De paus zou voorzeker ‘tot uwe verbranding adviseren’, zo waarschuwde in april 1853 een protestantse dominee premier Thorbecke. De sfeer was zeer geprikkeld. Verontruste burgers presenteerden koning Willem III een petitie die door tweehonderdduizend mensen was ondertekend – een gigantisch aantal, zeker gezien het feit dat Nederland in die tijd tachtigduizend kiesgerechtigde mensen kende. Wat was hier aan de hand? Een revolutie? In zekere zin wel: na tweeënhalve eeuw werd in Nederland de bisschoppelijke hiërarchie hersteld.
Waarom de bisschoppen uit ons land verdwenen, kan iedereen op basis van zijn kennis van de vaderlandse geschiedenis wel bedenken. Eind zestiende eeuw verdreven opstandige edelen koning Filips II en kozen de kant van de Reformatie. Vrijheid van godsdienst bestond nog niet en dus werd de katholieke Kerk ontmanteld.
Dit dossier behandelt de geschiedenis van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland. Wanneer kwam zij en werd ons land katholiek? Wat gebeurde er toen de protestanten aan de macht kwamen – hoe hield de katholieke Kerk toch nog enige invloed in ons land? Wat was de aanleiding voor het herstel van de hiërarchie in 1853? En hoe hebben de bisschoppen sindsdien gehandeld?