Schaamluis (‘platjes’) wordt meestal tijdens vrijen overgebracht. De luis leeft op alle behaarde delen van het menselijk lichaam, behalve in het hoofdhaar. Het schaamhaar is de favoriete plek. De luis leeft van het bloed van mensen. De huid waar de luis zijn bloed opzuigt, kan rood en geïrriteerd raken. Vaak jeukt het flink en moet je steeds in je kruis krabben. Dat staat natuurlijk niet zo netjes…
Wassen met water en gewone zeep of shampoo helpt niet tegen schaamluis. Je hebt een luisdodende vloeistof nodig, die je bij de drogist en de apotheek kunt kopen. Om daarna niet opnieuw schaamluis te krijgen moet degene met wie je hebt gevreeën zich ook met die vloeistof behandelen, ook als er (nog) geen klachten zijn. Alle kleren en beddengoed moeten de wasmachine in en matrassen moeten flink luchten. Een hele schoonmaak in huis, dus.
Dokters gebruiken soms de dure naam ‘Pthirus pubis’ voor het platje. Daarin zit al twee eeuwen lang een spelfout en… die mag er officieel niet meer worden uitgehaald! In de negentiende eeuw liet een dierkundige de geleerde naam de bij de internationale vereniging van dierkundigen in een boek vastleggen. Per ongeluk schreef hij ‘Pthirus’ in plaats van ‘Phthirus’. Toen hij de spelfout ontdekte en het woord wilde laten verbeteren, zei die vereniging: ‘Jammer, maar helaas, meneer. Had u het maar niet fout moeten opgeven. Nu staat het vast. We gaan het mooi niet meer veranderen.’
Aandoening waarbij je niet lekker wordt doordat het lichaam niet (genoeg) heeft van een bepaald enzym om voedsel af te breken.
Zo kunnen mensen met te weinig van het enzym lactase geen melksuiker (lactose) afbreken (lactose-intolerantie). Daardoor kunnen ze voedsel waar melksuiker in zit, niet goed verdragen. Ze krijgen er buikpijn en/of diarree van.
Het verschil tussen voedselintolerantie en voedselallergie is dat je bij de intolerantie een klein beetje van het voedingsmiddel kunt eten zonder dat je meteen erg ziek wordt. Bij een voedselallergie word je van de kleinste hoeveelheid al meteen erg ziek.