Verstoppertje, iedereen speelt het. Wanneer je baby bent, doe je kiekeboe. Als je groter wordt, ga je je echt verstoppen. Geen wonder dus dat er schrijvers zijn die het een prachtig thema vinden; het is leuk en uit het leven gegrepen, voor elk kind herkenbaar.
John A. Rowe heeft rond verstoppertje spelen, zijn prentenboek 'Acht, negen, tien… wie niet weg is, wordt gezien' geschreven en de bijbehorende illustraties gemaakt.
Tien dieren: een poes, muis, beer, haas, kikker, vleermuis, zwijn, eend, gans en een eland gaan spelen. Ze verstoppen zich in en rond de boerderij. De lezer moet ze op paginagrote felle illustraties zien te vinden. Sommige dieren zijn erg goed verstopt, andere vind je gemakkelijk. De tekst is simpel, bijna saai. Elke pagina eindigt met: 'Als je haar hebt gevonden, sla je de bladzij om en…'
De tekeningen zijn beter, hoewel het onduidelijk blijft waarom er opeens kabouters in het verhaal worden gebracht, het past niet bij de sfeer van het verhaal. Ook de duistere zagerij in plaats van een gewoon bos komt vreemd over. Maar er zijn ook prachtige illustraties, bijvoorbeeld van de eland tussen de struiken. De allerlaatste pagina is grappig gemaakt en zal zeker veel kinderen blij maken.
Hoe anders is het debuut van Johanna Seipelt. Haar boek 'Het vreetbeest' geeft je alles wat je verlangt: een spannend verhaal, originele illustraties en veel pret.
Al door zijn omslagillustratie trekt het boek je naar zich toe; twee bange kinderen die met een verbaasde volwassene voor een halfdichte deur staan. Achter de deur een gemeen groene, spitse staart. Het is een illustratie die je onmiddellijk in de sfeer van het verhaal brengt.
Het vreetbeest is een ongewenst huisdier dat in de kelder van oom Stanislas woont. Hij is, in tegenstelling tot dieren in veel andere prentenboeken, helemaal niet lief, maar brutaal en dóór en dóór slecht. Hij scheldt kinderen uit, plundert de koelkast en maakt iedereen bang.
Het is vanzelfsprekend dat oom Stanislas en zijn neef en nichtje het vreetbeest weg willen hebben. Ze vinden een oplossing: het is simpel, doeltreffend en lekker brutaal.
De tekst van 'Het vreetbeest' is zo kleurrijk, dat het ook zonder prenten prachtig zou zijn. Met de sfeervolle, fantasierijke illustraties is het nog mooier. Dit boek is perfect. Het is een prentenboek waarmee niet alleen peuters, maar ook oudere kinderen en volwassenen een heerlijk avondje zullen hebben. Lekker gillen van angst en genieten van de overwinning. Beste Johanna Seipelt: We willen meer!!!