Documentaire over mishandelde vrouwen die de eerste stappen zetten naar een nieuw leven na het geweld. De makers verbleven enkele maanden in een Amsterdams blijf-van-mijn-lijfhuis en konden zo een intiem portret maken van het dagelijkse leven van drie vrouwen waarin tranen, geroddel, komische momenten en drama's elkaar in een zeer rap tempo afwisselen. In het vrouwenopvanghuis zitten Mirella, Sylvia en Johanna bij elkaar. Zij zijn bij hun gewelddadige partners weggelopen. In een poging hun leven opnieuw te structureren en te begrijpen wat er is gebeurd praten ze met elkaar, varen ze tegen elkaar uit, lachen ze samen, maar het meest van alles telefoneren ze. Hoewel ze dromen van een nieuw leven en een nieuwe liefde kunnen de vrouwen zich niet losmaken van de mannen voor wie ze gevlucht zijn. Ondanks de ruzies en het lichamelijke geweld vinden ze het moeilijk compleet met hun exen te breken: de ruzies over schulden en de kinderen gaan gewoon door per telefoon. Zonder commentaar registreert de film zowel het gekibbel en gekissebis als de onderlinge steun die de vrouwen bij elkaar vinden.