Ik ken geen politicus die onder journalisten, en dan vooral het type dat zichzelf niet tot de ‘PoliCor-media’ rekent (u zoekt zelf maar op wat dat betekent), meer weerstand oproept dan Frans Timmermans. Soms lijkt het een persoonlijke vendetta: schrijft Timmermans op zijn Facebookpagina dat hij bepaalde popmuziek leuk vindt dan probeert hij volks over te komen, houdt hij van klassieke muziek dan is hij elitair, en elk persoonlijke bericht over hoe begaan hij is bij een ramp, is scoren over de ellende van een ander.
Anderzijds is hij een van de meest populaire politici. Met 220.000 Facebook-vrienden. Geen andere Nederlandse politicus heeft er meer dan enkele tienduizenden. Zijn behandeling van de MH17-ramp droeg zeker bij aan zijn imago. Hoewel hij in een interview bij Pauw blunderde maakte zijn verhaal bij de Verenigde Naties enorme indruk (en ja, ook daar zit een luchtje aan) op veel Nederlanders. Hij is toegankelijk, spreekt bevlogen en is naast intellectueel ook volks met zijn liefde voor bijvoorbeeld Stromae en voetbalclub Roda JC. Waar hij dan – des Frans’ – wel met een sjaal om op het veld verschijnt als er iets te winnen valt om de spelers persoonlijk de hand te schudden – we are equal but not the same.
In een profiel van HP/De Tijd over Frans Timmermans – gemaakt voor hij naar de EU ging – werd hij genoemd als materiaal voor de Champions League: “Zijn kennis van zaken, zijn ervaring en niet te vergeten zijn oratorische vermogen blijven niet onopgemerkt in het buitenland. (-) Zijn liefde voor het werk vertaalt zich in een aanstekelijke gedrevenheid. (-) Niet alleen door zijn onberispelijke beheersing van de Engelse taal, maar ook door zijn verhaal, dat was gelardeerd met historische terugblikken en actuele dwarsverbanden. Als hij speecht, doet hij dat niet van papier, maar uit het hoofd. Van dat ene tripje naar de Amerikaanse hoofdstad heeft de Nederlandse diplomatie in de VS enorm veel profijt gehad. Deuren gingen open die onder Uri Rosenthal of Maxime Verhagen gesloten werden of bleven.”
Maar ook zegt een anoniem Kamerlid: “Frans zit zichzelf te veel in de weg. Is vol van zichzelf. Kent daardoor geen grenzen of limieten. Dan kan het gebeuren dat hij kort voor de aankomst van Obama diens al eerder gearriveerde limousine aan het fotograferen is. Dat kan toch niet?”
Ik weet het niet met Frans Timmermans. Voor beide kampen valt veel te zeggen. Dat was ook het gevoel dat overbleef na het zien van zijn emotionele speech in het Europees Parlement. Enerzijds was het een bevlogen verhaal, recht uit het hart. Hadden we dit soort betogen maar eens in de Tweede Kamer, dat zou de politiek dichter bij de burger brengen. Een verhaal wat een Juncker of een Van Rompuy nooit houden kan. Timmermans spreekt uit waar hij voor staat en is geen huichelaar die in Europa een ander praatje houdt dan in de Tweede Kamer.
Maar ik zie ook Frans Timmermans, die zo diep in de reet van alcoholnarcist Juncker kruipt dat hij erin verdwijnt. Een vriendin die een tijdje in het Brusselse vertoefde gaf aan dat men de noodzaak voor verandering daar niet ziet omdat er alleen maar Eurofielen rondlopen. Het ligt niet aan hen, het volk begrijpt het gewoon niet, de trein gaat door. Timmermans behoort tot die groep, gezien zijn verhaal gisteren. Dit was bovendien de goed voorbereide Frans Timmermans’ show ter ere van Frans Timmermans en Jean-Claude Juncker.
Kijk en oordeel zelf dus maar of u in het voor-, tegen- of ik-weet-het-niet-met-Frans-Timmermans-kamp hoort.
Salam aleikum, vrienden van VPRO en de NRC Handelsblad. De laffe ad hominem-aanval op mijn persoon die zionistenman Hans Fels afgelopen week op mij maakte leek wel een pleonasme, zo onder de gordel was het.
De grappen over mijn vermeende slecht Nederlands ken ik inmiddels overigens tot in den treure, lekker makkelijk. Alleen heb ik goed nieuws voor mijn vijanden. Mijn discours op Twitter en Facebook wordt namelijk geredigeerd en gemodereerd door Peter Vandermeersch, Tom Lanoye en David Van Reybrouck. Die kanjers zullen zeker niet machtig zijn de Nederlandse taal?
Goed, mijn eerste fragment is van Vader Abraham, in die Libanon zouden wij zeggen Abou Ibrahim. Daarmee is het gedaan met de graphjes, want deze man is een levensgevaarlijke fascist en racist en islamofoob.
Jullie Hollanders vinden dit kennelijk leuk maar ook hier zijn de wortels van het kwaad gezaaid voor een nieuwe holocaust, ditmaal op de mohammedaanse mensen maar ook de Turken. Ik heb inmiddels aangifte gedaan tegen meneer Ibrahim. Laten we even kijken.
Mijn tweede fragment is van dit extreemrechtse duo Kooten & Van Bie. Opnieuw zien we hier de ontmenselijkisering van de islamitische mens, als het voorgerecht op de naderende genocide op de islamitische minderheid wereldwijd van slechts 1.7 miljard weerloze zielen. De kleine, hardwerkende groenteman die hier belachelijk wordt gemaakt door twee blanke esthablissementmannen, daar voel ik veel verwantschap mee want ik maak het dagelijks mee. Kom er maar in!
Voor mijn derde fragment heb ik weer een racistisch liedje gekozen, van ene meneer Alexander Curly. Ook hier zien wij een teken aan de wand, de dehumanisering van de moslim en gekoppeld daaraan het ontluikend fascisme in Nederland die onvermijdelijk zal lijden tot de mohammedaanse vernietigingskampen die wij reeds zagen bij de fascisten in Serbia.
Een van de sterke vrouwen die – naast mijn goede vriendinnen Anja Meulenbelt, Gretta Duisenberg en Sunny Bergman – altijd heeft gewezen op de naderende genocide op de Nederlandse moslims, is mevrouw Florrie Rost van Tonningen. Een onbegrepen vrouw die net als ik altijd dapper tegen die stroom inrent. In deze fragment zien we hoe zij bespottelijk wordt gemaakt door de zionistische staatsmedia.
En nu weer tijd voor een walgelijk islamofoob plaatje, ik denk niet dat ik dit hoef uit te leggen toch?
Dan nu een leuk fragment voor de jongere kijkertjes, als die nog mogen opblijven tenminste. Het komt uit de schattige animatiefilm Van den vos Reynaerde, gemaakt in 1943, ondanks veel tegenwerking van de joden die toen de macht had in de Nederlandse showbizz, en waar in de wereld niet eigenlijk.
Ik ben, zoals u ziet, ook een sportman. Daarom heel toepasselijk de opening van de Olympische spelen in Berlijn, gefilmd door de fantastische Leni Riefenstahl.
Tijd voor een muziekje, en wel een heel bijzondere plaat van de geweldige zangeres Zarah Leander. Ik vraag dit aan voor Sunny Bergman, mijn stille liefde die helaas nog getrouwd is. Dit houden we even onder ons, Thomas. Feind hört mit. Hihihi.
Goed, tijd voor de hoofdfilm! Deze cultfilm liet toen al zien hoe groot het zionistisch probleem is wereldwijd. Omdat ik niet ongenuanceerd wil overkomen, heb ik de inluidende tekst even met mijn reeds genoemde tekstschrijversteam geprepareerd.
“Der ewige Jude is de eerste film die niet alleen een compleet beeld geeft van zionisten, maar ook veel informatie biedt over het leven en de effecten van deze parasitaire ideologie door het gebruik van authentiek materiaal. De film laat bovendien zien waarom gezonde mensen van elke leeftijd met afschuw en walging reageerden op zionisten. Hierbij toonden ze hun gevoelen vaak in daden.
Na het zien van deze film heb je een gevoel van verlichting. (…) Wij zijn de initiatiefnemers van het gevecht tegen het zionisendom, dat nu zijn haat, brute hebzucht en vernietigende wil tegen ons keert. We moeten deze slag winnen voor onszelf, voor Europa en de wereld. De film is een waardevol middel in die strijd.”