We beloofden in onze vorige post een uitgebreide bespreking van de plannen voor de Groene Boulevard. Vreest niet, die komt er aan. Maar deze week viel ons oog op onderstaand filmpje dat onze stelling uit de vorige post perfect illustreert. En dus borduren we daar eerst even op verder. Het gaat hierover:
In 2015 formuleerde Oslo in zijn Bike Strategy 2015-2025 de ambitie om tegen 2025 het aandeel van de fiets in alle functionele verplaatsingen te verdubbelen tot 25%. En om dat te kunnen waarmaken besliste het stadsbestuur meteen ook om hun stadscentrum tegen 2019 autovrij te maken.
Die besluitvorming dwingt respect af, niet in het minst omdat ze getuigt van politieke moed. Want het is juist dat velen er ondertussen van overtuigd zijn dat de stad van de toekomst er een is waar fietsers en voetgangers een prominente plaats krijgen, maar het blijft uitzonderlijk om dat ook zo expliciet als ambitie te formuleren.
Bovendien getuigt het vervolgtraject van een bewonderenswaardige dadendrang en standvastigheid. Vrijwel onmiddellijk werd een team van experts aangesteld om de praktische consequenties van die keuze in elk denkbaar deelaspect (infrastructuur werken, deelfietsen en -auto’s, openbaar vervoer, communicatie, stadsontwikkeling, etc…) in kaart te brengen en te realiseren.
Laat ons eens vergelijken. Het aandeel van de fiets in het woon-school verkeer in Hasselt bedroeg in 2014 al bijna 28%, ruim meer dan het doel waar Oslo tegen 2025 hoopt te eindigen. En Hasselt maakt ook al langer dan vandaag werk van het verbeteren van de fietsinfrastructuur, deelsystemen en het aanleggen van fietsstraten. Waar ligt dan het verschil met Oslo?
Ten eerste in het expliciteren van een ambitieuze visie. Een goede visie is wervend. Ze vormt het punt aan de horizon waar op lange termijn naartoe gewerkt wordt en de maatstaf waartegen de acties op korte termijn beoordeeld kunnen worden. In Hasselt horen wij het bestuur zeggen dat het autoluw maken van het centrum op termijn onvermijdelijk zal zijn. Dat is geen geëxpliciteerde wervende visie. Dat is een intern gehouden vervelende waarheid.
Ten tweede is in Oslo de visie maatgevend voor het beleid. Uit de visie worden duidelijk meetbare doelstellingen afgeleid. Die worden op hun beurt gerealiseerd door concrete acties. In Hasselt daarentegen wordt omgekeerd gewerkt. Het fietsactieplan is een verzameling van acties die er op gericht zijn een concreet probleem op te lossen. Als ze al bijdragen aan het grotere doel om van Hasselt een fietsstad te maken, is dat eerder stoemelings. Een beetje zoals we in het verleden aan ons huis een veranda of een kot bijbouwden. Dat ledigde in eerste instantie misschien onze noden van het moment, maar ze waren meestal lelijk en geenszins duurzaam. De volgende generatie bewoners kon dan vaak niets anders dan de hele boel weer afbreken en opnieuw beginnen, deze keer mét een plan.
En ten slotte lijkt Oslo ook ten volle bereid om de consequenties van haar visie te aanvaarden. Het openbaar vervoer herdenken? Het zij zo. Voorwaarden opleggen aan projectontwikkelaars? Dat moet dan maar. Parkeerplaatsen opofferen? Geen probleem! In Hasselt daarentegen leven we schijnbaar nog in de veronderstelling dat we een leefbare stad kunnen creëren, zonder te raken aan de status quo. Maar het sparen van kool en geit, is geen goed bestuur….
Hasselt wil dé fietsstad van Vlaanderen worden las ik vorige week in de post. Boter bij de vis denk ik dan. Verduidelijk je visie; creëer er een draagvlak rond; leid er concrete en meetbare doelstellingen uit af; prik een termijn en ga ervoor! En denk niet te snel dat het wel vanzelf zal lOslopen.
Het onderhoud van de bestaande fietspaden zou al een flinke stap vooruit zijn. Kom maar eens kijken in de Oude Truierbaan!