Wim maakt een schetsontwerp en een definitief ontwerp. Het gaat om een strak vormgegeven beeld. Een driepoot van monumentale hoogte. Het beeld is bijna zes meter hoog. Een constructiewerk, op het oog één beeld. Het heeft geen titel. Toch zoeken mensen altijd naar betekenis in een werk. Wat stelt het voor? Een Reuzendriepoot, zoals de wethouder zegt? De Poort van Heikant die veel mensen erin zien? Een grote Appel, maar waarom dan blauw? Een grote Grijper?
Wim Geeven vertelt in zijn toelichting bij de onthulling dat hij er de voorstelling bij heeft van het samensmeden (want metaal!) van Hemel en Aarde. Het beeld handelt over de balans tussen het ‘naar boven gerichte’ en ‘de grip’ die het op aarde heeft. “Van iets wat grijpbaar is naar iets ongrijpbaars, óp naar iets hogers”. Dan heeft wethouder Donkers dat toch goed aangevoeld, want bij de onthulling ter plekke zitten er tussen de ribben van het beeld, de grijpers, honderden ballonnen gevangen. Hij laat ze in een handomdraai naar hogere sferen zweven.
Je zou het werk tot een nazaat van het Neo-Constructivisme kunnen rekenen. Dat wil zeggen dat het beelden zijn als door een ‘ingenieur’ geconstrueerd. Vaak worden hierin zuivere vormen gebruikt, ontleent aan wiskunde = de taal van de natuur. Vierkant, cirkel en bol. Het werk van Geeven heeft vaak een instrumentachtig karakter. Het oogt alsof er een handeling kan worden uitgevoerd. Vormen uit de architectuur, van instrumenten en organismen. Geeven’s werk in de openbare ruimte is regelmatig te zien bij scholen. Die associatie met het onderwijs zie je dan terug in de vormentaal. Veel van de beelden van Geeven roepen een waaier aan beelden op, zonder er met één samen te vallen. Ze zijn in die zin onduidelijk, meerduidig.