Als je vier blogs per week moet afleveren heb je best wel wat tijd nodig om de onderwerpen te bedenken en te rubriceren. Gelukkig zijn de blogs die ik schrijf zo divers dat ik elk onderwerp wel weer onderdak krijg. Bij het publiceren van mijn blogs valt op dat hoe sneller ik schrijf, hoe beter hij gelezen wordt. Dat is bijzonder, want voor de mooiste stukjes die ik schrijf heb ik langer nodig.
Het lijkt dus allemaal “parels voor de zwijnen” te zijn, want korte stukjes leest u wel, begrijpt u wel en u neemt er zelfs iets van mee, gezien de incidentele persoonlijke reactie die ik er op krijg. Jammer voor het nageslacht, maar zo gaat de kans op literatuur dus mooi voorbij. Je kunt dus vaststellen dat kort, minder genuanceerd en minder onderhuidse humor een grotere doelgroep bereikt dan het tegenovergestelde. Wie blogt zal zijn boodschap moeten comprimeren tot een absoluut bestaansminimum. Misschien ontstaat straks een poëtisch bloggenre, waar in one-liners en losse woorden wordt gecommuniceerd.
Het gevaar (of de lol) van korte teksten is dat de lezer er zijn eigen invulling aan geeft. Dat is literair erg verantwoord, maar als je een eenduidig beeld wilt schetsen niet. Het is belangrijk gemeenplaatsen te benoemen. Dat maakt het overbrengen van jouw naakte waarheid weer tot een hele kunst. En dat maakt het schrijven van blogs weer leuk.