LONDEN, 26 APRIL. Ford Europa zal de komende drie jaar zijn witte boorden-personeel (in totaal 21.000 mensen) met een derde inkrimpen. De sanering houdt verband met de mondiale depressie in de auto-industrie. Dit heeft de directie van Ford Europa vandaag in Londen bekendgemaakt. Ford Europa heeft in totaal 110.000 mensen in dienst.
De autofabrikant liet weten geen plannen te hebben om de produktie te verlagen of investeringsplannen te schrappen. Ford acht de vermindering van het personeelsbestand onvermijdelijk in het licht van de teruggang op de internationale automarkt.
“Ik kan nog geen precieze cijfers over het aantal te schrappen banen geven. We streven naar ongveer 30 procent”, zei woordvoerder Martyn Watkins vanochtend.
Het hoofdkantoor van Ford Europa is gevestigd in Brentwood bij Londen. Daar werken ongeveer 10.000 mensen, voornamelijk witte boorden. Ford heeft echter ook grote vestigingen in Duitsland, Belgie en Spanje.
“Wij hebben geen plannen om het produktieniveau te verlagen en we houden vast aan al aangekondigde investeringsprogramma's ”, zei woordvoerder Watkins. Ford streeft ernaar de personeelsinkrimping zonder gedwongen ontslagen te realiseren.
Volgens Watkins heeft Ford Europa zijn stafpersoneel de afgelopen jaren in het streven naar verbetering van de effiency voortdurend ingekrompen. “Het is duidelijk dat de recessie in de auto-industrie de noodzaak voor een versnelling van dit proces heeft geschapen.”
De autoverkopen in Europa zijn in de eerste drie maanden van dit jaar met ongeveer 5 procent gedaald. In Groot-Brittannie, dat het ergst werd getroffen, bedroeg de teruggang ongeveer 209 procent. (Reuter)
De mist komt soms plotseling opzetten als een dik zwart beestachtig ding en als het sneeuwt kun je geen kant op. Het leven op het eiland Grímsey, ten noorden van IJsland, is bar en eenzaam. Maar de bewoners zijn al eeuwenlang meesters in het 'veilige overleven'. Als ze niet vissen, schaken ze. “Of ze kijken video, net als iedereen.”
In de winter, als het maar twee of drie uur daglicht is, komt de wind uit het ijskoude noorden of uit het westen. Het stormt dan vaak, langdurig en meestal hard: de wind uit het westen kan met honderd mijl per uur verwoestend zijn. De tien meter hoge ijzeren mast met de communicatie-apparatuur van het weerstation naast het huis van Bjarni is al een paar keer, zwaar van het vastgevroren ijs, omvergeblazen. In de zomers wordt het klare licht van het noorden afgewisseld met mist die soms - zoals de Schotse dominee Robert Jack schreef over zijn zeven jaren op Grímsey - als een 'dik zwart beestachtig ding' dagen achtereen boven het eiland blijft hangen.
Bjarni Magnusson (66) woont op Grímsey en heeft nooit ergens anders gewoond. Dat geldt voor de meeste van de honderd inwoners van dit eiland, dat maar zes kilometer lang en 2,5 kilometer breed is. Het ligt eenzaam in de koude oceaan, zestig kilometer ten noorden van het vasteland van IJsland. Het is het enige bewoonde eiland tussen IJsland en Groenland. Vroeger leefde de kleine gemeenschap vooral van de eieren van de honderdduizenden zeevogels die op de driehonderd meter hoge rotsen aan de noordkant nestelen. En van de visvangst, nu al vele jaren de enige bron van inkomsten. De twintig boten waarmee de vissers de zee op gaan, zijn van alle technische snufjes voorzien. “Er is deze eeuw nog nooit iemand van ons op zee omgekomen”, stelt Bjarni trots vast - het collectieve geheugen gaat ver terug in samenlevingen waar zelden iets gebeurt.
Grímsey ligt bijna loodrecht noord-zuid en is het enige deel van IJsland waarover de poolcirkel loopt. Rond de langste dag, 21 juni, gaat de zon hier niet onder, maar blijft als een rode bol boven de zeespiegel hangen. Dan is de herberg Básar van Sigrún Birna Óladóttir (38) vol met buitenlandse toeristen die het schouwspel komen fotograferen. Eind augustus, als de dagen korter worden en laatste vogelliefhebbers vertrekken, sluit de herberg en landen de kleine vliegtuigen van Flugfelag Nordurlands uit Akureyri nog maar sporadisch. Dan herneemt het leven zijn alledaagse monotonie. De postboot die eenmaal per week komt uit Dalvik, de dichtstbij zijnde haven, is dan de enige regelmatige verbinding met het vasteland - dat in de donkere herfstmaanden maar zelden vanaf Grímsey te zien is.
Bij het beschutte haventje, aan de zuidelijke punt van het eiland, ligt het dorp: een kleine twintig merendeels ruime huizen, op flinke afstand van elkaar, gelegen aan de drie korte straten Hafnargata, Vallarbraut en Saetún. Er zijn twaalf auto's.
Een eind verderop staat het Lutherse kerkje met een begraafplaats. Bij de haven zijn de enige winkel (een mini-supermarkt met textiel en veel films op video voor de donkere wintermaanden), de visverwerkingsfabriek, de smederij, de elektriciteitsgenerator en - de grote luxe van Grímsey - het zwembad. De herberg Básar en het postkantoortje liggen honderden meters verder naar het westen, bij de airstrip waar kleine vliegtuigen kunnen landen en opstijgen als het wispelturige weer het toestaat. Op de boomloze heuvels grazen enkele tientallen schapen. Ooit waren hier boerderijen, maar die zijn sinds lang verdwenen. Honden en katten worden niet op het eiland toegelaten. Er zijn drie paarden om af en toe een ritje mee te maken.
Tientallen jaren al is dit het rijk van Bjarni, hreppstjóri (districtshoofd) en syslumadur (vertegenwoordiger van de overheid), hoofd van de water- en elektriciteitsvoorziening en ook van de brandweer, die uit de gehele mannelijke bevolking bestaat. Het weerstation dat in zijn huis is gevestigd, bemant hij samen met zijn vrouw, die al vijftig jaar ook vroedvrouw is. Bjarni's vrouw heeft de meeste van de bijna vijftig kinderen gehaald die in het schoolgebouw annex gemeenschapshuis les krijgen van een onderwijzer die van het vasteland is overgekomen.
Sigrún, de eigenaresse van Básar, en de onderwijzer zijn de enige inwoners die een vorm van hoger onderwijs hebben genoten. Sigrún, geboren op Grímsey maar 's winters woonachtig in Akureyri, de 'hoofdstad' (14.000 inwoners) van Noord-IJsland, voltooide een opleiding hotelmanagement op Hawaii. Het leven op het eiland en 's zomers in haar herberg zijn haar liever dan een carrière als manager in 'zo'n Sheraton met zwarte zwanen in de vijver' of zelfs maar het leven in Reykjavik waar, de nabijgelegen dorpen meegerekend, ruim de helft (150.000 mensen) van alle IJslanders woont. Want “ook daar hebben de mensen al geen tijd meer voor elkaar”, meent Sigrun. De bijdragen aan haar gastenboek getuigen ervan hoe de tijd in Grímsey kan vergaan: soms laconiek, soms mismoedig, meestal berustend. “Het sneeuwt buiten en we kunnen niet naar huis”, noteerde een Duitse gast op 23 juni 1992. De gehaaste toerist kan een bezoek aan Grímsey zelfs zomers beter niet riskeren.
Grímsey is vernoemd naar de Viking Grim of Grimur die hier volgens de overlevering in het jaar 1000 voet aan wal zette en er bleef. Sommigen beweren dat hij zijn naam ook gaf aan Grimsay, een eilandje van de Outer Hebrides bij Schotland. Nadat een eind was gekomen aan Grimurs kolonisatie bleef het eiland enkele eeuwen onbewoond. Vanaf 1400 hebben er permanent mensen gewoond - meestal maar enkele tientallen, soms enkele honderden. Tegenover het isolement staat “dat je hier veilig zit en altijd te eten hebt”, zegt Bjarni, wijzend op enkele overscherende svartfügl, een van de 35 vogelsoorten die hier leven. Eieren en vis waren eeuwenlang het gezonde dieet van de mensen van Grimsey. Kindersterfte was er altijd lager dan op het vasteland: het isolement bood bescherming tegen epidemieën en besmetting.
Zelfs voor de ruim 260.000 overige IJslanders is Grímsey ver weg en onbekend. Van de bewoners van het eiland wordt vaak gezegd dat ze geen idee van tijd hebben, wat Bjarni bevestigt. “Wij volgen het licht”, zegt hij eenvoudig.
Robert Jack, de dominee die van 1947 tot 1953 met zijn gezin op Grímsey woonde, vertelt in zijn boek Arctic Living dat op het vasteland de mening heerste dat 'alles goed is voor Grímsey'. Zijn oordeel is achterhaald - het leven is hier niet wezenlijk anders dan in andere kleine en 's winters vaak ook geïsoleerde dorpen aan de kust op het vasteland, waar zware sneeuwval vaak voor problemen zorgt. “Jack schreef skjáldsaga (leugenverhalen)”, meent Bjarni. “Zijn boek dat in Schotland werd gepubliceerd, lokte hevig protest uit. Het heeft jaren geduurd voordat een IJslandse uitgever een vertaling op de markt durfde te brengen.”
Robert Jack, afkomstig uit Glasgow, kwam in in 1938 naar IJsland uit belangstelling voor de beroemde IJslandse saga's. Het jaar daarop, toen hij de moeilijke archaïsche landstaal een beetje meester was, brak de Tweede Wereldoorlog uit en kon hij niet terugkeren. Een bisschop van de Lutherse staatskerk haalde Jack over om theologie te gaan studeren. Na de oorlog, net getrouwd, vertrok Jack als dominee (prestur) naar Grímsey, dat het al vele jaren zonder een vertegenwoordiger van de kerk had moeten stellen. Hij klaagt in zijn boek over het primitieve bestaan van zijn eilandgemeente, die zich vrolijk maakte over de badkuip die hij 'als eerste' had meegebracht.
Zijn opvolger Petúr Sigurgeirsson, schreef ook een boek over de achttien jaar dat hij in Akureyri en Grímsey werkte: Grímsey, leven bij de noordelijke Arctische cirkel. Sigurgeirsson, die uiteindelijk bisschop werd, de hoogste functie in de Lutherse kerk van IJsland, vertelt daarin met bewondering over Eiríkur Björnsson, de laatste op Grímsey die nog in een holti woonde, een driekwart in de grond uitgegraven hut met twee vertrekken, onder een dak van hout, aarde en gras.
Eirikkur í Holti, zoals hij op Grímsey genoemd werd, werd op 2 april 1881 geboren als laatste van twaalf kinderen in zijn vaders tweede huwelijk (uit het eerste waren er al tien voortgekomen). Omdat de ouders niet voor hem konden zorgen werd Eiríkur, pas een maand oud, als een 'witte baby' - adoptiekind - bij een boer gebracht die hem twee jaar verzorgde. Vervolgens werd hij, als een soort nuttig lastdier, nog tien of twaalf keer van boerderij naar boerderij gestuurd. Als slede en paard niet beschikbaar waren, droegen sterke jongens en mannen zoals Eiríkur lasten van tientallen kilo's op hun rug over de bergen, zelfs als de sneeuw tot het middel reikte. Een geschilderd portret van Eiríkur hangt in het gemeenschapshuis, naast dat van een buitenlander die Grimsey om een heel andere andere reden vereerde.
Dat andere portret is van Daniel Willard Fiske, een rijke Amerikaan en groot liefhebber van het schaakspel. Tijdens een bezoek aan IJsland in de jaren zeventig van de vorige eeuw was hem verteld dat de inwoners van Grímsey meesters in het edele spel waren. “Grímsey is een schaakoase in de Europese cultuur”, schreef Fiske nadat hij het eiland in 1879 had bezocht. Fiske, mede-oprichter van de American Chess Monthly (1857), stichtte een schaakclub op het eiland, die hij de rest van zijn leven financieel bleef steunen. Hij schonk de bewoners, destijds enkele honderden, ook een kleine bibliotheek. De verjaardag van de vermogende weldoener, 11 november, wordt nog altijd op Grimsey gevierd in het gemeenschapshuis. Maar de vissers nemen niet meer bij slecht weer hun toevlucht tot het schaakbord. Bjarni: “Ze kijken video, net zoals iedereen.”
Bij partijen als Fiske-dag komt in Grímsey, net zoals elders in IJsland, behalve brennivin vaak (illegale) zelfgestookte landi op tafel, een wodka-achtige drank waarmee menige IJslander de zorgen van het aardse bestaan ontstijgt. “De regel is dat ontsporingen, beledigingen en incidenten, die tijdens zo'n partij voorkomen, de volgende dag vergeten en vergeven zijn”, zegt Svanfrídur Inga Jónasdóttir (45), parlementslid voor de linkse People's Alliance. Ze woont al tientallen jaren in Dalvik, het dorp aan IJslands noordkust van waaruit de postboot de verbinding met Grímsey onderhoudt.
Als kleinkind van twee grootmoeders die op Grímsey leefden, herinnert Svanfr´dur zich er de gelukkige vakanties op het eiland, dat een paradijs voor kinderen was. “Mijn grootmoeder van moeders zijde tracteerde ons vaak op de eieren van de svartfügl die altijd, wegens de sterke smaak, met veel suiker werden gegeten.” Twee mannen in haar familie - “allemaal jagers en vissers en vangers” - hebben Willard als voornaam.
In het voorjaar van 1996 vertrokken vier families, in totaal twintig personen, eenzesde deel van de bevolking, van Grímsey naar het vasteland - een ingrijpende gebeurtenis die zelfs de kranten in Reykjavik haalde. Twee families zochten hun heil op het vasteland omdat ze elkaar niet langer konden verdragen. Een derde, met een vader die geheelonthouder was, kon niet leven met de code dat incidenten als gevolg van overvloedig gebruik van alcohol als 'niet gebeurd' terzijde werden geschoven. De vierde was min of meer failliet wegens verliezen bij de handel in visquota.
IJsland, waar de visserij bijna zeventig procent van het nationaal inkomen levert, kent een streng systeem van vangstbeperkingen. Vissers krijgen quota op grond van hun gemiddelde vangstprestaties in het verleden. Maar er zijn natuurlijk goede en minder goede vissers. Sigrun: “Sommigen hebben hier een quotum van vijftien ton per jaar, en dat is te weinig om van te kunnen leven. Mijn 73-jarige vader heeft 380 ton, het grootste quotum van IJsland. Van hem zegt men wel dat hij denkt als een kabeljauw, omdat hij de vis altijd vindt.” Een visser kan quota kopen. Omdat het quota-systeem gecompliceerd is en herhaaldelijk wordt herzien, is er handel in ontstaan. Het is een ingewikkeld spel met eigen koersnoteringen in vakbladen, en volgens Sigrún soms lucratiever dan er zelf met een boot op uit gaan. Maar dat kan ook mis gaan.
Grímsey telt maar drie mannen die niet met de visserij te maken hebben - Bjarni, zijn zoon de smid en 'de man van het vliegveld'. Moderne techniek heeft het leven wel veel aangenamer gemaakt. En een dorp met honderd inwoners en, sinds 1980, een verwarmd zwembad, is zelfs in IJsland met zijn overvloed aan geothermische bronnen een klein wonder. Bjarni: “Het is tot stand gekomen door een actie van twee verenigingen, de Vrouwenbond en de Kivani's, die er in het hele land en zelfs in het buitenland geld voor ingezameld hebben.” Het water, dat verwarmd wordt door de grote oliegestookte generator die elektriciteit produceert, stroomt door een gesloten circuit waarop behalve het zwembad ook vier huizen zijn aangesloten.
Niet alleeen die vier gezinnen, maar ook de meisjes trekken meestal weg naar het vasteland, op zoek naar een echtgenoot, vertelt Svanfr´dur, tot wier kiesdistrict Grímsey behoort. En ze keren niet terug, want jongens van het vasteland willen niet naar de eenzaamheid en de barre winterstormen van Grímsey. Ze willen naar Reykjavik, waar de disco's zijn en alle andere attracties die een hoofdstad kenmerken. Het 'veilige overleven' waar Bjarni en de oudere generatie nog van opgeeft, heeft geen betekenis meer. Eieren van de zeevogels worden alleen nog verzameld als lekkernij voor feestdagen - het afdalen aan een lang touw langs de steile rotsen om de vogelnesten te bereiken, blijft gevaarlijk. Vroeger, toen elke familie een bepaald deel van de rotsen had, bedroeg de jaarlijkse oogst vele duizenden stuks - deels voedsel voor de eilanders, vaker nog “ons enige geld” (Bjarni) voor handel met het vasteland. Vis, nu de enige inkomstenbron, is ook niet meer overvloedig aanwezig in de zee rondom.
Er groeit niks op Grímsey behalve gras en een soort zwarte bessen. Bjarni - “Ik ben ook de tuinman van het eiland” - plant elke zomer boompjes en struiken achter aarden wallen. Maar met dezelfde regelmaat vernietigen de stormen van de wintermaanden en het zout van de zee het miezerig opgeschoten groen. Bjarni klaagt niet, hij begint gewoon opnieuw, levend met het ritme van het daglicht, zoals Eiríkur en al die generaties voor hem.
Een Euro-effect, dure groenten en lokale belastingen zetten de toon voor de eerste inflatiecijfers van dit jaar. De inflatie remmen blijft een lastige opgave in de Nederlandse polder.
,,Ik heb het gisteren toevallig nog even opgezocht'', zegt groenteman Robert Roeloffs uit Leiden. ,,Een bloemkool kostte vorig jaar net zoveel als-ie nu kost.'' De maanden januari, februari en maart zijn altijd de duurste maanden voor groenten, weet Roeloffs uit ervaring.,,In april, dan trekken de kassen weer wat aan en zakken de prijzen weer.'' En ach, ,,de prijzen op de groenteveiling blijven een kwestie van vraag en aanbod, dus er valt niet zo veel aan te doen ook.''
De relativerende opmerkingen van de Leidse groenteman ten spijt, de inflatie in Nederland bedroeg in de maand januari 4,0 procent. Dat is 0,4 procentpunt lager dan in december maar toch nog fors. Zeker als de effecten die in 2001 voor een forse verhoging zorgden (de BTW-verhoging en de ecotaks) buiten beschouwing worden gelaten (samen goed voor 0,9 procentpunt). De ijsbergsla en de bloemkolen van groenteman Roeloffs waren bijvoorbeeld goed voor een stijging van 7 procent.
Het risico van de eerste, hoge inflatiecijfers voor 2002 is dat opnieuw een trend gezet wordt voor hoge cijfers dit hele jaar. De Nederlandse overlegeconomie kent nu eenmaal een lange remweg als het om economische trends gaat. De belangrijkste `remwegverlenger' heet CAO.
CAO's volgen de inflatie, ze worden veelal gebaseerd op de gerealiseerde cijfers en niet op de verwachtingen. Formeel natuurlijk wel, maar in de prakijk blijken de CBS-cijfers (realisaties) harder te tellen dan de CPB-cijfers (verwachtingen). Door de krappe arbeidsmarkt hebben vakbonden het in de huidige CAO-onderhandelingen nog steeds voor het zeggen.
De eerste CAO die dit jaar werd afgesloten (glastuinbouw, 80.000 werknemers) belooft wat dat betreft niet veel goeds: 8,8 procent loonsverhoging in 2,5 jaar tijd. Philips en Corus zijn al `vastgelopen' omdat de bonden vier procent op jaarbasis vragen en de werkgevers respectievelijk 0,75 en 1 procent boden.
Daar wordt direct de tweede remweg-verlenger zichtbaar: loonafspraken die langer dan een jaar doorlopen. Niet alleen de glastuinbouw maar bijvoorbeeld ook de rijksoverheid heeft, in weerwil van werkgeversorganisatie VNO-NCW, loonafspraken van twee, soms drie jaar. Enige aanpassing aan het prijsniveau is dan niet meer mogelijk, en de lopende cao's (gebaseerd op de huidige, hoge inflatie) zetten de toon voor de nog af te sluiten cao's.
Grappig in dat opzicht is de reactie van CNV-voorman Doekle Terpstra: ,,De geldontwaarding blijkt toch veel blijvender dan gedacht.'' Ja, nogal wiedes. Terpstra verwacht naar aanleiding van de januari-cijfers overigens koopkrachtreparatie van het rijk, conform de toezeggingen van minister Zalm afgelopen najaar. Financiën wil nog niet reageren en wacht de cijfers van het Centraal Planbureau, eind deze maand, rustig af.
En dan zijn er nog de verkiezingen. Alle partijen doen in hun programma iets aan lastenverlichting voor de burger. De doorrekeningen van het Centraal Planbureau van de programma's zijn nog in volle gang, maar ongetwijfeld zal uit de mooie plannen waarmee de partijen stemmen hopen te trekken een (klein) inflatoir effect komen rollen. Dat slaat overigens pas in 2003 neer, als de eerste begroting van een nieuw kabinet effect krijgt.
Een lange remweg om de inflatie tot het gewenste niveau van 2 à 2,5 procent terug te brengen is dus te verwachten. Maar de eerste meevaller is gelukkig ook al weer binnen. DNB-president Nout Wellink verwacht voor 2003 een euro-effect dat niet aanjagend zal werken op de inflatie (0,25 procent dit jaar) maar afremmend (-0,2 tot -0,3 procent). En nu maar hopen dat de de bloemkool- en ijsbergsla-oogst ook een handje mee willen helpen.
CNN-presentator John King deed gisteravond live verslag bij het Witte Huis toen plotseling een man over het hek van de presidentswoning klom. Hij kon dankzij de strenge beveiliging vrij snel worden gearresteerd.
De 41-jarige man klom volgens persbureau AP rond acht uur ‘s avonds lokale tijd met een rugzak over het hek. In de rugzak werd niks verdachts gevonden. Volgens de CIA is de man dakloos. Obama zou op het moment van het incident in het Witte Huis aanwezig zijn geweest.
Het Westen twijfelt al een jaar over actie tegen Syrië. Ingrijpen leidt tot meer geweld en veel Syriërs zijn er tegen. De enige optie is nietsdoen.
Westerse bewindvoerders zitten met de handen in het haar. Het geweld in Syrië neemt steeds verder toe, maar de internationale gemeenschap is er tot nu toe niet in geslaagd een resolutie aan te nemen die het regime van president Assad veroordeelt. Rusland sprak recent nog zijn veto uit in de Veiligheidsraad en kondigde aan dat het dit bij elke nieuwe resolutie weer zou doen.
Syrië is voor Rusland een belangrijke afnemer van militair materieel. Onlangs sloot Rusland nog een contract af ter waarde van 550 miljoen dollar voor de levering van gevechtsvliegtuigen aan Syrië. Moskou wil niet dat na de val van de Libische leider Moammar Gaddafi ook deze bron van inkomsten opdroogt.
Europa en de Verenigde Staten legden na de stemming in de Veiligheidsraad de schuld voor het internationale falen vrijwel uitsluitend neer bij de Russen. Ook premier Rutte verschool zich achter het argument dat ingrijpen in Syrië niet mogelijk is door het ontbreken van een volkenrechtelijk mandaat.
Dit excuus is evenwel weinig overtuigend. Voor de Amerikaanse aanval op Irak in 2003 bleek een mandaat niet nodig. Ook bij de militaire interventie in Libië werd een resolutie van de Verenigde Naties nogal ruim geïnterpreteerd, zo ruim zelfs dat Rusland zich voornam om elke toekomstige resolutie met betrekking op een van zijn handelspartners in het Midden-Oosten te blokkeren.
Allereerst is het niet duidelijk hoeveel procent van de bevolking wil dat het regime valt. Peilingen op Facebook geven vrijwel altijd eenzelfde uitslag – 50 procent voor, 50 procent tegen. Ook onder mijn Syrische vrienden zijn de voor- en tegenstanders gelijk verdeeld. Ondanks het gegeven dat het regime heeft aangetoond dat het niets meer is dan een gewetenloze boevenbende, kun je daarom de vraag stellen of acties tegen het bewind van Assad wel legitiem zijn als een aanzienlijk deel van de bevolking ertegen is.
Het maakt de besluitvorming voor westerse politici nog eens extra ingewikkeld dat juist de christenen en seculieren zich neutraal hebben opgesteld of zich achter het regime hebben geschaard. Of het terecht is of niet, aan het eind van de rit heeft het Westen meer sympathie voor seculiere en christelijke minderheden dan voor sunnitische opstandelingen.
Bovendien heerst de angst voor regionale instabiliteit – wraakacties van sunnieten op de alawitische gemeenschap, een afscheiding van het alawitische kustgebied, massale migratie van christenen of zelfs een burgeroorlog. Schermutselingen van deze maand in Libanon tussen alawitische sympathisanten van het regime en sunnitische tegenstanders, waarbij drie doden vielen, tonen dat dergelijk scenario’s niet mogen worden afgedaan als doemdenken.
Hierbij geldt natuurlijk dat het regime de angst voor sektarisch geweld bij de minderheden altijd heeft aangewakkerd en gebruikt als argument om de repressie te rechtvaardigen en aan de macht te blijven.
Een lid van de Syrische oppositie in Kairo wees mij onlangs erop dat het Westen, ondanks het al elf maanden aanhoudende geweld, nog geen enkele concrete stap heeft genomen dit te stoppen. Het veto van Rusland gold volgens hem niet als excuus.
Hoewel de Syrische Nationale Raad (SNC) buitenlandse, en vooral westerse, inmenging afwijst, zei hij dat er langzamerhand weinig alternatieven meer zijn. Hij sprak zich uit tegen het officiële standpunt van de SNC en voor het instellen van een no-flyzone boven Syrië, een buffergebied in de provincie Idlib en het leveren van wapens aan het Vrije Syrische Leger (FSA), dat kampt met grote tekorten aan munitie en materieel.
Deze mogelijkheden stelt het Westen evenwel voor nieuwe hoofdbrekens. Bewapening van de slecht georganiseerde en zelfstandig opererende rebellen zal alleen maar leiden tot meer geweld. Ook zal dit besluit Syrië na de val van Assad achterlaten met gewapende milities. Dit is een nachtmerrie in een land vol sektarische spanningen.
Het instellen van een bufferzone vereist een fysieke militaire aanwezigheid. De opstandelingen van het FSA hebben immers (nog) geen gebied onder controle, zoals in Libië wel het geval was. Het Westen lijkt voorlopig geen trek te hebben in een dergelijk militair avontuur. Door de Russische tegenstand in de Veiligheidsraad is dit op korte termijn ook niet haalbaar.
‘Nog even aankijken’, luidt het cynische devies van de internationale gemeenschap, in de valse hoop dat de situatie in Syrië uit zichzelf wel zal verbeteren.
Oud-ambassadeur Koos van Dam merkte hierbij terecht op dat de westerse landen bij het in stemming brengen van de resolutie in de Veiligheidsraad, eerder deze maand, weigerden te wachten op het onderhoud van de Russische minister Lavrov (Buitenlandse Zaken) met president Assad. Het passeren van Rusland maakte een veto onvermijdelijk. Dit kwam de twijfelende bewindvoerders in het Westen misschien nog wel het beste uit.
Maarten Zeegers studeerde islamitisch recht in Damascus en deed voor deze krant verslag vanuit Syrië.
Nieuw Sloten is juist zo’n warme, relaxte club, zeggen trainers en ouders. Toch zitten drie leden vast voor doodslag op een grensrechter.
AMSTERDAM - Voetbalclub Nieuw Sloten de ochtend nadat leden van een jeugdelftal een grensrechter hebben mishandeld in tijdens een wedstrijd in Almere. ANP ROBIN VAN LONKHUIJSEN
„Dit hoort niet bij de club”, zegt Audy Herfst, trainer van een meisjesteam van SV Nieuw Sloten. „Vraag maar aan andere clubs in onze omgeving. Zij zijn allemaal positief over ons.” Haar voetbalclub, aan de zuidwestelijke rand van Amsterdam, zag deze week alle schijnwerpers op zich gericht toen een grensrechter stierf nadat hij door enkele jeugdspelers tijdens een uitwedstrijd in Almere was mishandeld.
Terwijl het bestuur zwijgt „in het belang van het politieonderzoek”, willen enkele ouders en trainers wel over hun club praten – de één onder naam, de ander niet. Ze willen vooral de verhalen bijstellen die rondgaan. Op tv is gemeld dat eerder een scheidsrechter werd belaagd door spelers van Nieuw-Sloten. Maar dat was een team van buurclub Sloten Rivalen, bezweert trainer Wilfred Berthauer, die een meiden- en een jongensteam bij Nieuw Sloten leidt.
Website Geenstijl toont een foto van kickboksende voetballertjes en schrijft erbij: „De jeugd van de Amsterdamse club krijgt niet alleen voetballes maar ook KICKBOKSTRAINING” Er is, zegt een andere trainer, één keer zo’n training gegeven, aan één team dat niet kon spelen door de vorst in dat weekend.
Bij Pauw & Witteman werd maandag een foto getoond van een elftal, met de mededeling dat dit de B1 was. Ja, zegt een ouder, de B1 van vórig jaar. „Die jongens worden er op aangekeken, terwijl ze hier niks mee te maken hebben.”
Klasgenoten van Yassin D., een van de verdachten, hebben via Twitter opgeroepen tot zijn vrijlating: ‘Free YD’. Er kwamen tientallen boze reacties op de tweets. Directeur Rick d’Ancona van het Huygens-college in Amsterdam, waar twee van de drie verdachten op school zaten, zegt „bezorgd” te zijn over de uitlatingen van zijn leerlingen. Hun is een schorsing in het vooruitzicht gesteld.
Mohammed Boussaid, damestrainer van Nieuw Sloten, vindt de kritiek op de club „totaal niet verdiend”. „De club is goed georganiseerd. Trainers en bestuursleden vormen één familie”, zegt hij. Boussaid heeft vergelijkingsmateriaal; hij traint ook een jeugdelftal van D.W.S, een andere club in Amsterdam-West. „Nieuw Sloten is een warme club, D.W.S. is meer prestatiegericht.”
Op het Belgiëplein in Nieuw-Sloten maken jongeren ook de vergelijking met andere clubs. De meningen zijn verdeeld, maar je hoort vaak dat Nieuw Sloten, opgericht in 2004, meer „relaxed” is dan de buurclub, het 110 jaar oude Blauw Wit.
Het klopt, zegt Peter Bremerman, vicevoorzitter van Blauw-Wit, dat het ledental van Nieuw Sloten snel groeit terwijl het ledental van zijn club afneemt. „Wij hebben twee jaar geleden een goeie schifting gemaakt. De wanbetalers en de, laat ik zeggen, minder sympathieke jongens, hebben we uitgeschreven. Ik bedoel geen raddraaiers hoor, maar jongens die minder goed in de groep lagen, of die nooit kwamen opdagen op de training. Daar zijn er veel van naar Nieuw Sloten gegaan. Een jaar later kom je ze dan op het veld weer tegen als je eigen jongens tegen ze spelen.”
Bremerman spreekt de geruchten tegen dat de B1 van Nieuw Sloten een team is dat in zijn geheel van Blauw-Wit is overgegaan naar Nieuw Sloten. „Die jongens zijn nooit lid geweest van Blauw-Wit.”
Een ander team van Nieuw Sloten voetbalde een maand geleden thuis en daar, zegt iemand die erbij was, begonnen ouders van de andere club commentaar te leveren op de grensrechter van Nieuw Sloten. Die zei tegen de irritantste vader: als je het zo goed weet, dan vlag je toch lekker zelf. „Daarop gaf die vader hem ineens een vuistslag en dook hij op hem. Toen onze spelers dat zagen, hebben ze hun grensrechter beschermd. Daarbij zijn klappen gevallen. De KNVB heeft twee spelers van ons en twee van de andere club voor negen maanden geschorst, het elftal van Nieuw Sloten kreeg vijf punten in mindering en de club een boete. Die grensrechter heb ik later gesproken. Hij dacht: dit had mij ook kunnen overkomen, toen hij hoorde van de mishandeling in Almere.”
Verschillende trainers zijn somber over de vooruitzichten voor Nieuw Sloten. Een van hen zegt: „We zijn jaren bezig een gezonde club te maken. Alle vreugde en plezier voor onze kinderen is in tien seconden in Almere de grond in getrapt.”
Hoe denk je dat we voortaan worden aangekeken, zegt een van de trainers, „als we over twee weken weer uit moeten spelen bij andere clubs – als we überhaupt ooit nog mogen spelen. Dan worden we geïntimideerd door onze tegenstanders. Elk dingetje, elke opmerking, elke gele kaart zal vanaf nu door de KNVB onder het vergrootglas worden gelegd. Elke uitwedstrijd staan we met 1-0 achter.”
Er zijn al verschillende spelers op de club, zegt hij, die rondlopen met de gedachte aan stoppen. „Drie idioten die duizend leden duperen.”