IV is het eerste boek dat ik van Arjen Lubach heb gelezen. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van vriendinnen en had eerlijk gezegd na Grunberg en Wieringa wel zin in iets luchtigers. Bovendien werd het boek door Monique Burger aangeraden en toen Lubach dat hoorde haastte hij zich naar De Nieuwe Boekhandel om daar een aantal exemplaren te signeren. Waaronder het exemplaar dat ik voor mijn verjaardag kreeg.
IV is een bonafide thriller. Het boek gaat over Elsa Ruys dochter van Marcus Ruys, emeritus hoogleraar middeleeuwse schriftcultuur. Wanneer Marcus Ruys wordt vermoord, wordt er een mysterieuze puzzel ontketend die Elsa samen met Robin, een studente aan de universiteit , en Maarten van Eck, een oud-collega van Marcus en televisiefiguur, moet oplossen. Het drietal wordt naar verschillende plekken in Amsterdam gestuurd om het raadsel op te lossen dat Marcus voor hen heeft achtergelaten. Ondertussen worden ze op de hielen gezeten door ene Jacob die er alles aan lijkt te doen om te verhinderen dat de drie musketiers achter de waarheid komen.
De tijd die in het hele boek verstrijkt is iets langer dan 24 uur. Om het overzichtelijk te maken heeft Lubach het boek ingedeeld in korte hoofdstukjes die steeds beginnen met de tijd en de plaats waar het verhaal zich op dat moment afspeelt. Handig. Verder is het verhaal chronologisch opgebouwd met enkele terugverwijzingen en mijmeringen naar het verleden. Voor de lezer valt er wat dat betreft weinig te speuren. De route is keurig uitgestippeld. Dit lijkt soms ook het geval voor de queeste van de hoofdpersonen. De mysteries worden in een handomdraai opgelost en de meest onmogelijke zaken zijn voor hen binnen handbereik. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat er weinig spanning op handen is, maar alles wat er gebeurt is voor de hand liggend en voorspelbaar. Lang voordat de werkelijke ontknoping zich voor deed, had ik al door hoe de vork in de steel zat met die IV.
Al eerder noemde ik dat IV een bonafide thriller is. Alle genrekenmerken zijn in het boek terug te vinden en ook de schrijfstijl is beeldend. Bij veel scenes kon ik voor me zien hoe de personages reageerden omdat ik het al zo vaak voorbij heb zien komen in films en series. Ook de dialogen zijn doorspekt van dit soort clichés. Wanneer IV de telefoon opneemt zegt hij hooghartig: “spreek.” Of de politieagent slaat gefrustreerd met zijn hand op het dak van zijn auto nadat de verdachten zijn ontkomen. Het is niet dat deze elementen storend zijn, maar wat ik lees heb ik al eerder gezien. En dat maakt het boek in zijn geheel weinig vernieuwend of verrassend.
Recensenten zijn verdeeld over het boek. Op posters in de stad staan lovende woorden als ‘boeiend, uitstekend’ gedrukt, maar er zijn ook recensenten die menen dat Lubach een literair schrijver is en dat IV een grap is. Ik ben benieuwd naar de mening van Lubach hier over. Zelf ben ik een liefhebber van verhalen. Het moet me bij de lurven pakken en voor een bepaalde tijd niet meer loslaten. IV doet dat niet, of het boek nu ironisch bedoeld is of niet. Dat komt denk ik door de voorspelbaarheid en de vergezochte ontknoping. Ik word nergens echt verrast zelfs niet door die belachelijke ontknoping.
Toegegeven, Lubach heeft een interessante complottheorie bedacht die om bepaalde redenen ook nog zeer actueel is. En hij is er in geslaagd om mij iets meer te interesseren voor onze monarchie en de geschiedenis van het Koninklijk Huis. Wat verder nog wel leuk is aan het boek is dat Lubach vele plekken in Amsterdam zeer gedetailleerd beschrijft, wat voor de Amsterdammer natuurlijk een feest der herkenning is, want Lubach houdt van de stad, net als ik.
Misschien is IV niet het beste boek om mee te beginnen als je iets van Lubach wilt lezen. Het is een verhaal uit duizenden dat afgezien van enige historische interesse helemaal niets bij mij wist op te roepen. Het was geen straf om te lezen, maar een gemiddelde drie sterren Sudoku is uitdagender.
Ik eet een schaaltje Skyr met blauwe bessen en granaatappelpitten en denk na over wat ik ga schrijven. Het is de laatste blog van de zomerblog en ik moet er iets moois van maken. Of niet?
Augustus was een tamme maand, voor mij, niet voor de wereld. In Barcelona werd een aanslag gepleegd en boeren gingen failliet, omdat Nederland tijd had om te zeiken over gif in eieren waar nooit iemand onder zal bezwijken. Er is nog geen nieuw kabinet en als we “Jesse” willen zien, moeten we een bioscoopkaartje kopen.
Juli was heftig. Ik had allemaal ‘N afspraken’, zoals ik ze noem. Die altijd mooi en waardevol zijn, maar ook emotioneel. Als ik veel over N praat dan kom ik hem tegen in mijn dromen. Ik zie hem, ik kus hem, ik streel hem, ik ben met hem, maar hij gaat al-tijd weer weg. Soms verdwijnt hij zomaar, soms zegt hij duidelijk dat hij gaat en soms zie ik hem weglopen of wegfietsen. Allemaal varianten op de werkelijkheid die mijn brein bedenkt om de situatie te begrijpen.
In augustus ben ik een keer naar Zeeland geweest en het was vooral een mooie dag. Met mooi weer en er werd gelachen. En ik bid tot de boot in de de tuin (want tot wie of wat anders?) dat er in de toekomst steeds meer wordt gelachen.
Verder was augustus de maand met de sollicitatiegesprekken die nog steeds tot niets hebben geleid, waardoor mijn frustratie groeit. Ik weet dat ik te snel en te veel wil, dat is altijd al zo geweest. Maar hoe langer ik moet wachten hoe onrustiger ik word.
In augustus zijn ook veel leuke mensen jarig. Ik heb een zwak voor leeuwen, kennelijk. Ook al geloof ik niet zo in sterrenbeelden, het is toch wel opvallend dat die leeuwen allemaal iets dominants hebben. Iets eigenwijs ook wel. Maar de leeuwen die ik ken, zijn van het motto “eerst denken, dan doen”. Mijn gekke impulsiviteit wordt getemperd door de schreeuw van de leeuw. Terwijl de echte leeuw zich nooit meer zal laten horen.
Afgelopen maand heb ik ook ontzettend veel gesport. Ik heb de sportschool herontdekt en meteen maar een abonnement op de lesjes genomen die afgrijselijke namen hebben zoals ‘booty burn’. Toch heb ik mijn booty flink geburnd deze maand en er is zichtbaar en voelbaar resultaat.
Maar elke keer als ik naar de sportschool wandel, moet ik tot mijn woede constateren dat er een of andere onverlaat zijn vuilnis op de hoek van de straat dumpt. Soms denk ik dat het onmogelijk om één onverlaat kan gaan want de hoeveelheden puin zijn niet mis. Maar als er sprake is van twee onverlaten dan betekent het dat er meer hufters in deze buurt wonen dan ik vermoed en dat stemt me nog droeviger. Ik ben begonnen met het vergaren van bewijsmateriaal. Elke dag als er weer een nieuwe lading is gedumpt maak ik een foto en uiteindelijk wil ik ze naar de gemeente sturen.
Over ladingen dumpen gesproken…op liefdesgebied zijn er weinig ontwikkelingen. Daar heb ik ook al over geschreven. Er zit een gat in mijn hart en dat is momenteel niet op te vullen. Wellicht met een goede witte chocoladetaart, maar dat is ook maar tijdelijk.
Qua cultuur stond augustus in het teken van de Tolk van Java van Alfred Birney. Dat boek ga ik maandag met de boekenclub bespreken. Wat nog een uitdaging wordt aangezien ik nog 4 dagen heb om 250 bladzijden te lezen met een weekend dat zo goed als vol zit. Daarnaast heb ik me natuurlijk aangemeld als vrijwilliger bij Lab111 waar ik nu al meer diensten ga draaien dan vooraf is afgesproken. Dat klinkt als mij.
Nu ik al mijn mentale afval schriftelijk buiten heb gezet deze maand moet ik weer even bijkomen. (bijna) elke dag een blog schrijven is best vermoeiend. Bedankt voor het volgen en lezen. Ik hoop dat jullie, ondanks het gebrek aan amoureuze uitspattingen, soms hebben genoten.
Tja ik begreep dat eerst ook niet zo, dat mensen alles naast de bak zetten. Maar sinds hier de afvalpas is ingevoerd wel. Er is er maar 1 per huishouden en mensen willen toch hun afval kwijt, ook als de partner hem nog in zijn zak heeft naar werk. Ik keur het natuurlijk niet goed, maar begrijp het beter.