Soms zit ’t mee, soms zit ’t tegen. Het valt me op dat als mij één ding tegenzit er tegelijkertijd méér dingen tegenzitten. Alsof ’t een complot is om mij te stoppen. Alsof een aantal mensen ineens mijn weg versperren. Zij duwen me aan de kant en ik probeer me tussen hen door te dringen, want ik laat me niet zomaar van mijn pad afduwen!
Vermoeiend is het wel en echt genieten van de omgeving kan ik zo niet meer. Ik kom aardig ver, totdat iemand me onverwacht in een diepe kuil in de weg duwt. BAM! Daar lig ik dan. In het slijk. “Hier kom ik nooit meer uit, ik kom niet verder,” denk ik. Het wordt even aardedonker. Even.
Als je je meestal terugtrekt, dan heb je waarschijnlijk het gevoel dat je weinig in de melk te brokkelen hebt. Om de pijn van verslagenheid te voorkomen neem je geen risico’s meer; je kruipt in je schulp en je gaat in rondjes lopen.
Als je meestal terugslaat, overwin je wellicht de tegenslagen. De vijanden die je onderweg maakt neem je op de koop toe. Die zinnen op wraak, dus jij zult constant op je hoede moeten blijven. Je weet niet of de mensen die met je meelopen van je houden of bang voor je zijn. Hoe verder je komt, hoe argwanender je wordt en hoe harder jij zult moeten strijden.
Accepteer jij de tegenslagen, dan komt er meer rust, voor jou en je omgeving. Je kunt dan meer genieten op de plek waar je je bevindt. In de meeste gevallen van tegenslag is dit dan ook de meest gunstigste reactie. (helaas ook vaak de moeilijkste.) Sommige gevallen zijn echter té belangrijk voor je om los te willen laten…
Dan kan je je gaan beraden. Ken je het liedje nog van het kleine zigeunermeisje? “Sta op meisje lief en droog je traantjes af. Kies een kindje uit de kring met wie je dansen mag.” Uithuilen en weer opstaan. Werk aan verbetering, zoek een nieuwe aanpak, creëer een ander pad.
Ik hoef andere mensen op mijn pad niet weg te duwen. Als ze me er niet doorlaten, willen ze me duidelijk maken dat ik beter een andere richting uit kan gaan. In de kuil ben ik noodgedwongen tot stilstand gekomen. Even was ik in paniek, ik dacht dat ik niet verder kon. Maar al gauw veranderde dat. Want ik wil dat en waar een wil is is een weg… Ik ga wél verder. Maar dan anders. Ik krabbel overeind, klim uit de kuil en lach, want ik zie voor mijn ogen een prachtig slingerweggetje verschijnen, dat ik eerst niet zag omdat ik per se rechtdoor wilde! “Ik kom er wel, alleen via een andere weg dan ik eerst dacht.”
Een tegenslag komt inderdaad doorgaans nooit alleen, maar meestal in drievoud. Gewoon aanvaarden en een wachten lijkt mij het beste dat je kan doen … het kan over het algemeen daarna alleen maar weer beter gaan 😉
Mooi en herkenbaar. En…. ik heb alle vier de mogelijkheden geprobeerd. Ze kunnen stuk voor stuk nuttig zijn. Tja, wijsheid is het te weten wanneer welke strategie toe te passen.