Geïnspireerd door de natuur zoekt de kunstenares naar de complexiteit van het plantaardige, het dierlijke en het minerale en legt er de gewilligheid om te metamorfoseren, de kracht van de ontkieming, de verwering en de verrotting van vast. Sinds de jaren 60 schildert of tekent Gisèle Van Lange het muteren van vormen in hun opeenvolgende stadia. Deze plantaardige overvloed geeft haar oeuvre bijzondere dynamiek en subtiele levendigheid.
“Vandaag lijkt het erop alsof mijn werken zich alsmaar meer uitspreiden, als een uitzaaiing tot aan de randen van het doek. Deze uitdijing is het resultaat van een zoektocht naar de derde dimensie. Daarom wordt kleur steeds belangrijker, onverdund, met meer contrast of intenser. Ik houd er van dat vlakken zich in diverse richtingen ontmoeten, waardoor vormen zich onderling gaan verbinden en er kernen tot stand komen die als het ware een vitale energie uitstralen, naast de zachtere zones, wat een komen en gaan in de ruimte creëert.”
Jacques Zimmermann, geboren in 1929 in Hoboken, volgde kunstgeschiedenis en techniek aan het Sint-Lucas Instituut in Brussel. Hij is autodidact in de schilderkunst en vangt zijn loopbaan aan in de beeldhouwkunst en theaterdecoratie.
In 1957 engageert hij zijn plastisch talent in het collectief avontuur Phases neorealistisch getint, een spanningsveld tussen figuratief en abstract. Zimmermann begint dan een imposant droomwereld te verkennen, waarin uitgedachte vormen en imaginaire landschappen elkaar kruisen. Graag combineert hij plantaardige associaties met referenties naar mineralen in landschappen waarin machtige speervormige trajecten in de hoogte gestuwd worden of horizontaal de ruimte doorklieven, als voortgedreven door stormwinden of vulkanische stortvloeden. Deze onwezenlijke landschappen, ontdaan van elke illusionistische reflex, zijn uitermate suggestief en laten uitsluitend het word aan bontkleurige spectra, aan het puur uitvinden van vormen, aan de macht van de materie en in het bijzonder de kracht van de kleur.
De werken van Zimmermann bevinden zich in talrijke privécollecties en publieke verzamelingen in Belgïe en in het buitenland, zoals de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van Belgïe (Brussel) en het Museum voor Moderne Kunst van Phoenix (USA).
Camille De Taeye (Brussel 1938) begint zijn loopbaan in de jaren 60. Verrijkt door het vooruitstrevend onderwijs van Gaston Bertrand aan het Hoger Instituut Sint Lucas te Brussel (1958-1962) nam hij het schildersatelier van zijn leermeester over (1964-1971). De Taeye vond zijn richting in het samenbrengen van tegenstrijdige beelden, wat zijn overtuiging versterkte dat de poëtische waarheid schuilt in toevallige ontmoetingen. Hoewel gebruik makend van alle realis tische referenties van onze wereld incarneert het doek, zoals in het Surrealisme, het onwerkelijke, het irrationele en het fantastische. Camille De Taeye is als een tovenaar van illusies van een onvergelijkbare zachtheid, maar tegelijkertijd toont hij ons het onmogelijke, het onbestaande, het waanzinnige. Zijn werken die getuigen van een scherpe weergave van de werkelijkheid zijn als dromen waar angsten en fabels zijn in weggeborgen.
Alledaagse objecten, producten van de natuur, landschappen en bergen, tweeslachtige of onvolledige personages – die niet samen horen – duwen voortdurend de grenzen van het aanneembare voor zich uit om een onverwachte enigmatische en poëtische visie van de wereld voor te stellen.
Zijn werken vinden we in publieke collecties zoals de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van Brussel, het gemeentelijk Museum van Elsene, het Museum van Louvain-la-Neuve en op een monumentaal doek in het Brussels metrostation Eddy Merckx.
Christian Rolet (1945), plastisch kunstenaar, professor in picturaal en driedimensionaal onderzoek aan de Academie voor Schone Kunsten van Doornik, volgde les bij Jean Guiraud, Gaston Bertrand en Camille De Taeye aan de Sint-Lucas hogeschool te Brussel.
Het werk van Rolet ondervraagt en verdiept zich onophoudelijk in de dualiteit van de niet narratieve en de puur picturale voorstelling van zijn onderwerpen. Gebaseerd op diepgaand technisch onderzoek speelt een spel van licht en schaduw, worden lichamen silhouetten en worden objecten gedematerialiseerd. Meer nog, de laatste jaren ontstaat er een ware alchemie in het werk van Rolet: door het mengen van kleur – pigmente met bijvoorbeeld was, zand, talk en glaspoeder krijgen zijn doeken verrassende geïriseerd, ruwe of fluwelen effecten en oppervlakken. Door de tijd heen worden zijn onderwerpen ook vager, vluchtiger en krijgt zijn werk een meer abstracte, kernachtige en contrasterende dimensie waar helrode, diepblauwe en koud grijze tinten samengaan.
Het werk van Rolet werd meerdere keren gelauwerd zoals Godecharle, de Provincie Henegouwen, Rome en Artot en werd tentoongesteld in belangrijke publieke en private collecties.
In 1939 te Elsene geboren, volgt Francis De Bolle de schildercursus van Gaston Bertrand in de Hogere Sint-Lucasschool van Brussel. Vanaf het begin en gedurende het geheel van zijn loopbaan, wijdt de artiest wiens plastische wereld aan de rand van abstractie en figuratieve kunst staat, zich gelijktijdig aan schilderkunst, tekenen en graveren.
In de gegraveerde prenten en in de tekeningen zijn de figuren, schijnbaar reëel, het resultaat van zijn verbeeldingswindingen, van veranderde figuratieve zinspelingen. De benaderingswijze is dezelfde in schilderkunst: de verwijzingen naar de werkelijkheid, allemaal persoonlijk, vinden hun evenwicht in de kleuren trekken, de franke, nerveuze penseelstreken, in de dynamische gewrichten en in het allesoverheersende nervennet.
De tentoonstelling, bestaand uit een honderdtal werken, die een volledig overzicht van zijn kunst bieden, geeft de bezoeker de toestemming om de rijkdom van de kunstenaar binnen te dringen. Een kunstenaar die eveneens in 1963 de Prijs Berthe Art voor schilderkunst behaalde, in 1978 de Driejaarlijkse Prijs voor graveerkunst in België en in 1988 de Prijs Jos Albert voor schilderkunst. De werken van Francis De Bolle zijn aanwezig in talrijke publieke en particuliere verzamelingen, evenwel in België als in het buitenland (Franse Gemeenschap, Koninklijke Musea voor Schone Kunsten, Prentenkabinetten van Brussel en Luik, Museum van Louvain-la-Neuve, Nationale Bibliotheek van Parijs, …).
Na een vruchtbare opleiding bij Gaston Bertrand aan de LUCA school of Arts in Brussel, creëerde Boris Semenoff (van Russische afkomst en geboren in Brussel in 1938) zijn eigen stijl die hem vanaf het begin van de jaren 60 de prijs Hélène Jacquet et de Prijs Jonge Belgische schilderkunst opleverde (1964). Hij schilderde vooral de menselijke figuur, meestal vrouwelijk, zinnespelend en formalistisch maar ook soepel en monumentaal. De schilder zocht voortdurend naar de kracht van de verbeelding en de suggestie, zo ver dat hij zijn figuren reduceerde tot vertikalen waar, zoals in een openbaring, een purperen lip, een tepelhof, of de lijnen van een bontmantel zichtbaar worden.
Meerdere gallerijen in Brussel (Zodiac, Carrefour, Epsilon), in Parijs en Amsterdam, maar ook de Stichting voor de Belgische Hedendaagse kunst, apprecieerden de werken van Boris Semenoff en zijn gave voor originele plastische abstractie. Een oeuvre dat zich ten volle uit in het onvatbare en de onstoffelijkheid.