De Spaanse successchrijver Carlos Ruiz Zafón neemt afscheid van het kerkhof der vergeten boeken en zijn romanreeks die onlosmakelijk verbonden is met Barcelona. Over een onafhankelijk Catalonië is hij niet te spreken. ‘Mij kun je niet overtuigen door met vlaggetjes te zwaaien of hymnes te brullen.’ Marijke Arijs
In 2001 veroverde Carlos Ruiz Zafón de lezende wereld met De schaduw van de wind. Zestien jaar en vijfendertig miljoen verkochte exemplaren later breit de auteur met Het labyrint der geesten, het sluitstuk van de tetralogie over het kerkhof der vergeten boeken, een eind aan zijn succesverhaal.
‘Schrijven is een beroep dat men leert, maar niemand kan het onderwijzen’, zegt een van uw personages. Hoe hebt u het vak geleerd?
‘Al doende, door te experimenteren en andere auteurs de kunst af te kijken. Je leert het niet in een of andere schrijfcursus. Het is hard werken, want je moet talent hebben, maar je moet dat potentieel ook benutten. Als scenarioschrijver heb ik bepaalde technieken leren gebruiken en ik heb ook in de reclame gewerkt, waar je leert werken met woorden, beelden, ideeën en concepten. Dat werk deed ik alleen omdat ik de kost moest verdienen. Het is nu eenmaal niet zo dat je een bordje aan je deur kunt hangen met “schrijver” erop en dat je dan een maandloon krijgt.’
‘Voor mij hebben talen geen politieke lading en van polemieken over volkeren en verraders krijg ik de koude rillingen’
‘Succes betekent in de eerste plaats vrijheid. Het maakt dat je meer jezelf kunt zijn, in gunstige of ongunstige zin. Voor mij betekent het dat ik de dingen kan doen waarin ik geloof, op de manier waarop ik ze wil doen, en dat ik daarmee mijn boterham kan verdienen. Ik heb geboft. In dit vak mag je al blij zijn als je van je pen kunt leven.’
Is Barcelona een van de pijlers van uw succes, of hadden uw boeken evengoed ergens anders kunnen spelen?
‘Iedere stad met een geheugen, een geschiedenis en een bijzondere sfeer kwam in aanmerking, want het verhaal is universeel. Ik ben trouwens al vijfentwintig jaar weg uit mijn geboortestad. Al mijn boeken zijn geschreven in Californië en voor mij zijn ze veel meer verbonden met mijn leven in de VS. Op een bepaald ogenblik heb ik besloten mijn eigen Barcelona te scheppen, bij wijze van literair experiment, en het verhaal daar te situeren. In mijn romans is de stad bijna een personage.’
Is het niet paradoxaal dat u in het verre Los Angeles van Barcelona een mythe hebt gemaakt die een heleboel toeristen lokt, naar een stad die al kreunt onder het toerisme?
‘Dat kunnen ze wel zeggen, maar de economie van Barcelona drijft op het toerisme. Natuurlijk is het vervelend als er een massa buitenlanders in je stad rondloopt, maar ze vergeten dat zij op vakantie evengoed toeristen zijn en overlast veroorzaken. Ik denk trouwens dat het snel afgelopen zal zijn met die aversie, want door de recente gebeurtenissen zal de economie snel krimpen. Die toeristen zijn straks meer dan welkom.’
‘Het populisme ondergraaft overal het ideaal van een verenigd Europa, denk maar aan de Brexit. En in de VS zie ik dezelfde polarisatie: mensen die in totaal gescheiden werelden leven, met hetzelfde onvermogen om met elkaar te praten en elkaar te respecteren’
‘Literaire fictie schrijf je best in de taal waarin je hebt leren lezen en schrijven. Voor mij is dat het Spaans, zoals voor de meesten van mijn generatie. Bij de jongere generatie, die in het Catalaans is opgevoed, zijn er die in het Catalaans schrijven uit politieke of identitaire overwegingen. Het is een prachtige taal, dus voor mij niet gelaten, maar die stammentwisten zijn ver van mijn bed. Voor mij hebben talen geen politieke lading en van polemieken over volkeren en verraders krijg ik de koude rillingen. Vooral als je ziet wat dat discours in het Europa van de twintigste eeuw heeft aangericht.’
‘Ik vind dat ieder volk zelf over zijn toekomst moet kunnen beslissen. Als daar een ruime meerderheid voor is, dan moet die onafhankelijkheid er vroeg of laat komen, maar die meerderheid is er niet. Het probleem is dus niet aan de orde. De ene helft is voor en de andere tegen. Ze zullen dus tot een overeenkomst moeten zien te komen. Er zit niets anders op, maar niemand wil dat. Bovendien is er een ondergrondse machtsstrijd gaande, wat de zaken er niet eenvoudiger op maakt.’
Een jaar geleden pleitte u al voor dialoog tussen Catalonië en de regering in Madrid. Kennelijk hebben ze uw raad niet opgevolgd?
‘Natuurlijk niet, omdat niemand daar belang bij heeft. Het is heel eenvoudig: als er een ruime meerderheid is, dan doen ze maar. Zo werkt dat in een democratie. En zoals Churchill al zei: “Democratie is de slechtst mogelijke regeringsvorm, op alle andere na”. Persoonlijk denk ik dat een onafhankelijk Catalonië geen goede zaak is. Mij kun je in elk geval niet overtuigen door met vlaggetjes te zwaaien of hymnes te brullen. Geen groter scepticus op politiek, godsdienstig en ideologisch vlak dan ik. Ideologieën zijn voor mij een variant op religieuze hysterie: verzinsels die mensen bedenken om hun biologische oerinstincten te kanaliseren. Het probleem doet zich trouwens niet alleen in Spanje voor. Het populisme ondergraaft overal het ideaal van een verenigd Europa, denk maar aan de Brexit. En in de VS zie ik dezelfde polarisatie: mensen die in totaal gescheiden werelden leven, met hetzelfde onvermogen om met elkaar te praten en elkaar te respecteren. Demografische en economische factoren en de aard van de menselijke natuur zullen er wel weer voor zorgen dat het op hetzelfde uitdraait als altijd. Nog even en de dominostenen vallen weer om.’
De methodes van Rajoy worden vergeleken met die onder Franco. Was de repressie toen niet duizend keer erger?
‘Het is inderdaad niet te vergelijken, maar de strategie van Rajoy is wel heel discutabel. En je ziet wat ze heeft opgeleverd. Zowel de nationale als de Catalaanse regering staan nu met de rug tegen de muur, klemgezet door hun eigen tactiek. Veel van wat nu gebeurt, komt doordat de politieke structuren wankelen, zodat er barsten en breuklijnen ontstaan. Vergelijk het met tektonische platen die beginnen te schuiven. Het wordt verpakt in een nationalistisch of grondwettelijk discours en de mensen denken dat de Catalaan met de pet Spanje beu is, maar in werkelijkheid is het een machtsstrijd tussen opkomende en verzwakte oligarchieën. Zolang de tektonische platen van de macht blijven schuiven, zal het conflict blijven escaleren.’
‘Ook voor de Spaanse. En voor het wankele politieke evenwicht in de EU. Hele generaties zullen hier de gevolgen van dragen. Er is een dynamiek ontstaan met heel kwalijke gevolgen op economisch en maatschappelijk vlak. Hoe is het mogelijk dat het zo is kunnen ontsporen, in de eenentwintigste eeuw nota bene? Het zou belachelijk zijn als het niet zo diep tragisch was.‘
Uw vierdelige cyclus is nu afgerond. ‘Het labyrint der geesten’ draait om misdaden die onder het Franco-regime zijn gepleegd. Die worden op een bijna apolitieke manier behandeld.
‘Dat doe ik doelbewust. Het is mijn taak om een verhaal te vertellen op de best mogelijke manier, in al zijn complexiteit en zijn morele ambiguïteit, zonder te moraliseren. Ik ben geen pastoor, politicus of moralist die laat zien hoe goed de goeden en hoe slecht de slechten wel niet zijn.’
Er komen anders wel een paar hele slechte schurken in voor. Een van hen, Mauricio Valls, is een typische exponent van het Spanje van Franco.
‘Blijkbaar is het klimaat in Spanje bevorderlijk voor zulke types, want je ziet ze vaak in het politieke en culturele leven. Ze worden niet gedreven door hebzucht of machtshonger, maar zijn alleen uit op erkenning en bewondering. Uit pure ijdelheid en narcisme zijn ze in staat andermans leven te verwoesten. Hun psychologie intrigeert me. En dus heb ik zo’n personage overgeheveld naar de eerste jaren na de Burgeroorlog, want ze gedijen uitstekend in zo’n klimaat van straffeloosheid. Sommige mensen profiteren daarvan om hun laagste instincten te botvieren, terwijl anderen ethisch blijven handelen en hun best doen om beter te zijn dan de tijd waarin ze leven. Morele keuzes, daar gaat het boek over.’
‘Alicia Gris is een jonge vrouw met een problematisch verleden, met wie ik me erg verwant voel. Ze is mijn favoriete personage. Soms bedenk je iemand die een deel is van jezelf, bij wie je je op je gemak voelt. Ze zat al lang in de pijplijn en ik was blij dat ik haar daar eindelijk uit kon halen. Ze is mijn kleine engel der duisternis.’
‘We leven in het gouden tijdperk van de misdaadroman. Mensen hebben de perceptie dat ze constant voorgelogen worden, terwijl de belangrijke dingen zich achter de schermen afspelen. In een wereld waarin mensen instinctief aanvoelen dat alles theater is, een façade om verborgen belangen te verhullen, is dat het ideale genre, omdat het met schijn en werkelijkheid speelt.’
Speurdersromans worden doorgaans niet tot de ‘serieuze’ literatuur, maar tot de ontspanningslectuur gerekend.
‘Ik vind dat een dubieus onderscheid. Wil dat zeggen dat serieuze literatuur saai moet zijn? Dat iets wat onderhoudend of spannend is niet goed kan zijn? Een roman moet in de eerste plaats boeien, ontroeren, verleiden en betoveren. Het is als met de fabel van de vos en de druiven. Omdat ze zelf niet bij de druiven kunnen, geen verhaal kunnen verzinnen dat lezers boeit, zeggen ze: “O, maar dat is ontspanningslectuur”. Terwijl die literatuur met een grote L van hen niemand interesseert, vervelend en pretentieus is. Het is onbegrijpelijk dat het literaire wereldje die onzin nog steeds verkoopt en dat de mensen dat blijven pikken. Het lijkt wel of ze zich die morele en intellectuele hoogstaandheid alleen aanmeten om op anderen te kunnen neerkijken. Het ene genre is niet beter dan het andere.’
In ‘Het labyrint der geesten’ hoopt Daniel Sempere nog steeds duidelijkheid te krijgen over de moord op zijn moeder, maar wordt hij finaal van het toneel verdrongen door een gloednieuw personage. De exuberante Alicia Gris, verslaafd aan pijnstillers en witte wijn, betreedt de plaats delict: het Barcelona van eind jaren 50, waar de voormalige gevangenisdirecteur Mauricio Valls, inmiddels minister van Cultuur, spoorloos is verdwenen. In zo’n finale hoort een schrijver alle losse eindjes keurig te verknopen en alle zeilen bij te zetten tot hij veilig in de haven is beland, maar uitgerekend in dit deel is Zafón op de rem gaan staan, alsof het afscheid van zijn helden hem zwaar viel. Het moet gezegd, een groot stilist is het Catalaanse verkoopkanon nooit geweest. Zijn bordkartonnen personages, zijn roekeloze stijl en zijn effectbejag zijn berucht, maar sfeer scheppen en spanning opbouwen kan hij als de beste. Deze keer houdt hij een heleboel ballen tegelijk in de lucht, maar geeft hij na een paar honderd bladzijden de hele plot ineens weg, wat alle spanning uit het verhaal haalt. Bovendien bezondigt de auteur zich aan eindeloze overbodige herhalingen, als een onderwijzer voor een hardleerse klas. De betovering lijkt uitgewerkt, de schrijver is verdwaald in zijn eigen labyrint. Het sluitstuk van de cyclus zal snel worden bijgezet op het kerkhof der vergeten boeken.
Vertaald door Nelleke Geel, Signatuur, 848 blz., 29,99 €. Oorspronkelijke titel: ‘El laberinto de los espíritus’.
Kan het WK voetbal nog beter worden na Portugal-Spanje? Hoe Cristiano Ronaldo het stadion in Sotsji in vuur en vlam zette, was voor Filip Joos puur genieten.
Wat? Welke voetballer is de geit, de GOAT, de greatest of all time? Cristiano Ronaldo of Lionel Messi? De Portugees heeft de eerste ronde in Rusland alvast gewonnen, en bijna met knock-out.
Portugal-Spanje was nog maar luttele seconden voorbij, of op de perstribune gonsde het al: ‘We hebben de beste match van het toernooi al achter de rug’, in een mengeling van rare trots (‘We waren er toch maar mooi bij, hier in Sotsji!’) en misplaatst defaitisme (‘Beter dan dit wordt het niet, hoe gaan we in hemelsnaam de volgende maand vullen?’).
Het leek wel het wereldkampioenschap ‘hoe een boordevol glas halfleeg te zien’. The best is yet to come is misschien inderdaad niet de meest realistische verzuchting na de galawedstrijd van Spanje en Cristiano Ronaldo, maar als je net the best hebt beleefd, moet je je misschien voor een keer niet onmiddellijk zorgen maken over de toekomst.
Ik herinner me levendig de eerste voetbalwedstrijd die ik in het stadion bijwoonde: Standard-Lokeren, bekerfinale op de Heizel, ik was acht, mijn bompa supporterde voor Lokeren, en ik mocht mee. De Rouches wonnen met 4-1, Asgeir Sigurvinsson was sierlijker dan alle drieëntwintig IJslanders die hier nu in Rusland de kleuren van hun eiland verdedigen bij elkaar, en ik was zo opgewonden, genoot zo met volle teugen, wilde zo erg dat dit nooit op zou houden, de wedstrijd, de kleuren, het gezang, het voetbal, dat ik gaandeweg meer oog kreeg voor de klok dan voor de match, en jolijt plaatsmaakte voor somberheid. Post calcium omne animal triste*. Het was mijn eerste tastbare confrontatie met de relativiteitstheorie, met het begrip tijd, en hoe die vliedt, de kiem van mijn memento mori.
Zoals die bal erin ging en het moment waarop dat gebeurde, dat was die 48 losse flodders waard, ja, dat was zelfs echt een beetje goddelijk
Sterven doet ook ooit Cristiano Ronaldo, tenzij L’Équipe gelijk krijgt en hij ooit de nobele kunst der verrijzenis zal beoefenen. Christ-iano, titelde de Franse sportkrant dit weekend boven het wedstrijdverslag, en op de voorpagina stond onder zijn beeltenis ‘le Messie’ – toch maar opletten, CR7 is 33, de leeftijd waarop Christus stierf aan het kruis.
’s Middags had IS een filmpje verspreid waarin de arena van Sotsji in brand stond, een bomaanval met drones werd aangekondigd. Het stadion stond ook echt in vuur en vlam, maar dan dankzij Ronaldo. Zijn ploegmakkers hadden een hele wedstrijd lang de mouwen opgestroopt, toonden zich noeste werkers tegen een voetballend oppermachtig Spanje, maar dé Portugees stroopte zijn rechter broekspijp op, liet aldus de quadriceps van zijn trapbeen bewonderen in een opstoot van narcisme (de karaktereigenschap die hem een leven lang zal blijven vergezellen), nam eens diep adem en krulde zijn eerste vrije trap in een landentoernooi binnen. Het was zijn 49ste poging, geteld van 2004 tot nu. Veertien jaar wachten op verlossing. Maar zoals die bal erin ging en het moment waarop dat gebeurde, dat was die 48 losse flodders waard, ja, dat was zelfs echt een beetje goddelijk.
The greatest of all time, vindt hij zelf. Daarom streek hij over zijn kin, bij het vieren van een van zijn doelpunten, als symbool voor een geitensik. Greatest Of All Time, GOAT, geit, het dier waarmee Messi zich in een reclamespot had laten vereeuwigen voor aanvang van de wereldbeker. Ronaldo, posterboy van Gillette, immer gladgeschoren, reageerde. En het effect van zijn droomstart dreunde door, tot bij Messi, die zaterdag in Moskou een strafschop miste. En er dus sikkeneurig bijliep.
De hattrick van Ronaldo lukte vrijdagavond overigens luttele uren nadat zijn advocaten een schikking met de Spaanse fiscus hadden getroffen: de teller staat op een monsterboete van 19 miljoen euro en twee jaar voorwaardelijke celstraf. Een bericht dat Anne-Sophie Lapix als muziek in de oren zal hebben geklonken. Zij presenteerde donderdag het journaal van acht uur op de Franse openbare omroep, en leidde een item over het WK als volgt in: ‘En nu gaan we naar Rusland, om te kijken hoe miljonairs achter een bal aanhollen.’ Met pruilmondje. Getuigt dat van lef? Ja, toch wel. Maar het dedain voor de sport an sich is flauw. En een mens vraagt zich onwillekeurig af hoe ze een stuk over de oorlog in Syrië aankondigt. En wat zegt ze van pakweg Trump, Assad, Poetin – ‘We onderzoeken nu even hoe miljonairs met levens sollen’?
Het werd helemaal een boemerang toen foto’s opdoken van de nieuwslezeres op Roland Garros. Gezeten in een vip-box, naast manlief miljonair. Kijkend naar tennissers wier bankrekening ook meer dan vijf nullen telt. Je vous présente Anne-Sophie Lapix: een bourgeoise uit het chique Parijse zestiende arrondissement die haar haute-couturejurk even inruilde voor een kleedje uit de Zara, een doorzichtige camouflagetechniek om bij het gros van haar kijkers in het gevlij te komen – Martine Tanghe zal het niet overkomen.
Ja, Cristiano Ronaldo en co. verdienen onverantwoord veel centen. Maar ook ja: wat hij in Sotsji deed, is ongeveer een miljoen keer straffer dan een tekst van een autocue aflezen – of, zeker ook, dan in extase ‘Ronaldo’ roepen door een microfoon als die vrije schop enig mooi in de winkelhaak verdwijnt.
(* voor mijn leraar Latijn van vroeger: calcium is mijn zelf gefabriceerde accusatief van calcio, de Romeinen kenden nog geen voetbal, dus speel ik maar leentjebuur bij het Italiaans.)
Vanavond weten de voormalige aandeelhouders van Fortis of ze een beetje geld kunnen recupereren. In Amsterdam spreekt de rechtbank zich uit over het schikkingsvoorstel van verzekeraar Ageas.
Het is wachten tot de beurzen dicht zijn vooraleer het duidelijk wordt of het Amsterdamse gerechtshof deze keer wel zal instemmen met de grootste Europese schikking ooit met aandeelhouders. De eerste ...
Het is wachten tot de beurzen dicht zijn vooraleer het duidelijk wordt of het Amsterdamse gerechtshof deze keer wel zal instemmen met de grootste Europese schikking ooit met aandeelhouders. De eerste keer – in juni 2017 – werden Ageas en enkele organisaties die de belangen verdedigen van gedupeerde Fortis-aandeelhouders teruggefloten door de rechtbank.
Tien jaar geleden, gedurende de zomer van 2008 zagen de toenmalige aandeelhouders de waarde van hun belang in de Belgisch-Nederlandse grootbank Fortis in geen tijd in rook opgaan. De koers van het aandeel kelderde in anderhalf jaar tijd van 30 euro naar amper enkele eurocenten. Het record had alles te maken met de mega-overname van de Nederlandse bank ABN-Amro door het trio Fortis/Royal Bank of Scotland/Banco Santander. Maar de kredietcrisis die kort nadien uitbrak zette een snelle teloorgang van Fortis in gang. In oktober 2008 moest het bedrijf ontmanteld worden.
De aandeelhouders van Fortis voelden zich zwaar gedupeerd. De Belgische beurstoezichthouder FSMA voedde het ongenoegen met zijn kritiek aan het adres van de top van Fortis over te late en foutieve informatie.
De Belgische verzekeraar is de juridische opvolger van Fortis Holding, het toenmalige moederbedrijf van de gelijknamige Belgische grootbank. De belangenorganisaties, die elk een pak getroffen Fortis-aandeelhouders groeperen, voerden jarenlang een juridische strijd tegen Ageas. In de hoop een schadevergoeding af te dwingen. In de lente van 2016 besloten de beide kampen de strijdbijl te begraven. Ageas bleek in ruil voor een minnelijke schikking die bindend is voor alle voormalige aandeelhouders van Fortis bereid om een pak geld op tafel te leggen.
De Belgische verzekeraar Ageas is bereid 1,3 miljard euro te betalen aan de vroegere Fortis-aandeelhouders. Voorwaarde is dat ze tussen 28 februari 2007 en 14 oktober 2008 in bezit waren van Fortis-aandelen of hebben gekocht. Hun aantal wordt geschat op 150 tot 200.000. Per aandeel gerekend gaat het om een habbekrats. Er waren destijds ruim 2 miljard aandelen in omloop. Maar tegelijk gaat het om een ongezien bedrag. Het is de grootste schikking ooit in Europa.
Ageas bood eerst 1,2 miljard euro. Maar in juni 2017 floot het Amsterdamse gerechtshof Ageas en de belangenorganisaties terug. Het wees het bindende karakter van de schikking af omdat het verschil in vergoeding tussen de actieve en passieve aandeelhouders te groot was. Actieve aandeelhouders zijn diegenen die aangesloten zijn bij een van de belangenorganisaties.
De schikking is nu bijgestuurd en het bedrag is verhoogd. Actieve en passieve aandeelhouders kunnen rekenen op hetzelfde basisbedrag. Maar de actieve aangeslotenen bij organisatie als Deminor, Stichting FortisEffect of VEB krijgen daarbovenop een extra onkostenvergoeding van 25 procent.
De vergoeding hangt bovendien af van de periode waarin de aandelen werden gekocht. Via een calculator op de website www.FORsettlement.com kunnen de voormalige aandeelhouders te weten komen op welk bedrag ze kunnen rekenen. Als de rechtbank zijn zegen geeft over de minnelijke schikking kunnen ze op die website ook terecht om een schadevergoedingsformulier in te vullen. Ze krijgen daarvoor een jaar de tijd. Maar Ageas wil hen aanzetten om het formulier zo snel mogelijk te sturen. Wie dat doet, krijgt nog dit jaar een voorschot op de rekening.
Nadat Dalilla Hermans vorig jaar scherpe kritiek uitte op het vorig logo, dat volgens haar discriminerend was, heeft De Oerwoudfuif voortaan een totem als mascotte.
Vorig jaar kwam Scouts en Gidsen Nieuwland plots in het oog van een mediastorm terecht. Aanleiding was een bericht op Facebook van Dalilla Hermans. De schrijfster en opiniemaker, bekend van haar deelname aan De Slimste Mens Ter Wereld, reageerde verbolgen toen ze de mascotte van de Oerwoudfuif onder ogen kreeg. ‘Kwetsend en discriminerend’, vond ze. ‘Deze mascotte is een schoolvoorbeeld van hoe je zwarte kinderen en jongeren nogmaals in de hoek van ‘jolig n-woordje uit het oerwoud’ duwt.’
‘Nadat Dalilla haar ongenoegen uitte op de sociale media en in de studio’s van De Zevende Dag ontstond er een ware hetze’, zegt toenmalig groepsleider en organisator van de Oerwoudfuif Matthias Bogaert. ‘Iedereen had plots een mening over de mascotte van onze fuif. Elke dag verscheen er wel een opiniestuk. We waren uiteraard geschrokken door de vele reacties. We hadden zoiets nog nooit meegemaakt en wisten dan ook niet zo goed hoe we moesten reageren.’
De mascotte van de Oerwoudfuif was al 27 jaar dezelfde. ‘Nooit eerder hadden we er problemen mee’, aldus Bogaert. ‘Onze mascotte was een stripfiguur van de hand van Jef Nys van het Jommekesalbum Straffa Toebaka. Toen de storm wat was gaan liggen, besloten we om als groep eens samen te zitten over het thema. Was het nog langer houdbaar om die mascotte te behouden? We konden de kritiek van Dalilla ook wel begrijpen. We besloten unaniem om een nieuwe start te nemen. Charlien Blancke, een oud-leidster van onze scoutsgroep, maakte een ontwerp voor een nieuwe mascotte. Uiteindelijk lieten we het ontwerp ook zien aan Dalilla. Het was fijn om te horen dat zij hem, net als ons, fantastisch vond.’
De Oerwoudfuif heeft voortaan een totem als mascotte. ‘Een totem heeft een symbolische waarde voor elke scout’, legt Matthias uit. ‘Het onderste deel van de totem is een aap. Het deel erboven is een scout met een sjaal aan met de kleuren van onze scoutsgroep. Daarboven een figuurtje dat knipoogt naar onze vorige mascotte, maar dan zonder stereotyperende kenmerken.’
17/09/2017 om 08:59 Jonge moeder Dalilla Hermans boos over mascotte ‘Oerwoudfuif’: ‘Denk je dat ik mijn zoontje naar zo’n groep wil sturen?’
Tijdens het afgelopen klimseizoen hebben 563 mensen uit 39 landen de Mount Everest beklommen vanuit Nepal. Dat heeft de Nepalese overheid gemeld.
Het klimseizoen loopt van april tot mei, en elk jaar proberen honderden mensen de top van de Mount Everest te bereiken. In totaal beklommen al meer dan 5.000 mensen vanuit Nepal de 8.484 meter hoge top, de hoogste ter wereld, die op de grens tussen Nepal en China ligt. Vorig jaar bereikten 449 klimmers de top.
Het aantal dapperen dat de Mount Everest wil bedwingen neemt al decennialang toe. Toch kenden de cijfers twee jaar geleden een grote terugval. De dodelijke lawine van 2014 en de zware aardbeving in 2015 in Nepal tastten het toerisme erg aan. Nu lijkt het aantal klimmers zich te herstellen.
Dit jaar overleefden zes klimmers de weg naar de top niet. Bij de doden waren één klimmer uit Japan, één uit Macedonië en één uit Rusland, net als twee sherpa’s uit Nepal. Een derde sherpa, die vermist raakte in de buurt van Kamp 4, wordt eveneens bij de doden gerekend.
Alpinisme wordt steeds populairder, maar daardoor beginnen mensen niet altijd even goed voorbereid aan het avontuur. Ongevallen met een dodelijke afloop blijven wel erg uitzonderlijk. ‘Het aantal dodelijke ongevallen is de afgelopen tien jaar stabiel gebleven’, aldus Isabeau Vogeleer van de Vlaamse Klim- en Bergsportfederatie. Toch is er een duidelijke stijging te merken van het aantal ongevallen met lichamelijk letsel.
‘We merken dat velen de risico’s bij bergsport te licht inschatten. Er komt heel wat techniek bij kijken en we manen onze leden dan ook aan voldoende opleiding te volgen voor ze vertrekken’, aldus Vogeleer.
De meeste klimmers van de Mount Everest kwamen uit India en de VS: dit seizoen hebben 51 Indiërs en 49 Amerikanen hun expeditie met succes afgerond. In totaal beklommen al achttien Belgen de Mount Everest. De eerste Belg die de top bereikte, was Rudy Van Snick in 1990. Twee jaar later volgde Ingrid Baeyens als eerste vrouw.
Deze zomer bereikte Paul Hegge als eerste Belg de top van de K2, de op een na hoogste berg ter wereld. Slechts een 300-tal klimmers deden het hem voor en 84 avonturiers lieten het leven op de ‘killer mountain’, op de grens van Pakistan en China.
Op 21 juli bereikte Paul Hegge (51) als eerste Belg de top van de K2. Dat is de gevaarlijkste en op één na hoogste berg ter wereld. Twee expeditieleden verongelukten. ‘Je mag het menselijke en psychologische aspect van zo’n tocht niet onderschatten.’
Nooit eerder was een Belg erin geslaagd de top van de K2 te bereiken. Tot Paul Hegge (51) zaterdag, op de nationale feestdag, een Belgische vlag plantte op de op een na hoogste berg ter wereld. Een niet te onderschatten prestatie, want slechts een 300-tal klimmers deden het hem voor en 84 avonturiers lieten het leven op de ‘killer mountain’, op de grens van Pakistan en China. ‘Ik heb bereikt wat ik wou.’
Het plan om in de Antwerpse haven een fabriek voor de productie van bioplastics te bouwen, komt mogelijk op de helling te staan.
De industrie zoekt naar bioplastics, recyclage en een beter opgevoede burger om de plastic afvalberg te lijf te gaan. Een verbod vindt ze ‘zelden een goed idee’. Anderen zeggen dat all...
Een medewerker van BASF in de Antwerpse haven is op 13 februari van een stilstaande tankcontainer gevallen op de site van het bedrijf en dinsdagavond aan de gevolgen van die val overle...
De chemiereus BASF verhuist zijn coördinatiecentrum van België naar Ierland, een rechtstreeks gevolg van het Zomerakkoord. Maar is dat erg?
‘Wil men eindelijk eens uitleggen aan de mensen dat de transitie naar hernieuwbare energie geld zal kosten?’ Als de topman van het grootste chemieconcern in ons land op tafel klopt, wo...
De opmars van de elektrische auto stelt Europa voor een probleem. Het speelt totaal geen rol in de productie van batterijen die de kern van het elektrische verhaal vormen.
Het chemiebedrijf Avantium wil vanaf 2021 in Antwerpen de groene drank­fles van de toekomst produceren. Ze gaan dat doen in een nog te bouwen fabriek op de site van BASF.
De groene drankflessen van de toekomst – volledig gemaakt uit suikersiroop – worden vanaf 2021 in wereldprimeur in Antwerpen geproduceerd. Ze gaan de concurrentie aan met de klassieke ...
Het Nederlandse chemiebedrijf Avantium wil 100 miljoen euro ophalen met een beursgang in Amsterdam en Brussel. De operatie zou nog dit kwartaal plaatsvinden.
Multinationals hebben de begroting voor 350 miljoen ondersteund. Maar eigenlijk wil minister Van Overtveldt (N-VA) dat geld niet, en voor de Europese Commissie telt het eigenlijk niet ...