Chester schudde zijn hand wat zodat zijn mauw omhoog kroop en bekeek zijn horloge. 11:32 pas, dat was nog niks. "Het is half twaalf!" riep hij naar een van zijn vrienden, die naast hem met een meisje stond te dansen. Hij danste maar wat met het meisje voor hem, maar hij was er niet helemaal bij met zijn gedachten. Hij moest ergens nog denken aan Isis, het was echt heel awkward geweest toen hij erachter was gekomen dat ze ooit wat hadden gehad. Hij had haar namelijk verlaten voor een ander en dus wou hij haar eigenlijk niet meer onder ogen komen. Hij had het haar niet eens recht in d'r gezicht verteld. Dat was toen hij nog emo was. Daarna werd hij nogal dik en het zwarte was uit zijn haar gewassen. Hij begon weer spelletjes te spelen en toen kwam Blake. Zijn kamergenote. Pas toen realiseerde hij zich dat hij wat moest gaan veranderen, wou hij weer meisjes gaan 'verleiden'. Toen werd hij opnieuw emo en was er totaal van overtuigd dat dat zijn stijl was. Zijn haar was weer zwart en hij had weer een pony waardoor een lok altijd voor zijn oog hing. Echt zo typisch. En ongeveer twee weken terug was zijn kleurtje er helemaal uit, had ie zijn haar laten knippen en was ie weer aan de energy drank. Nu was hij een beetje een mannelijke huppel, maar ja. Ergens kroop Isis weer zijn hoofd in. Hij sloop naar achteren en uiteindelijk kwam hij de dansvloer af. Het was eigenlijk wel weer genoeg, hij wou gewoon even naar Flat Roof of zo.
Eenmaal aangekomen besloot hij op een van de zitzakken te gaan zitten. Een blauwe om precies te zijn, maar veel deed dat er niet toe. Hij zuchtte een keer diep en ging even met een hand door zijn haar. Er was verder niemand, enkel hem, hijzelf en zichzelf. Eenzaamheid. Jup, het was fijn.. soort van. Niet echt. Waarom was hij dan ook weggegaan? Hij had nu nog aan het dansen kunnen zijn, aan het zoenen, nog meer! Sukkel. Waarom deden de gedachten aan het meisje hem weg gaan? Voelde hij zich dan toch echt een beetje schuldig? Vroeger was ze minder knap. Nog wel knap, moet je hem niet verkeerd begrijpen, maar minder.
Haar donkere bruine ogen hielden een tijdje lang de wekker in de gaten. Ze bleef als een geobserdeerde naar dat éne kleine wijzertje kijken dat steeds, hokje per hokje voorbij schoof. En telkens als de wijzer weer over het grootste streepje was geraakt blies ze haar adem uit. Minuten aan een stuk zat Isis daar te kijken, niet wetend waar ze anders de tijd mee zou kunnen vullen. Isis's wenkbrauwen schoten naar omlaag, een teken van pure woede en machteloosheid. Ze sloeg met een bruuske beweging haar hand op de houten zijkant van haar bed waardoor haar knokkels rood kleurden. De helse pijn die erdoor schoot deerde haar niet, haar gedachten zaten momenteel ergens anders. Chester, Chester, Chester.. Arrrggg! Waarom altijd hém? Waarom pijnig ik mijn hersenen nog aan een jongen die me heeft gekl**t? Die me net heeft gedoemd door met een ander meisje aan te pappen. Isis sloeg haar ogen neer, probeerde die naam uit haar hoofd te krijgen door aan wat anders te denken. Ze hield haar hoofd een tikkeltje schuin, probeerde eraan te denken dat ze vandaag nog eens naar buiten ging gaan. Ze had het haar zelf beloofd, na dagen opgesloten te zitten in een stomme kamer. Isis had een lange tijd zelf de deur niet meer uitgegaan, had bijna niets meer gegeten en probeerde er soms-met grote tegenzin-toch nog een kleine slok water binnen te krijgen. Isis was daardoor ook weer wat vermagerd,niet super veel maar haar grootste vetlaag was er wel degelijk aan. Eigenlijk was ze best tevreden over haar slanke lijn, al was ze nu nóg slanker dan daarvoor. 'Isis, kut wijf hou er mee op!' Verweet ze zichzelf. Isis liet een blik glijden op haar handen die met kleine littekens besprenkeld waren. Dat kwam misschien door het vele dingen kapot slaan, kloppen en god weet wat nog meer. Het werd dat ze maar eens een stap buiten zou zetten, hoe moeilijk het ook was. Dat Chester voor haar zo'n verlies zou zijn was iets dat ze nooit had kunnen begrijpen. Hij had écht veel losgeschud in haar, vooral in haar hart.
Isis stelde zich recht, trok haar blauwe pull aan en gooide haar capuchon over haar hoofd. Nu, waar zou ze heen gaan? Isis dacht meteen aan de Flat Roof, the place to be! Meteen snelde ze naar de deur, trok hem zo zacht mogelijk achter zich toe en begon in een looppasje te rennen naar buiten. Meteen vlogen haar haren op door de voorbijkomende wind. Hoe had ze dit toch zolang kunnen missen? Isis bleef niet stil staan, sloot even haar ogen maar daar bleef het ook bij. Ze moest het dak maar eens gaan opzoeken. Eenmaal daar aangekomen nam ze de trap die naar een groot oppervlak leidde. Een plaats met zitzakken en een groot uitzicht over heel Monica. Het nam Isis haar adem even in, dit was prachtig, of.. toch bijna. Haar ogen vielen meteen op een jongen ergens verder. Zijn look was helemaal veranderd, de zwarte haren waren weg met de looks van een emo..Maar ook al was die verandering zo groot, zijn gezicht herkende ze uit de duizendste. "Chester."