[De afgedrukte tekst is afkomstig uit de Lutherse vertaling van A. Visscher (1ste druk 1648) die daarvoor ‘De ganse Heilige Schrifture uit Dr. M. Luthers Hoog-Duitse Bijbel in onze Nederlandse tale getrouwelijk over­gezet’ heeft.]
Zo legt nu af, wat betreft den vorigen wandel, den ouden mens, die zichzelven door lusten der dwaling verderft, en vernieuwt uzelven in den geest uws gemoeds, en doet den nieuwen mens aan, die naar God geschapen is, in ware gerechtigheid en heiligheid. Daarom legt de leugen af, en spreekt de waarheid, ieder met zijnen naaste; nademaal wij onder elkander leden zijn. Wordt toornig en zondigt niet; laat de zon over uwen toorn niet ondergaan, geeft ook geen ruimte aan den duivel. Wie gestolen heeft, die stele niet meer, maar arbeide, en werke met de handen wat goeds, opdat hij hebbe mede te delen aan den behoeftige.
Toen trad hij in het schip, en voer weder over en kwam in zijne stad. En zie, toen brachten zij tot hem een verlamde, die op een bed lag. En toen Jezus hun geloof zag, zeide hij tot den verlamde: “Heb goeden moed, mijn zoon, uwe zonden zijn u vergeven.” En zie, enigen van de Schriftgeleerden zeiden bij zichzelven: Deze lastert God. Toen nu Jezus hunne gedachten zag, zeide hij: “Waarom denkt gij zo kwaad in uwe harten? Wat is lichter, te zeggen: Uwe zonden zijn u vergeven, of te zeggen: Sta op en wandel? Maar opdat gij weet, dat des Mensen Zoon macht heeft op aarde zonden te vergeven - zo zeide hij tot den verlamde - Sta op, neem uw bed op, en ga naar uw huis.” En hij stond op en ging naar zijn huis. Toen het volk dat zag, verwonderden zij zich, en prezen God, die zulk ene macht den mensen gegeven had.
en mij elke dag weer ten dode toe verschrikken. Het anker, echter, dat mij houvast geeft, is de barmhartigheid
En als het woedend schuimen (der zee) ten einde is, dan ga ik van boord en kom in mijn stad, dat is: het hemelrijk,
De cantate wordt inhoudelijk samengehouden door de vergelijking van de levensweg (‘wandel’) van de mens met een reis door de tijd naar de eeuwigheid. In twee beelden wordt dit uitgewerkt:
1. De ‘wandel’ als een voetreis (1). Met de kruisstaf in de hand kom je in het beloofde land, terwijl je alle plagen achter je mag laten. Bijbelse achtergrond: De Exodus uit Egypte naar Kanaän waar Mozes en zeker Aärons staf een grote rol in speelt. En het evangelie­woord dat ‘je je kruis moet op­nemen om Christus te volgen’. Met een grote secunde zorgt Bach er trouwens voor dat boven het woord ‘Kreuzstab’ (bach schrijft X-stab) een ‘do-kruis’ staat.
2. De levensweg als een woelige bootreis op weg naar de ‘veilige haven’ (2 , 4 en 5). Deze reis met aankomst in ‘mijne stad’ is gemodelleerd volgens de boottocht van Christus naar ‘zijne stad’ uit de evangelielezing. In het arioso-achtige recitatief (2) hoor je de golven tegen het levens­bootje klotsen. De golfbeweging stopt abrupt bij het bereiken van ‘mijne stad’, sc. het hemelrijk.
De opgewekte aria die volgt (3) bezingt die verlossende ervaring onder verwijzing naar een profetie van Jesaja (h. 40). De vernieuwing van de levenskracht van de mens (trouwens ook hier op weg naar het beloofde land, dit keer vanuit de ballingschap) wordt beschreven met behulp van het beeld van de hoogvliegende adelaar, waarvan men meende dat die - als een soort Phoenix - zijn jeugd kon vernieuwen (ps. 103: 5) Door het letterlijke citaat van de openingsaria (ook muzikaal) aan het einde van (4) vloeien beide ‘reisbeelden’ in elkaar. Het slotkoraal (5) vat beeldspraak en boodschap samen: Sterven is als aanmeren in de veilige haven om met Jezus verenigd te worden (→ thema van bwv 57).