Het was een niet meer dan een afbeelding van een schildpad in het gras die mijn moeder mij via whatsapp stuurde vrijdagdag: begeleidende tekst was blijkbaar teveel moeite.
Onbegrijpelijk dat daar twijfel over was. REDDEN! Ik ben in mijn vorige leven iets hoogs in de dierenredderij geweest. #maarecht Ik heb een neus voor halfdode beesten of dieren die hun moeder kwijt zijn. Ooit reed ik op mijn scooter van van Ouderkerk naar Amstelveen met een volstrekt onbekende maar overduidelijk hulpbehoevende poes onder mijn jas. Het beest moest de rit van zijn leven hebben gehad. Het was meteen de laatste rit, want hij bleek een gezwel zo groot als een watermeloen in zijn nier te hebben zitten - einde oefening. Ik hou ervan, een beetje de redder in nood spelen. Het geeft mij het gevoel dat ik er toe doe.
Een schildpad in Vinkeveen; daar had ik direct slechte vibes bij. Die dieren liggen in Artis onder een lamp in een broeierige hal; die horen niet in het Nederlandse klimaat in het wild rond te darren, toch? Wat als hier ijs gaat kruien? Dat trekt zo'n tropisch dier toch niet?
"Oké. Rij maar door tot aan het restaurant, over de brug, zo het eiland op. Dat mag, het is tenslotte een noodgeval."
Ik overwoog even ergens een zwaailicht vandaan te halen, mijn hoofd loeiend door mijn dakraam te steken of minimaal een snel met een edding 114 - red een dier op de zijkant van mijn auto te schrijven, maar bedacht toen dat met de temperatuur van dat moment waarschijnlijk geen hond het in zijn hoofd zou halen op het eiland te gaan liggen.
Enkele minuten later stond ik oog in oog met een reusachtige schildpad. Nee, niet zo'n ding van 100 kilo die je in de dierentuin ziet, maar toch wel een fors exemplaar van zo'n 30 centimeter.
Ik kreeg niet de indruk dat mijn moeders hondenuitlaatvriendin Lesley met haar twee teckels nog erge last hadden van de mogelijke plasaanval; bovendien - wat er uit was gekomen, zat er nu niet meer in. En dus tilde ik het dier op en propte hem in een doosje en nam m mee naar huis.
Ik begreep werkelijk niets van de softe associatie van Floor met het keiharde dier dat met zijn priemende oogjes en allesvernietigende kaken een stukje appel aan stukken beet. Snoesie?
"RIKKERT!" Dat was Wout met een inbreng die de spijker op de kop sloeg. Tuurlijk. Dit was een Rikkert, en niets anders.
Ik was meteen duidelijk. "Nee. Ik ga bellen met de dierenambulance en we gaan zorgen dat ie ergens terecht komt waar ie hoort."
Gemopper en geprotesteer, maar zo geschiedde. Ik belde de dierenambulance; geweldenaren, echt, maar wel zo geschift als een pak yoghurt. Dat moet ook wel. Er moeten draadjes loszitten als je er voor kiest dag en nacht paraat te staan om katten uit het asfalt te krabben en babymerels te beademen.
Heel intelligent klonk het allemaal niet. Ik hoorde een kort overleg met een andere persoon met dito weinig snuggere stem.
"Enne...moet ik 'm dan terugzetten waar ik 'm heb gevonden? Want hij zit nu in de tuin en daar is het water meteen diep."
Ik rondde het onverwachte gesprek af en leek even wijzer door het feit dat bij de natuurlijke biocultuur van het Vinkeveense ook schildpadden horen. Ik wist het echt niet.
"We gaan Rikkert zo teruggooien", deelde ik de kinderen mee. Jip liep al een half uur onophoudelijk op enkele centimeters afstand van Rikkert een soort minidierenpolonaise te houden.
"We gaan geen schildpad houden, daar hebben we de faciliteiten niet voor. Jullie hebben een hond, een paard en een hamster van een kilo en een extreem talent voor stand up comedy: het is genoeg."
Even baalde ik van het feit dat mijn kinderen dezelfde drang hebben alles met een hartslag als huisdier op te nemen.
Het zat me niet lekker. Ik besloot toch eens op internet te gaan kijken sinds wanneer Vinkeveen dan bekend staat om z'n talrijke aanwezigheid van schildpadden. Ik kwam uit bij waterschildpaddenopvang Harkema in - je raadt het al - Friesland.
Het stond er, luid en duidelijk. Ik was dus bijna medeplichtig aan een moord. Ik belde de Schildpaddenopvang Nederland in Alphen aan den Rijn. Ze verklaarden de dierenambulancemedewerkers direct voor gek. Terminologie als 'schandalig' werd gebruikt. Ik keek naar buiten waar Jip Rikkert nog steeds nauwlettend in de gaten hield en dankte de heer voor Google. Wat als ik was afgegaan op de 'expertise' van de dierenambulance? Ik moest de dierenbescherming bellen, die mij terug belden en zeiden dat ik de dierenambulance moest bellen, die het dier dan naar Alphen zouden moeten brengen. In theorie. Ik voelde direct dat dat niet zo zou lopen.
"Dag, met Hester weer. U adviseerde mij daarnet een schildpad terug te gooien in de plassen, maar na wijs beraad met de schildpaddenopvang Nederland, is mij duidelijk geworden dat dat helemaal niet mag. Dan gaan ze dood."
Ik moest het even tot me door laten dringen. Zei de goede maar geschifte man dit nou echt? Wat had hij dan gedacht? Een smsje van een schildpad? 'Hey dude, jij bent verantwoordelijk voor mijn uitzetting in het ijskoude water van de Vinkeveense Plassen en ik zou daar toch even een kleine klacht over willen indienen? Het bevalt mij hier niet zo?'
En zo kwam het dat mijn moeder, Floor, Rikkert en ik zaterdag een rit van een klein uur naar Alphen ondernamen om daar een schilpad af te leveren.
Rikkert - overigens een zij - bleek ernstig vermagerd, absoluut door een hersen- en gewetensloze uitgezet en minstens tien jaar oud. We hebben zijn (haar) nieuwe leefomgeving gezien en ik was tot tranen geroerd. Daar waar Rikkert tot nu toe was uitgezet in een omgeving waar geen andere schilpadden waren en hij (zij) had moeten overleven in veel te koud water en een veel te koud klimaat, zou hij (zij) nu in een prachtige omgeving komen vol vrienden, warmtelampen en lekker eten. Er was een einde aan de overlevingsstrijd gekomen van het beestje.
Gisterenochtend liep Taco op het park tegen een rat aan, die nog levend maar vrijwel bewegingsloos midden op de weg zat. En weer vond ik het zielig, hoe vies ook... Ik schoof het diertje in een schoenendoos, zette 'm op de oprit en belde de dierenambulance.
Ja, eentje van plastic met batterijen in zijn buik. Kom 'm nou godverdomme maar halen, hij is ziek en moet of een spuitje of aan de beademing.
Ik vond het by far mijn vieste dierenred-actie ook en vervloekte de plek die het beest had uitgekozen om te sterven. Had het lekker uit ons zicht in het riool gedaan, waar je hoort...
"Met de dierenambulance nog even. We komen toch niet. Een rat is ongedierte, en dat mogen we niet meenemen."
Ik zuchtte. Natuurlijk niet. Ik begreep ook wel dat je dat wat we en masse proberen uit te roeien niet gaat oplappen met antibiotica en zoutoplossing. Het dier zat nog steeds naar adem te snakken in de doos. Ik zette een knop om, pakte de doos op en zette de combinatie achter de kliko's elders op het park, in de bosjes.