Turkse tapijten worden soms ook Anatolische tapijten genoemd. De oudste Turkse tapijten die ooit gevonden zijn waren van de 13e eeuw en konden worden gevonden in de stad Konya, die voor een lange tijd het centrum was van de turkse tapijtproductie. De tapijten die in de 16e en 17e eeuw werden gemaakt waren volledig vergelijkbaar met perzische tapijten.
De turkse tapijten waren sterk beinvloed door de grieken die vroeger de tapijtproductie domineerden. De dikkere tapijten zijn gemaakt van wol, katoen en zijde en zijn altijd gedaan met een turkse knoop , die ook wel de Ghiordes knoop van Turkbaff wordt genoemd. Veel gebruikte patronen zijn gebaseerd ongebedsnissen met geometrische motieven. Mensen en dieren zijn niet afgebeeld, omdat de Koran dat niet toestaat.
De meest gebruikte tapijten vandaag de dag worden vervaardigd op kleinere schaal in Ankara en het Konya gebied, en heten Jerevan-, Kayseri-, Mekri-, Hereke-, Ghiordes-, Kula-, Oushak-, Yahyali- en Yagcibedir tapijten.
Anatolië (van het turkse Anadolu; of van het griekse Anatol van Anatoli, "zonsopkomst" van "het oosten", is te vergelijken met de Orient, uiteindelijk van het Turkse "ana", hetgeen "moeder" en dolu "gevuld") is een andere naam voor Klein-Azië, een schiereiland in zuidwest-azië, die het grootste deel van Turkije beslaat. Het platteland wordt gedomineerd door hoge bergketens. De belangrijkste stad in het huidige Anatolië is Ankara, de hoofdstad van Turkije, dat is gelegen in het midden van het schiereiland.