De achttiende eeuw was de eeuw van de opkomst van de burgerij. De rijkdom en weelde die vroeger alleen aan de adel voorbehouden was, werd nu gedemocratiseerd. Dure kleding, koetsen en buitenhuizen werden onder de burgers al snel een hype. Daardoor ontstond bij de hofadel de behoefte zich te onderscheiden door middel van bepaalde omgangs- en gedragscodes. Aangezien de adel een voorbeeldfunctie vervulde, namen anderen (burgers) die codes weer als regels over. Waarop de adel weer, om hun competitieve voordeel te behouden, razendsnel nieuwe codes bedacht.
Het voordeel van regels en codes is dat ze het leven vergemakkelijken. U hoeft niet meer constant na te denken over zaken waar u niet altijd over wil nadenken. Want hoe kunt u nadenken over de toekomst van de mensheid als u non-stop gepreoccupeerd bent door de vraag 'wat moet ik nu weer aan?'. Vroeger vormde dit door de veelvuldige kostuumwisselingen echt een probleem. Regels boden uitkomst: geen jacquet na vijven, 's morgens een andere japon dan 's middags, etcetera. Goede manieren zijn geen teken van verkramping maar juist van ontspanning.
Etiquette is een sociaal smeermiddel. Slechts wanneer mensen weten wat er van hen verwacht wordt, kunnen zaken soepel verlopen en zullen mensen zich op hun gemak voelen. Etiquette is naast zinvol ook heel erg interessant. Vroeger zagen wetenschappers (historici, sociologen, psychologen) etiquette als een onderwerp dat zich bezighield met voorbijgaande modeverschijnselen. Maar inmiddels is wel duidelijk dat manieren een uiterlijke neerslag zijn van grondige sociale en psychologische veranderingen.
Er bestaat een onderzoek waaruit blijkt dat mannen met dassen beter bij het andere geslacht scoren, groter zakelijk succes oogsten, en minder gearresteerd worden dan mannen zonder das. Ook voor een stropdas bestaat een zekere etiquette. Welk soort u moet dragen en welke knoop u wanneer moet knopen