Vanavond geef ik mijn eerste workshop voor Femma. Het is een naaiworkshop. En wie hier al lang leest, zal niet verbaasd zijn dat het tassen-workshop is. What can I say? Ik hou van tassen! Zo een workshop vraagt wat voorbereiding, dus ging ik aan de slag met een van de patronen uit de cursus om een voorbeeld te naaien: een omkeerbare stroptas. Van de andere modellen had ik al vergelijkbare voorbeelden staan, dus die naaide ik niet opnieuw.
In het boek kiezen ze voor jeans in combinatie met een leuk Libertystofje. Dus ik ging eens rommelen in mijn stoffenkast en ik vond een restje jeans (het grootste deel gebruikte ik voor een Lotta skirt). Voor het tweede stofje koos ik voor vrolijke bloemetjes van Sevenberry dat ik in Frankrijk bij Eurodif. Het was een couponnetje dat al lang lag te wachten op een leuk project.
Het patroon was zeer eenvoudig en de uitleg ook. De tas op zich zat op een uurtje in elkaar. De nestelogen aanbrengen duurde ongeveer even lang. Ik ben niet zo handig met een hamer :p Verder liet ik wel de paspel bovenaan weg, simpelweg omdat ik in mijn voorraad niets vond dat me aanstond. In het boek gebruiken ze ook een stukje leer voor de strop, maar opnieuw: ik vond in mijn voorraad niets dat me aanstond.
Ik ben echt fan van het modelletje en ik denk dat ik er binnenkort eens eentje ga testen in mijn favoriete stof: kurkleer. Want ik ben niet zeker of ik een tas in jeans wel vaak ga gebruiken en de bloemetjes zijn leuk, maar ook wel druk.
Ik vraag me alleen af of zo een tas in kurkleer wel mooi zal vallen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit met kurkleer werkte dus je zal dat wel veel beter weten.
I knoooow! Was er instant verliefd op. Elke keer we in Frankrijk op bezoek gaan bij mijn vriend zijn familie ga ik met zijn tantes naar Eurodif en kom ik met stof thuis :p
Vandaar dat ik zei testen met het kurk ;) Het gaat misschien wat stijf zijn. Maar ik heb wel nog mooi soepel nepleer liggen... Dus misschien is dat wel geschikt.
Gisterenavond was je zoals te voorspellen viel, afstandelijk,......ik liet het wat passeren, was gaan sporten en laat terug van Chattheo op te pikken van het voetbal, je had een lekkere maaltijd voor ons klaargemaakt waarvoor dank,......maar ik was een beetje moe en eerlijk,.........ik kreeg de kriebels van je gedrag,......want het geeft aan dat ik mijn grieven niet tegen je kan uiten,.......en zoals je later in bed aanhaalde, ik was niet kritisch geweest, noch aanvallend,.....maar het kwam er wel op neer, dat je het gevoel krijgt niet goed te weten waar goed met te doen,........ook een zin waar het steeds op neerkomt,.......
Je vindt ons nog steeds niet " de Prestons" ondanks het feit dat je wel sorry zei omdat je het had gezegd, je vindt ons elks een individu,.......Jij bent Preston, ik ben Bradshaw en Chattheo is Berger,.......technisch gezien heb je gelijk,......maar dat houdt in voor mijn gevoel dat wij geen familie vormen en ook geen gezin, want als het erop aankomt zijn we dan toch individuen,.......het raakte me tot in het diepst van mijn Carrie zijn,.....want mijn wens en verlangen om naar buiten toe een gezin/familie te vormen is hiermee van de kaart geveegd,.....en hier hangen een aantal consequenties aanvast vind ik,......maar het is ook aan mij om jouw mening te respecteren,.......en ik zal ook nooit meer naar buiten treden als "de Prestons",........uit respect omdat jij vindt dat we het niet zijn,.......maar we staan als gezin wel geregistreerd bij de mutualiteit, want dat is/was voordeliger, inorde gebracht door iemand die ik ken en daar werkt, want normaal kan dit enkel voor "officieel" samenwonende. En al onze financiën zijn samengeslagen,.......maar aangezien jij ons als individuen bekijkt vind ik dit dat ook geen optie meer,........en is mijn beslissing gemaakt,........onze rekeningen worden weer gesplits,........als je ons kan bekijken als gezin, wanneer er voordeel wordt uitgehaald, dan hoeft dat voor mij ook niet meer,..........
Neen, ik ben niet boos,.....eerder gekwetst in mijn ziel,.......en je bent erin geslaagd om iets in me te breken,.....iets kostbaars,.......en hopelijk besef je het wanneer je het niet meer ervaart of voelt.
Ook wat jouw gedrag betreft, wanneer we woorden hebben of zoals in dit geval een meningsverschil, want ruzie is er niet van gekomen,.....heb ik het absoluut gehad,.......5 jaar maak ik elke ruzie/woordenwisseling goed met soms tot op het zielige af pogingen,........wel dat hoeft niet meer voor mij,........en wil jij afstandelijk blijven,........ik ga niet meer als een klein kind bedelen om het goed te maken, noch voor aandacht,.......want dat is jammer maar helaas de realiteit,........het wordt tijd dat jij volwassen wordt,......en niet bij elke vorm van grief uit je dak gaat,........want ik wil mijn grieven kunnen uiten, jij kiest ervoor om dat niet te doen en alles te relativeren, wel ik doe dat niet meer, want dan word IK ongelukkig,.........en dat is iets wat ik niet meer toesta,.......en ik hoop dat ik het komende weekend sterk genoeg ben, om buiten te stappen en mijn zinnen te verzetten en niet in de val te trappen,........en enkel mezelf bezighouden,......met knutselen en ons huis weer decoreren,....
Je weet hoe ik erover denk :-). Ik vind het een goede beslissing om de financiën weer te scheiden, ieders verantwoordelijk voor zijn deel. In een relatie is het niet de bedoeling om te profiteren.
Ik heb trouwens ook de indruk dat big helemaal niet volwassen is, ik ben benieuwd of hij nu wel op een volwassen manier met de situatie om kan gaan. En het is idd niet aan jou om achter zijn gat aan te lopen om het goed te proberen maken.. :-)
Je schrijft dit op een correcte manier naar hem toe, zonder verwijten, je blijft bij de feiten. Het zou o zo fijn zijn moest hij dit ook kunnen, maar ik vrees dat Big de gangmaker is die bij problemen op de vlucht slaat en jou alles laat oplossen. Hij vind zichzelf super, dat is zijn goed recht, maar jij bent ook super, en dan moet hij zich ook zo gedragen naar jou toe. Je bent zijn kostbaarste bezit, waar hij af en toe moet voor vechten als het eens slecht gaat, en omgekeerd ook. Geliefden moeten het kunnen opbrengen om dat af en toe te doen. Maar eerlijk, mijne Wim heeft het ook soms moeilijk om rationeel te blijven tijdens discucussies. Zou het dan eigen aan mannen zijn?
De enige oplossing is volgens mij (maar wat weet ik ervan?): praten, praten, praten. Maar dat is niet altijd makkelijk. Ik ben zelf ook niet zo een prater die graag ruzies en conflicten uit de weg gaat, al weet ik heel goed dat dat niks oplost. Hopelijk komen jullie eruit, maar een relatie zonder ooit een conflict of meningsverschil bestaat niet, vrees ik.
het zal misschien wel eigen aan mannen zijn, dat we problemen proberen op te lossen door ze op hun beloop te laten. En ik weet het, het is verkeerd!
Je lijkt me wel erg diep geraakt te zijn, Carrie. Ik hoop dat Big dat inziet en HIJ eens de moeite doet om het terug goed te maken...
Zo hoort een nieuw samengesteld gezin niet te zijn...Ik ben omringd door mensen die elkaar vinden en al een verleden achter de rug hebben, maar die samen gaan voor een "nieuw gezin". En daar straalt de warmte en het geluk af. Ik vind het zo jammer dat dit voor Big niet kan, want dat verdien jij echt hoor lieve Carrie.
'k ben het boek van relatietherepeute Rika Ponnet aan 't lezen, getiteld "Blijf bij mij". Ondertitel: hoe we in relaties strijden voor macht en intimiteit.
Ik heb het nog niet uit, maar er staan heel zinvolle dingen in, vind ik, waaraan je misschien wat kan hebben. Ik vind het echt wel een aanrader, dat boek.
Ik heb dat boek gelezen en het slaagt nagels met koppen!!! En het is ook duidelijk dat ik een angstige hechtingsstijl heb en Big een vermijder is :-), maar zoals het boek aangeeft met je ermee leren omgaan wij allebei!!
Het lijkt mij redelijk pijnlijk om te moeten constateren dat jullie samen geen gezin vormen. Een stap om alles weer te splitsen lijkt mij vrij heftig. Komt dit nog wel goed vraag ik mij af?
Dat vraag ik me ook heel de tijd af!!!! Of wanneer ik doorzet, het allemaal nog goed komt, hij heeft het zelf aangegeven dat het een stap terug is.
Ik sluit me volledig bij Alice aan, maar dat je denk ik al begrepen gezien mijn reactie op je vorige postje. Doe rustig aan meis en denk aan jezelf.
Ik kan alleen als man zeggen dat we inderdaad anders reageren. Misschien zien we ook niet altijd de dingen aan als problemen of we gaan er te licht over zodat het lijkt alsof we het op zijn beloop laten. Ik merk wel aan je schrijven dat je verdrietig bent en dat zou niet mogen. Komaan, werk aan die relatie, allebei.
Ik ben benieuwd naar Bigs reactie (maar ik neem aan dat daarover nog wel een blogje volgt, 't is m'n eigen schuld dat ik zo ver achter zit met lezen).
Het doet pijn om dit te lezen Carrie, ik leef met je mee. Het moet idd enorm hard kwetsen dat Big zich niet officieel aan jou wil binden, tenzij het hem goed uitkomt. Het lief en ik hebben een gemeenschappelijke rekening... maar ook niet ieders een eigen rekening. 60 % is gemeenschappelijk, de rest daar doen we ieders mee wat we willen. En ik vind het prima zo. Misschien moeten jullie ook zoiets afspreken, ipv weer definitief terug te keren naar al het gedoe met aankopen verdelen en geld voorschieten etc etc etc?