DEN HAAG - De Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) heeft waarschijnlijk meer tijd nodig om de fusie van Essent en Nuon te beoordelen.
NMa-bestuursvoorzitter Pieter Kalbfleisch verwacht dat er over zes maanden een beslissing wordt genomen over de fusie, zei hij dinsdag bij de presentatie van het jaarverslag van de kartelautoriteit.
Beide energiebedrijven kondigden begin februari de fusie aan. Toen lieten zij weten het samengaan, na goedkeuring door de NMa, deze zomer aan de aandeelhouders te willen voorleggen. Essent en Nuon rekenen erop dat het samengaan nog dit jaar beklonken wordt. Beide bedrijven dienden ruim een maand geleden hun fusievoorstel in bij de toezichthouder.
"Het zou me niet verbazen als we nu de tweede fase ingaan waarbij we de zaak dieper gaan onderzoeken", zei Kalbfleisch. "Nuon en Essent zijn twee hele grote spelers en er zijn niet zo gek veel spelers op die markt. Het is een zaak waar we echt goed naar moeten kijken."
De beoordeling van de fusie is volgens Kalbfleisch niet afhankelijk van een eventuele splitsing van de onderneming in een levering- en productiebedrijf. Beide energiebedrijven zouden in dat geval wel hun fusieaanvraag moeten aanpassen, zei hij.
Oorlogsfilm die tevens spaghettiwestern en sprookje is. Brad Pitt speelt een scalperende nazi-jager maar Christoph Waltz steelt de show als nazi.
Tien jaar lang worstelde Quentin Tarantino met zijn script voor Inglourious Basterds, losjes gebaseerd op Enzo Castellari’s cultfilm Inglorious Bastards (1978).
Tarantino nam uiteindelijk alleen het WOII-thema, over plus de titel, waarin hij ook nog twee spelfouten maakte.
Vorig jaar juli was het lijvige script ineens af, want Tarantino wilde het twee en half uur durende epos verfilmen voor het festival van Cannes.
Dat lukte wonderwel, al werden er na Cannes voor de definitieve versie nog wat kleine wijzigingen doorgevoerd.
En de zelden bescheiden Tarantino heeft zijn borstklopperij waargemaakt: Inglourious Basterds is een oorlogsfilm geworden zoals die nog niet bestond; een WOII-film die wreed sprookje, gitzwarte komedie en spaghettiwestern tegelijk is.
Om met die spaghettiwestern te beginnen: de film opent met een scène die qua camerawerk, locatie en muziek zo uit een western zou kunnen komen.
Een boerderij in het door de nazi’s bezet Frankrijk krijgt onverwachts bezoek van de SS, die als bad guys in een western in de verte komen aanrijden. De nazi’s worden geleid door de SS-er Hans Landa, bijgenaamd The Jew Hunter.
De bedrieglijk sympathieke SS-er, een welbespraakt talenwonder, wordt gespeeld door Christoph Waltz, die voor zijn rol in Cannes met de prijs voor Beste Acteur wordt bekroond.
Volkomen terecht, want hij is met zijn smakelijke vertolking dé ontdekking van de film, zo blijkt meteen in een lange ondervragingsscène vol spitse dialogen.
Die eerste scène geeft tevens de toon van de film aan, want wie op grond van de trailer veel actie verwacht zal vreemd opkijken. De meeste actie komt voor rekening van de Basterds onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt met een vet hillbilly-accent).
Deze groep Amerikaanse soldaten van joodse afkomst maken korte metten met de nazi’s door ze dood te knuppelen en te scalperen.
Hun bloederige wraakacties vallen samen met een persoonlijke afrekening van een joodse onderduikster, Shosanna (Mélanie Laurent). Ze ziet kans haar familie te wreken wanneer de nazi’s besluiten de première van een propagandafilm in haar bioscoop te houden.
Maar het is nog maar de vraag of de Basterds met hun lompe methodes hierbij helpen of juist in de weg zullen lopen.
Wie daar vooraf twijfels over heeft zal ongetwijfeld overrompeld worden door de gevatte dialogen, die worden afgewisseld door onverwachte geweldsexplosies waarin elke hoofdrolspeler het loodje kan leggen.