Een chimaera (spreek uit als: chie'mera) of chimeer[1] (spreek uit als: chie'meer) is in de biologie een mengsel van twee soorten — hetzij als levend wezen ontstaan uit celmenging, hetzij als artefact wanneer paleontologen per ongeluk de resten van verschillende soorten combineren.
De term is afgeleid van het Griekse chimaira (Χίμαιρα), een mythologisch schepsel. Deze Chimaera werd meestal beschreven als een samenvoeging van delen van een leeuw, een geit en een slang.
Als cellen met verschillende genetische achtergronden voorkomen in één enkel individu, wordt er gesproken van chimerisme. Voor het ontstaan van chimaerae binnen eenzelfde soort is geen duidelijke oorzaak aan te wijzen; mogelijk vindt er een toevallige versmelting tussen embryo's of tussen plantenkiemen plaats. Bij een chimaera kan bijvoorbeeld de lever gevormd worden door cellen van het ene embryo, terwijl cellen van het andere embryo zorgen voor de vorming van de nieren. Evenzo komen bij planten allerlei mengvormen voor. De cellen van verschillende herkomst vormen zeker geen gelijkmatig mengsel, maar eerder een lappendeken. Het is onbekend hoe die verdeling tot stand komt.
Gedurende de zwangerschap is er een tweerichtingsverkeer van immuuncellen door de placenta. De uitgewisselde cellen kunnen zich vermenigvuldigen en zich tientallen jaren lang handhaven.
Er zijn ten minste twee gevallen bekend van chimerisme in mensen; Lydia Fairchild en Karen Keegan.[2]
Lydia Fairchild was zwanger van haar derde kind toen zij en haar man, Jamie Townsend, de vader van hun kinderen, uit elkaar gingen. Toen zij in 2002 een uitkering aanvroeg, werd haar gevraagd een DNA-test te ondergaan om aan te tonen dat Townsend de vader was. Uit het resultaat van de test bleek dat hij wel de vader was, maar zij niet de moeder. Dit resulteerde in een aanklacht wegens uitkeringsfraude. Direct na de geboorte van het derde kind werden op last van een rechter van haar en van de baby bloedmonsters genomen in aanwezigheid van een getuige. Na twee weken bleek uit de testresultaten dat zij ook niet de moeder was van het derde kind.
Uiteindelijk, na een soortgelijk geval (Karen Keegan), bleek dat Fairchild een chimaera was en dat er in de cellen van een cervixuitstrijkje DNA werd aangetroffen dat wel overeenkwam met het DNA van haar kinderen.
De placentabarrière laat ook cellen van de foetus door naar de moeder en cellen van de moeder gaan ook over naar de foetus. Dit kan leiden tot foetusmicrochimeren bij de moeder (FMc) en moedermicrochimeren (MMc) bij het kind.[3]
Chimaerae tussen verschillende diersoorten kunnen kunstmatig gemaakt worden door bijvoorbeeld een embryo van een schaap en een embryo van een geit in het laboratorium met elkaar te laten versmelten. Anders dan bij een kruising (waarbij alle cellen hetzelfde DNA bevatten) bestaat zo'n chimaera uit cellen met geiten-DNA en cellen met schapen-DNA. In tegenstelling tot een hybride of kruising heeft een chimaera in zekere zin vier ouders, hoewel elk van haar lichaamscellen maar twee ouders heeft. Zo'n dier is dus totaal niet te vergelijken met kruisingen zoals de gaap (waarover geregeld onbevestigde berichten opduiken) en het muildier.
Ook bij planten komen chimeren voor, bijvoorbeeld na een gedeeltelijke mutatie, waarbij maar een deel van de cellen de mutatie heeft meegekregen. Bij vegetatieve vermeerdering van chimere planten kan dan een uitsplitsing optreden naar bomen met volledig gemuteerde vruchten, bomen met gestreepte vruchten en bomen met vruchten van het oorspronkelijke ras.
Bij sommige sierbomen en -struiken met bont blad kunnen door de chimaerenstructuur scheuten met egaal groen blad gevormd worden. Deze groeien harder, omdat ze meer bladgroenkorrels hebben en kunnen geheel gaan overheersen. De teler die een plant met decoratief gevlekt blad wil verkopen moet daarom de egale scheuten zo snel mogelijk wegsnoeien. Bijvoorbeeld bij de esdoorn Acer negundo 'Variegatum'.
De Delftsche Schaakclub (DSC) is een Nederlandse schaakvereniging, opgericht op 17 december 1895 te Delft. DSC behoort tot de oudste en grootste schaakverenigingen van Nederland en is de grootste club binnen de Haagse Schaakbond, een onderbond van de Koninklijke Nederlandse Schaakbond.
Uit de eerste jaren van de vereniging is weinig bekend. In 1896 gaf de Leidenaar Johannes Esser, één van de sterkste Nederlandse schakers op dat moment, tot tweemaal toe een simultaan in Delft. In 1910 werd besloten toe te treden tot de Nederlandse Schaakbond. In 1919 trad de arbeidswet van Aalberse in werking; de arbeidstijden werden verkort en arbeiders kregen meer vrije tijd. Dit leidde twee jaar later tot de oprichting van een nieuwe schaakvereniging: de Delftsche Arbeiders Schaakclub (DASC). Voor DSC betekende dit een forse daling van het aantal leden.
In 1926 vond het eerste (open) Delfts kampioenschap plaats. De eerste kampioen werd de heer Meijer. Ook de daaropvolgende jaren werd het Delfts kampioenschap georganiseerd, met uitzondering van het seizoen 1927/1928. Het ledental van DSC bleef echter dalen, zeker na de beurskrach in 1929. Was het ledental in 1925 nog 36, in 1932 was het gehalveerd en in 1933 waren het er nog 9. Het lidmaatschap van de Nederlandse Schaakbond werd opgezegd en voor het voortbestaan van de vereniging werd gevreesd. Het is te danken aan Jhr. H. Strick van Linschoten dat de club niet verdwenen is. Als schaakmeesters op tournee waren in Nederland logeerden ze vaak bij Strick van Linschoten. DSC profiteerde hiervan: een aantal grootheden heeft een simultaan gegeven: Spielmann, Fine, Szabó, Aljechin en de dameskampioene Sonja Graf. Door al deze activiteiten, die veel publiciteit opleverden, kwamen nieuwe leden naar de club. Vanaf dat moment kent DSC een lange periode van groei, alleen onderbroken door de bezetting. Het seizoen 1934/1935 begon met een simultaan door de Hongaarse Andor Lilienthal. Een jaar later werd DSC weer lid van de Nederlandse Schaakbond en kwam met een tiental uit in de tweede klasse. DSC nam vervolgens het initiatief om één van de partijen tussen Aljechin en Euwe in Delft te laten spelen onder auspiciën van DSC, in combinatie met een causerie door oud-wereldkampioen Dr. Lasker over de kansen van Euwe tegen Aljechin. Na afloop van de WK-match werd Euwe in Delft gehuldigd. In 1937 werd ook een partij van de revanchematch in Delft gespeeld. Aljechin zette Euwe op een haast onoverbrugbare 9-13 achterstand.
In het voorjaar van 1943 bleek dat ook de schaakwereld te maken kreeg met de bezetter. De Algemeene Nederlandse Schaakbond, zoals de bond in de bezettingsjaren werd genoemd, had ingestemd met de verwijdering van Joodse leden. Onder hen de secretaris, wiens functie al in 1940 werd overgenomen door een NSB'er. In de buitengewone ledenvergadering van DSC op 7 april 1943 delen 4 bestuursleden mede op te stappen. De vier bestuursleden zijn niet de enigen die hun lidmaatschap opzeggen. Na de buitengewone ledenvergadering worden de clubavonden noodgedwongen gestaakt. In september 1943 werd een ledenvergadering gehouden. In de zomermaanden heeft Reichskommissar Seyss-Inquart ingegrepen. Hij wilde geen onrust in organisaties die geen gevaar waren voor de bezetter, en had de gevolmachtigde teruggetrokken. Max Euwe werd benoemd tot voorzitter van de landelijke schaakbond. Het gevolg was dat al de leden die hadden bedankt zich weer aanmeldden. Aan het einde van de bezetting werd in het jaarverslag teruggeblikt. Het verslag begint met de verzuchting dat de bevrijding eindelijk een feit is. Ook DSC heeft geleden onder de bezetting. Diverse leden zijn naar Duitsland afgevoerd in krijgsgevangenschap of tewerkstelling. Geen van hen is daar omgekomen. Een viertal andere leden van DSC heeft deze periode niet overleefd. Eén van hen was de heer A.M. Teitel, één van de sterkste spelers van de club. Hij is omgekomen in een concentratiekamp. De andere leden waren de heren E.H. Birnbaum, A.J. Knoop en J. Nieuwkamp.
Direct na de bezetting was er een enorme groei van het aantal leden. Na het jubileumjaar 1955 daalde het ledental. In 1959 werd een naoorlogs dieptepunt bereikt met 64 leden. In de jaren 1945-1955 staken twee spelers met kop en schouders boven de rest uit: de heren Rijnsburger en Verhoeff. Jarenlang streden zij om het clubkampioenschap. De eerste jaren was de heer Rijnsburger ongenaakbaar. In 1955 verliet hij echter de club; hij emigreerde naar Zuid-Afrika. Daarmee verliet één van de sterkste schakers die DSC in haar historie heeft gekend de club. Na het vertrek van de heer Rijnsburger neemt de heer Verhoeff de voortrekkersrol over. Aan het einde van de jaren 50 ontstond de jeugdafdeling van DSC. Het begon met een groepje jongens dat bij DSC informeerde of zij schaakles konden krijgen. Dit werd aangegrepen om een volwaardige jeugdafdeling op te zetten. Eén van de eerste successen was de heer J. Berendse. Hij werd in 1959 op zeventienjarige leeftijd persoonlijk kampioen van de regio Den Haag in de promotieklasse. DSC was na de bezetting één van de sterkste teams in de Haagse Schaakbond. Pas in 1950 werd voor het eerst de stap naar het landelijk niveau van de KNSB gezet. In 1952 wist DSC zelfs te promoveren naar de eerste klasse.
De jaren zestig begonnen met de promotie van het eerste team naar de tweede klasse KNSB. Het was enkele jaren daarvoor gedegradeerd, maar DSC was in de jaren die volgen een sterke club die zich kon meten met de subtop van Nederland. Deze periode wordt door DSC als één van de bloeiperioden van beschouwd. In 1962 werd Ton Timman derde bij het persoonlijke jeugdkampioenschap van de HSB. De belangrijkste simultaansceance van dat jaar was die van Max Euwe, en de gebroeders Ton en Jan Timman boekten een winst en een remise tegen de voormalig wereldkampioen. Een jaar later won Jan Timman het persoonlijk jeugdkampioenschap van de HSB en plaatste zich daarmee voor het NK. Daar werd hij vierde. In het seizoen 1965/1966 werd het eerste team kampioen en promoveerde na een afwezigheid van acht jaar weer naar de eerste klasse KNSB. Jan Timman wist op het door DSC georganiseerde jeugdkampioenschap van Nederland beslag te leggen op de eerste plek. Het volgende seizoen eindigde het eerste team op een derde plek in de competitie. Jan Timman groeide alleen maar door. Hij werd wederom Nederlands kampioen, en bereikte in de finaleronde van het jeugdwereldkampioenschap schaken een derde plaats. Aan het einde van de jaren 70 kwam de bloeiperiode tot een einde en daalde het ledental weer. In 1983 waren er nog slechts 71 leden over.
In 1985 begon een nieuwe fase in de geschiedenis van DSC. Het eerste team werd kampioen van de promotieklasse van de HSB. In 1986 werd het 90-jarig jubileum van de club gevierd met onder meer een causerie van Jan Timman en een aparte kloksimultaan van dezelfde speler. De euforie bereikte nog grotere hoogten in 1987 toen het eerste team wederom promoveerde, nu naar de eerste klasse van de KNSB. Het verblijf in de eerste klasse zou maar een jaar duren, maar aangezien in dat seizoen het tweede team promoveerde heeft DSC in 1989 voor het eerst in haar bestaan twee teams die landelijk spelen. In 1988 was er wederom succes voor de jeugdafdeling. Lucien van Beek, op dat moment 9 jaar, werd Nederlands kampioen in zijn leeftijdsklasse. In het begin van de jaren 90 verliet een aantal sterke spelers DSC. Het eerste team speelde daardoor niet meer om het kampioenschap in de tweede klasse. In de jaren 1993-1996 waren er successen voor jeugdspelers van DSC. Marten Wortel werd 3 maal achtereen Open Nederlands kampioen tot en met 14 jaar, Lucien van Beek werd Nederlands kampioen tot en met 14 jaar en tot en met 16 jaar, en Meike Wortel werd Nederlands kampioene in de categorie tot en met 14 jaar. In 1997 promoveerde DSC 1 weer naar de eerste klasse, waar het zich de daaropvolgende jaren handhaafde. Ook het tweede team keerde terug in de landelijke KNSB-competitie.
Een nieuwe, ruimere speellocatie zorgde voor nieuwe mogelijkheden en initiatieven. De Grand Prix Rapid-cyclus is één van de activiteiten die een vaste plek hebben verworven. Deze open rapid-toernooien trekken ook belangstelling van buiten de vereniging. Daarnaast is er een snelschaaktoernooi en een kroegenschaaktoernooi op poten gezet en is er het landelijk bekende Meisjeskampioenschap. In de zomermaanden wordt een zomercompetitie gehouden. Het eerste team van DSC speelt landelijk in de eerste klasse KNSB. In het seizoen 2001-2002 werd er met degradatie afgesloten, maar het volgende seizoen werd DSC overtuigend kampioen en keerde direct weer terug in de eerste klasse. Voor DSC 2 geldt dat ze al jaren meespelen in de top van de derde klasse KNSB. In de regionale competitie is DSC op alle niveaus vertegenwoordigd. De jeugdafdeling van DSC is in deze jaren behoorlijk gegroeid en kent grote successen. Joram op den Kelder werd in 2003 open Nederlands kampioen in de B-categorie, en Jan-Pieter de Vries werd net geen Nederlands kampioen tot en met 12; hij verloor de barragewedstrijd. Joost Michielsen werd in 2005 Nederlands Kampioen tot en met 20. In 2006 werd hij opgevolgd door een nieuw Nederlands Kampioen tot en met 20 uit DSC-gelederen: Chiel van Oosterom.
Henric David (Rik) Peels (Zoetermeer, 16 februari 1983) is een Nederlandse schrijver, filosoof en theoloog.
Peels studeerde filosofie aan de Vrije Universiteit Amsterdam (VU) en de Universiteit van Notre Dame (Indiana, VS), onder meer bij Alvin Plantinga. Peels heeft ook theologie gestudeerd aan de Theologische Universiteit Apeldoorn en de VU. Hij verwierf zijn bachelor- en mastergraden in theologie en wijsbegeerte cum laude. Van 2008 tot en met 2012 was hij promovendus theoretische filosofie aan de Universiteit van Utrecht. Herman Philipse was zijn promotor. Van januari tot en met juli 2011 was hij associate member van Merton College aan de Universiteit van Oxford. Sinds 1 september 2012 is hij als postdoctoraal onderzoeker verbonden aan de Faculteit Wijsbegeerte van de VU. Hij doet onderzoek naar de grenzen van de wetenschap en is verbonden aan het Abraham Kuyper Center for Science and Religion.
Naast zijn academische loopbaan verricht Rik Peels werkzaamheden voor het Veritas Forum, een internationale organisatie die op universiteiten debatten en andere bijeenkomsten organiseert over levensvragen en daarbij onder meer het christelijk geloof bediscussieert. Sinds 1 september 2008 is hij voorzitter van de Raad van Advies van het Nederlandse Veritas Forum en sinds 1 december 2012 is hij Europees directeur van het Veritas Forum.
Peels kreeg verschillende onderscheidingen, waaronder de eerste prijs van de Nederlandse Concours Européen van de Alliance Française in 2001.
In vakkringen staat Peels bekend om zijn bijdragen aan de epistemologie, ethiek en godsdienstfilosofie. Op 2 maart 2012 promoveerde hij aan de Universiteit Utrecht op een onderzoek over de verantwoordelijkheid die we dragen voor onze overtuigingen. Hierover publiceerde hij in Nederlandse tijdschriften als het Algemeen Nederlands Tijdschrift voor Wijsbegeerte en het Nederlands Theologisch Tijdschrift en in internationale tijdschriften als de Journal of Philosophy, Philosophy and Phenomenological Research, Religious Studies en Synthese.
Tevens publiceerde hij opiniërende artikelen in dagbladen als Friesch Dagblad[1], Nederlands Dagblad, NRC Handelsblad[2], Reformatorisch Dagblad en Trouw.[3][4] In oktober 2013 verscheen zijn eerste boek, God bewijzen, samen met Stefan Paas, dat werd besproken in vrijwel alle schrijvende pers.[5]
“Rationeel religieus geloof zonder argumenten”, Algemeen Nederlands Tijdschrift voor Wijsbegeerte 104 (2012), 108-111.
“Een falend atheïstisch argument. Respons aan Herman Philipse,” met René van Woudenberg, Nederlands Theologisch Tijdschrift 62.3 (2008), 196-202.
“Het disjunctieve atheïsme van Herman Philipse”, met René van Woudenberg, Nederlands Theologisch Tijdschrift 62.1 (2008), 24-44.
“Epistemische pluraliteit,” Algemeen Nederlands Tijdschrift voor Wijsbegeerte 99.4 (december 2007), 263-80.
“De scheepseigenaar en de gelovige. William Clifford over God, bewijs en doxastische verantwoordelijkheid”, Nederlands Theologisch Tijdschrift 61.2 (2007), 89-108.
↑ Een overzicht van recensies, interviews en reacties is te vinden op http://www.rikpeels.nl/?pageid=6
Sharda Ganga (Paramaribo, 1 april 1966) is een Surinaams regisseuse, toneelschrijfster en columniste. Zij is directrie van een NGO, Projekta.
Sharda Ganga was een van de drijvende krachten achter verschillende groepen, achtereenvolgens: het Universiteitstheater, de Surinaamse Drama Federatie, het Vrouwencabaret en het Surinaams Theatercollectief, en momenteel CAST2theater. Zij bewerkte stukken van onder meer Bertolt Brecht, Samuel Beckett, Eugène Ionesco, Wilfred Teixeira en Willy Russell (Shirley Valentine, 1996, gespeeld door Helen Kamperveen) en smeedde teksten uit de Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) tot de voorstelling Siene in Spiegelland (1996). Eigen stukken waren De vrouw droomt (1995) en De bruiloft (1999). Met haar voorstelling No more stories zorgde ze voor ophef, toen het in 2006 geweigerd werd voor het Caraïbische festival Carifesta IX op Trinidad en Tobago, omdat er krachttermen in gebezigd zou worden; met een beroep op de artistieke vrijheid weigerde Ganga het stuk aan te passen, zoals de organisatie vroeg.
Ganga verzorgde wekelijkse gesproken columns voor de Vlaamse radio. Verder schrijft ze recensies voor De Ware Tijd Literair. Essays over toneel verschenen in Sranan, cultuur in Suriname (1992), De Vlaamse Gids (1998), Mama Sranan; 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999) en voorts verscheen een bijdrage aan het Nederlandse boekenweekmagazine Eeuwig El Dorado (1996), abusievelijk geplaatst onder de naam Tan Bun, haar Surinaamse afscheidsgroet onder haar radiocolumns: Blijf wel.
Haar educatieve speelfilm over hiv en aids Wan Lobi Tori: Lesley en Anne (2005) werd twee maal bekroond: met de Caribbean Media Award voor "best alternative media story on HIV/AIDS", en de Platinum Award Television van de UNFPA, het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties.
Michiel van Kempen, Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Breda: De Geus, 2003, deel II, pp. 1002-1009.
The Forgotten is een Amerikaanse bovennatuurlijke thriller uit 2004, geregisseerd door Joseph Ruben. Het script is van Gerald Di Pego, hoewel Zak Penn (X-Men 1 en 2) aanpassingen aanbracht.
De film is geproduceerd door Revolution Studios en gedistribueerd door Sony Pictures. Enkel in de bioscopen in de Verenigde Staten werd de film gedistribueerd door Columbia Pictures.
The Forgotten werd genomineerd voor onder meer een Taurus World Stunt Award voor een achterwaartse val van een gebouw, een Golden Trailer Award voor beste thriller en Saturn Awards voor beste sciencefictionfilm en beste actrice (Julianne Moore).
Telly Paretta verwerkt de dood van haar 9-jarige zoontje Sam, dat veertien maanden geleden omkwam bij een vliegtuigongeluk. De personen in haar omgeving, waaronder haar man, denken dat ze gestoord is, ze zou namelijk nooit een zoontje hebben gehad. Ze bezoekt sinds kort een psychiater, Dr. Jack Munce, maar ook hij heeft moeite haar te helpen. Telly komt in contact met een vader van een meisje dat ook omkwam bij het ongeluk, Ash Correll, maar ook de vader kan zich zijn dochter niet meer herinneren, tot het hem ineens te binnen schiet. Telly en Ash besluiten samen op zoek te gaan naar de oplossing van het mysterie en hopen hun kinderen nog ergens te vinden, terwijl overheidsinstanties achter hen aan zitten. Telly en Ash komen er via een NSA-agent achter dat de verdwijning van hun kinderen het resultaat is van een experiment. Voordat de agent hen meer kan vertellen wordt hij door een onbekende kracht de lucht ingezogen.
In hun wanhoop besluiten ze af te reizen naar het kantoor van de luchtvaartmaatschappij die hun kinderen vervoerde. De maatschappij blijkt failliet te zijn. Telly doet zich voor als persoonlijk assistent van directeur Mr. Shineer en weet zo zijn adres te bemachtigen. Het huis lijkt leeg te zijn en Telly en Ash besluiten er de nacht door te brengen. De volgende dag komen detective Anne Pope en Telly's psychiater aan bij het huis. Daar komen ze een vreemde man tegen die niet reageert op het verzoek te blijven stilstaan. Pope schiet op de man maar hij loopt gewoon door en de wonden genezen zich. Pope gelooft nu Telly, en wanneer ze haar dat wil vertellen wordt ook zij de lucht ingezogen. Telly en Ash keren terug naar zijn huis, maar wanneer ze slapen dringt de vreemde man die ze al eerder tegenkwamen bij het huis het huis van Ash binnen. Ash en de man vallen uit het raam en Ash wordt de lucht ingezogen.
De psychiater van Telly probeert haar over te halen naar de politie te gaan, maar in plaats daarvan gaat ze samen met de psychiater opnieuw naar de vliegtuighangar. Daar komen ze de vreemde man opnieuw tegen, en de psychiater onthult daar dat hij wist van het onderzoek van de buitenaardse wezens, maar dat hij de man niet kan opdragen haar zoon terug te geven. De vreemde man laat zien dat het onderzoek gericht was op de band tussen ouder en kind. De man vertelt dat hij verantwoordelijk was voor het succesvol voltooien van het onderzoek; Telly zou haar zoon dus moeten zijn vergeten. Aangezien ze het niet vergeten is, is het onderzoek dus mislukt. De man verdwijnt plots en alles is weer normaal. Telly heeft haar zoon weer terug, en alleen zij kan zich dit alles nog herinneren.