Dan is het maandag 21 oktober. Ik sta vroeg op. Nee niet om naar m'n werk te gaan maar going West. Uit ervaring weet ik nu, dat afstanden en tijd niet samen gaan. Meestal wordt hier over tijd gesproken die een rit duurt. In ieder geval wil ik vrijdag de 25e terug zijn in New Orleans en op mijn verjaardag, volgende dag, wil ik de "French Quater" bezoeken. Dus op mijn verjaardag. Zondag de 27e vertrek ik weer naar Nederland. Ook een zware klus met 2 maal overstappen. Eén maal in Detroit en één maal in Bosten op mijn (door de baas betaalde) vlucht van de KLM naar Nederland.
Dus de 23e is mijn keerpunt en ik wil zo weinig mogelijk Highway rijden. Al met al een hele mond vol voornemens .
Via de Highway 10 west, naar Houston in de staat Texas. Wanneer je in Amerika voor het eerst op een Highway rijdt, is het wel even wennen. Ten eerste absoluut geen agressief gedrag. Iedereen blijft op zijn rijstrook rijden, of rechts, of links of midden, het maakt niet uit. De snelsten zij de grote vrachtwagens. Die houden zich het minst aan de snelheid. En het is wel even schrikken wanneer er ééntje links, als zowel rechts voorbij komt rijden.
Eindelijk na 348 mijlen, (556 km) komt de stad Houston in zicht. Een beetje regenachtig, ong. 24 graden en een hoge luchtvochtigheid.
Een eind voorbij Houston is het welletjes en stop ik bij een I Hop om te overnachten. Pannekoeken gegeten en een paar glaasjes bier gedronken en toen naar bed.
De volgende morgen maar geen ontbijt genomen. In de auto gestapt en tegen 10 uur een Mc Donnalds bezocht. Ook wat water gekocht en snoepjes e.d.
In San Antonio ga ik van de highway en rij via de 90 west, rich Del Rio, de Mexicaanse grens. Iets buiten San Antonio zie je aan de rechter zijde de beroemde gevangenis. Je mag daar niet stoppen en fotograferen. Langzaam wordt het klimaat droger.
In Del Rio, een plaatsje aan de Mexicaanse grens, zoek ik weer een motel op. Vandaag 372 mijlen gereden. Dat is weer zo'n 595 km. Ik kwam vader en zoon Kaizen tegen, die allebei een vrachtwagen hebben en daarmee kris kras door Amerika rijden waar een vracht is gaan ze naar toe. Dus een soor Wilde Vaart. Toen ik foto's van hun trucks maakte waren ze apetrots en mocht ik natuurlijk het interieur ook even fotograveren. Ze gingen die avond in een bar een biertje drinken. Ik sprak af dat ik daar dan ook zo komen. Het was 100 meter van het motel.
In de bar een biertje gedronken, maar de chauffeurs waren er niet. Toen ik terug naar het motel liep kwamen zij er aan. IK ben maar gaan slapen. want de volgende dag was al woensdag. Ik wil toch nog een stuk westelijker zien te komen.
De route gaat vandaag over de zuiderlijkste weg van de USA de 90 naar het westen. Onderweg nog een roadblock van de politie. Op de Amerikaanse stijl gecontroleerd. Onder schot gehouden, terwijl een ander mij controleert. Nadat alles oke was een praatje gemaakt. Ineens heel andere mensen.
Op mijn pagina Ozalj staat ook een soortgelijke situatie in Kroatie, maar dir is dan de echte Del Rio.
Ik rij een tijdje parallel aan deze rivier en ga dan weer het binnenland van Texas in. Droog dor en geen bewoning, op een enkele krot na, waar pioniers mogelijk geprobeerd hebben een bestaan op te bouwen
Onderweg, waar de weg de rivier vaarwel zegt, is een gedenkplaats aan de rechter Mr. Bean. Deze kwam eens in de zoveel tijd hier naar toe om recht te spreken. Het is een soort opnelucht museum:
Af en toe kijk ik eens naar mijn 4 flesjes water. Is dat wel genoeg wanneer je hier wat krijgt. Om het half een een auto, die vriendelijk groet. De radio werkt ook niet goed meer. Eén zender van een oud mannetje, dat country draait op een grammofoon. Soms is de plaat afgelopen en hoor je het kraken en klikken van de plaat. Later niets en dan de volgende. Man dat zijn oertijden. Fantastisch om mee te mogen maken. In de verte zijn de zuidelijke uitlopers van de Rocky Mountains al te zien, maar die haal ik niet meer.
Fort Davis is een druk bezocht openlucht museum. Ik heb alles bezocht, maar voor die korte tijd kun je niet alles in je opnemen:
Genoeg voor vandaag. 227 mijl (363 km).In totaal al weer 1524 km gereden.... Ik zoek een motel, ga wat eten en drinken en dan slapen. Ik heb m'n meest westelijke punt bereikt. Morgen gaat het weer terug.
Het is inmiddels donderdag de 24e. Ik moet weer terug naar New Orlean. De 27e gaat mijn vlucht naar Nederland. Voorlopig rij ik vanaf Fort Davis richting highway 10. Tot Houston is het 594 mijlen en dat is wel even 950 km.
Voordat ik op de autoweg kom, rij ik door een vallei, met bovenop een berg een ranch, die mij doet denken aan Bonaza. Ik besluit daar eens een bezoekje af te gaan leggen en zelf ook eens te genieten van dat uitzicht. Men heeft mij wel eens verteld dat je in Amerika niet zo maar een erf op kunt lopen in het buitengebied. Maar ik zie er toch niet zo gevaarlijk uit dus..
Het is de Meriwether ranch. Via een stenige weg ga ik omhoog. Eigenlijk niet zo geschikt voor mijn Buick. Wanneer ik bijna boven ben. Stop ik mijn auto en stap uit. Ik ben nog 50 meter van de boerderij. "Stop!!! Hello what are you doing here!!!" Een vrouw stond voor de deur te zwaaien. Ik wilde op haar toelopen om e.e.a. uit te leggen. "Stop! Stay by your car! When my husband was there, he arrested you!" Dan volgt tussen mij en de vrouw een hele discussie over gastvrijheid en de gebruiken in Nederland. Niets ervan ik moest vertrekken en van geluk spreken dat de buurman, die wel thuis is, mij niet zal arresteren. Ik rij ontdaan terug naar de road en kom onderweg langs het huisje van de buurman. Niets beweegt zich daar. Nou ja, weer een ervaring opgedaan in "The States"
Ik ben op de highway 90 aangekomen en rij richting oost richting Houston. Kort voor houston slaap ik nog een keer in een motel en daarna gaat het richting Louisiana.
Bij de plaats Orange, aan de grens tussen Louisiana en Texas is een informatiecentrum over Louisiana. Ik ga daar naar binnen. Een vrouw "Can I help you?" "I searching for a cheap Hotel in New Orleans." Ik laat haar zien waar ik reeds overnacht heb. De vrouw pakt de telefoon en belt. Binnen een paar minuten heb ik weer voor 2 nachten in genoemd hotel geboekt. Deze service kost niets. Toch weer een positieve ervaring. Ik geloof ik ga in Louisiana wonen en niet in Texas.....