THROUGH THEIR TEARS is een tentoonstelling van de Franse kunstenares / choreografe Gisèle Vienne. Zij bekijkt de tentoonstellingsruimte met een dramaturgische blik en vanuit dit standpunt beschouwt ze de ruimte als een voorstelling. Op die manier kan ze kunstenaars samenbrengen met wie ze in het verleden vaak werkte als de Amerikaanse schrijver Dennis Cooper, de muzikanten Stephen O’Malley en Peter Rehberg, de lichttechnicus Patrick Riou en de acteur Jonathan Capdevielle.
De tentoonstelling is opgebouwd rond twee installaties. LAST SPRING: A Prequel, was eerder te zien op de laatste Whitney Biennale (NY) en refereert aan de geschiedenis van het mechanische theater. Een buiksprekende adolescent in de vorm van een geanimeerde pop op ware mensengrootte voert een schizofrene dialoog met een handpop. Het tweede werk, THROUGH THEIR TEARS, is een fotoreeks van Gisèle Vienne en Dennis Cooper die vertrekt van een reeks foto’s en poppen die Vienne heeft gemaakt.
Beide werken vormen een onderzoek naar de gemeenschappelijke fascinatie van de kunstenaars voor het in beeld brengen van verwarde adolescenten en hun drang naar intensiteit en zelfdestructie. Op romantische en dromerige wijze tonen ze de obscure kant van deze jongeren: hun verdriet, het zich slecht in hun vel voelen en hun vernietigingsdrang. De werken zetten ons een onthutsende en duizelingwekkende spiegel voor en doen ons nadenken over het waarheidsgehalte van onze interpretaties en perceptie. De tentoonstelling THROUGH THEIR TEARS brengt deze twee projecten samen in een soort continu behekste ruimte.
Geschreven door Carolien Coenen en gepost op 27 oktober 2012 onder Tentoonstelling. Deze post werd getagd met Gisèle Vienne, stuk, Through Their Tears. Comments Off on Through Their Tears in STUK op dit artikel.
Met enige tegenzin begin ik aan dit artikel over De Dry Coppen. Dit uiterst gezellige boekencafé ligt mij namelijk nauw aan het hart, ondanks mijn (helaas) gering aantal bezoekjes. Waarom ik dan aarzelend ben in het schrijven? Omdat ik niet wil dat jullie mijn favoriete café ook ontdekken! Zo, dat was eerlijk. Het is niet zozeer dat ik jullie het plezier wil ontzeggen van De Dry Coppen te (her)ontdekken, het is eerder dat ik ook nog plaats wil als ik een nociolatte wil gaan drinken tijdens het lezen… Met een praline trouwens.
En als de lettertjes even dansen voor je ogen, kun je rondsnuffelen tussen de boeken tegen de muren of je boven gaan verdiepen in prachtige prentenboeken, in kookboeken (in de keuken), of alle leuke hebbedingetjes eens vastpakken. En, alsof het nog niet erg genoeg is, de eigenaars zijn er ook nog eens verschrikkelijk vriendelijk! Zelfs de klanten komen uit hun ondoordringbare persoonlijke ruimte om een andere klant een stoel of een praline aan te bieden… Ongehoord!
En net omdat het in De Dry Coppen zo schandalig gezellig en fijn vertoeven is, wil ik het jullie ontzeggen. Het spijt mij, maar ik moet jullie vragen er niet naartoe te gaan voor een heerlijke koffie, voor droomthee of om gezellig je boek te gaan lezen. En als je iemand ziet zitten met een nociolatte of een droomthee en verdiept in een boek (maar stiekem ook de mensen rond haar in’t oog aan het houden), leg dan vooral niet de link met dit artikel en spreek mij vooral niet aan. Ik hou niet van vriendelijke mensen en al helemaal niet van mensen die ook weg zijn van De Dry Coppen. En De Dry Coppen is niet in de buurt van de Vismarkt en niet in het verborgen straatje achter het Kruidvat en bij Pauli. Begrepen?
Geschreven door Hanne en gepost op 27 december 2013 onder Eten en drinken, Literatuur, Poëzie. Deze post werd getagd met De Dry Coppen. Comments Off on De Dry Coppen op dit artikel.