Een lezing die David Lankes vorig jaar in Canada gaf op een symposium over de toekomst van de bibliotheek.
Dit is een verhaal waar ik heel erg vrolijk van wordt en niet alleen omdat Lankes veel humor heeft. Zijn belangrijkste punt is dat de bibliotheek bestaat bij de gratie van de bibliothecaris: “What do you call a room stuffed with books? It’s a closet! What do you call an empty room with a librarian? It’s a library! They named the building after us!”
Over hoe bibliothecarissen de samenleving kunnen verbeteren: The mission of librarians is to improve society trough facilitating knowledge creation in their communities. Dat is ook de strekking van zijn The Atlas of New Librarianship. De titel van de lezing verwijst naar een uitspraak van Dewey: The librarian must be the librarian militant before he can be the librarian triumphant. Dat militante he, dat spreekt mij natuurlijk aan ;-).
Dit is een audioweergave met slides van de lezing. Het duurt een uur maar dat is zeer de moeite waard: enthousiast verhaal, losjes vertelt en inspirerend. Als je geen uur de tijd hebt, luister dan alleen het eerste kwartiertje of zo om een idee te krijgen van de strekking.
Aan zijn blog te zien heeft hij deze lezing vaker gegeven, misschien een ideetje voor de volgende Bibliotheektweedaagse?
Inspirerend. We hebben meer van dit soort verhalen- visie- passie nodig. Jouw blog draagt hieraan fantastisch bij. Goed idee: bibliotheek 2 daagse. Door het luisteren wilde ik de man graag zien. Veel links zijn audio maar ik vond er een op youtube http://www.youtube.com/watch?v=JN-UUcucA9E
Dank je voor de tip! Ik vind het een hele rake lezing. Op mijn blog heb ik drie uitspraken uitgelicht en besproken: http://storiesguy.blogspot.com/2011/08/wie-is-de-bibliothecaris-van-de.html
Het was trouwens niet eenvoudig om me te beperken tot drie stuks – er werden zoveel wijze dingen gezegd 🙂
Inderdaad wijze lessen. Als aanvulling hierop ben ik van mening dat de toekomst van de bibliotheek bepaalt gaat worden door de ruimte die bibliothecarissen krijgen in hun eigen organisatie zowel plaatselijk, provinciaal als landelijk. Mensen met passie, innovatievermogen en creativiteit lopen stuk op de structuren in de bibliotheekorganisaties. Het vernieuwend vermogen van bibliotheken wordt geremd door te lange ontwikkelingslijnen, te lange beslissingslijnen en ver-raport-isering van ideeën. In 2012 wordt de producten van bibliotheek.nl opgeleverd, na vier jaar. En wat krijgen we dan een nationale catalogus en landelijke website terwijl het accent nu vooral moet liggen op plaatselijke gebondenheid en ontmoeting. Het koppelen van kennis (van mensen) aan elkaar We zouden trots moeten zijn op deze “vernieuwende” diensten, ik heb niet het idee dat zoiets leeft in de bibliotheekgemeenschap. Maar ook plaatselijk en provinciaal lopen vernieuwingen vaak via “stroop”. Grote vernieuwingsprojecten moeten binnen acht maanden tot een jaar afgerond zijn en vernieuwingen binnen een maand of twee. We moeten sneller inspelen op de (digitale)maatschappelijke veranderingen en behoefte van ons publiek en vooral diensten gaan ontwikkelen voor mensen die niet in de bibliotheek komen. Gelukkig zijn er wel plaatselijke successen en lopen in de branche genoeg mensen met prima ideeën rond, zoals deze blog en andere blogs waar we iedere keer weer hoop, passie en ideeën uit kunnen putten. Of we het hiermee redden is de vraag.
Bedankt voor je reactie. Ben het helemaal met je eens dat de branche te stroperig is en te traag. Dat komt mijns inziens door een schrijnend gebrek aan lef en de behoefte aan eindeloos polderen.
En aan het feit dat op cruciale posities in het landelijk netwerk mensen zitten die elkaar steeds de bal toespelen waardoor we alsmaar in hetzelfde kringetje blijven ronddraaien. Daardoor is er inderdaad weinig ruimte voor creativiteit. Maar ik heb ook gemerkt dat je jezelf soms gewoon ruimte toe moet eigenen, dat je maar gewoon met iets moet beginnen zonder van te voren voor alles toestemming te hebben. Dan krijg je vaak meer gedaan dan je denkt.