De drukte van afgelopen weekend is overal voelbaar. Eigenwijs als ik ben is luisteren naar mijn lichaam geen optie deze ochtend en met spierpijn in mijn benen begin ik de dag. Eerst ontbijt en koffie organiseren. Hoe goed het ook altijd geregeld is bij Raz, hoe slecht het geregeld is bij mij thuis. Als ik de koelkast open is deze leeg, niet heel verrassend. Druk op de zaak betekent een bed-werk-bed-ritme. Na een verfrissende douche haast ik me naar Raz. Onderweg doet het oranje pijn aan mijn ogen, de toeters laten me schrikken en ik irriteer me mateloos aan de mensen van “voorbij Utrecht” die nietsontziend het fietspad blokkeren. Ik vraag me ernstig af hoe ik deze dag door ga komen. Een iets langer lontje vandaag was wel zo handig geweest, besef ik me.
Zodra ik het plein op fiets straalt de BIG SMILE van Jason me tegemoet. GOEDEMORGEN IRIS! Elk jaar begint hij zijn Koningsrondje met een glas prosecco bij Raz. Het ijs waar ik vanochtend mee wakker werd begint al een beetje te smelten.
Het wordt me al snel duidelijk. Koffie, energieke collega’s, een strakke organisatie en disco hitjes uit de boxen doen wonderen. Om half 3 verschijnen de eerste zonnestralen op het terras. We geven elkaar een high five, houden de adem in, billen tegen elkaar en daar gaan we dan…
Nog geen 7 uur later kijk ik weer om me heen. Koelkasten leeg, glasbakken puilen uit, bier op de barvloer en ik glimlach van oor tot oor. We proosten met een koud biertje op onze overwinning. Kampioen van onze eigen wedstrijd! Wat ben ik trots op iedereen!
Als alles weer terug op zijn plek staat en het zo schoon is dat het lijkt alsof er niets gebeurd is gaat er een fles goede wijn open. Iedereen pakt een barkruk en dan komen de verhalen.
Op een overvol terras vraagt een dame aan me “Wie wonen hier eigenlijk boven?”. Ik antwoord: “Allerlei verschillende mensen”. Dame: “Echt? Maar niet alleen studenten of zo?”. Ik: “Nee, gezinnen, starters, stelletjes, studenten, van alles en nog wat”. Dame: “Echt waar?? Nou dat had ik niet verwacht, hoor je dat Hans, gek hè?”
Diederick vraagt zich af hoeveel gasten hij aan de bar heeft gehad die hun bestelling één of meerder keren moesten herhalen: “Magik un birrr en tee zjintonic?”. Diederick: “Meneer, we hebben 51 Gin Tonics, u mag er één uitzoeken op deze kaart”. (De arme man kon nog amper rechtop staan).
Vriendin 1: “Maar hoe wist je nou dat hij piloot was?”. Vriendin 2: “Nou, omdat hij tegen mij zei ‘ik ben piloot’ ”. Vriendin 1: “Oh”.
Even later wordt er vriendelijk aan mij gevraagd of ik een roze hempje wil kopen. Het kost maar 50 cent. “Nee”, antwoord ik kordaat. Maar het hempje was hem ook opgedrongen voor 50 cent, dus nu moest ik het maar van hem kopen…
“Hebben jullie ook een zittend mannen toilet?”. Yvon: “?” Man: “niet een urinoir, maar een pot?”. Yvon: “Oh, ja, ik kom niet zo vaak in de heren toiletten, eens even kijken, Iris?”. Man komt terug van het toilet: “Wel jammer dat het licht zo snel vanzelf uit gaat op dit toilet, dan moet je zo blijven zwaaien”. Waarop Yvon antwoordt: ”Misschien moet je je bezoek dan gewoon wat inkorten meneer”.
‘Be a King for one day’, dat was het thema voor dit jaar binnen Razmataz. Een kleine gast van 5 nam dat héél letterlijk toen hij schreeuwend binnen kwam en riep: “Bitterballen! Bitterballen, bitterbaaaalllllleeeeen!”. Waarop Romy hem met opgetrokken wenkbrauwen vroeg of ze hem ergens mee van dienst kon zijn. “Ja, onze bestelling duurt een beetje lang… bent u ons vergeten?”.
Inmiddels is er een vriendin van Sam binnen gekomen. De glazen worden bijgevuld en de laatste stukken witte chocolade cheesecake worden opgelepeld. De verhalen worden nog wat meer aangedikt en de lach wordt luider.
Ik kijk om me heen, hard werkende Raz’zers, onderuitgezakt en voldaan. De vriendin van Sam heeft zich verplaatst naar achterin het café, waar ze in het donker heel wild Afrikaans aan het dansen is. We lachen er om. Een veertje van een oranje boa heeft zich met bier vast geplakt aan de deur van het toilet, pfffffff. Proficiat Willem, ik ben ook weer een jaartje ouder geworden vandaag.