DEN HAAG, 5 NOV. Bekerhouder Barcelona ontbreekt in de miljoenendans van de beste acht landskampioenen van Europa. De ploeg van Cruijff, Koeman en Witschge, die in mei voor het eerst in de clubgeschiedenis de belangrijkste bokaal won, zorgde ongewild voor de sensatie in de tweede ronde: Barcelona verloor thuis met 3-2 van CSKA Moskou. De uitschakeling voor de Europa Cup 1 is een sportieve en financiële ramp voor de trots van Catalonië. Waar manager Ploegsma van PSV voorrekende dat uitschakeling door AEK zijn club ten minste vijf of zes miljoen gulden zou kosten, is de schade voor voorzitter Nuñez en zijn personeel zeker zestien miljoen gulden.
Barcelona dacht na een half uur veilig te zijn. Door doelpunten van Nadal en Beguiristain was het 2-0, redelijk geruststellend na de 1-1 van twee weken geleden in Moskou. Boesmanov scoorde een minuut voor rust 2-1, na Spaans balverlies op het middenveld. Na de pauze beslisten de Russen, in de eerste competitie van het land op geruime achterstand geëindigd van kampioen Spartak, de wedstrijd in een ruim kwartier. De treffers waren van Masjkarin en Korsakov.
Barcelona speelde niet geconcentreerd, zoals eerder dit seizoen in de competitie, toen Albacete na een snelle achterstand van 0-3 nog gelijk wist te komen. Cruijff was na afloop zichtbaar aangeslagen en zei dat de eerste tegentreffer, vlak voor rust, het breekpunt in de wedstrijd was. Bij Barcelona is een crisis te verwachten tussen Cruijff en Nuñez. De trainer na afloop over bestuursleden: “Het is altijd hetzelfde, ze zullen het nooit leren. Ze zeuren voor een dergelijk belangrijke ontmoeting over presidentsverkiezingen en andere zaken die niets met het voetballen te maken hebben. En dat werkt wel nadelig op de concentratie van de spelers.”
Nuñez op zijn beurt: “Het voornaamste is nu de eenheid te bewaren. Dit is vooral een sportief drama, geen economisch. Ik heb Cruijff steeds gesteund en zal dat blijven doen, maar ik hoop wel dat hij zich zal beperken tot dingen die met zijn werk te maken hebben.” Ronald Koeman merkte op dat Barcelona een dom tegendoelpunt had geïncasseerd op een slecht moment (vlak voor rust) en dat zijn team na rust onverstandig had gespeeld.
Andere gerenommeerde clubs meldden zich keurig voor de Champions League, de lucratieve competitie in twee poules van vier: AC Milan, PSV, Gothenburg, Glasgow Rangers, Club Brugge, Olympique Marseille en Porto. Naast PSV'ers zijn de volgende Nederlanders bij de "finalepoules' betrokken: Pieter Huistra (Glasgow), Ruud Gullit, Marco van Basten en Frank Rijkaard (AC Milan), Foeke Booy van Club Brugge.
AC Milan, dat de beker veroverde in 1989 en 1990, won eenvoudig van Slovan Bratislava. Na de zege van 1-0 in Tsjechoslowakije werd het 4-0 voor slechts 25.000 tifosi. Rijkaard maakte zijn rentree na een periode van drie weken blessures en ziekte en maakte de tweede treffer. De Kroaat Boban, Simone en Papin vulden het kwartet. Gullit (licht geblesseerd) en Van Basten (grieperig) kwamen niet in actie.
Club Brugge verloor in Wenen met 3-1 van Austria, maar mocht verder dankzij de 2-0 zege in het Olympia-Stadion. De Belgen hielden stand met het nodige geluk. Zsak opende de score kort na rust uit een strafschop. Van der Heyden bracht zekerheid door een kwartier later gelijk te maken. Dat Austria toch nog won, kwam door doelpunten van de Litouwer Fridrikas en Hasenhüttl, het laatste twee minuten voor tijd.
Olympique Marseille, finalist van 1991, won met 2-0 van Dinamo Boekarest, dat de laatste jaren tal van internationals naar het westen zag verdwijnen. De club bovendien die veertien keer kampioen werd van Roemenië, waarvan de laatste keer onder leiding van Rinus Israel. De doelpunten van de miljoenenploeg uit Zuid-Frankrijk waren van de Boksic, die in beide helften een keer scoorde. De eerste was een fraaie kopbal na aangeven van Boli, later volleerde hij na een voorzet van Völler. Marseille, dat Mozer, Waddle en Papin voor het seizoen moest laten gaan, speelde nerveus. Boksic was de aangewezen opvolger van Papin, maar had zijn kwaliteiten nog te weinig laten zien.
IFK Göteborg, dat Lech Poznan thuis met 1-0 had verslagen, won in Polen opvallend eenvoudiger. Met 3-0. De doelpunten voor de Zweedse kampioen waren van Ekström, Nilsson en Mild. FC Porto versloeg Sion thuis met 4-0, ruim genoeg voor het bereiken van de laatste acht na de 2-2 in Zwitserland.
Glasgow Rangers, dat thuis al met 2-1 had gewonnen van Leeds United, kwam in Engeland al na drie minuten op voorsprong, nota bene door de Engelsman Hateley. McCoist verdubbelde de score na een uur. De Fransman Cantona deed vijf minuten voor tijd wat terug voor Leeds, dat de tweede ronde had bereikt na de omstreden barrage tegen het met te veel buitenlanders voetballende VfB Stuttgart.
BONN, 31AUG. Duitsland heeft de periode van groeivertraging en economische achteruitgang achter de rug. In het tweede kwartaal zijn de activiteiten met ongeveer 1,0 procent toegenomen in vergelijking met de zelfde periode vorig jaar. Ten opzichte van het eerste kwartaal is de groei “belangrijk” hoger uitgevallen. Dat heeft minister van Economische Zaken Rexrodt gisteren meegedeeld.
De groei van de grootste economische macht van Europa zal over het hele jaar minstens 0,75 procent bedragen, een cijfer dat eerder dit jaar door bondskanselier Kohl werd genoemd. Rexrodt acht wel meer groei mogeijk. Voor volgend jaar blijft hij uitgaan van een groei van het bruto binnenlands product, de totale waarde van alle geproduceerde goederen en diensten, van 2,0 tot 2,5 procent.
In het tweede kwartaal heeft vooral de bouw een fikse bijdrage aan de hogere groei geleverd. Ten opzichte van het eerste kwartaal, waarin de sector werd geteisterd door een ongewoon lange winter, namen de bouwwerkzaamheden met 21 procent toe.
Tevens zorgde de export voor een aanzienlijke impuls. De vraag uit het buitenland klom vergeleken met het vierde kwartaal vorig jaar met 5 procent. Duitsland profiteerde in de ogen van de bewindsman vooral van de krachtige groei van de wereldeconomie en van een gedeeltelijke correctie van de hoge koers van de mark, die lange tijd de prijs van Duitse produkten in het buitenland duurder had gemaakt. Rexrodt toonde zich verder optimistisch over het herstel van de binnenlandse vraag. Orders van de thuismarkt stegen in het tweede kwartaal volgens voor seizoensinvloeden gecorrigeerde cijfers met 4,5 procent in vergelijking met het eerste kwartaal. (KRF/DPA)
Het impeachment-proces is nog niet afgelopen, maar in Washington is het volgende politieke debat als losgebrand. Wat doet Amerika met het overschot op de begroting?
De harde kritiek die veel Republikeinse Congresleden gisteren leverden op president Clinton moet hem als muziek in de oren hebben geklonken. Eindelijk ging het nu eens niet over Monica, meineed en misdrijven tegen de rechtstaat. Het was zijn begrotingsvoorstel dat de Republikeinen onder vuur namen. En daarmee lieten ze ongewild zien dat de president politiek nog allerminst is uitgespeeld.
Ook al is het impeachment-proces nog niet voorbij, politiek Washington heeft zich deze week al met overgave op de volgende, grote politieke vraag gestort: hoe besteden we het overschot op de begroting? Voor president Clinton is de strijd over dat luxe-probleem een welkome mogelijkheid om de affaire-Lewinsky en de impeachment naar de achtergrond te dringen. Voor de rest van de politieke klasse vormt het debat over de begroting de opmaat voor de verkiezingen van het jaar 2000.
Triomfantelijk presenteerde Clinton maandag zijn begrotingsvoorstel, waarvan hij de grote lijnen vorige maand al uiteengezet had in de State of the Union, zijn jaarlijkse toespraak tot beide huizen van het Congres. Na drie decennia van begrotingstekorten, zei Clinton, hebben de Verenigde Staten nu hun ,,economische huis weer op orde''. Hij omschreef zijn plan, dat betrekking heeft op het begrotingsjaar dat op 1 oktober begint, als ,,een progressief, maar voorzichtig pad naar onze toekomst''.
Het voorstel is getiteld ,,Begroting van de Amerikaanse regering'', maar in feite is het een politieke verlanglijst van de president. Het is zijn openingsbod in de strijd met het Congres over de politieke prioriteiten voor het komende jaar. De Republikeinen, die in beide huizen van het Congres in de meerderheid zijn, hebben al gezegd dat de uiteindelijke begroting er heel anders zal uitzien.
Clintons begrotingsplan, van bijna 1.800 miljard dollar, heeft voor elk wat wils. Miljarden dollars extra voor onderwijs, gezondheidszorg, het milieu, misdaadbestrijding en defensie. Gerichte belastingverlagingen, bijvoorbeeld voor mensen die thuis chronisch zieke familieleden verzorgen, of voor gemeentes die oude schoolgebouwen opknappen.
En daarbij werpt de president zich dan ook nog eens op als de kampioen van een zuinig beleid. De verwachte begrotingsoverschotten ± die hij voor de komende tien jaar op in totaal zo'n 2.400 miljard dollar raamt ± zouden voor bijna tweederde gereserveerd moeten worden voor de oudedagsvoorziening Social Security, die in de financiële problemen dreigt te komen als de zogeheten babyboom-generatie met pensioen gaat.
Op dat laatste punt lijken de Republikeinen het met Clinton eens te zijn, ook al verschillen ze van mening over de manier waarop Social Security gered moet worden. Maar over de besteding van de rest van de overschotten, hebben ze radicaal andere ideeën. De verhoging van de defensiebegroting die de president voorstelt, de eerste substantiële verhoging sinds het einde van de Koude Oorlog, gaat hen niet ver genoeg. De extra uitgaven voor onderwijs, milieu en gezondheidzorg, verraden volgens de Republikeinen dat Clinton in zijn hart een ouderwetse, linkse Democraat is met een gat in zijn hand en een overdreven vertrouwen in de rol van de overheid. Een groot deel van de overschotten zou volgens de Republikeinen ,,aan de Amerikaanse gezinnen teruggegeven moeten worden'', ofte wel: gebruikt moeten worden om een forse belastingverlaging mee te financieren.
Met zeldzame eensgezindheid hebben de Republikeinen gisteren een plan gepresenteerd, waarin een verlaging van de inkomstenbelasting met tien procent centraal staat. ,,Dat is eerlijk, eenvoudig, goed voor Amerika's gezinnen en goed voor de groei'', aldus Afgevaardigde John Kasich, die klonk alsof hij een verkiezingsthema lanceerde.
De Republikeinen zeggen dat ze zowel Social Security kunnen veiligstellen, als de belastingen kunnen verlagen. Maar Clinton en de Democraten zijn al begonnen daar twijfel over te zaaien. Een grote, algemene belastingverlaging, betogen zij, is onvoorzichtig beleid, dat snelle bevrediging stelt boven zorg voor de volgende generatie ouderen.
Van oudsher zijn de belastingen een bijzonder gevoelig politiek punt in Amerika; het land is niet voor niets ontstaan uit een belastingrevolte. De Republikeinen hebben in het verleden met belastingverlagingen grote politieke winst geboekt, voor het laatst onder Reagan. Maar opiniepeilingen geven aan dat de meeste Amerikanen tegenwoordig een hogere prioriteit geven aan verbetering van het onderwijs en het financieel gezondmaken van Social Security en Medicare. Of dat inderdaad zo is, en of dat zo blijft als de Republikeinen met hun verleidelijke tien procent verlaging campagne gaan voeren, is nog de vraag. Maar de Democraten, onder leiding van Clinton, lijken de gok aan te durven. Niet alleen is er voor het eerst in een generatie een begrotingsoverschot, de werkloosheid is historisch laag (4,3 procent), de inflatie eveneens en al drie jaar achter elkaar bedraagt de economische groei meer dan 3,5 procent.
Veel beweging krijgt een mens niet, surfend achter zijn computer. Wie te dik wordt, leze The Hacker's Diet – How to lose weight and hair through stress and poor nutrition. Ondanks de ouderwetse nerd-humor in de titel gaat het hier om een serieus dieetboek, maar dan online en geschreven door een computerprogrammeur. Wat te merken is in het advies om met spreadsheets je gewichtsverlies en de verleniging (in uren) van je leven te berekenen.
De goederenhandel met het buitenland is in de maand september tot recordhoogte gestegen. De waarde van zowel de import als de export was hoger dan ooit, zo blijkt uit cijfers van het CBS. De invoer kwam in september uit op 41,7 miljard gulden. Dit is 12,7 procent hoger dan in augustus en 18,1 procent hoger dan een jaar eerder. Ten opzichte van augustus steeg de uitvoer van Nederlandse producten met 10,7 procent tot 44,5 miljard. De waarde was daarmee 19 procent hoger dan vorig jaar.
Bondscoach Dick Advocaat zal dit jaar geen andere voetballers oproepen voor het Nederlands elftal dan de 22 die hij selecteerde voor de vriendschappelijke interland woensdag in Brussel tegen België. ,,Uit deze 22 komen de spelers die de kwalificatie voor de eindronde van het EK in Portugal moeten bevechten'', zei de bondscoach gisteren.
Hij heeft alleen ruimte voor de trapvaardige Wesley Sneijder, die op 30 april in Eindhoven tegen Portugal in Oranje debuteerde. Alle andere internationals hebben veel interlandervaring, uitgezonderd misschien Ronald Waterreus (zes caps), André Ooijer (acht) en Rafael van der Vaart (zeven).
Oranje wil serieus oefenen tegen België omdat kort daarna de beslissende kwalificatieduels tegen Oostenrijk (thuis) en Tsjechië (uit) op het programma staan.
In vergelijking met de laatste wedstrijd van het Nederlands elftal, op 7 juni in Minsk tegen Wit-Rusland, ontbreekt Fernando Ricksen. Jerrel Hasselbaink en Edgar Davids zijn weer fit en keerden terug.
Niet iedereen is gelukkig met de overvloedige aandacht die het vmbo de laatste tijd ten deel valt. Die aandacht is natuurlijk niet altijd even vleiend voor dat nieuwe schooltype. Hoewel, nieuw, echt nieuw is het niet. Het is veeleer oude wijn in één grote nieuwe zak. Daarin schuilen ook veel van de bezwaren die tegen het vmbo worden ingebracht: dat een aantal verschillende, herkenbare schooltypen allemaal onder de noemer vmbo zijn gebracht.
Sommige scholen hebben ervoor gekozen de theoretische richting, dus de mavo, apart te houden of onder te brengen bij de vestiging havo-vwo. Dit feit alleen al demonstreert dat het beleid iets heeft opgelegd wat die scholen niet wilden. En als je die scholen vraagt waarom ze dat zo doen, zullen ze antwoorden dat zij daarmee tegemoet willen komen aan de wensen van de ouders. Want als ouder stop je je kind niet graag in zo'n onduidelijke zak.
Rest de vraag: wat heeft beleidsmakers bezield om over te gaan tot de instelling van het vmbo? In de meeste gevallen gingen zowel de leerlingen met een vbo- als die met een mavodiploma, naar het middelbaar beroepsonderwijs. Al jaar en dag is dat het geval. In het mbo kwamen dus voor een deel leerlingen die een meer theoretische en, voor een ander deel, leerlingen die een meer praktische opleiding hadden gevolgd. Toen bedachten beleidsmakers dat niets zo mooi is als een doorlopende leerweg. Laten we dus al die leerlingen samen, in één school, voorbereiden op die leerweg die doorloopt naar het mbo.
Dat concept van doorlopende leerweg oogt zo logisch, dat men zich niet realiseert dat dit doorlopen in één bepaalde richting als nadeel heeft dat andere richtingen worden uitgesloten. En omdat het gaat om jonge kinderen, is dat iets wat ouders niet willen. Dat geldt natuurlijk vooral waar het gaat om kinderen van wie niet duidelijk is wat ze willen of kunnen. Dat dit lang niet altijd duidelijk is, was een van de uitgangspunten van de Mammoetwet met zijn mogelijkheid van horizontale doorstroming, van mavo naar havo naar vwo. Door de invoering van het vmbo heeft de selectie aan het eind van de basisschool het karakter gekregen van een definitief oordeel. Met als gevolg dat na het bekend worden van de uitslag van de Cito-toets er op veel scholen heel wat wordt afgehuild. Vooral onder allochtone leerlingen, zo vertelde mij onlangs een schoolbestuurder. Die zijn vaak heel ambitieus en als ze dan te horen krijgen dat ze een vmbo-advies hebben, stort hun wereld van verder leren in elkaar. En die van hun ouders. Dat is natuurlijk treurig temeer waar juist in deze categorie veel leerlingen zitten die als gevolg van de handicap van hun taalachterstand, meer in hun mars hebben dan op dat moment ogenschijnlijk het geval is.
Als je werkt op een school voor vmbo en je uiterste best doet om er het beste van te maken, is het natuurlijk niet plezierig telkens weer te lezen dat het vmbo er nooit had moeten komen. Dat verwijt heb ik de laatste tijd vaak moeten horen, en dat begrijp ik ook best. Dat is natuurlijk ook niet leuk. Maar ik vind het wel dom om de media te verwijten dat ze vooral oog hebben voor de problemen in het vmbo en dat ze daarmee bijdragen aan een negatief imago. Wees blij, zou ik zeggen, met die aandacht. Er is jarenlang nauwelijks aandacht geweest voor het onderwijs, zodat allerlei onzinnigs kon worden bedacht. De basisvorming en het vmbo zijn daar de trieste voorbeelden van. Die basisvorming is, dankzij publicaties over het onwerkbare karakter ervan, weer snel verdwenen. Hopelijk gaat het vmbo dezelfde weg terug.
De Britse wielrenner Bradley Wiggins won met overmacht de olympische tijdrit. Hij reed in de achtertuin van zijn eigen verleden, op de weggetjes waar hij vroeger fietste.
Londen. De tomaten bij de buurtsuper zijn 99 pence per kilo, de slager heeft worst in de aanbieding en bij de belwinkel kun je je simlock van je telefoon laten slopen voor een dumpprijs. Het heet hier Harrow Road, zomaar een straat in West-Londen. De winkeltjes zijn klein, de huisjes nog kleiner. Er woonde vroeger een klein rossig jochie in deze straat. Bradley heette hij.
Het jochie was niet al te best op school. Al die saaie vakken, al die saaie leraren, al die uren in de schoolbanken – hij vond er niks aan. Hij fietste liever. Net als zijn idool Miguel Indurain. Net als zijn vader Gerry, die hij niet kende – pa Wiggins had zijn gezin in de steek gelaten en zoop aan de andere kant van de wereld vele liters alcohol.
Zodra hij thuis kwam van school pakte Bradley zijn fiets. Hij reed van Harrow Road naar de wielerbaan van Herne Hill, of anders naar de parken rond Hampton Court Palace. Er werden daar tijdritjes gehouden van 10 of 20 mijl. Soms fantaseerde hij dat hij een tijdrit in de Tour fietste, of tijdens de Spelen. Dan was hij Indurain.
Het ventje is inmiddels een vent geworden, maar de plaats van handeling was gisteren hetzelfde. Wiggins reed de olympische tijdrit in de achtertuin van zijn eigen verleden, op de weggetjes waar hij vroeger fietste. Maar hij deed niet alsof hij Indurain was. Wiggins was gisteren zichzelf, de drievoudig olympisch kampioen, winnaar van de Tour de France, de enige favoriet voor goud.
Het publiek stond drie of vier rijen dik en ze kwamen bijna allemaal voor hem. Ze zwaaiden met vlaggen, ze schreeuwden zijn naam, ze droegen zijn bakkebaarden. Hij fietste door een orkaan van geluid.
Wiggins heeft Engeland veranderd, samen met Mark Cavendish en de Britse baanwielrenners. Wielrennen is geen sport meer voor een paar idioten; het is een sport voor iedereen geworden. Voor de working class, maar ook voor de Londense bankiers die op veel te dure fietsen rondjes rijden door Richmond Park. Wielrennen is cool geworden en Wiggins is het middelpunt.
Soms weet Wiggins niet hoe hij om moet gaan met al die mensen om hem heen. Al die fans, al die journalisten. Tijdens de Tour werd hij gek van alle vragen. „Je moet de hele tijd dingen uitleggen. Vragen, vragen, de hele tijd vragen. Waarom je die of die kleur sokken draagt. Wat je denkt over doping. Hoe het zit met die bakkebaarden? Wat als je benen eraf vallen? Wat als er een alien voor je fiets springt tijdens een tijdrit?”
Natuurlijk wint hij de tijdrit. Wiggins verpulvert de concurrentie. De eerste belager (de Duitser Tony Martin) moet 42 seconden toegeven, nummer drie Chris Froome nog twintig seconden meer, de rest wordt op minuten gereden.
Na de finish gaat hij op de gouden troon zitten die al voor hem klaar stond. Daarna stapt hij weer op zijn fiets en rijdt naar het publiek dat langs het parcours staat. „Ik wilde mijn overwinning delen met de mensen die daar uren hebben gestaan, met de mensen die geen ticket of accreditatie hebben voor de podiumceremonie. En ik wilde de geur van garnalensandwiches opsnuiven.”
Het Engelse publiek – het nette, overbeleefde Engelse publiek – kan zich niet beheersen en klimt over de hekken om hem aan te raken, om foto’s te nemen, om van dichtbij naar hem te kijken. Een paar kleine jongetjes vragen om zijn handtekening. Die krijgen ze. Wiggins: „Het mooie van wielrennen is dat iedereen kan komen kijken, dat de wielrenners zo aanraakbaar zijn, dat je over hetzelfde parcours kan fietsen als je helden. Straks rijden hier misschien wel allemaal jochies die doen alsof ze ons zijn.” Ze zullen de geschiedenis herhalen, alleen heet Miguel Indurain deze keer Bradley Wiggins.
Hij realiseert het nog niet zo goed, zegt hij tijdens de persconferentie. De Touroverwinning, zijn vierde goud op de Spelen – het is allemaal nogal veel. „Ik moet het een beetje laten bezinken”, zegt hij. „Maar dat zal wel lukken met een paar wodka-tonics.”
Dromen, presteren, zuipen. Wiggins is Engelsman onder de Engelsen. Je kunt een jochie uit Harrow Road halen, maar Harrow Road niet uit het jochie.
De ene dag is de andere dag niet. Afgelopen zondag was Marianne Vos de beste van allemaal in de wegrit, maar de tijdrit van gisteren was een moeilijk verhaal. Vos eindigde als zestiende.
Eigenlijk wist Vos al voor de tijdrit dat het niks zou worden. Haar benen voelden zwaar aan. „Er zat niks in. Ik had vierkante benen. Ik was totaal niet hersteld van de wegrit. Fysiek niet en mentaal ook niet.” Te veel melkzuur, te veel verzadiging.
De tijdrit is sowieso niet haar onderdeel. Ze is er te klein, te licht en te explosief voor. De laatste hoop op een medaille vervloog toen ze in juni haar sleutelbeen brak. Daarna kon ze amper meer trainen in de specifieke houding van de tijdritfiets. Vos zette de tijdrit uit haar hoofd en concentreerde zich volledig op de wegrit. „Het was kiezen of delen.”
Stiekem had ze gehoopt op een wonder, maar dat bleef uit. Haar tijdrit werd een lijdensweg. Haar benen liepen vol, ze kreeg kramp in haar voet en ze werd ook nog twee keer ingehaald door achter haar gestarte renners. Voor een wedstrijddier als Vos voelde het als een vernedering. Zelf omschreef ze haar tijdrit als „klote”.
Ellen van Dijk reed wel een acceptabele tijdrit, maar ze kon zich niet mengen in de strijd om de medailles. Ze werd achtste, op meer dan een minuut van de Amerikaanse winnaar Kristin Armstrong.
Iedereen smulde van het mediaspektakel rond de geredde Thaise grottenjongens. Durft het militaire regime nu verkiezingen aan, vraagt Annemarie Kas.
Deze foto die werd verstrekt door de Thaise overheid, toont de geredde jongens in het ziekenhuis van Chiang Rai. Foto EPA
De persconferentie van de coördinator van het reddingsteam staat op het punt van beginnen. „Dit heb ik in jaren niet meegemaakt”, roept een cameraman tegen een Thaise journaliste die pal voor zijn lens is gaan zitten. „Ga eens aan de kant! Dit is niet oké”, bitst hij. Ze kijkt ontdaan om en schuifelt voor zijn lens vandaan. Maar er staan zóveel camera’s; nu wordt een ander boos.
De redding van voetbalteam Wilde Zwijnen uit de grot in het noorden van Thailand was een mediaspektakel eerste klas. Een spannend verhaal over een groep onschuldige jongens. En ook nog eens in de zomer, dus weinig concurrentie van ander nieuws. Uit allerlei landen kwamen duikers en andere vrijwilligers helpen, dus voor veel media was er ook een lokaal tintje aan het verhaal te geven.
Veel journalisten die naar Mae Sai waren gekomen, het stadje waar de jongens wonen, waren dinsdag ook uitgelaten na het goede nieuws dat ze allemaal gered waren. Een uitzonderlijke prestatie, historisch, fantastisch, in de live verslagjes kwamen allerlei superlatieven langs. Er gingen zelfs selfies rond van sommige nieuwsteams met Narongsak Osatanakorn, de ex-gouverneur van de provincie en de coördinator van de evacuatie. Dit ís er ook het verhaal niet naar om kritisch of zuur over te doen.
Toch is het werken in zo’n perscentrum journalistiek gezien soms wel ongemakkelijk. Want maar een paar internationale media hebben een echt sterke informatiepositie, met goede vertalers en bronnen binnen het reddingsteam of bij de autoriteiten in Bangkok. De meeste anderen moeten het doen met vrijwilligers die helpen met vertalen. Ze ‘doen’ de persconferenties en af en toe een interviewtje met iemand die eten staat te koken voor iedereen. Dat gold voor mij in eerste instantie ook – het kostte twee dagen om een eigen vertaler te vinden, zo groot was de vraag.
Met zoveel journalisten op een kluitje verspreiden geruchten zich snel en zijn andere journalisten ineens zelf een soort van bron. Een Deense verslaggever vraagt bijvoorbeeld dinsdag of ik soms al heb gehoord dat de jongens nu allemaal uit de grot zijn. Ja, dat zei een andere journalist net, maar is het daarmee waar?
De reddingsoperatie heeft óók laten zien dat Thailand een strak en militair geleid land is. Generaal Prayuth kwam in 2014 aan de macht door een coup en sindsdien is de persvrijheid er niet op vooruit gegaan. Natuurlijk speelde in dit geval het belang van de voetballers ook mee, maar dat de informatievoorziening naar buiten toe behoorlijk gedisciplineerd was, komt ook doordat de overheid meekijkt.
Een voorbeeld: bij het veld waar helikopters stand by staan voor de operatie, hangt één van de piloten tegen het hek. Hij heeft maandag de heli gevlogen, daar is hij best trots op. Hij is vriendelijk en wil ook heus wel met mijn vertaler op de foto. Maar zodra we inhoudelijke vragen stellen, houdt hij die af. „Iedereen vraagt het me: heb je één, twee of drie jongens gevlogen? Ik kan het niet zeggen.” Lekken is niet de bedoeling in Thailand.
Voor premier en voormalig legerleider Prayuth is dit natuurlijk een opsteker. De ene wereldleider na de andere feliciteerde Thailand. Tijdens het ontbijtnieuws kwam het tweetje van president Trump – ‘great job!’ – elke vijf minuten langs. Bovendien speelde het leger een zichtbare rol in deze operatie en dat straalt ook af op Prayuth. Dus wie weet durft hij met dit succes in zijn zak binnenkort echt eens verkiezingen te houden. Die stelt hij keer op keer uit.
Woensdag was het politieke verhaal voor de meeste media nog even van later zorg. De eerste beelden van de jongens in hun ziekenhuisbedden gingen rond, met hun ouders die van achter glas mochten zwaaien omdat ze nog in quarantaine zitten. Na achttien dagen in een donkere grot dan eindelijk je ouders zien. Wat een verhaal.