Muziek maken is voor Sietze Bouma (1987) een gemakkelijke keuze geweest. Opgegroeid in Leeuwarden met 2 ouders als muziekdocent. Hij pakte de gitaar op toen hij 12 was en heeft hem niet meer neergelegd. Dit heeft er tot nu toe voor gezorgd dat hij in tal van bands heeft gespeeld, een schat aan podiumervaring heeft en ontzettend mooie projecten heeft gedaan. Zo speelde hij als gitarist mee in de musical ‘Jesus Christ Superstar’, opende hij samen met 400 blazers het Frysk Festival voor 8.000 mensen en speelde hij met onder andere Spotrockers voorprogramma’s van Leaf, Kubus & Bang Bang, Osdorp Posse, Djiggy Dje, Boris, De Dijk en meer.
Momenteel kiest hij met volle overtuiging voor funk hiphop band Spotrockers, akoestisch trio Madera en zijn eigen werk, wat ook uitsluitend akoestisch is. Op 1 juli 2011 kwam een eerste solo album ‘Strings ‘n Air’ uit. Een plaat met uitsluitend eigen werk en toevoeging van een strijkers sectie en percussie.
In maart 2011 speelde hij voor het eerst mee met gitarist Harry Sacksioni, en in de maand erna met Tommy Emmanuel.
Met Spotrockers speelt hij al 3 jaar lang wekelijks, en ook hiervan komt binnenkort een tweede album uit.
Cole Clark is Australisch, het broertje van Maton zeg maar. Heb hem gewoon uit de winkel geplukt, net als mijn Fender Strat.
Oh ja, op mijn strat heb ik de hals vervangen door een dikkere custom hals en de slagplaat vervangen. Dat goud kon echt niet!
Ik ben geen klusser, zou het wel meer willen worden. Elke gitarist zou kennis van zijn eigen instrument moeten hebben, en dus ook hoe je hem moet en wil afstellen, zelfkennis is dan ook niet onbelangrijk. Ik stel wel eens een halsje af, maar ik moet nog veel leren.
Ik weet nog dat ik met mijn eerste gitaar huilend naar beneden liep om mijn ouders te vertellen dat er een buts in zat. Ik zou het nu jammer vinden als een gitaar na een half jaar nog steeds geen speelsporen heeft, een half jaar voor niks gespeeld, haha!
Het grappige is dat je in het begin van je gitaar carrière een paar rifjes leert waar je eigenlijk niet ‘van af kan blijven’. De hele dag zit je dan op je kamer Sweet Child o Mine te spelen. Ik groei steeds meer door technische beperkingen heen waardoor ik kan spelen wat ik wil horen. Ik weet ook wel hoe de meeste grepen klinken en speel dan wat ik echt wil ‘vertellen’, niet wat ik heb geleerd dus.
Toen ik dit jaar een paar keer met Harry Sacksioni speelde, kreeg ik de tip om te stoppen naar anderen te luisteren. Ik had veel invloeden in mijn spel, waaronder Tommy Emmanuel en natuurlijk Harry. Hij zei tegen me‚ “Ga nu eens 5 uur lang per dag met je gitaar op schoot zitten en ga je eigen ding ontdekken, je eigen sound, je eigen stijl.” Dat heb ik gedaan, met mijn eerste album ‘Strings ‘n Air’ als resultaat. Een ander resultaat is dat ik nu in elke stijl maar vooral op elke gitaar als mezelf klink.
Mijn Cole Clark heeft heel veel sustain en klinkt heel helder en fris. Niet metalig, zoals bij veel akoestische gitaren (vooral als ze worden versterkt). Vooral solo’s klinken kraakhelder. Alsof je tijdens een bloedhete dag een slok ijskoffie neemt. Mmmh!
De speler, natuurlijk. Oke, even om dat cliché heen; De matte afwerking van mijn Cole Clark geeft een enorm adement en fris geluid. Ook zorgt het dunne bovenblad ervoor dat hij elke dag en overal anders klinkt. De ene dag is hij in vorm, de andere niet....Ik ben niet naïef hoor, haha.
Bij mijn strat is het vooral de dikke neck die hem een dikkere sound geeft. Er zitten nu van die noiseless pickups in, die moeten nog maar eens vervangen worden door custom ’54 pickups.
Grote tour doen! Wat is er nu mooier dan als een soort van ‘schreeuw het van de daken’ idee overal je muziek te laten horen. Voornamelijk met mijn akoestische muziek heb ik deze drang heel erg, het voelt als een droom. Je treft verschillende culturen, maar muziek is universeel, dus het is zo’n toffe gedachte dat als er 30 verschillende culturen in je publiek staan, je die op eenzelfde manier kan ontroeren. Moet je het wel goed doen natuurlijk