Ik ben trouw. Mijn voetbalclub is sinds mijn geboorte dezelfde. Nooit overwoog ik een andere vereniging te zoeken, zelfs niet toen een waardeloze trainer er mij naast zette. Of toen het beleid van het bestuur me niet aanstond. Ik werk al een decennium bij dezelfde werkgever, zelfs al ben ik het tegenwoordig vaker oneens met het management dan eens. Al jaren dezelfde televisiegids, pas twee auto’s (zelfde garage) sinds mijn rijbewijs, een bank, terug in mijn geboortedorp en al jaren dezelfde vriendin.
Niet dat alles altijd naar tevredenheid is, maar een verandering hoeft niet altijd een verbetering te zijn. Ik stem ook al bijna sinds de oprichting dezelfde partij. Ik ben ook al jaren lid. Maar die partij maakt het me steeds lastiger.
Het begon met de teloorgang van het docentenkorps. Het stelde niet veel voor, maar eens in de zoveel maanden als experts de kamerleden en fractiemedewerkers op de hoogte brengen van de stand van zaken in het onderwijs vond ik erg nuttig. Al jaren niets meer van gehoord. Toen vertrok het beste kamerlid van dat moment.
Begin december was ik het grondig oneens met de speech van Femke en schreef ik daar al over (hier) en later die maand was ik het ook niet eens met de manier waarop het politieke leiderschap werd overgedragen (hier). En ook over het bijzonder onderwijs verschillen onze meningen.
Een paar dagen geleden was daar dan de stem voor een nieuwe missie naar Afghanistan. En daar ben ik ook fel tegen. Zonder twijfel. Zonder nuance. Zo langzamerhand ga ik dus twijfelen of deze partij mijn denkbeelden nog wel uitdraagt. Of de partij die ik sinds de begindagen heb gesteund, gepromoot en die mijn stem keer op keer verdiende, nog wel de partij is die in de toekomst mijn stem krijgt.
Toen ik nog voornamelijk in het Engels schreef, een jaar of zes geleden nu, schreef ik al over de kracht van twijfelen. Nu zie ik dat weer. Ik twijfel. Ik zeg niet meteen mijn lidmaatschap op. Ik zie ook dat Ineke van Gent een eenzaam lichtpuntje bleek die durfde te stemmen tegen het gezamenlijk standpunt in. Zoals dat bij vele partijen nooit gebeurt. Maar over een dikke maand moet ik een vakje rood maken. Dat vakje bepaalt indirect de eerste kamer en dus ook over de leefbaarheid van ons minderheidkabinet. Ik twijfel of ik wel op een partij moet stemmen die dit kabinet stemde tijdens een belangrijke beslissing.
Met een gerust hart kunnen we de WK-spelers Ooijer, van Bronckhorst en Boschker afvoeren van de lijst kanshebbers voor het EK volgend jaar. Maar vooral die laatste laat een vreemde leegte achter. Wie wordt de derde keeper? Velthuizen is dat op dit moment, maar als hij op de bank blijft in Spanje, komt zijn plek in de discussiezone. Vreemd genoeg zijn mogelijke concurrenten ook bankzitters. Krul speelt nu vanwege een blessure van de nummer 1 in Newcastle en Vermeer kan niet wachten totdat Stekelenburg verkocht wordt. Zou Ten Rouwelaar als enige Nederlandse keeper in de eredivisie die regelmatig een voldoende haalt (buiten de top 2) dan de lachende derde worden? Of verrast iemand anders ons?
Ook in de verdediging is nog veel te winnen. Volgens mij maar 3 zekerheidjes, dus zeker 4, misschien wel 5 plekken om voor te vechten. Vooral op linksback is nog een plek te winnen. Gaat Emanuelson via Milaan die plek pakken of blijft Pieters de man op links?
Op het middenveld heeft Anita een achterstand opgelopen, die redt het dus niet meer. De verrassing op dit moment is Kevin Strootman, net nieuw bij FC Utrecht en nu al in de voorselectie van het Nederlands elftal. Het kan hard gaan. En Siem de Jong moet tijdelijk spits spelen, maar ziet zijn broertje, die tijdelijk middenveld speelt, voorbij gaan. Wie wint de broerdertwist? Toch lijken er hier minder plekken beschikbaar.
Voorin vooral opletten op blessures. Van Persie en Robben zijn zekerheidjes, indien fit, maar dat zijn ze niet vaak. Met Kuyt en Huntelaar zijn er dan al 4 plekken vergeven. Dus moeten achtervolgers Elia en Lens van plaats 5 en 6 spelen willen ze een groot toernooi meemaken.
Gerbie’s oranjeselectie. Op weg naar het EK elk kwartaal (tot de plaatsing, daarna elke maand) een inschatting van de kansen voor diverse spelers. 60 spelers hebben 2300 procent kans te verdelen. Persoonlijke voorkeur van de schrijver is niet verwerkt in deze selectie. Reacties zijn van harte welkom!
Rondrijdend door Andalucië zien we het kasteel op een schitterende plek. We besluiten even rond te wandelen. En daar staat het zwaard ineens. Excalibur toch? Maar lag dat niet ergens anders? Heb ik zo slecht opgelet bij geschiedenis?
Omdat het vandaag Nationale gedichtendag is, wil ik daar graag aan meedoen. Dit jaar niet een eigen brouwsel, maar een mooie die ik vandaag las. Sluit nog een beetje aan bij mijn dagelijkse bezigheden ook.
Schitterende nieuwe serie op de BBC, Come fly with me door de makers van Little Britain. Ik heb helaas de tweede aflevering gemist. Morgenavond weer een nieuwe aflevering, zaterdagavond weer een herhaling.
Over een tijdje vast te zien op de Nederlandse televisie, maar de echte fan kijkt natuurlijk gewoon naar de BBC.
We gingen weg bij oma, dat was wel jammer. Weer in de auto, maar niet zo ver zeiden papa en mama. Nou weet ik niet welke weg ze hadden gekozen, maar het was geen goede. Sliep ik net lekker bij papa op schoot, ging mama over allerlei bulten en door kuilen rijden. Een keer was het zelfs zo erg dat ik door de lucht vloog, maar gelukkig ving papa mij wel weer op. Ik heb maar net gedaan of ik doorsliep, anders kregen papa en mama vast ruzie.
We vonden wel weer een leuk huisje om in te slapen. Dit huisje had namelijk een zwembad. En daar mocht ik in samen met mama. Dat was erg leuk. Ik hoefde niet eens mijn zwembandjes om, omdat mama er toch de hele tijd bij was. Van de kant springen in de armen van mama is ook fantastisch. Of met de bal spelen. Maar springen is toch wel het leukst. Morgenvroeg voor we gaan rijden gaan we weer zwemmen hoop ik, ik vind zwemmen heel leuk.
Het is er niet zo koud meer als het er uitziet, op dat eilandje in de haven bij Helsinki. Maar ik kom wel dit schitterende veld tegen.
Het was een extreme lastminute beslissing om toch te gaan. De een na de ander mailde me dat hij niet kon, ik bleef alleen over. En ik had al genoeg avonden vol die week. Toch besloot ik te gaan. Ik kon de trein nog net halen. Er waren nog kaartjes. Sterker nog, ik kwam op de eerste rij te zitten.
Het bleek al snel de moeite waard. Ik had hem gemist toen hij een paar jaar geleden in Almelo was, dus was dit de eerste keer dat ik hem live zag. Vreemd, want in het Nederlands taalgebied beschouw ik hem als een van de allergrootsten. Wat ik dus nog vreemder vond, was dat ik in de kleine zaal op de eerste rij zag dat de zaal niet eens uitverkocht was. Blijkbaar hebben velen niet gerealiseerd dat ze een levende legende konden zien optreden.
Voor de pauze een soort grootste hits voorstelling. Als aangekondigd eigenlijk, de Tour is ter gelegenheid van zijn veertig jarig bestaan als artiest. Al snel krijgt hij het publiek mee, wat me een beetje verbaasd. Meestal duurt dat in het theater iets langer dan in een concertzaal en gezien de gemiddelde leeftijd van mijn medebezoekers om me heen, had ik dit niet verwacht. Maar al snel zong men netjes mee: “Voor jou sta ik uren in de kou”, precies zoals hij het vroeg in de aankondiging.
Na een mooie versie van ‘Meisjes’ en een breekbare ‘Twee meisjes’ volgden vele andere hits, waaronder een iets te snel uitgevoerde ‘Je veux de l’amour’ en een heel lange ‘Brussels by night’, ideaal om alle muzikanten even de kans te geven zich uit te leven vlak voor de pauze.
Na de pauze veel nummers die ik nog niet kende. Volgens mij ook uitgezocht voor de muziek, nummers als ‘Hoe zie ik er uit?’ en ‘Lukakinovski’ zijn leuke deuntjes om te spelen voor de band. Dus waar voor de pauze de nadruk lag op de tekst, lag die na de pauze duidelijk op de muziek. Een Lou Reed vertaling bleek aan aangepaste versie van de Velvet Underground’s ‘White light/white heat’ te zijn. De afsluiter is zijn grootste hit, niet mijn favoriete nummer ‘Liefde voor muziek’.
Ik heb een prachtige avond gehad, en dat heb ik ook verteld toen ik een handtekening scoorde in zijn tekstboek dat al jaren in mijn kast staat. Mijn ontdekking van de avond was zoon Leander die in de band meespeelde in diverse rollen. Een komisch en muzikaal talent, hopelijk ook een artiest die zich zelf gaat ontplooien in de toekomst.
Dat ik drie kwartier in de kou op het station moest wachten tot ik weer naar huis kon was geen probleem, ik heb een legende zien optreden. Hadden meer mensen moeten doen.
Op 28 oktober publiceerde ik het overzicht van de maand augustus. Ik gaf het de titel seks filmpjes gratis kijken nl, een zoekterm uit die maand. Dit zorgde er voor dat ik in november een hoop bezoekers extra naar mijn site kreeg. Opmerkelijk, aangezien ik in november bijna een maand niet geblogd heb, ivm NaNoWriMo.
Vele bezoekers bleven ook erg kort op mijn site. Normaal is de gemiddelde tijd van een bezoeker een minuut of 2. In november was het gemiddelde 3 seconden. Met afstand de meest populaire zoekterm was seks filmpjes gratis kijken nl. Liefst 191 bezoekers bleven allemaal 6 seconden op zoek naar de bewuste filmpjes. Ook de volgende plaatsen in de top tien lijken hier op: 2. Gratis seks filmpje 3. Seks filmpjes 4. Neuken filmpjes gratis kijken
Om even een idee te geven hoe populair seks blijkt te zijn bij Google. Deze vier zoektermen leverden bijna een kwart van mijn bezoekers in de maand november. Zoekterm nummer 4 was nog altijd 32 bezoekers, nummer 5 (all inclusive suzanne vermeer) maar 10 bezoekers. En die werden waarschijnlijk teleurgesteld door mijn recensie die verre van positief was. Zelf zakte ik van 1 naar 11 in de zoektermenlijst.
dagwaarde nissan almera (en andere zoektermen met dit type auto er in. Ik heb er geen, ik heb zelfs geen verstand van auto’s. Sorry)
een dier begint aan een wandeling over een rubberen band die 1 meter lang is. haar snelheid is 5 cm/sec. na elke seconde wordt de rubberen band in een mum van tijd 1 meter langer. de mier beweegt mee met de gelijkmatige uitrekking van de rubberen band (leuk verhaal. En nu?)
je kunt je van je vrouw ontdoen, maar aan je voetbalclub zit je vast tot aan je dood. sparta is niets meer dan miljoenen degenererende hersencellen. sparta krimpt langzaam, zoals het brein van tonny van ede, de personificatie van sparta toen (1959) en nu (ziet er uit als een citaat van Hugo Borst)
luierplezier (ach, ik heb er ondertussen zo veel verwisseld, plezier is een groot woord. Wel een vader-dochter moment. Ook veel waard)
meisje loopt naakt op het voetbal veld (in al die jaren nog nooit gezien. Niet als ik speelde, niet als ik op de tribune zat. Kan iemand me waarschuwen?)
nederland man@yahoo.cl op zoek naar van vrouwen in nederland (en die Chileense man zoekt via mijn blog?)
recencie over garfield 71 boek (ik ben bij 32 afgehaakt geloof ik. Daarbij zijn Garfields boeken niet echt boeken die gerecenseerd worden)
Al meer dan een decennium sparen ze er voor. En om de twee jaar gaan ze een weekendje weg. Een mooie stad bekijken, sportwedstrijd, wat cafés om wat consumpties te nuttigen. Het zijn meestal geen weekendjes waarin ze veel cultuur snuiven, maar wel weekendjes waarover nagepraat wordt.
Ik sprak een aantal van hen op de voetbal, een ander in het café. Het zou weer een mooi weekend worden. Stockholm was de bestemming. Enthousiast vertelde ik over de mooie oude stad, waarschuwde ze voor de hoge alcoholprijzen, wetende dat dit toch een van de belangrijkste bestanddelen is van het weekendje weg.
Op twitter volgde ik hun onderlinge gesprekken. ‘Elke bom die nu afgaat, gaat straks niet meer af’, las ik vorige maand. De temperatuur werd uitgebreid besproken. Vrijdag vertrokken ze. De eerste berichten via twitter begreep ik niet helemaal. 3000 kilometer verder weg? Al snel heb ik het door. Ze zitten in Lissabon, niet in Stockholm.
Meer dan de helft van het groepje wist het ook niet. Zo liep er iemand met snowboots bij negentien graden rond. Een ander had vijf truien meegenomen. De organisatie had op het vliegveld de grootste lol gehad. Op afstand lachte ik met de samenzweerders mee.
Het zal je overkomen. Je schrijft een boek over je jeugdheld. Prachtig verhaal over een zwarte Zuid-Afrikaanse voetballer in het blanke Almelooo van de jaren vijftig. De hoofdpersoon werkt mee, het boek wordt goed ontvangen, er wordt zelfs een film van gemaakt.
En dan kom je er ineens achter dat je niet het hele verhaal kent. Dat De Zwarte Meteoor, jouw held, niet alles heeft verteld. Dat hij in de Verenigde Staten jarenlang achter tralies heeft gezeten.
Dus in plaats van genieten van het succes moest Egbers op zoek naar de waarheid achter de geruchten, achter de beschuldigingen. En dus heb je dan automatisch een tweede boek.
Na het waardeloze vorige junivoetbalboekenleesmaandboek was ik toe aan wat meer inhoud. Een goed boek dat over voetbal gaat. Dat zelfs een link met Zuid Afrika heeft. Het boek van Egbers voldoet aan die kwalificatie. Al is het nog nauwelijks een voetbalboek. Het gaat over Steve Mokone, in Nederland bekend geworden als voetballer van Heracles. Maar het gaat vooral over de ongelijke juridische strijd die de zwarte dokter Mokone moest leveren in de Verenigde Staten. Een land waar de slavernij was afgeschaft, maar waar racisme nog welig tierde.
Egbers heeft daarnaast nog een persoonlijk dilemma op te lossen. Is Mokone nog een vriend? Vertrouwt hij de man nog die zo’n belangrijk deel van zijn verleden verzwegen heeft? Want dat Mokone onschuldig is, stond eigenlijk vast voor de journalist. Maar de twijfel is er natuurlijk ook. Want waarom verzwijg je de gevangenisstraf als je daadwerkelijk onschuldig bent?
Een mooi boek van Egbers, het geeft een goed beeld van New York in de jaren zeventig, maar ook van het hedendaagse land, waarin zoeken lastiger bleek te zijn dan dat het normaal gesproken zou moeten zijn. De ontzettend foute politie, mensen die niet willen praten, het wordt Egbers ook niet eenvoudig gemaakt. Aan de andere kant, als alles simpel uit te zoeken was geweest, dan had dit boek niet bestaan.
Een waardig opvolger van De Zwarte Meteoor, al blijf je achteraf nog wel met dezelfde vragen zitten waarmee ook Egbers worstelde en waarschijnlijk nog steeds worstelt. Waarom? Wat weten we nu nog niet? Wie heeft er belang bij dat dit verhaal niet bekend werd? Maar goed, romans met een open einde zijn vaak ook beter dan de simpelere versies.
Citaat: “Er blijkt uiteindelijk toch een dossier Mokone te bestaan. Kennelijk geen gewoon dossier, want het is zelfs voor medewerkers van justitie niet toegestaan het zomaar in te zien. Maar één van die medewerkers, een Amerikaan voor wie ‘Justice is denied no one’ nog betekenis heeft, is bereid het dossier te openen.”
Na de Olympische spelen volgden in Sydney nog de Paralympics. Twee weken na de topsporters waren de gehandicapte sporters aan de beurt. Als altijd met minder aandacht dan tijdens de Spelen zelf. Dat is logisch. Ook al zijn er altijd weer mensen die het onterecht vinden dat de gehandicapte atleten niet net zoveel aandacht krijgen als de ‘gewone’ sporters, feit is dat er in veel gevallen absoluut geen enkele sprake is van topsport. Wereldrecords die met minuten gebroken worden op de estafettes, atleten die een half jaar nadat ze voor het eerst een bepaalde sport proberen al Paralympisch goud winnen en sporters die vlak voor de spelen nog van sport wisselen om toch nog mee te kunnen doen, zijn duidelijke tekens dat het qua sport niet veel voorstelt.
Maar de Paralympische spelen zijn de moeite van het bekijken waard. Het rolstoelbasketbal krijgt veel aandacht, ook andere sporten zijn leuk om te kijken. Ik heb twee keer een dagkaart gekocht, waardoor ik de hele dag allerlei sporten mocht bezoeken. Een prachtig systeem waarbij ik bekende sporten als tennis, volleybal, zwemmen en atletiek bezocht, maar ook sporten als goalbal voor blinden en het spectaculaire rolstoelrugby. Deze sport houdt de materiaalman van de teams continu bezig. De rolstoelen knallen als botsauto’s op de kermis regelmatig tegenstanders het veld uit, of zelfs uit hun rolstoel.
Natuurlijk heb ik ook een voetbalwedstrijd bezocht. Ik hoopte dat er een toernooi voor doven zou zijn, waar ik de spits van SVBV uit Barchem nog eens aan het werk zou kunnen zien, maar het voetbaltoernooi bleek slechts voor sporters met een ‘cerebral palsy’. Spastische sporters dus. Ik bezocht Nederland tegen Portugal. De laatste groepwedstrijd en Oranje moest met 2-0 winnen om de halve finale te halen. Vooraf werd Nederland als de grote favoriet gezien. Ze hadden niet alleen de laatste drie paralympische voetbaltoernooien gewonnen, maar ook alle overige belangrijke voetbaltoernooien. De Australische televisie vertelde dat de andere teams slechts voor zilver speelden, aangezien voor Nederland automatisch het goud ingevuld kon werden. Het toernooi bleek iets anders. Oranje verloor van Oekraïne en Argentinië en had mazzel dat het überhaupt de halve finale nog kon halen.
De regels zijn zo goed als gelijk. Het veld is echter iets kleiner en daarom wordt er met zeventallen gespeeld. Verder wordt er door sommige spelers ingerold in plaats van gegooid, dat heeft natuurlijk alles te maken met hun handicap. De wedstrijden duren twee een keer een half uur en worden gespeeld op kunstgras, waar twee weken geleden de Nederlandse hockeyers nog goud wonnen.
De eerste helft is saai. Oranje valt aan, Portugal verdedigt. In de tweede helft slaat de frustratie toe. De Portugezen blijven regelmatig liggen voor blessures, maar genezen zodra ze aan de zijlijn liggen. De spelers in het oranje laten zich provoceren en krijgen gele kaarten en zelfs een rode. Met zes tegen zeven blijven ze aanvallen. Spelverdeler en beste speler Van Dijk staat steeds vaker met zijn hoofd te schudden. Invaller De Wit, zijn haar Oranje geverfd, ligt vaker op de grond dan dat hij op de benen staat. Ook de keeper moet vroegtijdig vertrekken als hij een doorgebroken speler neerhaalt. Met vijf spelers is het natuurlijk afgelopen. De wedstrijd eindigt zoals hij begon, de Portugezen vieren feest.
Het Nederlandse legioen op de tribune, onder aanvoering van Erica Terpstra, is teleurgesteld en druipt af. Het is opvallend hoeveel supporters toch weer in het oranje aanwezig zijn. Tussen de tientallen schoolgroepen die altijd hoorbaar aanwezig zijn, is het de enige groep van supporters die duidelijk herkenbaar is.
Het was geen beste wedstrijd. Het niveau viel me eerlijk gezegd, in vergelijking met sommige sporten, tegen. Via een huisgenote, die De Wit een aantal keren sprak, begreep ik dat de spelers werk en/of studie een tijdje opzij hadden geschoven voor de spelen. Semi-professioneel zou je zelfs kunnen zeggen. Het mocht niet baten. Titelverdediger Nederland werd roemloos laatste.