Een grootaartsbisschop is een bisschop aan het hoofd van een grootaartsbisdom. Deze titel wordt gebruikt binnen de oosters-katholieke kerken. Een grootaartsbisschop is vergelijkbaar met een aartsbisschop in de Latijnse Kerk, en staat op grond van zijn kerkrechtelijke jurisdictie tussen een patriarch en een aartsbisschop gerangschikt.
Sinds 25 maart 2011 staat grootaartsbisschop Svjatoslav Sjevtsjoek aan het hoofd van deze geünieerde kerk.
Sinds 16 december 2005 staat grootaartsbisschop Lucian kardinaal Mureşan aan het hoofd van deze geünieerde kerk.
Sinds 24 mei 2011 staat grootaartsbisschop George kardinaal Alencherry aan het hoofd van deze geünieerde kerk.
Sinds 8 februari 2007 staat grootaartsbisschop-katholikos Baselios kardinaal Cleemis aan het hoofd van deze geünieerde kerk.
De Fast Ferry is een veerdienst tussen Hoek van Holland en de Maasvlakte voor voetgangers en fietsers. De RET voert deze dienst uit sinds 2008, na een aanbesteding door de Stadsregio Rotterdam.[1]
De ferry vaart tussen de Berghaven in Hoek van Holland en de Maasvlakte, met een vaartijd van ongeveer 25 minuten per richting. Op bepaalde diensten worden ook de Pistoolhaven en de Scheurhaven, op de Rozenburgse Landtong, bediend. In Hoek van Holland sluit de ferry aan op treindiensten vanuit het station Hoek van Holland Haven.
Er wordt een uursfrequentie gehanteerd tussen 6 en 19 uur. In de wintermaanden is de dienst beperkt tot enkele vaarten in de ochtend en in de avond, zonder bediening in het middelste dagdeel en in het weekend.[2]
De dienst wordt sinds juni 2008 uitgevoerd door een schip van het type "Damen Water Bus 3007" gedoopt "De Nieuwe Prins", gebouwd door Damen Shipyards Group. Het schip beschikt over 80 zitplaatsen en 50 staplaatsen, naast twee bemanningsleden.[3]
↑ Stadsregio Rotterdam, RET NV wint aanbesteding veerdienst Hoek van Holland-Maasvlakte (24-10-2007) Gearchiveerd op 2016-03-16. Geraadpleegd op 2016-03-15.
Robert Lee Gibson (Cooperstown, 30 oktober 1946) is een voormalig Amerikaans ruimtevaarder. Gibson zijn eerste ruimtevlucht was STS-41-B met de spaceshuttle Challenger en vond plaats op 3 februari 1984.
In totaal heeft Gibson vijf ruimtevluchten op zijn naam staan, waaronder een missie naar het Russische ruimtestation Mir. In 1996 verliet hij NASA en ging hij als astronaut met pensioen. Hij is getrouwd met astronaut Margaret Seddon.
Rococo is een Europese stijlperiode in de beeldende kunsten, die haar hoogtepunt beleefde tussen 1730 en 1760. De naam is afgeleid van het Franse woord rocaille, een asymmetrisch schelpmotief dat in de 18e-eeuwse barok veel gebruikt werd in met name de toegepaste kunst. Het woord rocaille gaat terug op de Franse woorden roc (rots) en coquilles (schelpen) en geeft aan dat het vooral om een decoratieve stijl gaat.
De stijl ontstond in Frankrijk en Italië als reactie op de strenge classicistische barok van rond 1700. De daarop volgende rococostijl, ingeluid door de régence, belichaamde een geraffineerd gevoel voor de kunsten in een samenleving die elegantie, gekunsteldheid en luchthartige geestigheid hoog aansloeg.[1]
Als hoogtepunten van deze stijlperiode kunnen genoemd worden: de luchtig geschilderde taferelen van Watteau, Fragonard, Boucher en Tiepolo, de uitbundige Zuid-Duitse rococokerken, enkele zeer rijk gedecoreerde paleizen in Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk en Rusland (sommige met rococotuinen) en de elegante Franse meubels, klokken, serviezen en zilverwerk uit deze periode.
De belangrijkste schilders uit de tijd van de rococo kwamen uit Frankrijk: Jean Antoine Watteau, Jean-Honoré Fragonard, François Boucher, Maurice Quentin de La Tour, Élisabeth Vigée-Le Brun en de broers Charles-André en Jean-Baptiste van Loo, en diens zonen Louis-Michel en Charles-Amédée-Philippe (allen nakomelingen van de Nederlandse schilder Jacob van Loo). Daarnaast kunnen genoemd worden de Italianen Francesco Guardi, Giambattista Tiepolo en Canaletto, de Engelsman Thomas Gainsborough en de Zweed Gustaf Lundberg. In het prinsbisdom Luik was Pierre-Michel de Lovinfosse een gevierd schilder. In Nederland gelden Cornelis Troost en Jacob de Wit als rococoschilders van naam. De laatste schilderde vooral zaaldecoraties en plafondschilderingen. Vreemd genoeg waren er in deze tijd weinig schilders van naam in Zuid-Duitsland en Oostenrijk, waar de rococo-architectuur hoogtij vierde. De uit Beieren afkomstige Johann Adam Schöpf werkte als hofschilder van de Keulse keurvorst Clemens August in de omgeving van Bonn. In Nederland beschilderde hij het interieur van de Sint-Gerlachuskerk in Houthem.
De beeldhouwer Étienne-Maurice Falconet wordt gezien als de belangrijkste vertegenwoordiger van het Franse rococo. Falconet was tevens directeur van de beroemde porseleinfabriek van Sèvres. Favoriete onderwerpen voor sculpturen waren liefde en vrolijkheid, evenals thema's ontleend aan de natuur en de mythologie. Een voorbeeld hiervan is de Cupido van Edmé Bouchardon, die zijn liefdespijlen snijdt uit het hout van de knuppel van Hercules. Andere belangrijke beeldhouwers uit deze periode waren vader en zoon Jean-Louis en Jean-Baptiste Lemoyne, Louis-Simon Boizot en Jean-Baptiste Pigalle.
In Frankrijk kunnen delen van het interieur van het Paleis van Versailles tot de stijl van het rococo gerekend worden. In Parijs zijn het interieur van het Hôtel de Soubise en van het Hôtel de Lassay, de zetel van de Nationale Vergadering, in rococostijl ingericht. Ook elders in Frankrijk kwam de stijl vooral tot uiting in de inwendige decoratie van adellijke paleizen. In Italië waren de belangrijkste rococo-architecten Guarino Guarini en Filippo Juvara, die beiden in Messina en Turijn werkten. Juvara ontwierp in Turijn enkele kerken, het Stupinigi Paleis en het Palazzo Madama, en verhuisde daarna naar Madrid, waar hij onder andere het Koninklijk Paleis van La Granja de San Ildefonso bouwde en het Koninklijk Paleis van Aranjuez voltooide. Het Paleis van Queluz in de buurt van Lissabon is het belangrijkste rococo-bouwwerk in Portugal.
In België en Nederland zijn relatief weinig rococobouwwerken te vinden. De weinige gebouwen in deze stijl die er zijn, verwijzen eerder naar de Franse dan naar de Duitse rococomode. Ook de meeste uitbundige 18e-eeuwse barokinterieurs van Belgische en Nederlandse kerken (bijvoorbeeld de Abdijkerk van Grimbergen, de Sint-Nicolaaskerk in Eupen, de Sint-Gerlachuskerk in Houthem en de Oud-Katholieke Kerk in Den Haag) komen niet in de buurt van de Zuid-Duitse rococo-kerkinterieurs. Wel vonden hier te lande de Franse régence- en Lodewijk XV-stijlen navolging bij de bouw van burgerhuizen, vooral in Brussel, Gent, Antwerpen, Luik, Maastricht, Den Haag en Amsterdam. Meestal gebeurde dit in afgezwakte vorm, waarbij rococo- of Lodewijk XV-elementen werden opgenomen in een gevelbekroning of trappartij van een gebouw dat verder weinig rococokenmerken vertoont. Bij de binnenhuisarchitectuur en de tuin- en landschapsarchitectuur was het Franse rococo wel toonaangevend.
In Gent bouwde de architect David 't Kindt onder andere de hôtels Oombergen (thans Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde) en De Coninck (thans Design Museum Gent). Het Stadhuis van Lier van Jan Pieter van Baurscheidt de Jonge wordt eveneens tot de Lodewijk XV-stijl gerekend. Sommige details van gebouwen doen aan pure rococo denken, zoals de versieringen in het timpaan van het Huis de Lalaing in Oudenaarde.
Het Museum Willet-Holthuysen in Amsterdam is gevestigd in een grachtenhuis met rococodecoraties. Ook elders in de Gouden Bocht staan panden in Lodewijk XV-stijl. Aan de Keizersgracht stond tot eind 19e eeuw een huis met een rijk rococo-interieur, waarvan een zaalbetimmering ligt opgeslagen in het Stedelijk Museum. Een Maastrichtse zaalbetimmering (van het Huis Vilain XIIII) is ingebouwd in het Museum aan het Vrijthof. De rococobibliotheek van de Abdij Rolduc van de Akense bouwmeester Joseph Moretti is wellicht het beste voorbeeld van de stijl in Nederland.
De kerk van Vierzehnheiligen (Beieren) van Balthasar Neumann combineert gecompliceerde ruimtewerking en rijke ornamentiek. Het kerkinterieur bestaat uit in elkaar gevlochten ovalen; het interieur tintelt van plantenmotieven, vruchten, schelpen, asymmetrische krullen en guirlandes. De abdijkerken van Ottobeuren (Beieren) en Zwiefalten (Baden-Württemberg) zijn beide uitbundig gestuct door leden van de familie Feuchtmayer. De Bedevaartskerk van Wies in Zuid-Duitsland van Dominikus Zimmerman gaat nog een stapje verder in de rococo-euforie. De gebroeders Asam ontwierpen onder andere de Asamkerk in München en diverse andere kerken en kloosters in Beieren en Oostenrijk. In München staat ook het grote Slot Nymphenburg dat eveneens rococo-elementen bevat.
Het klooster van Melk (1702-1739), gebouwd door Jakob Prandtauer op een heuveltop langs de Donau, doet nog sterk aan barok denken, maar het interieur is beslist rococo. Langs de Donau bevinden zich nog twee vermeldenswaardige abdijkerken waarin de rococo overvloedig en nadrukkelijk aanwezig is: de Stift Engelszell en de Stift Wilhering. In Wenen bouwde Johann Lukas von Hildebrandt voor prins Eugenius van Savoye het Slot Belvedere, dat kon wedijveren met de keizerlijke paleizen van de Habsburgers. In het zuiden van Duitsland werd de rococostijl door Italiaanse architecten en stucwerkers geïntroduceerd, maar het was een Zuid-Nederlander (François de Cuvilliés) die er als buitenlander de grootste triomfen vierde. Het Cuvilliés-theater in de Residenz van München is een van de mooiste rococotheaters ter wereld. In het park van Slot Nymphenburg bouwde Cuvilliés het rococopaviljoen Amalienburg. Balthasar Neumann ontwierp de Residentie van Würzburg, waar de Italiaan Antonio Bossi de weißer Saal decoreerde. In de buurt van Stuttgart lieten de hertogen van Württemberg het Slot Ludwigsburg verrijzen, een van de indrukwekkendste barok- en rococopaleizen van Duitsland. De Keulse keurvorst Clemens August I van Beieren bouwde in Brühl (nabij Bonn) de paleizen Augustusburg en Falkenlust, waarvoor hij beroemde architecten als François de Cuvilliés, Balthasar Neumann en Johann Conrad Schlaun inschakelde. In Potsdam ontwierp Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff het lustslot Sanssouci voor de Pruisische koning Frederik de Grote, nadat hij eerder in Berlijn het Slot Charlottenburg had uitgebreid. In de Saksische hoofdstad Dresden bouwde Matthäus Daniel Pöppelmann in opdracht van keurvorst August de Sterke onder andere de Zwinger.
De populariteit van de rococostijl in Duitsland en Oostenrijk breidde zich al spoedig uit naar de andere gebieden van de Habsburgse monarchie en het Pools-Litouwse Gemenebest. Praag kan beschouwd worden als de barok- en rococohoofdstad van Centraal-Europa, met een groot aantal uitbundig versierde kerken en paleizen. In Polen was Krakau een centrum van rococo-architectuur. De Russische tsarina Catherina I haalde de Italiaan Bartolomeo Rastrelli naar Sint-Petersburg, die er diverse rococo-paleizen bouwde (onder andere het Paleizencomplex in Peterhof en het Catharinapaleis in Tsarskoje Selo).
In de toegepaste kunsten valt de rococotijd min of meer samen met de Lodewijk XV-stijl. Kenmerkend voor de stijl is de nadruk op elegantie, luchtigheid en het lieflijke karakter der dingen. Monumentaliteit wordt vervangen door lossere vormen, vrolijkheid en frivoliteit; de onderwerpen worden minder ernstig. Dit valt samen met het minder streng worden van de sociale en morele codes in de samenleving. Wat betreft de decoratievormen zet, naast de eerdergenoemde asymmetrie, de 'bewegende lijn' van de barok zich voort, maar deze wordt thans nog zwieriger. In de interieurkunst en de mode overheersen zachte tinten, zoals zachtgeel, roze, mintgroen en andere pastelkleuren. Het interieur wordt nog rijkelijker voorzien van verfijnd stucwerk, waarbij naast pasteltinten ook veel gebruik wordt gemaakt van wit en goud. Architectuur, stucwerk, schilderingen en meubilering vormen één geheel.
In de geschiedenis van de klassieke muziek verstaat men onder rococo de stijl die zich rond 1740 ontwikkelde uit de barokmuziek, meestal aangeduid als style galante. Wordt de rococostijl in de plastische kunsten beschouwd als een uitloper van de barokkunst, in de muziek wordt de stijl eerder als een inleiding op het classicisme gezien. Rococomuziek kenmerkt zich door intieme kamermuziek met uiterst verfijnde versieringsvormen. Bekende componisten die deze stijl vertegenwoordigden, zijn Domenico Scarlatti, Carl Philipp Emanuel Bach en Jean-Philippe Rameau. Wolfgang Amadeus Mozart markeerde de overgang naar het classicisme in de muziek.
↑ De Britse kunsthistoricus Michael Levey schetste in zijn boek Rococo to revolution de rococokunst in een breder tijdsbeeld:
"Het dilemma van de 18e eeuw was van politieke, filosofische en artistieke aard. Men concentreerde zich vooral op het definiëren van de term "Natuur".
Het rococo was een natuurlijke reactie tegen het formalisme – maar tegelijk leek het artificieel en onnatuurlijk. Er waren duidelijk gewelddadige botsingen tussen tegengestelde krachten: op politiek vlak tussen autocratie en vrijheid; op artistiek vlak tussen rococo en neoclassicisme of tussen de "anciens" en de "modernes". Eigenlijk waren dit allemaal benamingen voor het basisconflict tussen het bewuste en het onbewuste. De rationele structuren, optimisme en geloof staan op het punt in flarden te worden geschoten. Goya vormt daarbij de brug tussen rococo en revolutie. Hoewel hij zijn geloof in de rede behield, licht hij al een tipje van de sluier op met zijn schets "De slaap van de rede brengt monsters voort".'"
(wijz | gesch) . . Netnummer‎; 16:37 . . (+110)‎ . . ‎217.123.76.65 (overleg)‎ (→‎Verkorte netnummers: kleine aanpassing)
(Verwijderingslogboek); 18:22 . . Bdijkstra (overleg | bijdragen) heeft de pagina Portaal:Duitsland (165 versies) teruggeplaatst ‎(prefixindex oeps)
(Verwijderingslogboek); 18:21 . . Bdijkstra (overleg | bijdragen) heeft de pagina Portaal:Duitsland verwijderd ‎(had in 2011 mee verwijderd moeten worden)
Tomtesterom is een Vlaams televisieprogramma van het productiehuis deMENSEN, uitgezonden op de openbare zender Eén. Er werden sinds 2008 drie seizoenen geproduceerd. De naam van het programma is een woordspeling op de naam van Tom Waes, het werkwoord testen en het hormoon testosteron.
In het programma onderzoekt Tom Waes, bekend van onder andere Het Geslacht De Pauw en Tragger Hippy, samen met zijn cameraman Nico Surings en zijn geluidsman Pascal Braeckman of bestaande handleidingen, oftewel de zogenaamde How to...-boekjes, in de praktijk wel gebruiksvriendelijk zijn en de gebruiker niet bedriegen. Het trio wil niet enkel de boekjes testen, maar hun bedoeling is vooral om te slagen in hun missie, al dan niet volgens het boekje.
Aan het eind van iedere aflevering daagt Waes de kijker uit om nog straffer uit de hoek te komen dan hijzelf in het programma. Wie het opmerkelijkste filmpje instuurt, wint een prijs.
Het programma werd vanaf 6 april 2008 uitgezonden door Eén en sinds 9 november 2008 door de Nederlandse AVRO. Vanaf 26 oktober 2009 werd de eerste reeks herhaald op Eén. Een tweede seizoen verscheen in 2010. De uitzending van de reeks werd uitgesteld tot 2 mei 2010 om praktische redenen en uitgezonden op zondag, niet op maandag, zoals eerder aangekondigd. Vanaf 19 februari 2012 werd het derde seizoen uitgezonden. Het programma is verkocht aan productiebedrijven uit Noorwegen, Zweden en Frankrijk. Het is echter nog niet zeker of dit programma effectief op de buitenlandse televisie zal worden uitgezonden, want het is een programma dat zeer moeilijk te maken is. Ook moet men een geschikte presentator vinden. Daarom zijn de opties van de Verenigde Staten, Canada en Groot-Brittannië op niets uitgelopen[1] In Nederland en Duitsland werd Tomtesterom wel al uitgezonden in de originele versie, in Duitsland de gedubde versie.
In iedere aflevering kreeg Tom een opdracht waar meestal ook een uitdaging aan verbonden was. Zo testte hij in de vierde aflevering van het derde seizoen het boekje Hoe bouw je je eigen duikboot?. De uitdaging die daarbij hoorde was het Veerse Meer oversteken.
De VRT stond niet stil bij de impact van de eerste uitdaging, waarin de kijker BV's moest fotograferen zoals een echte paparazzo. Na verschillende klachten van diverse kanalen werd de opdracht afgeblazen en werden de foto's die al op de website van het programma stonden, verwijderd.
In het voorjaar van 2010 werd het lied Dos Cervezas, dat Waes had bedacht als schlagerzanger, onverwacht een grote hit in Vlaanderen.
Tom Waes slaagde erin om in het Guinness Book of Records te komen met de competitie "zo snel mogelijk een pizza eten". Inmiddels is dit record alweer verbroken door iemand anders.[5] Het record "100 meter op blote voeten op ijs lopen" staat wel nog steeds op naam van cameraman Nico Surings.[6]
In 2010 werd een boek van het programma op de markt gebracht met 11 handleidingen. Het boek Tomtesterom bevat de handleidingen die Tom Waes gebruikte in zowel de eerste als de tweede reeks van het tv-programma. Bovendien voegde hij er zijn persoonlijke ervaringen en tips aan toe.
In het derde seizoen ging Tom de uitdaging aan om een podiumplaats te behalen tijdens het Belgisch Kampioenschap Bodybuilding. In eerste instantie was dit niet gelukt; Tom werd zesde op zeven deelnemers. Enkele maanden later bleek echter dat vier van de zeven deelnemers werden betrapt op doping. Hierdoor zou Tom opschuiven naar de derde plaats en alsnog zijn doel bereikt hebben. Deze uitslag is echter nog niet zeker, aangezien de betrokken bodybuilders nog in beroep zouden kunnen gaan. Het is echter weinig waarschijnlijk dat dat beroep nog veel aan de uitslag zal veranderen.[7]
Bij zijn laatste uitdaging van de derde reeks vestigde hij als eerste een Belgisch record schansspringen vast op 14 meter (bijgesteld van 12,5 meter)[4]
In 2012 ontstond er opschudding over de uitdaging waar Tom een 'touch and go' uitvoerde met een Boeing 737. Zijn stunt werd door vliegtuigexperts als onverantwoord en levensgevaarlijk beschouwd. Nochtans was de uitdaging volstrekt legaal volgens de Belgische wetgeving.[8]