Er zijn veel mensen met autisme die (graag) praten over hun autisme. Over hun eigen leven, hun ervaringen. Hoe het autisme bij jou tot uiting komt. Welke persoonlijke kwaliteiten en goede eigenschappen je hebt, dankzij je autisme. Of welke hinder je ondervindt van je autisme.
Tenminste niet als onderdeel van het programma. Natuurlijk kun je in de pauzes andere mensen met autisme ontmoeten, en het dan over jouw autisme hebben.
Er zijn meerdere redenen waarom we individuele verhalen niet in ons programma zetten. Om te beginnen gaan we ervan uit, dat iedere persoon met autisme zijn/haar persoonlijke verhaal heeft. Iedereen met autisme heeft ervaring met autisme. En er zijn vele duizenden mensen met autisme. Het zou niet eerlijk zijn als de ene persoon met autisme een klein uur lang over zichzelf mag vertellen tegen het publiek, en iemand anders niet.
Nu denk je misschien: ‘Maar mijn verhaal is bijzonder’. ‘Ik heb iets gedaan wat niemand anders gedaan heeft’. Misschien ben je naar het buitenland geweest. Misschien ben je opgenomen geweest in een GGZ-instelling. Misschien omdat je een vrouw met autisme bent.
Om eerlijk te zijn, ben je waarschijnlijk niet de enige. Als jij denkt dat je écht een bijzonder verhaal hebt, of écht iets gedaan hebt dat nog niemand anders gedaan heeft, horen we dat natuurlijk graag.
In wat theoretischere termen: het gaat hier om het verschil tussen jouw persoonlijke ervaringsverhaal, collectieve ervaringskennis en ervaringsdeskundigheid. Bij Autminds zijn we op zoek naar de laatste twee: collectieve ervaringskennis en, met name, ervaringsdeskundigheid.
Zegt dit je (nog) niks? Geen idee waar we het nu over hebben? Dan raden we je aan je eerst te verdiepen in dit onderwerp. Met googlen op internet kom je al een heel eind. Een andere mogelijkheid is om de cursus ‘Werken met eigen ervaring’ te volgen (te vinden via Google). Hier kunnen kosten of voorwaarden aan verbonden zijn.