Een hommage, zoals ze wel eens voor de televisie in elkaar worden gedraaid, wanneer een beroemdheid is overleden. De gesprekken en getuigenissen zijn werkelijk kort, schaars en Maurice Carné zelf verklaart: 'dat hij niets te zeggen heeft'. Het resultaat dat de film vooral een verwarrende opeenhoping van filmfragmenten is die zo bekend zijn dat ze cinefielen niets meer kunnen leren. Geen samenhangende stijl en geen analyse van de regie van Carné. Niet erg zinvol.
Een filosofisch onderlegde politie-inspecteur (Jouvet) wordt belast met het onderzoek naar de vermoedelijke zelfdoding van twee jonge geliefden. In terugblik wordt onthuld hoe de jongelingen tot hun daad kwamen, versneden met sfeervolle interpretaties van de beschouwende inspecteur. Karakteracteur Louis Jouvet (Quai des Orfèvres) leefde voor het theater en was zeer geliefd in Frankrijk. Filmrollen nam hij aan om zijn (internationale) theaterproducties te bekostigen. Zwanenzang Une histoire d'amour is een prachtig voorbeeld van een magere productie die opleeft dankzij het intense acteerwerk van Jouvet (1887-1951). Filmmaker Lefranc regisseerde hem in hetzelfde jaar in Knock, een gelijkwaardig kunststuk dankzij het bevlogen acteerwerk.
Nadat hij al op de planken (1923) en in een filmadaptatie (1933) had getriomfeerd met Jules Romains' toneelstuk over de malafide dorpsdokter, recidiveerde Louis Jouvet met deze naoorlogse Knock. In Romains' klassieker presteert de gestoorde kwakzalver uit de titel het om een dorp van kerngezonde mensen hypochondrisch en aan de lucratieve medicijnen te krijgen. Ondanks de vlakke regie van deze versie houdt theatervirtuoos Jouvet deze satire op de medische stand en goedgelovigheid levendig. Het plaatsje Saint-Maurice is hier het composiet van een oord in de Yvelines en interieurs van de befaamde Boulogne-Billancourt-studio's.
Voor Clouzot (Les diaboliques, Le corbeau) ongewoon lichte kost, deze bewerking van het boulevardstuk uit 1906 door Robert de Flers en Gaston Arman de Cavaillet. Het frisse provinciemeiske Miquette (Delorme) helpt in de tabakszaak van haar moeder, Madame Grandier, maar droomt ervan om op de theaterbühne te schitteren. Gechaperonneerd door markies De La Tour Mirande (Fabre) vertrekt ze naar Parijs. Amoureuze verwikkelingen en verwisselingen alom in deze nogal vooroorlogs aandoende komedie. Louis Jouvet vertolkt de ouder wordende acteur Monchablon. In 1934 al verfilmd door Henri Diamant-Berger.
Een werkloze zangeres die de kans heeft gekregen in Olympia een ster te vervangen, wordt verliefd op de componist van het lied waarmee ze triomfen oogst. Deze hangt echter al te zeer aan zijn vrijgezellenstatus, waarna de hele omgeving met averechts resultaat samenspant om de gelieven tot elkaar te brengen. Scenarioschrijver Jeanson kruidt zijn dialogen met een pittig cynisme, maar voert een tamelijk vlakke regie. De bezetting met topacteurs maakt veel goed, al is Delair in de titelrol eerder vermoeiend dan aanstekelijk.
Gedenkfilm die hier behandeld wordt in de volgorde waarin de regisseurs van de vijf sketches aan de beurt komen, waarbij we moeten opmerken dat de laatste twee van Dréville zijn: LE RETOUR DE TANTE EMMA - LE RETOUR D'ANTOINE - LE RETOUR DE JEAN - LE RETOUR DE RENÉ - LE RETOUR DE LOUIS. De sketches hebben als gemeenschappelijk thema de terugkeer naar het normale leven van krijgsgevangenen en gedeporteerden. Zo'n film moet wel wisselvallig zijn en zou meer in evenwicht zijn geweest als er een vrouwelijke hoofdrolspeler meer en een mannelijke hoofdrolspeler minder zouden zijn geweest. De toon wisselt sterk. We ontdekken een intimistische Cayatte, die van de uitstekende dialogen van Charles Spaak profiteert, een nog steeds even gekwelde Lampin, een zeer bittere Clouzot met zijn sinistere humor en een wat romantischere Dréville, die met het fraaie camerawerk van Louis Page en Michel Weiss in de laatste episode weer wat hoop geeft. Zijn socio-psychopathische analyses van een aantal zeer uiteenlopende gevallen worden door een groep sterren gespeeld en vormen met de bijrollen een zeer homogeen geheel.
Deze superromantische en huilerige geschiedenis is nauwelijks te pruimen. Een componist komt bij zijn echtgenote terug, terwijl zij doodgaat van verdriet! Wie eenmaal deze ontzettend conventionele opzet aanvaard heeft, die een vijfstuiverroman niet misstaat, moet erkennen dat Jouvet in de hoofdrol er het beste van maakt en dat het de dialogen van Henri Jeanson en het camerawerk van Armand Thirard niet aan kwaliteit ontbreekt. Decoin heeft geen greintje talent, maar wel vakmanschap.
Vermoorde misdadiger lijkt sprekend op de inspecteur die met het onderzoek belast is. Hij geeft zich uit voor de dode om een spoor te vinden en wordt daarbij verliefd op diens vriendin die de moordenares blijkt. Gezocht dubbelgangersthema biedt mogelijkheid voor goede rol van Jouvet als speurder.
In besneeuwd Parijs vlak voor kerst krijgt inspecteur Antoine van het hoofdbureau op 36, quai des Orfèvres het zaakje toegeschoven van een vermoorde zakenman met pervers-erotische preferenties. Dader lijkt nachtclubzangeres Jenny, maar iets in de reconstructielogica wringt. Eerste post-WO II-film van meester Clouzot sinds zijn rehabilitatie is een Franse-filmschittering zonder weerga. Ambacht huwt kunst, met als resultaat perfectie in ieder departement, van scenario en spel tot decors (Max Douy) en fotografie (Armand Thirard). Jouvet brilleert als Antoine, ex-legionair die alle misère van de wereld al heeft gezien, in de rol van zijn leven.
De leider van een balletgroep komt na twintig jaar terug in zijn geboorteplaats Lyon en gebruikt deze gelegenheid om oud zeer met familieleden te vereffenen. Door een prima ballerina met een neef te koppelen zaait hij tweespalt in de familie. De film onderscheidt zich door de venijnige dialoog (van Henri Jeanson) die de acteurs een kans tot rake typeringen geeft, Jouvet in de eerste plaats. Het filmdebuut van Tchérina.
Een gangster engageert een werkloze dubbelganger om als zijn alibi te fungeren. Verwikkelingen met bekenden en de politie die steeds de verkeerde wil oppakken, leiden ertoe dat de gangster zijn dubbel wil liquideren. De dubbelrol van Jouvet - gesteund door cynische dialoog - maakte de hele film.
Een familiekroniek tussen 1871 - als na de dood van de vader de zuster de zorg voor haar jongere broers op zich neemt - en 1939, als de kleinzoon van de idealist afgestudeerd arts is en voor het front wordt opgeroepen. De film gaat te vluchtig over de historie en de familie-ontwikkelingen heen om echt boeiend te kunnen worden en was bedoeld om patriottisme aan te wakkeren tegenover de oorlogsdreiging. (De opnamen waren net voltooid bij de Duitse invasie, Duvivier vluchtte naar Hollywood en de film kon pas in 1945 in première gaan.) Een opmerkelijke rolbezetting met Jourdan in zijn eerste rol.
Een succesvolle, maar berooide acteur neemt zijn intrek in een tehuis voor gepensioneerde artiesten waar hij zijn vrienden en geliefdes van vroeger weer aantreft. De dreigende sluiting van het tehuis wordt afgewend. Een aandoenlijke en treffende milieutekening, met karakterrollen van toen zelf nog jonge acteurs. Scenario van regisseur Duvivier en Charles Spaak.
Een zwerver heeft zich met kameraden bedronken op het kerkhof en wordt tijdens een gevecht gedood. Een koets stopt bij hem om zijn ziel op te halen. De roman van Selma Lagerlöf - naar Scandinavische legenden - kreeg een stijl- en sfeervolle verfilming.
China is verdeeld in tegenstrijdige politieke groeperingen. Politiek leider die eenheid wil brengen wordt doelwit voor Sekte van de Zwarte Slang die hem met Britse hulp wil ombrengen. Franse journalist rolt complot op. Aziatische avonturen volgens Franse filmmode van die tijd werken weinig overtuigend, maar zijn door kwaliteit van decoratie en fotografie visueel boeiend. Aanwezigheid van Jouvet is intrigerend als altijd, terwijl spel van anderen gedateerd blijkt.
Een arme Maltezer trouwt in Tunis met een Franse prostituée, maar verkiest smokkel boven vast werk. Na jaren vindt hij zijn vrouw in Parijs terug bij de man die haar destijds heeft geholpen en probeert haar terug te veroveren. Dit zelfkantmelodrama is zowel naar vorm als naar inhoud verouderd, maar blijft interessant door de sterke rolbezetting. Een van de weinige hoofdrollen van Dalio. Jacques Companeez bewerkte de gelijknamige roman van Jean Vigneaud tot scenario. Curt Courant stond achter de camera.
Het volkse Hôtel du Nord aan het Parijse Canal Saint-Martin vormt het decor voor dit even puntige als sfeerrijke drama over de zin en zinloosheid van het leven, over de allesverzengende liefde en (ontsnapping aan) de dood. Briljant gespeelde en geregisseerde poëtisch-realistische cinema van een verbazingwekkende perfectie. Beroemd ook vanwege de talloze schitterdialogen van meesterscenaristen Jean Aurenche en Henri Jeanson, waaronder het beroemdste Franse filmcitaat aller tijden: ‘Atmosphère, atmosphère! Est-ce que j’ai une gueule d’atmosphère?’. Oogstrelende decors van Alexandre Trauner.
Rivaliteit en een driehoeksverhouding bij de leerlingen van de eerste klas van de toneelschool leidt tot moord tijdens de examen-uitvoering. Melodramatisch verhaaltje is de kapstok voor een interessant beeld van de toneelschool, gedomineerd door Jouvet in de rol van docent. Scenario van André Cayatte en Henri Jeanson.
Zwaar op de hand liggend verhaal over een in Parijs studerende prins die om landsbelangen veilig te stellen zijn studies en liefde opgeeft om zijn plicht te volbrengen.
Jonge weduwe denkt na over de in haar leven gemiste kansen en speurt de tien mannen op wier namen in haar eerste balboekje staan. Ook voor hen blijken de jeugd-illusies definitief verloren. Het uitgangspunt is de rode draad tussen een reeks tragi-komische sketches - toen een nieuwe vorm die veel navolging kreeg - met opmerkelijke vooroorlogse sterbezetting.
Een duitse spionne weet tijdens WO I aan de Franse contraspionage te ontkomen en vlucht naar Saloniki waar een Franse officier verliefd op haar wordt. Deze film naar authentieke gebeurtenissen, kreeg een sfeervolle en verrassende actie en wordt vooral door de kwaliteit van het acteren en de fotografie bepaald. Scenario van Irma von Cube en Georges Neveux. Camerawerk van Eugen Schüfftan en Paul Portier. Alternatieve titel: SALONIQUE NID D'ESPIONS. In dezelfde periode werd met deels dezelfde acteurs een Engelse versie gemaakt onder regie van Edmond Gréville. De hoofdrol inspireerde in 1968 de Italiaanse film FRÄULEIN DOCTOR. In 1997 restaureerde Eric Le Roy van het Franse filmarchief CNC in Parijs de daaraanwezige kopie, die op de tv werd uitgezonden door de Frans-Duitse zender ARTE.
Een epische reconstructie van de gebeurtenissen op 14 juli 1789, zowel aan het hof van Lodewijk XVI, bij de inname van de Bastille, het boerenverzet in de Provence en de revolutionaire acties in Marseille. Renoirs onverschilligheid voor een conventionele scenario-opbouw doet deze film tientallen jaren later nog modern lijken. De aandacht voor steeds weer andere individuen binnen de massabeweging geeft de revolutie menselijk reliëf zonder in anekdotes te ontsporen.
Een helderziende in een nachtclub vermoordt de minnaar van zijn vrouw en verschaft zich tegen betaling een alibi bij een animeermeisje, waar een politiecommissaris aanvankelijk niet doorheen weet te breken. De regie van Chenal steunt op inmiddels verouderde en doorzichtige effecten, maar het verhaal en vooral het acteerduel tussen Von Stroheim en Jouvet houden de aandacht vast. Het scenario is van Marcel Achard.
De vrouw van een Franse ingenieur in Mongoli[KA3]e heeft speelschulden. Ze leent geld van een prins die haar tot zijn ma[KA4]itresse wil maken. Ze weigert, waarna de gekrenkte prins het werk van haar echtgenoot saboteert. Hij wordt bij een nieuwe confrontatie door de vrouw gedood. De beroemde zwijgende film van Cecil B. de Mille THE CHEAT stond vooral bij Franse pers in hoog aanzien en werd toen de Aziatische romantiek weer in de mode was, opnieuw verfilmd. Het drakerige verhaal blijft toch het aanzien waard door autoriteit van Hayakawa (in zelfde rol als destijds) en opmerkelijke fotografie van Eugen Schüfftan.
Razend gewiekste komedie van regisseur Carné en scenarist Jacques Prévert, de makers van de klassieker Les enfants du paradis (1945). Hun detectiveparodie Drôle de drame is gelardeerd met surrealistische uithalen in een verhaal over een botanist (Simon) die in het geniep misdaadromannetjes publiceert. Neef en bisschop Soper (Jouvet) maakt jacht op de ongrijpbare schrijver en weet hem zelfs te betrekken in een moordzaak zonder dader en zonder slachtoffer. De mooie beelden van Victoriaans Londen zijn geschoten door Eugen Schüfftan, die eerder baanbrekend werk verrichtte voor Fritz Langs Metropolis.
Een gentleman-inbreker is voor een klein vergrijp gearresteerd en probeert vanuit de cel zijn onwetende advocaat zijn zaakjes te laten voortzetten. Ook zijn geraffineerde maîtresse doet haar invloed gelden tot ze echt verliefd op de advocaat wordt. Beroemde namen voor een lichtgewicht misdaadkomedie, met vooral Feuillère als een amusante vamp.
Portret van een groep verworpenen der aarde, gehuisvest in een rommelig pension. Onder hen de inbreker Pépel (Gabin), die een verhouding heeft met de vrouw van de huisbaas, maar verliefd is op haar zuster, en Jouvet als geruïneerde aristocraat. Gebaseerd op een van de bekendste stukken van Maxim Gorki (Nederlandse titel: Nachtasiel). Renoir maakte Les bas-fonds vlak voor zijn meesterwerken La grande illusion en La règle du jeu, de film haalt dat niveau niet. Niettemin een mooie, geëngageerde film van een van de zeer groten van de Franse cinema.
Een Vlaams dorp wordt tijdens de kermis in 1616 in paniek gebracht door de aangekondigde komst van een Spaans leger dat zich misschien definitief wil installeren. De burgemeester stelt voor zich dood te houden, in de hoop dat de bezetters de rouw zullen respecteren, maar de vrouwelijke bevolking zorgt er onder leiding van de burgemeestersvrouw voor, dat het bezoek van de bezetters kortstondig is en voor henzelf aangenaam. De film heeft met de jaren niets aan vitaliteit en pikante humor verloren in deze opmerkelijke visuele reconstructie van Breugheliaanse beelden en met een ideale rolbezetting. De aanval op hypocrisie en lafheid leidde tot een beschuldiging van smaad jegens de katholieke kerk en de historie van Vlaanderen, maar stond het succes nooit in de weg. Gelijktijdig met de Franse versie werd ook een Duitse versie gemaakt met dezelfde hoofdrolspelers, maar met andere acteurs voor de bijrollen. Deze was getiteld Die klugen Frauen.
Het laatste grote succes van de regisseur Gasnier (1882-1963) wiens carri[KA2]ere zich voornamelijk in de Verenigde Staten voltrok. De eerste verfilming van het stuk van Marcel Pagnol. (Tweede versie in 1936 en, derde versie, de meest bekende met Fernandel in 1950). Zijn vriend Léopold Marchand heeft het scenario en de dialogen geschreven. Verfilmd theater, maar met een uitzonderlijke rolverdeling.
Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Louis Jouvet op televisie komt.