Het parlement van de Duitstalige gemeenschap heeft maandagavond, tijdens zijn laatste plenaire zitting voor het zomerreces, een crisisdecreet aangenomen.
De tekst voorziet in een besparing van tien procent in de werkingskosten. Bovendien voorziet het decreet in een daling van de lonen in de openbare sector.
Voorts wordt het systeem van de ziektedagen herzien: het zal niet meer mogelijk zijn ziektedagen op te sparen en ze allemaal aan het einde van de carrière op te nemen.
Ook de lokale overheden worden getroffen door de maatregelen: voor hun jaarlijkse dotatie voor 2013 en 2014 wordt wel nog rekening gehouden met de inflatie maar de automatische stijging met 1 procent wordt afgeschaft.
H&M heeft het volledige en officiële lookbook vrijgegeven met de ontwerpen die het Franse modehuis Balmain maakte voor de Zweedse keten. Vrouwelijke en mannelijke modellen prijzen de glamoureuze stuks aan, die ons uiterst geschikt lijken voor de eindejaarsfeesten. De collectie ligt vanaf 5 november in de geselecteerde winkels. Prijzen zijn nog niet bekend.
Na zijn volgende nummer, het 25ste, stopt Das Mag met zijn tijdschrift. ‘Het is beter te stoppen op een hoogtepunt’, zegt hoofdredacteur Daniël van der Meer. ‘We denken dat we met nieuwe initiatieven beter het verschil kunnen maken.’
Die nieuwe initiatieven zijn een podcast en een sampler. Dat laatste wordt een jaarlijks boek met langere verhalen van nog niet gepubliceerde schrijvers.
Een ander initiatief is de uit­geverij. ‘Maar die bestaat al twee jaar’, zegt Van der Neer. ‘Met het stoppen van het blad zal niet opeens meer tijd naar de uitgeverij gaan. Onze ambitie is om tien tot vijftien boeken per jaar uit te ­geven. Daar zullen we dit jaar voor het eerst in slagen.’
Das Mag gaat wel samenwerken met Uitgeverij Pluim. Dat is een nieuw initiatief van Mizzi van der Pluijm, die vorig jaar bij Atlas ­Contact opstapte als uitgever. De voorbije zes maanden werkte Van der Pluijm in de kantoren van Das Mag mee aan titels van Das Mag en zette ze een nieuw team op.
Van der Pluijm geniet het ver­trouwen van veel Atlasschrijvers. Tal daarvan volgen haar in dit nieuwe avontuur.
De lijst schrijvers is ondertussen uitgegroeid tot negentien. Onder hen zwaargewichten als P.F. Thomése, Dimitri Verhulst en L.H. Wiener. Ook Bart Wagendorp en Joris Luyendijk stappen over, net als dichter Nachoem Wijnberg.
‘Die eerste zes maanden samen zijn ons zo goed bevallen’, zegt Van der Meer; ‘dat we samen naast elkaar ­zullen blijven optrekken.’
Zo zullen Das Mag en Uitgeverij Pluim enkele functies delen. Ze betrekken dezelfde kantoren en zullen de boekproductie en financiële omkadering gemeenschappelijk doen.
Zal de samenwerking in de toekomst groeien? Van der Meer: ‘We gaan eerst kijken hoe het ons bevalt. Dat is beter dan in een concern te stappen waar je nadien niet meer uitgeraakt.’ (gse)
Damso speelt naar eigen zeggen een personage in zijn songteksten. ‘Maar op een bepaald moment doe je het zo regelmatig dat het personage gaat samenvallen met je persoon’, reageert zijn collega-rapper Zwangere Guy. Léo Bigiaoui
De rel rond de Brusselse rapper Damso neemt ook een heel genre op de korrel. Kan hiphop, met zijn hyperseksuele raps, zonder ‘bitches’?
Voetbalbond houdt vast aan Damso, Vrouwenraad sluit juridische stappen niet uit Lees verder onderaan
BrusselMet Damso als auteur voor de WK-hymne van de Rode Duivels maakte de Koninklijke Belgische Voetbalbond niet meteen de beste keuze. Net als Stromae (WK 2014) en Dimitri Vegas & Like Mike (EK 2016) scoort de Brusselse rapper hoge punten op het vlak van populariteit – op Spotify werden zijn songs al meer dan twintig miljoen keer gestreamd. Daarmee steekt hij in België ver boven het maaiveld uit. Maar de bond miskeek zich op zijn imago. In de Franstalige wereld ligt de Brusselaar al langer onder vuur voor de ‘seksis­tische en misogyne inhoud’ van zijn teksten – een kenmerk waarmee een familievriendelijke organisatie als de Voetbalbond zich beter niet associeert, al was het maar vanuit marketingstandpunt.
Wanneer vrouwen voorkomen in Damso’s nummers, is dat vaak onder de noemer ‘salope’ (‘Quedelavie’), of als trofee om dominantie te tonen over andere mannen (‘BruxellesVie’). In de brief waarmee hij KBVB-sponsors opriep om hun steun terug te trekken zolang Damso aanblijft als auteur van het WK-lied, haalde de Vrouwenraad onder andere passages aan uit ‘Pinocchio’, waar Damso een gastvers levert bij de Franse rapper Booba. ‘Hey pute, on est où là? / J’te baise comme une chienne pourtant tu portes le foulard’, klinkt het daarin. Vrij vertaald: ‘Ik neuk je als een teef / ook al draag je een hoofddoek’. Gebaseerd op een waargebeurd, volkomen consensueel verhaal, verzekerde Damso. Maar vrouwvriendelijk is het niet.
Zelf laat Damso de kritiek amper aan zijn hart komen. Toen we hem in oktober bij zijn optreden in Vorst Nationaal vroegen naar zijn teksten, zei hij: het is als een personage in een roman. Zo reageerde ook zijn manager Anthony Consiglio in oktober in Le Soir. ‘Damso is een pseudoniem, een excentriek personage dat William Kalubi speelt in de rap game, met al zijn codes.’ Kortom: Robert De Niro is ook niet zo gevaarlijk als hij in Taxi driver lijkt.
‘Ik verzet me tegen het idee dat je stoerder wordt door een vrouw uit te maken. Misschien moet de scene zich hier ook maar over uitspreken’ Zwangere Guy Brusselse rapper
Intussen regende het reacties: van Mia Doornaert, van de Voetbalbond, van de Vrouwenraad en van staats­secretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir (N-VA). Gisteravond reageerde Damso zelf verongelijkt op zijn Twitterpagina. ‘Als ze al die media­tieke middelen zouden inzetten om Belgische artiesten te promoten in plaats van er één enkele te bekritiseren, zou België niet meer hetzelfde zijn’, klonk het.
In de rest van de hiphopscene blijft het voorlopig stil. ‘Omdat het een moeilijk debat is’, zegt Gorik van Oudheusden, die rapt onder de naam Zwangere Guy. ‘Voor een deel geloof ik in de artiest. Die man heeft een vrouw en een kind, dus ik denk niet dat hij echt een seksist is. Er zijn songs waarin hij wijze dingen zegt, met goeie lyrics. Maar in andere nummers zegt hij alleen maar domme shit over vrouwen, die inderdaad denigrerend is. In mijn ogen is het simpel: zo’n rapper moet je niet opvoeren voor de voetbalhymne. Maar of dit er dan weer toe moet leiden dat alle clichés over hiphop worden opgerakeld?’
Want met Damso wordt ook een heel genre op de korrel genomen. Hiphop – zeker het gangsta-sub­genre – hangt aaneen van de ‘bitches’. Het bedient zich van personages die larger than life zijn: je hebt niet één Bugatti in de garage, maar zes, en hetzelfde geldt voor het aantal vrouwen in je bed. Rap ís ook ­hyperseksueel: ook vrouwelijke rappers als Cardi B roven mannen weg bij hun liefhebbende echtgenotes, want ‘my pussy feel like a lake/ he wanna swim with his face’. En pat­serige, denigrerende opmerkingen worden schijnbaar verwacht van hiphopartiesten: ‘I hate calling the women bitches/ but the bitches love it’, rapte Drake over die worsteling.
Met veel goede wil valt ook voor sommige, meer controversiële passages uit Damso’s werk een lans te breken. De slet die hij vol ejaculeert in ‘Pinocchio’, zou eigenlijk een metafoor voor de Franse muziekindustrie zijn. En in het gruwelijke ‘Une âme pour deux’ schetst hij brutale seks met een prostituee die uiteindelijk zijn moeder blijkt te zijn – een passage die je kunt interpreteren als bewustzijn van zijn eigen vulgaire taalgebruik.
Toch trekt Van Oudheusden, wiens eigen werk vooral op de Brusselse stadswijken focust en bezwaarlijk seksistisch genoemd kan worden, daar een lijn. ‘Ik kan mij vinden in de verklaring dat je een personage speelt in een songtekst’, zegt hij. ‘Maar op een bepaald moment doe je het zo regelmatig dat het personage gaat samenvallen met je persoon. Bovendien: we zijn 2018. Ik denk dat het stilaan passé is om een vrouw te gebruiken als een object in een opsomming van bezittingen. En ik verzet me ook tegen het idee dat je stoerder wordt door een vrouw uit te maken. Dus ja, misschien moet de scene zich hier ook maar over uitspreken, en moeten we dit minder doen. Voor onze vrouwen, onze vriendinnen, onze zussen en dochters.’
‘Op dit moment wordt de Belgische Voetbalbond ongewild geconfronteerd met polemiek, maar we wensen hierdoor niet gegijzeld te worden en bevestigen hierbij nogmaals onze keuze.’ Dat meldde de Voetbalbond gisteravond. ‘Damso is een voorbeeld van integratie. Zijn song werd ons al voorgesteld en heeft ons enorm gecharmeerd.’
Maar de Vrouwenraad geeft de strijd niet op en overweegt zelfs juridische stappen. ‘We zullen alle middelen uitputten om te maken dat Damso het WK-lied niet brengt’, zei voorzitster Magda De Meyer aan VRT NWS.
Alexander Zverev (ATP 3) heeft zondag zijn titel op het ATP-toernooi in Washington (hardcourt/1.890.165 dollar) verlengd. De 21-jarige Duitser, het eerste reekshoofd, versloeg in de eindstrijd de 19-jarige Australiër Alex De Minaur (ATP 72) na één uur en vijftien minuten tennis in twee sets (6-2 en 6-4).
Voor Zverev is het de negende ATP-titel in zijn carrière, zijn derde van dit seizoen na zeges in München en Madrid.
Voor De Minaur was het de tweede ATP-finale van zijn carrière. Hij verloor eerder ook al in Sydney, in januari van dit jaar, van de Rus Daniil Medvedev.
Augustus sluipt richting september. Ik moet het hier thuis fluisteren en mijn woorden verzachten met kommen warme vanillepudding, maar: het schooljaar nadert. Tijd voor een kleine invuloefening! Zeg eens heel snel: ‘Wij hebben thuis een Poolse – ’
Hm. De kans is groot dat het ‘poetsvrouw’ was. Ons brein is dol op clichés, en het blijft een levenslange uitdaging om ze te ontwijken. Zo kwam het dat een Poolse vriendin op een avond werd gebeld. Het was de huurder boven haar, een professor in de taalkunde, die een paar dagen eerder naar een andere woning was verhuisd. Hij vroeg: ‘Je hoeft het niet gratis te doen, maar zou jij mijn appartement eens kunnen poetsen?’
Net omdat stereotypes zich zo vlot in ons brein nestelen, hebben schoolboeken een enorme verantwoordelijkheid. Niet de enige, laat dat duidelijk zijn. Er mag thuis ook nog een hartig woordje gesproken worden, maar toch: ze zijn toegangspoorten tot kennis. Die kennis dragen ze uit in tekst en in beeld, en vaak beklijven beelden meer dan woorden. Daarom werd ik niet vrolijk toen ik het geschiedenisboek van mijn dochter doorbladerde.
Het is lang geen slecht boek. In de woorden zit nuance. Alleen: het verhaal dat de foto’s vertellen, baart me zorgen. Eerst en vooral zijn er in het hele boek weinig of geen vrouwen te zien in leidende posities. Het is niet dat vrouwen en mannen voortaan op elke pagina moeten ritsen, maar wat meer evenwicht zou stilaan vanzelfsprekend mogen zijn. O, wacht, er zijn wel vrouwen: in het deeltje over emancipatie staan Sylvia Pankhurst die wordt gearresteerd (1912) en enkele vrouwen die granaten wegen in een fabriek (1914). Tja. Zouden ze werkelijk nergens een foto hebben gevonden van – ik roep maar iets heel wilds – Miet Smet?
In het hoofdstuk over ‘botsende samenlevingen’ staan ook nog wat vrouwen. De ene groep heeft een zwarte hoofddoek en roept iets met opgeheven vuist, de andere groep draagt een boerka. Ernaast prijken foto’s van Saddam Hoessein met een geweer en van de Twin Towers net na de aanslagen van 9/11. Ik snap het. Het gaat over terreur. Misschien is de islam in een vorig jaar aan bod gekomen. Maar er is in dit boek geen spoor te vinden van gematigde moslims in onze maatschappij of van de multiculturele samenleving tout court. Er is wel een volledig hoofdstuk is over het enorme belang van het christendom als ‘een van de pijlers waarop de Europese beschaving is gebouwd’. Dat is vragen om polarisatie. Onze beschaving: dat zijn wij met onze pijlers tegen die bommenwerpers.
Weet u: ik geloof in goede bedoelingen en ik weet dat clichés zich vaak zomaar nestelen. Ik zal u nog meer zeggen: ik geloof in het onderwijs, en in de talloze leerkrachten die daar het beste van zichzelf geven – ook als onze pubers op maandagochtend voornamelijk naar het puntje van hun schoen staren. Ik durf dus op hen te rekenen om straks de vooroordelen recht te trekken. Ik weet zelfs zeker dat veel leerkrachten nu al het schooljaar aan het voorbereiden zijn met eigen documenten en powerpoints, maar als zij jongeren moeten klaarstomen voor een kleurrijke, geëmancipeerde maatschappij, dan moeten de boeken wel een beetje mee willen.
In Manhattan volgden 150 mensen in mei al het concert ‘Sleep’ in een bed. Begin september kan dat in de kathedraal van Antwerpen. belgaimage
‘Een wiegelied voor een dolgedraaide wereld’, zo wordt de acht uur durende compositie ‘Sleep’ aangekondigd. In de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen voert componist Max Richter ze integraal uit, voor een publiek te bed. Dat mag in slaap vallen, maar wordt ook aangespoord om na te denken. Peter Vantyghem
Muziek helpt ons beter te slapen. Een Hongaars onderzoek in 2008, waarbij studenten drie kwartier klassieke muziek te horen kregen voor het slapengaan, kwam tot die bevinding. Het idee erachter is dat klassieke muziek rustig maakt. In verscheidene steden in de wereld speelt daarom ’s avonds klassieke muziek in de metro’s, vooral in probleemzones. Het zou de zeden verzachten.
Max Richter, een Britse post­minimalist, bekend van zijn soundtracks (The leftovers, Black mirror) en zijn herinterpretatie van Vivaldi’s Vier seizoenen, weet niet goed wat daarvan te denken. Muziek als kalmeringsmiddel? Hij wil vooral duidelijk maken dat zijn compositie Sleep géén slaappil is, maar een ‘creatief laboratorium’ dat de relatie tussen de geest en de muziek verkent. Hij wil dat de compositie vragen oproept over waar we vandaag staan met de wereld, en hoe we leven. ‘Velen zeggen dat het een groot wiegelied is. Het is veel meer.’
Dat slapeloosheid een wereldwijde epidemie geworden is, heeft te maken met onze omgang met overinformatie, onze levensritmiek, ons winstbejag. ‘Ik heb Sleep een politieke stellingname genoemd’, zegt Richter. ‘Misschien is het zelfs beter er een sociale kritiek in te zien over ons gebruik van tijd. Kijk, ik heb het grote geluk dat ik een goede slaper ben, maar velen zijn dat niet, en dat heeft een groot effect op hun levenskwaliteit. De oorzaken leggen bloot dat we verkeerd leven.’
‘Mensen die in slaap vallen, vertrouwen hun geest aan ons toe. Ze zijn kwetsbaar, in hun hoofd speelt zich iets intiems af, en wij beïnvloeden dat’
Wie dus straks in Antwerpen in een van de 300 bedden in de ­kathedraal in slaap valt tijdens ‘Moth like stars’, doet aan politiek. Schone slapers worden meegenomen naar een ruimte waar de slopende gewoontes van de overinformatie niet gelden. ‘Voor ons als muzikanten is dat erg verrassend. Normaal zoek je naar een band met het publiek. Nu proberen we vooral om de mensen niet te wekken. Het is een antiperformance’, zegt Richter.
De band tussen slaap en muziek is niet nieuw. Componisten zoals Eric Satie en La Monte Young experimenteerden al met herhaling en zoemtonen, en Terry Riley organiseerde in 1967 een nachtconcert in Philadelphia, voor een publiek in slaapzakken. Riley was geïnspireerd door wat hij ervoer in oosterse culturen, en dan vooral in Indië, waar de spirituele band tussen muziek en geest meer ontwikkeld bleek.
Geleidelijk werd het idee gepopulariseerd dat slaap en muziek samen iets kunnen betekenen. Vandaag telt Spotify honderden playlists met slaapmuziek en de meest uiteenlopende klanken: trage pianosolo’s, regenbuien, elektronische muzak, Gregoriaanse gezang en natuurlijk white ­noise, Todd Moores lucratieve ­opwaardering van ruis als slaap­facilitator.
Een andere inspiratiebron van Richter was het slaapliedje. Dat ouders vriendelijke, vertragende liedjes zingen om hun kinderen in slaap te krijgen, is universeel. ‘De kunstgeschiedenis heeft daar nauwelijks aandacht voor gehad’, zegt Richter. ‘Ik begrijp niet waarom. Vandaag verkiezen we een intellectuele aanpak van de tekst, niet? Maar voor mij maakte niet die artistieke omkadering, maar het zo verspreide volkse gebruik van slaapliedjes mijn project waardevol. Ik vond er zelfs een rechtvaardiging in om dit te doen.’
Sleep telt 204 ‘slaapliedjes’, de meeste instrumentaal. Ze zijn variaties rond twee grote ‘identiteiten’. Richter: ‘Ik bedacht hoe een luisteraar die om 4 uur ontwaakt en de muziek hoort, iets wil herkennen. Variatie is daar goed voor: je creëert een identiteit en varieert daarop. Het is een techniek die ik al vaak gebruikte, en die teruggaat op wat Bach deed in de Goldberg Variaties – naar verluidt een werk dat de slapeloosheid van een Russische graaf moest verhelpen’. Hij glimlacht: daar gelooft hij niets van.
Richter werkte ook samen met de neurowetenschapper David Eagleman, die hem vertelde over een experiment waarin de trage golven van de diepe slaap ver­bonden werden met herhaalde geluidsfrequenties en kleine cycli. ‘Die inzichten bevestigden vooral wat ik van plan was: ik wilde Sleep bouwen op heel lage tonen. Die worden inderdaad vaak gebruikt om extatische gevoelens op te wekken en ons tot actie aan te ­zetten – denk aan Afrikaanse drums en de beats in dance­muziek – maar als je ze héél traag gebruikt, maken ze rustig.’
‘Normaal zoek je naar een band met het publiek. Nu proberen we vooral om de mensen niet te wekken. Het is een anti­performance’
Dat we weinig hoge tonen horen in zijn slaapmuziek, en veel gedempte, zelfs donkere klanken? ‘Ook dat wortelt in wetenschappelijke inzichten. In de natuur sterven hoge frequenties sneller uit dan lage frequenties. Ze drukken dus uit dat een bepaalde geluidsbron dichtbij is, en dat kan gevaar betekenen. De geest is daar alert voor. Als we slapen, zullen hoge tonen ons sneller wekken. Ik vond het interessant te leren dat het brein tijdens de slaap een soort klankanalyse doet. Daarom heb ik geen hoge frequenties gebruikt.’
Het roept de vraag op of Richter, een nieuwlichter die er niet voor terugdeinst om klassieke ­instrumenten te bewerken met loops en aan te vullen met electronica, zijn werk ziet als functionele dan wel als mooie muziek.
‘Ik heb dit gemaakt vanuit een sterke persoonlijke interesse, en een onvrede over de informatiestorm rondom ons. Ik heb gekozen voor een grote, eenvoudige, en traag groeiende vorm omdat die voor de geest een vakantie kan zijn. Zie Sleep als een acht uur ­durende blokkering van een overvolle snelweg. Voor mij is dat schoonheid, zoals de repetitieve, geo­metrische patronen in het beeldend werk van Bridget Riley de geest ook zozeer beïnvloeden dat al de rest eruit gaat.’
‘Ik hou van functionaliteit die ook mooi is. Ik componeer, ik hou van goedgemaakte dingen met interne coherentie en een goeie grammatica. Maar tegelijk moet deze muziek ook werken.’
Ik vertel Richter een anekdote. Hoe ik tijdens het eerste Indiase concert dat ik ooit zag – een marathon van vier uur door de klassieke zanger Bimsen Joshi – halverwege in slaap viel. En hoe de grote meester, toen ik hem dat na afloop opbiechtte, dat een compliment vond.
‘Ik begrijp dat volkomen, en ik voel het precies zo aan. Mensen die in slaap vallen terwijl wij muziek spelen voor hen, vertrouwen hun geest aan ons toe. Ze zijn kwetsbaar, in hun hoofd speelt zich iets intiems af, en wij beïnvloeden dat. Nee, we hebben tot dusver niet neurologisch gemeten hoe een brein het concert ervaart, maar ik zou dat heel graag eens doen.’
Voor hemzelf en zijn muzikanten is zo’n slaapconcert intussen vooral een kwestie van zelf wakker te blijven, op een tijdstip wanneer de hersenen het anders willen. ‘Het is ook fysiek veeleisend: ik speel 250 pagina’s muziek, dat is een enorm pak. Er zijn mensen die de hele tijd slapen, en er zijn mensen die helemaal níét slapen. Iedereen brengt zijn biografie mee, nietwaar, en het concert is een boeiende botsing tussen overgave en concentratie.’
Het speciale aan Sleep is de duur, en hoe die ruimte schept, zegt Richter. ‘Daardoor lijken mensen de muziek te ervaren op een zeer diepe en directe manier. We hebben bij onze uitvoeringen (onder meer in Sydney, Berlijn, Londen, red.) heel verschillende bezoekers gekregen: ouders met kinderen, terminaal zieke mensen, Parkinsonpatiënten … Ik heb de indruk dat de muziek de grote levensvragen dichter brengt. De muziek is een soort gesprek met een niet-bestaan. Zoals slapen op een bepaalde manier “weggaan” is.’
Max Richter speelt ‘Sleep’ in de kathedraal van Antwerpen op 7 en 8/9 (uitverkocht). De box ‘Sleep’ is verschenen bij Universal, en kan ook beluisterd worden via streaming.
De softrockband Eagles is een rechtszaak begonnen tegen een hotel in Mexico dat volgens de groep zonder toelating de naam Hotel California draagt.
Glenn Frey, gitarist en stichtend lid van de Amerikaanse rockband Eagles, is maandag gestorven in New York. Hij werd 67 jaar.
De Top 2000 in Nederland heeft een nieuwe nummer 1: ‘Hotel California’ van The Eagles. ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, dat sinds jaar en dag op de eerste plek stond, is gezakt naar de t...
Drie op de vier broodjes in een Belgische snackbar komen al van de Zweedse industriële bakker Lantmännen Unibake. Maar de Zweden willen nog een groter maag­aandeel. ‘Misschien worden w...
Sir Fred Goodwin, de man die graaf Lippens over de streep trok om met Fortis mee te bieden op ABN Amro, moet volgende maand voor de Londense rechter verschijnen.
De Brusselse raadkamer zal op 18 december oordelen over de vraag of meester Laurent Arnauts, de advocaat van 1.300 voormalige Fortis-aandeelhouders, voor de correctionele rechtbank moe...
Zes jaar na de val van Fortis lopen zowel in België als in Nederland nog altijd talrijke juridische procedures. Hoever staat het ermee? En wat kunnen we dit jaar nog verwachten?
Het aandeel van Ageas, erfgenaam van Fortis, heeft klappen gekregen nadat het Gerechtshof in Amsterdam heeft bepaald dat Fortis zich schuldig heeft gemaakt aan misleiding. Ageas dreigt...
Graaf Maurice Lippens is niet langer voorzitter van vastgoedbedrijf Compagnie Het Zoute uit Knokke. Hij heeft de leeftijdsgrens van 70 jaar bereikt en kan dus niet langer voorzitter aa...
Jean-Paul Votron, de voormalige topman van Fortis, slaat terug naar Maurice Lippens. ‘Hij wist alles over de kapitaalverhoging van 26 juni’, klinkt het. Lippens bijt van zich af: ‘Ik w...
Maurice Lippens behoudt het vertrouwen in een goede afloop van de Fortis-zaak, ook nu het Brusselse parket beslist heeft om zijn doorverwijzing naar de correctionele rechtbank te vrage...
Maurice Lippens, de ex-voorzitter van Fortis, schuift de schuld voor het Fortis-drama in de schoenen van voormalig topman Jean-Paul Votron, het management, de toezichthouder en de revi...
Het Europese Hof van Justitie heeft beslist dat de voormalige Fortis-topman Maurice Lippens wel degelijk als getuige voor de Nederlandse rechter kan worden opgeroepen.
Heeft de voormalige Fortis-topman Maurice Lippens zich terecht verzet tegen een verhoor door een Nederlandse rechtbank? Het Europese Hof van Justitie buigt zich deze week over de vraag...
Maurice Lippens lijkt op zijn achtenzestigste van de aardbol verdwenen. Sinds hij in 2008 ontslag moest nemen als voorzitter van de Raad van Bestuur van Fortis. Sindsdien is het gissen...
Fortis-aandeelhouders die zich laten vertegenwoordigen door de vzw Dolor van Hendrik Boonen, voelen zich beledigd door Maurice Lippens. In een interview met De Morgen wees de voormalig...
Als Fortis op het hoogtepunt van de crisis ook politieke aandeelhouders had gehad, zoals Dexia, dan had de bank een hoop minder problemen gekend. Dat zegt oud-Fortisvoorzitter Mauric...