Deel een van de trilogie. Weekje weg, veel onderweg, dik boek mee dus. Een trilogie. Vaak heeft het bij Brusselmans geen zin om ze te bundelen, meestal heb ik al een of meerdere delen. Maar zijn productie is door de jaren heen zo ongeëvenaard groot, dat ik moeite heb het bij te houden. Misschien moet ik ook toegeven dat het niet meer zo sprankelend is als twintig jaar geleden. Dat niet elk boek meer hilarisch is, me doet rennen naar de boekhandel.
Desalniettemin lees ik zijn boeken nog met veel plezier. Danny Muggepuut is de schrijver, die deze trilogie draagt. Als gebruikelijk lijkt de schrijver erg veel op de schrijver Brusselmans, een truc die hij vaak toepast, maar waar het hem uitkomt, zijn er duidelijke verschillen.
Citaat: “Je zult niet geloven hoeveel mensen ik tegenkom die geen enkel boek van mij hebben gelezen. Ik vind: dan moeten ze later niet komen klagen dat ze m’n werk niet kennen. Het is het ene of het andere. Maar ja, ik heb er vrede mee dat ik een select maar toch voldoende lucratief lezerspubliek heb.” (p.135)
Citaat: “Danny was niet bepaald iemand die overal complotten in zag, zeker niet als het over minivoetbal ging. Het was natuurlijk wel zo dat, door die zes telefoontjes, Real De Rakkertjes had opgehouden te bestaan. Hij besloot dit te melden aan de zevende speler, de partiturenhandelaar Darius Wooks, doorgaans een middenvelder, soms een aanvaller, uitzonderlijk een verdediger.” (p.313)
Citaat: “Hella leek hem al bij al niet onverstandig. Althans, ze had een zekere manier van denken en redeneren. Maar toch wil zo snel mogelijk haar blote tieten zien, dacht Danny. Je kunt een vrouw beter beoordelen door naar haar tieten te kijken dan door naar haar verstandige opmerkingen te luisteren. Een goede koe moet nu en dan gemolken worden.” (p.594)