„Neen, ik kom niet binnen. Alleen wil ik graag weten, of u mijn zuster misschien gezien heeft. Zjj is het land opgevlucht voor de Spanjaarden, — en ik weet niet, waarheen zij gegaan is."	
De man keek hem met innig leedwezen aan, en de vrouw, die evenzoo aan de deur verschenen was, kreeg de tranen in de oogen, toen zij den armen jongen zag. De menschen wisten wel, wat er op de hoeve gebeurd was.	
„Wn hebben Anna gezien, Marten," sprak de man. „En zij is Godlof den Spanjaarden ontkomen. Door de breedste slooten vloog zij heen, en dat was haar geluk, want de soldaten met hun stalen wapenrustingen durfden zich in de modderige slooten niet wagen. Zij kwam hier in de grootste ontsteltenis aan, want zij had alles gezien, wat er bij jelui gebeurd was. — Och, zij was zoo bedroefd. .."	
„Wij boden haar aan hier te blijven, maar dat durfde ze niet. Zij was zoo angstig en gejaagd, dat zij bfjna niet wist, wat zij deed, en zij vreesde, dat de soldaten over den dijk zouden komen, om haar te halen..."	
Ik zit voor straf in de achterste bank. Eerst zat ik voor straf in de voorste, pal onder ’t schavotje, omdat ik achteraan in m’n boek keek. Maar toen keek ik vóóraan in meneer z’n boek, dat hij bij t overhoren, nogal stom, aan zijn duimen om liet klappen op zijn buik, zodat ik al de zinnen op-hun-kop lekker af kon lezen.	
Toen kreeg ik, niet Kees, weer een uitbrander. Ik vond het niet rechtvaardig en t speet me van de kastanjes.	
Als ik de voeten tegen de zitting van Piet Roest zet, dat wil zeggen tegen de zitting van de bank waarop Piet Roest zit, en afduw, wip ik zo lekker als in een schuitje van de stoomdraaimolen.	
Meneer rekt zich telkens op zijn tenen op ’t schavotje, om te zien waarmee ik mij nu weer onledig houd, en dan maakt Piet zich zo breed mogehjk en ik mij heel klein achter zijn rug.	
We hebben aardrijkskunde. Ik weet er niets van. Want gisteren ben ik mee naar de komedie geweest: „De tante van Charley”, zo leuk, en daar kon ik het aardrijkskundeboek toch niet meenemen. Ik had er vroeg voor op willen staan vanmorgen, maar bij nader inzien, vond ik dat van een jongen van mijn leeftijd, die de vorige avond om elf uur naar bed is gegaan, niet te vergen. Meneer was ook in de komedie, hij lachte net als een gewoon mens, ik kon zijn rug zien schudden. Buiten school is hij wel een gezellige vent, maar hier is t net of hij in een ander vel kruipt. Hij heeft me gezien