Vanavond zullen om 18.30 de verkopers (en medewerkers van Straatnieuws) aanschuiven in het chique Academiegebouw op het Domplein. Het diner is aangeboden door catering Oud Londen.
In het Academiegebouw in Utrecht krijgen medewerkers, vrijwilligers en verkopers van dak- en thuislozenkzrant Straatnieuws een buffet aangeboden van cateraar Oud London.
We heffen het glas, gaan allemaal op de foto en daarna gaan we aan tafel (±19.00 hrs). Het afgelopen jaar is voor onze organisatie een veelbewogen geweest en Straatnieuws wilde met voor haar verkopers en medewerkers graag iets extra’s doen. Het geweldige aanbod van catering Oud Londen om haar verkopers en vrienden eens in zo’n chique omgeving bij elkaar te brengen, kwam dan ook uit de hemel vallen. Van je vrienden moet je het hebben!
Straatnieuws is timmert hard aan de weg en kan nog veel meer vrienden gebruiken, en heeft daartoe Vrienden van Straatnieuws opgericht.
Straatkrant Utrecht roept het bedrijfsleven op om vriend te worden van Straatnieuws. Zo krijgt de krant een steviger basis in de Utrechtse samenleving. een klein bedrijf kan vriend worden voor € 250,-, grotere bedrijven betalen € 1.000,- per jaar. Info hier
Het berichtje begon dat de wedstrijd was afgelast en er in plaats daarvan verzameld zou worden op de club ivm met een tragische gebeurtenis in het juniorenteam. Snel wisselend van app groep werd mijn ergste angst bevestigd, een van de jongens was die nacht overleden. Een teammaat van mijn jongste, die ik wel eens op had gehaald om mee te rijden naar de training. Een van zijn beste vrienden in zijn rugbyteam. Wit weggetrokken zaten wij op de bank, ieder verzonken in zijn eigen emoties van onmacht, ongeloof en verdriet.
Thomas, net uit de basisschoolleeftijd gegroeid. Een kind met een onderzoekende blik in zijn ogen. Geladen met feiten en feitjes. Maar vooral nog een lief en open knulletje. Een kind dat, zoals kinderen van die leeftijd dat doen, zich langzaam aan het ontwikkelen was naar volwassenheid. Een kind dat spontaan vanuit de achterbank de koekjes uitdeelde tijdens de rit naar de training. Oh God, die arme ouders. Zijn broer. Jesus wat erg! Suus, de moeder van Thomas ken ik als een opgewekte vrijwilligster, altijd positief en bereid een handje te helpen. Een fotografe, die de prachtigste portretfoto’s van gewone mensen maakt. Een moeder met een groot hart.
Wat is een rugbyclub dan een warme plek. Wat zijn de jongens en meiden dan geweldig. Respect en kameraadschap, twee van de kernwaarden van Rugby, waren duidelijk te zien in de steun die de spelers in hun emotie aan elkaar gaven. Maar ook bij de ouders die zich, net zo ontdaan als ik ervan ben, op de club hadden verzameld. Tranen vloeiden rijkelijk. De rangen werden gesloten en kerels die elkaar eigenlijk alleen van langs het veld kennen stonden in omhelzingen hun verdriet en onmacht te verwerken terwijl de teams op het veld wat ballen gooiden om zo een uitlaatklep te hebben.