Licht en vrolijk zijn de eerste woorden die opkomen bij het debuut ‘Kom je verdwalen’ van Lotte van Dijck. Een poëzieprentenboek dat speciaal gemaakt lijkt voor kinderen die voor het eerst de wereld ontdekken. Lotte van Dijck maakt de alledaagse dingen, zoals een druppel water of het spelen van verstoppertje, net even anders. De fototekeningen, die ook gemaakt zijn door de auteur, versterken dat beeld. Op de foto’s tekende Van Dijck een rupsje, een meisje dat zich schuilhoudt in een sleutelgat, een ezel zittend op het randje van een afvoerputje, een meisje op een stoeptegel waarop met blauw krijt een streep is gezet.
Aan de ene kant van de blauwe streep staat het meisje met een wapperende rode cape; aan de andere kant van de streep zie je het lichtblauwe krijtje nog liggen. De fototekening helpt je het gedicht te begrijpen: hier zie je duidelijk de twee werelden die in het gedicht worden beschreven, samenkomen, de verbeeldde en de ‘echte’ wereld. Van Dijck lijkt met haar gedichtjes je niet alleen te willen vertellen hoe de wereld eruitziet, maar ook hoe de wereld eruit kán zien.
Maar niet alle gedichten in het boek hebben meerdere betekenissen. Sommige gedichtjes zijn eenvoudig:
Wat de gedichten gemeen hebben is dat ze allemaal ‘lief’ zijn: het zijn geen donkere gedichten over moeilijke onderwerpen.
De titel van het gedichtenprentenboek ‘Kom je verdwalen’ is een uitnodiging die je niet kunt afslaan. Waar verdwalen normaal gesproken een heel nare ervaring is, is het in het debuut van Lotte van Dijck juist het tegenovergestelde. ‘Kom je verdwalen’ is een boek om in te lezen en naar te kijken. De meeste gedichten zetten aan tot denken, maar op een vluchtige manier. Soms lijken ze nog niet helemaal af te zijn. Net als bij verdwalen het geval is: je blijft nergens lang stilstaan omdat je zoekende bent. De fototekeningen hebben een verrassende werking, je weet niet altijd meteen waar je naar aan het kijken bent. Daardoor ervaar je het bladeren en lezen in het boek als een prettig verdwalen in een fijn landschap.
Leestip: Als je van gedichtjes zoals in ‘Kom je verdwalen’ houdt, lees dan ook eens ‘Nooit denk ik aan niets’ van Hans en Monique Hagen.