Oeps, ik constateer net dat het al drie weken en een dag geleden is, sinds ik mijn laatste stukje schreef. Best wel lang eigenlijk, maar eerlijk gezegd, mijn hoofd stond er ook niet naar. Dat dwarsliggen van mijn lijf hakt er toch wel behoorlijk in. Niet verder vertellen, hoor, maar ik was redelijk nerveus voor al die onderzoeken. En dan dat wachten op de uitslagen. Pffff, dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Ook niet in je warme kleren trouwens. Helemaal niet in kleren zelfs. Het nestelt zich in je kop en blijft daar zitten. Kijk, kouwe of warme kleren kun je gewoon uittrekken en naast je neer leggen, dan ben je alles wat daarin zit meteen kwijt. Dat wat zich eenmaal in je kop heeft genesteld krijg je er niet zo snel weer uit.
De afgelopen weken heb ik meer bezoekjes aan het ziekenhuis gebracht, dan in de voorgaande jaren samen. En ik ben er nog niet, want ik mag ook nog naar de orthopeed. Was een ideetje van de neuroloog. Op de scan van de onderrug was namelijk wel een uitstulping te zien die klachten zou kunnen geven, maar niet de klachten die ik heb. Ik had natuurlijk kunnen zeggen dat bij mij altijd alles anders gaat dan zou moeten, maar daar schiet ik ook niets mee op. De orthopeed dus, volgende week donderdag. Ik mag me wel goed voorbereiden op het leren zeggen van het woordje “nee”, want ik heb begrepen dat die graag snijdt en dat zie ik dus echt niet zitten. Nee. Dus.
Ik realiseer me opeens dat ik helemaal ben vergeten te vragen naar de uitslag van de hersenscan. Zal wel niets bijzonders zijn geweest anders had ze het wel gemeld, toch? Of ze is zo geschrokken van wat ze daar zag, dat ze het niet durfde zeggen. Kan ook natuurlijk. De uitslagen van de cardioloog krijg ik pas de 28ste, dus dat wordt nog elf dagen zweten en niks weten. Alleen voelen. Angst en optimisme leveren dagelijks strijd. Optimisme wint vaak, tot ik weer eens probeer om een stukje te lopen. Dan slaat de angst weer toe. Het onvermogen om mijn been vooruit te krijgen moet toch ergens vandaan komen.
Hoewel hij liever niet heeft dat ik over hem schrijf, ga ik het hier toch zeggen. Ik wil namelijk ook iets leuks te vertellen hebben. Mijn zoon is zwanger. Althans, zijn vrouw draagt de baby, maar samen zijn ze zwanger. Afgelopen zaterdag mochten echtgenoot en ik mee voor het maken van een “pretecho”. Wauw, wat was dat een schitterende ervaring. De baby keek ons recht aan en ik zweer het, (ik ga nog niet verklappen wat het is) het lachte naar ons. Dat was zo bijzonder. Het is zo te zien een kind met alles derop en deran, zoals dat heet. Super!
Geplaatst in Dagelijks leven.	Getagged afspraak, baby, bang, bezoekjes, dokter, lijf, optimisme, uitslagen, ziekenhuis