De EG-richtlijn inzake productaansprakelijkheid is in Nederland van kracht en deze is vormgegeven in artikel 185 e.v., boek 6 BW. De wet beoogt onder andere de consument te beschermen. Deze bescherming komt tot uiting in het aansprakelijk stellen van de producent voor de schade die door een gebrek in of aan zijn product is veroorzaakt, ongeacht of dat gebrek door schuld van de producent is ontstaan. Behalve de fabrikant wordt tevens de importeur die het product in de EG invoert als producent aangemerkt. Dat geldt ook voor degene die zijn firmanaam en/of merk of ander onderscheidingsteken op het product aanbrengt. Tenslotte wordt als producent aangemerkt iedere leverancier van het product als niet bekend is wie de producent is, tenzij de leverancier binnen redelijke termijn de identiteit van de producent meedeelt. De benadeelde heeft krachtens de wet de mogelijkheid een ieder in de keten aan te spreken. Hij hoeft slechts de schade, het gebrek en het ontstaan van de schade door het gebrek aan het product te bewijzen, maar niet de schuld van de producent. Indien een veroordeling volgt moet de aangesproken partij zelf de schade verhalen bij de producent. Niet te ontdekken gebreken die pas later door verbeterde inzichten aan het daglicht treden, leveren geen aansprakelijkheid op voor de producent. Tevens wordt rekening met de normale slijtage van het product. Bovendien is een product niet gebrekkig uitsluitend omdat nadien een beter product in het verkeer is gebracht. De productaansprakelijkheid van kracht voor een periode van tien jaar nadat het product is verkocht. Een product is volgens de wet onveilig indien het, op het moment van op de markt brengen, niet de veiligheid biedt die algemeen verwacht mag worden. Gebrekkigheid is daarmee een in de tijd veranderend geworden. Het voldoen aan wettelijke eisen, waaronder Europese richtlijnen, sluit niet uit dat een producent aansprakelijk kan worden gesteld als gevolg van productaansprakelijkheid.