Hij scoorde punten, Özcan Akyol, toen hij te gast was bij DWDD. Hij zette Abdolah even neer als poseur. “Een berg, een pratend schaap en een vijgenboom”. Scoren over de rug van een ander doet het altijd goed op televisie. Ik heb Akyol nog niet gelezen, ondanks vele lovende recensies.
De reis van de lege flessen vond ik erg goed. Het boekenweekgeschenk was dan ook welkom bij mij. De kraai was leuk, maar niet meer dan dat. Het is, zoals zo vaak met boekenweekgeschenken, een idee dat niet echt uitgewerkt werd. Gebrek aan ruimte, gebrek aan tijd, het zijn voorspelbare problemen.
De koffiehandelaar die liever schrijver was geworden, kijkt terug naar zijn vlucht, zijn verleden. Soort van raamvertelling, maar dan een zonder al te veel haast. Akyol heeft een punt als hij dat zou zeggen. Maar juist door de rust van het verhaal, waardeer je de stijl van Abdolah des te meer. Of is dat weer te vergezocht?
Citaat: “Niemand wilde naar Nederland. Niemand wist precies waar het land lag. Nederland klonk verdacht, mensen raadden het af: ‘Dat moet je niet doen, het is zonde van je geld. De taal is erg moeilijk en het land is piepklein. Vergeet die plek waar het elke dag regent en het altijd waait.’ “ (p.54)
Ik vind DailyLit een geweldige site. Literatuur in je E-mail. Elke dag een stukje, langzaam maar zeker door een boek. Ik heb al een aantal boeken op die manier gelezen. Ben er ook achter dat niet elk boek er even geschikt voor is. Ten eerste moeten de boeken rechtenvrij zijn, per definitie dus flink oud, maar het verhaal moet ook passen. Zo is het mij nog niet gelukt om Dante’s Inferno te lezen, daarvoor moet je je blijkbaar beter concentreren, daarvoor moet je het verhaal in kunnen duiken.
Dat is bij de boeken van Wodehouse niet perse noodzakelijk. Daarom zijn ze zeker niet minder goed, maar wel een stuk eenvoudiger om in brokjes van een tot twee minuten elke dag tot je te nemen.
Jeeves is altijd twee stappen verder dan zijn werkgever Bertie Wooster. Dit is goed voor het verhaal, oerbrits, vol humor, beschreven in mooie taal.