Dit boek kwam in januari uit in Nederland, nadat het eerder al in Duitsland furore had gemaakt. De schrijfster, pas 34 jaar oud , werd geboren in Tiblisi in Georgië en verhuisde op haar 20ste naar Duitsland, waar ze nu in Hamburg woont. Behalve schrijfster is zij ook theaterregisseur. Ze schreef ‘Het achtste leven ( voor Brilka )’ in het duits en besteedde daar zeven jaar aan.Het boek is niet alleen inhoudelijk formidabel, het ziet er bovendien prachtig uit, met een doorlopend omslag om een hele ambachtelijk degelijk vervaardigde band.
Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbaidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar. Niza is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op meeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.
Ik heb de 1250 pagina’s in een week tijd gelezen en ben volledig gevallen voor dit boek. Het levert je als lezer de kennismaking op met een andere kijk op de geschiedenis, van Rusland, maar ook van een land en een volk waarvan ik nauwelijks iets af weet: de Georgiërs in de Kaukasus, dat ongenaakbare berglandschap met al die elkaar bestrijdende bevolkingsgroepen.Dat zou op zich nog een heel saai boek kunnen opleveren, ware het niet dat de schrijfster prachtige weefsels weet te maken van de gebeurtenissen die ze beschrijft , de verhalen die daarin zijn opgenomen en de persoonlijke drama’s waaraan het boek zo rijk is. Er zijn intens ontroerende passages in het boek te vinden en het is mede daarom dat het je als lezer volledig in zijn greep krijgt..De uitgever vergelijkt met Tolstoj, maar evengoed had ik associaties met het beroemde ‘Honderd jaar eenzaamheid’ van Garcia Marquez. In elk geval heeft het boek die statuur. Ongelooflijk dat iemand zo’n verbeeldingskracht heeft en die zo jong al combineert met deze enorme spanwijdte.
‘Het achtste leven (voor Brilka)’ is zo’n boek waarin je je helemaal kunt verliezen. Aanvankelijk was ik sceptisch - het zag er bijna tè mooi uit om ook nog goed te zijn, en dan die omvang! Maar zodra ik de eerste bladzijden had gelezen was ik verkocht.Door Haratischwili’s meeslepende verteltrant word je direct het verhaal ingezogen en wil je weten hoe het zit met die fascinerende familie in dat decor van het onbekende Georgië. Je volgt de levens van oermoeder Stasia, haar zus Christine, dochter Kitty, zoon Kostja en al die andere personages die allemaal hun dromen moeten laten varen als gevolg van de -meestal gruwelijke- gebeurtenissen op het wereldtoneel. Het land Georgië met zijn duistere geschiedenis en prachtige landschappen speelt een nadrukkelijke rol op de achtergrond, zonder dat het saai wordt. Integendeel, die couleur locale maakt het boek juist zo interessant. Het is een soap, maar dan wel een op hoog niveau en bijzonder verslavend.
Een uitgebreid en zeer informatief interview door Michel Krielaars met Nino Haratischwili vind u in de NRC via deze link