Hart-en/of longtransplantatie is een nieuwe behandelingsmethode die de laatste jaren met toenemend succes wordt toegepast bij welbepaalde patiënten met een ernstige hart of longaandoening die door geen andere behandelingswijze nog kan verbeteren.
Zo kunnen patiënten met verstijving van de long (fibrose), verwoesting van de long door infecties (mucoviscidose), blaasvormige uitzetting van de long (emfyseem), of nog bij drukverhoging in de longslagaders, momenteel hiermee geholpen worden. Ons land maakt samen met Nederland, Luxemburg, Duitsland en Oostenrijk deel uit van Eurotransplant, een organisatie die de uitwisseling van donororganen coördineert. Het grote probleem is nog steeds het nijpend tekort aan goede donoren en de soms lange wachttijd op een geschikt donororgaan.
In juni 1995 werd in de schoot van het UZ Gashuisberg op vraag van longtransplantatiepatiënten en onder aanmoediging van het transplantatieteam, deze zelfhulpgroep opgericht. Het voornaamste doel is de emotionele ondersteuning van patiënten en hun familie in de wachtperiode en na de transplantatie. Als men op de wachtlijst voor transplantatie komt, rijzen er enorm veel vragen: hoe leeft men naar de ingreep toe; hoe gebeurt de operatie; hoe is het leven erna, enzovoort. Een arts kan hierop ook wel antwoorden maar het is veel overtuigender indien men hiermee bij reeds getransplanteerde patiënten zelf terecht kan, zowel de patiënt in spe als partners en familie. Alle patiënten die in aanmerking komen voor een hart/long- of longtransplantatie en die reeds op de actieve wachtlijst staan en alle getransplanteerden en hun familie kunnen zich aansluiten bij de zelfhulpgroep.
HALO organiseert een uiteenlopende reeks van activiteiten van informatienamiddagen over sportdagen tot kleine vergaderingen om mensen die op de wachtlijst staan in direct contact te brengen met getransplanteerden. Om ervoor te zorgen dat de patiënten terug deelnemen aan het 'normale leven' worden ook uitstapjes en ontspanningsactiviteiten opgezet. Ook niet te verwaarlozen is de belangenverdediging bij mutualiteiten en andere beleidsinstanties. De ervaring leert immers dat deze groep niet behandeld wordt zoals bijvoorbeeld lever- of niertransplantanten. De problematiek is nog onvoldoende gekend.
En last but not least: een van de belangrijkste taken van elke organisatie rond transplantatie is het bevorderen van de bereidwilligheid tot donorschap bij het grote publiek. Te weinig mensen weten wat het is om donor te zijn; te veel familieleden staan heel weigerachtig tegenover het afstaan van organen van hun gestorven familielid. De patiënten zelf beseffen maar al te goed in welke moeilijke omstandigheden deze vraag wordt gesteld door de medici, maar deze organen kunnen een doodziek mens een nieuw leven bezorgen.