„Ik ga morgen naar den Haag," zei hij, plotseling van onderwerp veranderend, „mijne moeder is Zondag jarig."	
„Zoo? laat mij je dan vast feliciteeren; ik zou haast zeggen: doe mevrouw mijne groeten," zei Willy lachend, en reikte hem de hand. „Je hebt me al zooveel van haar verteld, dat ik me verbeelden kan, je moeder te kennen."	
„Dank je. En nu moet ik weer naar 'twerk," vervolgde hij, half onwillig opstaande. „Kom je nog eens kijken?"	
Willy keek hem na, een glimlach om hare lippen; ze kon niet werkelijk bedroefd zijn, met dat groote geluk in zich.