Ik zal er maar niet omheen draaien: de volumeknop van Baby Belle staat weer lekker open vandaag. Ik ontving van "De Kindjes" een filmpje waarop een hysterisch lachende Bel te zien is, het was duidelijk dat haar andere vrolijke persoonlijkheid het weer van de schuchtere ik-wil-bij-mama-blijven-persoonlijkheid van eerder die ochtend had overgenomen. Zo'n schizofrene peuter is af en toe doodeng.
Toen ik haar ophaalde, wilde ze niet mee. JOE! Een beetje van dat enthousiasme tijdens het brengen zou geen kwaad kunnen. En in de auto sloeg de baldadigheid op een extreme manier toe.
Ze zit naast mij, dat was met de lange rit naar Amersfoort gisteren wel handig. Belle is namelijk geen baby voor 'achterin de auto'. Belle is eigenlijk helemaal geen baby voor in de auto en dat wist ik al toen ze nog maar een paar maanden oud was. Oh, ik zie mezelf nog staan, in de berm, langs de N201, gillend, bijna huilend, de rood aangelopen gierende rozijn in de Maxi-Cosi op de achterbank te smeken of ze haar grote muil even dicht kon houden. Ik kón niet meer, ik had het gekrijs al vanaf Amstelveen aan moeten horen en al die tijd niet durven stoppen op de vluchtstrook uit angst dat het bekeuringstechnisch geen geldige reden betrof dat je je kind even een speen in de blèrende snavel wilde drukken. Of een prop papier of een sok. Zelfs het heel kleine stukje van ons huis naar de Albert Heijn is soms een crime. Dan ben ik in staat haar met haar hoofd uit het raam te hangen, het raampje nét ver genoeg dicht te draaien en dan met een soort levende sirene verder te rijden. Het is dan ook niet voor niets dat we over een week met het vliegtuig naar Zuid-Frankrijk gaan. Belle is de enige reden. Ik moet er niet aan denken om met die hysterica de hele Route du Soleil af te leggen. Dan ga ik nog liever een week in een tentje in het weiland achter ons huis vakantie vieren.
Goed, in de auto dus. Baldadig. Of er een muziekje aankon. Nou, dan weet je het wel. K3. Ik had er zó geen zin in, maar ja, voor je kind doe je alles hè? En dus tetterden Marte, Hanna en Klaasje enkele seconden later iets diepgaands over Lilalilaliedjesland door de auto. Uit pure ellende zong ik maar mee.
Ik was onthutst. Ik? Ophouden met zingen? En dat werd mij gewoon even op verre van vriendelijke toon opgedragen door mijn allergrootste fan. Daar waar de overige leden in deze familie mijn zangkunsten (en dan vooral mijn zelf verzonnen songteksten die, toegegeven, niet altijd uitblinken in kwaliteit – maar wel in originaliteit) al langere tijd verafschuwen, hangt Belle al sinds haar geboorte aan mijn lippen als ik zing. En ze wil ook altijd meer. Soms zing ik één liedje wel dertig keer op een dag. Ze krijgt er geen genoeg van. Het is een pleister op de wond van mijn jeugdtrauma dat ik nooit bij Kinderen voor Kinderen heb mogen zingen. Vooral de zelfverzonnen klassieker: "Je bent de allerallerliefste baby en ik hou ontzettend veel van jou! Je bent de allerallerliefste baheeeby, mama blijft je altijd trouw!" (denk veel te hoge uithalen, overslaande stem, kansloos vibrato in de stem en valsheid waar mening kraai een puntje aan kan zuigen) scoort immer goed. Maar nu moest ik dus mijn mond houden.
Ik deed nog een poging. Zo makkelijk zou ik mij de mond niet laten snoeren. Mijn auto, mijn radio, mijn CD.
"MAMA! JIJ*MOET*OPHOUDEN*JA?!?*OP*HOU*DEN!" Bij iedere lettergreep hakte ze met haar kleine vingertje in de lucht en haar wenkbrauwen hingen gevaarlijk ver over haar ogen gedrapeerd. Ze was boos. De garnaal.
Ik zong verder, maar nu zonder geluid. Dat was helemaal tegen het zere been. Ze trok haar waffel bijna binnenste buiten en gilde het uit.
Dat was de druppel. Ze knalde door de geluidsbarrière heen en als een geslagen hond, zette ik snel de radio weer aan. Alles, alles beter dan gescheurde trommelvliezen en deze herrie nog een keer. Naast mij kreeg ik een akelig zelfingenomen blik toe geworpen. Ik stak mijn tong uit.
In de supermarkt zette de trend zich door. Ze wilde een karretje. Dat kwam even niet zo goed uit. Theatraal wierp ze zich op de grond, waar ze ging liggen janken alsof ze zojuist het einde van de wereld aangekondigd had gekregen. Het winkelcentrum viel volledig stil en iedereen draaide z'n hoofd om naar de scene bij de karretjes.
"Oooowww", antwoordde de vrouw. We hadden verder geen woorden nodig. We begrepen elkaar. Ik trok haar overeind, leidde haar af met een verhaal over de bakker en weg was de hysterische aanval.
In de winkel werd een meisje van een jaar of drie door Bossy Belle op haar nummer gezet. Ze rende. Mocht niet. En er was uiteraard maar een geschikte en aangewezen persoon om haar dat even duidelijk te maken…
Terug in de auto kreeg ze weer een hysterische krijsbui. Ik had haar net een half uur daarvoor opgehaald bij De Kindjes, maar was nu alweer aan het einde van mijn Latijn. Ik overwoog haar terug te brengen. Ze gilde haar kop eraf en trok ondertussen woest aan een touwtje van haar kinderzitje. En ineens liet dat los. Stilte. Ik genoot van het moment.
"Ja, deze isse stuk!" antwoordde ze, op een heel vrolijke toon die in de verste verte niets te maken had met het geluid van zojuist. Ik was voor de zoveelste keer getuige geweest van een gedaanteverandering. In een split-second had Blerende Belle plaats gemaakt voor Brave Belle. Ik weet niet of iemand ooit de film Primal Fear heeft gezien? Juist. Dat dus.
Na het slapen is er nog een kleine inbraak in Floor d'r kamer geweest, schade: één labello. En of ik even lippenstift wilde. Let op de plotselinge persoonlijkheidsverandering na de vraag...
Tot zover de dag van vandaag. En nou vragen jullie je natuurlijk allemaal af….heeft ze het niet gezegd vandaag?