Op het al ongelooflijk groene landgoed Hackfort gingen de Joffers met z'n tienen kijken naar de vele stinzenplanten die hier staan. Meteen al vielen de blauwe boshyacinten die het pad omzoomden in het oog.
Boswachter Willem van Natuurmonumenten leidde ons hier rond en wist veel te vertellen over de diverse planten.
Er zijn Engelse boshyacinten met smal blad en Spaanse met breder blad. Beide soorten komen hier voor. Nog maar enige jaren geleden is men hier begonnen de oude stinzenflora, zoals die er vroeger was, weer terug te halen. Er bloeiden volop Kievitsbloem, Slanke sleutelbloem, Italiaanse aronskelken, maar ook inheemse flora als Grote muur en Maarts viooltje.
Irene was heel verstandig geweest en had haar rollator meegenomen zodat ze ook van alle moois genieten kon.
Er groeide een merkwaardig hoge soort Salomonzegel op het landgoed. Die hoort vast niet bij de "originele" stinzenflora en moet wel een gecultiveerde soort zijn.
Dit leek de fotograaf een mooi plekje om Lumine te fotograferen. Met pijn in het hart verhuizen zij en haar man binnen afzienbare tijd naar Doorn. Gelukkig liggen de appartementen daar in een net zo mooi park met ook een grote vijver. Hang de foto maar vast op Lumine, dan kun je vast een beetje wennen!
Het is bijna onvoorstelbaar dat in april al zoveel in bloei staat of al gestaan heeft. Momenteel staan hier de kastanjebomen in bloei, zowel de rode als de witte. Mooi hoor!
Na de rondleiding even in het gezellige restaurant een kop koffie of thee drinken. Sommige dames trakteren zich op een "schelp met vanillevulling en vers fruit". Lumine lijkt wel spijt te hebben dat ze zich niet heeft kunnen bedwingen maar ze zich niet kennen.
Als altijd was dit weer een gezellig uitje, het weer had zich niet uitgesloofd, maar de zon deed tenminste nog haar best. En zo'n oud landgoed....., prachtig hoor. Echt een plek om nog eens terug te gaan, want we hebben er lang niet alles gezien.