Het verhaal achter het Britse trio Dream Wife klinkt bijna te mooi om waar te zijn. De uit IJsland afkomstige Rakel Mjöll ontmoette de Britse meiden Alice Go en Bella Podpadec op de kunstacademie in het Zuid Engelse Brighton. Voor een kunstproject creëerden de drie een fake meidengroep, waarna uitsluitend voor de lol wat muziek werd gemaakt. We zijn inmiddels drie jaar verder en Dream Wife behoort momenteel tot de door de Britse muziekpers meest gehypte bands van 2018. Ik ben altijd wat op mijn hoede als de schreeuwerige Britse muziekpers aan de haal gaat met een nieuwe hype, maar als zelfs de Britse kwaliteitskrant The Guardian valt voor de charmes van het drietal uit Londen moet er wel iets aan de hand zijn.
Ik heb het titelloze debuut van Dream Wife daarom ook maar eens in de cd-speler gestopt en begrijp nu waarom de Britse muziekpers zich zo makkelijk heeft laten verleiden door de charmes van het Britse trio. Dream Wife laat zich op haar debuut door van alles en nog wat beïnvloeden. Denk hierbij aan de Riot grrrl rock van bands als Bikini Kill, Sleater Kinney en Babes in Toyland, aan de muziek van bands als Yeah Yeah Yeahs en The Sounds, maar vergeet ook Bow Wow Wow en Transvision Vamp niet. Hiermee hebben we de rauwere kant van de muziek van Dream Wife grotendeels te pakken, maar het Brits-IJslandse drietal is ook niet vies van pure pop. Denk hierbij aan alles van Blondie tot Grimes, met een vleugje Madonna in het midden. Dream Wife eet op haar debuut van meerdere walletjes en heeft alle invloeden aan elkaar gesmeed in popliedjes die misschien even rauw en tegendraads klinken, maar die uiteindelijk vooral vol zoete verleiding zitten.
Nu kun je een album als het debuut van Dream Wife op meerdere manieren beluisteren. Je kunt op zoek gaan naar de waarheid achter de hype en je afvragen of Dream Wife nu echt “the next big thing” is. Dat is natuurlijk niet het geval. Het drietal uit Londen heeft goed geluisterd naar een heleboel voorbeelden en heeft alle ingrediënten vermengd tot een gerecht dat smakelijk is, maar zeker geen culinair hoogstandje. Ik hoor op het debuut van Dream Wife niets nieuws en hoor ook geen uitzonderlijk talent. Toch ben ik heel blij met deze plaat, want met de songs van het drietal is echt helemaal niets mis. De songs zijn misschien wat eenvormig, maar liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor, terwijl ze toch ook rauw en smerig kunnen klinken. De eenheid van gitaar, bas en drums klinkt solide met hier en daar geweldige riffs en ook in vocaal opzicht houdt Dream Wife zich vrij makkelijk staande. Het debuut van Dream Wife is 34 minuten lang goed voor een glimlach en tijdens die 34 minuten komen ook een aantal popliedjes voorbij die je niet zomaar gaat vergeten, wat voor een debuut geen misselijke prestatie is. De meiden sluiten ook in tekstueel opzicht nog eens slim aan bij meerdere actualiteiten, waaronder de #MeToo discussie, wat de aantrekkelijkheid van dit debuut nog eens verder vergroot.
Mijn advies: gewoon genieten van het frisse debuut van Dream Wife en verder niet teveel over nadenken. Bij het volgende album kunnen we ons altijd nog de vraag stellen hoe goed Rakel Mjöll, Alice Go en Bella Podpadec zijn. Voorlopig vind ik ze fantastisch.
Delays is een popgroep uit het Britse Southampton. Voorman Greg Gilbert stond op de middelbare school bekend als een einzelgänger, die op zijn tienerkamer luisterde naar artiesten als Prince en Abba en zich in zijn zelfgeschreven liedjes richtte tot de immer overvliegende vliegtuigen. Nog steeds is de muziek van zijn band Delays niet hip, wel is het terug te voeren op een lange traditie van Engelse en Amerikaanse pop. Het jengelende van The La's en The Beatles wordt gecombineerd met de hoge, ijle koortjes en gebroken akkoorden van The Byrds. In tegenstelling tot de primitieve garagerock van labelgenoten The Strokes en The Libertines grossieren de Delays in zoete, dromerige popliedjes. Hoewel niet alles even pakkend is als de prachtige single Nearer Than Heaven en de opener Wanderlust laten de Delays een fris geluid horen, ambachtelijk maar steeds geïnspireerd. Het album kwam dan ook van niets op één binnen in de Engelse indiecharts.
Rosanne Cash is de dochter van de in 2003 overleden legende Johnny Cash. Ze timmert als singer-songwriter inmiddels al weer heel wat jaren aan de weg (haar debuut stamt uit 1979), maar staat in muzikaal opzicht uiteraard in de schaduw van haar beroemde vader. Dat is aan de ene kant onvermijdelijk, maar het betekent ook dat het oeuvre van Rosanne Cash door lang niet iedereen op de juiste waarde wordt geschat. Rosanne Cash maakte in de jaren 80 en 90 een aantal geweldige platen en leek in het nieuwe millennium nog veel beter op dreef (Black Cadillac uit 2006 is als je het mij vraagt een klassieker), totdat ze werd uitgeschakeld door zeer ernstige gezondheidsproblemen, die Rosanne Cash het maken van muziek zo nu en dan onmogelijk maken. Drie jaar na Black Cadillac verscheen de prima coverplaat The List (gebaseerd op de lijst met memorabele songs die haar vader ooit eens voor haar had samengesteld) en nu ligt dan eindelijk een nieuwe studioplaat van Rosanne Cash in de winkel. The River & The Thread werd door het Britse muziektijdschrift Uncut meteen onthaald met de perfecte 10 en ook de recensies in Amerika zijn tot dusver uitstekend. Rosanne Cash krijgt kennelijk eindelijk de waardering die ze al zo lang verdiend, maar slaan de critici niet door met nagenoeg perfecte beoordelingen? Nee, als je het mij vraagt niet. Natuurlijk is The River & The Thread geen perfecte plaat, maar het is wel een hele goede plaat en voor mij de beste die Rosanne Cash tot dusver heeft gemaakt en dat zegt wat. The River & The Thread bevat vooral ingetogen songs met een wat broeierig geluid. Het is het geluid van het snikhete Zuiden van de Verenigde Staten en het is een geluid waarin invloeden uit de blues net zo belangrijk zijn als invloeden uit de country, terwijl hiernaast ook invloeden uit de gospel, soul, folk, jazz en rock van belang zijn. Bij de eerste beluistering van The River & The Thread meende ik de hand van producer Daniel Lanois te herkennen, maar het blijkt de hand van echtgenoot John Leventhal, die zich op The River & The Thread een uitstekend producer toont. De nieuwe plaat van Rosanne Cash heeft een prachtig geluid, dat ruimte biedt aan flink wat instrumenten en muzikanten van naam en faam, maar toch ook altijd helder en ingetogen klinkt. Het past fraai bij de stem van Rosanne Cash die ook wat meer ingetogen en warmer is dan we van haar gewend zijn. The River & The Thread kreeg vorm na een road trip door het Zuiden van de Verenigde Staten en vertelt bijzonder fraaie en indringende verhalen van een vrouw die na vele jaren New York eindelijk weer eens thuis was en zich verdiept in de rijke historie van het deel van de VS dat ze de rug toe had gekeerd. Ik geef eerlijk toe dat ik de perfecte 10 van Uncut op voorhand zwaar overdreven vond, maar zo langzamerhand begin ik Uncut wel te begrijpen. The River & The Thread is een van de eerste grote rootsplaten van 2014 en het is een rootsplaat die de lat meteen verschrikkelijk hoog legt. Veertig minuten lang verrast Rosanne Cash met het ene na het andere prachtliedje en het ene na het andere ontroerende verhaal. Hierna wil je alleen maar veel en veel meer.