Vreemd boek dat ik al heel veel jaren genegeerd heb. Ik gok ook erg goedkoop gekocht, ik heb vele bladzijden nog moeten losscheuren. Twee novellen is de ondertitel, na wat zoeken op internet concludeer ik dat er maar een half boek vertaald is, het oorspronkelijke boek had er vier, ook een andere titel. Wat de beweegredenen zijn om speciaal voor Nederland een half boek uit te geven, is mij onbekend.
In het eerste verhaal treffen we de oude Casanova aan, nergens meer welkom, niet meer de geliefde societyfiguur waar hij zijn faam aan ontleend. Hij is een oude zwerver geworden. En tijdens die omzwervingen komt hij een oude bekende tegen. Hun gesprek is boeiend.
De tweede novelle gaat over Balzac, is een stuk minder interessant, pakt me nooit en bleek zonde van mijn tijd.
Citaat: “En als hem bij een herengesprek wordt gevraagd wel lichaamsdeel van vrouwen hem het meest bekoort, dan antwoordt hij: de hals. En motiveert zijn oordeel zo. De hals vormde de verbinding tussen het hoofd en het hart.” (p.19)
Een alleenstaande model met een flink inkomen als model wordt vermoord gevonden. In de kamer naast haar lag haar dochtertje, samen met haar poppen. Steve Carella gaat op onderzoek uit.
Vele boeken las ik al van McBain, meestal met Carella in de hoofdrol, en toch werd ik ineens verrast. Carella ook, hij wordt vastgehouden en gefolterd. Leuke wending. Maar tegelijkertijd ook weer teleurstellend, omdat je zeker weet dat het goed afloopt, de hoofdpersoon van een serie kan namelijk nooit halverwege zelf omkomen.
En toch vinden ze een lijk met het plaatje van de politieagent in een uitgebrande auto. Ergens klopt het niet. De directe collegae gaan aan de slag om de twee moorden op te lossen, wat hadden ze kunnen doen om de moord op Carella te voorkomen?
Citaat: “ ‘Neemt u me niet kwalijk’, zei de telefoniste. ‘Vijf cent voor de volgende minuten storten, wilt u?’ ‘Blijf aan het toestel’, zei Kling. Hij greep in zijn zag maar vond alleen twee kwartjes. Hij stopte er een in de gleuf. ‘Was dat een kwartje, dat u stortte, meneer?’ vroeg de telefoniste. ‘Ja, dat is zo.’ ‘Als u me even uw naam en adres geeft, meneer, dan zullen we…’ ‘Nee, laat u maar’ ‘…het teveel in zegels terugsturen’ (p.75)
Sinds september heb ik op zaterdagochtend een dik half uur leestijd. In de kleedkamer naast het gymzaaltje waar Suus aan het gymmen is, plant ik mezelf in het hoekje en kan lezen. Niet altijd, soms zijn er andere ouders die ook blijven hangen en is het er gezellig, een enkele keer doe ik ook een boodschap die kort duurt, maar meestal blijf ik gewoon wachten tot de les voorbij is. Een dun boekje in de jaszak en heerlijk een half uurtje, bijna veertig minuten lezen.
De keuze voor boekjes is dan ook aan een aantal niet literaire voorwaarden ingegeven. Het moet een simpel boekje zijn, Dostojevski leent zich nu eenmaal wat minder voor ‘even tussendoor’ lezen. Het moet een licht boekje zijn, in mijn jaszak neem je ‘Oorlog en vrede’ niet mee natuurlijk. Dus trok ik dit exemplaar op een vrijdagavond uit de kast, ooit voor een gulden gekocht bij de American Bookstore. Tijdens de twee perioden dat ik in onze hoofdstad mocht wonen, was dit een van mijn favoriete boekhandels, toen nog in de Kalverstraat.
Het type boek past perfect bij de oppervlakkigheid van de Amerikaanse samenleving, die ik pas later herkende en die me nog later steeds meer ging storen. De humor is daardoor ook simpeler. Er zit geen diepgang in, geen dubbele modem, geen moraal. Veel Amerikaanse humor is dan ook tekenfilmniveau. Dit boekje is niet anders. Een top tien a la Letterman. Een stukje geparodieerd als op YouTube. Een column gericht op de lezer van USA Today.
En dan zitten er best wel eens bladzijden of hoofdstukken tussen die grappig zijn. Maar ook vele tenenkrommende stukjes. Mede daarom maar goed dat dit geen dik boek was. Geen boek waarmee ik een lange vliegreis mee door moet komen. Het was een tussendoortje, in tijd, in niveau, in alles.