Ze spreekt het duidelijkst gearticuleerde Engels dat ik ooit uit een Italiaanse mond heb gehoord. Maar wat wil je. Al op negentienjarige leeftijd verliet Amanda Triossi Rome om in Cambridge kunstgeschiedenis te gaan studeren. Nu is ze zeventwintig jaar, juwelenexpert en weet alles van oorbellen. Op het eerste gezicht ziet ze er on-Italiaans uit: lang en blond. Alleen de sierlijke gebaren van haar handen, getooid met verschillende antieke ringen, verraden haar zuidelijke afkomst.
Als agente voor het veilinghuis Sotheby's pendelt Triossi heen en weer tussen Tel-Aviv, Amsterdam en Geneve. 'Ja, ik ben een international wanderer', geeft ze toe, 'maar in mijn huidige baan zie je wel alles wat de sieradenmarkt te bieden heeft. Bij een museum heb je vaak slechts met een beperkte collectie te maken, terwijl ik nu de gelegenheid heb om alle stijlen en periodes te zien. Van antiek tot modern.'
Onlangs heeft ze samen met Daniela Mascetti, een collega van Sotheby's Londen, een boek over de geschiedenis van de oorbel in de Westerse samenleving geschreven. Het overdadig geillustreerde Earrings, From Antiquity to the Present maakt een ding duidelijk: de vorm van de oorbel is, naar gelang mode en haarstijl, bijzonder veranderlijk door de eeuwen heen. Het waren vooral de uitsnijding van het decollete en de vorm van het kapsel die bepaalden of oorbellen wel of niet werden ingezet in de strijd tegen een naakte hals. Een interessante mode-historische wisselwerking, die Amanda Triossi tijdens een lezing op maandag 29 oktober in Sotheby's Amsterdam nader zal uitleggen.
Haar verhaal over de geschiedenis van de oorbel is lang en gaat terug naar 3000 voor Christus. In koningsgraven te Ur (in het huidige Irak) zijn de oudste gouden oorbellen ter wereld gevonden. Triossi en Mascetti konden aan de hand van andere archeologische vondsten de opmars van de oorhanger door de antieke Mediterrane wereld duidelijk traceren. 'We zien diverse typen oorbellen op munten afgebeeld en zelfs beelden werden in de klassieke oudheid met gouden oorringen getooid.'
Tijdens de middeleeuwen raakte de oorversiering uit de mode. Amanda Triossi wijt dit aan het feit dat alle vrouwen in die tijd iets op het hoofd droegen: 'Sluiers, vlechtenrollen en hoge punthoeden bedekten de oren, want los haar werd beschouwd als onzedig en losbandig. De oorbel verdween uit de geschiedenis om pas later in de Renaissance terug te keren. Noord-Europa bleef wat achter bij deze ontwikkeling, omdat daar haarkapjes en molensteenkragen het dragen van oorbellen beletten.'
In de zeventiende eeuw beleefde de oorhanger dan uiteindelijk zijn glorieuze terugkomst, en wel versierd met grote parels. 'Jammer genoeg is er van dit type oorbel niets bewaard gebleven, want parels desintegreren en gaan maar driehonderd jaar mee. Slechts een paar in het Louvre te Parijs heeft de tand des tijds overleefd, en dan niet eens in de oorspronkelijke zeventiende-eeuwse vorm.'
In Earrings legt Amanda Triossi duidelijk de nadruk op de achttiende en negentiende eeuw, haar specialisme, toen oorbellen met exotische namen als de 'girandole' en de 'pendeloque' hun opgang deden. Door de vondst van nieuwe diamantmijnen in Brazilie werden deze oorbellen voor de adel het middel bij uitstek om rijkdom en macht ten toon te spreiden. 'Oorbellen waren in die tijd heel zwaar, met veel diamanten in een gesloten zetting. Daarom kon een oorbel soms wel 40 gram wegen. Extra hulpstukken moesten de draagster verlichting geven. Maar een bekende Franse juwelier schreef in 1744 dat het belachelijk was dat vrouwen oorbellen droegen, die op een pijnlijke manier de lellen uitrekten.'
De Franse Revolutie en de Napoleontische oorlogen bevrijdden de vrouwelijke oorlel van hun zware last. 'Door de schaarste aan goud en zilver werden oorhangers lichter, platter en dunner. Amethisten en topazen vervingen diamanten. Sommige exemplaren waren superlang, van 10 tot 12cm, maar niet erg praktisch en waardevol, '
In de twintigste eeuw is de oorbel intussen allang van duur luxe-artikel voor de hogere standen tot goedkoop plastic gebruiksvoorwerp voor de massa verworden. Het aantal vormen, kleuren en materialen is tegenwoordig oneindig. Maar zelf is Amanda Triossi kieskeurig. De laatste oorbel die ze kocht, kostte haar bijna het volledige familiekapitaal. Geen wonder dat dit exemplaar, een ontwerp van de Zwitserse juwelier Meister van goud en diamant, de omslag van haar boek tooit.
UTRECHT, 27 nov. - Het aantal meldingen van kindermishandeling is in de eerste negen maanden van dit jaar met tien procent toegenomen in vergelijking met vorig jaar. Er werden ongeveer 8.000 meldingen gedaan. Dat heeft directeur H. Mourits van de Landelijke Stichting Buro's Vertrouwensarts inzake Kindermishandeling (LSBVK) gisteren bekendgemaakt. Mourits verwacht volgend jaar een verdere toename van het aantal meldingen. Mede met steun van de overheid bestaan er initiatieven die moeten leiden tot een betere onderkenning en aanmelding van kindermishandeling. De LSBVK constateert dat de financiering door de overheid achterblijft bij het toenemende aantal meldingen.
Foto: De tv-activiteiten in de jaren vijftig groeien gestaag. Krachtiger zenders, steunzenders, betere studio- en montage-apparatuur en de komst van kleurentelevisie. Ook de interesse en de kooplust namen toe.
In 1956 wordt de zendtijd van drie naar tien uur per week uitgebreid. Toch bleven genoeg mensen de tv nukkig weigeren: “Ik koop pas televisie als ik ook New York kan krijgen, dan zie je tenminste wat.” In 1958 waren er zo'n 250.000 toestellen verkocht. Een succes-programma als Pension Hommeles trok in dat jaar ruim een miljoen kijkers. Ook de zendtijd werd weer uitgebreid en in 1960 konden meer dan
600.000 huishoudens wekelijks 18 uur televisie volgen. Twee jaar later in 1962 was er weer een zendtijd-uitbreiding en was het mogelijk wekelijks 30 uur televisie te kijken. (Fotoservice Hilversum)
Het oude huis van bewaring in de binnenstad van Roermond wordt tijdelijk opgengesteld voor `bolletjesslikkers' en andere drugskoeriers die zijn opgepakt op Schiphol. Dat heeft een woordvoerder van de gemeente bevestigd.
De oude gevangenis aan de Pollartstraat is buiten gebruik sinds 2000 en moet op termijn worden omgebouwd tot appartementencomplex. In december van het vorige jaar verzocht Justitie het gebouw opnieuw in gebruik te mogen nemen. Justitie dacht toen nog aan het tijdelijk onderbrengen van vrouwelijke verdachten. Daartoe zou het gebouw tot juni van dit jaar moeten worden gerenoveerd.
Inmiddels is besloten het gebouw te gebruiken voor het detineren van verdachte drugskoeriers. ,,Blijkbaar ging de renovatie sneller dan verwacht'', zegt een woordvoerder van de gemeente. De eerste groep zal nog mogelijk deze week naar Roermond worden overgebracht, aldus de woordvoerder. In totaal zal het gaan om 75 à 100 verdachten.
In een in januari van dit jaar gesloten overeenkomst is vastgelegd dat Justitie het gebouw tot 2004 als gevangenis mag gebruiken. Wel zal het gebouw, dat op de monumentenlijst staat, worden overgedragen van de Rijksgebouwendienst aan de gemeente. Die zal de gevangenis vervolgens verhuren aan Justitie.
Door capaciteitsproblemen in het arrondissement Haarlem, waar Schiphol onder valt, moest Justitie tot nu toe veel betrapte bolletjesslikkers laten gaan. Eerder besloot Justitie daarom een groep van ongeveer honderd drugskoeriers onder te brengen in een grenshospitium in Amsterdam, een vleugel van het voormalige psychiatrische ziekenhuis in Santpoort en het noodhospitaal bij het Academisch Ziekenhuis in Utrecht. Naar verwachting neemt de Eerste Kamer vandaag een noodwet aan, die het mogelijk maakt meerdere bolletjesslikkers in één cel te detineren.
Om het arrondissement Haarlem verder te ontlasten, heeft het kabinet vrijdag besloten dat strafzaken die normaliter dienen voor de rechtbank Haarlem of het gerechtshof te Amsterdam, ook door collega-rechters buiten deze regio mogen worden behandeld.
Sinds minister Korthals (Justitie) de Kamer beloofde dat geen enkele betrapte drugskoerier nog zal worden heengezonden, blijven in het arrondissement Haarlem andere zaken liggen.
BRUSSEL, 31 AUG. Spanje heeft dringend meer hulp nodig van andere landen van de Europese Unie om de stroom illegale immigranten van Afrika naar de Canarische Eilanden te stoppen. Pagina 4 en 7 (hoofdartikel)
Bonussen bij ABN Amro hebben gistermiddag tot een emotioneel debat geleid in de Tweede Kamer. Parlementariërs, van links tot rechts, waren laaiend over bonussen bij ABN Amro, de bank die vorig jaar samen met een deel van Fortis voor 16,8 miljard euro door de staat werd gered.
Minister Bos (Financiën, PvdA) was op zijn beurt zichtbaar boos over de kritiek op de beloningen. „Dit gaat niet over perversiteiten van Wall Street. Dit gaat om hardwerkende mensen bij ABN Amro die een bescheiden extra beloning krijgen. Dit zijn niet zichzelf verrijkende bankiers.”
Bij ABN Amro krijgen 20.000 medewerkers een prestatiebonus conform afspraken in de CAO. Daarnaast ontvangen 500 bankiers, van wie circa 70 in Nederland, extra geld om bij de bank te blijven. Deze zogeheten retentiebonus is vorig jaar toegezegd toen ABN Amro bij Fortis werd geïntegreerd en bankiers met speciale expertise verleid moesten worden om bij de bank te blijven.
„Zijn bankiers nu helemaal van de pot gerukt”, riep Ewout Irrgang (SP) gisteren uit. De VVD noemde de bonussen bij ABN Amro „schandalig” en wil dat Bos een moreel appèl doet op de bankiers om van hun extra beloning af te zien. Volgens het CDA staan bankiers in Londen en New York in de rij om allemaal zonder bonus voor „Nederlandse sleutelbanken” te werken. CDA-Kamerlid Frans de Nerée tot Babberich vindt bonussen op dit moment daarom onnodig. „In het normale bedrijfsleven vrezen mensen voor hun baan. De boodschap van een bank die bonussen uitdeelt is niet goed.”
Volgens minister Bos richt de kritiek van de Kamer zich op 20.000 eenvoudige medewerkers met een gemiddeld jaarsalaris van 75.000 euro. Die afspraken zijn gemaakt in een cao om tegemoet te komen aan een eerdere versobering van arbeidsovereenkomsten. „De aandeelhouder heeft niet de bevoegdheid om daar in te treden en dat willen we ook niet”.
De SP persisteerde gisteren dat het hier gaat om managers en niet om eenvoudige medewerkers, maar Bos zei dat dit onjuist was.
Als het om de echte top van de bank gaat, wordt er volgens Bos onder leiding van Gerrit Zalm al veel gedaan aan een matiging van het beloningsbeleid. „Het vaste en variabele loon van de raad van bestuur wordt verlaagd, het aandeel van de variabele beloning in de totale beloning gaat naar beneden en de vertrekpremies worden verlaagd.”
Hij herinnerde de Tweede Kamer aan een recente uitspraak van de rechter. Die wees het verzoek van ABN Amro af om de vertrekpremie van ex-topman Peter Schmittmann te verlagen. „Tot in de rechtszaal heb ik die bonus aangevochten. Het ligt niet aan onze ergernis of boosheid dat sommige bonussen in stand blijven. Je hebt soms juridische grenzen die je moet accepteren.”
Tip Marugg (1923-2006), Curaçaos schrijver, leefde bij gratie van de alcoholische roes en deed daarvan in lyrische bewoordingen verslag. Iets dergelijks was sinds Slauerhoff niet meer in het Nederlandse taalgebied vertoond. Nu is van de eenzaam gestorven schrijver met het kleine oeuvre, waaronder één van de aangrijpendste Nederlandstalige romans ooit, het Verzameld Werk (Bezige Bij, € 19,90) verschenen. Maruggs drie romans staan erin, zijn gedichten, korte stukken en essays over de eenzelvige eilandbewoner.
Typerend is de verwijdering die optrad tussen Marugg en zijn broer Frank. Die had hem ervan weerhouden voor de dood te kiezen, toen hij als gevolg van roken, drinken en weinig bewegen zijn been moest laten amputeren. Na de amputatie had Marugg spijt en was hij boos op zijn broer die hem in zijn ogen had gedwongen tot doorleven. En daarin zit het eigenlijke thema van Maruggs werk: niet dood mogen, omdat je het leven als een Godsgeschenk moet beschouwen of anders wel als een opdracht. Ook, of juist als je niet om dat geschenk hebt gevraagd of de opdracht niet ziet zitten.
De winnaar van de jackpot van 6,6 miljoen euro uit de trekking van de Staatsloterij van een week geleden heeft zich nog niet gemeld. Dat meldde de Nederlandse Staatsloterij gisteren. Het winnende lotnummer is DK 020787. Over het algemeen melden mensen met een lot waarop een grote prijs is gevallen, zich binnen een of twee dagen. (ANP)
Oud-adviseur van Helmut Kohl Karl Lamers wordt opeens weer uit heel Europa om raad gevraagd: hij schreef begin jaren negentig dat meer Europese integratie niet mogelijk is als alle lidstaten tegelijk meedoen. Het is nu aan Duitsland om het voortouw te nemen, zegt hij. ‘Wij moeten führen’. Caroline de Gruyter, Kircheib-Neuenhof
Karl Lamers had nooit gedacht dat hij op zijn 77ste nog vanuit heel Europa gebeld zou worden over een tekst die hij achttien jaar geleden schreef. In 1994 publiceerde de Duitser Lamers, destijds CDU-parlementariër en Europa-adviseur van bondskanselier Kohl, met zijn partijgenoot Wolfgang Schäuble een voorstel voor een ‘Europa van meerdere snelheden’. Een aantal kernlanden zou het voortouw moeten nemen voor méér Europese integratie, de anderen zouden zich eventueel later kunnen aansluiten. Anders, schreven Lamers en Schäuble, de huidige Duitse minister van Financiën, zou de alsmaar groeiende Unie onbestuurbaar worden.
Nu, middenin de crisis, komt het voorstel ineens uit de la. Lamers legt in zijn huis in het glooiende Westwald, in de buurt van Keulen en Bonn, uit waarom: de eurocrisis legt de noodzaak van een integratiesprong bloot, maar niemand verwacht dat dit in één keer met alle 27 EU-landen gaat lukken.
„Achter de financiële turbulentie en crisistoppen gaat een heldere boodschap schuil: wij Europeanen hebben óf een gemeenschappelijke toekomst waarin we meer moeten samendoen, óf we hebben helemaal geen toekomst. We hebben lang de tussenweg bewandeld. Steeds ietsje meer Europa. Dit gaat niet meer. De globalisering dwingt ons de handen snel ineen te slaan. In die zin hebben we niet de keus tussen méér Europa en minder Europa, zoals mensen weleens denken. Meer Europa is geen keus. Het is noodzaak.”
„Dat weet ik. Maar alles mondialiseert. Ook Europeanen doen mee, met enthousiasme. Mensen gaan overal op vakantie, banken en bedrijven openen overal filialen. Toen Duitsland onder bondskanselier Schröder de lonen matigde, in de jaren negentig, destabiliseerde het half Europa. Zelfs nationaal strafrecht wordt uitgehold: als abortus in jouw land verboden is, kun je naar een ander land.
„Grote problemen als klimaatverandering of terreurbestrijding vereisen internationale oplossingen. Alleen in de politiek houden we alles bij het oude en hebben we de territoriale grenzen nog scherp getrokken. Politiek in Europese landen is puur nationaal gebleven. Het is tijd voor een echte Europese politiek. Met Europese verkiezingen en een Europees publiek debat. En ja, soevereiniteitsverlies op bepaalde terreinen. Anders zijn we verloren. Wij Duitsers vormen maar één procent van de wereldbevolking. In ons eentje hebben zelfs wíj op het wereldtoneel niets in te brengen.”
,,Ja, maar we waren er een beetje vroeg mee. Onze stelling was dat Europa zo groot werd, met zoveel lidstaten met zulke uiteenlopende belangen, dat het onmogelijk wordt om gezamenlijk genoeg voortgang te maken. Er is altijd iemand ergens tegen. Dus moet een groepje landen de kar trekken. Geen harde kern, meer een magnetische kern die anderen aantrekt om later alsnog mee te doen. De EU ging van zes landen toen naar 27 nu. Ook de eurozone breidt uit. De geesten worden rijp voor ons idee. Dat doet me plezier.”
Nu al doen niet alle EU-landen met alles mee: de Schengenzone, het Europees patent, de euro, enzovoort.
,,Nee. Een monetaire unie kan niet toestaan dat een van de leden vertrekt. Het destabiliseert de anderen. Mensen gaan speculeren wie de volgende wordt. Iedereen zal zijn vertrouwen in Europa verliezen. Bondskanselier Merkel komt gelukkig tot dezelfde conclusie. Daarbij is solidariteit één van de waarden waarop Europa geënt is. Duitsland en Nederland hebben er jarenlang van geprofiteerd dat Spanje, Italië, Portugal en Griekenland de euro hadden. We hebben veel geëxporteerd naar die landen. Duitsland heeft Griekenland pantsermaterieel en onderzeeërs verkocht voor we besloten ze een eerste pakket leningen te verstrekken. Misschien hadden we Griekenland er niet bij moeten laten. Maar nu zeggen, ‘Het loopt niet, vertrek maar’, is hypocriet. Wij zijn medeverantwoordelijk voor dit probleem.’’
,,Nee. Waarom zouden de Duitsers zo hun best doen om Europa te hervormen, als ze er eigenlijk uit willen? Duitsland profiteert van de euro, meer dan enig ander land.’’
,,Ja. De Europese Unie is opgezet om deze twee in balans te houden en zekerheid te geven. Zij blijven de motor. Fransen en Duitsers denken overal anders over. Het is een koud kunstje voor ons Duitsers om met Nederlanders, zelfs Spanjaarden op één lijn te komen. Met hen hebben wij geen machtsstrijd. Met de Fransen wel. We zijn het nooit ergens over eens. Daarom is het vitaal voor ons en voor andere landen dat we in Europa alles samen afstemmen. ‘Nos différences font notre force’, zeggen ze in Parijs.”
,,Met Sarkozy was het evenmin simpel. Er zijn altijd ups en downs geweest. Uiteindelijk hebben die twee elkaar nodig. Daar gaat het om. Daar is Europa voor.’’
,,We groeien uit elkaar. Ik hoop dat Hollande Frankrijk hervormt. Dat is electoraal niet zonder gevaar. Bondskanselier Schröder hervormde de Duitse arbeidsmarkt en verloor prompt de verkiezingen. Schröder deed wat hij moest doen. Meerdere Europese regeringsleiders moeten nu hetzelfde doen. Rajoy en Samaras doen het, Hollande moet ook. Duitsland heeft nu al het dilemma dat het als grootste en rijkste land de enige is die in Europa het voortouw kan nemen. Het is niet goed als Frankrijk erbij bungelt.’’
Moest heel Europa nu echt de adem inhouden toen het Duitse Constitutioneel Hof in september oordeelde over het euro-noodfonds?
,,Dit was bespottelijk. Dit Hof baseert zich op definities van ‘nationale soevereiniteit’ en ‘Duitse identiteit’ die geen relevantie meer hebben. Nationale soevereiniteit is een lege huls geworden. En het is niet aan rechters om de Duitse identiteit vast te pinnen. Dat bepalen burgers, en het verandert constant. Het is onaanvaardbaar als rechters het land door trekken om te vertellen dat onze grondwet niet méér Europa toelaat. Wat zij doen, is euroscepsis sociaal acceptabel maken.’’
,,Merkel zit in een moeilijke positie. Ze moet zorgvuldig zijn. Duitsland lag in 1945 in puin. Frankrijk wilde ons klein houden. Maar de Amerikanen hebben gezegd: ‘Met een zwak, onbewapend Duitsland maken we geen sterk front tegen de Russen.’ Dat is ons geluk geweest. We hebben de kans gegrepen en hebben een nieuwe maatschappij gebouwd die economisch succesvol is.
„Nu dragen we wéér de verantwoordelijkheid voor Europa. Wij moeten führen. Moeten we dat dan niet doen, vanwege de historische lading? Of moeten we het beste ervan maken? Ik denk het laatste. Zoals Thomas Mann zei: beter een Europees Duitsland dan een Duits Europa.’’
Karl Lamers (11 november 1935, Königswinter) was van 1980 tot 2002 lid van de Duitse Bondsdag voor de christen-democratische CDU. Als buitenlandwoordvoerder schreef Lamers in 1994 samen met de huidige minister van Financiën Wolfgang Schäuble de veelbesproken nota Überlegungen zur europäischen Politik. Het stuk was controversieel. In het ‘kern-Europa’ dat de twee bepleitten zouden Duitsland en Frankrijk samen met de Beneluxlanden sneller integreren dan de rest van de EU. Bondskanselier Helmut Kohl nam er al snel afstand van, omdat Italië boos was dat het niet tot de kerngroep werd gerekend. Maar het idee van een kern-Europa is nooit verdwenen. Zo stelde de Duitse oud-minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer in 2000 een „avantgarde” voor van landen die een Europese federatie zouden vormen.
Nederlanders besteden jaarlijks gemiddeld 1.236 euro per persoon aan hun vakantie. Maar het scheelt veel of je die euro’s uitgeeft in Zuid-Duitsland, Zweden of Zwitserland.Pagina 8-9
Het rotte New York van de jaren zeventig en tachtig was het decor van talloze filmklassiekers. Tijd voor een filmisch herbezoek.
‘Waarom wil je dit eigenlijk”, vraagt de vertrouwensman van ondernemer in stookolie Abel Morales in A Most Violent Year. Die vraag wordt nooit beantwoord, maar is al te zichtbaar vanaf het opslagterrein aan East River dat Morales wil kopen, een deal die hem op de rand van de afgrond brengt. De skyline van Manhattan, dat is de hoofdprijs. Respect, rijkdom, macht, een plekje in één van die torens.
Hetzelfde visioen van Manhattan inspireerde in 1924 de Duitse regisseur Fritz Lang tot de sf-klassieker Metropolis. „Een luxueus decor, ontworpen om te verbazen, af te leiden, te hypnotiseren”, schreef Lang later. Maar nieuwkomers als Morales zijn daar niet zomaar welkom. Zij moeten zich eerst door een corrupt doolhof van achterkamertjes, afspraken, gangen en schaduwen worstelen.
A Most Violent Year speelt zich af in 1981: een jaar dat zelfs Manhattan niet meer zo glamoureus oogt. New York lijkt in onstuitbaar verval: een recordaantal moorden, crack in opkomst, een failliet stadsbestuur, een blanke vlucht naar de buitenwijken, oude arrangementen tussen politiek, zakenleven en maffia die bezwijken. De hoogtijdagen van ‘Fun City’, de sarcastische bijnaam die columnist Dick Schaap New York gaf. Vrij naar John V. Lindsay, burgemeester van New York van 1966 tot 1974, die tijdens een transportstaking zijn vastgelopen stad „fun and exciting” noemde. Diezelfde Lindsay tekende een verordening die films opnemen in New York eenvoudig en goedkoop maakte. Dat heeft hij geweten: New York werd in de jaren zeventig het favoriete decor van het nieuwe Hollywood, en dat leverde geen vleiende stadsportretten op.
In die jaren figureerde New York vooral als symbool van Amerikaans verval: een moreel bankroete stad in de greep van de maffia (The Godfather, Mean Streets), corruptie (Serpico), bendegeweld (The Warriors) spirituele malaise (Taxi Driver), drugs (The Panic in Needle Park, The French Connection), seksuele experimenten (Dog Day Afternoon, Cruising) én etnisch geweld (blaxploitationfilms). Een incidentele ode als Woody Allens Manhattan voorkwam niet dat de stad als aflopende zaak werd ervaren. In sf-film Escape from New York (1981) werd het een open gevangenis met een heel hoog hek eromheen.
Veertig jaar later is Manhattan door gentrificatie en ‘zero tolerance’ een glossy glanzend Disneyland. Op ‘Fun City’ kan je als filmmaker met enige nostalgie terugkijken. Gritty is het steekwoord: vuig, gevaarlijk maar vitaal. Want dat New York was ook de stad van Saturday Night Fever en Fame, van Andy Warhol, disco, punk en hiphop, beseffen we nu. En van al die filmklassiekers.
Een interessante periode om naar terug te keren, al is het maar, zo zei regisseur Paul Thomas Anderson onlangs, omdat iedereen toen al postmodern was, maar ook kettingrookte en geen mobieltjes had. Om gritty New York te reconstrueren, moet je wel wat doen: Guillaume Canet strooide bij de opnames van zijn misdaaddrama Blood Ties – dat zich afspeelt in 1975 – dagelijks talloze zakken zwerfvuil over zijn filmset uit. Er is iets verloren gegaan.