Nadat Ange Hardy, uit Somerset, vorig jaar door het Britse folkwebzine Fatea al werd uitgeroepen tot ‘folkzangeres van het jaar’, voor haar tweede cd Bare Foot Folk, wijst er alles op dat ze dit jaar nog meer lof toegezwaaid krijgt. The Lament Of The Black Sheep gooit er namelijk kwalitatief nog een flinke schep bovenop. In Groot-Brittannië is geen zangeres te vinden die het traditionele folkrepertoire van meer nieuwe impulsen voorziet. Getooid met een oude zwart-witfoto van haar overgrootvader, die een schaap scheert op de familieboerderij waar Ange Hardy nog altijd woont, trekt dit album in alles een lijn door vanuit het verleden, waarbij ook alle songtitels (alle beginnend met The…), van The Gambler’s Lot en The Sailor’s Farewell tot The Wool Gatherer en The Tilling Bird, en de songs uit de oude doos lijken te stammen. Niets blijkt minder waar. Bij beluistering heeft het album ons behoorlijk achterover gekegeld met al die prachtige, schitterend door Hardy gezongen liedjes, voorbeeldig begeleid door vijf folktopmuzikanten op viool, staande bas, fluit, accordeon en percussie. Dan lezen we tot onze niet geringe verbazing dat Hardy alles heeft geschreven. Ze draagt hier dus veertien liedjes aan in een traditionele stijl, zo overtuigend dat we ons van de laatste jaren geen betere traditionele folkplaat heugen, tintelfris, gevarieerd en in geen enkel opzicht ouderwets.