De komende 3 weken even helemaal geen vergaderingen, geen politiek en dus geen weblog. Lekker uitrusten van een roerig jaar en samen met de familie erop uit. Vanaf 11 augustus kunt u op deze plaats getuige zijn van mijn ontdekkingsreis door de wondere wereld van de Leidse economie.
Vandaag vroeg Radio West mijn reactie op het feit dat het initiatief voor een kunstijsbaan in Alphen aan de Rijn van de baan lijkt te zijn. Dat is natuurlijk buitengewoon jammer voor de inwoners van Alphen. Enige tijd geleden had ik al signalen opgevangen dat dit zou gaan gebeuren. Het geeft aan hoe moeilijk het voor een gemeente is om een dergelijke voorziening alleen te realiseren.
Ook binnen Leiden leeft zowel bij de politiek als bij de schaatsliefhebbers een grote wens om te komen tot een 400 meter kunstijsbaan. Onderzoek dat begin dit jaar is gedaan leverde op dat een dergelijke voorziening haalbaar is maar dat de gemeente daarvoor wel eenmalig flink in de beurs zal moeten tasten. Het gaat daarbij om een bedrag van zo'n 12 miljoen euro. Onlangs bleek opnieuw dat de regionale sportwethouders niet echt staan te dringen om aan een ijsbaan in Leiden bij te dragen. Met de Leidse gemeenteraad heb ik afgesproken dat wij de haalbaarheid in combinatie met het project 'Huis van de Sport' verder gaan onderzoeken. Of we er echt in zullen slagen is op dit moment nog niet te zeggen. Dat Alphen nu niet door gaat kan in ons voordeel werken, maar toch.
Wanneer uiteindelijk zou blijken dat het ook in Leiden niet gaat lukken om een professionele 400 meter baan van de grond te krijgen moeten we misschien maar eens aan een samenwerking binnen de regio gaan denken. Bovendien gaat de RijnGouwelijn Alphen en Leiden verbinden met hoogwaardig openbaar vervoer. En wat zou er dan op tegen zijn om ergens langs de route een mooie regionale ijsbaan te realiseren met bijbehorende RGL halte?
Vandaag hadden we de laatste vergadering van het college voor het zomerreces. Omdat de collegeleden de komende weken allemaal in meer of mindere mate van de vakantie gaan genieten zijn we tot eind augustus niet meer voltallig aanwezig. In die recesperiode behartigen de nog aanwezige collegeleden alleen de 'lopende zaken'. Voor het echter zover was, moesten we vandaag nog een collegeagenda 'doorploegen' met zo'n 50 agendapunten.
Binnen mijn portefeuille was vandaag belangrijk dat ik voor twee brieven aan de gemeenteraad de handen van mijn collega's op elkaar kreeg. De eerste brief gaat over de verbouwing van het voormalige belastingkantoor waarin we tot mijn opluchting kunnen melden dat het er nu naar uit ziet dat deze aanpassing binnen het oorspronkelijke budget uitgevoerd kan worden. Er zitten nog een paar onzekerheden in, maar de tegenvaller die we een aantal weken geleden moesten melden lijkt onder controle.
De tweede brief gaat over de ontwikkeling van de parkeervoorzieningen op het Haagwegterrein en bij de Morspoort. In deze brief doen we uitgebreid verslag van de huidige stand van zaken met betrekking tot deze projecten.
Met deze twee brieven ben ik in ieder geval mijn toezeggingen aan de gemeenteraad nagekomen. Nog een paar dagen en ook ik kan van een vakantie gaan genieten. Daarna heb ik een uitgebreid programma van stages in de stad in voorbereiding. Maar daarover later meer.
Toen ik eind vorig jaar de portefeuille Economische Zaken en Toerisme over nam van mijn voorganger Filip van As, was er in ieder geval een reden waarom ik daar buitengewoon ingenomen mee was. Onder toerisme valt in Leiden ook watertoerisme en als oud burgemeester van een watersportgemeente weet ik hoeveel potentie water heeft voor het toeristische product van de gemeente. Vandaar dat ik de ambtenaren destijds heb verzocht om een bijeenkomst te organiseren waar we samen met partijen uit de stad konden praten over de kansen op dit gebied.
Vandaag was die bijeenkomst. Nadat we in de raadzaal een aantal presentaties hebben gezien zijn we met elkaar in een boot gestapt. De boottocht was bedoeld om te ervaren welke zaken op en rond de Leidse wateren nu niet goed geregeld zijn en dus aangepakt zouden moeten worden. Op deze manier merk en zie je meteen wat er mis is. De waterondernemers weten precies aan te wijzen wat de problemen zijn. Vaak gaat het om zaken die relatief eenvoudig en snel op te lossen moeten kunnen zijn.
Precies vandaag was het 100 jaar geleden dat in onze stad Heike Kamerlingh Onnes (foto) er als eerste in slaagde om het gas helium vloeibaar te maken bij een temperatuur van slechts vier graden boven het absolute nulpunt. Daarmee opende hij de weg naar experimenteel onderzoek bij de allerlaagste temperaturen. In de periode daarna kwamen vanuit de hele wereld wetenschappers naar Leiden om hun experimenten uit te voeren. In 1913 kreeg Kamerlingh Onnes de Nobelprijs voor de Natuurkunde.
Bij afwezigheid van de burgemeester mocht ik samen met de Rector Magnificus van de Universiteit Leiden een beeld onthullen voor het Kamerlingh Onnesgebouw aan de Steenschuur.
Naar aanleiding van de gebeurtenis 100 jaar geleden zijn er de komende tijd maar liefst 4 tenstoonstellingen in de stad. In het Kamerlingh Onnes gebouw is een tentoonstelling van historische foto's, in de Universiteitsbibliotheek worden boeken en documenten getoond. Verder zijn er exposities in zowel de Lakenhal als het museum Boerhaave.
Op dinsdag 17 oktober 2006 schreef ik op deze plaats met tevreden woorden over de bestuursovereenkomst die op die dag was ondertekend door de burgemeesters van Oegstgeest en Leiden. 'Daarmee maakten zij de weg vrij voor een nieuwe samenwerking waar we de komende jaren van kunnen profiteren,' zo schreef ik toen.
In de overeenkomst waren voor beide partijen een aantal verplichtingen opgenomen en om er zeker van te zijn dat partijen zich aan hun afspraken zouden houden, had het college van Leiden op het laatste moment bedongen dat een boeteclausule onderdeel van de overeenkomst moest uitmaken. En zo gebeurde het ook. De overeenkomst werd onder voorbehoud van goedkeuring door de gemeenteraden getekend. Na een forse discussie, de verhouding met de Oegstgeester buren is al heel lang een gevoelig punt, stemde de gemeenteraad uiteindelijk in met de afspraken. De ambtenaren konden aan de slag met de uitvoering.
Wat ik toen niet wist, was dat de leden van de gemeenteraad nooit de beschikking hebben gekregen over de laatste versie van de overeenkomst. Hierdoor kon het gebeuren dat ik tijdens het debat een andere versie van de overenkomst voor me had liggen dan de leden van de raad. Dat had natuurlijk never nooit mogen gebeuren, laat daar geen misverstand over bestaan. Goede procedures moeten dit soort fouten voor 100% kunnen afdekken en inmiddels heeft het college de gemeentesecretaris verzocht de noodzakelijke maatregelen te nemen om dit voor de toekomst te voorkomen.
Deze fout was wellicht nooit aan het licht gekomen, ware het niet dat een aantal fracties binnen de Leidse raad achteraf de verplichting van Leiden om een brug naar de wijk Poelgeest aan te leggen ter discussie ging stellen. Toen bleek dat de gemeente dan toch de rekening moest betalen, waren voor een aantal fracties de rapen gaar. D66 dreigde direct met een motie tegen deze wethouder en het Leidsch Dagblad schreef dat mijn positie onder vuur lag.
Vanavond kwam de zaak aan de orde tijdens een vergadering van de gemeenteraad. Als gevolg van de portefeuillewisseling eind vorig jaar zit dit onderwerp niet meer in mijn portefeuille. Daardoor was ik helaas zelf niet meer in staat om het debat met de raad te voeren. Namens het college sprak Gerda van den Berg excuses uit voor de gemaakte fouten. Daarmee sprak zij uit dat de kwaliteit van de informatieverstrekking van het college aan de raad een verantwoordelijkheid is van het hele college. Ook D'66 heeft dat ingezien en hielden een motie waarin ik persoonlijk de schuld kreeg in de binnenzak.
De relatie met onze buurgemeente blijft wat mij betreft wel een punt van zorg. Het debat van vanavond heeft dat zeker niet minder gemaakt.
'Verbouwing stadhuis maanden vertraagd' zo kopte het Leidsch Dagblad vandaag. Blijkbaar is vertraging van projecten in deze stad nog steeds nieuws, want naar aanleiding van dit artikel heb ik inmiddels ook de mensen van Radio West aan de lijn gehad.
Aangezien ik als wethouder de eerst verantwoordelijke ben voor de gemeentelijke gebouwen valt ook de restauratie van de 2e etage van het stadhuis onder mijn verantwoordelijkheid. Bestuurlijk gezien een risicovol project omdat ook de werkkamers van de collegeleden op deze verdieping ondergebracht zijn. Er zijn zelfs mensen die onderhoud van de eigen werkkamer zo ongeveer gelijk stellen aan misbruik van gemeenschapsgeld voor privedoeleinden. Zo schreef de immer genuanceerde Toedeledoki op de site van het Leidsch dagblad al direct de volgende reactie:
Ze zorgen wel goed voor zichzelf en de zijnen nietwaar: mooi werkkamertje in het stadhuis, ambtenarenvrindjes in het veel te duur gekochte en verbouwde oude Belastingkantoor, verslaafden in het sjiek verbouwde Joods Weeshuis............. En bewoners maar betalen voor betaald parkeren in Noord, onzinnige schaamlappen enzovoorts............
En dat terwijl bijvoorbeeld de stoelen op de wethouderskamers na vele jaren uitstel van de restauratie tot op de draad versleten waren, de rafel er bij hingen en vele jaren oude bruin geworden vochtplekken zichtbaar waren. Ik schaamde me zo nu en dan om daar de mensen uit de stad op te ontvangen. Ik weet zeker dat Toedeledoki ze zelf allang naar de kringloopwinkel zou hebben gebracht.
Ik doe erg mijn best om juist dit project onder controle te houden. Toch ben ik niet geschrokken van de vertraging bij juist dit project. Het interieur van de 2e etage maakt namenlijk onderdeel uit van het rijksmonument. Restauratie dient daarom onder de strikte begeleiding van een deskundige restauratiecommissie te gebeuren. Stoffen die gebruikt worden om het meubilair te bekleden moet aansluiten bij de stijl die destijds door architect Blaauw is bedacht. En dat is niet altijd makkelijk. De zoektocht naar de juiste materialen neemt zoveel tijd in beslag dat het project in tijd flink is uitgelopen.
Dat geldt overigens helemaal niet voor de financiele kant van deze operatie. We blijven met dit project zorvuldig binnen het beschikbaar gestelde budget, want op is op. Ik weet immers maar al te goed hoe gevoelig het ligt met de eigen kamers.
Vanmiddag mocht ik het college vertegenwoordigen bij de Drakenbootrace, een onderdeel van de Leidse Lakenfeesten. De beelden die ik weer ontving van Emile van Aelst spreken voor zich. Bedankt daarvoor Emile!
Zojuist de aankomst van Ingrid Betancourt op een luchthaven in Frankrijk gezien. Een politica die tijdens 7 jaar gevangenschap in de jungle moest zwijgen en ondanks dat direct weer in staat is haar idealen op te pakken. Geweldige vrouw!
Begin dit jaar kreeg ik van iemand een e-mail waarin hij me vertelde over de problemen van een groep Marokkaanse zwemvrienden. Het ging om een groep van zo'n 40 Marokkaanse mannen die elkaar 1 keer per week treffen in zwembad De Zijl. Het gaat om een groep mensen die de kunst van het zwemmen van huis uit nooit hebben meegekregen. Voor deze bijeenkomsten maken de heren gebruik van een deel van het zwembad buiten de normale openingstijden. De wekelijkse bijeenkomsten vormen zowel in sportief als sociaal opzicht een belangrijke activiteit.
De schrijver van de e-mail liet mij echter weten dat het voortbestaan van deze activiteit in gevaar was. De oorzaak daarvan was het feit dat de hoge kosten voor toezicht tijdens het zwemmen door de groep zelf moest worden opgebracht en dat lukte niet meer.
Naar aanleiding van deze vraag heb ik destijds gesproken met mijn medewerkers in het stadhuis, welke vervolgens op zoek gingen naar een oplossing. Daarbij namen ze contact op met de GGD die in het kader van het project 'Bewegen in Leiden Noord' wel wat geld beschikbaar hadden. Dit was echter onvoldoende om voor langere periode bijeenkomsten van de zwemvrienden te ondersteunen. Na enig denkwerk kwam men echter tot een geweldige oplossing. Het geld was voldoende om 4 van de mannen te scholen tot toezichthouder.
Vandaag was ik aanwezig in zwembad De Zijl om 4 certificaten te overhandigen aan 4 nieuwe toezichthouders. Nog geen half jaar nadat ik de e-mail ontving hebben we een oplossing gevonden, waardoor de zwemvrienden nu elke week bij elkaar blijven komen. Mooi he?
Als wethouder Economische Zaken breng ik met enige regelmaat werkbezoeken aan Leidse bedrijven. Voor mij een goede gelegenheid om zo nu en dan een kijkje te nemen achter de schermen van de Leidse economie. Voor de bedrijven een mogelijkheid om eens wat uitgebreider met een vertegenwoordiger van het stadsbestuur van gedachten te wisselen over zaken die voor het bedrijf belangrijk zijn.
Vandaag was ik te gast in het hoofdkantoor van Zorg en Zekerheid, langs de A44 aan de Plesmanlaan. Een middelgrote regionaal opererende ziektekostenverzekeraar en een echt Leids bedrijf met zo'n 450 werknemers in dienst. Niet alleen vanwege het feit dat men in Leiden groot geworden is, maar ook omdat deze zorgverzekeraar heel goed past binnen het zorgprofiel van de Leidse economie. Dat het goed gaat met deze onderneming bleek vanmorgen uit een artikel in het Leidsch Dagblad waarin stond dat men van alle Nederlandse zorgverzekeraars momenteel de mooiste groeicijfers heeft. Volgens de mensen van Zorg & Zekerheid komt dat vooral omdat ze de dienstverlening aan hun klanten buitengewoon serieus nemen.
Zorg & Zekerheid is tenslotte binnen Leiden een van de grootste sponsor van sportevenementen waar onder de Leiden Marathon. Mooi bedrijf dus.