Dit zou een blog over zelfliefde worden, vol praktische tips en handvatten. Dat is het niet geworden. De inspiratie kwam niet op gang, met frustratie en een mager verhaal tot gevolg. Wat te doen? Eerlijk gezegd wist ik het even niet en ik piekerde over opties als uitstellen of met een ander onderwerp aan de slag gaan. Ik kwam er niet uit en besloot buiten te gaan wandelen. Dat was een goed idee, want nu kwam mijn hoofd wel in beweging en werden de gedachten helder. Ik ontdekte dat ik onrust ervoer en teveel in een actiemodus zat om lekker in een flow een stukkie te schrijven. Aangezien zelfliefde het gekozen thema was, kon ik mezelf net zo goed afvragen wat lief zijn voor mezelf op dat moment zou inhouden. Pushen niet, dat voelde ik duidelijk.
Al wandelend dacht ik ineens aan een inspirerend en prachtig gedicht van Charlie Chaplin, en besloot tot een ‘co-creatie’. Wat een fijne middenweg: toch een blog, zonder mezelf gedwongen te hebben tot zwoegen zonder inspiratie. Kortom: de totstandkoming van dit blog was eigenlijk een heel praktische oefening in zelfliefde.
Charlie Chaplin schreef onderstaand gedicht op de dag dat hij zeventig jaar werd. Hij keek terug op zijn leven, en realiseerde zich dat zelfliefde alles in een ander perspectief zet en het leven mooier en lichter maakt. Lees de tekst in alle rust en laat de wijze woorden op je inwerken. Enjoy!