Op 29 mei 1913 vond in het Théâtre des Champs-Élysées in Parijs de première plaats van ‘Le Sacre du Printemps’ van Igor Stravinsky (1882-1971). Het stuk zou de muziekgeschiedenis een wending geven, al werd die ingeluid met een enorm schandaal. De confrontatie tussen gechoqueerde verontwaardiging en extatische waardering van het publiek ontaardde uiteindelijk in vechtpartijen die door de politie beëindigd moesten worden.
Voor een ongeoefend luisteraar is die eerste reactie ook vandaag de dag nog best waarschijnlijk. Gemakkelijk is dit stuk namelijk allesbehalve. ‘Le Sacre du Printemps’ is een bij vlagen angstaanjagende orgie van klankgeweld. Voor de allereerste keer ooit componeerde Stravinsky een muziekstuk dat een orkest letterlijk liet razen, mokeren en zwepen om de naakte oerdrang van de natuur die het onderwerp is van deze ‘Rite van het Voorjaar’ te verklanken. Hij schokte daarmee zijn tijdgenoten maar schiep er een muzikaal meesterwerk mee dat in zijn uitingskracht aan seksuele oerdrift raakt, met een intensiteit die misschien wel nooit is overtroffen.
Boven het theater hangt een bijna volmaakte bol in het blauw van de vroege avond; vier dagen geleden was het volle maan. Verlaten is deze mondaine straat in Parijs nooit, de Avenue Montaigne is echter ’s avonds maar zelden zo druk als op deze 29e mei. Het is een mix van Stravinsky-bewonderaars en Parijse high-society die hiervoor verantwoordelijk is, en al behoort Sammie Jo Myers in zekere zin tot de eerste groep, ze is hier vooral niet op haar gemak.
De fin-de-siècle-glamour van het Théâtre des Champs-Élysées maakt indruk op haar, al heeft ze er geen weet van dat dit gebouw een eeuw geleden vooral een toonbeeld van eenvoud beoogde te zijn, en juist daarom door Stravinsky verkozen werd voor de première van zijn ‘Sacre’, vandaag op de dag af honderd jaar geleden. Sammie Jo aanvaardt hier vanavond een geschenk, op de plaats waar die première uitliep op wat later het schandaal van de eeuw werd genoemd. Dat laatste weet ze wél, ofschoon dat voor iemand uit de Mid West van Amerika bepaald wel ongebruikelijk is.
Terwijl het publiek onder beschaafd geroezemoes op weg schuifelt naar haar zitplaatsen, denkt Sammie Jo aan twee mensen die ze een paar weken geleden heeft ontmoet in Saint Louis, Missouri, waar ze woonde. Ze neemt haar zitplek in, wetend dat de stoel naast haar leeg zal blijven. Uit haar tasje haalt ze een stapeltje ansichtkaarten. Ze heeft ze keurig op datum gerangschikt. De laatste is uit Kanab – een stadje in het zuiden van Utah, heeft ze opgezocht. Ze staat op het punt om de muzikale ervaring van haar leven mee te maken. Toch voelt ze zich bedrukt en ontroerd.
Naderende dood perst zelfs het meest navrante in het juiste perspectief, denkt Viktor in zichzelf. Hij heeft het nooit durven uitspreken maar is er nu eigenlijk volstrekt van overtuigd: hij houdt al jaren niet meer van Floor. De idylle van een jeugdliefde die een leven lang voortduurt is verzand in een huwelijkse coma die elk denken eraan bitter maakt. Hoeveel hij daar zelf schuldig aan is, heeft hem al meer slapeloze nachten bezorgd dan goed voor ‘m is. Kansen om er iets van te maken hadden ze genoeg gehad, eigenlijk. En toch.
Dat Floor hieraan al consequenties verbond, was hij een paar maanden geleden beginnen te vermoeden, middenin zijn zoveelste leukemiebehandeling. Het had harteloos gevoeld, maar tegelijk ook plausibel: ze wilde er een paar dagen tussenuit. Toen ze het opperde wist Viktor ineens dat ze dat niet met een vriendin ging doen. Een heel subtiel trekje in haar gezicht. Zo goed kende hij Floor nog wel.
De nuchterheid waarmee hij dat had aanvaard was sindsdien gebleven, met opvallend weinig emotie. Zijn huwelijk stond pijnlijk nauwkeurig in het juiste perspectief, een van scheef, verwrongen en voorbij.
De stem is vriendelijk zacht en komt van Inga, de vrouw die sinds een week naast hem ligt in het Anthonie van Leeuwenhoek. Hij heeft het haar nooit gevraagd maar schat haar achter in de dertig, wat hen leeftijdsgenoten zou maken. Niet dat het enige relevantie heeft; ze hebben allebei dezelfde diagnose op dezelfde vorm van leukemie: uitbehandeld. In de praktijk betekende dat nog hooguit een maand of twee, en daar hebben ze het al vaak samen over gehad.
‘Vermoedde ik al,’ zegt ze, ‘ik kon het alleen niet goed genoeg horen. Je had ‘m zo keurig netjes zacht staan.’
Viktor is wat verbaasd dat ze dat vindt. Misschien hebben de ervaringen met Floor hem verzuurd: die liep altijd te zeiken dat hij de muziek veel te hard had staan.
‘En over schade aan het gehoor hoeven wij ons niet echt druk te maken,’ gooit Inga er wat sarcastisch achteraan.
Ze is beter in dit soort grappen dan ik, denkt Viktor terwijl hij meelacht. Dan wijst hij naar de poster boven z’n bed. ‘Het is m’n favoriete stuk, vandaar deze: die is uit een modern ballet op Le Sacre.’
Ze zegt het met een blik op de pose van een naakte danseres die in sierlijk beheerste overgave achterover hangt. ‘Van wie is die choreografie?’
‘Jammer,’ fluistert Inga met opnieuw een blik op de poster. ‘Ze is zó mooi. Pure naakte spierkracht in ingehouden gratie en volmaakte overgave.’
Inga glimlacht gecharmeerd als dank, dan kijkt ze Viktor aan. Het is drie uur in de nacht maar ze praten vaak met elkaar wanneer de wereld om hen heen in ruste is. Ze hebben het ook nooit echt uitgesproken, dat het lot wat hen allebei getroffen heeft een band lijkt te scheppen, eentje die hun gesprekken verluchtigend eerlijk maakt.
Haar vraag verbaast Viktor niet. Hij is het zelfs prettig gaan vinden dat Inga gewoon doorvraagt. Ze kan het op een manier die oprechte interesse uitstraalt, in tegenstelling tot zijn Floor. Afgezien van het feit dat die zo’n vraag nooit meer aan ‘m stelde, had Floor de laatste jaren ook iets argwanends in haar vragende uitdrukking gekregen, wat ‘m hevig kon irriteren.
‘Aan Floor, mijn vrouw van wie ik zou moeten houden,’ antwoordt hij onverbloemd. ‘Maar er is niks meer tussen ons wat dat gevoel nog opwekt.’
Er valt een korte stilte die normaal is: in hun nachtelijke gesprekken geven ze elkaar de ruimte om rustig na te denken.
‘En ik zou van Freek moeten houden,’ zegt ze na wat overpeinzingen. ‘Maar ik doe het ook niet meer. Al heel lang niet.’
‘Soms gaan dingen zoals ze gaan,’ antwoordt Viktor. ‘Onze relatie is gaandeweg afgestompt, en ik kan er niet echt een vinger achter krijgen hoe of waarom.’
‘Freek is een carrièrevent,’ zegt Inga ongevraagd. ‘Volgens mij ben ik op dit moment vooral een hinderlijk obstakel voor ‘m.’
‘Mag hoor,’ zegt Viktor, ‘ik denk heel vaak hetzelfde. Floor heeft volgens mij al een ander; dat vermoeden heb ik al een tijdje.’
‘Freek zoekt het al jaren buiten de deur. Dat heb ik al lang geparkeerd staan. En eigenlijk had ik het ook allemaal wel kunnen weten: een womanizer is even snel op je uitgekeken als hij je verovert.’
De cascade aan bekentenissen voelt als een opluchting, als iets wat eruit moest en waar ze lang tegenaan hebben gehangen.
Het is eruit voor hij er erg in heeft. Er wisselt een aarzelend lachje, geluidloos en slechts belicht door twee kleine nachtlampjes.
‘Dat haar kan er nog best mee door, hoor,’ antwoordt ze met een knipoogje. ‘En dat buikje heb ik ook al. Een beetje dan.’
Inga grinnikt om z’n plotselinge voortvarendheid; tot nu toe was zij het vooral die initiatief nam tot doorvragen. Ze besluit om haar eerlijkste antwoord te geven.
‘M’n tieten beginnen uit vorm te raken, m’n billen ook. En de eerste kraaienpootjes,’ antwoordt ze, wel wat verbaasd over haar eerlijkheid maar het voelt goed.
Inga schiet in de lach en lijkt ook niet echt in verlegenheid gebracht. ‘Jeetje, en ik maar denken dat alleen ik dat deed.’
Hun giechelgelach vormt een nogal bijzonder contrast met de stilte van een donkere nacht. Het is echter onwaarschijnlijk goed om dit gesprek te hebben.
In het vage licht van het nachtlampje ziet hij haar ogen vochtig weerspiegelen. Ze kijkt recht in z’n ogen.
Zijn lachen is een ontlading die ook wrang voelt. Misschien is het vooral wel spijt, spijt dat hij niet eerder uit zijn huwelijkssleur heeft durven stappen. Met deze vrouw praten voelt zoveel beter dan wat in de loop der jaren zijn schamele referentie is geworden.
Bij het aantreden van dirigent Valery Gergiev barst de zaal in applaus uit. Vandaag staat de dirigent bescheiden in de orkestbak, ziet Sammie Jo; het toneel is voor het ballet gereserveerd. De lichten dempen. Een paar kuchjes nog, dan valt de stilte door de zaal waaruit even later de eerste fagotnoten van Le Sacre weerklinken.
In haar jeugd werd ze er vreemd op aangekeken, dat ze gefascineerd werd door klassieke muziek. Het was een oude man, McCoy Brooks geheten, die haar in die wereld had ingewijd. Hij had het niet breed, evenmin als bij Sammie Jo zelf thuis, maar hij koesterde een oude platenspeler en vooral zijn verzameling platen, die van de roots van Bach tot in de jazz van de fifties liep. Sammie Jo had menig uurtje met de oude McCoy doorgebracht. Een eigen wereld te midden van het harde leven van alledag was dat geweest. En ze had hem prachtig gevonden.
Terwijl de muziek gestaag aanzwelt, aanschouwt Sammie Jo de balletdansers op het podium, in merkwaardige, primitieve kleding uitgedost. Het is de originele choreografie van Nijinski, heeft ze gelezen, en hij verbeeldt een heidense rite uit het oude Rusland. Een spannend en wat onheilspellend pizzicato van de strijkers weerklinkt, in een steeds wisselend ritme. Dreigend, vindt ze. Het zwelt ook steeds dreigender aan, steeds meer, tot ineens het orkest uitbarst in een overweldigend, ritmisch dreunen van de zware strijkers. Ze voelt de huivering langs haar ruggengraat lopen.
‘Ja hoor!’ antwoordt Inga onbekommerd. ‘Maar die blauwe pyjama van je vind ik toch lekkerder staan.’
Lekker zoals hij alleen die linker wenkbrauw optrekt, denkt ze. Flirten met deze charmante lotgenoot vervult een drang die ze al langer voelt: wat haar nog resteert is zo nadrukkelijk eindig dat het haar behoefte aan intimiteit groot maakt, en ze voelt er geen gebondenheid meer bij aan allerlei codes en gedragsregels.
Inga denkt even na, maar dat is over de formulering. ‘Eigenlijk heb ik helemaal geen fuck zin om hier lijdzaam op m’n einde te gaan liggen wachten.’
‘Ik heb niks meer wat me hier bindt, alleen een vent waar ik niet meer van hou en wat familie waar ik niet al te dol op ben.’
Terwijl Viktor luistert, betrapt hij zich erop hoezeer voor hem hetzelfde geldt, als hij het echt zou durven toegeven. ‘Dus?’
‘Dus wil ik hier weg,’ zegt Inga resoluut. ‘Ik ga m’n bankrekening plunderen en nog één keer een reis maken. Maar niet met Freek…’
In gedachten bepaalt Viktor dat hij dat ook niet met Floor zou willen. Dan krijgt hij een tweede gedachte.
Sammie Jo volgt alles ademloos. De zwepende en mokerende energie van het orkest zindert door haar hele lijf, als een niet te stelpen orkaan van geluid. Het is primitief, rauw, ongeremd, net als het ballet dat zich voor haar ogen afspeelt. Dit zou thuis niet eens muziek genoemd worden, bedenkt ze met een binnenpretje, maar het is ongekend puur en ze vindt het indrukwekkend mooi. De glimlach van de oude McCoy verschijnt in haar gedachten: wat zou hij hiervan genieten.
Ze denkt ook terug aan een avond in een hotel in Saint Louis, de ontmoeting die ze daar had met een bijzonder stel uit Holland. Ze had er iets bijzonders van gemaakt, die avond, zeer tegen haar gewoonte in. En in zekere zin was Sammie Jo daardoor hier vanavond terechtgekomen.
‘Een voordeel van onze ziekte, toch?’ reageert ze met een licht cynisch lachje. ‘Geen uitmergeling, alleen wat blauwe plekken en een beetje bleek, al ga je er wel gewoon dood aan.’
‘Dat mag,’ zegt Viktor met subtiele waardering. Inga staat er een tikje uitdagend bij, in haar ondergoed.
‘Mooi. Ik was namelijk van plan om er een paar relaxte weken van te maken. En ik wil niet in elke hotelkamer rondlopen met het idee dat jij me niet uit de kleren mag zien. Gluren hebben we al volop gedaan, toch?’
Als Viktor ook dat beaamt, reikt ze naar de sluiting op haar rug en laat haar beha afglijden. Ze peilt nog even zijn reactie, dan stapt ze ook uit haar slipje en loopt op ‘m af.
‘Heb ik in het vliegtuig besloten, ook dat jij hetzelfde gaat doen, trouwens.’ Ze kijkt er een beetje schalks bij. Het antwoord komt als vanzelf uit zijn mond.
Na hun nachtelijke besluit waren ze allebei wakker geworden met één gedachte: als ze dit nog wilden dan moesten ze nergens mee wachten. Bij de koffie van de volgende ochtend hadden ze elkaar dus al snel aangekeken en even later was besloten dat ze dat ook niet gingen doen. En het zou Amerika worden, van oost naar west. Daarna hadden ze hun behandelend specialist uitgenodigd, hem hun plan duidelijk gemaakt en gevraagd of hij hen aan voldoende medicatie kon helpen om het samen een week of acht uit te zingen. Met de vereiste verklaringen om dat spul Amerika in te krijgen.
Mensen met de dood voor ogen komen wel meer op bizarre ideeën. Hun specialist schrok dus niet echt van hun plan, en hij snapte het in zekere zin heel goed, al had hij ook discreet gewezen op wat het voor hun naasten zou kunnen inhouden. De cynische onthullingen daarover klonken echter overtuigend, en vervolgens bleken er ook geen formele beletselen om hen dit te weigeren. Viktor en Inga hadden op spoed aangedrongen. Ook wel tot hun eigen verrassing was er al een dag later bericht dat men akkoord ging, mits ze een verklaring tekenden dat dit allemaal geheel op eigen risico was. De specialist had wat beschaamd gekeken toen ze die instant wensten te ondertekenen. Zulk formulierengedoe oogde nogal schrijnend tegenover twee mensen die er veel sneller dan hen lief was niet meer zouden zijn. Voor Inga en Viktor zelf was de grootste verrassing geweest met hoeveel overtuiging ze hun leven in Nederland achter zich wensten te laten.
Inga kijkt olijk naar een mannenblik die overduidelijk verlekkerd is. Toch betrapt ze zich ook op een ander gevoel. ‘Weet je, Viktor, ik vind je complimentje schattig lief en ook opwindend,’ fluistert ze. ‘En tegelijk maak het me geen reet meer uit. Niks meer, overigens.’
Ze knikt met volle instemming, dan slaat ze hem in haar armen, drukt hem stevig tegen zich aan en slaakt een diepe zucht. ‘Ik wil met jou een knalrooie Mustang huren en ik wil on the road met je, van New York naar San Francisco… of tot we niet meer kunnen… oké?’
Het laatste zegt ze met een hoopvolle blik van afwachting. Het luttele knikje voelt voor Viktor als een plechtige belofte, z’n laatste. ‘Oké. En als we gaan, gaan we samen?’
Inga kijkt vastberaden terug: ‘Ja, ik wil geen handjes vasthouden in een of ander triest ziekenhuis. Out with a bang, deal?’
Ze slaakt er een zucht bij, eentje van berusting en opluchting tegelijk, terwijl Viktor naar de cd-speler loopt. Ze hebben de Sacre van Gergiev met het Mariinsky Orkest meegenomen, omdat ze het allebei een prachtig stuk vinden en vooral omdat juist deze uitvoering een bijzondere betekenis heeft: dit draaide Viktor op z’n iPod toen ze aan de praat raakten over wat tot deze onderneming zou leiden. Hun besluit van daarnet mocht voor anderen macaber klinken, voor Inga voelt het als een steun die ze al veel te lang niet meer ervaren had. Deze lotsverbondenheid geeft hun band een intimiteit die als vanzelf groter wordt. Met Viktor spreekt ze zelden over hun ziekte omdat daar ook geen noodzaak toe is. Ze weten allebei wat er gaat gebeuren, ze zien precies aan elkaar wat er aan de hand is en ze hebben de medicatie bij zich om dat te kunnen bestrijden. Voor zover mogelijk dan.
Wat ze ook hebben meegenomen zijn twee toegangskaarten voor Le Sacre, van diezelfde Gergiev en voor 29 mei, de dag dat de première van Le Sacre precies een eeuw geleden zal zijn. Ze kostten een fortuin, en dat terwijl ze geen van beiden wisten of ze die datum nog wel gingen halen. De aankoop was gedaan in een opwelling die een mengeling van hoop en verlangen was. Mócht het nog lukken, dan zouden ze eind mei samen naar Parijs vliegen, naar de reprise van 1913.
‘Lief,’ fluistert Inga wanneer hij zijn kleren begint uit te trekken, eerst zijn shirt en t-shirt, dan – en met grijnslachje aanschouwd – zijn sokken en tenslotte z’n broek en boxer. Wanneer Viktor helemaal uitgekleed is, loopt hij op haar toe en trekt haar naakte lichaam trillend tegen zich aan.
De aanraking is voor beiden vreemd, onwennig ook. Ze kust hem teder en kijkt ‘m aan. Op de achtergrond ontwaakt de natuur uit de Russische winter, eerst met het thema door de fagot, dan steeds meer houtblazers, dan met dreigend aanzwellende pizzicato’s van de strijkers: Le Sacre neemt een aanvang. Voor Viktor is dit ook een éérste gewaarwording. Hij was Floor nooit ontrouw geweest. Misschien was hij nooit tegen de gelegenheid aangelopen, hij had het ook nooit overwogen. Zijn avances zouden vermoedelijk vooral op wraakgevoelens jegens Floor stoelen, en dat wilde hij een andere vrouw besparen.
Het is een vreemde gewaarwording, zo met z’n tweeën in een stad ver van het leven wat ze hebben achtergelaten. En tegelijk voelt het als een bevrijding. Inga drukt zich dicht tegen Viktor aan, laat de intimiteit op zich inwerken en laaft zich aan het gevoel. Het is merkwaardig om dit met hem te doen en tegelijk de vervulling van een diep verlangen. Misschien maakt naderende dood je minder kieskeurig, denkt ze erbij, al beschrijft dat niet volledig haar gevoel. De vele gesprekken met deze man hebben het ook makkelijk gemaakt om zich aan hem bloot te willen geven. En ook om daarna haar uitdrukking naar een wat stoute grijns te laten veranderen.
Viktor heeft wel een vermoeden waarom maar zegt niks. Hij wil ervan genieten om het Inga te horen zeggen.
‘Even een vluggertje dan? Dat zit er toch nog wel in als ik zo voel wat er tegen dat buikje van me drukt?’
Hij kijkt geen moment verontschuldigend. ‘Lijkt me heerlijk. En dan doen we het morgenvroeg over, en dan goed.’
‘En niet alleen morgen,’ antwoordt Inga, ‘ik was eigenlijk van plan om me met jou te misdragen tot ik erbij neerval.’
‘Goed plan, Inga.’ Ze kijkt ‘m eerst bijna plechtig aan, dan wordt haar uitdrukking uitdagend. ‘En trouwens, je hebt toch niks tegen vluggertjes, hoop ik?’ Ze laat het volgen door een lekkere kneep in z’n billen. ‘Kort maar krachtig vind ík namelijk best bloedgeil…’
De eruptie komt gelijk met de scherpe stoten van de koperblazers in Le Sacre. Ze lijken erdoor ontbrand te worden. De kussen, het hongerige graaien aan elkaars lijf, de ontlading. Inga laat zich achterover op bed zakken, trekt Viktor met zich mee en slaat haar benen krachtig om z’n middel terwijl ze zijn gewicht vol op haar voelt drukken. Bizar, denkt ze nog even; dit soort dingen doen was namelijk bepaald niet haar gewoonte. Maar gewoonte is een begrip dat inmiddels weg kan vallen tegen andere behoeftes. De normen van alledag zijn niet meer van toepassing nu, voor hen allebei niet. Er is er geen enkel voorspel nodig, maken twee vlammende blikken woordeloos duidelijk. Dreunende contrabassen stuwen de kamer in: de oerdrift van het voorjaar ontwaakt in de Adoratie van de Aarde, het eerste deel van Le Sacre. Inga slaakt een hortende zucht wanneer zijn eerste stoot van passie haar met door het muziekgeweld opgezweepte honger neemt. Ze laat de passie toe, geeft zich eraan over, zet haar nagels in zijn billen en spant haar spieren krachtig aan, haar ogen wijd geopend en priemend in de zijne. Scherpe koperblazers schetteren even, dan keert Le Sacre terug naar het onheilspellende ritme van de strijkers, tot een daverend paukensalvo de overgang inluidt naar het begin van de voorjaarsrite.
Hij knikt, ingespannen omdat hij dit graag nog even wil rekken maar opgewonden genoeg om nu al te komen.
Ondanks alle opwinding is de ontspanning waarmee ze hun bekentenissen delen bijna ontroerend. Geen geheimen meer, zwelgt er uit hun woorden, en ze maken er zonder enige terughoudendheid werk van.
Hun blikken blijven starend in elkaar verstrengeld. Inga kan voelen dat ze ’t hem zwaar maakt, maar ze geniet van het spelen met zijn tanende verzet. Haar oogopslag krijgt iets triomfantelijks wanneer zijn overgave zich aankondigt. Even nog een sensuele kus, denkt ze. Ze trekt ‘m dichterbij terwijl ze zich heupkantelend tegen hem aanschurkt. Op de achtergrond luwen de zweepslagen van de koperblazers naar een kabbelend dansritme van strijkers en een eenzame dwarsfluit.
De serveerster vraagt het allervriendelijkst en ze hebben zojuist hun beste hamburger ooit achter de kiezen. Het zangerige accent van de Mid West is echter even wennen. ‘Sammie Jo’ staat er op het plaatje dat op haar linkerborst gespeld zit. Het zit nét een beetje scheef, valt Inga op, maar misschien is dat omdat Sammie Jo’s borsten er bepaald wel mogen zijn. En Viktor kan er z’n ogen niet vanaf houden, beziet ze.
Ze doet het wat verbaasd. Wedervragen of Holland soms in Denemarken lag of er zelfs de hoofdstad van was, kreeg je hier nog vaker dan de spreekwoordelijke onwetendheid van Amerikanen deed vrezen.
Sammie Jo kijkt wat schaapachtig terug, maar dat is maar even. Dan pakt ze een blocnote uit haar schort, legt het op tafel en schrijft het op, althans zo goed als ze het zich herinnert.
‘I say you got thát right,’ knauwt ze, met een blik die doet vermoeden dat ze nog andere talenten heeft dan onvergetelijke hamburgers serveren.
Het gesprek loopt geanimeerd verder en maakt hen benieuwd genoeg om nog even te blijven zitten tot Sammie Jo klaar is met werken. Ze zijn laat gaan eten vanavond omdat ze lang doorgereden hebben om hier vandaag terecht te komen, de plaats waar ze de Mississippi overgaan. Op dit soort ontmoetingen zijn ze allebei verzot en dit is een land waar ze voor het oprapen liggen. Veel mochten de Amerikanen uit upstate New York, Pennsylvania, Ohio, Indiana, Illinois en nu inmiddels Missouri niet weten van Europa, ze waren altijd in voor een praatje. En dat de gratis bak koffie die Sammie Jo hen serveert slootwater is, nemen ze haar niet kwalijk. Goeie koffie was dit land vreemd, met uitzondering van de Little Italy’s in de grote steden.
Die Mississippi-passage was gedurende hun reis het symbool geworden van ‘tot de helft’ gekomen zijn. Hoewel de knalrode Ford Mustang die Inga per se wilde hebben comfortabel was, werd hele dagen rijden zwaarder nu de eerste tekenen van toenemende zwakte zich openbaarden. Dat ging absoluut komen, wisten ze allebei, zoals ze ook wisten dat het niet minder zou worden. Het werd zonder morren aanvaard, en tegelijk vertaalde het zich op een intense manier in hoe ze met elkaar omgingen. De aankondiging van Inga in New York was wat dat betreft geen loze geweest.
Sinds hun eerste vluggertje had met elkaar vrijen niet alleen symbool gestaan voor hun ontsnapping. Het was ook geworden tot een met oerlevensdrang opgeëist verzet tegen het onvermijdelijke. Hun lotsverbondenheid had een aantrekkingskracht doen ontluiken, lak aan de wereld en een zucht naar een laatste ervaring van écht te leven hadden daarna de rest gedaan, met een ongeremdheid die ze geen van beiden ooit ervaren hadden of wisten dat ze die in zich hadden. Het was hun manier geworden om de dood toe te roepen dat ze nog niet klaar waren, en hun gezamenlijke fascinatie voor Le Sacre speelde daar doorheen als een angstwekkend exacte muzikale metafoor. Ze noemden hun vrijen er ook naar: de dans naar de dood.
Sammie Jo’s woorden ontwaken hen uit de mijmeringen over de rest van hun trip. Van Missouri zou het door Kansas naar Colorado gaan, over de Rocky Mountains en vervolgens naar het echte westen, de woestijnstaten door en uiteindelijk naar Californië. Als ze dat gingen halen.
Als Sammie Jo duidelijk maakt dat dit restaurant zo gaat sluiten, laat ze er een uitnodiging op volgen om samen nog wat te gaan drinken in een bar in de buurt.
Sammie Jo knikt een beetje aarzelend. Zo’n leuk gesprek over klassieke muziek als net met deze twee toeristen was zeldzaam hier in de Mid West. Dit was het land van de country, waar zij niets om gaf. En dan plotseling zo’n mededeling.
Inga had getwijfeld of ze het ter sprake zou brengen. Uiteindelijk had ze het wel gedaan omdat ze er een bedoeling mee had. Dat Viktor niet ongevoelig leek voor Sammie Jo’s voluptueuze schoonheid had ze al de hele tijd bemerkt, en dat had een snode gedachte in haar doen opkomen. Inga had het nog nooit gedaan, nog nooit met een vrouw en nog nooit in een triootje. Niet dat haar seksleven in de goeie tijden slecht was geweest, wel tamelijk gewoontjes. Ergens kriebelde dat wel een beetje, en naarmate de avond vorderde steeds meer. Totdat ze vond dat ze dat nog wel een keertje wilde meemaken.
‘Een schat van een meid die haar vent is ontvlucht, nooit een opleiding heeft kunnen doen en die af en toe een centje bijverdient omdat ze van haar schamele serveerstersloontje niet rond kan komen. Die heb ik gecharterd, ja.’
‘Omdat ik voor ik de pijp uit ga nog een keer een triootje wil doen met een meid erbij,’ zegt ze, zowel stellig als met een twinkeling.
‘En met iemand die jij de hele avond om haar tieten hebt zitten aangapen,’ wrijft Inga hem met zichtbaar plezier in.
‘Yes or no?’ informeert Inga nog even. ‘Als je geen zin hebt, stuur ik d’r weg. Dan neem ik je gewoon voor mij alleen.’
Ze kijkt erbij op een manier die Viktor heerlijk is gaan vinden. Inga kan voor zichzelf opkomen zonder dat hij zich voor het blok gezet voelt. Als hij nu nee zou zeggen, zou ze dat zonder dralen accepteren, weet hij, en zich daarna met even volle passie alléén op hem werpen.
Sammie Jo glimlacht ingenomen naar Inga en Viktor die al naakt op bed liggen. Het jurkje wat ze zojuist thuis aangeschoten heeft is niet bepaald kostbaar maar het doet één ding geweldig: haar borsten uit laten komen. En voor de onwerkelijk goeie tip die ze van de vrouw op bed heeft gekregen mogen ze daar wat haar betreft van genieten zoals ze willen.
Die trekt een uitdagend gezicht en komt heupwiegend op het aanvangsritme van Le Sacre aan het voeteneinde van het bed staan, nieuwsgierig bekijkend hoe Inga in Viktors kruis begint te spelen terwijl zij de dunne bandjes van haar schouders laat glijden. Er is geen beha, weet ze, dus vallen haar zware borsten nu voor het oog van haar toeschouwers vrij. Ze zakken wat uit onder hun gewicht, voor Sammie Jo altijd een momentje van onzekerheid maar Viktor lijkt het juist wel te waarderen. Zijn reactie is instant, constateert ze opgelucht, en ze buigt uitdagend een beetje voorover.
Ze lacht mee wanneer ze haar dubbelzinnigheid door hebben. De eerste schrik van die schokkende mededeling is wel weg nu. Sammie Jo snapt wat er achter dit avondje zit, voelt er ook sympathie voor. Verder vindt ze het stel dat haar aan deze riante bijverdienste heeft geholpen echt aardig, iets wat ze niet van iedereen kon zeggen die haar voor seksuele diensten benaderde.
In gedachten hoort Sammie Jo het McCoy weer zeggen. Ze glimlacht en slikt tegelijk. Terwijl Le Sacre zich met een dreigende oerkracht naar de verkiezing van de uitverkorene werkt, keert de herinnering aan haar eerste kennismaking ermee terug. Een jaar of tien geleden moest dat zijn geweest. Toen had haar leven er nog onschúldig arm uitgezien. Het was voor ze Bobby leerde kennen, de man die in nauwelijks vier jaar tijd van een vertederend verliefde knaap was verworden tot een drankzuchtige ploert die de mislukking van z’n eigen leven had afgereageerd en zo het hare tot een hel had gemaakt. Ze was ‘m ontvlucht, letterlijk en weg uit haar geboortedorp in North-Dakota, en na een maand van omzwervingen was ze in Saint Louis beland, de eerste plek waar ze een baantje had kunnen vinden.
Wat Le Sacre verklankte, was Sammie Jo niet vreemd. De Native Americans waar ze vandaan kwam hielden er vergelijkbare rituelen op na. Ook uit haar eigen jeugd kende ze de bruisende oerkracht waarmee het voorjaar zich aan de gesel van de ijskoude prairiewinters ontworstelde maar al te goed. Maar nu wordt haar nog iets anders duidelijk. Dat Viktor en Inga deze zelfde muziek op hadden staan tijdens haar avondje met hen, vertolkte ook een oerkracht. Hun oerkracht. Alleen schreeuwden zij er het onvermijdelijke mee toe.
Viktor kijkt haar diep in de ogen. Het voorstel om hun kaarten voor Le Sacre in Parijs aan Sammie Jo te geven, was al de erkenning dat ze 29 mei niet gingen halen. Haar ook nog geld geven voor een vliegticket was impliciet de erkenning dat ze ook hun geld bij lange na niet op gingen maken.
‘Ja, kan makkelijk,’ zegt Inga. ‘Als we het een ruim bedragje maken kan ze er ook nog een weekje Parijs van doen. Misschien vindt ze er wel een baantje.’
‘Hoe bedoel je?’ Hij trekt Inga’s naakte lijf teder tegen zich aan. Het heeft blauwe plekken en is bleker geworden, sneller dan bij hemzelf. Dat betekent dat Inga hem voor gaat zijn. Hij slikt en vindt haar mooi.
‘Ze was zichtbaar geraakt door wat ik vertelde over ons,’ gaat Inga verder. ‘En later kreeg ik heel sterk het idee dat ze ons dit avondje bij wijze van spreken wilde schenken.’
Inga knikt opnieuw. ‘Ze kwam klaar als een stoomtrein. Dat doet een hoer niet, tenzij ze dat zelf wil.’
Inga voelde zich op en top Nederlandse maar haar vader was een Noor met Deense roots, vandaar die aparte familienaam.
Inga weet precies wat hij bedoelt. Ze had dat sexy lijf van Sammie Jo ook zelf met jaloezie bewonderd. Maar nu moet er geplaagd worden, vindt Inga, als afleiding uit een gesprek wat zwaar valt in zijn omineuze implicaties: de dood sluipt naderbij en kan niet meer voortdurend weggehouden worden. Ook daarin was het lijf van Sammie Jo symbolisch geweest.
‘Beschrijf me dat maar eens even dan,’ reageert ze met een plagend kneepje in z’n kruis. ‘Alle details graag.’
Viktor grijnst sportief, geniet van haar plagen. Hij voelt zich opzwellen en het is heerlijk om dat in haar hand te doen.
‘Sammie Jo is gewoon puur zinnelijk mooi,’ verduidelijkt hij. ‘Ze werkt als een magneet op je seksdrive, maar op een soort afstandelijke manier.’
‘Maar jij windt me op zoals nog nooit iemand me opgewonden heeft. En dat is om wat wij voor elkaar zijn,’ vervolgt hij dan, nu weer serieus. Hij ziet dat Inga even nadenkt, dan pas reageert ze.
Nu moet Viktor nadenken. ‘Ik denk niet dat ik dat kán,’ antwoordt hij dan. ‘Niet meer. Je zit ín me. Ik ben verslaafd aan je.’
Ze knikt met een hummend glimlachje. De beladenheid van daarnet keert als vanzelf weer terug. Alleen komt er nu iets overheen wat prachtig ontwapenend is.
‘Tuurlijk,’ zegt ze terwijl ze zich bovenop hem draait. ‘En soms denk ik wel eens dat je de dood voor ogen moet hebben om dat echt te kunnen.’
‘Dat komt dan prima uit,’ merkt Viktor met een cynisch lachje op. Hij wordt inmiddels ook best goed in dit soort kwinkslagen.
‘Is dat geen trieste conclusie voor het leven zelf?’ vraagt ze terwijl ze hem met golvende heupbewegingen tot hardheid schurkt.
Haar onderlip trilt op het moment dat ze zich pardoes op hem spiest. Ze drukt haar heupen omlaag, hard en meedogenloos. De pijn deert haar niet en de rauwe kreun in reactie voelt enkel als een aansporing. Ze klemt zich om hem heen en begint uit alle macht te persen, haar handen naast hem op het bed en haar blik borend in de zijne.
‘Zoveel als je kunt een object van me maken, dan? Doe ik dat ook,’ spoort ze hem en ook zichzelf aan.
Ze weet dat hij gelijk heeft: ze kan het zelf ook niet, niet echt. Maar Inga komt een heel eind. Terwijl ze zich laat afdalen in de spelonken van alles laten gaan, voelt ze de vleselijke essentie van haar kut die gezwollen en nat op een kloppende pik beukt. De oerhunkering davert door haar lijf, de primaire drang om het leven te reproduceren. Ze laat ‘m toe, laat haar geest ernaar graaien als ultiem symbool van verzet: de daad van het leven creëren is hun strijd tegen de naderende dood, steeds opnieuw.
Inga hoort slechts een grom maar zijn steeds heftiger opstotende heupen geven het antwoord. Ze blijft hem aankijken, wil niet dat er iets van deze intensiteit verloren gaat. Deze overgave is er een van twéé geesten die allebei tot hun carnale oerdrift moeten afdalen. Wat ze aan Freek heeft veracht, eist ze nu van Viktor: dat hij in de puurste essentie ervan zijn pik tot normloze stormram van zijn mannelijke drift maakt en ‘m haar laat bezitten met het spuiten van zijn zaad. Ook zelf gooit Inga alle ballast van zich af, staat het zich toe om de dierlijke dienares te worden van haar smachten naar zijn penetratie. Geen fatsoen, geen nette vrouw, terug naar de obscene essentie van door zijn mannelijkheid genomen moeten worden, het diepste signaal van Moeder Natuur dat de mens achter gecultiveerd gedrag weggemoffeld heeft.
Het is niet mooi, die esthetische kwalificatie zijn ze allang gepasseerd. Het is alleen nog puur in een volmaakt amorele zin. Het is rauwe echtheid die geen ballast van het leven duldt. Ik had dus gelijk daarnet, bedenkt ze zich, dat dit alleen maar met de dood voor ogen kan. Haar lichaam schokt nu uit zichzelf. Zelfs haar ademteugen snakken in het ritme dat haar kut dicteert. Ze inhaleert diep, amechtig, snuift de zware geur van hun seks binnen bij elke haal naar zuurstof, laat die de zinnen bespelen die haar weer meer naar adem doen snakken, als een zichzelf aantrekkende strop. Ze is de uitputting nabij maar wil er niet uit, pusht zichzelf tot ver over haar grens, en die van Viktor. Er is ook geen signaal meer, geen vertrouwde twinkeling die aangeeft dat de ander er bijna is. Deze weg zijn ze nooit eerder zo ver gegaan, de weg die ook weer plots eindigt, zonder voorteken en in twee schorre kreten die smoren in een lange diepe kus.
De balletdanseres die alleen op het podium staat, oogt eenzaam en vastbesloten tegelijk. Ze is de uitverkorene, het offer dat moet worden gebracht om het voorjaar te kunnen doen ontluiken. Le Sacre is geluwd naar veel rustiger klanken, al drukt de stuwende dreiging het publiek onverminderd in een gespannen zwijgen. De uitverkorene zal zich in extase de dood in dansen, weet Sammie Jo al uit de tijd van McCoy: de winter sterft om plaats te maken voor de lente, leven geven om nieuw leven te laten ontluiken.
Ze voelt de tranen in haar ogen staan. Wat had haar gedreven om in te gaan op dat voorstel van Inga? Trio’s deed ze nooit, met een vent alleen hield al risico genoeg in. En wat had haar bewogen om die avond niet gewoon professioneel af te werken, zoals ze gewoon was bij dit soort noodzakelijke bijverdiensten? Het was dat gesprek in het restaurant geweest. Zo’n passie voor muziek had ze niet meer gedeeld sinds ze North-Dakota ontvlucht was, en ook McCoy Brooks uit haar leven was verdwenen. Het fijnste gevoel uit haar jeugd was erdoor teruggekomen.
De prachtig aanwakkerende opmaat naar Het Offer brengt de beelden van die avond terug op haar netvlies. Het was een zinderende ervaring geweest, niet in het laatst voor Sammie Jo zelf. Misschien had hun respect haar nog wel het meest getroffen: Inga en Viktor waren in al hun uitgelaten passie uiterst voorkomend geweest. Ook hadden ze zich lief en teder getoond en zich met tastbaar genot gelaafd aan haar lijf. Ze had zich mooi gevoeld en vooral gewild. Ze had het allemaal over zich heen laten komen, eerst als een openbaring die geen moment het idee op riep dat ze hiervoor betaald werd, en al snel daarna met een innerlijke schreeuw van verbazing. Zulke golven van ontlading kende ze alleen van privémomenten, wanneer eigen fantasie haar genot bepaalde en niet de rauwe wellust van een vent die haar enkel gebruikte voor z’n eigen gerief. Met deze twee bleken er ineens ook mensen te bestaan die haar dat genot wilden schénken, niet uit egocentrische lust maar uit een puur en ongeremd verlangen om iets seksueel wezenlijks met z’n drieën te delen.
En nu, terwijl Het Offer zich voor haar ogen voltrekt, ziet ze de parallel opdoemen. Het geld voor deze trip hadden ze haar geschonken, samen met de kaarten voor vanavond. Ze wisten dat ze vandaag in Parijs zelf niet meer gingen halen en deden haar daarom een offergeschenk. Op een moment dat ze voelden dat de hunne spoedig zou tanen, hadden ze de oerkracht die hen dreef in haar overgeplant, leven geofferd om nieuw te laten ontluiken, om haar uit de troosteloosheid van haar eigen bestaan helpen ontsnappen.
Terwijl het publiek na de laatste echo van het slotakkoord in een laaiende ovatie uitbarst, staart Sammie Jo stil voor zich uit.
Het is moeilijk schatten maar het uitzicht vanaf de hoog lopende Highway 89 kan zomaar tweehonderd kilometer zijn. Voor hen uit reiken de gigantische rotsformaties letterlijk als een reusachtige stenen trap tot aan de horizon, verschillend in kleur en mate van erosie en elk voor zich de naakte resten van lang vervlogen maar onderscheiden tijden. Drie miljard jaar kijk je hier terug in de tijd, vertelt hun gidsje, van het heden aan je voeten tot de verre, verre historie aan de einder. De Grand Staircase maakt zijn naam waar.
Inga glimlacht bleekjes. Haar ogen zijn dankbaar om de steun die hij haar biedt. Lopen gaat steeds moeilijker en het is hier warm, droog en hoog, met ijle lucht die haar kortademigheid geen goed doet.
‘Weet je,’ zegt ze, ‘toen ik dat idee van die reis kreeg, was dat vooral uit een drang naar ontsnapping. Weg uit m’n kuthuwelijk.’
‘Ik laat jou ook niet ontsnappen,’ zegt hij met een oprechtheid die hij nog nooit zo sterk gevoeld heeft.
‘We gaan samen, hè?’ vraagt ze. Ze zoekt nog één keer de bevestiging van wat ze in New York hebben uitgesproken. Zij zal het eerste gaan, en dat wil ze niet alleen.
Van Missouri was het over de prairie gegaan, Kansas en het oostelijk deel van Colorado. Het waren eindeloos vlakke graslandschappen onder een megalomaan grote blauwe hemel, tot de Rockies aan de einder verschenen. Die waren majestueus geweest maar ook loodzwaar: de ijle lucht van hooggebergte was een aanslag op het afnemende vermogen van hun bloed om zuurstof op te nemen. Westwaarts weer naar beneden was het iets minder hoog geworden, maar toch had de overweldigende natuur zich ook hier een opdoemende vijand getoond, een gegeven waar ze niet helemaal mee gerekend hadden. Of misschien begon de eindigheid van hun reis nu wel echt manifest te worden.
Zo heftig seksen als ze in het begin gedaan hadden, lukte ook niet meer. De passage over de Mississippi was ook symbolisch geweest voor de gang naar beneden, al was Saint Louis vooral ook om een andere reden symbolisch geworden. Een ontroerde Sammie Jo Myers had er bij het accepteren van hun kaarten voor Le Sacre in Parijs – en een voor haar kolossale som geld – op gestaan dat ze haar op de hoogte hielden van hun reis. Sindsdien stuurden ze elke dag een kaartje vanaf de plaats waar ze beland waren. Het bleek een navrante manier om stapje voor stapje verhaal te moeten doen van een reis die gaandeweg zwaarder werd, heel geleidelijk elke dag iets meer. Het bleek ook een manier om tot aanvaarding te komen: dat spoedig het laatste kaartje richting Sammie Jo zou gaan.
Niet dat ze niet meer intiem waren met elkaar; dat waren ze eigenlijk onverminderd. Maar de van oerdrang zwelgende erupties van verzet hadden plaatsgemaakt voor een zwevend tedere intimiteit. Soms lagen ze uren tegen elkaar aan, deden schaamteloze maar inmiddels niet meer gulzige handen het werk dat hun lijf niet meer aankon. Hun geest wist echter de ingeëtste emoties steeds terug op te roepen, naadloos compenserend wat ze fysiek niet meer konden. Dat was in lichamelijke zin beperkt maar als emotie zo mogelijk nog dieper dan de drangmatige uitspattingen van daarvoor. Alsof ze zich nu langzaam voorbereidden op een lichaam dat het ging opgeven, waren ze overgeschakeld op een geestelijke beleving van hun verlangen naar elkaar. De verbintenis die ze daarmee creëerden was intens, zo intens dat hij eigenlijk geen moment meer luwde.
Viktor voelt Inga wankelen. Even komt de drang op om te vragen waarom maar eigenlijk is dat al dagen duidelijk. Haar krachten tanen, snel. Hij denkt terug aan nog maar een paar weken geleden, toen ze midden in de nacht in het Anthonie van Leeuwenhoek besloten om deze road trip tot het slotakkoord van hun leven te gaan maken. Het was een reis geworden die zijn leven meer veranderd had dan alle jaren daarvoor. En evenzeer kwam het einde ervan in zicht.
Hun avonden samen hadden daar de afgelopen dagen ook al blijk van gegeven. De gesprekken hadden iets symbolisch gekregen, waren uitingen geweest van een verlangen om alles gezegd te hebben. Geen losse eindjes, hun twijfels incluis. Hadden ze er nou wel goed aangedaan om zomaar alles achter zich te verbranden? Misschien kon het antwoord daarop wel niet gegeven worden, en restte nog slechts het gevoel over wat ze wél besloten hadden. En daar hadden ze allebei geen enkele spijt van.
Viktor neemt zijn besluit. Ofschoon er geen woord over gewisseld wordt, kan hij aan Inga voelen dat ze weet dat hij het neemt. Als ze weer instappen hangt een serene stilte in de Mustang, die pas onderbroken wordt wanneer dreigende klanken van Le Sacre uit de speakers komen. De finale, weet Inga direct.
‘Wist je trouwens dat Stravinsky dit eerst voor piano heeft geschreven?’ zegt Viktor met een ontspanning die ‘m zelf verbaast.
Er wisselt een vluchtige maar alles betekenende blik, alsof hij woordeloos haar toestemming vraagt. Inga sluit heel even allebei haar ogen.
‘Hij heeft het voor piano vierhandig geschreven om precies te zijn,’ vervolgt hij, ‘en de eerste uitvoering heeft ie zelf gedaan, samen met Claude Debussy.’
‘Is ook wel terecht,’ zegt Viktor. ‘Nogal verschillende muziekstijlen, en Stravinsky was op dat moment een nieuwkomertje, Debussy al een beroemdheid.’
Hij schudt nee terwijl hij de Mustang de sporen geeft, over de Highway 89 die voor hen uit door de adembenemende steenwoestijn loopt.
‘Debussy heeft Stravinsky na afloop van die uitvoering een brief geschreven, eentje met een fraaie bekentenis,’ gaat hij verder.
Hij voert de snelheid op tot meer dan 100, en het zijn miles per hour. Inga zegt er niets van. Over de heuveltop nadert een Peterbilt. De gigantische vrachtwagentruck spuwt zware dieselwalm omhoog uit twee verchroomde pijpen die in de ochtendzon weerkaatsen.
Bij die laatste woorden kijkt Viktor haar aan, en zij hem. Hun blikken wisselen met een glimlach van triomf en zonder enig drama, al geven de opmaten naar het einde van Le Sacre dat wel. Wat prachtig dat hij die anekdote heeft bewaard tot dit moment, denkt Inga terwijl ze in een ooghoek de Peterbilt aan ziet komen denderen. Een schitterende nachtmerrie, dat was dit immers ook voor henzelf geworden. Het onvermijdelijke konden ze geen halt toeroepen, maar ze hadden van hun reis een extatische dans naar de dood gemaakt. De verchroomde uitlaten van de Peterbilt flikkeren in de felle zon. Als zilveren zuilen steken ze omhoog, recht de staalblauwe hemel in.
Inga maakt haar gordel los om lekker tegen hem aan te kunnen hangen, pakt zijn rechterhand vast die hij niet aan het stuur heeft. De aanvaarding komt als met de overgave van de naakte danseres op de poster boven zijn bed in het ziekenhuis. Een teder kneepje, het teken dat ze klaar is. Het doet hun blikken nog eenmaal kruisen. Ze blaast hem een kus toe en ziet Viktor hetzelfde doen. Uit de speakers klinkt het slotakkoord van Le Sacre.
Zijn koddige Franse accent roept bij Sammie Jo vaak een lachneiging op, maar nu onderdrukt ze die: François staat haar zeer oprecht aan te kijken, iets wat ze niet van een man gewend is.
Haar ogen worden opnieuw vochtig. François ziet het, loopt op haar af, strekt zijn armen uit voor een omhelzing en kijkt haar aan. Een tedere oogopslag fleurt haar huilblik op. Daarna gebeurt het aanraken van hun lippen als vanzelf en voelt zijn hand langs haar lijf heerlijk.
Het staat op de website van een lokale krant uit Utah van twaalf dagen geleden. Op een foto naast het artikel staan twee state troopers en een vrachtwagenchauffeur bij een Peterbilt waar een rode Mustang zich onder vermorzeld heeft. Er is nauwelijks iets van over maar de achterkant is nog herkenbaar. Een kentekenplaat uit New York.
François staart haar aan. Zijn blik fronst en dat is ook niet zo raar. Sammie Jo gedraagt zich al de hele dag vreemd en ze hult zich in nevelen over het waarom. Hij heeft het tot nu toe allemaal zonder vragen over zich heen laten komen, tot aan dit merkwaardige verzoek van d’r toe. Maar dat betekent niet dat hij die vragen niet heeft.
Sammie Jo neemt z’n hand en leidt die over haar lijf, van haar buik omhoog over haar linkerborst naar haar hart.
François knikt opnieuw, al is hem nog steeds niet duidelijk wat ze bedoelt. Dan leidt Sammie Jo zijn handen naar haar truitje en helpt het hem uittrekken. Ze laat ze even los om haar bos blonde krullen wat terug in model te brengen, dan trekt ze ze op haar rug naar de sluiting van haar beha en kijkt recht in z’n ogen. Ze knikt licht, een teder kusje volgt, dan een fluisterzacht kreuntje wanneer haar naakte borsten uit de cups zijn handen in glijden. Sammie Jo trekt even haar wenkbrauwen op als hij ze probeert te omvatten. Tedere mannenhanden voelt ze, en ze lijken aangenaam onder de indruk. Er wisselt een glimlachje.
Als François zich geknield van de rest van zijn opdracht kwijt, vouwt ze haar handen achter in haar nek en kijkt toe, genietend van z’n verlekkerde blik en hoe hij haar slipje als laatste kledingstuk bewaart, het met flair langs haar benen omlaag trekt en er de geur van inhaleert voor hij het op de grond laat vallen.
Hij houdt zich keurig aan zijn woord en is niet bang om er een showtje van te maken, constateert ze met genoegen. Sammie Jo geniet van de lekker gespierde torso die verschijnt, van de sterke armen waarmee hij zijn jeans open ritst en omlaag trekt, en ze heeft er een bevrijdende gewaarwording bij. Gespierde mannen had ze altijd prachtig en opwindend gevonden, de keerzijde van wat mannenspieren konden aanrichten had ze echter ook meegemaakt. Die angst ligt nu achter haar, gelukkig. Nu wil ze ervan genieten. Nu kan dan ook.
Sammie Jo voelt de lading van het eerbetoon dat ze dit wil laten zijn. Het geeft François’ naaktheid een melancholieke ondertoon. Die zal hij straks wel snappen, als ze hem alles heeft verteld. Het eerste deel van wat ze wil zeggen moet echter zónder woorden, en ze drukt zich stevig tegen hem aan. Haar tong likt langzaam over haar eigen lippen; zijn erectie gloeit tegen haar buik, kloppend en mannelijk. Ze laat zich wegdrijven. Geen nadenken nu. Alleen dit nergens zeker over zijn maar ongekend graag willen: haar eerbetoon aan Viktor en Inga.
Iets van haar bijzondere stemming moet François bemerkt hebben, ziet ze in zijn ogen. Ze sluit de hare, iets langer dan een knippering, als de woordeloze bevestiging die hij misschien nog zoekt, dan schurkt ze het verlangen tussen haar dijen tegen het zijne en kust hem met passie. Zijn antwoord komt met sterke handen die zich eindelijk gulzig mogen tonen, heerlijk gulzig. Sammie Jo kreunt en moedigt hem hijgend aan, laaft zich wild wrijvend aan zijn gespierde lijf, trekt de opwindend harde spanning op z’n billen met honger tegen haar heupen.
Ze ondergaat de drang alsof hij geen keuze is. Echt bij dat gevoel van Viktor en Inga komen zal haar niet lukken, weet ze, maar na de openbaringen van vanavond wil ze er zo dicht bij in de buurt komen als maar kan. Als de danseres in Het Offer, in extase.
Hun kussen gaat door terwijl ze achteruit geschuifeld wordt richting zijn bed. Ze vallen er tegelijk op, half struikelend maar niets kan hen meer deren. Sammie Jo heeft een vuur ontwaakt en stapt nu de vlammen in, onzeker maar vol vertrouwen in wat haar vanavond hiertoe bracht. Ze voelt François even inhouden op het moment dat hij tegen haar aan plaagt. Hun blikken wisselen, ze knikt heel kort, sluit dan haar ogen. Zijn tedere hardheid klieft soepel binnen en slaakt een glijdende zucht uit haar longen. Ze kreunt zacht, ontspant en zoekt met dichtgehouden ogen naar zijn lippen om zijn behoedzaam duwende passie een echo te geven. Haar handen bevoelen de opwinding om een lijf dat zijn gespierde macht beheerst, dat zich met passie tot een tederheid beperkt die háár doet vragen om meer, alsof François iets aanvoelt van de angst die ze ook ooit voor mannenkracht heeft gehad. Ze ondergaat het in heerlijke golven, golven die ze zélf groter wil laten worden. Een wat verlegen lachje, dan slaat ze haar benen om zijn middel en drukt zich omhoog, kijkt ‘m nu ook aan terwijl ze zich dieper op hem duwt. Haar ogen vragen om meer en hij antwoordt met een lange diepe kus die nu ook de teugels van zijn eigen passie laat vieren.
Voor Sammie Jo is het een trance van overgave, met beelden van Inga en Viktor in haar gedachten. Twee zielen op weg naar de dood, die nog één keer van het diepst van het leven proeven alvorens het te offeren. Het had Sammie Jo naar Parijs gevoerd, het had haar leven doen ontluiken uit z’n winter, bij een man die haar verrukking schenkt en die ze zomaar lief zou kunnen hebben. De trance vervloeit in haar passie, helemaal vanzelf, en François lijkt het aan te voelen. Voor iemand die ze pas een week kent voelt hij onwaarschijnlijk vertrouwd. Zijn tederheid werkt als de koestering van vertrouwen waarop ze zich nu voelt lanceren. Haar warm gloeiende lijf begint te snakken naar reprise, een reprise van haar nacht met Inga en Viktor. De nacht dat de oeressentie van seksueel genieten aan haar werd doorgegeven, die Sammie Jo nu aan François door wil geven. François houdt zijn belofte en zegt geen woord. Wel probeert hij uit haar ogen te lezen waar ze wil dat hun eerste vrijen naartoe gaat. Zijn lijf volgt het hare met een passie die hij nu de vrije teugel laat.
Your place could do with a lil’ better service, dat waren haar zangerige eerste woorden tegen hem geweest, nu een week geleden. De toeriste die zijn goedkoopste pizza had genomen ontpopte zich ermee als iemand op zoek naar een serveerstersbaantje. Ze had gesolliciteerd met een blik die verraadde dat ze er goed in was, al had die blik ook al heel snel een andere lading gekregen. François had zich ingehouden omdat ze iets geheimzinnigs met zich mee leek te dragen, een indruk die de afgelopen week ook bepaald niet verdwenen was maar die nu een verklaring leek te krijgen. En al had hij nog steeds geen idee welke, het was inmiddels wel duidelijk dat hij zich van Sammie Jo niet meer hoefde in te houden.
Haar prachtige lijf wijst hem onbeschaamd de weg, stuwt zich met maar één enkel doel op het zijne. De vochtige ogen die hem aanstaren zijn een scherp contrast met haar gepassioneerde wilskracht maar hij laat het over zich heen komen. Hij volgt haar aanzwellende zucht naar meer, die nauwelijks past bij haar wat bedeesde persoon en tegelijk overkomt als de uiting van een overweldigende wil. François voelt z’n eigen blik glazig worden, net als die van Sammie Jo. Als hij steeds krachtiger aandringt, spoort ze hem aan het roer over te nemen. Haar blik gaat naar het plafond, alsof ze staart naar iets wat zich niet in deze kamer bevindt. Haar passie wordt er echter niet minder om, integendeel. Met luid kreunen maant ze hem tot meer, tot alles wat hij in zich heeft. Het voert hun teder begonnen vrijen naar een uitgelaten zucht naar climax, een met nog steeds groeiende honger uitgevoerd smeken om de verlossing van de ander. François geeft zich eraan over, laat zich onderdompelen in de erotische kracht van haar prachtige lijf, zoals Sammie Jo zich wild hoofdschuddend en met zweet op haar voorhoofd laaft aan zijn nu ongeremde stoten richting de eindstreep. Ze blijft erbij naar het plafond staren, zelfs wanneer ze zich even later allebei met een gutsende zucht moeten overgeven.
Ze vleit zich helemaal lekker tegen ‘m aan, glimlacht als ze hem besnuffelt, zijn zweet ruikt en het van z’n schouder likt. Het smaakt als de start van een nieuw leven.
Drie dagen nadat duidelijk was geworden dat het kaartje uit Kanab hun allerlaatste moest zijn geweest, had Sammie Jo Saint Louis achter zich gelaten, niet voor een tijdje maar wat haar betreft voorgoed. Met het geld dat ze had gekregen kon ze het met zuinig leven uitzingen tot ze in Parijs werk gevonden had, hoopte ze. En dat was al heel snel gelukt. François had haar bovendien aan een goedkoop kamertje geholpen, in een wat vervallen huis in Quartier Latin, waar hij zelf ook woonde. Het was een wereld verwijderd van de statige luxe van de Avenue Montaigne van vanavond, maar voor Sammie Jo het opwindende symbool van een nieuwe start.
Ze glimlacht om zijn mooie pruilblik en reikt naar haar tasje. François volgt met enige verbazing hoe Sammie Jo er een stapeltje ansichtkaarten uithaalt, de bovenste ervan pakt en vervolgens teder kust. Hij ziet ontroering in haar uitdrukking en ze haalt diep adem. Dan begint Sammie Jo François een verhaal te vertellen, een lang en wonderlijk verhaal. Een verhaal van McCoy Brooks, een wanhopige vlucht uit North-Dakota, een restaurantje in Saint Louis en van twee Nederlanders die daar de ‘burger of the house’ bestelden.
Dank iedereen voor de lovende woorden bij de eerste helft van dit verhaal, dat vermoedelijk vanwege de lengte in tweeën is geknipt. Maar er volgt dus nog een deel!.	
Lecterotica's 1000e verhaal is een 'must read', een verhaal dat je niet mag missen. Ook als je niet weet wie Stravinski was...