(NL) ’…Ooit vertelde mijn grootmoeder me dat vogels elkaar nooit doden, wat er ook gebeurt. Ze zijn er gewoon niet toe in staat. Twee jaar geleden was er in Irak een bloedbad waarbij om en bij de 1700 mensen vermoord werden. De afslachting werd aangericht in Camp Speicher. Ik heb er enkel over gehoord. Ik heb er geen beelden van gezien. Wat ik wel zag, waren de gezichten van mensen in de straten van Bagdad, gezichten gevuld met terreur en wanhoop. Ik werd me bewust van de catastrofe die zich zou afspelen in het ganse land.
Ik ben opgegroeid voor Irak, dat bijna mijn hele leven in oorlog was. Ik werd geboren midden in de Iraans-Irakese oorlog, die het leven kostte aan bijna een miljoen mensen. Daarna was er de Irakese invasie in Koeweit. In de jaren 90 hoorde ik over de honger en de armoede tijdens het economisch embargo op Irak. Achteraf was er de Amerikaanse oorlog die ons verloste van de dictator Saddam, maar die ook zo veel steden en eraan verbonden herinneringen vernietigde. Nadien was er de sektaristische oorlog en vervolgens kwam ISIS. Die is er nog steeds. …’