Na dit intermezzo gaan we verder, zei Dirk en zweeg. Seffe schrok, hoorde hij toch ook iets? Hij luisterde angstig, maar na een oogenblik ging Dirk verder: je zult mijn oordeel over de menschen hard vinden of overdreven of eenzijdig. Maar stemt het niet tot nadenken dat ik, die niets te klagen heb en volkomen gezond ben, tot zoo'n oordeel kan komen? Ik heb op 't oogenblik een best leventje, Sefïe, een behoorlijke baan, een lief meisje en een veilig dak boven m'n hoofd, en toch ben ik niet gelukkig. En zoo is het met de meesten van ons: we weten te veel en onze ouders weten te weinig. Je vraagt me waarom ik niet rebelleer, waarom ik mijn waarheid niet uitschreeuw? Omdat het geen nut heeft te schreeuwen tegen doofstommen. De ouders willen ons niet hooren, omdat zij niet telkens aan ons herinnerd willen worden. Die honderdduizenden jonge menschen waar de wereld geen werk voor heeft die zijn hun plaag, die moeten wég. Die hebben te zwijgen en te wachten tot de volkeren weer zóó tegen elkaar zijn opgehitst dat ze ons op de slagvelden de dood kunnen injagen. Ons