Maatwerk voor drie bekenden, Robert als gids en een Monte Rosa massief om van te dromen. | Namaste Mountainguides
Toen we vorig jaar onze vervolg-tocht van Lac du Mauvoisin naar Zermatt, op de Breithorn afsloten, keken we al verlangend richting het Monte Rosa massief uit. Griet, Johan en ik hoopten dat we naar deze streek terug konden komen. Het Namaste-voorstel voor het Monte Rosa massief werd dan ook volmondig aangenomen. Na een 2tal dagen fysieke en mentale voorbereiding en acclimatisatie zowel aan de Franse als aan de Italiaanse kant van de Mont Blanc, konden we dan eindelijk Robert verwelkomen in Champoluc. Het was een blij terugzien en na een korte materiaal-check en het verwijderen van de poncho en enkele overbodige kledingstukken konden we eraan beginnen. Onze eerste tocht bracht ons van St-Jacques vlot naar Rif. Guide de Val d'Ayas. Robert stelde voor om telkens ietske voor 4u op te staan om zo volop van de beste sneeuwomstandigheden gebruik te kunnen maken en telkens tijdig voor het mogelijk onweer terug in de hutten te kunnen zijn. Aangezien het in de dagen van de volle maan was, liepen wij eigenlijk nooit in het donker en konden we genieten van de mooie zonsopgangen. Ver weg zagen we telkens de zon schijnen op de Mont Blanc en op de Gran Paradiso. De 2e dag bracht ons tot op Pollux waar we reeds een eerste keer konden genieten van het fantastisch uitzicht op alle omringende bergen. Alles ging vlot en voor 10u stonden we al terug bij Rif. guide Val d'Ayas. Wat eten, soezen, lezen, regenwormen en een 1e les om de knopen te herhalen, hoe te zekeren op rots en ijs; de lekkere pasta en de gastvrijheid in de Italiaanse hutten bracht ons volop in het bergritme. De volgende morgen leidde Robert in een gezapig tempo (maar het liet ons toe om uren na elkaar rustig te stappen en ondertussen volop te genieten) naar de crête van de Castor en vervolgens naar de top. Het waw-effect was enorm. Via de col de Felik zakten we af naar de Rif. Quinto Sella waar we nog eventjes konden genieten van het zonnetje. De middag bracht ons hagel maar toen het terug opentrok kreeg we nog een les hoe we iemand uit een crevasse konden halen. Robert was ons slachtoffer en samen lukte het ons om hem er terug uit te krijgen. Een vers sneeuwtapijt verwelkomde ons de volgende morgen en we trokken naar Lyskamm West waar we in de mist een mysterieus zicht kregen op Pte Dufour en op de Pte Gnifetti met Margherita hut. In de namiddag kregen we in de omgeving van de hut onze volgende les : hoe zelfstandig uit de crevasse / val van de rotsen geraken. Na een winderige nacht kunnen we als 1e cordée richting Naso del Lyskamm vertrekken. De wind had niet alleen alle wolken verjaagd maar had ook voor goede sneeuwcondities gezorgd zodat we zonder bijkomende middelen vlot op de Passo del Naso naar de Naso zelf konden trekken. We vallen in herhaling maar opnieuw werden we met een subliem uitzicht beloond. De afdaling en opsteek naar Col del Lys was zeer warm. Op ons gezapig tempo liepen we verder tussen mooie ijsconstructies (verzonken boot, kikker, gespleten rotsen, ...) en bereikten na een lange opsteek de Cab. Reg. Margherita op Pte Gnifetti. Bij het regenwormen en het kaartspel bleek dat Robert een fantastische, niet aflatende strateeg is. De hut was overvol en we kregen tot onze grote opluchting het bergkot als slaapzaal - gelukkig waren we gespaard van het slapen in de gang. De hoge hoogte liet zich wel wat voelen maar al bij al hadden we een goed nachtrust (een uurtje langer dan anders). Die dag zouden we enkele 4000'ers doen : Pte Zumstein, Pte Parrot, Ludwigshohe, Corne Nero (al kappend met de piolet) en Balmerhorn. Het was een heldere morgen en de waw's klonken telkens opnieuw. Na de afdaling kwamen we terecht in de Ref. Gnifetti waar een frisse pint ons goed smaakte. We werden getrakteerd op een uitgebreide maaltijd en vanuit de toiletten kan je volop genieten van het fantastisch uitzicht op de gletsjer del Lyss met zijn vele gletsjerspleten. We genoten met volle teugen van onze laatste berghutten-avond. De volgende morgen was het een wirwar van cordées maar Robert maakte zijn eigen weg en we konden al vlug genieten van de rust op weg naar de Piramide Vincent. We werden beloond met nog maar eens een mooi uitzicht op alle toppen van de afgelopen week. Na een steile afdaling stegen we nog één keer omhoog naar de laatste 4000'er van de week : Pte Giordani. Het was tijd om terug te keren naar St. Jacques: via verschillende kabelbanen zagen we 'onze' 4000-ers langzaamaan verder van ons wegraken. Het was een super week : het geluid van het stappen in de sneeuw, de opkomende zon, het spel van de zon op de wolken, de mist, de fantastische uitzichten, de vriendschappen, het delen van onze berg-knabbelingen, de stapperstee, het licht dat om 3.50u aangestoken wordt, de sloefjes in de hutten, de wijdsheid en de stilte,... we zullen het ons nog lang herinneren. Merci aan Robert : onze super-coach! We komen zeker terug. Lut en Jan, jullie hebben het waarschijnlijk wel begrepen : we hebben weer ten volle kunnen genieten : bedankt voor het opmaken van ons programma. Groetjes, Kathleen De foto's De impressies van Johan en van Kathleen en Griet