Het was gisteren de dag van de jaarlijkse buurtbarbecue. Heel Waverveen loopt dan uit; je weet niet wat je meemaakt. Ik was zo stom geweest om gisteren tegen een kind zonder enig besef van tijd te vertellen dat er een springkussen zou komen. Jullie raden het al; het vroege ochtendpraatje ging dit keer niet over rupsen en vlinders, maar over het springkussen. Ze rukte haar slaapzak uit met de logische verklaring: 'Ik ga nu naar buiten, ik ga springen', om niet veel later in niets anders dan een hemd en onderbroek de straat op te rennen, richting speeltuin. Ik er achteraan, ook in ochtendoutfit, weliswaar iets meer gekleed, maar ook zeker niet van een allure om je mee in het openbare leven te begeven. Maar goed: Waverveen, hier kan dat gewoon. Je kunt hier zélfs bij elkaar in de voortuin plassen, mocht je dat willen.
Het was lang wachten tot ergens in de namiddag. We zijn, om de tijd te doden en uit pure noodzaak, boodschappen gaan doen en we hebben een vliegenmasker voor Max gekocht. Dat was me wat; een paard met een kekke haarband in, Belle vond het wel wat. Het is hard nodig, de vliegen zijn dit jaar van extreem agressieve en opdringerige kwaliteit. Ik had ook nog een fles mega ranzig ruikend antivliegenspul gekocht, met sproeidop en daar heeft Belle, naast het lostrekken van etiketten van flesjes, een enorme voorliefde voor. Als het ook maar een beetje lijkt op de werking van een parfumfles, dan moet er gespoten worden. Zo heb ik haar al een keer net kunnen redden van de dood, toen ze haar nek probeerde in te spuiten met een venijnige Bayer bladluizenspray en heeft ze enkele dagen terug nog de antiklit gebruikt als eau de toilette. Dit keer voorkwam een veiligheidsmechanisme goddank dat het misging, maar het had niet veel gescheeld of Belle had en paar weken volledig vliegvrij geweest.
Na het maken van 55 mini-trifles (met vers fruit van de boerderijautomaat) voor de barbecue en een korte slaap van Belle (of niet, het was in elk geval even stil boven) vertrokken we naar de andere kant van de straat waar een hysterisch springkussen was opgesteld en de buren gezellig wat stonden te drinken en te eten. We namen de plaatselijke dorpsroddels door, Jip ontsnapte een keer of zes uit huis om ofwel al het losliggende eten weg te knagen of de andere lokale honden aan te vallen en tegen een uur of tien was Belle er wel klaar mee. Dat liet ze merken door in de sfeerverlichting/verwarming van het kampvuur op de grond te gaan staan plassen (dat had ze een paar uur eerder ook al demonstratief in onze voortuin staan doen - wat direct een golf van opluchting onder de buren gaf. Het voelt toch als een soort Russisch Roulette, als Belle losloopt op straat - jouw tuin kan zomaar het volgende doelwit zijn.)
"Ik ben zoooo moe", gaapte ze, nadat ik haar onder de douche had gezet en een pyjama aantrok. En het bleek de waarheid. Ze heeft geen kick meer gegeven, een unicum.
Deze zondag bracht ons een enerverende ochtend. Niet alleen zijn we wakker geloeid door onze koeien (roze nog steeds niet geleverd, het begint nu een beetje te storen), er zaten ook vier kikkers in de sloot, op een rijtje. Verder heb ik de croissants laten aanbranden, tot grote ergernis van Floor en draaide Pieter Konijn weer overuren.
* Zou je mij niet na iedere zin met 'gek' willen aanspreken? (Als in: 'Dat weet je toch wel, gek?' of 'Dat heb ik je nu al vijf keer gezegd, gek.')
Vanmiddag maakten wij ons op voor het grote feest van Opa Kippen, die maar liefst 70 jaar werd. Een heel terras vol vrij onbekende gezichten; het was voor Belle even traditiegetrouw acclimatiseren. Na een half uur was ze volledig ontdooid (dan komt er een punt waarop je weer vurig wenst dat ze in de ijskonijnstand schiet) en er ontrolde zich de strijd der titanen: oorlog om alles met Joris. Wat Joris had, wilde Belle en wat Belle had, wilde Joris. Jasmijn liep er, zoals gewoonlijk, wat tussendoor te rommelen met een gezicht dat nog het meest uitstraalde 'zoeken het lekker uit met z'n tweetjes'. Niemand gaf haar ongelijk. Het was ook geen doen met dat gegil en gemep van de overige aanwezige peuterschare.
Uiteraard is er geplast op het terras van opa en oma. Het gaf de verjaardag nét die kers op de taart. Het was de finishing touch. Het begint een soort signature te worden. Heel uniek en eigen.
We zijn weer thuis, Wouter is nog even langs de Veensteker waar hij op de terugweg zijn vrienden zag zitten (autoraam open, 'homoooos' naar een vol terras- quelle chique), Floor zit met een laptop op schoot op de bank wat af te kicken en...het grootste genot op aarde: ze slaapt. Dat was ze ab-so-luut niet van plan.
"Nee, want jij kwam net niet van de trampoline af en ik had gezegd dat ik dan dus geen verhaaltje voor zou lezen."
*zingt dwars door een krijsscène SlaapBelleSlaap, een variant op slaapkindjeslaap, waarbij dan dus buiten een aap op witte voetjes loopt. Echt super-origineel, zelf bedacht, complete songtekst via mail opvraagbaar*
*superstichtelijk liedje dat ik als herinnering aan mijn oma zing - God hebbe haar ziel al weer tien jaar vandaag precies*
En zo eindigde de dag zeer abrupt, maar de bijhorende rust is weer weldadig mensen. Ik ga er even van genieten. DOEG!