In ons vorige bericht meldden we al iets over gezondheidsproblemen van Ed de Moor. Nu meer daarover. Eind november heeft Ed een herseninfarct gehad. Aanvankelijk zag het er nogal slecht uit. Er waren ernstige verlammingsverschijnselen en zijn spraak-taal-centrum was getroffen, waardoor hij nauwelijks begrijpelijk kon spreken. Maar intussen begint het heel langzaamaan weer ietsje beter te gaan. Marjolein Kool, het “wiskundemeisje” met wie hij net weer een nieuw boek voltooid had, houdt ons regelmatig op de hoogte van de ontwikkelingen. Hierbij een paar stukjes uit haar laatste rapportage.
“Waar is de dief die in de nacht van 20 op 21 november alle bordjes bij Ed heeft verhangen? Alle namen en labels zijn verdwenen of verwisseld, en terugplaatsen is niet zo eenvoudig, want etiketten blijven niet plakken en bordjes vallen van hun spijkertje. We oefenen de voorwerpen op de tafel: potlood, banaan, bonbon. Ed proeft de woorden alsof hij ze letterlijk op zijn tong heeft liggen: ‘Bonbon’, zegt hij met aandacht, ‘klinkt goed.’ Het is alsof hij het woord voor het eerst hoort. Maar er zijn gelukkig ook veel woorden die hij wel herkent, waarbij hij meteen roept: ‘O ja, natuurlijk!’ [......] Ed heeft een beperkte woordenschat, maar je kunt goed met hem praten. Hij is een meester in het omschrijven van woorden. ”
“Ik zag hem vandaag redelijk soepel, met een klein beetje ondersteuning van de verpleegkundige van zijn bed overstappen in zijn rolstoel. [......] Hij pakte stukjes appel met zijn rechterhand. Hij vindt dat het niets voorstelt. Hij wil op de fiets door Amsterdam crossen, maar ik ben wel onder de indruk. Hij gaat echt vooruit, elke dag weer. Maar hij ziet het niet.”
“Ik was verrast dat Ed nu wel een stukje kon tellen. Dat lukte immers de vorige keer niet. Ed: ‘Ach, wat tellen. Wat is nou tellen? Dat stelt niets voor. Ik kan helemaal niks. Ik kan niet eens lezen.’ Maar hij veerde op bij de gedachte dat iemand hem een kaart had gestuurd en daar een ‘plaatje’ bij had gedaan. Hij bedoelde kennelijk een foto. ‘Dat was mooi. Toen wist ik het meteen!’ Dus die tip is het navolgen waard.”
“Zijn emoties zijn een achtbaan. Soms is hij erg verdrietig, dan weer boos en gefrustreerd – ‘Godverdomme’ rolde al gauw en rolt nu nog steeds regelmatig uit zijn mond – maar hij kan ook lachen en zich verheugen op ‘de twee dames die hem elke week doen’. Voordat jullie hier rare gedachtes bij krijgen, hij bedoelde de logopediste en de fysiotherapeut.”
Uit het voorgaande zal duidelijk zijn dat Ed's revalidatie nog heel wat tijd zal vergen. Daarom tot slot nog maar een vrolijke foto die Frans Boom afgelopen zomer op de Dappermarkt maakte. Dat was tijdens een fotosessie voor illustraties voor het nieuwe boek van Ed en Marjolein Kool. De goede waarnemer zal in de marktkoopman wellicht bekende trekken hekennen. Inderdaad, Ed had voor deze rol Kees Hulst gecharterd.