De eerste schoolweek zit er op. In tegenstelling tot voorgaande jaren, waarin ik ze steevast na de eerste vakantiedag alweer naar school kon kijken, heb ik er deze zomer best wel van genoten. Dat zal zeker komen door de locatie; immers, een zomer vier je best aangenaam als je vanuit de tuin zo het water in kunt lopen en ook nog eens een heel fijne boot hebt. En door het co-ouderschap is het voor het eerst ook geen 24/7-situatie, wat hier en daar de broodnodige lucht geeft om je werk te doen. Daarbij zijn de kinderen allebei een heel stuk zelfstandiger geworden. Sleutel om de nek, mobiel mee 'en we hebben wel contact'. Heel fijn.
En dan nu weer school. Floor in groep 5, wout in groep 8. We gaan de hel tegemoet: ik weet het zeker. Ik het mijn straf, maar ik kan het maar met moeite accepteren.
Om Floor geen extreme zorgen. Ja, ze maakt de meest absurde schrijffouten en lijkt soms zo blond dat dit fenomeen tot een geheel nieuw niveau wordt getrokken. We zeggen wel eens; 'alleen een miljonair kan d'r redden'. Maar het zou mij ook helemaal niets verbazen als het gewoon een vorm van geraffineerdheid is die z'n weerga niet kent. Dat het een hulpeloze houding is, waar nu de hele wereld en later vooral mannen helemaal plat voor gaan.
De zorgen richten zich op Wouter. Eind vorig schooljaar vroeg ik een gesprek aan met beide juffen, omdat Wout zijn topografie weigerde te leren en cijfers achterhield. Ik hoorde alleen de voldoendes, wat ik erg verdacht vond. Geen kind zo slim dat hij topografie begrijpt. Dat móet je leren. De 7 had ik gehoord. De 4, de 5 en de 5,5 kwamen als een donderslag - ware het niet bij heldere hemel. We spraken 'm streng toe en de juf sloot af met de mededeling dat het zo zonde is, omdat hij het wel kan. Ze dacht ook te weten dat hij zijn entreecitotoets bijzonder goed gemaakt had. Ik had daar zo mijn twijfels over. Gemiddeld, meer niet, zo was mijn voorspelling.
De schok was dan ook groot toen bleek dat Wout 92% had gescoord - overall. Voor spelling zelfs 99%, wat inhoudt dat 1% van alle Nederlandse kinderen die de toets hadden gemaakt, beter had gescoord. Het maakte mij enerzijds trots - zie ons eens een klein genie gemaakt hebben - maar anderszijds ziedend. Als onze lieve Heer je voorziet van zo'n stel goed functionerende hersens, ben je het de wereld verplicht iets uit te vinden - één medicijn voor alle kankersoorten, de iPhone 7 (die meekleurt met je outfit, koffie zet en op tijd waarschuwt als je mascara is doorgelopen) of eeuwig puppyblijvende hond bijvoorbeeld. Dan hoor je niet een rapport te hebben met alles tussen de 5,5 en 10.
"Als je maar niet denkt dat ik VWO ga doen. Daar zitten allemaal nerds en daar hoef ik niet tussen te zitten. Ik heb gezien wie er allemaal bij X in de klas zitten en die kinderen hebben ALLEMAAL een bril en en stom gezicht. Ik ga naar de Havo met Luca (beste vriend)."
Hij hoeft van mij niet naar het VWO. Daar zitten inderdaad (bijna) allemaal nerds en feit is nou eenmaal dat de leukste kinderen op de Havo te vinden zijn. Maar hij wil - al 6 jaar - tornadojager worden. Niets houdt hem tegen. En daar zul je toch echt iets ingewikkelds als meteorologie voor moeten gaan studeren.
"Ja. Maar je kunt ook eerst Havo doen en het VWO-drama tot het minimale beperken. Twee jaar in één. Of 'slechts' twee jaar ipv zes."
We zijn een week bezig en de eerste keer nablijven is een feit. Ze hebben een invaljuf tot waanzin gedreven.
"Ja, ze zei dat ze een hele leuke juf was en toen schudde Andy zijn hoofd en moesten wij allemaal lachen."
Ik sprak hem streng toe op dit eerste misdrijf al in de eerste schoolweek. Ik kreeg een grote bek, iets wat heel normaal is tegenwoordig. Het doet mij iedere keer weer terugdenken aan de tijd dat hij nog niet praatte en alleen maar kwijlde.
Hoewel... Nablijven hoefde ik niet vaak. Ik werd er vooral aan de lopende band uitgestuurd, met als dieptepunt een week schorsing. Maar om dat nou te vertellen...
Hij griste mijn telefoon van het aanrecht en belde mijn moeder, die uiteraard vol bevestiging reageerde op navraag naar mijn rebelse periode ergens tussen mijn 13-18e. Ik had kunnen weten dat het zich ergens zou gaan wreken. Alsof mijn op 0,2 punten na zakken voor het VWO niet genoeg straf was.
Nou dat dus. Het interesseert hem niet. Nablijven is geen straf, dat is een statussymbool. En VWO is geen teken van slimheid, dat is gewoon een garantie dat je onderaan de ladder van de leuke kinderen komt te staan.
Het laatste jaar van relatieve rust. Het laatste jaar basisschool voor Wout. De nog volstrekt lege Feyenoord-agenda die nu naast mij ligt, zal van zinloze betekenis blijven. Wout houdt niet van schrijven ('waarom zou ik het leren netjes te doen, ik tik later alles wel') en zijn huiswerk zal 'm aan zijn reet roesten. We hebben de afspraak gemaakt dat hij zijn huiswerk maakt, voor hij zich op iets leuks stort. Dat voelt als lijnen op 1 januari. Je weet dat het gedoemd is te mislukken.
Ik gun hem zo een leuk leven op de middelbare school. Feestjes, beetje klieren (want wat is er nou leuker dan een overjarige juf snikkend de klas te zien verlaten om haar drie minuten later met verhit hoofd weer binnen te zien drentelen en dat je dan weet dat je slechts een halve minuut nodig hebt om haar weer in de volgende opvlieger te laten schieten)... Maar ik vind ook echt dat je wel gebruik moet maken van je capaciteiten. En of hij dat gaat doen, dat weet ik niet... De tijd zal het uitwijzen. En die tijd zal voor ons vooral bestaan uit het vragen of Wout nog huiswerk heeft, wat zijn cijfers zijn en ruzie met hem maken. Heel, heel veel ruziemaken.
Wouter heeft vanaf zijn geboorte een enorme fascinatie voor vuur. Terecht: vuur is geweldig. Uit angst voor een maandenlang verblijf in Beverwijk en een levenslange verminking, hebben Jeroen en ik hem vanaf de eerste communicatiemogelijkheid duidelijk gemaakt dat vuur niet alleen gevaarlijk, maar ook dodelijk is. Al sinds zijn kleutertijd vertel ik hem jaarlijks het verhaal over het jongetje bij ons op de lagere school, die zijn beide armen had laten wegsmelten door met een jerrycan benzine te spelen. Brandende benzine. Wout vond het eerder een spannend, dan een afschrikwekkend verhaal. Helemaal wanneer ik op het punt kwam waarop ik vertelde dat de vingers van het kindje alleen nog konden worden rechtgezet door ze alle tien te doorspiesen met ijzeren pennen. Wout is een bikkel. Geen spoortje van afgrijzen.
Ieder jaar start zo rond november de hel voor Wouts complete omgeving. Het gespreksonderwerp reduceert zich tot 'vuurwerk' en wij bevinden ons permanent in een onderhandelingsdiscussie over de hoogte van het uit te geven bedrag. Niet zelden hebben wij snikkend 1 januari omarmd. De opluchting die we voelden was enorm, eindelijk hadden we onze zoon weer terug. Eindelijk een vuurwerkfolderloos huis. Eindelijk weer andere zoekopdrachten bij Google dan 'Wat is harder? Een Poolse Nitraat of een La Bomba?' We maken geen grap, het is echt zo. Een ieder die hem de komende maanden van ons wil adopteren (geheel kosteloos, we geven zelfs geld toe!) kan zich aanmelden via deze website.
Een passie bij iemand weghouden zorgt voor een ongecontroleerde en rusteloze zoektocht naar iets bevredigends. Ik ken iemand, ik noem geen namen, die thuis geen snoep kreeg. Als hij dan vroeger bij ons thuis kwam spelen, vrat hij meer snoep in tien minuten dan een compleet uitgehongerd Afrikaans land in een jaar zou doen. Dus geven wij Wout vuurwerk, laten wij hem er gedoseerd over praten en mag hij zo nu en dan thuis de waxinelichtjes aansteken. Want ja mensen, zelfs dát vindt Wout al mooi. Steevast vind ik, als hij dat weer eens heeft gedaan, een lucifer in het kaarsvet. Altijd lachen als er halverwege de avond ineens een flinke vlam uit het kaarsje komt. Ook vet grappig voor de moeder die zich dan weer tien minuten suf staat te soppen op de waxinelichthouder, die dan onder het roet en de druppels kaarsvet zit.
Gisteren einde middag, vlak voor het eten, was ik in de afrondende fase van mijn stofzuigsessie: complete huis van boven naar beneden. Ik word blij van een schoon en opgeruimd huis. Echt heel blij. Zo blij dat ik dan wel slingers en ballonnen zou willen ophangen, maar dat staat weer heel rommelig, dus riep ik naar beneden: "Woutje, doe jij alvast wat kaarsjes aan gezellig? EN NIET KLOTEN!" De bevestigende 'JOE!' volgde en ik riep nogmaals, ter verduidelijking van mijn vurige wens: "NIET KLOTEN!" De puberale "Neehee..." volgde.
Omdat je een gestrande potvis ook niet moet bevelen even snel de zee in te duiken, riep ik: "Wat is er? Ik ben helemaal boven."
Ik zag voor mij hoe er ergens een brandgat in was gekomen of hoe de net weer witte muren opgeleukt waren met een kekke roetvlek. Daar zou ik mijn enorme lijf niet overhaast voor van de trap laten rollen. Het leed was immers geleden.
Een halve minuut later keek ik in het geschrokken gezicht van mijn oudste zoon. Zijn pony en wenkbrauwen waren weggeschroeid en de gekrulde haartjes gaven een geur die mijn opgeruimde gevoel in één klap deden verdwijnen. Wouts snuit zat onder de zwarte vegen.
"Ja, en je pony heeft in de fik gestaan. Fuck Woutje...wat heb je nou weer gedaan man! Je bent net naar de kapper geweest! Het ziet er niet uit. Ga maar even snel onder de douche staan, dan vallen de verbrande stukjes er wel af en dan knip ik het wel bij. Daar gaat je grootse entree op je eerste hockeyfeest zaterdag..."
Al tijdens de douchesessie werden de geluiden van pijn duidelijker. En toen hij eronder vandaan kwam, was zijn mooie gezichtje bedekt onder de blaren, die er tien minuten eerder niet zaten. Ik schrok me dood en belde de huisartsenpost, waar we direct terecht konden.
"Ik dacht eerst dat het niets bijzonder was...", verontschuldigde ik mij tegen de arts die Wout onder een lamp bekeek.
"Nou, dit is wel degelijk iets. Het zijn eerste en tweedegraadsbrandwonden, en op een heel vervelende plek. Het is vervelend voor hem dat het pijn doet, maar dat betekent wel dat het uiteindelijk weer helemaal geneest. Derdegraads voel je niet..."
Wout liet geen traan en zat dapper op de tafel gespikkeld te zijn. Koelen, was het advies. Meer niet.
Eenmaal thuis, gedrogeerd door paracetamol, werd het complete Veenlanden College ingelicht, met dramateksten als 'steekvlam van 20 centimeter en tweedegraads brandwonden - derde is het ergste'.
Ik werd genegeerd, as usual. Eten ging niet. Vandaag al een stuk beter. En dankzij een tip van een inmiddels door haar zoon doorgebriefde drama, heb ik vandaag een door het brandwondencentrum onofficieel goedgekeurd middel bij de drogist gehaald.
Het valt dus allemaal mee, hoewel de pijn behoorlijk was en het resultaat verre van chique. Een ongeluk zit dus in een klein hoekje.
Blijkbaar is het nog niet erg genoeg geweest, vandaag zijn er al weer diverse vuurwerkpagina's online bezocht.