het is vreemd hoe lang vergeten momenten opeens weer komen bovendrijven. af en toe sijpelt een herinnering aan haar door, en dat zet het alledaagse non-stop in-de-weer-zijn even stil. ik nam afscheid. in een warme kring rondom de kist, waarin ze -voorgoed- sliep. onder massale aanwezigheid van haar familie en vrienden, gebroken. achterblijvers, met pijnlijke vragen. waarom de politie haar vond, en niet iemand anders. eerder, bezorgder. en wie het haar aandeed, en waarom. ik denk terug aan die gedeelde passie, met ons. die het warm maakte, telkens opnieuw. lang vervlogen tijden, maar nu toch bijzonder dichtbij. ik weet nog hoe ze uit die stoel kroop, recht naar de eerste rij.
te doen tijdens een dag-van-niks met een zee-van-tijd: proeven van de geweldige black cab sessions waaronder deze van my morning jacket..
feit: ik maakte een bizarre winterstart dit jaar. besef: het moment waarop ik de motor startte, en eddie vedder zijn nummer voortzette waar het een week geleden was onderbroken. toen klonk het weids en rook het naar zonnig grasland. nu leek een besloten kampvuur in de sneeuw niet eens zo veraf. ik zat een weekje in de buurt van de evenaar en intussen nestelde het koudste seizoen zich in de belgische schoot..