Ze vallen op zaterdavond laat meteen met de deur de Juliet in. Remko Vrijdag en Martine Sandifort met de voorstelling Hulphond. Vrijdag geeft aan dat handen in de lucht staat voor applaus en dan valt het kwartje. De zangcoach is doof en met veel lichaamstaal en gebaren probeert hij iets duidelijk te maken aan zijn leerling. Dat levert al voldoende hilarische taferelen op en dan eindigen ze ook nog met de Bohemian Rhapsody in gebarentaal. Dat is natuurlijk een prestatie op zich omdat niemand weet waar deze klassieker over gaat.
Een groot aantal sketches passeert in sneltreinvaart. De twee cabaretiers spelen geen typetjes maar worden echt een ander personage in hele uiteenlopende situaties. Het enige dat ze allemaal gemeen hebben is dat ze hulp nodig hebben.
Jarenlang hebben we er ons op voor kunnen bereiden en nu is het dan eindelijk zover. De Belgen nemen gewoon Nederland over en in dit speciﬁeke geval: Lowlands. Was daar eerst de muziekbusiness die al een prominente plek in nam in ons kikkerlandje: Triggerﬁnger, Selah Sue, Deus, nu worden we ook overgenomen door de stand uppers van onze zuiderburen.
Op het Julietpodium deze eerste avond verwelkomen we drie Belgen in de hoofdrol. De Bourgondische Belgen: Bart Cannaerts, Thomas Smits en Bert Gabriëls. De man die de Bourgondiërs aan elkaar mag praten is onze enige echte pseudo-Belg: Arie Koomen.
Donderdag 8 augustus 2013. Stipt om vijf uur ’s middags wordt de Sonsbeek Theateravenue geopend. Bezoekers krijgen een uur de gelegenheid om voor 1 euro een voorproefje van de voorstellingen te zien. Er is veel te kiezen: op meer dan 50 locaties verspreid over het prachtige, glooiende Sonsbeekpark in Arnhem kun je allerlei theatrale acts zien. Ondanks deze omvang heeft de Sonsbeek Theateravenue door de jaren heen zijn kleinschaligheid weten te behouden. De verbeelding blijft de boventoon voeren.
Het is een tijdje stil geweest rond de cabaretière Hester Macrander maar ze is terug en hoe! Donderdagavond stond ze met pianiste Elke Jansen met haar laatste show in een volle zaal in Theater Pepijn, het leukste theater van Den Haag. In een korte tuinbroek, op rode klompen en veel mutsen steekt ze in sneltreinvaart van wal.
Stel, je bent een gescheiden single van 50+. Je komt erachter dat dating sites toch zo gek niet zijn en de cursussen mindfulness vliegen om je oren. Iedereen verwacht dat je alles lief en stil accepteert en vooral loslaat. Als je dat niet kunt kan je altijd terecht bij de eerdergenoemde training. Maar wat als je geen type bent dat alles lief en stil accepteert? Dan komen de irritaties, frustraties en neuroses om de hoek kijken en je richt een anti-mindfulness beweging op. De toon is gezet! Op het podium staat een vrouw die weet wat ze wil en ook wat ze vooral niet wil. Tijdens de show betrekt ze het publiek overal bij en er ontstaat levendige interactie. Hester wisselt de hectiek knap af met prachtige liedjes en wordt mooi begeleid door Elke.
Na jaren van afwezigheid op de Nederlandse podia is Hester Macrander terug met een cabaretvoorstelling.
Hoe word je oud met een goed humeur? Hester Macrander gaat in Goedgemutst het chagrijn te lijf. Er zijn genoeg redenen, binnenshuis en buitenshuis, om je te ergeren, op te winden, of op te vreten. Hoe word je alle negativiteit de baas zonder spirituele cursussen te hoeven volgen? Samen met het publiek zoekt Hester dat grondig uit. Een avond vol vermakelijke conferences, onverwachtse interacties met het publiek en fijne liedjes.
Hester Macrander en Elke Jansen staan garant voor een avond oog- en oorstrelend en vooral ook hartverwarmend vermaak.
De voorstelling is op 24 januari as te zien in theater Pepijn in Den Haag. Meer informatie en speellijst staat op de website.
Dolf Jansen komt traditiegetrouw in de laatste maand van het jaar altijd met een oudejaarsconference. De première is dit jaar in een uitverkochte Utrechtse schouwburg.
Voor een voorstelling gaat Dolf vaak hardlopen en hij verdwaalt dan regelmatig. De pijl ‘u bevindt zich hier’ op de stadskaarten is in dat geval een houvast. Na een hardloop ommetje via Bunnik en de lokale krant passeren de eerste elf maanden van het jaar in sneltempo de revue. Dit wel met de nodige inkoppers. Dankbare onderwerpen zijn natuurlijk Moskovitz die in een week tijd zijn baan, geld en vriendin kwijtraakt. Natuurlijk Badr Hari wat weer een mooi bruggetje oplevert naar jarenlang trainen met kickboken om mee te doen aan de battle of Zijtaart. De kwinkslagen gaan er bij de zaal in als koek.
Natuurlijk is er ook cabaret op Lowlands. Op vrijdagavond gooit Jan Jaap van der Wal in razend tempo actuele onderwerpen met een twist de Juliet in. Hij schuwt geen enkel onderwerp. De hersenkronkels van Jan Jaap zijn onnavolgbaar. Toch kost het je geen enkele moeite om te zien wat er kan gebeuren als je door rood fietst en toch geen bekeuring krijgt als je maar een camera bij je hebt.
Het publiek wordt af en toe genadeloos afgestraft. Vooral te vroeg lachen om een grap is dodelijk. Natuurlijk komen de aankomende verkiezingen ruim aan bod. Jan Jaap van der Wal heeft geen idee op wie hij gaat stemmen. Dat er geen enkele culturele vraag bij de kieswijzer staat helpt daar niet bij.
Lowlands is natuurlijk niet alleen maar sex and drugs and rock & roll, er mag ook gelachen worden. Wat zeg ik? Er “moet” gelachen worden! Op de vooravond van de eerste Lowlandsdag maken we dan ook kennis met Wilko Terwijn, Rayen Panday, Dara Faizi en Bob Maclaren van de Night of Comedy.
De eer is aan “oude rot in het vak” Wilko Terwijn om de avond met messcherpe humor aan elkaar te praten. Hij verhaalt over de vluchtigheid van de roem in de diverse talentenjachten op tv. Wie won er bijvoorbeeld de laatste “The Voice”? Het is muisstil in de zaal, iedereen denkt na, totdat iemand Boris roept. Zie hier een sterk staaltje van de vergankelijkheid, want niemand herinnerde zich Iris het harpmeisje. Natuurlijk is niemand Ben Saunders vergeten, die kreeg immers zelfs een eigen show: Tokkies de musical! Na nog even de serieuze tegenhanger van alle talentenjachten op de hak te hebben genomen “Op zoek naar Zorro”, stelt Wilko ons voor aan Rayen Panday.