Reïncarnatie betekent letterlijk terug in het vlees komen en is een populaire opvatting binnen de Oosterse religies. Maar ook bij de Joden (Gilgul), de vroege christenen (Katharen, Essenen), de esoterische groepen (Antroposofie, Rozenkruisers) en de new age komt het voor. De meest gebruikte reden om reïncarnatie te verantwoorden is karma of de leer der gevolgen. De wereld en het leven worden dan gezien als een soort leerschool en iedere handeling (in gedachte, woord en daad) leidt tot een overeenkomstig gevolg (al dan niet dadelijk merkbaar of pas later in de tijd/ruimte matrix). Goede daden brengen goede gevolgen en slechte daden brengen slecht karma. Het resultaat van onze handelingen komt dan naar ons terug, ofwel nog in dit leven, ofwel in een volgend leven. De ervaringen en gebeurtenissen in dit huidige leven zijn dan het resultaat van vroegere handelingen. De Mens is dus zelf verantwoordelijk voor alles wat hem/haar overkomt (in plaats van de verantwoordelijkheid af te schuiven naar het lot of een god of toeval). Ontsnappen uit het rad van wedergeboorte kan door de gehechtheid aan handelingen en verlangens op te geven (boeddhisme) of door een goed en devoot leven na te streven (hindoeïsme) of door Zelfrealisatie (het opheffen van de onwetendheid waar Ramana Maharshi in het citaat hierboven over spreekt). Een andere (meer positieve) visie beweert dat de Mens (re)incarneert (in allerlei levensvormen op diverse planeten en dimensies) om te groeien in bewustzijn en steeds nieuwe ervaringen te beleven en bevat zodoende een element van spel en exploratie. Eigenlijk reïncarneren we voortdurend, we blijven als fysiek Mens geen nanoseconde gelijk. Gedachten en gevoelens verschijnen en verdwijnen, het lichaam is in voortdurende beweging, oude cellen sterven af en nieuwe worden aangemaakt. We zijn een totaal ander mens dan 20 jaar geleden, zowel fysiek, mentaal als emotioneel. En toch hebben we het gevoel dat we steeds dezelfde 'aanwezigheid zijn' die in een constant veranderend mind/body/soul complex woont.