Het oorspronkelijke recept is afkomstig van een voormalig collega die het had afgekeken van zijn Indonesische schoonmoeder. Stiekem meegekeken over haar schouder als het ware. Je kunt de verhoudingen van de ingrediënten aanpassen naar voorkeur zoals ik ook heb gedaan. Bijvoorbeeld meer of meer knoflook of meer of minder sambal. In het geval van meer sambal is het een uitstekend hulpmiddel bij verkoudheid en bovendien lekkerder dan een stoombadje.
Het is ontzettend lekker met rijst en boontjes, maar het is ook heerlijk op een wit broodje. Het is bovendien ideaal traktatie-eten. Leg wat van de makreel in het midden van een (soft) tortilla, rol het op, verpak het in aluminiumfolie en neem het mee naar kantoor. Je kunt het uiteraard ook voor sologebruik meenemen, maar beter is het aan je directe collega’s uit te delen zodat je elkaar niet ruikt 😉
De Indonesische keuken blinkt uit in lekkere hapjes. Sommige zijn heel bewerkelijk, maar andere hapjes zijn eenvoudig te maken. Zoals klepon, zoete kleefrijstmeelballetjes met kokos. Lekker bij de thee of aan het einde van een maaltijd. Succes verzekerd.
De lekkerste babi ketjap at ik zo’n 25 jaar geleden bij de chinees in Bunnik. Met enige regelmaat werd er destijds chinees gehaald. De babi ketjap was zoals ik hem niet eerder had gehad, met een dikke, stroperige, zoete en pikzwarte saus. Zo moest babi ketjap smaken! Dat gerecht bleef favoriet totdat het restaurant een nieuwe eigenaar kreeg en de keuken een nieuwe kok. In het vervolg kende de babi ketjap een slappe, dunne saus dat niet in de buurt kwam van dat goddelijke gerecht bij de voorgangers. Het duurde vervolgens even voordat het mij lukte een babi ketjap te maken die in de buurt kwam. Volgens mij zit het geheim in de ketjap. Dat wil zeggen met de ketjap van ABC heb je de perfecte zoet-zout verhouding. De meeste andere merken zijn of te vlak van smaak of vragen voor dit gerecht de toevoeging van wel heel veel gula djawa. Tenminste, dat is mijn mening. En 25 jaar geleden gebruikte ik nog regelmatig djahé of gemberpoeder, aangezien verse gember nog niet overal verkrijgbaar was en de toko wel helemaal in Zeist of Utrecht was…
Je kunt het gerecht maken met varkenshaas, wat lekker mals is, of met hamlappen (iets steviger bite) of met speklappen. Of een combinatie van hamlappen en speklappen. Ik gebruik of hamlappen of varkenshaas. Hangt een beetje af van de hoeveelheid die ik maak. Varkenshaas heeft daarnaast iets minder suddertijd nodig dan hamlappen. Dat kan ook een rol spelen.
Babi ketjap is overigens helemaal niet moeilijk om te maken, zoals zoveel gerechten. Gewoon een kwestie van de juiste ingrediënten.
Het heeft wat weg van een sambal badjak, maar niet helemaal, want een badjak bak je redelijk door en is dus ook donkerder van kleur. Deze sambal is meer gestoofd, waardoor het lekker knapperig blijft. Fris op de tong zeg maar. Continue reading »
Ik dacht, ik verras eens iemand met dadar gulung gemaakt van boekweitmeel. Voor wie het niet weet, boekweitmeel bevat geen gluten. En ik denk dan, daar moet je prima pannenkoekjes van kunnen bakken om te vullen. Jammerrrrrrrrrrrr. Tenminste in de eerste beste poging is het mij in ieder geval niet gelukt. Het bruut vervangen van bloem door boekweitmeel is geen succes. Pannenkoekje 1 kwam al lastig uit de pan, pannenkoekje 2 kreeg ik bijna op het bord, pannenkoekje 3 haalde het bord (maar brak toen ik het wilde vouwen) en pannenkoekje 4 heb ik gewoon rechtstreeks uit de pan opgegeten. Dra-ma-tisch. Ik ga nadenken of dit een tweede poging verdient.
Na al dat gepiel begon ik lichtjes te twijfelen aan mijn pannenkoekbakkunsten, dus toog ik voort met het oorspronkelijke recept uit De Authentiek Indische Keuken van Lonny. Ik moest ook wel, aangezien ik een flinke pan met geraspte kokos met gula Djawa had…
De kunst is om de pannenkoekjes dun, maar stevig genoeg te bakken. Het kost mij altijd een paar pogingen om ze goed dun te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. Scoort altijd goed met etentjes en ook leuk om mee te nemen naar kantoor.
Soms koop ik iets wat ik eigenlijk niet zo heel lekker vindt, waarschijnlijk omdat ik vind dat ik het gewoon moet eten. Bananen zijn zoiets. Not a big fan. Totdat ik dit receptje ontdekte in ‘De Authentiek Indische Keuken’ samengesteld door Lonny Gerungan. Het boek is sowieso een aanrader. De naam van het recept verwijst volgens mij naar het gekleurde prutje wat je in de pan legt, maar uiteindelijk zien er gewoon uit als mini-pannekoekjes. De gula djawa maakt het helemaal af. De kunst is om er niet te veel van te eten heb ik ontdekt, het is al een paar keer gebeurd dat ik in een soort van voedselcoma belandde nadat ik dit had gemaakt. Nogal voedzaam dus…
Volgens mij is dit één van mijn eerste vaste Indische recepten. In de tijd dat ik onder moeders vleugels vandaan ben getrokken om te gaan studeren in de grote stad, moest ik ook leren koken. Nu deed ik dat thuis nog maar weinig, maar als student moet je wel. Met moeite had ik een kamer gevonden bij een hospita in Zeist. Dagelijks fietste ik naar de binnenstad van Utrecht voor mijn colleges. Volgens mij zat daar de eerste kennismaking met de Aziatische keuken, de toko’s rond Hoog Catharijne. Op de een of andere manier ben ik toen begonnen met het uitproberen van verschillende dingen, allemaal nog wel heel bescheiden, maar internet was er ook nog niet, dus je was aangewezen op de behulpzaamheid van mensen in de winkel of op kookboekjes. Niemand in mijn omgeving was bezig met de Aziatische keuken, dus ik moest het wiel vaak zelf uitvinden. Als iemand er al mee bezig was, dan moest het zo heet mogelijk zijn, als ware het een sport. Voor een keertje wel grappig, maar als je je smaak nog moet leren ontwikkelen is dat niet leuk. Maar echt veel verder dan de Indische keuken kwam ik in die jaren nog niet. Ik bezocht vaak ook dezelfde toko, met Indische mensen, dat scheelt. En erg uitgebreid koken deed ik ook nog niet. Meestal maar een enkel gerecht, soms twee. De Piendang Telor heeft het altijd goed gedaan. Qua pittigheid is deze ook goed af te stemmen op je eigen smaak, gewoon een kwestie van een andere sambal. Vaak gebruik ik de wat zoete sambal badjak. Zoetig en kruidig, maar een andere sambal kan natuurlijk ook. Net waar je zin in hebt.
De neefjes eten morgen mee. Eigenlijk kan ik niet meer van neefjes spreken, aangezien ze in lengte mij al bijna evenaren. Maar voorlopig hou ik nog even vol. Vinden ze ook leuk, mijn neefjes.
Maar wat eten de neefjes? Gelukkig weet ik dat ze graag rode kip eten. De afgelopen twee jaar heb ik nl. bij verschillende familiegelegenheden rode kip klaargemaakt en het viel op dat in welke hoeveelheid ik het ook had gemaakt, er geen restjes overbleven.
Het recept heb ik gepikt van het onovertroffen Kokkie Blanda waar een keur aan Indische recepten te vinden is. Het belangrijkste verschil met het oorspronkelijke recept is dat ik geen hele kip gebruik, maar kippendijen. Geen gepluk met botjes.
Standaard maak ik het een dag van te voren, zodat het vlees nog lekker een dagje kan dobberen in de saus. En ook standaard is dat ik het per kilo maak, aangezien het goed in te vriezen is. Continue reading »