Een groot Kuifje-gevoel zal je van zich meester maken na twee uur en twintig minuten in het gezelschap te zijn geweest van Perry Fawcett. Een ontdekkingsreiziger in de letterlijke betekenis van het woord, en een man met een passie. Een passie die er zou toe leiden dat hij in 1925 onder nooit exact opgehelderde omstandigheden in een stukje regenwoud om het leven kwam. Ja, wie nog eens ten volle wil genieten van een ouderwets avonturenverhaal zit goed met ‘The Lost City Of Z’.
Fawcetts droom was om in het Amazonegebied de verloren stad van Z te vinden. Een mythische stad, waar volgens Fawcett bewijzen te vinden waren van een niet-blanke beschaving die net als de Westerlingen verstand hadden van het bouwen van moderne artefacten. Zeven expedities zou Fawcett daarvoor op touw zetten, en de lokroep van het avontuur was groter dan die om thuis pantoffelheld te spelen bij vrouw en kind. De eerste expeditie die de ex-militair Fawcett ondernam was in 1906. Toen reisde hij onder de vlag van de Britse Royal Geographical Society naar Bolivia om er de exacte grens met Brazilië te bepalen. Een trip die naderhand een opstapje bleek naar het echte en nog zwaardere werk.
Regisseur James Gray heeft ook een droom: authentieke films maken. En om de zoveel jaar sprokkelt hij genoeg middelen bij elkaar om dat daadwerkelijk ook te kunnen doen. Aanvankelijk regisseerde hij vooral misdaadfilms (‘Little Odessa’, ‘The Yards’, ‘We Own The Night’), maar gaandeweg verlegde hij zijn domein naar verhalen boordevol menselijke tragiek, met onderschatte titels als ‘Two Lovers’ en ‘The Immigrant’ als resultaat. In afwachting van zijn grootschalige sf-epos ‘Ad Astra’ is ‘The Lost City Of Z’ dusver Grays magnum opus. Vooral omdat hij zich tijdens de opnames niet terugtrok achter een groen scherm, maar daadwerkelijk met cast en crew de groene jungle van Colombia trok. En hij filmde zelfs op pellicule om zoveel mogelijk de ware kleuren- en schaduwpracht te kunnen capteren.
Van een leien dakje liep het project niet: tijdens het lange wachten op de nodige fondsen draaide Gray in volle preproductiefase zelfs ‘The Immigrant’ om het wachten te verzachten. Het was Brad Pitt die een welgekomen duw in de rug gaf door mee op te treden als coproducent. Aanvankelijk zou Pitt ook de hoofdrol vertolken, maar dat plan ging niet door. Eerste vervanger Benedict Cumberbatch werd uiteindelijk ingeruild voor Charlie Hunnam, en die moest toen nog niet de ‘King Arthur’-flop op zijn schouders meetorsen. Hunnam bewijst hier trouwens wel degelijk een versatiel acteur te zijn: het is dus vooral een kwestie van het goede project te vinden. En dat geldt ook voor Robert Pattinson, die hier een opvallende bijrol voor zijn rekening neemt.
Met een speelduur van twee uur twintig minuten is ‘The Lost City Of Z’ aan de epische kant. Naar het eind toe zoekt Gray iets teveel zijn heil in een fragmentarische structuur en raakt de magie van de verwondering wat zoek. Het volledige leven van Fawcett laat zich trouwens niet in een speelfilm gieten: zo was hij goed bevriend met H. Rider Haggard, de auteur van ‘King Solomon’s Mines en met Sherlock Holmes-bedenker Sir Arthur Conan Doyle. Die laatste gebruikte een deel van Fawcetts dagboeken zelfs als inspiratie voor zijn avonturenroman ‘The Lost World’.
‘The Lost City Of Z’ mag dan wel geen meesterwerk zijn, het is sowieso een tour de force die je meer dan twee uur aan het scherm zal kluisteren. Kijken dus, en je zal zowel de vastberadenheid van het hoofdpersonage als van de regisseur weten te appreciëren.