Zo. Vanavond beslist de raad dat onze vrolijkerds van GoudAsfalt een jaar op hun landje mogen spelen. Hebben wij de handen weer vrij voor belangrijker materie: Kunst!
Op 11 mei 2015 (diezelfde zonnige lentemaandag dat GoudAsfalt met het mes op tafel exclusiviteit in de wacht sleepte), groef een onbehouwen grondwerker het kunstwerk ‘Een laatste confrontatie’ van Hans Tutert uit het gazon bij de Mallegatsluis. Hoewel bouw- en woningtoezicht snel ter plaatse was, stond het beeld aan het einde van de dag boven de grond, klaar om door bronsdieven geplunderd te worden.
Enige tijd later werd het, zoals op Forum Gouda zo treffend omschreven, definitief onschadelijk gemaakt door het lukraak in een rozenperkje naast de vrachtwagenparkeerstrook neer te kwakken.
Er was geen vergunning verleend om het beeld te verwijderen en elders terug te plaatsen, terwijl dat wel had gemoeten. Een van onze bestuursleden trok zich het lot van het beeld aan, zocht contact met de kunstenaar en deed een officieel verzoek aan de gemeente om zichzelf te dwingen het beeld terug te plaatsen. Antwoord: we gaan alsnog een vergunning aan onszelf vragen om de herplaatsing te legaliseren. Er wordt dus niet gehandhaafd. De vergunning werd op 1 oktober 2015 verleend. De kunstenaar hoorde al die tijd niets van de gemeente.
Vorige week was de hoorzitting in het door Stichting Gratis Geld (mede namens de maker van het werk) aangetekende bezwaar tegen die vergunning. Klachten: strijd met zo’n beetje alle beginselen van behoorlijk bestuur, met de Auteurswet 1912 en met het eigen gemeentelijke beleid. De bezwaarcommissie heeft nog niet geadviseerd, maar volgens de vertegenwoordiger van de gemeente was er over de nieuwe plaats in het geheel niet nagedacht en verdiende alles bepaald geen schoonheidsprijs. Ook wij houden, net als u, van understatement.
Vanavond stemmen de dames en heren gemeenteraadsleden over een zogeheten ‘verklaring van geen bedenkingen’ over een reconstructie van de kop van de Kleiweg. U weet wel, dat tochtige pleintje vol omgevallen fietsen. In 2002 is dit pleintje voor het laatst opgeknapt. De Goudse ondernemers waren hiermee zo in hun nopjes, dat zij een bijzonder kunstwerk aan de gemeente hebben geschonken. U kent ze vast: twee granieten schijven van enkele meters diameter, gemaakt door Marinus Boezem, een befaamd kunstenaar uit het Zeeuwse.
Het zal u vast niet verbazen dat in de 38 pagina’s tellende onderbouwing van de reconstructie geen letter is gewijd aan het lot van de cirkels van Boezem. Goed nieuws, denk je dan, want zo’n markant werk zal niet zomaar het veld moeten ruimen zonder onderbouwing. Wie echter de tekening bestudeert, ziet dat er voor het werk geen plaats meer is. Geen haan die ernaar kraait. Ook geen raadslid.
Vandaag besteedde het AD hier aandacht aan. De maker van het werk heeft er niet alleen op grond van de Auteurswet recht op dat de gemeente hem vooraf betrekt bij iedere wijziging aan (de plaats van) zijn werk, hij heeft dat ook nog eens in een overeenkomst met zoveel woorden vastgelegd. Toch hoorde hij pas van de plannen toen wij hem daarover tipten. Volgens de woordvoerder van de gemeente wordt hij wel benaderd tegen de tijd dat het werk verwijderd is en er een nieuwe plaats wordt gezocht. Opnieuw lapt de gemeente het eigen beleid en de Auteurswet aan haar laars.
Ja, vast. Net als het werk van Tutert, dat van Arjanne van der Spek, Pim Leefsma, Carasso, Marijke de Goey en vele anderen. Ach, het is ook maar kunst…