De Vliehors Expres schreef onlangs een wedstrijd uit voor een strandgedicht. Al een aantal jaar rijdt deze touristische attractie rond met speciale banden, waar een gedicht in is uitgesneden. Waar de Vliehors Expres is geweest, blijft poëzie in het zand achter.
Natuurlijk wilde ik daar een poging voor wagen. De ruimte op zo’n band is behoorlijk beperkt, dus ging het om een klein gedicht.
Er waren meer dan 800 inzendingen. Mijn gedicht is het niet geworden, de organisatie heeft twee andere gedichten gekozen. Met dit soort ‘grote’ wedstrijden ken ik de winnaars meestal niet. Nu wel, want mijn schrijfvriendin Ninja Paap-Luijten is één van de gelukkigen! Vanaf 1 mei zal haar strandgedicht keer op keer in het zand van Vlieland verschijnen.