Hartje winter, als de meeste hockeyers de zaal opzoeken, gaat een viertal Haagse elftallen in de categorie Heren Veteranen L buiten spelen. Die L staat voor 50 plus. Het is inmiddels traditie dat Klein Zwitserland, Haagsche Delftsche Mix, Houd Uw Doel In ‘T Oog en Houdt Dapper Stand een viertal zondagen de winterkou trotseren. Drie zondagen spelen de teams een wedstrijd tegen elk van de drie tegenstanders, de vierde zondag een minivierluik. Het gastheerschap wordt keurig over de vier clubs verdeeld.
De heren spelen ook mee in de reguliere competitie. Vanaf september tot december, dan de winterstop en weer van maart tot ongeveer juni. Het gaat iets minder snel, maar de wedstrijden zijn niet minder spannend. Elk elftal wil het seizoen als kampioen afsluiten. Lukt dat niet, dan wordt er niet te lang getreurd. Immers, de hockeyers op leeftijd hebben alles meegemaakt, van juichende kampioensfeesten tot en met de beschamende afgang.
Het is wel tekenend dat veel jonge scheidsrechters er tegen op zien de oudere veteranen te fluiten. In het veld openbaren ze zich als fanatieke en opstandige spelers. De senior doorziet de spelregels vele malen beter dan de jeugdige fluitisten, zo vindt hij zelf. Een bedeesde jeugdspeler in de rol van arbiter wil nog wel eens met trillende knietjes het kunstgras betreden om een wedstrijd van die ouwe rotten tot een goed einde te brengen. Gelukkig heeft de leeftijd een dikke laag zelfbeheersing aangebracht. Een opvliegend karakter van boven de vijftig weet zijn ontluchtingsventiel bijtijds te openen. Kortom, de strijd van de mannen is hevig, maar uiteindelijk overwint de vriendelijkheid van de heren.
In een korte wintercompetitie op Madestein, Klein Zwitserland, Groenendaal en vlakbij de TU in Delft staat De Schaatsstok op het spel. Een tussendoortje voor de vier Vet L-teams, bedoeld om de spieren soepel te houden. De heren zijn zich bewust van het belang van hockey op leeftijd: wie stopt loopt vast, zowel fysiek als sociaal. Dus speelt iedereen gewoon door. Vaardig met de stick, kloek met het bier.
De winterse wisseltrofee is een antieke schaatsstok, beslagen met de clubschildjes van de historische winnaars. Geen grappen alstublieft, het is geen extra steun voor heren op leeftijd om het evenwicht te bewaren. Voor de goede orde: een schaatsstok wordt bij het paarrijden door het tweetal schaatsers gebruikt om tijdens hun kuur samen sierlijk over het ijs te zwieren. U kent dat van die oude zwart wit beelden uit het Friesland van vroeger. Zo staat De Schaatsstok voor ‘samen’, een woord dat het hockey in verenigingsverband treffend symboliseert.
Er is nog iets dat om een verklaring vraagt. De winnaar van deze competitie organiseert het jaar daarop het laatste weekeinde met het minivierluik en zet voor die gelegenheid een maaltijd op tafel. Die plicht wordt evenredig verdeeld en daarom staat de winnaar van De Schaatsstok bij voorbaat vast. In 2016 aten de heren op KZ, het jaar daarvoor was er de rijsttafel van HDS. In 2017 kookte HDM en de winnaar van de competitie van dit jaar was al bekend, want in 2018 is de beurt aan Hudito om voor de maaltijd te zorgen. Kortom, nog voor de afslag is de kampioen bekend. Rare jongens, die Veteranen L.
Desondanks wordt er driftig gestreden, waar overigens geen hond naar komt kijken. Te koud, de rest van de vereniging hockeyt in de warme zaal en de vier clubcomplexen liggen er in januari en februari verlaten en ongezellig bij. Toch zijn er nauwelijks afvallers vanwege griep of een vastgelopen spier. Ook een moderne waarschuwingscode rood, geel of oranje van het KNMI verontrust niemand. De winterwedstrijden om De Schaatsstok worden zo goed als altijd onder prima weersomstandigheden gespeeld. Dat van die strenge winters dateert van voor de opwarming van de aarde.
Wel neemt het warmlopen iets meer tijd, soms de hele wedstrijd. Maar dan is er serieus gebikkeld, veel gelachen zoals alleen de generatie van Van Kooten & De Bie dat kan en zijn de scheidsrechters vrolijk bekritiseerd. Na het laatste fluitsignaal wacht het warme clubhuis en is iedereen snel van het veld. Het bier gaat rond en de bitterbal maakt het energieverlies weer goed. Ouderwets gezellig, want de verzamelde Veteranen L kennen elkaar langer dan vandaag.
De winterwedstrijden om De Schaatsstok huldigen de traditionele hockeysfeer. Bikkelen op het veld en ontspannen in het clubhuis, onder het aanhoren van liefst zo veel mogelijk toespraken op het scherpst van de snede. Het initiatief van de vier Haagse teams vormt een vlammend betoog voor doorlopende hockeyactiviteit. Blijven spelen, zo lang en gezellig mogelijk. In december beginnen een paar personen te mailen en midden januari slaan ze af. Er komt geen bond aan te pas, er wordt geen wedstrijdformulier ingevuld en de teams hebben maling aan de uitslagen. Als na afloop het bier en de warmte van het clubhuis de gemoederen verhitten is er nog alle tijd om de verliezer die paar doelpuntjes verschil vrolijk in te wrijven.
Al met al is zo’n competitie als om De Schaatsstok een regelrechte uitdaging voor ex-hockeyers om weer Veteranen L te gaan spelen. Je moet er een halve eeuw op hebben zitten en de clubs weten te vinden. Zo goed als alle verenigingen brengen een elftal Veteranen L in de competitie en met name de velden van HDS, KZ, HDM en Hudito zijn voor de hockeyveteranen geen onbekend terrein.