Hun sporen vormen gigantische afdrukken in de sneeuw. Door m'n verrekijker check ik voor de zoveelste keer of die grote steen daar verderop misschien beweegt. En ja, eindelijk zie ik de karakteristiek hoge schouders en hoekige romp van de muskusos. Ik ben nu eens niet op weg naar een berg of een hut, maar 'alleen maar' naar hen en het is gek, maar dat maakt alles heerlijk anders.
​De bergketen en tevens Nationaal Park Picos de Europa ligt verscholen in het relatief onbekende Noord-Spanje. In vergelijking tot de Pyreneeën en de Sierra Nevada in het zuiden lijkt de Picos de Europa maar een bescheiden parkje. Maar dit ‘kleine parkje’ is bijzonder. De stoere zilvergrijze pieken in combinatie met de authentieke bergcultuur hebben de Picos de Europa op de (wandel)kaart gezet. Genoeg reden voor mij om er zelf een kijkje te nemen.
​Als beroepsavonturier ben ik gewend om op eigen kracht door de bergen te trekken. Maar altijd is er een uitgewerkt plan dat tot een te volgen route leidt, een streep op een topografische kaart. Dit keer niet. Mijn 100 liter grote Bergansrugzak zit propvol met winterkampeeruitrusting, eten en brandstof voor een week én foto-filmapparatuur - maar geen idee waar ik de komende dagen slaap. Dat voelt raar. Spannend ook. Omdat dit keer niet ik, maar wilde dieren bepalen waarheen ik ga.
Hayo Meijer is in 2013 gestart met de opleiding tot International Mountain Leader. Drie jaar geleden kreeg hij samen met zijn vriendin het idee om yoga en bergwandelen te combineren. Het resultaat? Daarover vertelt hij meer in zijn blog.
De zomer heb ik een wandeltocht van 1500 kilometer gemaakt. Alleen. Op de Balkan. Van Slovenië naar Macedonië. Over een nieuw lange-afstandswandelpad: de Via Dinarica. Als ik vertel dat ik alleen de bergen in trek krijg ik direct een boel vragen op mij afgevuurd; is dat niet gevaarlijk? Ben je niet bang voor beren, wolven of slangen? Of voor mannen? Is het niet eenzaam om alleen te wandelen?
​Na twee jaren aan de noordzijde van de Alpen te hebben gelopen, willen mijn Belgische gasten dit jaar weleens aan de zuidkant kijken. De Dolomieten, daar moet onze volgende tocht plaatsvinden. En zo komt het dat we elkaar, de avond voor de tocht, in de stromende regen treffen in St. Ulrich, Val Gardena. De regen wordt veroorzaakt door een koufront, dat overtrekt en dat morgenochtend nog voor een drupje regen kan zorgen. Voor de overige dagen wordt gelukkig beter weer voorspeld.
We zitten met de klimmaten op een terrasje en maken de aandeelhouders van AB Inbev weer wat rijker. Plots overvalt Herman me met een vraag. “Welke berg doen we volgend jaar, Orlando?” “Euh…euh… wat dacht je van de Damavand in Iran” antwoord ik. Blijkbaar niet eens zo’n gek antwoord want sommigen beginnen meteen instemmend te knikken.
​Vorig jaar had ik het voorrecht om, in opdracht van Tirol Outdoor Experience, met de mensen van HvO Querido* een driedaagse huttentocht in het Stubaital te mogen maken. Dit jaar beklimmen we de Zugspitze, met bijna 3.000 m de hoogste berg van Duitsland. Onze route loopt door het Reintal, via de Bockhütte, de Reintalangerhütte en de Knorrhütte.
​Italië … het land van pizza, pasta, ijs en cappuccino. Ik ben in dé bergen van Südtirol (of zoals de Italianen het graag noemen Alto Adige), de Dolomieten, en verblijf in verschillende bijzondere berghutten. Voor mij dus geen pizza, maar ‘spiegeleier mit speck und bratkartoffeln’ en geen ijs maar ‘sachertorte’ of ‘apfelstrudel’.
Oktober. Geert, Serge en ikzelf plannen een snel “heen-en-weer” weekendje naar de Alpen. We willen in Chamonix de Arête des Cosmiques en de Midi-Plan afwerken. De Midi-Plan is een mooie sneeuwgraat die al een tijdje op m’n planning staat. Donderdagavond vertrekken we. Via Luxemburg, Metz, Nancy en Dijon rijden we naar het zuiden.
Bij Julbo hebben ze een nieuwe technologie gelanceerd voor deze winter die weleens het ei van Columbus zou kunnen zijn. De alom geprezen Aerospace goggle is uitgerust met het SuperFlow System, dat ervoor moet zorgen dat het beslaan van je skibril nu toch écht verleden tijd is. Vooral tourskiers zijn grote fan van de bril. Je kunt namelijk het vizier een stukje naar voren doen waardoor de lucht kan circuleren. Dit doe je als je naar boven gaat. En als je gaat zweten, is dat dus geen probleem. Ga je skiënd naar beneden, dan doe je de bril weer ‘dicht’ zodat je optimale bescherming hebt. Je hoeft je handschoenen er niet voor uit te trekken.