De luiken van de juwelierswinkeltjes op Ponte Vecchio zijn gesloten. Het voelt alsof ik ergens in Azië loop. Dat komt vast door alle houten pandjes die me doen denken aan Chinese bruidskasten. De beroemde brug is verlaten op één man na die foto’s aan het maken is met een statief. “Goodmorning, could you make a picture of me please”, vraag ik. Als de man antwoordt, maakt mijn hart een sprongetje. Dat accent, dat moet een Aussie zijn! “Yeah, I’m from Sydney”, beaamt hij. Ik ben dol op Aussies en mijn dag kan niet beter beginnen.
Verlangend kijk ik bij het koffiebarretje naar binnen. Italiaanse mannen in pak en dames in stijlvolle jurkjes drinken snel een espresso. Staand aan de bar lezen ze vluchtig de krant. Ik ren door. Tien meter verder opent de basiliek haar deuren. Niet voor kerkgangers, maar voor bezoekers. De San Petronio is bijna zo groot als de Sint-Pieterskerk in Rome en ik zou graag even naar binnen lopen om de fresco’s te bewonderen. Maar ik vermoed dat de bewakers niet gecharmeerd zijn van mijn korte hardloopbroekje. Dus ren ik verder. Onder de rode portico’s – de typisch Bolognese zuilengalerijen – en door de smalle straten van het middeleeuwse marktdistrict.
Ik ben voor werk op pad en slaap iedere nacht in een ander hotel. De planning is zoals gewoonlijk weer veel te strak, dus kwam ik de afgelopen dagen vaak ’s avonds laat aan. Maar vandaag ben ik een keer volgens planning op de eindbestemming van de dag aangekomen. Yes, ik heb nog wat aan mijn avond!