Op zondag 18 januari werd in de Utrechtse Salon een debat gehouden over het hebben van kicks. 'Steeds meer mensen gaan op zoek naar een piekervaring, door te bungyjumpen, strandzeilen of door ongeoefend de Alpen te beklimmen. Wetenschappers op de Zuidpool moeten steeds vaker uitrukken om toeristen te redden die voor tienduizenden dollars een avonturenvakantie tussen de pinguïns hebben geboekt' . Psycholoog T. van Egmond legt de verbinding van het op zoek zijn naar kicks met het verdwijnen van gevaar uit het dagelijks leven. 'Pas toen het gevaar uit het dagelijks leven verdween, ging men op zoek naar de kick om de kick. Helaas zijn de meeste piekervaringen slechts beperkt houdbaar. Bij je eerste parachutesprong ben je echt aan het gillen in de lucht, zo gaaf is het. Dat gevoel komt bij de volgende sprongen nooit meer terug.' Bas Heijne die in het afgelopen Kerstnummer van de NRC een poging tot verklaring deed, komt tot de slotsom dat het zoeken naar kicks - Heijne gebruikt zelf de term orgie - een poging is om te ontkomen aan ons hyperreflexieve en geïndividualiseerde leven. Onze tijd is de tijd van het commentaar. Elke gebeurtenis moet zo snel mogelijk verklaard en geïnterpreteerd worden. In de roes pogen we hieraan te ontkomen .
Kennisnemen van Maarten Verkerks boek Sekse als antwoord heeft iets van een ritje in een achtbaan: een spannende, uitdagende ervaring, waarbij je nog wat ademloos nahijgend een en ander probeert een plaats te geven. In een kort bestek komt er héél wat aan de orde. Uitgangspunt is de moeizame verhouding tussen christendom en feminisme. Ze vertegenwoordigen veelal twee aparte werelden met een minimum aan grensverkeer. Ze spreken een andere taal. En toch...{{Kennisnemen van Verkerks boek heeft iets van een ritje in de achtbaan.}}
"Laatst kwam ik in mijn geboorteplaats en daar stond op een verhoging in de winkelstraat een jongen. Hij toeterde de heilige woorden, die in de gemeente klinken, daar uit luidsprekers de ruimte in. Op zo'n manier wil ik niet bezig zijn. De inzet die we in de jaren '70 kozen, hebben we nu nog: kijk naar wat we doen in plaats van wat we zeggen. Dan blijf je ook altijd onder de maat hoor, ook in ons diaconaal centrum. Maar laat ze ons op ons werk in de stad beoordelen. Dat is niet zozeer op de structuren gericht zoals in de jaren '70, maar meer op mensen. Engagement wil ik trouwens de evangelicalen niet ontzeggen. Ik kom bij hen een zelfde bevlogenheid tegen die er ook in de basisbeweging was. Wij dachten ook: Dit wordt de kerk van de toekomst. Wij haalden ook grote aantallen mensen. Ik zie hier in iets van een pendelbeweging. De extreme evangelischen weten niets van de kerken, van de hoofdstroom van de traditie. Dat was ook zo in de basisgemeenten. Daar zeiden ze op een gegeven moment ook: "Wat kan ons dat allemaal schelen, want wij zijn toch hier?" Wij waren zover van de kerk verwijderd, dat de continuïteit gevaar liep toen de groep kleiner werd. Dat risico lopen evangelische groepen natuurlijk ook"
Op vriendelijke uitnodiging van de redactie van Wapenveld wil ik in dit artikeltje reageren op de recensie van Herman Ligtenberg van mijn boek 'De mens in het geding, een kritische vergelijking tussen Pascal en Nietzsche'. De redactie vroeg mij vooral in te gaan op het zakelijke punt in de recensie van Ligtenberg, namelijk de vraag in hoeverre men 'wat irreguliere denkers als Pascal en Nietzsche wel op de snijtafel van de systematische rede kan leggen'. Inderdaad ligt met dit punt het kernprobleem op tafel uit genoemde recensie. Het lijkt me overigens goed dit thema niet op voorhand te belasten met de negatieve associatie die het woord 'snijtafel' oproept en die suggereert dat de systematische rede niet anders dan denkers als Pascal en Nietzsche in repen kan snijden. Ik herformuleer de zaak waar het om gaat in neutralere termen als de vraag in hoeverre irreguliere denkers geïnterpreteerd kunnen worden op een wijze, zoals nagestreefd in mijn boek, waarbij de systematische rede een bepaalde, hieronder nader aan te geven rol speelt.
De redactie nodigde tot een specificatie van mijn kritiek op de werkwijze van Plaisier. Zodoende werd ik genoodzaakt opnieuw enkele kanttekeningen te plaatsen, alsmede enige illustraties aan te dragen, bij wat Plaisier in voorgaand artikel de 'greep van de systematische interesse' noemt. Laat ik vooropstellen dat het bij Plaisier niet aan inzichtelijkheid ontbreekt. Wat doelstelling en werkwijze betreft zit er geen kaart in de mouw; alles ligt, tot in het detail gedocumenteerd, op tafel. Ik heb in het proefschrift een van gezondheid blozend vertrouwen in de mogelijkheden van wetenschappelijk onderzoek opgemerkt. Echter, in het kader van de stapsgewijze voortgang daarvan, de groei van kennis en inzicht ook, dienen er noten gekraakt, ja vragen gesteld te kunnen worden. Dat wil ik in dit nawoord doen aan de hand van enkele tekstfragmenten. Ik concentreer mijn kritiek op de weergave van Nietzsche en Pascal. Want het zijn deze samenballingen die vervolgens de bouwstenen van zijn betoog vormen.