Mijn tante is 75 jaar geworden en vergeetachtig. Of zoals ze het zelf zegt: “Je weet toch dat ik niet alles meer onthoud hè? Ze zeggen dat het dementie is, maar dat zullen we nog wel eens zien.” Gelukkig kan ze het redelijk alleen rooien met hulp van zoon, familie, vriendinnen, buren en kennissen. Toch maak ik me zorgen en ga een paar dagen na het feestje op bezoek met mijn dochters. Zij verheugen zich altijd op het wandelen met de honden.
Natuurlijk gaat het in aanloop al mis, want ik heb de verkeerde datum op de verjaardagskaart geschreven. Ondanks meerdere telefoontjes, en het schrappen uit de agenda, word ik toch gebeld op woensdag. Dochterlief neemt op, want ik maak net een afspraak bij de orthodontist. “Mama we hadden nu bij tante moeten zijn.” Fluistert mijn dochter me toe. “Nee, zeg maar dat we zondag komen.” Dochter legt het tante uit, maar die wil dat toch echt van haar nicht zelf horen. Ik bel dus vanuit de auto en wijs op de afspraak van zondag in de agenda en het feit dat die op woensdag is doorgestreept. Tante in tranen want ze zat te wachten en er is niets doorgestreept. Ik kan me wel voor het hoofd slaan, maar gelukkig merkt dochter niets.
Zondag arriveren wij na 1,5 uur in de auto bij tante in de stad. Een kleine twintig minuten te laat. Geheel verrast opent zij de voordeur. “Je zou toch vanmiddag komen?”. Ik antwoord dat we vroeg zijn en vraag of het schikt. “Nou gelukkig is het rustig vandaag, dus kom binnen.” We feliciteren en overhandigen de cadeaus, meteen informerend naar het feestje. Dat er iets was, weet ze nog wel, maar wie er allemaal waren? En druk was het helemaal niet, dat viel erg mee. Ze is best eenzaam moet ik weten. Gelukkig weet ik van haar beste vriendin dat ze overspoeld is door lieve mensen op haar verjaardag, alleen beklijft het dus niet meer.
De dochters zitten op hun mobiel te pielen. Na het wandelen en een rondje door het huis is de nieuwigheid er af. Ze video chatten met een vriendin. Tante staat in de keuken eieren te koken. Ze prutst wat aan haar gehoorapparaat en zegt: “Ik hoor zoveel stemmen, dat ding werkt niet.” Ze draait zich naar mij en zegt samenzweerderig: “Die ander ben ik al een tijdje kwijt en deze begint nu kuren te krijgen.” Ik pak tante haar hand en neem haar mee naar de woonkamer. Ik vraag de dochters om tante hun vriendin op het beeldscherm te laten zien. Tante zwaait beleefd naar het poppetje in het scherm. Het poppetje zwaait terug en zegt: “hallo tante van mijn vriendin”. Waarop tante naar mij kijkt en zegt: “Ik heb niets met computers. Nooit gehad ook. Da’s iets van onze generatie denk ik, ik haat die dingen.” Ze loopt terug naar de keuken en tikt weer op het gehoorapparaat: “Ik hoor die stemmen nog. Wat ging ik ook al weer doen?” en tegen mij: “Wil je die wekker even afzetten, ik ben al lang op.” Als we aan tafel gaan, ligt het gehoorapparaat op het dressoir. De eieren staan parmantig in hun hoedjes, allemaal hardgekookt.