en er dus andere ‘stemmen’ nodig waren.
Toen dat beeld eenmaal in mijn hoofd zat, las het boek toch anders. Vaak werd het beeld bevestigd, dit lijkt me het ene boek dat ieder mens in zich heeft, maar toch niet schrijft. Alleen deed de schrijver dat wel deze keer. En het werd nog uitgegeven ook.
Wel krijg ik een leuk beeld van de krakerbeweging, het lijkt op een jaren tachtig boek, al kwam het pas vijftien jaar later uit. Durfde de schrijver het pas jaren later uit te brengen, toen hij de krakerscène ongetwijfeld ontgroeid was, een vaste baan had gevonden in de hulpverlening? Het plot is behoorlijk deprimerend, alsof het per definitie niet anders kan dat idealen het onderspit delven, dat de mensheid niet in staat is tot fatsoenlijk relaties.
Citaat: “ ’U loopt op een smalle richel van een steile berg’, zegt hij. ‘Plotseling staat er voor u een indiaan die u met een bijl aanvalt. U heeft een geladen geweer. Wat doet u in deze situatie?’ ‘Ik klim in het touw’, zegt betrokkene. Dit verbaast de voorzitter. ‘Welk touw?’ vraagt hij licht geërgerd. ‘Welke indiaan?’ vraagt betrokkene. Elke strijd is een definitiestrijd.” (p.105)
Meerdere boeken las ik al over Fletch. Zag zelfs al eens een film met Chevy Chase, maar meer dan een paar absurde vermommingen zijn niet blijven hangen. Maar er stonden toch meerdere boeken over de journalist Irwin Fletcher bij mij op de planken. Mag dus weg. Kon nog net in het thema van 2012.
Het boekje wordt op de voorpagina als ‘thriller’ omschreven, al zit de sticker dat het was afgeprijsd van 10.00 naar 2,50 bijna daar overheen. Gulden natuurlijk. Ik kon me er ook niets van herinneren, misschien toch destijds niet gelezen?
Wel was ik er snel doorheen. Geen zwaar boek. Bij vlagen wel grappig, maar zeker niet zo komisch als men in de films wil doen geloven. En als te verwachten viel hadden de twee verhaallijnen die zo ver van elkaar weg leken natuurlijk met elkaar te maken. Toeval speelt een belangrijke rol, wat in veel thrillers overigens wel gebruikelijk is.
Citaat: “Dus, na eerst geluisterd te hebben naar de klinkklare nonsens die onze nieuwe, crimineel georiënteerde cliënt heeft zitten uitkramen, legt Haller hem uit dat veel van zijn inbrekende collega’s de firma Habeck, Harrison en Haller op jaarbasis op hun loonlijst zetten. Een soort beroepsverzekering, begrijp je.” (p.49)
Voor een euro aangeschaft, nieuw, zal wel een of andere actie zijn geweest. Tientallen boeken heeft de goede man geschreven over dezelfde commissaris. Vaak zag ik ze liggen in boekhandel en bibliotheek. Regelmatig twijfelde ik of ik er aan zou beginnen. En toch is dit verhaaltje, meer is het niet, het eerste wat ik van hem lees.
Zoekend naar informatie over dit boek, zie ik dat het uit een boek komt dat uit 1944 stamt. Het verhaal zelf is zelfs nog ouder, uit 1938. En ook al had ik wel door dat ik een gedateerd verhaal las, zo oud had ik het niet ingeschat. Of dat iets zegt over mijn intelligentie of over de stijl van Simenon is mij nog niet duidelijk.
Slechts twee dagen scheiden rechercheur Maigret van zijn pensioen. En toch moet hij nog op een zaak af. Gelukkig is die niet dermate gecompliceerd dat hij overuren moet draaien, hij heeft al snel door hoe het zit. Nu moet ik zeggen dat het er behoorlijk dik bovenop lag, de aanwijzingen zijn van het type ‘detectiveje spelen in de Donald Duck’. Alles valt meteen op, alles is relevant, maar misschien is dat wel het type verhaal dat men verwacht in de jaren dertig. Misschien was misdaad in die tijd ook niet zo gecompliceerd.
Ik vond het geen vervelend boek om te lezen, maar ik heb ook niet bepaald de neiging om meer dan zeventig andere verhalen meteen op te zoeken, omdat ik zo veel gemist heb.
Citaat: “Al uren zaten ze nu tegenover elkaar en hij had nog niets uit haar gekregen, niet eens haar naam, niet eens waar ze vandaan kwam! Schaamteloos zat ze hem voor te liegen. Ze kon maar ternauwernood verhelen dát ze loog.” (p.31)
Dunnetje, gratis in de maand van het spannende boek. Soort boekenweekgeschenk maar dan voor degenen die geen tweede laag kunnen schrijven. Blijkbaar had Slaughter nog een kort verhaal liggen dat voor deze gelegenheid vertaald en weggegeven kon worden, als je tenminste een gewoon boek betaalde.
De titel vind ik een gemiste kans. Het origineel heet Martin Misunderstood en had zo overgenomen kunnen worden, maar een vertaling was toch niet zo moeilijk. Onno Onbegrepen was een veel betere titel geweest dan het kale ‘Onbegrepen’
Martin leest graag misdaadromans, maar wordt op een dag door de politie als verdachte gezien in een moordzaak waarbij een collega van hem is omgekomen.
Vervolgens lezen we hoe dat zo gekomen is, wat er allemaal gebeurt is en waarom Martin geen mogelijkheid heeft zich er uit te lullen, ook al is hij natuurlijk onschuldig. Het plot dat volgt is voorspelbaar en saai. De humor die sommigen (zie recensies onderaan) er in lazen, is volledig langs mij heen gegaan. Groot voordeel is wel dat dit boekje nog geen honderd bladzijden duurde en dat je er dus zo doorheen bent. Waarom het spannend genoemd werd is me ook nog niet helemaal duidelijk. De door mij zo verfoeide term ‘literaire thriller’ staat ook nog in heel kleine lettertjes op de voorkant. Er van uitgaande dat ik de term niet vind kloppen, is die dan wel weer van toepassing op dit boek. En dat is al een constatering die dieper gaat dan dit hele verhaal.
Citaat: “Hij vroeg zich af hoe het zou voelen als ze haar hoofd op zijn schoot legde. Martin bloosde bij het idee, want stel dat ze zijn gedachten kon lezen, dan zou ze concluderen dat hij uit seksuele motieven naar haar hoofd op zijn schoot verlangde, wat absoluut niet het geval was – hij wilde alleen maar haar haar strelen, haar vragen hoe haar dag was geweest.” (p.31)
Ruimte maken in de kast betekent keuzes maken. De ‘simpele’ detectives en whodunits mogen weg. Dit jaar lees ik er daar zo veel mogelijk van, zodat ik ze met een gerust hart de wereld in kan sturen, hopende dat er nog anderen zijn die het willen lezen.
Dit boek was het debuut van Ruth Rendell, schrijfster van vele succesvolle thrillers nadien. Al snel had ik door dat ik het al had gelezen. Maar dan wel meer dan 15 jaar geleden, dus was het niet zo erg om nog eens te lezen, ook al blijft het zonde om een boek te herlezen, terwijl je nog tientallen boeken ongelezen in de kast hebt staan. Zeker als het boek geen klassieker is.
In zijn genre is dit een leuk boek. Het was de introductie van Inspector Wexford. Een man die zijn eigen tv-serie kreeg later. Het gegeven van het boek is ook erg vooruitstrevend, zeker voor een boek uit 1964.
Verder was het een beetje een kabbelend verhaal, niet al te veel opwinding, al was dat misschien juist wel de bedoeling, om het plot er meer uit te laten schieten.