Wie aan Twente denkt, denkt natuurlijk meteen aan het Twentse platteland. Prachtige boerderijen, met houtwallen omzoomde akkers en uitgestrekte bossen. Dat is Twente. Ook Haaksbergen biedt verscheidene natuurschonen; veen, heidelandschap, weide, uitgestrekte bossen en akkervelden.
Bij deze natuurlandschappen horen natuurlijk ook diverse flora en fauna. Zo heeft Haaksbergen in het Haaksbergse veen een schaapskudde die in de zomer grazen op het veen en in het Buurserzand is een gebied afgezet waar Schotse Hooglanders rondlopen.
Op 600 meter afstand van ons park is een prachtig waterpark aangelegd in het natuurgebied het Lankheet. In dit natuurgebied kunt U prachtig wandelen of fietsen.
Dit veengebied bestaat uit al-dan-niet vergraven hoogveen. De hogere delen, waar weinig of geen turf gestoken is, zijn begroeid met dopheide of vochtige struikvegetatie. In het lage centrale uitgeveende gebied heeft zich een fraaie veenmosvegetatie ontwikkeld. U kunt in dit gebied wulpen, kievieten, grutto’s, fazanten, patrijzen en reeën aantreffen. Het Haaksberger Veen is 32 ha groot en ligt ten zuidoosten van Haaksbergen tegen de Duitse grens.
In het Buurserzand vindt u heidevelden met 150 jaar oude jeneverbesstruiken, gemengde bossen en glooiende landbouwgronden. Anders dan de naam doet vermoeden, is dit geen gortdroog natuurgebied. De dopheide die de velden in juni zachtroze kleurt kan alleen aarden op vochtige bodem. Door zijn omvang en natte karakter is het Buurserzand uniek in Europa. Natuurmonumenten hecht grote waarde aan dit gebied. Het is het eerste natuurreservaat dat de vereniging in 1929 in Overijssel verwierf.
Om de waardevolle natte natuur in Buurserzand te behouden, trekt Natuurmonumenten ten strijde. In overleg met de buren en met steun van Waterschap Rijn en IJssel is de waterhuishouding verbeterd. Ook andere maatregelen dragen bij aan het behoud en de bescherming van Buurserzand. Op de heide grazen runderen. Die zorgen ervoor dat grassen en jonge bomen de heide niet overwoekeren. Soms wordt er ook geplagd, zodat blootgelegde heidezaadjes kunnen ontkiemen. Met de verwerving van het aangrenzende landbouwgebied het Rietschot realiseerde Natuurmonumenten een belangrijke uitbreiding van het gebied.
Dankzij herstelwerkzaamheden zijn zonnedauw, beenbreek en de zeldzame klokjesgentiaan weer in opmars. Vlinders als het gentiaanblauwtje profiteren daar van. Ook de bedreigde jeneverbessen lijken zich te handhaven. In de bossen leven vele soorten vogels zoals groene specht, bosuil en boomklever. Op de heide luiert de levendbarende hagedis zomers in de zon.
Het Buursermeertje is geen natuurlijk ven, maar eind 19e eeuw gegraven, waarschijnlijk bedoeld als recreatie ven voor de textielarbeiders. Door de ondoordringbare kleileemlaag in de ondergrond blijft het gevuld met regenwater.
Er komt dus wel (zuur) regenwater in, het water verdampt en de zuurresten blijven achter. Het resultaat is dat het water dan ook zeer zuur is (bijna azijnzuur) en vermoedelijk de reden dat ondanks de recreatiedruk er nauwelijks sprake is van ziektekiemen. Er zitten door de zuurtegraad ook geen kikkers in het meertje. Aan de noordkant van het meertje groeien veenmossen en daar komen verschillende libellen voor zoals de zwarte heide libelle, de keizerlibelle en het juffertje.
Het Buurserzand is een van de weinige gebieden in Nederland waar je nog redelijk van jeneverbesstruwelenkunt aantreffen. De jeneverbes kan meer dan 100 jaar oud worden, en de meeste zijn dan ook in dit gebied. Jammer genoeg komen er geen jonge struiken meer. De biotoop is niet schraal genoeg want de jeneverbes kwam op als een heideveld overbeweid was. De jeneverbes is een beschermde struik. De jeneverbes doet er 3 jaar over om rijp te worden. 1e jaar groen, daarna groenblauw en uiteindelijk donker blauw, zoals we ze aantreffen in de zuurkool.
Ooit was het Witte Veen een uitgestrekt hoogveengebied waar boeren schapen lieten grazen. Het veen werd afgegraven, ontgonnen en ingericht als landbouwgebied.
Natuurmonumenten heeft nu een groot deel van het gebied in onderhoud. Het streven is om het oude karakter waar mogelijk te herstellen.
Schotse hooglanders houden het gebied open en zorgen zo voor variatie in de plantengroei. Er zijn poelen en slenken gegraven om de achteruitgang van amfibieën te stoppen. Met succes: het aantal boomkikkers is toegenomen.
De wandelroute van acht kilometer voert langs vele mooie plekken. Pauzeer even bij het vogelkijkscherm aan de Gervingshoekweg. Hier ziet u, afhankelijk van het seizoen, wilde eend, slobeend, kuifeend, grauwe gans en dodaars.
Tijdens de vogeltrek biedt het Witte Veen een bijzondere attractie: de schuwe en zeldzame kraanvogel. Wees muisstil en maak uwzelf onzichtbaar, dan heeft u kans deze vogel te zien.
Het heide- en bosgebied Witte Veen ligt tussen Buurse en de Duitse grens. Voor de mooie rondwandeling moet u even de grens over. De wandelroute start bij de parkeerplaats van restaurant en watermolen Haarmühle. In ongeveer twee uur struint u door een prachtig natuurgebied met ruige graslanden, poelen, heide, bos en hoogveen. In het voorjaar kunt u de boomkikker horen. Op de velden groeit klokjesgentiaan, veenpluis, eenarig wollegras en lavendelheide.
Witte Veen was vroeger een geliefde grensovergang voor smokkelaars. Vanuit de boerderij het Markslag liepen controlebeambten hun surveillance. Hoewel de grenzen nu open zijn herinnert nog veel aan oude tijden. De grenspalen van voor 1795 dragen bijvoorbeeld nog hun oorspronkelijke inscriptie.
In de dagen rond een bruiloft schetst Hetpaarddatvliegt de verwarrende hoogte en dieptepunten die de liefde met zich meebrengt. Met ingehouden adem volgt het publiek het spel van versieren en versierd worden en het proberen lief te zijn en leuk gevonden te worden. Omdat iedereen de liefde nodig heeft, maar niet iedereen je altijd lief heeft.
“Hetpaarddatvliegt zet pittige onderwerpen op een schommelende weegschaal, waardoor een dynamische voorstelling ontstaat. Nergens belerend en nergens met een oplossing. Gewoon zoals de wereld in elkaar steekt, waar je als kind je weg in moet zoeken.“ (Eindhovens Dagblad, 16-2-2009)