Op deze pagina zullen wij meerdere stukjes gaan plaatsen van personen die bij ons een Psychiatrische Hulphond vandaan hebben.
Van tijd tot tijd vertellen mensen mij “wordt eens wakker, het is maar een hond” of “dat is wel heel veel geld wat je erin steekt, het is maar een hond’. Ze snappen niet, waarom je deze weg kiest, zo veel tijd investeert en de kosten voor lief neemt die “maar een hond” met zich mee brengt. Veel van mijn mooiste momenten heb ik te danken aan “maar een hond”.
…Vele uren zijn voorbij gegaan waarin mijn enige gezelschap “maar een hond” was, maar ik voelde me niet één moment genegeerd. Op enkele van mijn droevigste momenten werd ik door “maar een hond” opgepept en op donkere dagen was het “maar een hond” zijn vriendelijke aanraking die ervoor zorgde deze dagen goed door te komen.
Voor het geval jij ook denkt in termen als: het is “maar een hond” dan ken je vermoedelijk ook de uitspraken als “maar een vriend”, “maar de zonsopkomst” of “maar een belofte”.
Het is “maar een hond” die het essentiële uit vriendschap en vertrouwen haalt en pure onvervalste vreugde in mijn leven brengt.
“Maar een hond” haalt in mij zorgzaamheid en geduld naar boven, die mij een beter mens maken. “Maar een hond” zorgt ervoor dat ik elke dag op tijd opsta, lange wandelingen maak, en weer vol verlangen naar de toekomst kijk. Daarom is hij voor mij, voor de mens die ik ben, niet alleen “maar een hond” maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, die zorgt voor geliefde herinneringen en pure vreugde brengt door zijn aanwezigheid. “Maar een hond” laat me zien wat mijn goede kanten zijn en hij leidt tevens mijn gedachte af.
Ik hoop dat deze mensen op een dag begrijpen dat hij niet “maar een hond” is, maar iets wat mij menselijkheid geeft en mij meer maakt als “maar een vrouw”.
Dus, als iemand je de volgende keer ook vertelt, dat het “maar een hond” is, lach dan, omdat diegene het alleen “maar” niet begrijpt.
Kirsten en Branka: (klik op de foto om onderstaande tekst in het groot te bekijken. Eventueel 2 keer, tot het in groot formaat verschijnt.)
De reden waarom ik dit stukje schrijf, is om zoveel mogelijk mensen te laten weten, hoe waardevol een hulphond kan zijn.
Ik ben 55 jaar en heb een turbulent leven achter de rug. Ik heb 30 jaar op de operatiekamer gewerkt. Ogenschijnlijk ging alles goed, maar ik was niet gelukkig.
Mijn partner heeft mij na 35 jaar verlaten. Hij kon niet met mijn ziek-zijn leven. Langzaaam ontwikkelde zich een alcohol verslaving. Omdat ik een thuisdrinker was, bleef mijn verslaving lange tijd ontzichtbaar. Toen de bom uiteindelijk barste, ging ik de hulpverlening in.
Mijn hulpverlener vondt het niet verantwoord dat ik nog zelfstandig kon wonen, dus ik ben het beschermd wonen ingegaan.
Ik werk op een zorgboerderij en doe ook vrijwillerswerk zoals gastvrouw in een kunstencentrum. Ik ben 2,5 jaar geleden op eigen kracht gestopt met drinken, maar al die tijd was ik niet gelukkig. Ik heb veel lichamelijk en psychische ziekten, dus ging ik op zoek naar wat mij zou kunnen helpen.
Via internet kwam ik op de site van Vom Falorie terecht. Mijn eerste telefoontje voelde meteen goed. We hebben een afspraak gemaakt dat John en Saskia naar mijn woonadres zouden komen. De eerste stap was gezet.
Ik ben hierbij goed geholpen door MEE. Miriam van MEE heeft veel werk verzet. Ook ikzelf heb niet stilgezeten.
Toen het eindelijk zover was kwam 19-11-12 Banjo thuis. Ik keek in zijn prachtige ogen, en het was goed. Ik kom woorden te kort over wat voor goeds Banjo brengt. Sinds ik Banjo heb ben ik medicatie aan het afbouwen, hoor geen stemmen meer en zie ik geen mensen/schimmen meer snachts.
Ook heeft Banjo ervoor gezorgd dat ik weer gelukkig en blij ben. Waar ik ook kom met Banjo, hij steelt altijd de show.
Er zijn zelfs mensen die geld willen doneren. dus wanneer je besluit een hulphond te overwegen, neem dan contact op met John en Saskia. Dit zijn schatten van mensen, die de honden goed opleiden en ook het allerbeste met de honden voor hebben.
Ondertussen heb ik Basco al bijna 3 jaar. En ik ben nog steeds superblij met hem. Basco is echt mijn hond. We zijn heel erg naar elkaar gegroeid. Ik snap hem en wat natuurlijk nog beter is, hij heeft mij echt bijzonder goed door. Die band tussen mij en hem is uniek en heel moeilijk in woorden te omschrijven. Ondanks de al supergoede band tussen ons, blijft die band ook nog steeds groeien. Basco heeft er in de loop van de tijd veel taken bij gekregen. Door mijn autisme, en dus niet altijd even makkelijke prikkelverwerking, heb ik in sommige situaties moeite met het verkeer. In die situatie voelt Basco dat aan en werpt zich dan op als geleidehond. Ook als ik teveel prikkels heb gehad, komt hij contact zoeken om mij relaxed te krijgen. Ook lichamelijk gezien gaat het slechter, maar door Basco kan ik dingen toch blijven doen. Na de komst van Basco ben ik niet meer met een crisis opgenomen. Ben ik fors geminderd met medicatie. Basco heeft mijn leven een hele andere draai gegeven. We ondernemen dingen. Zo hebben Basco en ik de afgelopen jaren voorlichting gegeven op basisscholen. Zijn we ambassadeur geweest van de Week van de Chronisch Zieken enzovoort. Basco is mijn maatje. Hij heeft mij heel wat gebracht in mijn leven. Hij heeft mij heel wat geleerd. Ik ben supertrots op mijn hond en besef me telkens weer dat zonder hem ik niet het positieve leven zou hebben wat ik nu heb.
Op de foto: Basco die zijn taak zeer serieus neemt: zelfs een zak chips moet en zal door hemzelf gedragen worden, en wordt vervoerd alsof er gouden eieren in zitten. Geen chipje wordt gekraakt!