Zie voor de verschijnselen in Zeeland: A. Weijnen, Betrekkingen tussen de Zeeuwse en West-Noordbrabantse dialecten OT 7, 262 vlg. en E. Blancquaert-P.J. Meertens, Dialect-atlas van de Zeeuwsche eilanden (z.j.) Inl.
Voor de isoglossenvorming in Drente bij Oudemolen blijkt bijv. de A wel belangrijker dan de dingspelgrens, maar er is toch meteen samenval met de kerspelindeling; cfr. Hijszeler 374-375.
Van bevriende zijde vernam ik dat men in het dekanaat Veurne evenals in Limburg i.p.v. het Zuidnederlandse onderpaster: kapelaan zegt.
In HCTD 10, 113 vlg. spreekt Heeroma ook van een (gieder-) expansie vanuit het Rijn- en Maasgebied. De haard wordt hier niet eens aangegeven. Waar hij in TT 5, 20 vlg. een IJselexpansie en een Eemsexpansie memoreert, heeft men eigenlijk met de geleidingsfunctie van deze rivieren te doen.
De bestrijding door Grootaers in HCTD 10, 186 vlg. is vooral gegrond op de onbetrouwbaarheid van Van Ginnekens dialectmateriaal. Principieel is het beginsel aangevallen door H. Bruch, De erfelijkheid der klankwetten in NTg 26, 191-216.
Daarnaast treft men natuurlijk in iedere stad nog een groep zuivere cultuur-taalsprekers aan; cfr. Ausems 2.
Zie echter het aannemen van Groninger expansie bij Sassen 253, 254, 314 en Naarding 145-146 Vgl. daarentegen G. Kloeke, Over de apocopering in Groningen en Drente, DB 19, 1-40.