Wanneer het publiek op het einde van een concert zoals dat van Angelo Branduardi een staande ovatie geeft, en de ‘oho’-s uit laatste toegift ‘Cercando l‘oro’ spontaan begint te zingen, waarop de band via basgitaar en vervolgens de rest van de muziekinstrumenten (viool, gitaar, toetsen en drums) voor die gevraagde reprise gaat, dan weet je het wel. Dat het een prima optreden was en de sfeer er goed inzat in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Opvallend trouwens want als je ons twee uur eerder had voorspeld dat het zo zou eindigen, hadden we daar ons geld niet op durven inzetten. Een eerder rustig en bedaard publiek daar stond de Italiaanse troubadour immers aanvankelijk voor te spelen. Tot ie de uptempokaart trok, dan klapte het publiek mee dat het een lieve lust was en beeldde je je in wat voor heerlijke folky taferelen dit optreden had kunnen veroorzaken als er een dansvloer had geweest en iedereen in traditionele renaissance/barok-kledij gehuld was.
Een weergaloos optreden dat zo als eindejaarspecial op tv zou kunnen komen, leverde Katie Melua (34) af in een uitverkochte Bozar. De Georgische-Britse had voor de gelegenheid het 18-koppige Gori Women’s Choir mee naast haar muzikanten en bracht samen met hen een hemels, dromerig, lieflijk optreden waar niets op af te dingen viel. Melua had zelfs oog voor haar fans. Zo wist ze dat er een Roemeense klas in de zaal zat die speciaal voor haar een Georgisch liedje geleerd had. Dat liet ze hen voor haar zingen net voor ze zelf aan de toegiften begon. De zangeres leek oprecht geëmotioneerd van dat gebaar. Heerlijk om haar een puur en nuchter human being te zien wezen in de prachtige Henry Leboeufzaal. Zo zien we haar gewoon naast het koor staan en zich laten begeleiden door de dirigente tijdens een prachtig en fragiel meerstemmig ‘The little swallow’ dat het koor en zij a capella feilloos brachten. De Bozar smulde. Niet meer dan logisch ook dat na tweede toegift ‘Maybe I dreamt it’ een eerste staande ovatie volgde, stevig applaus en gejoel. Dat deed het publiek nog eens dunnetjes over na laatste toegift ‘What a wonderful world’, een cover van Louis Armstrong.
Met ‘Fastlove’ haalde Gracia Live de sfeer van de jaren ’80 en ’90 terug naar de Stadsschouwburg van Antwerpen. Het publiek werd getrakteerd op een selectie hits van Wham! en George Michael zoals: ‘I‘m Your Man’, ‘Faith’, ‘Last Christmas’, ‘Careless Whisper’ en ‘Wake Me Up Before You Go Go’. Zanger Andrew Browning en zijn band deden er alles aan om ons met dit muzikaal eerbetoon aan George Michael een onvergetelijke avond te laten beleven. En hoewel het een leuke avond nostalgie was, konden we de avond moeilijk onvergetelijk noemen. We hadden het gevoel dat we naar de afgezwakte versie van het origineel aan het kijken waren. In vergelijking met de gelijknamige show die op het Londense West End stond, waren er minder muzikanten, minder belichting, minder danseressen en geen extra backing vocals. Het voelde een beetje aan als kijken naar een B-cast: het was nog altijd entertainend, maar niet het beste.
Met Gonzo trekt Abattoir Fermé vakkundig de meditatie-, yoga-, en bij uitbreiding de ganse wellness-sector door de mangel in een heerlijk absurde voorstelling. Ook het publiek dat naar dat soort sessies trekt, waar vaak een hoek vanaf is, wordt heerlijk bespot. Abattoir Fermé voert uitvergrote personages op. Zoals Frank, ex-journalist, ex-gedetineerde en licht ontvlambaar die vooral wil ‘voelen’ (lees seksueel geobsedeerd is) en er erg veel zin in heeft. Charlene, de zeer sceptische Hollandse hipster/huppeltrut die alles in vraag stelt en zich dus voor geen honderdste van een millimeter open stelt voor deze sessie, is ook van de partij. Zij is al van bij de start ontgoocheld omdat de sessie minder exclusief is dan ze dacht omdat er nog een ander koppel is. Amy zal dan ook telkens wanneer ze kan, de mislukte ‘Sein oder nicht sein das ist die Frage’ actrice Charlene kleineren met het hilarische: ‘Charlene, weet je wat dat is? Dat is het allerkleinste viooltje dat alleen voor u speelt.’
Mooi en lief, zo beschrijft een meisje het uitverkochte optreden van de Noorse Aurora wanneer ze de zaal aan de Noordersingel verlaat. Aurora bracht dan ook een begeesterend, betoverend en helend concert waarbij ze erg attentvol was voor haar fans. Briefjes en cadeautjes ontving ze dan ook met een zekere schuchterheid. ‘Het voelt als Kerstmis, Nieuwjaar en een huwelijk in één’ zei ze daarover. De artieste weet dan ook dat haar songs veel betekenen voor haar fans, nummers die hen troost kunnen bieden. Met “Het is lastig om een emotionele mens te zijn tegenwoordig. Dit nummer is voor iedereen die door een moeilijke periode gaat.” kondigde ze ‘Through the eyes of a child’ aan. Bloedmooi, doodeerlijk, breekbaar, spontaan en authentiek zong ze het nummer. Aurora lijkt op muzikaal vlak het liefdeskind van Enya, Dua Lipa en Björk, maar is toegankelijker dan die laatste. Qua looks ziet ze er dan weer uit alsof ze zo uit een sprookje komt, of een verhaal met een mythisch wezen, een bosnimf in de hoofdrol. Op live-vlak houdt ze het midden tussen een timidere versie van Shakira, met een zekere sensualiteit in haar (buik)dans, en de poëzie, het naïef kinderlijke van SIA zowel in de dans als in de hand-en vingerbewegingen die naar de hemel reiken. Dat contrasteert met de heel intimistische, trage parels zoals opener ‘Nature Boy’ van Nat King Cole dat ze a capella brengt en verzoeknummer ‘Life on Mars’ van David Bowie dat ze begeleid door Aksjell aan de toetsen, een stuk trager dan het origineel, maar o zo hemels, moeiteloos haar hoge noten halend liet horen. Die song kreeg plots een etherisch karakter alsof ze het nummer op magistrale wijze heruitgevonden had. Aksjell keeft trouwens haar recentste plaat gecoproduceerd. Aurora gaf mee dat de twee in de toekomst nog meer zullen samenwerken.