In Roemenie zagen we ook Duco, vel over been, graatmager; het was een wonder dat hij uberhaupt nog leefde…. Geen hond van Ioana, maar van iemand anders die er duidelijk niet meer naar omkeek. Met zijn magere lijf kwam hij naar ons toegehobbeld, het was zo verschrikkelijk om te zien….
We konden hem natuurlijk niet meer uit ons hoofd krijgen en met veel kunst-en vliegwerk hebben we hem nog diezelfde avond uit het asiel weten te krijgen naar een dierenarts. En vandaar uit naar een andere opvang. Hij zit daar nu bijna 3 maanden en hij doet het naar omstandigheden goed. Hij eet, is aangekomen en ziet er helder uit.
Maar goed, hij wordt geschat op 17 jaar en mogelijk is hij een paar jaar jonger, maar het is natuurlijk een hele oude hond. Nog steeds wankel op zijn pootjes.
We zitten nu een beetje te dubben over zijn toekomst, die waarschijnlijk niet zo heel lang zal zijn…. Laten we hem daar of toch naar Nederland? Punt is dat zijn opvang niet veel meer is dan een goed asiel. Een hok en heel veel honden, meer is het niet. Voor Roemeense begrippen prima, maar we zouden hem zo graag nog een goede tijd willen geven bij iemand in huis…. Lekker op de bank bij de kachel.
Rust, aandacht, eten en liefde. In een huis zonder katten, want die trekt hij niet. We vragen ons af of er iemand is die hem nog een mooie tijd kan geven? Adoptiekosten zijn niet nodig, eventuele medische kosten zijn (na overleg) voor onze rekening. Voorwaarde is een absoluut betrouwbare en veilige plek, liefst bij mensen die we al kennen vanuit de stichting. Duco zou dan in opvang komen en de verantwoordelijkheid en zeggenschap blijft bij ons. Zou er iemand zijn die dit lieve mannetje nog een tijdje wil vertroetelen?