De put voor de electronica uitgegraven en de zijkanten die aan de hals worden gelijmd vlak gefreesd.
Ik zit eraan te denken om nog een keer een singlecut 12 snaar te maken. En een multiscale (m'n Dingwall semi na bouwen), mits m'n huidige projectje wat wordt.
Ik boor ze uit een groter stuk met een gatenzaag (zonder kernboor, dus alles goed vast zetten) en daarna idd op de draaibank verder afmaken.
Dikte is binnen 0,2 mm 15 mm dik, nagemeten is de hoek 12 graden, maar dit is ook weer iets waar ik niet al te zwaar aan til ergens tussen de 10 en 15 graden vind ik goed.
Inclusief "OH SHIT!!" moment... De eerste paar centimeters verliep m'n frees omdat de hals niet goed was vastgezet.
Gelukkig zie je er niets meer van als de toets er eenmaal op zit, en de trekstang zal er niet minder om werken.
Hier wijkt mijn werkwijze enigsinds af van wat de meeste bouwers doen, die zagen meestal eerst de fret sleuven, ik doe dat liever als de toets al op de hals zit (minder gedoe met uitlijnen en geeft een steviger geheel om te klemen tijdens het zagen).
Hoewel ik ook al volledig gefrette toetsen heb zien gelijmd worden, maar dat gaat me wat te ver: te veel spanning.
Voor een projectje waar ik nu aan bezig ben moet ik een volledige esdoorn hals + toets bouwen, dus dat komt een beetje op het zelfde uit, eigenlijk.
De papierresten blijven nog even zitten, moet nog de positie dots en sleuf voor de topkam frezen op werk.
Zo doe ik dat: print van de fret layout met Prit op de toets plakken, plankje met mooie rechte kant netjes net naast (halve zaagdikte) het lijntje klemmen, en zagen.
Front en side dots ingelijmd en toets gevlakt tot schuurpapier korrel 1000, eerste laag olie opgezet.
Frets er in gemept en aan zijkanten hiervan lijm laten intrekken (Cyano Acrylaat = 10 seconden lijm).
Zijkanten van de frets eerste afwerk ronde gegeven en tweede laag olie opgezet (toets kan niet meer vuil worden).
En toen kwam zorgverzekeraar Menzis met haar SamenGezond spaarprogramma op de proppen. Het eerste wat ik dacht: Hè hè, eindelijk! Ik heb de Foodzy-app waarmee ik kan bijhouden wat ik eet, hoe ik gezonder kan eten en of ik dat beter doe dan mijn vrienden. Sporten zonder apps, daar ben ik mee gestopt, het voelt als tijdverspilling. Als ik ren zet ik de Zombies, Run!-app aan en verzamel ik punten om mijn virtuele dorp te beschermen tegen, jawel, hordes zombies.
Zomer 1992. Eindelijk werd mijn maandenlange gezeur beloond: ik kreeg mijn eerste spelcomputer voor mijn zesde verjaardag. Een grijze schoenendoos met twee knopjes en een lampje aan de voorkant. Het was gaver dan de enorme racebaan die ik had gekregen, interessanter zelfs dan alle andere cadeaus bij elkaar. Uiterst voorzichtig, alsof ik een hartoperatie moest uitvoeren, schoof ik de plastic schijf met daarop een sticker van Mario en Duck Hunt in de console. Ik drukte op ‘Power’. Het lampje lichtte rood op en er verscheen een lopend mannetje op het scherm. In zwart-wit. Magisch.
Ik hou ervan om terug te denken aan games van vroeger. Vanaf het moment dat ik die eerste Nintendo-console kreeg, is mijn leven mede gekleurd door de spellen die ik speelde. Natuurlijk waren er boeken, films en muziek, maar games hadden iets bijzonders. Het was niet alleen superspeelgoed waarin ‘doen-alsof’ echter werd dan ooit. Het waren ervaringen die eigenlijk uitsluitend voor mijn generatie werden gebouwd.
Als onderdeel van haar ‘anti-Europacampagne’ kwam de PVV afgelopen maandag met ‘EU-Ganzenbord’. In De Telegraaf stond een paginagroot spelbord afgebeeld met 72 vakjes. De speler krijgt bij de start tien euromunten en gooi je bijvoorbeeld in je eerste worp drie dan staat er: “Het EU-casino heeft snel 100 miljard nodig voor een nieuwe steunoperatie. (…) Geef iedere andere speler 1 euro.”
Slim om een campagnepunt te maken door middel van een spel. Games zijn bij uitstek geschikt om complexe kwesties inzichtelijk te maken. Met name als het om systeemlogica gaat. Juist het monetaire crisisbeleid van de EU laat zich prima in een spelvorm gieten.