Er wordt wel eens geklaagd over het afnemend kerkbezoek, met name door mensen die de kerk ter harte gaat. Ook als priester ga je er te gemakkelijk van uit dat de gelovigen vanzelf komen, zoals we dat in het verre verleden gewend waren. Toch blijkt dit niet (meer) het geval te zijn. Vele gelovigen vullen de zondag met sporten, wandelen, rommelmarkten aflopen, klussen, in de tuin werken et cetera. Op zich zijn dit mooie activiteiten, maar het brengt ons niet in aanraking met de bronnen van ons geloof. Mensen die de eucharistie vieren voelen zich voldaan als zij op die manier in contact komen met de verrezen Heer.
Van kerkmensen wordt echter ook gevraagd om het geloof niet voor zichzelf te houden en initiatief te blijven nemen om naar mensen toe te gaan. Missionair durven zijn hoort bij het beleven van Jezus boodschap. Terwijl vele priesters als eenling meerdere parochies bedienen, wil Jezus niet dat zijn leerlingen alleen op weg gaan.
Twee aan twee zond hij hen uit. Je zou het kunnen noemen: samenwerking met andere priesters, maar ook samenwerking met andere parochies. Krachten moeten gebundeld worden. Jezus rust zijn leerlingen toe met macht over de onreine geesten. Die waren toen, maar ook nu volop aanwezig . Ze veroorzaken strijd, oneerlijkheid, afgunst, ontrouw, verstoorde relaties, verslaving en het afschuiven van verantwoordelijkheid. Een zuivere geest roept bij de onzuivere geest angst, kwaadheid, agressiviteit op. Kritiek op de Kerk komt vaak voort uit een onzuivere geest die wil afbreken in plaats van opbouwen. Als je mensen tegemoet wilt treden, zegt Jezus tegen de leerlingen, moet je niet te veel bagage meenemen Als je onderweg bent mag je jezelf mee nemen en ingaan op de gastvrijheid die mensen je bieden. Bij mensen waar geen gastvrijheid is kun je beter verder trekken. Hun deur, maar ook hun hart blijft gesloten. Maar mensen bij wie je liefde en warmte voelt, ruimte om te vertellen en te luisteren, moet je te vriend houden.
In het begin van de kerk bouwden gezinnen en bezielde mensen een geloofsgemeenschap op en breidden de kring uit. Nog steeds is dit de basis. Uit de ontmoeting tussen Jezus' leerlingen en degene bij wie zij te gast waren kwam een geloofsgemeenschap voort. Ook nu vloeien uit ontmoetingen inzet voort. Altijd blijven er mensen die zich inzetten voor een bepaald onderdeel van de parochie. Vaak wordt dat gekoppeld aan een bepaald belang: een mooie viering voor onze kinderen, zorgen voor financiën bij een bepaald project, het opluisteren van een kerkdienst door een koor. Met deze inzet mogen wij bijzonder blij zijn. Maar het 'voor altijd' schrikt ook mensen af. We leven van het ene project naar het andere. Vaak verdwijnen mensen ook daarna weer uit het zicht omdat het verbonden zijn met Jezus, onvoldoende is mee gegroeid. Door niet alleen over onze doelen te praten, maar ook over wat ons raakt in ons contact met Jezus, groeit een parochie. Blijven steken in verhalen over vroeger belemmeren ons in het groeien van het geloof. Het geloof met elkaar vieren als wij samen zijn rond het woord en de tafel van de Heer, biedt toekomst en vreugde.