Drie dagen lang golfden we mee op een zee van gierende gitaren doordrongen van een topsfeer waar weinig andere festivals aan kunnen tippen. Deze editie loste alle verwachtingen in met een rist aan uitblinkers.
De snedige riffs van deze nijdige Noren konden tot ver buiten de Swamptent op heel wat bijval rekenen.
Als opener van het festival is het niet altijd even makkelijk om de boel in lichterlaaie te zetten. Maar dit buitenkansje werd door deze Antwerpenaren met beide handen gegrepen.
Deze Pirates of the Caribbean van de metal ontgoochelden allerminst. Dé meezingaward ging met voorsprong naar Alestorm. Aargh!
Klassiekers van Manowar op een bedje van nostalgie. Ross Friedman had al zijn legendarische riffs nog onder de knie en de goed gevulde wei zag dat het goed was.
Ook zonder iconische frontman kon Phil Campbell zowel bekoren met eigen werk als met enkele Motörheadcovers.
Eén van de vele klinkende namen op de line-up hadden met een dik uur genoeg om hun stempel te drukken op deze jaargang. Ook al ontbraken enkele persoonlijke favorieten, In Flames greep de opgedaagde massa meteen bij het nekvel.
Hun complexe composities komen live nog beter tot hun recht dan op plaat en dat is niet vanzelfsprekend. Hun aanwezigheid was een uitgelezen kans om te graven in hun uitgebreide discografie die blijft verrassen. We werden na ieder nummer aangesproken met ‘my friend’ wat de band met deze fijne Finnen alleen nog maar sterker maakte.
Al vroeg op vrijdagnamiddag werden we van onze sokken geblazen door enkele gebalde vuistslagen van songs. Deathwish en Voice Of Rebellion bleven nog lang nazinderen. We zijn nog meer PP-fan dan we al waren.
Nergal en zijn bokkenrijders schuwen liever het daglicht, maar omstreeks 18u kwamen ze als een duivel uit een doosje de bühne op om iedereen met verstomming te slaan. De vlammen, de zwarte papiersnippers en tientallen crowdsurfers maakten deze strakke set af. Voor wie er nog aan twijfelt, satanisme is nog steeds hip & happening.
De daaropvolgende vriendelijk gevraagde minuut stilte voor Phil Baheux (Channel Zero) die vijf jaar geleden overleden is, werd trouw en eendrachtig opgevolgd. Een mooi moment om samen met al het edelmetalen geweld van de voorbije drie dagen in te kaderen.