Als ik in augustus afscheid neem van mijn werk ,vraagt een lieve collega voorzichtig of ik wel weer eens naar de sauna wil gaan. “Nu nog niet maar ik ben zeker van plan om weer te gaan”, antwoord ik. Een week later neem ik mijn afscheidscadeau in ontvangst. Een vertroetelcheque, te gebruiken als saunabon.
Hij had gezegd dat hij het weer heel mooi zou gaan maken. Ik hield me daaraan vast. Steeds weer. Angst, spanning, verdriet en heel veel pijn. Maar iedere keer hield de hoop me op de been. Als ik maar zou doorzetten dan zou het mooi worden. Van alle kanten werd ik in mijn beslissing gesteund. Tranen van teleurstelling werden weggekust, tranen van moeheid weggeknuffeld en tranen van angst weggesust.
Ik heb doorgezet, maar mooi? Netjes, knap gedaan, cosmetisch correct, maar mooi is het niet. Het maakt niet meer uit. Ik houd van mijn lieve lijf. De kracht van imperfectie. Incompleet compleet met gereconstrueerde borst. Van mij, maar toch ook weer niet. “Als je toen wist wat je nu weet, zou je het dan hebben gedaan?” wordt er weleens gevraagd. Ik weet het niet, ik wist het niet. Het is zoals het is. Je maakt een keuze, de juiste voor dat moment.
Ik laat de badjas van mijn schouders glijden. Het is zover. Ik geef me bloot, letterlijk en figuurlijk. Mijn lief glimlacht, ik lees het houden van in zijn ogen. Hij opent de houten deur. Ik stap naar binnen. De warmte omhelst me, omhult me, niets verhullend. Kijken er mensen? Het maakt niet uit. Ik ben hier, de schaamte voorbij. Ons favoriete dagje uit is in ere hersteld. Het gevoel van dankbaarheid is allesoverheersend, heerlijk.
Als we rozig en voldaan, gehuld in onze badjassen, zitten te eten kijk ik naar de man die voorbij loopt. Mijn hart maakt een sprongetje. “Dat is Norman” zeg ik tegen mijn lief. Hij volgt mijn blik. Ja, ik weet het zeker, het is de drummer van mijn favoriete band BLØF. Norman, om wie ik altijd moet lachen door zijn positieve uitstraling. De muziek die al twintig jaar als een rode draad door mijn leven loopt. Herinneringen aan concerten, festivals en intieme zaaltjes maar ook aan bruiloften en begrafenissen. Soms regende het harder dan we hebben konden. Als we klaar zijn met eten lopen we langs de tafel waaraan hij zit. “Norman toch?” vraagt mijn lief. Hij knikt en lacht. “Wat leuk, fijne avond nog!” Dat wenst hij ons ook.
Toeval bestaat niet, de perfecte afsluiting van een perfecte dag. De muziek onhoorbaar maar zichtbaar aanwezig.
Maar ik LOOP weer!! Ik maak me meer druk om hoe ik mijn badjas met 1 hand dicht moet krijgen om in het restaurant te gaan eten! Maar met een lieve man of een van m’n vriendinnen aan m’n zijde, zal ook dat best