Op de Titanic waren diverse soorten vloeren en vloerbekleding voorzien. In functie van het gebruik en de klasse van de faciliteiten bestond de vloer uit vasttapijt, linoleumtegels, cementtegels, keramische tegels, "Litosilo" of houten planken.
De dekken van de Titanic bestonden in hun zuivere essentie uit overlappende aan elkaar geklonken staalplaten. Door de niveauverschillen en de uitstekende klinknagels was een bekledingslaag nodig om er een bruikbare vlakke en akoestisch geïsoleerde vloer van te maken. Op een groot aantal dekken van de Titanic werd hiervoor Harding's patent "Litosilo" gefabriceerd door C.S. Wilson & Co. uit Liverpool gebruikt. Het was een materiaal op magnesietbasis wat net als portlandcement verwerkt werd en als dikvloeibare pasta met behulp van troffels in meerdere lagen werd aangebracht. In vergelijking met portlandcement was het lichter en meer elastisch.
Het dek werd eerst voorzien van vastgeklonken stalen haken en een dunne laag bitumen. Vervolgens werden twee lagen Litosilo aangebracht, een grijze laag van een mindere goedkope kwaliteit voor egalisatie en een afwerkingslaag in de standaard rozerode kleur. De stalen haken zorgden ervoor dat het Litosilo niet kon loskomen van de ondergrond.
Na uitharden werd het Litosilo een harde plastic-achtige massa. Vooral in derde klasse en in de vertrekken van de bemanning werd het Litosilo bloot gelaten en diende het zo als vloer. Het kon ook verder worden afgewerkt met linoleumtegels zoals op de foto's hiernaast of met vasttapijt.
Litosilo had enkele grote nadelen. Wanneer het in contact kwam met water kon magnesiumchloride doorsijpelen tot op de onderliggende stalen dekconstructie met zware corrosie en dure reparaties tot gevolg. Op de Brittanic, het derde schip van de Olympic klasse schepen werd daarom geen Litosilo meer gebruikt maar een beter product van het bedrijf Veitchi Flooring.
Op het zusterschip, RMS Olympic werden de vloeren op een gelijkaardige manier aangelegd en werden gelijkaardige linoleumtegels gebruikt. De tegel hiernaast is dan ook afkomstig van de RMS Olympic.
Het ontwerp is gebaseerd op het fleur-de-lis motief waarbij de voornaamste kleurcombinaties grijs-groen, groen-grijs, grijs-rood en rood-grijs waren. De tegels werden vooral in tweede klasse gebruikt.
Op het einde van de carrière van de RMS Olympic in 1935 werden de meubels en interieurs geveild. Onder andere Douglas Smith van het bedrijf Smith & Walton te Haltwhistle was op die veiling aanwezig en kocht er lambrisering en diverse stukken van de inrichting voor de kantoren en eetzaal van een nieuw bedrijfsgebouw.
In 2004 werd deze verffabriek in Haltwhistle ontmanteld waarbij het materiaal afkomstig van de Olympic, waaronder deze tegel, geveild werd.