Intervisie is een terugkerend en gestructureerd overleg van collega's. De bedoeling is om werkgerelateerde problemen en casussen te bespreken, om zodoende te komen tot meer inzicht in het eigen werken, tot een stukje vakontwikkeling en verdieping. Beroepsverenigingen stellen de intervisie verplicht.
Door dit te doen moedigen zij de leden aan zich te blijven ontwikkelen en mede op die manier de kwaliteit van de leden hoog te houden.
Ik ben een trouw bezoeker van deze bijeenkomsten. Het is plezierig en zinvol om met collega's uit het werkveld casussen te analyseren of methodieken te bespreken. Iemand kan een probleem waar jij op stukloopt op een heel eenvoudige manier opgelost hebben, een manier waaraan jij nog helemaal niet had gedacht.. Andere mensen hebben een andere kijk op de dingen. Dat kan je eigen beeld veranderen, je blikveld verruimen en je ideeën opfrissen. Je kunt sparren over een nieuwe werkvorm, een nieuwe oefening uitproberen, een cliënt bespreken met wie je een doodlopende weg lijkt te bewandelen. Zeker wanneer je een eigen praktijk hebt, er dus geen collega's in de directe nabijheid zijn, is het een waardevol instrument om nieuwe 'input' te krijgen. (Het gemis aan collega's wordt ook genoemd in de Blogspotlight van Anne Marie van Hoeven)
De laatste keer dat mijn intervisiegroep bijeen kwam, werd het 'alleen staan' in verschillende vormen benoemd als een belangrijk minpunt van ons werk. Wat opvalt, is dat het niet alleen voor degenen met een eigen praktijk geldt, ook in een instelling kun je er als therapeut last van hebben. Je behoort dan meestal wel officieel tot een team van behandelaars, maar in de praktijk kom je elkaar weinig tegen. Met uitzondering van sommige projecten werk je ook daar meestal alleen.
Als behandelaar moet je dus meestal vanuit jezelf de verbinding zoeken, het contact. Dat kost per definitie moeite, en het blijft moeite kosten. Ik ken een collega die om die reden gestopt is met dit werk. Citaat: "ik kon er niet meer tegen om voor het zesde achtereenvolgende jaar wéér geen verjaardagskaart te krijgen, terwijl ik wel mee betaalde aan cadeautjes voor jan en alleman". Een kleinigheid zou je kunnen denken, maar het was het topje van de ijsberg, letterlijk. De kou van het nergens echt bij horen, van niet erkend worden. Een moeilijk aspect van ons beroep. Ook daarom nemen we steeds weer de moeite om bij elkaar te komen. Het is een warm bad van herkenning. Het helpt echt.