(Chester is omhoog gesprongen, hij zat dus niet meer op de zitzak. XD Ook bedoelde ik met "(...) bekeek zijn horloge. 11:32 pas" dat het half twaalf 's avonds was :O Maar oke, kon je niet weten xD)
"Ik kom hier voor de rust, net zoals jij neem ik aan." antwoordde ze uiteindelijk. Na zijn opmerking keek ze met samen gespleten ogen de andere kant op te kijken. Wat had hij nou weer gezegd? De zon ging onder en hij kon de halve maan al ontdekken. Vandaar dat hij haar antwoord een beetje vaag vond. Ze kwam zo maar om twaalf uur 's nachts even op een zitzak ploffen voor de rust? Nou ja, hij kon zelf ook niet zoveel zeggen. Hij was immers ook maar een beetje aan het relaxen.. "Oke?" kwam er wat verward uit. Hij ging weer zitten en legde zijn handen op zijn gezicht. Hij streek ze naar boven door zijn haren heen. Hij wist niet wat hij tegen het meisje moest zeggen of wat hij van haar moest denken. Hij verlangde in ieder geval een stuk minder naar haar als hij haar zo zag. Maar dat was waarschijnlijk omdat ze zich in zulke kleren bevond. Dat deed ze normaal nooit, toch? Het was gewoon omdat ze bijna ging slapen, toch?
'Het feit dat ik er zo uitzie, is dat ik zolang alleen in mijn kamer heb gezeten.' sprak Isis toen toch en hij keek haar weer even aan. Zo lang in haar kamer? En normaal was ze altijd zo sociaal. Hij keek haar wat ongelovig aan. "Jij? De hele dag op je kamer?" even wist hij niet wat hij moest zeggen. "Dat past echt niet bij je.. Waarom zat je dan de hele dag op je kamer?" hij aarzelde voor een moment om die vraag te stellen, maar deed het toch. Het was hoogst ongebruikelijk voor hem om stil te zijn of onzeker, maar toch voelde hij het lichtelijk opkomen. Alleen was hij niet stil, hij was niet goed in zijn mond houden. Ook niet op momenten waarbij het wel zou moeten.
Isis liet een korte zucht horen, liet haar rechterbeen over haar linker leunen. Volgens haar moeder was dat een mooie 'dame' houding. Isis rolde met haar, dat was toch zo'n moederpraat? Isis had er haar nooit wat van aangetrokken, ze zat en lag hoe ze wou en niet omgekeerd. Haar blonde haren lagen in rechte stukken over haar gezicht. Met een korte zwaai met haar hoofd vlogen ze weer de andere kant op, waar ze thuishoorden. Even dacht ze weer aan vroeger, de goeie mooie tijd. Nu ze haarzelf eens bekeek zag ze er echt als een wrak uit, niet gezeverd. Het was verschrikkelijk! Met haar blauwe ogen die normaal gezien straalden en fonkelden, bleef er nu alleen maar een doffe blik over. Haar jeansbroek- die ze normaal nooit aandeed omdat ze hem verschrikkelijk vond- was rijkelijk versierd met gaten en soms kleine vlekjes bloed. Het enige waar ze nog een beetje voor zorgde was haar haar, dat bleef haar trots. Even overwoog Isis om zich in haar kamer terug te trekken, ze kon zich zó toch niet vertonen? Isis wilde zich net recht stellen toen Chester opeens wat tegen haar zei. Ze liet haar kont weer in de zitzak vallen, keek Chester met haar doffe blauwe ogen aan. Hij was duidelijk verbaasd en verontwaardigd over het feit dat ze zo lang in haar kamer had gezeten, iets wat nogal logisch was. Normaal was Isis altijd de eerste geweest die naar fuiven en party's ging als het haar uitkwam. Maar nu leek ze het gewoon niet te willen. Of was het gewoon omdat ze dácht dat ze het niet wilde? Misschien wilden haar gedachten het zo hebben? Isis besefte dat de manier waarop ze nu leefde helemaal niet goed was. Ze maakte zichzelf gewoon depressief!
"Ik weet niet wat me bezield.." Zei ze half mompelend, toch nog verstaanbaar voor Chester. Bij deze woorden stelde ze zich recht, keek Chester aan en glimlachte sufjes. "Ik kom zo terug, ik denk dat ik me maar eens ga kleden voor deze tijd van het jaar." Zei ze, ook al was het zo middernacht. Isis voelde zich gewoon te suf in deze stomme kleren.
Met een sprintje liep ze van de trap, gelukkig was het niet ver; van het dak naar haar kamer. Met een smak gooide ze haar deur achter zich dicht, liep naar de douche en kwam ze weer drijfnat uit. Haar uitblazen, wat make-up op doen en haar blauwe kleedje aantrekken. Nu was het al stukken beter dan daarvoor. En ergens voelde ze zich veel beter in haar vel, nu ze zo gekleed was. Net alsof ze, weer haarzelf was geworden. Isis slikte, nu maar hopen dat Chester daar hetzelfde van vond. Niet dat ze haar alleen had omgekleed voor hem, misschien wilde ze vandaag wel eens uit gaan. Om toch maar weer eens te proeven van het uitgaansleven. Isis kreeg opeens vreselijk veel zin in het leven, opeens uit het niets! Isis grinnikte, ze moest maar eens naar Chester terug keren.
Met een laatste huppelpas steeg ze de trap op en liet haar blauwe ogen op Chester vallen, ze stapte met kleine pasjes op hem af en liet haar tegen de ballustrade van de dak vallen. Vallen nu ook weer niet, ze leunde er gewoon tegen. "Ik hou van de nacht.." Wist ze er lichtelijk uit te krijgen.