Kom langs voor een rondleiding in één van onze musea! Onze gidsen kunnen u alles vertellen over de bunker. Wilt u een specifieke rondleiding met informatie over bepaalde gerelateerde onderwerpen stuur dan een mail.
FBB heeft ongelofelijk veel onderzoek gedaan naar verdedigingswerken en kennis verzameld. Deze kennis stellen wij graag beschikbaar voor wetenschappelijk onderzoek. Hierover kunt u een mail sturen.
Tot 1992 hebben de bunkers in Olst nog dienst gedaan voor de dreigende oorlog met de Russen. In 1999 heeft de stichting IJssellandschap de bunkers beschikbaar gesteld voor FBB.
FBB heeft van deze bunkers het IJselliniemuseum ontwikkeld met ingerichte bunkers, een wandelroute en fietsroutes. Bunkers die vol modder stonden zijn nu toegankelijk voor iedereen!
Met steun van de Genie uit Wezep heeft FBB tankkoepels verplaatst naar meer opvallende locaties en Joop Staman heeft immitatiewapens geplaatst. Het kanon aan de Kletterstraat is eigenlijk een voormalige lantaarnpaal. Tijdens de oprichting van het IJsselliniemuseum gaf de opperbevelhebber Dick Berlijn de FBB twee luchtdoelkanonnen (voor de kenners het waren twee Bofors 40L70) die bovenop de bunkers van de Luchtdoelartillerie hoorden. Medewerkers van FBB participeerden in de laatste schietoefening met dit kanon op het schietkamp in Julianadorp. De hele dag schoten zij op de vlag achter een onbemand vliegtuig. Als sluitstuk van deze schietoefening is het vliegtuig door 7 kanonnen met 120 granaten neergehaald en brandend in de Noordzee gestort. De eerste avond trokken de bunkers 800 bezoekers, gevolgd door wekelijks meerdere groepen. Gezien dit grote aantal bezoekers is het IJsselliniemuseum een zelfstandige stichting geworden.
Het idee voor de laatste Nederlandse waterlinie werd geboren in Fort Pannerden vlak na de Tweede Wereldoorlog. Met de stiekeme bouw van bunkers, vreemde betonnen platen, drijvende stuwen, zwarte muren en onduidelijke sluizen kreeg de verdediging tegen de Rus begin jaren vijftig vorm.
De waarheid achter de IJssellinie bleef lang geheim. In de dagen van de Cubacrisis werd zelfs overwogen dit strategisch deel van het land onder water te zetten. Erik de Reijer, amateurhistoricus en voorzitter van de vereniging functioneel bunkerbeheer onderzocht de IJssellinie en schreef er een gelijknamig boek over.
BREDA - In de Spoorstraat in Breda is atoombunker ontdekt. In de ruimte bevinden zich onder andere een aggregaat, toiletten en een doucheruimte, een slaapzaal en een telefooncentrale.
De bunker is van de gemeente. Dat blijkt uit naspeuringen van de NS, die eigenaar is van de grond. De bunker werd enkele jaren geleden door de NS ontdekt toen het kantoor van wooncorporatie Singelveste op bij die plek werd gebouwd.
Volgens expert Erik de Reijer van de Stichting Functioneel Bunkerbeheer gaat om één van in totaal twaalf bunkers die in Nederland zijn gebouwd. In het geval van het uitbreken van de Derde Wereldoorlog, als er kernbommen zouden vallen, zouden in de bunkers de mensen moeten verblijven die Nederland draaiend moesten houden.
De bunker in Breda kon 2 keer 15 mensen huisvesten die het vervoer van tanks en ander oorlogsmaterieel over het spoor moesten regelen. De bunker aan de Spoorstraat is nooit gebruikt, zelfs niet voor oefeningen, omdat de ruimte meteen volliep met grondwater. Daardoor is hij in de vergetelheid geraakt.
Volgens De Reijer zou het geen groot verlies zijn als de bunker zou worden gesloopt. De ruimte zou vleermuizen nog wel een mooie woning kunnen bieden, maar er zijn al genoeg mooiere bunkers bewaard gebleven.
Na aanmelding bij de gemeente Rotterdam, met e-ticket, gratis toegankelijk. Ook andere ondergrondse locaties zijn bij dit evenement te bezoeken.
Kabels, buizen, ondergrondse ruimtes, rioolgemalen, maar ook de geschiedenis van Rotterdam: voor veel bewoners is de ondergrondse stad een grote onbekende. Maar in november kunnen Rotterdammers ondergronds Rotterdam leren kennen. In de Maand van de Onderwereld organiseert de gemeente 18 unieke activiteiten.
De Rotterdamse standsmariniers hielden de jaarlijkse bijscholingsdag in de Rotterdamse haven bunker. Naast lezingen, een rondleiding en een uitgebreide luch gaven externe docenten cursus. Ze waren uiterst positief over de bunker.
De watersnoodramp in 1953 hebben als gevolg dat 40 jaar later dijken in het hele land verzwaard worden. Hiervoor worden onder protest vele dijkwoningen gesloopt. Tot verbazing klinken er nauwelijks bezwaren tegen de voorgenomen sloop van de verdedigingswerken als bunkers, springputten, asfaltdijken en palen. Na deze geplande sloop zou niets meer herinneren aan de laatste Nederlandse waterlinie, de IJssellinie 1950-1968.
Bij velen, zelfs direct betrokkenen, blijft onbekendheid de reden voor de apathie. Bovendien veronderstelt men ten onrechte met Duitse bunkers te maken te hebben. Dit gezien de IJssellinie geheim was voor iedereen die er niet direct bij betrokken was.
Aan dit geheim kwam een einde toen het artike "Dijkverzwaring Bedreigt IJssellinie" van Erik de Reijer, geschreven als protest tegen de sloop van deze verdedigingswerken, in het tijdschrift Genie van 1994 verscheen. Meer informatie verscheen in het eerste en zeer populaire lustrumuitgave van de Stichting Functioneel Bunkerbeheer. Het waterschap dat de dijken wilde verhogen kreeg letterlijk de hik toen zij hoorden dat er complete tanks in betonblokken in de dijken verborgen lagen. Bovendien beschreef dit artikel dat een te slopen schuur een commandobunker was met muren van 2 meter dikte.
Het artikel en de zojuist opgerichte Stichting Functioneel Bunkerbeheer (FBB) voorkwam in 1994 de sloop van de IJsselliniebunkers. Sterker nog de FBB plaatste 20 informatiepanelen en richtte een wandelroute langs ingericht hospitaal, commandopost, geschutbunkers en een inlaatwerk is hier nu een goed beeld van een stuwcomplex. Samen met de Genie verplaatste FBB tankkoepels en Joop Staman plaatste replica's van kanon en mitrailleurs. Kort hierna, schreef De Reijer een boek genaamd De IJssellinie 1950-1968, waarin de gehele plannen, liggen, doelen en details van dit verdedigingswerk zijn beschreven. De destijds 28-jarige schrijver Erik de Reijer interesseerde zich in verdedigingswerken. Dit in relatie tot de vaak ongestoord ontwikkelde flora en fauna. De schrijver en de Stichting Functioneel Bunkerbeheer streven naar behoud van representatieve complexen van verdedigingswerken als geschiedkundig en landschappelijk waardevolle elementen. Hiervoor blijkt echt vaak noodzakelijk te zijn om een nieuwe, maatschappelijk aanvaarde functie voor de objecten te vinden.
Tijdens de oprichting van het IJsselliniemuseum gaf de opperbevelhebber Dick Berlijn de FBB twee luchtdoelkanonnen (voor de kenners het waren twee Bofors 40L70) die bovenop de bunkers van de Luchtdoelartillerie hoorden. Medewerkers van FBB participeerden in de laatste schietoefening met dit kanon op het schietkamp in Julianadorp. De hele dag schoten zij op de vlag achter een onbemand vliegtuig. Als sluitstuk van deze schietoefening is het vliegtuig door 7 kanonnen met 120 granaten neergehaald en brandend in de Noordzee gestort.