Welkom bij het tweede deeltje van de vraag wat je wil serie. Dit maal iemand die werkzaam is geweest in de schuldhulpverlening. Hierbij stelt hij zich aan ons voor
Schuldenproblematiek is iets waar veel over geschreven en gepraat wordt. Iedereen heeft een mening, heeft ergens ervaring mee of weet op zijn of haar eigen manier hoe het werkt. Drie jaar in de schuldhulp en het is klaar(?) Je verkeerd in armoede(!) en bewindvoerders gunnen je niks(!!) Althans, dat heb ik gemerkt door de jaren heen.
Zelf ben ik tijdens de crisis in dit werk binnengerold en heb ik op drie verschillende plekken gewerkt. Hard werken, wisselend gedrag van de cliënten, van vooroordelen naar ervaringen. Van bodemloze putten naar succesverhalen. Stel me vooral eens de vraag of het beroep dankbaar is !
Ikzelf zou graag de eerste vraag stellen: Wat is nou de meest gemaakte fout die je tegenkomt bij mensen die in de schuldhulpverlening terecht komen?
Maken je collega's zich wel eens schuldig aan identiteitsfraude om zaakjes wat sneller af te handelen? Handtekeningen namens de client zetten enzo?
Zijn de meeste cliënten oprecht gemotiveerd iets aan hun gedrag te doen of is het vaak meer dat ze geen alternatief hebben?
Hoeveel spullen moeten mensen inleveren/verkopen bij schuldsanering? Je hebt recht op wat standaard spullen heb ik begrepen in schuldsanering, maar als je een dikke 4k tv hebt hangen, moet je die dan inruilen?
Studieschuld staat niet geregistreerd, maar zijn er mensen die daar alsnog problemen mee hebben of verwacht u problemen op dit vlak?
1. In hoeverre wordt je werk ook door belast aan je client en hoe voel je je er bij om kosten te maken voor mensen die al weinig hebben?
2. In mijn eigen ervaring heb ik vaak rare bestedingspatronen gezien, zoals veel kosten aan loterijen. Mijn gedachte daarbij is altijd, mooi om te dromen maar dat gaat je probleem niet oplossen. In hoeverre herken je dit beeld?
3. Heb je ook te maken gehad met geweld of bedreiging? Heb je daarvoor ook wel eens afscheid moeten nemen van een client?
4. In de opening geef je aan dat er vaak weinig aan mensen gegund wordt. Daarmee lijk je wellicht ook op een emotionele worsteling te duiden. In hoeverre heb je plezier in je werk en in hoeverre merk je dat dit een last voor je is?
In hoeverre is het (bij sommige mensen) dweilen met de kraan open? En geeft het werk dan nog voldoening?
En er is in schuldhulpverleningsland en incassoland nogal een discussie gaande over incassokosten die flink kunnen stijgen. Hoe sta jij daar tegenover? Terecht of onterecht?
Wat voor een types kom je nou tegen? Een hoop schorriemorrie of komen ze uit alle lagen van de bevolking?
Een veel voorkomende fout is dat mensen zijn of haar prioriteiten niet kan stellen. Het is in veel gevallen heus geen onwil en/of bewust gedrag. Men stelt dat een IQ door geldstress veel punten daalt. Ik beaam dit. Een achterstand bij een postorderbedrijf oplossen door bij leninkje.nl een kortlopende oplossing te zoeken. Het gebrek aan inzicht in de in- en uitgaven is een groot gemis. Compensatieschulden is iets wat vooral in de laatste jaren groot is geworden. Je wilt immers niet tonen dat het niet goed is. Vooral niet door middel van je kinderen. Kinderen dragen dus altijd goede kleding zoals voetbalshirts. Maar daarna wordt de zorgverzekering niet betaald.
In een aantal gevallen wel. Het welbekende kwartje moet namelijk eerst vallen voordat er een besef komt. vooral in de beschermingsbewindvoering is dit nogal een wat weinig voorkomend fenomeen. Er wordt vooral, mede door de omgeving van de cliënt aangegeven dat de bewindvoerder een grote eikel of trut is die je het leven zuur maakt. De cliënt uit dit graag. Ik gok dat ik door de jaren heen elk mogelijke scheldwoord wel meermalen heb mogen horen.
En dan, aan het einde van een telefonisch spreekuur of werkweek komt er opeens een mailtje met een bedankje en een leuk verhaal. Ach, dan gaat het wel weer goed !
Een bewindvoerder staat onder toezicht van A) de auditor van een branchevereniging B) een auditor vanuit de rechtbank C) de rechtbank zelf. Het lijkt me enorm lastig dit te doen en ook best riskant
Mensen komen onder beschermingsbewind omdat ze beseffen dat íets moet gebeuren. Op dat moment zien ze het als een oplossing. Gaandeweg het proces bemerken ze dat een bewindvoerder inhoudt dat ze hun uitgavepatroon en levensstyle moeten aanpassen. Dat heeft oprecht máánden zoniet jaren de tijd nodig.
Bij de schuldhulpverlening kan je pas terecht wanneer een budgetplan en het gedrag stabiel is. Een kredietbank pakt hier doorgaans minimaal een aantal maanden voor. Bij beschermingsbewind komen de mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking en kan het dus langer duren. Uiteraard is dat ook weer afhankelijk van de betreffende bewindvoerder. Die mag daar ook wat vinden !
Minnelijk gaat via de gemeentelijke kredietbank. Uit mijn ervaring zijn de spullen dan niet geschouwd bij het starten van deze minnelijke regeling. De minnelijke regeling is een koehandel met schuldeisers (in drie jaar wordt een bepaald bedrag gespaard naar rato en dat wordt verdeeld. Dus per euro krijgt een schuldeiser 2% (dus 2 cent)).
Wettelijk gaat via de rechter en dan krijgt de schuldenaar een WSNP bewindvoerder (dus dat kan náást een beschermingsbewindvoerder!). Deze WSNP bewindvoerder kijkt niet naar je vaste lasten maar alleen naar het vermogen en wat hij/zij kan betekenen voor de schuldeiser. Er wordt dus door deze WSNP bewindvoerder gekeken naar roerend en onroerende zaken. Dus naar een auto. Is de auto noodzakelijk voor het inkomen? En naar eventuele sierraden of kunstwerken. Maar je gaat niet zonder TV of een laptop zitten. Doorgaans zijn deze zaken al niet veel waard. Er wordt gekeken naar wat humaan is.
De studieschuld zélf is eentje die niet gesaneerd wordt. Maar de lopende achterstand wel. Dus heb je niet betaald voor je aflossing en ligt dit bij de deurwaarder, dan kan deze opgelost worden. Maar na de WSNP/sanering gaan de termijnen lopen.
Tijdens beschermingsbewind en/of budgetbeheer zal de schuld in de ijskast gezet moeten worden. Oftewel; een draagkrachtmeting gedaan moeten worden.
Alsin: hoeveel mensen komen uit de schulden? Bij beschermingsbewind is dat bij een goed kantoor 100%. Maar uiteindelijk moet de schuldenaar zelf zich aan de regels houden van de Minnelijke (MSNP) of wettelijke (WSNP) sanering. Maar ook komen mensen onder bewind die door onkunde van zichzelf uit de WSNP gezet zijn (dus geen schone lei) en daarna pas hulp zoeken. Deze mogen in principe 10 jaar lang in de sanering. Daar ben je dan 10 jaar alleen de vaste lasten van betalen
Het is niet een vaststaand en makkelijk getal. Maar ik heb wel meermalen mensen van begin tot eind begeleid, dat is wel tof. Van onder bewind naar uit bewind met schone lei. Dan maar hopen dat het geen draaideur wordt.
Eenmalig wel eens gehad. Maar dat was een gevalletje borderline ! Overgedragen naar een andere collega !
Alle lagen. Ook mensen die een koophuis hadden die (vooral tijdens de crisis) onder water stond en door scheiding of baanverlies in de problemen kwamen. Gevolg: schulden. Met een beetje een goede mindset komen deze er heus bovenop. Maar het is meerendeel toch wel de andere kant van de medaille. In ieder geval onder beschermingsbewind. Bij budgetbeheer (het vrijwillige) is dit toch anders. Dat is laagdrempeliger en voor mensen die vrijwillige hulp zoeken. Daar komen toch de wat meer capabele mensen.
Het geeft oprecht minder voldoening bij deze categorie. En ja, die categorie is best groot. Zoals hierboven al aangegeven: de mindset is daarbij van groot belang. Dat kan dus jaren duren. Dan is het gewoon de vaste lasten proberen te betalen en veel duw en trekwerk. Mensen die helaas nieuwe abonnementen afsluiten met telefoon en vervolgens de telefoon verkopen. Dat is dan wel 2000 euro nieuwe schuld.
In veel gevallen een mega dikke huid hebben voor schelden, voor discussies en een hele lange adem hebben. Maar ook een verkapte sociaal werker zijn. Mensen komen niet alleen met financieel gerelateerde vragen maar ook met persoonlijke problemen
Iemand die via ons als kantoor pornoDVDs bestelde. Dat komt omdat de post bij ons binnenkomt wanneer wij een bedrijf vragen het adres aan te passen. Dat deed hij dan maandelijks. En dan belt de persoon giechelend of ik het wil opsturen. Maar ook iemand waar ik veel gekreun op de achtergrond hoorde. Die was op het moment van bellen met zichzelf bezig. Maar ook een collega die met veel haast op kantoor kwam omdat een cliënt achter hem aan zat. Je maakt wat mee !
Ja het is terecht maar ik was, wellicht onterecht, bij veel cliënten daar niet mee bezig. Het vergt enorm veel tijd om alles na te rekenen. Het is bij teveel mensen een druppel op een gloeiende plaat. Wanneer iemand 20000 euro schuld heeft met een bijstandsuitkering dan kan diegene het toch niet zonder een sanering oplossen. Dan ga ik niet alles narekenen. Maar kan iemand zelf zijn schulden oplossen omdat het niet zoveel is dan kan dat lonen. Sowieso vind ik het incasso en deurwaarderswereldje schimmig met een wildgroei aan kantoren. Maar dat is een ander onderwerp
Bosbeetle: hier heb ik even de quotes eruit gelaten voor de leesbaarheid ik praat hier namens de ondervraagde