De categorie Cubaans atleet biedt een overzicht van artikelen over atleten geboren in of uitkomend voor Cuba.
Deze categorie geeft een overzicht van spoorwegrijtuigen gebouwd door Talbot in Aken, tegenwoordig onderdeel van Bombardier Transportation.
Eric Michael Stewart (Droylsden, Greater Manchester, 20 januari 1945) is een Engelse muzikant, songwriter, zanger en producer.
Stewart is vooral bekend als een van de bandleden van de Engelse popgroepen (Wayne Fontana and) The Mindbenders (jaren '60) en 10cc (jaren '70, voorheen Hotlegs).
In 1968 werd hij mede-eigenaar van de Strawberry Studios in Stockport, Engeland, waar hij zich snel ontwikkelde als recording engineer en producer. Het is in deze studio waar de band 10cc is ontstaan en zijn grootste triomfen vierde.
Naast zijn werk met 10cc schreef hij tussen 1982 en 1986 samen met Paul McCartney aan drie McCartney-albums en inmiddels heeft hij ook vier soloplaten gemaakt waarvan de laatste (Vive La Difference) in januari 2009 is verschenen.
Begin 1972 begon de Amerikaanse zanger Neil Sedaka aan zijn opnames voor het album Solitaire in de Strawberry Studios, met de hulp van Stewart als engineer en Graham Gouldman, Kevin Godley en Lol Creme als zijn begeleidingsband. Het succes van dit album deed de vier muzikanten besluiten verder te gaan met eigen materiaal en dat als band naar buiten te brengen. De naam van de band was 10cc. Hun eerste hit hadden ze met het nummer Donna dat in augustus 1972 de tweede plaats bereikte in de hitparade in het verenigd Koninkrijk. Daarna volgde een hele serie hits als The Wall Street Shuffle, I'm Not in Love en Art for Art's Sake. Na het vertrek van Godley & Creme in 1976 scoorden Stewart en Gouldman (die samen doorgingen als 10cc) hits als The Things We Do for Love en Dreadlock Holiday. Hun laatste album (Mirror Mirror) maakten ze in 1995. Daarmee kwam er een einde aan deze unieke samenwerking. 10cc gaat de geschiedenis in als een van de weinige bands in de popmuziek die bestond uit leden die allemaal meerdere instrumenten bespeelden, allemaal konden zingen en ook allemaal nummers schreven.
De lychee (Litchi chinensis) is een groenblijvende, tot 30 m hoge boom met een dichte, brede kroon. De verspreid staande, afwisselend geplaatste bladeren zijn 12-25 cm lang en even of zelden oneven geveerd. De 4-8 deelblaadjes zijn ei- tot lancetvormig, toegespitst, 6-15 cm lang en 1,7-4 cm breed. Ze zijn dun-leerachtig, gaafrandig, aan de bovenkant glanzend donkergroen en aan de onderkant grijsgroen. De bloemen groeien in schermachtige, vertakte, eindstandige, hangende tot 70 cm lange bloeiwijzen. De bloemen hebben vier gelige of groenige kelkbladen en geen kroonbladen.
De tropische vrucht wordt voornamelijk geïmporteerd uit Madagaskar, Mauritius, Zuid-Afrika, Israël en Azië. De aanvoer loopt het hele jaar rond, met een maximum in de periode van eind december tot eind februari. Deze vrucht is verwant aan de ramboetan (minder sappig en zoet, steviger), de kapoelasan, de korlan, de knippa, de pitomba, longan en de aki. Deze vruchten behoren tot de zeepboomfamilie (Sapindaceae). De familienaam is te danken aan de alkalische stof, saponine, die uit de zaden kan worden gewonnen en tot zeep kan worden verwerkt. De vruchten groeien in trossen van 5 tot 30 stuks aan bomen die tot 20 meter hoog kunnen worden. De oorsprong van de lychee ligt in China.
De lychee is een ronde of ovaalvormige vrucht van 3 tot 5 cm doorsnede, met een opvallende rode schil. Deze voelt enigszins leerachtig aan en licht gebobbeld. Het vruchtvlees, de zaadmantel is glazig wit, van stevige structuur, en in het midden bevindt zich een langwerpige bruine pit. De vrucht is sappig (kruidig)zoet van smaak, te vergelijken met de muskaatdruif, en 'kraakt' enigszins bij het kauwen. Lychees zijn tevens in blik verkrijgbaar.
Lychees verkleuren tijdens het rijpingsproces van rozerood naar roodbruin. Ze worden rijp geplukt en kunnen direct gegeten worden. De lychee kan het beste koel bewaard worden in de fruitlade van de koelkast (max. 1 week houdbaar). De harde schil van de lychee breekt onder de druk van een vinger en/of nagel en kan vervolgens van het vruchtvlees verwijderd worden.
Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Litchi chinensis op Wikimedia Commons.
Living Colour is een Amerikaanse funkmetalband uit New York die in 1984 werd opgericht door gitarist Vernon Reid. De groep verzilverde twee opeenvolgende Grammy's voor Best Hard Rock Performance; eerst in 1990 met hun single Cult of Personality, daarna in 1991 met hun album Time's Up.
De wortels van Living Colour liggen in New York, waar gitarist Vernon Reid de band voor het eerst formeerde in 1984. Hij was een deel van de Black Rock Coalition, een stichting die zwarte rockartiesten stimuleerde om muziek te gaan maken. De rockscene werd namelijk sinds het ontstaan ervan gedomineerd door blanken. In de eerste jaren schaarde Reid zich in vele bands met verschillende leden, die allemaal Living Colour heetten. De experimentele bandjes weken qua muziekgenre erg ver uit elkaar, van funk en jazz tot punk.
Tegen 1986 lag de bezetting van Living Colour vast, die toen bestond uit Reid met bassist Muzz Skillings, drummer Will Calhoun en zanger Corey Glover. De drie waren onervaren, doch getalenteerde muzikanten. Drummer Will Calhoun was zelfs afgestudeerd in muziek. Ze gingen toeren door verschillende clubs in en om New York. Nadat Mick Jagger potentie in hun muziek zag zorgde hij ervoor dat ze een demo konden opnemen, waardoor ze uiteindelijk een contract kregen bij Epic Records. Toen het succesvolle Vivid in 1988 uitkwam scoorden ze flink. Het album verkocht erg goed, de video van Cult Of Personality werd veel vertoond op MTV, en in 1990 wonnen ze met deze single de Grammy voor Best Hard Rock Performance. Ze toerden ook als openingsact van The Rolling Stones.
Hun tweede album, Time's Up uit 1990 was een erg succesvol en divers album, waarbij ze alle hoeken en gaten van muziek verkenden. Met Type, de eerste single van het album hadden ze hun grootste hit tot nu toe. In Nederland was het nummer Love Rears Its Ugly Head ook succesvol. Met Time's Up wonnen ze opnieuw de Grammy voor Best Hard Rock Performance. In 1991 kwam hun ep Biscuits uit, met nummers die het niet tot hun albums hadden gered. Na een ruzie over de koers van de band verliet Muzz Skillings de band, en werd al snel vervangen door bassist Doug Wimbish.
Met deze bezetting maakten ze het album Stain, dat donkerder en harder was dan hun oudere werk. Het scoorde iets minder dan de voorlopers, maar was desalniettemin nog steeds een erg succesvol album. Tegen 1995 viel de groep uit elkaar door meningsverschillen over de muzikale koers van de band. In 1996 kwam het compilatiealbum Pride nog uit, met vier nog niet eerder uitgebrachte nummers erop. Hierna werd het een tijd lang stil rond Living Colour.
Tegen 2000 kwam de groep echter weer bij elkaar, en ging met nieuwe ideeën de studio in. Dit resulteerde in 2003 in het redelijk succesvolle album CollideØscope. CollideØscope was over het algemeen harder dan de vorige albums, maar had toch een paar funk- en reggae-achtige nummers erop staan. In 2004 werd Live at CBGB's uitgebracht, een oude liveopname uit 1989. In 2006 kwam er nog een best of-compilatie uit: Everything is Possible - The Very Best of Living Colour.
In 2008 werd nog een Live at CBGB's uitgebracht met een liveregistratie van 19 augustus 2005. Tevens kwam 2008 een DVD uit van een liveregistratie in Parijs The Paris Concert. Op 15 september 2009 kwam het vijfde studioalbum van Living Colour uit, The Chair In The Doorway, dat werd gevolgd door een wereldtournee.
Op 9 september 2017 kwam het album Shade uit. Op dezelfde dag speelde de band in Eindhoven tijdens City Rock Eindhoven.
Matsukata Masayoshi (松方 正義, Matsukata Masayoshi) (Kagoshima, 23 maart 1835 - Tokio, 2 juli 1924) was een Japans politicus. Matsukata Masayoshi was de vierde en de zesde minister-president van Japan. Tussen 1881–1891 was hij Minister van Economie. Hij kwam uit een "Goshi"-familie. Matsukata Masayoshi was ook een "Genro" (元老,Genrō).
De grootvader van Matsukata Masayoshi heette Matsuda Masaki. De Matsuda-familie was een zogenaamde goshi-familie (een samoerai die landbouwer is). Hij was een gerespecteerd handelaar die goed verdiende. Om zijn kinderen een goede opvoeding te laten genieten moest men afkomstig zijn van een samoeraifamilie. Hij leerde toevallig dat Shichiemon Matsukata, die een klant was van Matsuda Masaki, familie was van hem dat 29 generaties oud was. Shichiemon Matsukata, die geen kinderen had, besloot de familie Matsuda te adopteren. Zo werd de goshi-familie Matsuda nu de volwaardig samoerai Matsukata en gingen ze in Kagoshima wonen.
Op 23 maart 1835 werd Kinjiro Matsukata geboren in Kagoshima, de hoofdstad van de provincie Satsuma. Later veranderde hij zijn naam in Masayoshi. Op hun zesde, werden alle samoeraijongens naar de goju gestuurd, waar ze leerden hoe een volwaardige samoerai te zijn. Op zijn dertiende stierven zijn ouders met als gevolg dat hij door geldgebrek niet alle lessen meer kon volgen. Hij besloot dus om de lessen kendo te laten vallen en ze in het geheim te volgen via een venster. Tijdens de les kendo werd hij opgemerkt door een paar medestudenten en er ontstond een hevige discussie. Om dit op te lossen werd beslist om een gevecht te laten plaatsvinden tussen Matsukata Masayoshi en de meest ervaren student. Matsukata Masayoshi won dit gevecht vrij gemakkelijk en de meester was zo onder de indruk dat hij besloot om Matsukata Masayoshi onder zijn bescherming te nemen en hem gratis de lessen laten volgen. Een jaar later werd hij aanvaard in de Zoshikan, de officiële samoeraischool van Satsuma. Later werd hij bevriend met Okubo Toshimichi en Saigo Takamori van de Kajiya-provincie. Dankzij Saigo Takamori leerde hij de daimyo Nariakira kennen. De daimyo raakte onder de indruk van Matsukata Masayoshi en hij werd aangenomen in zijn kleine elitegroep.
In 1854 tekende Japan een overeenkomst met de Verenigde Staten. I Japan was niet iedereen akkoord met deze overeenkomst en ontstond er een conflict tussen de aanhangers van Tokugawa en de anti-Tokugawa, geleid door Nariakira. I 1858 stierf Nariakira aan een hartaanval en hij werd vervangen door zijn halfbroer Hisamitsu. Hisamitsu had een veiligere aanpak dan Nariakira.
In 1861 trouwde Matsukata Masayoshi met Masako. Een jaar later werd Matsukata Masayoshi de officiële courier van de daimyo Hisamitsu. Hisamitsu was zo tevreden over zijn diensten dat hij Okubo Toshimichi en Matsukata Masayoshi "Kinjuban" (persoonlijke escorte) maakte van hen. Datzelfde jaar werd zijn eerste kind geboren, Iwao.
In 1863 was er het Richardson-incident. Drie lijfwachten van Hisamitsu vielen Richardson aan, die later aan zijn verwondingen overleed. Groot-Brittannië wou verontschuldigingen en een schadevergoeding, die Satsuma weigerde te geven. Een paar maanden later viel de Britse vloot Kagoshima aan en richtte veel schade aan. Satsuma had zijn lesje wel geleerd en Okubo Toshimichi werd in het geheim gestuurd om toch de schadevergoeding te betalen. Na die zware slag werd Matsukata Masayoshi "Okanando" benoemd, een van de hoogste posities die een samoerai kon krijgen. In 1866 besefte Satsuma hun onmacht en er ontstond een geheim akkoord met de Britten. Ditzelfde jaar richtte Satsuma ook hun eigen vloot op. In 1867 kocht Satsuma een modern schip dankzij hun akkoord met Groot-Brittannië. In 1868 was er een zeeveldslag tussen Tokugawa en de Anti-Tokugawa, geleid door Satsuma. Dankij hun moderne schip won Satsuma gemakkelijk. Datzelfde jaar viel ook de Tokugawa-regering.
De nieuwe regering bestond vooral uit overwinnende Daimyo's. Okubo en Saigo werden "Sangi". In 1868 werd de naam Daimyo veranderd in gouverneur. Matsukata Masayoshi werd gouverneur van Hita, gelegen in het noordoosten van Kyushu. Matsukata Masayoshi veranderde alles. Hij won het vertrouwen van het volk, stimuleerde de industrie, schafte het klassesysteem af en nog veel meer.
Tegelijkertijd bleef Japan zich moderniseren, de post werd opgericht, spoorlijnen voor treinen werden aangelegd en veel meer. In 1871 werkte Matsukata Masayoshi voor het belastingssysteem, eerst als assistent, twee jaar later werd hij de grote verantwoordelijke van belastingssysteem. In 1873 werd het belastingssysteem hervormd. Dit hield in dat:
Een paar dagen later werd ook het klassesysteem afgeschaft. Twee jaar later werd het nieuw belastingssysteem in werking gebracht. In 1877 ontstond er een opstand, de Seinan-no-eki. 80.000 samurais onder de leiding van Saigo vielen Tokyo binnen. Na 7 maanden was de opstand gedaan, met als resultaat de dood van Saigo en het einde van de samurai. Tussen 1877 en 1880 werden er 193 banken gesticht in Japan op aanvraag van Matsukata Masayoshi. In 1878 ging Matsukata Masayoshi naar Frankrijk waar hij van de Franse minister van economie Léon Say alle geheimen van de economie leerde. Op advies van Léon Say heeft Matsukata Masayoshi de banksystemen in Europa bestudeerd en hij heeft vooral het Belgische banksysteem grondig bestudeerd. Terwijl Matsukata Masayoshi in Parijs was werd Okubo vermoord. Eind jaren 70 kreeg Japan meer en meer financiële problemen en de minister van Economie van toen Okuma werd ontslagen. In 1881 werd Matsukata Masayoshi de nieuwe minister van Economie.
Op 21 oktober 1881 werd Matsukta Masayoshi de nieuwe minister van Economie van Japan. De jaren dat Matsukata Masayoshi minister van economie was werd "Matsukata zaisei" genoemd. In deze moeilijke periode had Matsukata Masayoshi als topprioriteit het exporteren van goederen. In 1882 was er de hervorming van het banksysteem en in de maand oktober werd de "bank van Japan" opgericht. Het Belgische model werd als voorbeeld genomen. In 1885 kwam Japan uit de financiële problemen en dat dankzij de exportatie. De Japanse economie was nu in volle economische groei. Daarna ontstonden er problemen met de regering. Het volk vond dat de regering meer op het buitenland gefocust was dan op het binnenlands vlak. In 1889 werd de minister van onderwijs, Mori vermoord. In 1890 moest er een nieuw eerste minister worden beslist. Het was de beurt aan Satsuma om een eerste minister aan te duiden. Op 6 mei 1891 werd Matsukata Masayoshi als vierde eerste minister van Japan verkozen.
Vijf dagen nadat Matsukata Masayoshi werd verkozen als eerste minister, was er een moordpoging in Kyoto op de prins van Rusland Nicholas. Maar de moordpoging mislukte en een internationaal conflict werd vermeden. Op 28 oktober was er een grote aardbeving in de streek van Gifu. In totaal kwamen er 25.248 mensen om het leven gekomen. Maar Matsukata Masayoshi was geen Ito en had geen ervaring op dit gebied, hij kreeg veel kritiek over zijn manier van regeren en zijn manier van reageren bij rampen. De Matsukata regering werd ontbonden. Op 15 februari 1892 werden er nieuwe verkiezingen plaatsgehouden, die verkiezingen waren de meest corrupte verkiezingen ooit in de hele Japanse geschiedenis. Na veel schandalen werd uiteindelijk Ito herkozen op 8 augustus 1892. Matsukata Masayoshi heeft daarna twee jaar rustig geleefd, tot hij werd teruggeroepen in Tokyo door het conflict tussen China en Japan.
Op 1 augustus 1894 verklaarde Japan de oorlog aan China. Maar financieel had Japan tekort aan middelen voor een oorlog. Daarom vroeg de minister van Economie de hulp aan Matsukata Masayoshi, die onmiddellijk aan het werk ging en leningen kreeg van Engeland, Duitsland en Frankrijk. In maart 1895 gaf China zich over en Japan won zijn eerste belangrijke oorlog, maar won vooral respect vanuit het Westen. Op 18 september 1896 werd Matsukata Masayoshi voor een tweede herkozen als eerste minister. Maar dit was voor korte tijd want door interne problemen met Okuma, gaf Matsukata Masayoshi zijn ontslag op op 28 december 1897.
Op 8 november 1898 werd Yamagata de nieuwe eerste minister van Japan en die koos Matsukata Masayoshi als minister van Economie. In 1900 werd het Yamagata-kabinet ontslagen en dit betekende het einde van de politieke carrière van Matsukata Masayoshi. In 1901 werd Matsukata Masayoshi als "Genro" (oude staatsman) gekozen. Daarna reisde Matsukata Masayoshi door Europa gedurende 5 jaar. In 1922 werd Matsukata Masayoshi prins benoemd. Hij stierf op 2 juli 1924.
De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van de Faculteit Letteren aan de KU Leuven.
Monneren is een gemeente in het Franse departement Moselle (regio Grand Est) en telt 273 inwoners (1999). De gemeente maakt deel uit van het arrondissement Thionville.
De onderstaande kaart toont de ligging van Monneren met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.
Het Reitdiep (vroeger Groninger Diep geheten) is een diep dat van de stad Groningen (Noorderhaven) naar het Lauwersmeer loopt.
Vanaf Wierumerschouw is het Reitdiep de gekanaliseerde benedenloop van de Hunze. Het gedeelte van Dorkwerd tot Wierumerschouw is sinds 1385 de gegraven benedenloop van de Drentsche Aa. Dit gedeelte wordt ook wel het Zwanerak genoemd, maar deze naam is in onbruik geraakt. Het Reitdiep tussen Groningen en Dorkwerd is al in de eerste helft van de 13e eeuw tot stand gekomen ter bevordering van de scheepvaart. Dit deel werd in historische bronnen ook wel Westerdiep genoemd ter onderscheiding van de Hunze, die Oosterdiep werd genoemd.
In het verleden zijn, als gevolg van verzanding, gedeelten van de Hunze rechtgetrokken. Deze gedeelten hebben soms een eigen naam. Het Zwaluwrak (1622) ligt ten noorden van Oldehove (bij De Kampen), het Garnwerder Rak (of Langerak of Nieuwe Kanaal, 1629) bij Garnwerd (oude loop is daar nog zichtbaar als het Oude Diepje).
Tot de aanleg van het Eemskanaal in 1876 was het Reitdiep de enige open verbinding van Groningen met de zee. De Noorderhaven in Groningen was dan ook een getijhaven. Door het leggen van de dijk van Zoutkamp naar de Nittershoek, met daarin een spui- en een schutsluis verdween de open verbinding. In 1877 kwam de afsluiting gereed. Daarmee verdween ook de invloed van het getij uit de stad.
Aan het einde van het Reitdiep ligt Zoutkamp dat, tot de afsluiting van de Lauwerszee in 1969, een vissershaven was. Het Reitdiep vervolgt zijn weg in het Lauwersmeergebied als de Zoutkamperril, de Slenk en het Vaarwater naar Oostmahorn.
Het Reitdiep is de belangrijkste afwatering van het noorden en het westen van de provincie Groningen en de kop van Drenthe. In het diep ligt het boemzemgemaal De Waterwolf, bij de buurtschap Lammerburen, meestal aangeduid met Electra.
Het Reitdiepgebied (ook wel minder juist Reitdiepdal) behoort tot de oudste cultuurlandschappen van Europa. De sterk meanderende rivier de Hunze (nu Reitdiep) verbond Groningen met de zee. In het huidig landschap zijn op veel plaatsen de oude rivierbeddingen nog goed zichtbaar, bijvoorbeeld rond het Oude Diepje bij Winsum. De eerste verkavelingen zijn nu nog zeer goed zichtbaar en niet veel veranderd. De meeste lijnen zijn zo'n 1000 jaar oud en daarmee is die tijd heel tastbaar aanwezig.
Het Reitdiep en directe omgeving, met name het gebied tussen het Van Starkenborghkanaal en het Winsumerdiep is een ecologisch interessant gebied, waarvan grote delen zijn ingericht als natuurgebied. Deze zijn in onderhoud bij het Groninger Landschap.
De naam zou komen van de rietvelden (reit = riet) ten noordwesten van de stad Groningen waar het diep doorheen stroomde.[1][2]
De naam zou verwant zijn aan reiten (= lopen, stromen) en dus het als een rivier lopende gegraven diep betekenen. Het Lopendediep in Groningen verwijst naar deze naam.