In de vergadering van de gemeenteraad van 09-02-1900 is besloten de weg: “Van af de Kerklaan langs de woning van den Heer C. Pleijte tot aan de Regentesselaan” Mr. van Rhemenslaan te noemen.
Mr. Cornelis Herman van Rhemen van Rhemenshuizen (1811-1880) was burgemeester van Apeldoorn van 1837 tot 1842.
Op 19 juli 1879 kocht de Amsterdamse architect A.A.M. Beretta, toen wonend in Apeldoorn, van H.C. van der Houven van Oordt een stuk grond van 1 hectare, 33 are en 50 centiare tussen de Mr. van Rhemenslaan en de Canadalaan voor 18.000 gulden.
Alle panden in de Mr. Van Rhemenslaan zijn huis voor huis gefotografeerd en indien mogelijk hebben we er een oude afbeelding naast gezet. Oude foto's en ansichten van het straatbeeld algemeen vindt u door te klikken op de afbeelding rechts.
Vanaf 1 november 1886 woonde hier de in Sneek geboren Ida Borneman (1835-1911), zij was weduwe van Mansvelt Beck en woonde hier met vier dochters. Op 16 augustus 1888 vertrokken de dames naar Voorst.
De grond waar nummer 3 op is gebouwd, verkocht Beretta aan de timmerman/aannemer F.W. Geurden, die er in 1885 een huis op bouwde.
De eerste bewoners kwamen in juni 1885 en waren het gezin van de in Deventer geboren arts Nicolaas ten Kate (1849-1897) en zijn in Vaassen geboren vrouw Hendrika Maria Mulder (1857-1914), ze hadden een zoon en dochter.
De grond voor nummer 5 verkocht architect Beretta aan de in Zwolle geboren Willemina van Barneveld (1825-1911), zij was weduwe van Lodewijk Antonie Gallé (1816-1868). Gallé was oud assistent-resident te Soerakarta, Java.
Het huis werd in 1883 gebouwd. De weduwe woonde hier met drie dochters waarvan de oudste in Soerakarta was geboren. Ze vertrokken op 9 juli 1888 naar Den Haag.
Jelle Reitsema: In 1879 koopt een Amsterdamse architect bouwgrond aan de Van Rhemenslaan waarop hij een aantal huizen laat bouwen. De grond voor nummer 7 verkoopt hij in 1881 en de nieuwe eigenaar laat er in 1885 een huis bouwen. In 1922 wordt het een pension, het krijgt de naam Ulvo en vennoten worden de pensionhoudster Tekkerman en de verpleegster Jorna.
Vanaf september 1944 zijn op nummer 7 een ‘Dienststelle’ van de Sicherheitsdienst (SD) en een Einsatzkommando (een arrestatieteam) gevestigd. In Apeldoorn zijn dat fanatieke Nazi’s: zeven Duitsers, een vijftal Vlamingen en een Nederlander. Zij voeren een waar schrikbewind uit bij het bestrijden van het verzet. Op 30 september 1944 pakken zij zes mannen op die deel uitmaken van een verzetsgroep, die onder leiding van Narda van Terwisga actief is met het helpen van joden, het onderbrengen van onderduikers en hulp aan geallieerde vliegers. Ook door de groep verborgen gehouden vliegers, de Brit Ken Ingram en de Amerikaan Bob Zercher, worden gearresteerd, evenals Narda zelf.
In de vroege ochtend van maandag 2 oktober 1944 executeren zij zonder vorm van proces deze acht mannen op Groot Schuylenburg (nu 's-Heeren Loo Midden Nederland) en leggen de lichamen met een bord ‘Terrorist’ om de hals op verschillende plekken in de stad neer om de bewoners van Apeldoorn te intimideren. Narda komt in het concentratiekamp Ravensbrück terecht, maar overleeft dat wel.
Een volgende oorlogsmisdaad begaan zij op 2 december 1944. Dan worden acht gevangenen in de Koning Willem III-kazerne uit hun cellen gehaald en vlakbij, tegen het talud van de Sportlaan, doodgeschoten. Onder hen is de Amerikaanse luitenant-vlieger Bill Moore.
Begin april 1945 arresteert de SD in Harderwijk en in Apeldoorn verzetsmannen, die worden opgesloten in de Koning Willem III kazerne. Sinds januari 1945 bestaat de aanwijzing om bij ‘Alarmstufe drohender Ortskampf’ gevangen verzetslieden te executeren. Zij worden omschreven als Todeskandidaten. Wanneer de Canadezen op 11 april de opmars naar Apeldoorn inzetten, gaat de SD tot uitvoering over. Op 12 en 13 april worden in het Kruisjesdal zes mannen doodgeschoten en de volgende dag nog eens tien. De SD wist de sporen van de executie zo goed uit, dat de lichamen pas op 22 mei worden gevonden.
Na de oorlog krijgt het pand weer de functie van pension. Dit duurt tot 1954 waarna het als rusthuis wordt ingericht. In 1976 wordt het pand aan de stichting Het Hogeland in Beekbergen verkocht. Nu wordt het huis weer door particulieren bewoond. De herinneringen aan de oorlogsmisdaden lijken verdwenen.
- In de oorlogsjaren was dit pand in gebruik als hoofdkwartier van de SD. Klik HIER voor een telex over het vernietigen van de nrs. 7 en 9.
Deze villa is gebouwd in opdracht van de in Kampen geboren Jan Kruijtbosch (1845-1901). Architect was Henri Evers. De in baksteen uitgevoerde villa is gebouwd in een schilderachtige neorenaissancestijl en heeft een informele plattegrond. De ingangspartij aan de zijkant is ondergebracht in een witgepleisterd torentje. De achterzijde verkreeg later een aanbouw. Evers staat vooral bekend om zijn ontwerp van het Rotterdamse Stadhuis.
De vrouw van Kruijtbosch, Wesselina Reinira Evers (1851-1912) was een zus van architect Henri Evers. Kruijtbosch had zijn fortuin verdiend als koopman in Sint Petersburg. Ze woonden hier met hun vier kinderen, Jurriane Maretje Elizabeth (1876), Wilhelm Emil (1877), Henriëtte (1883) en Joan (1886). Op 26 oktober 1894 verhuizen ze naar Den Haag.
De volgende bewoners kwamen op 17 juni 1895, het was het gezin van de in Den Haag geboren douaire Margaretha Maria Stratenus (1829-1913). Zij was weduwe van jhr. Isaac Herman Alexander Röell (1822-1892). De douaire woonde hier met vier dochters, jkvr. Wilhelmine Arnoldine Jeanne (1858), jkvr. Agnes Johanna (1864), jkvr. Maria Augusta Ida Petronella (1869) en jkvr. Henriëtte Anne Jacqueline (1874). Buiten de gebruikelijke dienstbodes had de vrouw des huizes ook een knecht.
Nico Heiner: Ik heb al een tijd deze afdruk van een prent van de Mr. Van Rhemenslaan 9. Het geheel komt uit de "Opmerker, Orgaan van het Genootschap Architectura et Amicitia. Weekblad voor Beeldende Kunst en Technische Wetenschap".
In de uitgave van zaterdag 8 januari 1887 staat het volgende: De villa, waarvan de afbeelding bij het vorege nommer verzonden werd, is gebouwd op eender fraaiste punten van het Oranjepark te Apeldoorn. Met den bouw werd in 1885 begonnen en het geheel was in ongeveer één jaar voltooid.
Bij de indeling vanden plattegrond is rekening gehouden zoowel met de wenschen van den bouwheer als met de breedte van het terrein, die 20 meter bedroeg. De kosten van het gebouw bedroegen ongeveer fl. 15.000-. HENRI EVERS
De in Deventer geboren Johannes Nagel (1834-1893) gaf in 1885 opdracht tot de bouw van nummer 11, hij woonde hier met twee zusters Femia Nagel (1817-1894) en Johanna Nagel (1824-1895). Na het overlijden van de laatste zuster werd de "Villa Hendrika" met nog andere percelen te koop aangeboden op een veiling.
Dit woonhuis werd in 1885 gebouwd in opdracht van de in Vreeswijk geboren Frederik Hendrik Bennik (1836-1900), zonder beroep, hij woonde hier met zijn in Mourik geboren vrouw Charlotte Martha de Kock (1841-1922) en zoon Hendrik Cornelis Stoop Bennik (1868).
Bennik was eerder gehuwd geweest met Sijgje Margaretha Stoop (1844-1870). In 1877 vond er een naamsverandering plaats, de zoon ging Stoop Bennik heten.
Na het overlijden van Frederik Hendrik in 1900 kwamen in 1902 een broer en zus van de vrouw des huizes inwonen. Op 5 juni 1905 vetrokken ze naar Lienden.