In samenwerking met de Avans Hogeschool en projectbegleider Marieke Smeets is het idee ontwikkeld om een symposium te organiseren en het werken middels de presentiebenadering meer bekendheid te geven. Tijdens dit symposium dat is gehouden op de Avans Hogeschool hebben wij als Buurtvrouwen ons werk laten zien aan de hand van casussen in de vorm van korte sketches op het toneel. Het Symposium heeft zich goed verder mogen ontwikkelingen door ook de samenwerking met het PUB en gemeente ‘s-Hertogenbosch. Die middag was Boschveld werkelijk present. De zaal bij Avans was gevuld met bewoners, sociale professionals, pastoraal werkers, onderwijzers, gemeente ambtenaren, de wethouder, onderzoekers, acteurs en natuurlijk docenten en studenten, met als doel, een brug te slaan tussen wat nodig is voor burgers in een kwetsbare positie, hoe professionals kunnen werken vanuit het gedachtegoed van Presentie en hoe de politiek en organisaties voorwaarden kunnen scheppen aan het professioneel werken op basis van Presentie.
Iedereen was zeer positief te spreken over het werk en de methode/houding waarop de buurtvrouwen in Boschveld werken. Het dichtbij zijn bij de ander (clienten) en ‘ er zijn in de leefwereld treden van de ande’r om allereerst contact en vertrouwen op te bouwen. Er werd enthousiast gereageerd op de toneelstukken die ook nog een afgemaakt werden met muziek van het geweldig duo Jyoti Vennix en Vincent Verbeeck van Vonck en Vlam.
Zij is onlangs ziek geworden en werkt al een half jaar niet meer. Ze vinden de kaart van de buurtvrouwen waarin het bezoek wordt aangekondigd. François zegt van te voren dat ze maximaal vijf minuten mogen praten. Karima belt aan en legt uit waarvoor zij komt. “Hoe gaat het met jullie? Hoe voelt dat om nu zo de hele dag binnen te zijn?” ”We voelen ons nutteloos. Weinig hobby’s, of contact met oude collega’s. We hebben ook geen kinderen. Langzamerhand vertellen François en Silvia hun hele geschiedenis. In plaats van 5 minuten wordt het 2 uur. “Voor het eerst in jaren heb ik weer mijn hart kunnen luchten, over mijn verlangens en waar ik tegenaan ben gelopen, en nog wel tegen en vreemde. Silvia heb ik over mijn ziekte kunnen vertellen, over de onzekerheid die het meebrengt.” Karima stelt voor dat de wijkzuster een keer op bezoek komen. Om te kijken of er andere mogelijkheden zijn. Later gaan ze nog een keer langs om te vragen hoe het is gegaan.
De bovengenoemde sketch geeft vooral de basis van de houding van de buurtvrouwen weer, ‘er zijn’ voor de ander door te luisteren, contact te maken en niet te oordelen maar simpelweg meebewegen op het niveau van de ander zodanig dat de ander wordt geprikkeld wat te doen aan zijn problemen. Hierbij zijn wij in onze rol als buurtvrouwen meegaand maar ook confronterend zodat de ander actief raakt en meer en meer uit de passieve rol treedt.