De 41e editie van de Berlijn Marathon is op papier vooral bij de heren interessante. Een overzicht van de kanshebbers voor de overwinning bij de dames en heren.
Zondag 28 september zullen de ogen van marathonliefhebbers wereldwijd gericht zijn op Berlijn, alwaar de 41e BMW Berlin Marathon van start zal gaan. De afgelopen vijf wereldrecords zijn allemaal in de Duitse hoofdstad gelopen, niet gek dus dat ook dit jaar weer grote namen met snelle pr’s aan de start staan.
De headliner van de 41e Berlijn Marathon is Dennis Kimetto, de Keniaan is de op twee na snelste loper op de marathon ooit. Vorig jaar won hij de Chicago Marathon in de ogenschijnlijke snelle tijd van 2:03:45, meteen ook goed voor een nieuw parcoursrecord. In het zelfde jaar schreef hij ook al de Tokyo Marathon op z’n naam.
Dennis Kimetto zal onder meer de strijd aan moeten gaan met landgenoot en voormalig wereldkampioen op de marathon Emanuelle Mutai. De twee zijn geen onbekende van elkaar. Vorig jaar greep Emanuelle Mutai in Chicago net naast de eerste plek, hij finishte slechts zeven seconden achter Kimetto.
Een andere zeer geduchte tegenstander in Berlijn is Tsegaye Kebede. De Ethiopiër is misschien wel een van de meest constante lopers van dit moment, van de 17 marathon waaraan hij deelnam finishte hij er 14 in de top drie. Zijn marathon-pr staat momenteel op 2:04:38 en schreef onder meer de Fukuoka, Londen en Chicago marathons al op zijn naam.
Met een pr van 2:06:12 op papier is Geoffrey Kamworor Kipsang een outsider, maar dat de Keniaan snelheid in zijn benen heeft is zeker. In 2013 wist hij in 58:54 minuten de RAK Halve Marathon te voltooien. Net geen wereldrecord maar wel de snelste tijd van het jaar. Niet gek dat de Keniaan een jaar later in Kopenhagen er vandoor ging met de wereldtitel op deze afstand.
En hoe zit het bij de dames? Is het net zoals bij de heren een Oost-Afrikaanse battle of zijn er nog kansen voor dames uit Amerika, Europa of Japan?
Met een pr van 2:21:06 uur is Feyse Tadese op papier de snelste. De Ethiopische was in het voorjaar van 2013 het winnaar van de Parijs Marathon, dit voorjaar liep ze in 2:21:42 naar een 4e plek tijdens de Londen Marathon. Tirfi Tsegaye zal een van haar geduchte tegenstanders worden in de straten van Berlijn. De Ethiopische liep in de Duitse hoofdstad haar pr en heeft ondertussen zowel de marathons van Dubai en Tokyo gewonnen.
De Ethiopische dames zullen de strijd aan moeten gaan met Shalane Flanagan en Kayoko Fukushi. De Amerikaanse is er op gebrand om haar 2:22:02, die jaar gelopen in Boston, te verbeteren. De Japanse is met 2:24:21 een outsider maar zal alles op alles om haar eerste marathonoverwinning te behalen.
Duidelijk is wel dat de organisatie van de Berlijn marathon in heeft gezet op de heren, het damesveld is toch enigszins teleurstellend. Aan de andere kant, een topveld staat nog niet gelijk aan een klapper van een wedstrijd. Vaak is toch gebleken dat juist de ‘onbekende’ lopers een marathon openbreken en de toppers een ‘run for their money’ geven. Vooralsnog blijft het speculeren en moeten we tot de 28e wachten.
Deel vier van mijn hardloopavontuur in Amerika, speelt zich af in Port Aransas. Een plaatsje aan de ‘Texaanse Riviera’, waar je met de auto het strand op mag en ‘chain gangs’ de omgeving schoon houden.
Times flies when you’re having fun. Alweer de vierde stop in mijn Amerika roadtrip door Texas. Na het pretpark geweld van de Kemah Boardwalk, nu de kneuterigheid van Port Aransas (PA). Althans momenteel, in de zomer is puilt dit stadje uit van de rednecks en yanks. Om je een idee te geven; PA telt ongeveer 3480 inwoners, op top dagen in de zomer kan dit oplopen tot wel 60.000. Vissen is één van de to do’s in PA.
Niet alleen toeristen gebruiken de plek voor vertier. Begin 19e eeuw was PA een hotspot voor kaptein Jean Lafitte en zijn kornuiten. Naar het schijnt verstopte Lafitte zijn schatten in het gebied, het verhaal gaat dat er nogsteeds een schat ergens ligt. Jammer genoeg ben ik niks tegen gekomen.
Hardlopen in Port Aransas was fijn. In vergelijking met de steden als Dallas, Housten en Austin zijn de straten niet vol met auto´s. Ook zijn de starten voorzien van brede stoepen. Kwestie van schoenen aantrekken en gaan. Bijkomend voordeel, PA heeft veel strand. Eentje waar het blijkbaar volkomen normaal is om met je pick-up of mega camper te parkeren. In plaats van kuilen was het dus oppassen geblazen voor uitlaatgassen en chillende Amerikanen.
Verspreid over drie trainingen heb ik in PA ongeveer 40 kilometer gelopen. Memorabel moment tijdens een van deze runs was de chain gang die ik tot twee maal toe tegen kwam. Een chain gang is een groep gevangenen die in prachtig oranje gevangenistenue werk verricht. Ze waren zwerfvuil aan het opruimen. Aan de opmerkingen en het gelach te horen vonden ze mijn activiteit vreemd.
Vanwege de hoge temperaturen liep ik altijd in de ochtend. Sommige dagen kon het kwik oplopen tot in de 30 graden. Met gemiddeld 19 graden waren de ochtenden relatief koel en meestal bewolkt. De hoge luchtvochtigheid gaf de trainingen wel een extra edge. Na maanden lopen in de Nederlandse winter zul je begrijpen dat dit lastige omstandigheden waren.
Momenteel ben ik weer terug bij het begin, Austin. Maar ik ben jullie eerst nog een verslag verschuldigd uit San Antonio, de stad waar de onafhankelijkheid van Texas in de 19e eeuw zwaar is bevochten en uiteindelijk heeft geleid tot de erkenning van Texas als onderdeel van de Union.
Op Runner’s High probeer ik altijd met een positieve pen te schrijven. Berichten over ons alle zo geliefde hardlopen, met een bepaalde waardevolle inhoud. Helaas moet ik toegeven dat dit bericht een kleine bad vibe heeft. Misschien vind jij het wel een hoop gezeik. Dat kan en mag natuurlijk. Goed, zoals de titel van deze post al aangeeft. Ik loop aanstaande zondag niet in Schoorl!
Schoorl is een prachtig gebied om te lopen en veel bekenden doen mee. Dus waarom niet deelnemen? Vorig jaar heb ik in Schoorl, over half besneeuwde en met ijs bedekte paden 30 kilometer gelopen. De reden dat ik een jaar later Schoorl links laat liggen, werd mij direct na de finish aangereikt. In plaats van een mooie, glanzende medaille, kreeg ik een lelijk, grijs handdoekje in mijn handen gedrukt. Te klein om om je middel te slaan, te groot om in de keuken op te hangen als handdoek.
Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds geen sluitend antwoord bedenken op de vraag waarom je een handdoekje zou geven als aandenken. Dat ding ligt bij mij thuis op de grond in de badkamer. Deze is niet al te groot, dus als ik ook maar een klein beetje baldadig aan het plassen ben, urineer ik over het handdoekje. Lijkt me niet de gedachte achter een aandenken voor een loopevent.
Bij een medaille had zich een heel ander scenario afgespeeld. Deze wordt namelijk opgehangen in de woonkamer. Een speciale plek, direct naast een aantal hardloopaccessoires. Voor en na elke training, moet ik vanwege de accessoires op deze plek zijn. Ik kijk dan altijd even naar alle bling die ik in de afgelopen jaren bij elkaar heb gelopen. Fantastisch! Even een klein momentje; ik en mijn medailles. Als ik er genoeg heb vul ik er zo’n babyzwembadje mee en ga er een uurtje tussen liggen. “Swimming with the plaks” noem ik dat dan.
Zoals je kan lezen, dat handdoekje heeft wat los gemaakt. Ik wil dit moment dan ook graag gebruiken om een aantal regels voor te stellen, dat hopelijk vanaf nu door alle organisaties wordt gehandhaafd.
Na de finish wil ik bling. Ik wil net zoals 50 Cent en al die andere stoere rappers een plak om mijn nek hangen en hem zo trots als een klein kind aan iedereen laten zien.
2. Ik train hard om een goede prestatie neer te zetten. Tijdens sterf ik een aantal malen. Daarmee ben ik – en de andere lopers natuurlijk – de meest waardevolle asset van een event. Een waardige beloning is daarom op zijn plek. De grootte van een medaille moet hierbij leading zijn. Medaille voor 5 kilometer wedstrijd is bijvoorbeeld een stijlvolle maar subtiele medaille. Een marathon daarentegen is een mannelijk plak. Groot, robuust. Een weerspiegeling van het koningsnummer.
3. Als een event meerdere afstanden heeft, moeten er verschillende medailles zijn. Ik heb het niet over een wijziging in de gravering, maar fysiek een ander ding. Lopers onder elkaar moeten het kunnen herkennen. Ik wil er achteraf niet achter komen dat ik na ruim drie en een half uur zwoegen. Dezelfde medaille om mijn nek heb hangen als iemand die een kortere afstand heeft gelopen. Met alle respect, maar dat trek ik slecht.
Ik zal aanstaande zondag dus niet in Schoorl starten vanwege een handdoekje. Wat denk jij? Gelul of ben je het met me eens. Aan de medaille mag niet getornd worden. Erg benieuwd of er medestanders zijn die hetzelfde over deze kwestie denken.
Inderdaad een persoonlijke kwestie. Technisch shirt of buf zou ik ook nog wel iets mee kunnen. Iemand tweette zojuist dat hij ooit een fles deo heeft ontvangen. Dat gaat echt te ver wat mij betreft.
Ik vind medailles zonde. Ik vind het mooi dat sommige events je korting geven als je hem niet neemt. Ze belanden in een la. Doe mij maar een shirtje of een buff van het event met naam etc. Daar heb ik meer aan en hecht ik meer waarde aan. Maar uiteraard is dat voor iedereen een persoonlijke questie ;-).
Whahahahaa, geweldige humor! Ik heb ook liever een medaille, maar aangezien ik door mijn toilethanddoekjes heen ben… Eigenlijk wil ik dan 1 handdoek per gelopen km, 21 dus 😀