PARIJS — Wat ze in Parijs vanzelfsprekend vonden is dat Herman van Veen de show in het Frans speelde. In de recensies vind je daar amper iets van terug. Ze schrijven alleen dat hij het woordloze Harlekijn-lied deed en het schitterende Brel-chanson 'Liefde van Later' ('La chanson des vieux amants') gedeeltelijk in zijn moedertaal zong. Dat sloeg ontzettend aan, zegt Le Figaro, die hem 'verbazingwekkend, amusant, verdomd een fenomeen noemt.
Het is opmerkelijk bij Van Veen dat hij in Frankrijk, in Duitsland, de DDR en Oostenrijk en in de Verenigde Staten een avond lang spreekt en zingt in de taal van zijn publiek. De acht voorstellingen in de Parijse Stadsschouwburg (Théatre de la Ville) - met een capaciteit van 1100 plaatsen - trokken samen 5000 bezoekers. Volgens Herman 'boven verwachting', uitgaande van het feit dat hij nog maar kort in Frankrijk werkt. Hij was er in maart '83 en halverwege '84 voor een korte serie in een aanzienlijk kleiner theater.
De journalisten van Parijs geven er blijk van dat ze van Herman van Veen zijn gaan houden. De verhalen ademen een warmte en een waardering, die in schril contrast staan tot het vaak geciteerde standaardvoorbeeld van de kille, absoluut afwijzende kritiek van Frank Rich. In zijn krant, de New York Times. heeft hij Herman in de winter van '83 met één sabelhouw neergehaald.
Het blad l'Humanité noemt hem ,,verpletterend. Je voelt jezelf meegenomen en gegrepen. Hij is een clown die een alarmsein geeft. Je bent aangedaan, hij brengt je op de rand van het huilen. Je hebt zin om hem te omhelzen voor zoveel tederheid, intelligentie en verfijning. Bedankt, meneer Van Veen".
Zijn veelzijdigheid wordt door diverse kranten verwoord. Enkele kwalificaties uit Le Figaro. l'Humanité. Le Parisien Libéré en het televisieblad Télérama: „geniale clown, muzikant. zanger, danser, poëet, tovenaar, een dichter, een zanger die improviseert. een violist die je streelt, een man met een liefdesverklaring, een artiest van de immobiele stilte...".
Voor Le Parisien Libéré is Herman van Veen "gek en ongelooflijk in ernst en onschuld, levend en waar met thema's die je uit het lood slaan. Je amuseert je en bent gevangen. Hij is een Chaplin. Mis hem niet...''.
Le Figaro vindt dat Van Veen een wandeling onderneemt in een veelkantige wereld als een antieke clown. De krant legt ook een klemtoon op de blues en de rock in de show en op de muziek van Erik van der Wurff, Nard Reijnders, Cees van der Laarse en Chris Lockers.
Ook het politiek en sociaal engagement van de Nederlandse entertainer wordt uitvoerig belicht, de atoombewapening, de nucleaire machtsstrijd en Van Veens opstelling tegen oordelen en vooroordelen. Le Figaro trekt een parallel met de beweging van de 'groene partij' in Frankrijk.
Le Monde zegt niets lelijks, maar is overeenkomstig de sfeer van de krant wat zuiniger met lof. Het blad brengt een gematigd positief verhaal in een serieuze toon. Niet laaiend, maar onder de kop 'De frisse lach van Herman van Veen'.
De consequenties? Hij mag terugkomen. De directeur van de Parijse schouwburg wil hem graag hebben. Wanneer? In het najaar of begin 1986. Op 5 april is Herman gast op het belangrijke internationale Lentefesti- val van Bourges.
Het publiek van Parijs dat bij de slotvoorstelling met 1000 man opkwam, was erg enthousiast. Men vond het nieuw en warm wat hij deed en Herman kon het zich permitteren het gescandeerde applaus te dirigeren.
Veel artiesten (zangers, tekenaars, acteurs) hebben zijn optreden gezien. Een Amerikaanse: „Je hebt niet veel haar, maar all the rest heb je wel". Deze maand werkt Van Veen aan een Duitse elpee, in maart volgt een Oostenrijkse toer, Nederland moet wachten tot augustus 1986. Zijn fans mogen in de wachtkamer plaatsnemen.
De band met het publiek nauwer aanhalen via een persoon op de eerste rij is iets wat ik wel meer entertainers heb zien doen. Maar als je van Freek de Jonge bijvoorbeeld zo'n dialoogje navertelt heb je een geestigheid op papier, waardoor de lezer kan begrijpen waarom de zaal op dat moment in de lach schoot. Herman van Veen zegt eigenlijk niets, maar hij laat dat niets door intonatie en timing een grap worden. Ander voorbeeld. Hij zingt:
Zo op papier is het ellendige Candlelight poëzie. Maar als je het hem hoort zingen, compleet met sentimenteel vibrato, krijgt het iets waardoor je denkt: nou ja, Franse en Engelse liedjesteksten zijn vaak weinig beter. Zie je hem er ook nog bij, dan krijgt het werkelijk allure.
Herman van Veen is, kortom, een theaterbeest. Pet af en hang tegelijk je verstand in de garderobe, dat is het probleem. Van Veen is een entertainer uit de beste traditie van Toon Hermans en dan vooral de niet geringe vroege Hermans, die met de vorm van de one-man show jongleerde en experimenteerde in voorstellingen als Ballot.
Hermans van Veen heeft ook een grote reeks vormgrappen in petto. Links op het toneel zit het begeleidingsorkestje en rechts staan de kisten, waarin de spullen van de show worden vervoerd, een sfeer te maken van improvisatie en nonchalance, van de altijd onderweg zijnde troubadour. In de loop van de avond worden die kisten gebruikt om overheen te klimmen, eentje wordt een doodskist en een andere kist — die op zijn kant staat — blijkt toegang te geven tot een disco waar een discriminerende Surinaamse uitsmijter Van Veen de toegang weigert omdat hij kaal is. Dat levert swingend gedans op, acrobatische valpartijen en een komische cross-talk van Van Veen met zichzelf in de rol van Surinamer.
„Het probleem van Herman," zei de directeur van een Parijs theater dit voorjaar tegen me, „is dat hij te veel talenten heeft." Van Veen speelt viool en piano, zingt, danst, clownt, acteert, componeert, scnrijft en heeft de power en het charisma om een avond lang op zijn eentje een zaal te boeien. Zo'n Niagara aan talent heeft de neiging om in duizend druppels uiteen te spatten en te verdampen tot niets. De samenwerking met de kritische directeur van het Théatre de la Ville heeft hem wat dat betreft goed gedaan. Want daar is deze voorstelling in januari 1985 begonnen als een uur in de vooravond. In november 1985 was de show rijp voor 'de officiële première' in het Deutsches Theater te München.
Toon Hermans is zijn halve leven tevergeefs bezig geweest om Broadway te veroveren. Van Veen komt niet van Broadway, maar toch ook niet uit de geringste Europese theaters met een goed ingespeelde voorstelling naar Carré, waar hij het publiek uit zijn hand liet eten: de toegiften besloegen bijna een half uur. Dat alles is een grote prestatie en de criticus kan, petto affo, slechts vaststellen dat hij dingen heeft gezien die op onze planken zeldzaam zijn. Maar...
Wat een sentimentele ellende, wat een in glitter verpakte armoe, wat zonde dat zo'n authentiek talent tot Veronica-niveau is afgezakt.
In de Veerse Courant van oktober maakten we al melding van de tentoonstelling die in de maak is van het fotoarchief van Leonard den Beer Poortugael. We spraken met samensteller Adri Franke die ons toen liet weten dat hij hoopte dat de tentoonstelling rond 10 december, de verjaardag van Leonard, geopend zou kunnen worden. En dat is gelukt: de officiële opening vindt plaats op zaterdag 8 december. Vanaf zondag 9 december is de expositie Veerenaren Vastgelegd, Fotoarchief Leonard den Beer Poortugael (1938-2017) door iedereen te bewonderen.
Voor de expositie in de Schotse Huizen en het Stadhuis is een selectie gemaakt uit het vele werk van de markante Veerse stadsfotograaf Leonard den Beer Poortugael, die in december 80 jaar zou zijn geworden. Uit de vele tienduizenden foto’s die ‘Den Beer’ – zoals Veerenaren hem kennen – naliet, maakte Adri Franke een selectie. Centrale thema’s zijn ‘Veerse koppen’ en ‘Veerenaren aan het werk’ met foto’s waarin de Veerse werkende bevolking in sfeervolle zwart-wit foto’s is vastgelegd.
In het Stadhuis wordt aandacht besteed aan werk van de grootvader van Leonard: A. W. den Beer Poortugael, een Amersfoortse artillerieofficier en kunstenaar. Deze kunstminnaar schilderde in de jaren ’20 regelmatig in Veere. Zijn liefde voor Veere sloeg over op zijn zoon Idzerd Frans. Deze poogde na de oorlog om, vanuit zijn werk op de gemeentesecretarie van Deventer, benoemd te worden tot burgervader van het schilderachtige Zeeuwse stadje. Met succes: in 1946 hield hij met veel gevoel voor decorum zijn intocht. In staatsiekostuum, zittend in een rijtuig, geflankeerd door 30 ruiters.
Om de erven van ‘Den Beer’ veilig te stellen werd de ‘Stichting Beheer Archief Den Beer Poortugael’ opgericht. Veerenaar Adri Franke, die door de jaren heen een hechte vriendschap met de fotograaf had opgebouwd, nam de ordening en digitalisering van het archief op zich. De expositie, georganiseerd door Museum Veere en de Stichting is een eerbetoon aan de bijzondere Veerse fotograaf.
Isabel Dehaemers heeft in korte tijd het gemiddelde celgetal verlaagd van 250 naar 100. Het belangrijkste hulpmiddel daarbij was mpr.
De melkveehoudster kreeg daardoor goed zicht op het verloop van het celgetal van al haar koeien en kon effectief maatregelen nemen. Met als resultaat gezondere koeien, meer melk per koe en daardoor meer arbeidsvreugde.
Leuk filmpje, maar ik zie allemaal veranderingen en manieren om het celgetal maar te kunnen drukken! Er word naar mijn mening niet naar de oorzaak gezocht!! Constante stroom van nieuwe hoog celgetal koeien kan niet normaal zijn. En het simpelweg opruimen van deze koeien kan niet de oplossing zijn, dit kost klauwen met geld. Je creëert vanzelf een jonge veestapel en je hebt bergen met jongvee nodig om het aantal koeien maar op niveau te houden. En middelen als extra doekjes, dipmiddel, kalk voor in de boxen, mestrobot enz enz zijn bij elkaar opgeteld ook prijzige veranderingen (investeringen). Naar onze mening en ervaring afgelopen jaren zijn we erachter gekomen dat er heel wat te halen valt uit de melktechniek! Er word te vaak gedacht dat een "nieuwe" melkstal vanzelfsprekend naar behoren melkt. Maar in veel gevallen is dit niet zo. Ik denk dat veehouders te snel accepteren om een koe maar weg te doen vanwege een te hoog celgetal. En 1x geaccepteerd... dan zijn de volgende keren dat koeien weggaan voor te hoog celgetal niet meer dan een gewoonte! Ik zou zeggen, begin bij het begin! Melken de koeien plezierig? En melken ze ook echt leeg? En zijn de slotgaten vrij van eeltvorming? Gr Bram Kemna.