Wat onwennig klap ik mijn iPad open. Weet ik de stappen nog? Pages openen, appeltje. Plaatje zoeken, eitje. Maar dan? Ik herinner me vaag iets met teksten. Vanachter welk onwrikbaar luikje kwamen die ooit tevoorschijn? Kant en klaar kwamen ze nooit tot mij. Ik herinner me gezwoeg, geploeter, eindeloos schaven, knippen, plakken en opnieuw beginnen. De moed zakt me in de schoenen. Schrappen en sleutelen is prima, maar waaraan? Een woord, een zin, een idee? Ik graaf dieper in mijn geheugen, het woord inspiratie dringt zich op. Is dat het? Smeult ergens diep in mij een zacht schrijversvuurtje dat slechts opgepord dient te worden om tot vlammende teksten te komen? Ik sluit mijn ogen, mompel een paar keer ZEN en wacht op wat komen gaat. Na een half uur ben ik het beu. Ik sta op en loop naar het Nespresso-apparaat. Dan flitst het door me heen. Laaiende schrijfvuren, influisteringen van hogerhand, lieftallige muzen…, wat denk je wel? Dat was toch nooit aan jou besteed. Wachten op inspiratie is als wachten op Godot. Kansloos. Jouw schrijversblok kan slechts op een manier bestreden worden: met de botte bijl. Allereerst sturen we de interne criticus op een enkele reis naar Siberië, dan geef je jezelf een ferme schop onder den kont, vervolgens heb je schijt aan alles om je heen (of maak dat in ieder geval jezelf wijs). Ik knik zacht, open een nieuw document, en klief mijn schrijversblok doormidden. Ziezo.
Haha, die Irene! Wat leuk en beeldend opgeschreven. Echt jouw stijl! Mooie manier om weer op gang te komen, en ga dat vooral doen en dan doorgaan. Succes! groetjes Marjan