Een van de weinige cabaretiers wiens geweten belangrijker is dan de lach die hij er eventueel mee trekt. Juist daarom is hij uniek en erg goed. Oprechte woede, afgewisseld met prachtige observaties. Nog niet zo lang geleden was ‘Branding’ in de herhaling op de televisie. Schitterende voorstelling. Hij won er niet voor niets een Poelifinario.
Na een prachtig verhaal over een man die door een Jordaanse taxichauffeur de woestijn werd ingereden, kwamen ineens een aantal regels voorbij. Zonder aankondiging, zonder uitleg. Gewoon regels. Volgens mij beter toepasbaar in de huidige tijd dan de tien geboden. Tijd voor een update?
7. Hoor je nare dingen over iemand, onthoudt ze, maar ga er nooit van uit dat ze waar zijn. Hoor je goede dingen over iemand, koester ze
10. Je altijd aan de regels houden, maakt anderen gelukkig. Je niet altijd aan de regels houden, maakt jou gelukkig
11. Als je Rennies gebruikt, verander je eetpatroon. Als je slaapmiddel gebruikt, verander je leefpatroon. Als je Viagra gebruikt, zeg het tegen niemand
Een paar weken terug nog zag ik haar in ons lokale theater. Keer op keer verbaas ik me er over dat er goede cabaretiers zijn die voor halve zalen het land doortrekken terwijl als je eenmaal met je kop bij DWDD hebt gezeten, je automatisch zalen uitverkocht, ongeacht of dat terecht is.
Dus hoop ik dat er eens wat meer mensen komen bij Kees Torn, Vincent Bijlo, Jeroen van Merwijk, Maarten van Rozendaal en Katinka Polderman. Want die laatste juffrouw maakte er een hele leuke avond van. Soms lijkt het erg grof, wat uit de mond van een onschuldig ogend jongedame extra grappig lijkt, maar er zit altijd een gedachte achter. Zo ook dit stukje over Christina Aguilera.
Mooie titel van een oude Elvis-plaat. Het argument wordt sindsdien steeds vaker gebruikt. Alsof de massa per definitie gelijk heeft. BZN speelde eerst hardrock, maar scoorde 50 hits toen ze voor het grote publiek gingen spelen. Boer zoekt vrouw trekt meer dan vier miljoen kijkers. 1,6 miljoen mensen stemden in Nederland ooit op een lijk. Aldi verkoopt wijn in een pak en velen drinken het zelfs. Alles wat uit Volendam komt, wordt bekeken.
Vorige maand ging ik twee avonden na elkaar van huis. Op woensdag zat ik in gezelschap van zo’n 200 anderen te kijken naar Jeroen van Merwijk. Een dag later zat ik met meer dan 20.000 anderen naar FC Twente – Steaua Boekarest te kijken. Het kaartje kostte beide avonden ongeveer hetzelfde. Toch zat ik op woensdag comfortabel op een stoel met pluche, lekker temperatuurtje naar een geweldig artiest te kijken, terwijl ik op donderdag in een plastic kuipje een erg slechte wedstrijd onderging terwijl het ook nog eens erg koud was.
Nu bleek Jeroen van Merwijk het zwaar te hebben. Aangezien de staatssecretaris heeft besloten dat cultuur flink moet bezuinigen, besloot hij maar eens op zoek te gaan naar een baan. Als columnist van de Telegraaf bleek hij niet geschikt. Een weekje later legde hij dat nog eens uit bij Pauw en Witteman.
Toch is het vreemd. Een goede artiest, al jarenlang iemand die geweldige liedjes schrijft mag niet een beetje indirecte subsidie kosten (voor de 200 bezoekers kun je het gebouw eigenlijk niet opendoen en warm stoken), maar een kilometer of tien verderop krijgen de heren Tiendali, Cornelisse en Bajrami tonnen per jaar, terwijl de belasting er voor zorgt dat er genoeg politieagenten rondom het stadion lopen. Het gaat nu goed met FC Twente, maar nog niet eens zo heel lang geleden moest de gemeente Enschede miljoenen lenen om de club van een faillissement te behoeden. Slechts 4 jaar geleden leende het 20 miljoen om het stadion uit te breiden en nog geen jaar geleden vroeg de voetbalclub om nog meer dan 4 miljoen extra.
Het zal wel weer met perceptie te maken hebben, maar zelfs als voetballiefhebber kan ik er niet bij dat er niet een paar miljoen naar cultuur kan, maar wel miljoenen naar betaald voetbal. Slechts weinig clubs in Nederland kunnen overleven zonder directe of indirecte hulp van de overheid. Volgens mij zetten we de prioriteiten in dit land toch weer eens verkeerd.
De afgelopen week twee keer naar het VEC geweest. Het gebouw heet al jaren Reggehof, maar velen noemen het nog naar de afkorting uit de bouwfase, Vereniging- en EvenementenCentrum. De afgelopen maanden een aantal keren. Zoals elk jaar eigenlijk.
Een theater op loopafstand, wat een geweldige luxe. Vorige week was ik om tien over half acht pas thuis. Moest me nog omkleden, had nog tijd om een beker yoghurt te drinken en nog steeds hoefde ik de fiets niet uit de schuur te pakken om om acht uur bij Freek op de tweede rij te zitten.
En elke keer weer ben ik blij dat dat subsidieslurpende gebouw er staat. Dat die linkse hobby ooit is doorgevoerd. Daar mag wat mij betreft heel veel geld bij elk jaar. En dat is echt niet alleen eigen belang. Want vele toneelstukken, muziekvoorstellingen, lokale talentenjachten en revues kunnen mij gestolen worden. En ook niet elke cabaretier of geïnterviewde schrijver is de moeite waard.
Naast het theater zitten er diverse verenigingen, de lokale omroep, cursussen van het ROC, de muziekschool en weet ik wat nog meer. Heb ik allemaal niets mee. Maar anderen weer wel en daarom is het zo goed dat het gebouw er staat. Dat er vrijwilligers zijn die zich inzetten voor de lokale gemeenschap en dat er veel subsidie heen gaat.
Voor mijn stadje en vele omliggende dorpen is de Reggehof een geweldig instituut. En daar moeten we als maatschappij nooit op willen bezuinigen. We kunnen bij het leger nog veel meer weghalen voordat we beginnen met het schrappen in cultuur. Want ware beschaving uit zich via cultuur. Via linkse hobby’s dus.
Weer een leuk verjaardagscadeau van mijn zusje (en zwager), ik mocht vanavond naar de voorstelling van Kees Torn. De vorige show zag ik in Hengelo. ‘Dood en verderf’ won dat jaar ook meteen een Poelifinario. Ik vond het dus ook een geweldig cadeau afgelopen kerst.
Torn is een woordkunstenaar zoals we ze in Nederland bijna niet kennen. Vanavond trof hij, voor mij onbegrijpelijk, een zaal aan met slechts 42 bezoekers. Dus terwijl aanstaande vrijdag Adje mag optreden en we daar al wekenlang vele reclameborden voor tegenkomen, terwijl ene Vorkink een zaal vol krijgt, zitten er voor een van de beste cabaretiers van het land nog geen vier voetbalteams in de zaal.
Desalniettemin speelde hij een prachtige voorstelling met prachtige vondsten, mooie rijmpjes, geweldige liedjes, leuke props, de gebruikelijke sigaar en whisky en veel inventieve verhalen tussendoor.
Ik schreef ooit al eens over Torn op dit blog. Gelukkig is er meer te vinden op YouTube. Zoals een aantal nummers uit zijn bekroonde show ‘Dood en verderf’:
Gisteravond een prachtige avond in het VEC, de vierde ronde van de Allenig-serie van Daniel Lohues. Een uitverkochte zaal, goede sfeer en Lohues in topvorm.
Het bekroonde Annelie, het mooie Drentse Angst is mar veur eben, spiet is veur altied, het voorzichtig meegehumde Baat bij muziek, het titelnummer Allenig, ooit gezongen voor Beatrix zelf: Beste Koningin, van de laatste CD Elk mens die hef zich ’n kruus te dragen, een heel breekbare versie van ’t Giet zoals ’t giet nog veel meer mooie nummers en als toegift een enthousiast meegezongen Op fietse.
Maar buiten al die prachtige nummers is Lohues een geweldig verteller. Was hij in Allenig 3 nog vooral bezig met verhalen over zijn reizen in het zuiden van de Verenigde Staten, gisteren had hij veel jeugdherinneringen. Het eerste optreden in een foute kroeg, zijn vijfde verjaardag op de kleuterschool, de ganzen achter zijn huis, Drentse oorlog in 1272, zingen voor de koningin in Zoetermeer, op kamers in Utrecht, zijn eerste zelfgebouwde gitaar en nog meer schitterende verhalen kwamen tussen de nummers door.
Lohues lijkt zich op het podium geweldig op zijn gemak te voelen, voelt goed aan wat de zaal verwacht en brengt dus een voorstelling zoals slechts weinigen kunnen brengen. Ontroering, herkenning, hilariteit, hij speelt geweldig met emoties. Na de tijd heb ik nog een handtekening laten zetten in het net aangeschafte boek en in de tweede CD uit de Allenig-serie. Hij weet zich geen raad met de vele complimenten die hij van het publiek krijgt. En zo veel als het er waren, er zat geen overdreven tussen.
Nog een nummer dat bij de Tukkers ook goed aansloeg, Drenthe en Twente liggen niet alleen qua naam dicht bij elkaar blijkbaar. “Hier kom ik weg”:
Afgelopen donderdag zag ik Alex Roeka in een verre van uitverkocht theater. Gaat dat zien! Of koop zijn CD ‘Beet van liefde’. Prachtige muziek.