iBij art. 6 van het Gouv. besl. van 20 Juli 1917 No. 39 (Stbl. No. 429) is bepaald dat met buitenwerkingstelling van alle daarmede strijdige voorschriften, voor zoover Gouvernements Indische geneeskundigen in het genot zijn"gesteld van eene toelage wegens dure levenswijze, die toelage a. vervalt voor zoover zij niet hooger is dan het bedrag der huishuurvergoeding, waarop door hen ingevolge artikel 3 van dit besluit bij gemis aan vrije woning aanspraak kan worden gemaakt, b. wordt verminderd tot het verschil tusschen die toelage en de onder a bedoelde vergoeding indien die toelage het Wéf'fi- bedrag der vergoeding overtreft. Bij art, 7 van het Gouv. Besl. van 20 Juli 1917 No. 39 (Stbl. No. 429) is met buitenwerkingstelling van het onder b. bepaalde in het besluit van 20 Mei 1911 No. 9 bij wijze van tijdelijken maatregel bepaald, dat de Gouvernements Indische geneeskundigen van de Centrale Burgerlijke Ziekeninrichting te Soerabaja, die voor eene tijdelijke werkzaamstelling te Merauke (Ambsina) zijn aangewezen en gedurende die werkzaamstelling hun gezin te Soerabaja achterlaten, boven hunne bezoldiging zullen genieten eene toelage van ƒ 20.— (twintig gulden) 's maands.	
zich opgaven, kregen na een uurtje een plat mandje, waarin een potje thee of koffie, een kopje, melk, suiker, brood, ham en gebakken eieren waren. Twee stations verder werden de mandjes met het servies weer teruggenomen en moest daarvoor iets meer dan een kroon worden betaald.	
„Jongen, jongen, begin je nu al. Je doet al net als" alle Hollanders, die even hun neus over de grens hebben gestoken. Denk eens even na: Zijn er bij ons zulke afstanden als hier ? Is bij ons zoo'n instelling noodig ? In de groote internationale treinen zijn ook bij ons restauratie- en slaapwagens, geloof dat maar vrij".	
Het was 's avonds laat, toen ze te Christiania aankwamen. Kapitein Boersma, meester Monté en Frits gingen logeeren in een groot hotel, Regina, de anderen namen hun intrek in het zeemanshuis.	
Vier dagen later vertrok er een Noorsche boot, de Foldin, uit de Idefjord, nabij het Noorsche stadje Friedrichshald en hierop bespraken ze plaats.	
Het was een gure, winderige dag, toén Frits, staande op de voorplecht van de Foldin, de vaderlandsche kust in het oog kreeg, een lange, donkere lijn, die steeds duidelijker werd.	
Edmond's bolle wezen had een eigenaardig bekoorlijke uitdrukking, want ernst en schalkheid schenen daar met elkander een worstelspel te houden. Trouwens, den baas was 't aan te zien, dat hij naar den inhoud van't sermoen verlangde, en de vrouw deed niets dan spotlachen. Daarbij dacht Edmond zelf, hoe potsierlijk hij „den Protestantschen priester" zou nagebootst hebben, indien, wat hij gehoord had, niet zulk een zeldzamen indruk op hem had gemaakt.	
Jk En wete niet, hoe beginnen 1" — zei hij, verlegen lachend, en schijnbaar het begin zoekend nu in dezen, dan in een anderen hoek van de werkplaats.	
,'t Doet! — 't was den uitleg van den Onzen Vader. Hebje gij nog van al uw leven geweten, baas, van den uitleg van den Onzen Vader?"	
,'t En kan niet zijn! Den Onzen Vader is den Onzen Vader. Wat won je gij daar meer van kunnen weten! Ha, hal dat zou 'nen Christene mensen nog te kort komen: 'nen uitleg van den Onzen Vader! Ha, ha! 'k loope zeere: ik ga mijnen casserolle >) vullen!" Spottend verliet zij de werkplaats, al maar herhalend: ,'t Zijn wel dingen 1 t Zijn wel dingen! 'nen uitleg van den Onzen Vader! Tc en moeten ik daar nieten van hebben1"	
,'t Gaat nu beter gaan, Mong! De wijven zijn allegaar gelijk; m zijn te ChristHjk van entwat meer van 't religie te willen weten. Ik ga luisteren; spreekt!"	
„A wa, baas! lüj heeft gezeid, dat als je den Onzen Vader laze, je verzocht dan aan God, dat je mochte zoo heilig zijn als de heilige engelen 1"	
Maar de oude heer kreeg bij zijn naam alleen kongestie, £11 wou — als Oostenrijk — niet hooren van amnestie I	
De zuchten van de min, de tranen van 't berouw Vermochten niets: hij moeBt zijn ridderlintje wreken En wou mijn armen vriend niet hooren, zien of spreken.	
't Was nu een jaar geleên; dees kwijnde van verdriet En zag in al dien tijd zijn sweetheart bijna niet.	
Maar minnaars, vrienden, zijn ook meestal vrij onhandig En zoo lichtvaardig, dwaas, vermetel, onbedacht,	
En dat mij mettertijd ook wel eens op kon breken Als 't, op den keper, door de heeren wordt bekeken....	
Maar dat 's van later zorg I Nu .... is het Sint-Niklaas, En — 'k hoor reeds in den gang, dunkt mij, een vreemd geraas, Iets, als 't rinkinken van een keten. «Hij zal 't wezen,"	
Toch houdt zich ieder taai en zucht: »Ik ben niet bang." «Courage 1" roept een oom, en 't Sint- Niklaas-gezang Wordt aangeheven met veel trillers in de toontjes,	
Daar ginds apart gezet. De drukke kindren krijgen Allongs weer de overhand, na pijnlijk spannend zwijgen,	
Gevolgd op vaders speech. Ons meisje houdt zich goed En schept in moeders blik haar hoop, haar kracht, haar moed. En 'k zie do laatste wolk van 't dierbaar feest verdwijnen, Nu 't uur genaakt waarop de Bisschop zal verschijnen.	
Of zoo iets. Dan op eens hoort m' aan de zaaldeur kloppon, En eensklaps is de grond met krieken, manglen, moppen.	
afgelegd. Dit haapert in Zeeland en Utrecht. Holland en Zeeland doen den Eed aan Anjou , onder beding van ongehoudenis. Utrecht blijft weigeragtig. ■ Gedagten der Landzaaten over Anjou en Oranje. Aanjlag van Jan Jauregui op Willem den I. Krijgtverrigtingen. Mislukt verraad van Salseda. Het verraaden van Enkhuizen mist. Krijgsverrigtingen. Staat van Parma's Krijgsmagt. Magt der Staatfchen. Raadflagen in Frankrijk, ten opzigte van de, Nederlanden. Anjou, verlegen, volgt flegten raad. Anjou's mislukte aanflag op Antwerpen, of de Franfche Furie. Anjou's gedrag naa het mislukken. Verrigting der Staaten. Onderhandelingen, om eene verzoening te treffen. Oranje over den ftaat der zaaken geraadpleegd. Een Verdrag beraamd. Anjou vertrekt na Frankrijk. Krijgsbedrijven van Parma. Willem Lodewijk , Stadhouder van Friesland. Oranje trouwt Louise de Coligni. Ongenoegen tegen hem te Antwerpen. Vervolg der Onderhandelingen met Anjou. Zijn dood. Hendrik , Koning van Navarre , biedt zijne hulpe den Nederlanderen aan. Cornelis de Hooge , wegens verraad, geftraft. Verraad des Graaven van den Berg in Gelderland, 't Verraad des Prinfen van Chimai en Imbize in Vlaanderen. Onlusten te Utrecht. Raadpleegingen over 't opdragen der Graaflijkheid aan Willem den I. Tegenftand, welke het ontmoet. Inhoud van het Ontwerp der Inhuldiginge. Zwaarigheden , daar op gemaakt. Het ftuk op 'f punt der volbrenging. Straf des Moordenaars. O-	
met Enno , Graaf van Oostfriesland. Die Prins, altoos ongelukkig in zijne gefchillen met zijne Onderdaanen , was door hun, in den jaare MDCXVM, in hegtenis genomen , en 'er niet uit geraakt, dan door bemiddeling der Staaten, die op eenige Plaatzen van Oostfriesland Bezetting hielden, en weezenhjk meehers van 't Land waren. Enno liet niet af van het opontbieden dier Bezettingen te verzoeken. De Staaten willigden dit niet in, veele voorwendzeis, waar aan het der Heerschzugt nooit ontbreekt, bijbrengende. Doch , toen de Graaf hulpe tegen hun verzogt bij den Koning van Engeland, en gehoor vondt aan de Spaanfche zijde , met welken hij Briefwisfeling hieldt, viel Mansfeld, zo men wil, niet zonder kennis van Maurits en van de Voornaamhen nit de Regeering der Verèènigde Gewesten , .in Oostfriesland, eischte driemaalhonderdduizend Rijksdaalders van GTaaf Lnno , of overlevering zijner vaste Huizen , van welken hij zich binnen kort meefter maakte , en den Graaf op één derzelven zo goed als gevangen hieldt, het Land rondsom afioopende. Gerugfteund, en onder de hand betaald, door de ijraaten, om de Spanjaarden afteweeren, bleef hij tot het volgend jaar MDCXXIII. in Oostfriesland , zomtijds eenige hrooperijen in Westphalen aanregtende (*).