Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!! Ze deed het Kylie Minogue! De première van haar Europese tour in het net gerenoveerde en in no time uitverkochte Koninklijk Circus was gewoonweg de max. In Amsterdam treedt ze op in AFAS Live (capaciteit: 6000), in Brussel koos Live Nation Belgium voor het pas gerenoveerde en veel intiemere Koninklijk Circus (capaciteit: 2000) dat met deze vijftigjarige Australische popprinses een eerste topnaam wist te scoren. Ook de rest van de concertagenda is er al aardig gevuld. Het ziet ernaar uit dat onze favoriete Brusselse clubzaal haar start dus niet gemist heeft. Kylie Minogue kwam haar jongste album ‘Golden’ – haar veertiende ondertussen - voorstellen waarin ze de countrypop- en dancekaart trekt. Een buitenkans dus, in vergelijking met wat ze in Amsterdam doet, om haar in een voor haar doen kleine zaal aan het werk te zien. En wat bleek ze erg goed bij stem, zeer goed geluimd en een strakke show bij te hebben! Criticasters (waaronder de vooringenomen ‘kwaliteits’-pers) legde ze het zwijgen op. Want jawel, die nieuwe songs uit haar jongste plaat werkten gewoon live zoals ‘A lifetime to repair’, over de ups en downs in het leven waarbij het publiek massaal mee aftelde van 6 naar 1 en ‘Stop me from falling’ dat gewoon stevig meegezongen en meegeklapt werd. Tijdens die song tekenden we trouwens ook een heerlijke versnelling op.
Een grote aanklacht tegen de pornoficatie in de popsector is Sculptures van de Bulgaarse choreograaf en muzikant Ivo Dimchev die zijn eerste studioalbum kwam voorstellen in het Kaaitheater. Dat doet hij samen met de Braziliaanse biseksuele Helena Araujo, de Indiase Jaskaran Singh Anand waarvan Ivo zijn geaardheid niet weet maar die teken doet straight te zijn, de homo Jordan des Champs die uit Toulouse komt en de Berlijnse biseksuele Pauline Stöhr. Waarom hij de geaardheid van de dansers meegeeft? Omdat we na de voorstelling zullen minglen in de bar, aldus de androgyne zanger-componist met fel gekleurde rode haren, nagellak en zwarte getekende draden op zijn bovenbenen waarbij hij doet alsof zijn korte zwarte broek uitgerafeld is. Ivo zegt dat vanavond zijn dansers in blauwe Superman-onderbroekjes naakter zijn dan hem omdat hij zich wat dik voelt. Later geeft ie mee dat ie een Bulgaar is, dus dik zijn ok is.
Na enkele generale repetities op het recreatiedomein De Schorre in Boom deze zomer, was Above and Beyond (Jonathan Grant, Tony McGuinness en Paavo Siljamäki) er klaar voor om Trix in trance te brengen. De Londense dj-act bracht de uitverkochte zaal aan de Noordersingel alvast in de stemming via Spencer Brown. Opvallend aan de hoofdact is met stip hun communicatie met het publiek. Die verloopt niet via een MC maar met teksten die ze ter plaatse tikken en projecteren tussen de visuals wat moeiteloos een communitygevoel oproept zoals in ‘We kwamen hier voor de muziek. De muziek is hier voor jullie. En in de ruimte waarin jullie vertoeven zitten jullie toekomstige vrienden’ en ‘Antwerp it’s great to steal some time with you tonight.’ Hun vierde studioalbum Common Ground is dit jaar uitgekomen, en heeft gemengde reacties ontvangen. ‘Always’ en ‘Tightrope’ brachten de dj’s onder andere uit die plaat. Dat laatste nummer via ‘Time to share some common ground. Where‘d you go? Please, does anyone know?’ als geprojecteerde tekst.
De troef van Cold War? De onwaarschijnlijk knappe naturel en authenticiteit die de prent van Pawel Pawlikowski uitstraalt. Te zien in het consequent gebruik van esthetische en humane zwart-witbeelden, scènes die bulken van de volkse taferelen (cafés, rondrijden op het platteland om folkloresongs a capella op te nemen, enz.). De manier ook waarop Tomasz Kot (dirigent Wiktor) en een erg speelse en levendige Joanna Kulig (36) als het meisje Zula dat auditie bij hem komt doen, acteren en zeer geloofwaardig een passionele maar onmogelijke liefde spelen. De minpunten? De montage waarbij alle scènes losjes aan elkaar geknoopt worden zodat alles erg fragmentarisch aanvoelt én je daardoor ook wat body mist bij de personages en de politieke achtergrond waarin het verhaal zich afspeelt.
Een zeer teleurstellend routineus optreden zette Echo and the Bunnymen neer in de Roma. De postpunk/new wave-band heeft hun nummers uit de jaren ’80 in een nieuw jasje gestoken op hun recentste album ‘The stars, the oceans & the moon’. Opvallend daarbij in de nieuwe arrangementen is de aanwezigheid van strijkers. Opvallend daarbij in de Roma was net de afwezigheid van live strijkers (o.a. bij ‘Never stop’). Als die al te horen waren, kwamen die namelijk uit een doosje. En ook de accordeon in ‘Rust’ kregen we niet te zien. Laten we stellen dat zulke keuzes toch wel erg budgetvriendelijk aanvoelen. Ian McCulloch en co serveerden een avond lang vooral meer van hetzelfde. De ene noemt dat wellicht een coherente set, wij noemen dat vlak, eentonig en saai. Op ‘Nothing lasts forever’ en ‘Walk on the Wild Side’ van Lou Reed na dan waarbij de band de midtempokaart trok, de akoestische gitaar bovenhaalde en de elektrische tijdens die Reedcover deed huilen. Alle ‘doo doo doo’-s ten spijt in dat laatste nummer, de toeschouwers zongen of klapten nauwelijks mee. Het zelfde deed zich voor tijdens ‘Bring on the dancing horses’, nummer dertien op de set.