Zeker, fan zijn we niet van fragmentarische opera’s die te kort en scenisch aanvoelen met black outs tussendoor. Maar de manier waarop Breth ermee omgaat, is erg boeiend. Zo laat ze het licht uitgaan om haar personages van positie te laten veranderen, en gebeurt de beweging vooral tijdens die black outs. Tijdens de scènes zelf blijft het geheel voornamelijk statisch. Dat zorgt ervoor dat het ene cruciale hoopvolle moment, wanneer de ladder beklommen wordt naar het witte licht toe, een van de weinige momenten is waarop er iets gebeurt op het podium. Breth legt zo ook onmiskenbaar de nadruk erop en dus ook op de (valse) hoop. In ‘Das Gehege’ wisselt ze de scènes door stroboscopisch licht, en doet ze het omgekeerde dan in ‘Il Prigioniero’. Hier geen ladder die beklommen wordt maar een man die ondersteboven naar beneden kruipt. Breth houdt van tegenstellingen, al dan niet humoristisch bedoeld, ook in haar kleurgebruik. Ze gaat immers steevast voor zwart wit in het eerste deel, en in het tweede voor grijstinten. Enige aanwezige accent zit in de bruine kooien in deel één, en in de rode lippenstift (erotisch element) en kinky handschoentjes van de vrouw in het tweede deel. Breth ‘foltert’ de toeschouwer ook even tijdens ‘Das Gehege’ door een erg lange stroboscopische scène in te lassen. Mensen die last hebben van epilepsie omdat ze gevoelig zijn voor lichtflitsen, zijn bij deze gewaarschuwd.
Dit alles leidt tot een zeer degelijke en uitgepuurde lezing van deze twee werken. Georg Nigl zet overtuigend een sterk lijdende figuur neer tussen hoop en wanhoop, terwijl Angeles Blancas Gulin als die Frau in ‘Das Gehege’ onder andere voor schaduwspel zorgt wanneer de witte spots op het podium de onderkant van het podium belichten langs beide zijkanten. Voor de belichting staat Alexander Koppelmann in die al 20 jaar werkt met Breth. Beide werken, hoe verschillend ook – alleen al qua tijdsgeest zit er 56 jaar tussen – blenden (hoewel er een pauze zit tussen de twee) en contrasteren tegelijkertijd. Net die tegenstelling weet Breth erg goed te vatten en om te zetten op het podium. Het symfonieorkest en koor van de Munt klinkt grootser dan ooit zo lijkt het wel onder de muzikale leiding van de Franse dirigent Franck Ollu.
Kortom: de Munt presenteert een verrassend boeiende double bill die mits de toeschouwer zich open wil stellen voor een moderne aanpak qua regie en muziek, hier ten volle van kan genieten.