David Byrne is een genie! Dat bewees hij vele jaren geleden al als frontman van Talking Heads, als producer van bijzondere albums van anderen en met zijn uitstapjes in de wereld van bijvoorbeeld film, literatuur, opera en beeldende kunst. En als hij niet bezig is om zich zélf muzikaal te uiten, dan plaveit hij de paden wel voor andere muzikanten, via zijn platenlabel Luaka Bop. Duidelijk is dat Byrne niet kan stilzitten. Zelfs niet kan stilstáán! Denk maar eens aan Stop Making Sense, de legendarische live-registratie van Talking Heads, uit 1984.
Optredens van Byrne zijn altijd een feest. Toch is vanavond duidelijk dat het publiek in Vredenburg Leidsche Rijn niet precies weet wat het moet verwachten. Dat komt omdat de geboren Schot niet alleen optreedt: hij staat op de planken met St. Vincent, de artiestennaam van de uit Tulsa (Oklahoma) afkomstige Annie Clark. Natuurlijk, hun album Love This Giant uit 2012 is bij de meeste aanwezigen wel bekend maar hoe gaan ze die bijzonder creatieve, met een brassband gemaakte muziek vanavond brengen? En zou er nog ruimte zijn voor een aantal klassiekers van Talking Heads? Op de flyer staat immers “performing songs from their new album Love This Giant and lots more!”
Bij binnenkomst wordt al een tipje van de sluier gelicht: de blaasinstrumenten liggen namelijk al op het podium te wachten. Kort vóór het concert horen we Byrne door de speakers zeggen, dat hij het aanmoedigt dat mensen foto’s maken, zelfs audio- en video-opnames, zolang dat maar niet ten koste gaat van het genot van de andere bezoekers. Oftewel: “We hope you enjoy watching the show without a gadget in front of your face.” Dan, iets voor half 9, een kwartiertje te laat, begint het feest. Het feest dat zal duren tot 22.15 uur. Het feest voor een redelijk gevuld Vredenburg. Het feest van David Byrne, van Annie Clark én van de 8-koppige brassband (onder leiding van Kelly Pratt) die ze hebben meegenomen. Want wat straalt het plezier van iedereen af, meteen vanaf de eerste tonen. Dat enthousiasme komt over, het publiek geniet zichtbaar.
Alles wat de bezoekers hebben kúnnen wensen, dat krijgen ze: nummers van Love This Giant, nummers van St. Vincent, nummers van David Byrne solo én nummers van Talking Heads. Dat laatste gebeurt zelfs sneller dan de meesten hadden verwacht. Het zegt iets over de line-up: het is geen show van Byrne met Clark in de schaduw. Het is geen show met afgebakende blokjes. Het is een show, waarbij alles door elkaar loopt, als 1 geheel. De muzikanten zijn in topvorm. Zelfs veel eerder gemaakte nummers blijken niet alleen uitermate geschikt voor de blazers, maar ook voor de samples waarmee af en toe gestrooid wordt. Over eclectisch gesproken…
De bezoekers krijgen misschien zelfs meer dan waarop ze hadden gehoopt: deze kunstzinnige briljanten hebben namelijk zelfs gedacht aan choreografie bij de nummers. Zo liggen de muzikanten tijdens Cheerleader verspreid over het podium op de vloer, wel gewoon hun instrument bespelend. En tijdens Wild Wild Life lopen ze in een kring over het podium om één voor één voor de microfoon te staan en een regel te zingen. Een prachtig gezicht, niet in het minst omdat het podium ook geweldig is uitgelicht.
Byrne én Clark zijn niet alleen goed bij stem, die stemmen blijken ook live heel goed bij elkaar te passen. En sowieso, wat is die Annie Clark een stoer wijf zeg! Zoals ze zingt, zoals ze gitaar speelt (bijvoorbeeld met een geweldige solo op Marrow), zoals ze de drumcomputer bespeelt (op I Am An Ape) en zeker ook zoals ze het publiek bespeelt. Gigantisch! Duidelijk is dat áls het publiek zich al ongemakkelijk voelt, dat dit vooral komt door de stoelen waarop je moet zitten.
Dat verandert als de band na bijna anderhalf uur aankomt bij de toegiften, voor veel mensen reden om richting het podium te gaan en mee te dansen. Het worden 4 toegiften, waarvan de laatste het luidst meegezongen wordt. Niet gek als je weet dat dit Talking Heads klassieker Road To Nowhere is. Het publiek is uitzinnig. Het lijkt de muzikanten zelfs wat te verrassen. Toch is die uitzinnigheid volkomen terecht. Wat een geweldig optreden van deze 2 reuzen!
Via de Love This Giant website is overigens een gratis EP te downloaden. Daarop staan 5 nummers: het niet eerder uitgebrachte Cissus, 2 remixes (van I Should Watch TV en Lightning), Marrow (van St. Vincent) en Road To Nowhere.
Er zijn van die artiesten die op de rand van de vergetelheid staan, tot ze ineens ‘out of the blue’ weer een album uitbrengen. De ene keer is zo’n cd een goede reden om de artiest met enige dwang in de afgrond van de persoonlijke muzikale herinnering te sturen, een andere keer ben je juist blij verrast door al die heerlijk opborrelende tonen van nostalgie. Dat laatste geldt ook voor Chi Coltrane. Wie? Ja, Chi Coltrane…
Inderdaad, het is alweer even geleden, dus maar even een opfrisser: begin jaren zeventig is ze een grote belofte, een Bonnie Tyler-achtige blonde vamp met een strot als Shirley Bassey, deze Amerikaanse dochter van een Duitse vader en Canadese moeder. Ook in Nederland weet ze de hitlijsten te bestormen met nummers als Go Like Elijah (drie weken op nummer 1 in de Nederlandse Top 40) en You Were My friend. Tot midden jaren 80, dan wordt het ineens stil rondom haar. Zo heel af en toe doet ze nog wat muzikaals (zo werkt ze bijvoorbeeld aan een soundtrack), maar nieuw werk van haarzelf blijft uit. Tot nu, want The First Lady Of Rock is dus terug, met Yesterday, Today & Forever.
Wat we krijgen is een compilatie waarop naast de oude krakers ook nog nieuwe beloftes staan. De bestaande nummers komen van vier eerdere albums en gekozen is voor een grote variëteit. Dat maakt het een prettige cd, voor elke stemming wat: van lekker swingen tot ingetogen ballades. Welk genre het ook wordt, altijd aanwezig is die stem. Wat opvalt is dat ze die vocale kracht nog altijd heeft. Al bij het eerste nummer hoor je die, met die zo herkenbare, overslaande Dionne Warwick-achtige stem, die waanzinnige stem.
De kracht van het weglaten, dat is iets wat de muziek van Chi Coltrane niet zo kent. Liever pakt ze flink uit. Dat hoor je op Goin’ Round, een verlate discotrack uit 1981 met een opening waardoor je je in een aflevering van Knight Rider waant. Je hoort het op het bombastische maar oh zo waanzinnig indrukwekkende Don’t Forget The Queen, waarop ze ruim zeven minuten knalt. En je hoort het op het opzwepende Halleluja uit 1972, waarmee zich dit album afsluit. In totaal negentien nummers, bijna anderhalf uur genieten. Haal de spiegelbol maar van zolder!
Het album maakt duidelijk waarom Chi Coltrane destijds die grote belofte was. Aan de oude nummers, maar ook aan de nieuwe. En dat zou misschien (met veel klemtoon op dat woord) dan ook het enige punt van kritiek kunnen opwerpen: dat ze nog altijd doet wat ze toen al deed. Beste critici, laat haar! Want als iets goed is, is dat dan erg? Andere vraag die misschien meer op zijn plek is, is of ze met dit album veel nieuwe jonge fans zal krijgen. Ach, laat het antwoord opnieuw ‘nee’ zijn, dan nog is Yesterday, Today & Forever voor de bestaande fans een meer dan welkome verrassing. Trouwens ook voor de mensen die Chi Coltrane bijna waren vergeten!
Nieuwsgierig geworden? Weet dan dat er niet alleen een nieuw album is, ook is Chi Coltrane weer op tournee. Met de oude hits, aangevuld met nieuw werk. Gaat dat zien!