Op het einde van de negentiende eeuw is ijs kostbaarder dan goud. In Signes, een dorpje in de Haute Provence, is Am[KA1]ed[KA1]ee Giraud (Guiomar) de onbetwiste ijskoning. Hij leidt zijn firma `La bastide blanche` met autoriteit en volgens de oude tradities. Hij wordt geconfronteerd met Jean Roumisse (Le Coq), een concurrent zonder scrupules, die alle andere ijsfabrieken reeds werkloos maakte. Am[KA1]ed[KA1]ee rekent in deze ijsoorlog op de hulp van zijn zoon Justin (Bayle), die zojuist zeven jaar militaire dienst erop heeft zitten. Maar Justin wordt achtervolgd door gendarmes en bovendien is hij enkel ge[KA3]interesseerd in het terugzien van zijn jeugdliefde Magali (Bosco) die tijdens zijn zeven jaar afwezigheid opgroeide tot het mooiste meisje van de streek. Maar ook Roumisse stelt belang in het meisje. Knap gefilmde streekroman over de laatste grote ijstyconen, vermengd met een geschiedenis van liefde en jaloezie. De acteurs leveren geloofwaardige personages af en het kader waarin alles zich ontrolt is op zijn minst erg origineel. Claude Brami baseerde zijn scenario op de roman van Jean-Michel Thibaux, die zich inspireerde op zijn familiegeschiedenis. Mooie fotografie van Philippe Pavans de Ceccatty. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen.
Suikerzoet drama van Rob Reiner, waarin de regisseur een vakantie-omnibus serveert van zijn opgroeifilm Stand By Me (1986) en z’n romantische niemendalletje The Story Of Us (1999). De 74-jarige Morgan Freeman speelt een uitgebluste westernromanschrijver, een brompot met drie verlamde ledematen, geparkeerd in een zomerhuis naast gescheiden Virginia Madsen en haar drie dochtertjes. Uitkomst: de vijf bedompte figuren maken elkaar weer blij. Freeman wist er voor de pers nog een diepe draai aan te geven: 'De boodschap is dat liefde zich gedraagt als een zwerver, want het maakt de liefde niet uit waar ze heengaat.'
In een sjiek appartement aan de New Yorkse Columbus Circle, woont de steenrijke erfgename Abigail (Blair) die zichzelf al jarenlang in opperste eenzaamheid opsluit. Ze krijgt nieuwe buren. Wanneer de man zijn vrouw blijkt te mishandelen, wordt het voor Abigail tijd de voordeur uit te gaan. Thriller met Hitchcockiaanse trekjes en een onhandig script heeft weinig om het lijf. Wel is Gallo (Middle Men) erin geslaagd een aardige cast te verzamelen: Blair is prima, en Kevin Pollak en Beau Bridges zijn leuk als respectievelijk conciërge en familievriend.
Wat hebben Marley & Me en Hope Springs met elkaar gemeen? Regisseur David Frankel, en Frankel is de stalmeester van goeiig vermaak zonder onbesuisdheden. Deze The Big Year is weer zo'n vakantiebungalow-dvd, waarin alleszins respectabele acteurs Jack Black, Owen Wilson en Steve Martin tot een sukkeldrafje worden afgeremd zodat alle doelgroepen het kunnen bijbenen. Inhoud: drie vogelaars - profiteur Black, twijfelaar Wilson, fanaat Martin - doen mee met een wedstrijd waarbij ze binnen een jaar zoveel mogelijk verschillende vogels moeten spotten.
Het is 1995 als voormalig NASA-technicus Buck Dolby (Macht) en zijn manische kompaan Wayne Beering (Ribisi) een heuse revolutie teweegbrengen met de eerste betaalde pornowebsite. Al het geld dat ze ermee verdienen verdwijnt echter al snel in de handen van drugsdealers en pooiers, tot de Texaanse familieman Jack Harris (Wilson) zijn intrede doet en er een miljoenenbedrijf van maakt. Geschifte Russische maffiabazen en pornosterren doen in sneltreinvaart hun intrede in deze voortreffelijke komedie, het script is wel heel chaotisch.
Mandy is een verlegen buitenbeentje. Desondanks weet ze de aandacht te trekken van de meest populaire jongen van school: Drew. Als Drew haar mee uitvraagt naar het schoolbal, kan Mandy haar geluk niet op. Dit is echter van korte duur, want haar overbeschermende vader geeft Mandy geen toestemming om met hem uit te gaan. Dan komt ook nog eens Drews ex-vriendin in beeld.
Politiechef Jeff Talley (Willis), voorheen een gijzelingsonderhandelaar, wordt in zijn rustige nieuwe woonplaats alweer geconfronteerd met een gijzelingsdrama: drie jongens zijn een zwaar bewaakt huis binnengedrongen en hebben het hermetisch afgesloten. Ondertussen eist een mysterieuze crimineel dat Talley in het geheim gegevens het huis uitsmokkelt, anders gaat zijn eigen gezin eraan. De gijzelcrisis binnen een gijzelcrisis in Hostage is goed gevonden. Het camerawerk is stijlvol en duister, Willis heeft een sterke comeback-rol. Een stuk minder geslaagd zijn de onaannemelijkheden in de plot, de onnatuurlijke dialogen en het bloederige geweld om de minpunten te maskeren.
Was The Whole Nine Yards al niet denderend, deze opvolger mag je best een miskleun noemen. Huurmoordenaar Jimmy (Willis) is getrouwd met Jill (Peet) en neergestreken in Mexico. Terwijl zij in opdracht doodt, is hij huisman - compleet met schortje en hoofddoek. Lachen. Ondertussen is tandarts Oz (Perry) nog steeds panisch over zijn kennismaking met de onderwereld. Het wordt er niet beter op wanneer de vader van weggewerkte crimineel Gogolak (Kevin Pollak, die de vorige keer de zoon speelde) uit de gevangenis komt. Gaven de acteurs de eerste film nog een zeker aanstekelijk enthousiasme, ook bij hen is de fut er nu echt uit.
Bij zo'n titel dringt zich meteen de sfeer op van een nostalgisch, beetje braaf coming-of-age-verhaal, en warempel, dat is het ook. In een Amerikaanse suburb in de jaren zeventig leert een katholiek jongetje op school dat hij zijn best moet doen een plekje in de hemel te verdienen, waarna hij de zomervakantie besluit te wijden aan het bekeren van een joods vriendje. Debuterend scenarist en regisseur Pete Jones mocht de film maken als winnaar van een door Matt Damon en Ben Affleck opgezette scenariowedstrijd.
Basketballer Jamal Jefferies wordt door zijn ongedisciplineerde gedrag uit de basketbalcompetitie gezet. Hij raakt financieel in de problemen en aangezien hij alleen goed is in basketbal verzint hij een plan. Hij verkleedt zich als vrouw en probeert in de vrouwencompetitie te komen. Tot zijn grote verrassing slaagt zijn plan. Het wordt echter ingewikkeld wanneer hij verliefd wordt op één van zijn teamgenoten.
In het vervolg zien we hoe druk Dr. Dolittle (Murphy) het heeft met het behandelen van (menselijke) patiënten en zieke dieren, wier taal hij spreekt. Er blijft te weinig tijd over voor zijn gezin, maar dat verandert als een circusbeer hem overhaalt mee te komen naar het grote woud, dat nu bedreigd wordt door een massale ontbossing. Het hele gezin Dolittle, inclusief Lisa (Wilson), Charisse (Raven-Symoné) en Maya (Pratt) gaan mee en er valt heel wat te beleven met de dierlijke bosbewoners. De film is een aaneenschakeling van moppen en grappen over dieren, die je niet direct aan het lachen zullen brengen, maar wel zullen doen glimlachen. Murphy bewijst zijn komische talent nog eens te meer met al zijn grimassen. Kinderen zullen zich best vermaken met al dit pretentieloze gedoe. De rolprent, die een productiebudget van 72 miljoen had, leverde 130 miljoen dollar op. Scenario van Larry Levin naar de verhalen van Doctor Dolittle van Hugh Lofting. Met in de originele, Engels gesproken versie de stem van Arnold Schwarzenegger als White Wolf.
Als kind was Kurt Russell te zien in het Elvis Presley-vehikel It Happened at the World's Fair. In 1979 speelde hij Elvis zelf in een door John Carpenter geregisseerde televisiefilm. Nu speelt Russell in 3000 Miles to Graceland een boef die zich verkleedt als Elvis. Zou hij er vanwege z'n ruime ervaring als enige niet bespottelijk uitzien in Elvistenue? In deze cynische actiefilm vol obligaat geweld plegen een paar oude maten in Las Vegas een overval, passend verkleed vanwege International Elvis Week. Waarom zullen we nooit weten, maar ze krijgen mot over de buit.
Deze komedie mag dan wat langzaam op gang komen, uiteindelijk heeft ie toch vrolijk vermaak te bieden. In een voorstad van Montreal wordt het leven van een brave, goeiige tandarts, 'Oz' (Perry), op z'n kop gezet door de komst van een nieuwe buurman. Het blijkt te gaan om Jimmy 'The Tulip' Tudeski (Willis), een beruchte, maar filosofisch ingestelde huurmoordenaar uit de onderwereld van Chicago. De combinatie van Willis en Friends televisiester Perry blijkt wonderwel te werken. Ondertussen wordt de show echter gestolen door Amanda Peet als tandartsassistente Jill die een carrière in de criminaliteit ambieert. In 2004 zag de zwakke vervolgfilm The Whole Ten Yards het licht.
Goed boerende aannemer Marty Barnes (Binder) koestert al geruime tijd een seksuele fantasy: hij wil een triootje in bed. Hij haalt zijn brave, aantrekkelijke vrouw Laura (Hemingway) over om mee te doen. Laura stemt toe om de vrede te bewaren. Eigenlijk is de film, die nauwelijks meer materiaal bevat dan een lange sitcom, een ordinaire seksklucht die behoorlijk laag mikt met gemakkelijke humor. Hier tegenover staan de betamelijke rollen van Hemingway en Binder, die zich op het randje van de egotripperij bevindt.
De grootste katholieke organisatie van Amerika vond het geweld in End of Days afstotelijk, maar 'nog erger' was dat er een 'leeghoofdige paus' in voorkomt, en een 'belachelijk ogende kardinaal'. Voor sommigen zal deze uitspraak als goede reclame klinken, maar End of Days is niets meer dan een matig vervaardigde apocalyptische film, waarvan er zoveel opdoken tegen het einde van de twintigste eeuw. Tunney speelt Christine, die seksueel gezocht wordt door de duivel (Byrne) en beschermd door Jericho (Schwarzenegger). Geen kruisiging, bebloede baby of exploderende kerk kan op tegen het houten acteerwerk, waar alleen Rod Steiger als Vader Kovak aan ontsnapt.
Al mag deze film niet op alle fronten overtuigen, de opzet is bijzonder fascinerend. De president van de VS komt met zijn entourage tijdens een zware sneeuwstorm vast te zitten in een diner in Colorado. Daar moet hij, met de verkiezingen van 2008 nabij, een lastig besluit nemen over een militaire aanval op Irak (!). De serveersters en de andere klanten in het restaurantje bemoeien zich ermee. Voormalig filmcriticus Lurie speelt meesterlijk met de onmogelijkheid van alle aanwezigen zich aan elkaars gezelschap te onttrekken.
Ruby Bridges is een Afrikaans meisje van zes jaar dat zich probeert staande te houden op een overwegend blanke school in New Orleans. Ruby wordt getreiterd, gepest en zelfs bedreigd door haar medescholieren. Het wordt zelfs zo erg dat zij onder politie-escorte op school moet verschijnen. Barbara Henry is lerares en trekt zich het lot van de jonge Ruby aan. Langzaam ontstaat er een warme vriendschap tussen de twee
Op de verlaten wegen rond Ozona, Oklahoma rijdt een aantal mensen. Zoals een juist ontslagen clown en zijn vriendin, twee zussen op weg naar de begrafenis van hun vader, een eenzame truckchauffeur. Op dezelfde wegen waart een seriemoordenaar rond. En iedereen luistert naar dezelfde radiozender. Sfeervolle thriller met leuke cast overtuigt niet volledig maar heeft wel een fraaie verhaalopzet: aan het eind komt alles en iedereen bij elkaar. Bloederige scènes!
Het leven van de zoon van een maffiabons loopt niet over rozen. Angelo Martinelli is vijftig en hij kan erover meepraten. Hij moet de vuilste klusjes opknappen en het is volop oorlog met de rivaliserende bende van Dellarosa. En die is duidelijk niet bereid tot onderhandelen. Om dit te staven laat hij een opslagplaats van de Martinellis de lucht ingaan. Angelo krijgt van zijn vader (een ongecrediteerde Seymour Cassel) de opdracht Carmine Dellarosa uit de weg te ruimen. Samen met zijn gabber Rudy (Pollak) gaat hij op zoek naar een geschikte huurmoordenaar, maar die zijn niet dik meer gezaaid. Uiteindelijk vinden ze psychopaat Charlie Flynn (Pantoliano) die wil meewerken. Dan wacht hen nog een verrassing wanneer ze het 'doelwit' ontmoeten. Geestige dialogen en onconventionele gangster-karikaturen maken van deze komische actiefilm een leuke afwisseling tussen al die bloedige gevallen die op het scherm verschijnen. We zitten met een hele reeks gangsters die weigeren om een onbekend iemand te doden, enkel om een gekke peetvader ter wille te zijn. Maar de gag duurt eigenlijk iets te lang om te blijven boeien. Mantegna en Pollak zijn weerom schitterend en Pantoliano is zowat de meest krankzinnige psychopaat die we in lange tijd gezien hebben. Regisseur Malone schreef zelf het scenario. Mantegno fungeerde als uitvoerend producent. Fotografie is van Tobias Schlieser. Dolby Stereo.
Na vijf jaar onschuldig in de gevangenis te hebben gezeten, staat Billy (Gallo) op een dag weer buiten in het treurige decor van Buffalo in de winter. Als hij door een dansklas banjert, op zoek naar het toilet, pikt hij het danseresje Layla (Ricci) op. Hij overreedt haar mee te gaan naar zijn ouders en te doen alsof ze zijn vrouw is. Tot zijn verrassing stemt ze toe en speelt haar rol overtuigend. Zijn ouders zijn dol op haar - niet op hem. Ook al is Billy daar absoluut niet op uit, Layla wordt verliefd op hem. Billy droomt vooral van wraak op de man die hij verantwoordelijk houdt voor zijn tijd in de gevangenis. Hij is indertijd in de bak beland nadat hij een enorme weddenschap had afgesloten op de overwinning van de Buffalo Bills, het lokale football-team waarvan zijn hele familie fanatiek supporter is, in de Superbowl. De kicker van de Bulls miste echter een cruciale trap. Om zijn schulden aan de bookmaker af te lossen, draaide Billy op voor een misdaad van een van diens maten. Het regiedebuut van Vincent Gallo, vooral bekend als acteur, doet denken aan het werk van Cassavetes: Gallo geeft zijn acteurs (en dat zijn niet de minste) alle ruimte, onder andere in een paar fraaie monologen. Sommige scènes zijn een komische korte speelfilm op zichzelf, zoals Billy die op zoek is naar een fatsoenlijke plek om te plassen.
Na vijf jaar brommen komt koele gangster Charlie Dire (Pollak), bijgenaamd `het brein`, weer op vrije voeten. Zijn vrouw weigert hem de toegang tot het huis. Hij moet eerst bewijzen dat hij zijn leven wil beteren. Zijn reclasseringsofficier is sceptisch. Zijn vroegere maten komen hem opzoeken, maar kunnen hem niet overhalen om weer mee te gaan doen. Uiteindelijk krijgen ze hem wel zo ver nog [KA1]e[KA1]en keer om een overval te plannen, maar hij wil beslist geen aandeel in de buit. Ondertussen begint ook maffiabaas Johnny Hispadore (Sarandon) zich voor Charlie te interesseren. Charlie is echter een ouderwetse gangster met een erecode (en zo) en de moderne methodes van Johnny staan hem niet aan. Wat een gevatte komedie over het generatieconflict binnen het gangsterwereldje had kunnen worden, is uitgedraaid op een niet te volgen allegaartje over een ex-dief die zijn leven wil beteren en een maffiabaas die zijn vader aan de kant zet om op die manier de vergrijzing in zijn eigen bende tegen te gaan. Niet te pruimen, want het is vis noch vlees. Het onduidelijke scenario is van regisseur Pollak, Lucie Webb en Christopher McQuarrie naar diens eigen verhaal. Het camerawerk is van Thomas Del Ruth.
Een jaar voor De Niro's wankele therapiekomedie Analyse this probeerden de celluloidheren achter National Lampoon iets soortgelijks: een mafiabaas bij de psycholoog. In The Don's analyst is het peetvader Don Vito Leoni (Loggia) die wordt doorgezaagd door therapeut Dr. Reciputo (Pollak). Regisseur Jablin heeft gelukkig snel door dat Loggia en Pollak niet uit de voeten kunnen met de materie maar pareert met enn flinke dosis mafiaclichés zodat er weinig te genieten overblijft. (VM/VPRO Gids)
Wanneer Grover (Howard) en Stacey (Sakasitz) van hun ouders (Curtis en Pollak) te horen krijgen dat ze gaan scheiden, sluiten de kinderen hen op in de kelder. Moeten ze daar hun problemen maar uitvechten. Schoolvriendjes vinden het een prachtige zet en gooien ook hun ouders erbij. Natuurlijk gaan de kids feesten en worden alle conflicten bijgelegd. Zoveel is gelijk duidelijk bij het aanschouwen van House arrest, dat vermoeiend laveert tussen kinderanarchie en correcte familiewaarden. (IdH/VPRO Gids)
Uitstekend geacteerd misdaadverhaal waarin vijf criminelen elkaar in een cel ontmoeten en, voordat ze onschuldig worden vrijgelaten, besluiten te gaan samenwerken. Leider is de charismatische Keaton (Byrne). Gaandeweg komen ze in contact met de geheimzinnige meestermisdadiger Keyser Soze. De film, naar een met een Oscar bekroond, ingenieus script van Christopher McQuarrie, betekende de doorbraak voor acteur Kevin Spacey. Die kreeg ook een Oscar, voor zijn rol als de manke 'Verbal' Kint, die in een raamvertelling de hele geschiedenis uit de doeken doet aan politieman Kujan (Palminteri).
Deze Woody Allen-achtige romantische komedie wil wanhopig iets warms, wijs en geestigs zeggen over het instituut van het huwelijk maar slaagt er slechts in te herinneren aan vier films waaruit schaamteloos werd gestolen: ANNIE HALL, CRIMES AND MISDEMEANORS, LOVE AMERICAN STYLE en HANNAH AND HER SISTERS. Parker echter is wèl ontzettend snoezig.
Buren Max Goldman (Matthau) en John Gustafson (Lemmon) hebben al sinds mensenheugenis een onverwoestbare kibbelrelatie. Dan komt de fraaie Maria Ragetti (Loren) naar hun gehucht. Max is meteen in haar geïnteresseerd, maar Maria wil de favoriete hengelsportzaak van de vrienden veranderen in een restaurant, en daarmee mogelijk de vissen wegjagen. Daar moet dus een stokje voor gestoken worden. Net zoals in Grumpy Old Men (1993) moet dit vervolg het vooral hebben van vaardig gedebiteerde stekeligheden tussen Matthau en Lemmon. Minder goed dan de voorganger, maar absoluut amusant.
Na Goodfellas verfilmde Scorsese opnieuw een boek van Nicholas Pileggi over de Italiaans-Amerikaanse maffia. De Niro is Ace Rothstein, een charismatische gangster die voor de maffia enkele casino's in Las Vegas moet controleren. Zijn ondergang begint wanneer hij verliefd raakt op een callgirl (Stone). Met de komst van zijn vroegere, moordzuchtige maatje (Pesci) worden de zaken er niet beter op. Niet zozeer een maffiafilm per se, als wel een portret van de stad Las Vegas. Flitsende montage, energiek ritme en uitstekende jaren zeventig aankleding. Stone kreeg voor haar rol een Oscarnominatie.
Satirische eersteling van Michael Moore over een sullige Amerikaanse president (Alan Alda) die door zijn listige entourage wordt opgestookt om een Koude Oorlog te beginnen met Canada om de nationale problemen te vertroebelen. De sheriff van grensstadje Niagara Falls (laatste optreden van komiek John Candy) kan zich prima vinden in het anti-Canada mediaoffensief en trekt met zijn schietgrage vriendjes het buurland in om de noorderlingen eigenhandig een lesje te leren. Na Kubrick's antioorlog standaardwerk Dr. Strangelove valt er weinig eer te behalen in het genre maar Moore scoort met een spervuur van spitsvondige visuele en verbale grappen. In 1995 werd zijn Canadian Bacon in de Amerikaanse pers afgedaan als een sympathieke maar mislukte poging om de spot te drijven met de Amerikaanse preoccupatie met (inter)nationale agressie. Pas na Bowling for Columbine werd de knuffelbeer van links Amerika serieuzer genomen en Canadian Bacon is achteraf gezien een interessante etalage van het kunnen van een gedreven artiest.
Bleke komedie lijkt een minderwaardig vervolg op GROUNDHOG DAY. Privé-detective Carvey lijdt na een auto-ongeluk aan een vreemd soort geheugenverlies: elke ochtend ontwaakt hij zonder zich te herinneren wat er de vorige dag is gebeurd. Een geheimzinnige Golino die bij de crash had moeten omkomen, houdt hem gezelschap. Hij moet proberen in leven te blijven om te kunnen getuigen tegen de gangster Gambon, die zijn auto liet ontploffen. Niemand schittert, debuterende woordkunstenaar Robert King zocht voor zijn scenario te veel inspiratie bij de film noir uit de jaren 1940, Carvey heeft een aantal geestige momenten, maar het geheel oogt als een Peter Sellers-klucht met loden gewichten aan de vleugels. Met Dolby-geluid.
Zeven voormalige gasten van een zomerkamp voor tieners keren na jaren terug en worden door hun `hopman` Arkin ontvangen, die ze dan weer behandelt als (grote) kinderen. In feite is de film een verzameling van individuele portretjes van de hoofdrollen met thema's als de opkomende midlifecrisis, het blootleggen van het diepste van de ziel, onbeantwoorde liefde, onderdrukte seksuele verlangens, etc. Het ene tableau is wat meer geslaagd dan het andere, het spel is verschillend van kwaliteit, afhankelijk van de geboden ruimte in het scenario van regisseur Binder. Het geheel is heel keurig verzorgd, gefilmd op locatie in het Algonquin Park in Canada. Het hoogtepunt van de film wordt gevormd door Arkin, die aankondigt er na veertig jaar als jeugdleider mee te willen ophouden. Braaf filmpje voor yuppen die bezig zijn gezapige burgers te worden. Camerawerk van Tom Siegel. Panavision widescreen en Dolby.
'Good morning, dickhead.' 'Hello, moron.' Max (Matthau) en John (Lemmon) voeren al vijftig jaar koude oorlog in onder-nul Minnesota. Eerst waren ze jeugdvrienden, maar ze geven elkaar al zó lang geen duimbreed toe, dat geen van twee nog weet waarom. De vete gaat zo z'n onschadelijke gangetje, tot Ariel (Ann-Margret) in het dorp komt wonen. Beide oudere heren vallen voor de vrije en spontane oudere vrouw en dat doet de rivaliteit flink oplaaien. Uitstekende komedie, vooral door de moeiteloze samenwerking tussen Walter Matthau en Jack Lemmon. Twee jaar later opgevolgd door Grumpier Old Men.
David Crown is alles wat Carrie Davenport niet is: hij is onbehouwen en joods, zij is een snobistische WASP (White Anglo- Saxon Protestant). Ze ontmoeten elkaar, gaan uit elkaar, maar trouwen ten slotte (toch) met elkaar.
Onderhoudende en succesvolle Hollywoodfilm, waarin militair advocaten Daniel Kaffee (Cruise) en JoAnne Galloway (Moore) moeten zien te bewijzen dat ijzervreter kolonel Nathan R. Jessup (Nicholson) verantwoordelijk is voor de moord op een jonge marinier. Ze worden niet heel serieus genomen op de basis, waar Jessup geliefd en gevreesd is. Een studiobaas vroeg aan scenarist Aaron Sorkin waarom Galloway geen mannelijk personage was, als ze toch niet met Kaffee in bed zou duiken. Sorkin antwoordde dat 'slapen met Tom Cruise' niet de enige nuttige toepassing van vrouwen in een film was. Vier Oscarnominaties.
Crimineel Earl Talbott Blake (Lithgow op z'n ijzigst) is boos na jaren gevangenschap en wil wraak op agent Nick Styles (Washington), de man die hem arresteerde. Styles, inmiddels een gerespecteerd politicus in de dop, voelt zich in het nauw gedreven en haalt broer en drugsbaron Odessa (Tracy 'Ice-T' Marrow) + aanhang erbij. Of zoals de slagzin belooft: 'This is one case that's going to be settled out of court'. Prettig politiek incorrect met veel aandacht voor stijl en vorm in een gestroomlijnd, flinterdun maar uiterst effectief verhaal. Grotendeels gefilmd op locatie in L.A.'s beruchte wijk Watts.
Harris K. Telemacher (Martin) is een succesvolle weerman in Los Angeles, waar de zon altijd schijnt, maar op een dag wordt hij ontslagen. Zijn leven stort in elkaar, helemaal als hij ontdekt dat zijn vriendin hem bedriegt. Maar dan krijgt hij geheimzinige boodschappen van verkeersinformatieborden aan de rand van de snelweg. Als hij dan ook nog een leuke Britse journaliste (Tennant) tegen het lijf loopt komt zijn leven langzaam maar zeker weer op de rails. Bij vlagen zeer geestige komedie, tevens een ode aan Los Angeles, met een aantal leuke cameo's van bevriende acteurs.
Vierde film waarin Wilder en Pryor als komisch duo samenwerken. Pryor is de kleine boef Eddie, die veroordeeld werd om sociaal werk te doen, en moet in dit geval de pathologische leugenaar George (Wilder) in de gaten houden voor de reclassering. Zo raken ze allebei betrokken bij een ingewikkelde zwendelzaak rond verkeerde identiteiten. Een bloedeloze komedie, waar twee behoorlijke sterren opgezadeld zijn met derderangs materiaal. Op Pryors gezicht vallen helaas de gezondheidsproblemen, waarmee hij in werkelijkheid worstelt, maar al te duidelijk af te lezen. Vooral voor wie houdt van de komische schelmen-films met Wilder-Pryor.
Derde deel van Levinsons Baltimore-kronieken, begonnen met DINER en vervolgd door TIN MEN. Elk jaar op Thanksgiving Day verzamelt de familie Krichinsky zich rond de patriarch Mueller- Stahl die zich bij deze gelegenheden graag laat overhalen om de familiegeschiedenis nogmaals te vertellen. Hoe hij in 1914 in de States arriveerde, werk vond in Baltimore en zo zijn broers kon laten overkomen. Samen vormden ze een orkestje en tijdens een auditie ontmoette hij Plowright, met wie hij een gezin stichtte. Zo gaat het verder, jaar na jaar, met grote gebeurtenissen en kleine anekdotes. Mooi en teder vertelde kroniek van de integratie van een buitenlandse familie in de Nieuwe Wereld. Prachtig vertolkt door de gehele cast. Levinson schreef zelf het sterk autobiografische scenario, dat in beeld gebracht werd door Allen Daviau. Randy Newman componeerde een gevoelige, melancholische score.
Na drie Star Wars-films was George Lucas zijn liefde voor grootse verhalen vol mythische oerelementen niet kwijt. Voor het sprookje Willow - door Lucas bedacht en geproduceerd - werd vooral rijkelijk geput uit het werk van J.R.R. Tolkien. Het verhaal over een dwerg (Hobbit) die een baby (ring) uit handen moet houden van een boze koningin (tovenaar), is door regisseur Howard voldoende episch maar ook een tikje houterig in beeld gebracht, met destijds baanbrekende special effects die nu wat gedateerd aandoen. Niettemin vermakelijk, vooral beschouwd als jeugdfilm.
Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Kevin Pollak op televisie komt.