De Amerikaanse journalist Bill Moyers sprak in 1985 en 1986 vele uren met Joseph Campbell. Er verscheen hierover een televisieserie en een boek. Bill Moyers:”Het was vooral de echtheid van zijn leven die ons wat leert. Als hij zei dat mythen aanwijzingen zijn voor ons diepste spirituele kunnen, in staat om ons vreugde, verlichting en zelfs vervoering te brengen, sprak hij als iemand die ergens was geweest en anderen uitnodigde er een kijkje te nemen”.
"Wanneer je de moed hebt gehoor te geven aan je roeping, dan opent het leven zich. Wanneer je je 'bliss' volgt - dat wat je diep raakt en waarvan je het gevoel hebt dat het je leven is - dan gaan er deuren voor je open". (J. Campbell)
Joseph Campbell (1904-1987) was hoogleraar, cultuurfilosoof en auteur en wordt in het algemeen beschouwd als een van de belangrijkste deskundigen op het gebied van de mythologie.
Campbell groeide op in een katholiek gezin en was telkens weer geboeid door de mysterieuze rituelen die hij in de kerk zag. Met veel plezier bezocht hij als kind de Buffalo Bill’s Wild West Show. Hij begon, geinspireerd door deze show, Indiaanse mythen te lezen. Daarin ontdekte hij iets bijzonders. Hij zag een verband tussen die mythen en de verhalen die hij kende van de kerk.
“Toen verloor ik mijn hart aan de Indianen omdat Buffalo Bill elk jaar met zijn geweldige show naar Madison Square Garden kwam. En toen ik de Indiaanse mythen begon te lezen ontdekte ik dezelfde motieven in de verhalen die de nonnen op school voorlazen: schepping, dood en verrijzenis, tenhemelopening, maagdelijke geboorten” (Campbell; The Power of Myth).
Er was geen houden meer aan. Hij verslond alle boeken die gingen over de Mythologie van de Indianenverhalen. Later stortte hij zich op de middeleeuwse literatuur, in het bijzonder de legende van koning Arthur.
Eind jaren twintig vetrok hij naar Europa en raakte gefascineerd door denkers als Freud en vooral door de zwitserse psychiater Carl Gustav Jung.
Gedisclipineerd las hij vijf jaar lang vele boeken. Hij bestudeerde werkelijk alle grote verhalen die de mensheid over de hele wereld heeft verzameld: sprookjes, legenden, volksvertellingen en de grote heilige verhalen.
In al die verschillende verhalen ontdekte hij een wonderlijke overeenkomst. Alle verhalen hadden een universeel patroon. Er is volgens Campbell één groot oerverhaal. Een verhaal met archetypische patronen. En behalve dat hij ontdekte dat er een grondpatroon bestaat, maakte hij ook duidelijk wat de bedoeling van dat grondpatroon is. Dat deed hij in vele werken. De bekendste is; “the Hero with a thousand faces” dat hij begon te schrijven in 1944 en uitbracht in 1949.
Alle verhalen gaan er uiteindelijk over om samen te kunnen vallen met je eigen wezen. Wie ben je eigenlijk en wat kom je hier doen? Om dat te weten te komen zit er niets anders op dan op reis te gaan. En als je jezelf wentelt in je veilige comfortzone, dan krijg je vroeg of laat een oproep om die te verlaten. Door een gebeurtenis, een (ongewenste) bezoeker of je wordt "geroepen" door een weggestopt verlangen. Ook kan het zijn dat je je ongelukkig voelt in een situatie die je ‘veilig’ lijkt maar waar je vooral bent om tegemoet te komen aan wensen van anderen of door je eigen angst, om een bekende omgeving te verlaten. Als aan die oproep gehoor wordt gegeven..dan begint de reis van de held. Een belangrijk overgangsmoment in een mensenleven. Het bekende word verlaten en men waagt de sprong naar het onbekende.
Campbell formuleerde een aantal fasen en voegde die samen tot wat hij noemde: De reis van de held. In grote lijnen onderscheidde hij: Vertrek, Initiatie en Terugkeer. Een spirituele reis. Het is de weg naar individuatie.
Veel speelfilms zijn beïnvloedt door ‘de reis van de held’ van Campbell: O.a. The Matrix, Avatar, Spider-Man, Watership Down maar zeker ook de Harry Potter-films, de Lord of the Rings-trilogie en de Lion King. Films die door miljoenen mensen gezien zijn en waarbij altijd wel een bepaalde fase direct in het hart naar binnen kwam.