De Gleasonscore kan alleen bepaald worden door de patholoog op basis van microscopisch onderzoek van prostaatweefsel (bv. verkregen via prostaatbiopten of een prostaatverwijdering) en dus niet op basis van bloedonderzoek of scans.
De agressiviteit van prostaatkanker wordt uitgedrukt op een schaal van vijf, waarbij 1 de minst agressieve variant is (goed gedifferentieerd, dat wil zeggen lijkt nog op normaal prostaatweefsel) en 5 de meest agressieve variant (slecht gedifferentieerd, dat wil zeggen lijkt in het geheel niet meer op normaal prostaatweefsel).
Gleason-variant 1 en 2 komen overigens maar zelden voor. Omdat prostaatkanker vaak niet uit een groep cellen met allemaal dezelfde Gleason-variant bestaat, word de uiteindelijke Gleasonscore een optelsom van de twee meest voorkomende Gleason-varianten.
Zo wordt een tumor die alleen uit Gleason 3 cellen bestaat gescoord als Gleasonscore 3+3=6. Als er in een tumor veel Gleason 4 cellen en in mindere mate ook Gleason 3 cellen voorkomen dan wordt de score dus 4+3=7 en dit is dus weer een agressievere variant dan 3+4=7, ondanks dezelfde score van 7.
De Gleason score loopt dus van 2 tot 10, waarbij Gleason 5+5=10 de meest agressieve vorm van prostaatkanker betreft. Prostaatkankervormen met een score van 6 of minder hebben in het algemeen een goede prognose en hoeven soms zelfs niet behandeld te worden.
Uiteraard hebben ook het tumorstadium en de eventuele aanwezigheid van uitzaaiingen een belangrijk effect op de prognose bij prostaatkanker, zie ook TNM.