Na lang nadenken had Matijn een mooi doel gevonden, een wedstrijd om naar toe te pieken. De Ronde van Nijverdal een prachtige ronde met een ferme klim, in 2014 had Matijn hier al gereden en dit was hem schijnbaar goed bevallen. Hij ging al eerder naar de frontlinie door gisteravond al bij de ouders van Malou te slapen.
Ploegleider Peter had een appgroep gemaakt voor de koers waar de nodige moraal werd geweekt. Vermogens, parcours en deelnemers werden uitgebreid geanalyseerd. Filmpjes van voorgaande jaren en motivatie speeches waren verplicht kijkvoer voor in de avond. Het pils werd zelfs even aan de kant gezet, er moest goed gereden gaan worden. We zouden wel even gaan winnen namelijk. Grootspraak of toch niet?
Matijn was al op locatie, maar de drie andere renners verzamelden vanochtend op Utrecht Centraal om de trein te pakken naar Nijverdal. Na een prachtige treinreis, langs pareltjes zoals Heino en Raalten, bereikten wij onze bestemming. Toen we aankwamen bij het parcours schrok de kleine h een beetje, het parcours was namelijk anders dan vier jaar geleden. Gelukkig zagen we toch nog een flinke afdaling liggen dus dan zou er ook wel geklommen moeten worden. Lekker dus, stukoboren en winnen. Dat was het plan. Enig probleem was dat Matijn en Peter 's-Gravendeel nog in de benen hadden, Stijn nog een beetje ziekjes was en Luuk gisteren een dagje reparatiebier had gezopen.
In de kleedkamer hoorden wij dat de start met een half uur was uitgesteld. Dus wij gingen nog lekker even chillen op de banken in het zwembad waar de kleedkamer was, het miezerde namelijk buiten en in regen hadden wij geen zin. Hier werd nog een keer uitgebreid de tactiek doorgesproken. Luuk mocht lekker koers maken en beunen op de klim. Ook besloten we unaniem dat altijd iemand in de kopgroep moest zitten want die had op dit rondje een grote kans van slagen.
Tussendoor hadden wij nog even het parcours verkend, het was een korte ronde met een klim die uit twee delen bestond. Het tweede deel was het zwaarst en steeg maximaal 7%, daarna een lange afdaling waarna geëindigd werd met een vlakke finishstrook waar wind mee stond.
Als een ware blitzkrieg begon Matijn direct vanaf het startschot met knallen. Zijn moraal was oneindig. Als hij het op de klim zwaar had zou de rest dat ook hebben. Al snel werden de eerste pannenkoeken (de iets te dikke poffertjes) gelost, het werkte dus. Luuk meldde zich ook al snel aan de voorposten en sleepte nog wat premies mee naar huis. Ieder rondje vielen mannen af, dit nam Peter mooi waar aangezien hij steady achterin reed. Lekker vol geven op de klim en 0 watt trappen in de afdaling, dat ging niet bij iedereen even gemakkelijk.
Matijn, Luuk en Stijn maakten de koers hard door verschillende malen de aanval op te zoeken. Er reed jammer genoeg geen kopgroep weg, wel begonnen al veel renners uit het peloton gekke bekken te trekken. Malou en Amy juichten ons goed aan, die zaten namelijk bovenaan de klim, wat zorgde voor extra moraal. Het was een zware koers, inmiddels was al meer dan de helft van de starters gelost. De vier Domrenner mannen zaten er nog relatief makkelijk bij. Peter reed zelfs nog op kop van het peloton onder aanmoedigingen van Luuk, die extra vetjes vielen dus wel mee. Stijn zag het licht en begon zich steeds beter te voelen, hij reed halverwege de koers weg. Waarna de speaker het volgende omriep, “de Utrechtenaar Stijn Bongertman is in de aanval getrokken”. Bij alle Domrenner mannen verscheen een glimlach op hun gezicht toen zij dit hoorden.
Bij de laatste premiesprint die bovenop de klim was trok Luuk met Matijn in het wiel hard door. Lokale favorieten Andries Ophof (wereldkampioen Iron Man 50+) en Kars Jansmans (topdivisie schaatser), die beiden getipt waren door Malou sloten snel aan bij de SS (Straatsma-Schuurmans) combinatie. Er zat ook nog een andere renner bij, die niet wilde overnemen op de vlakke finishstraat waardoor hij en Luuk op een gat kwamen te zitten. Op dat moment reden Stijn en Peter direct naar voren in het peloton om af te stoppen. Hierna steeg de voorsprong exponentieel. Luuk en de laffe renner werden bijna weer opgeslokt door het peloton, dat ging niet volgens plan dus Luuk loste de laffe renner en reed op hangen en wurgen (en met zijn oren op de shifters) het gat dicht. Op vier ronden van het eind was er dus een kopgroep van vier man, met daarin twee Domrenners. Peter en Stijn hadden het peloton volledig onder controle. Peter steady 37 op kop en Stijn op plek drie klaar om het gat te dichten mocht er nog renners willen springen. Maar niemand sprong meer, iedereen zat stikke dood.
Luuk was al aardig af op het einde en deed nog het nodige knechtenwerk voor Matijn. Hij stond na de Arden Challenge nog in het krijt bij Matijn en dit was een mooie dag om dat uit te wissen. Op 1,5 ronde van het einde ging Ophof, waarna Luuk het gat dicht knalde. In de laatste ronde ging Ophof weer en ook ditmaal zat Luuk direct op zijn wiel. Vlak hierna reed de lokale schaatser weg en Luuk bracht weer tempo in de kopgroep op de klim. Ophof ging over Luuk heen, maar viel een beetje stil bovenaan de klim. Matijn knalde er vol overheen en reed in de afdaling het gat bijna dicht. Matijn sloot in de bocht onderaan de afdaling aan door die een stuk sneller te nemen. De schaatser ging vanaf de bocht aan en begon net een beetje stil te vallen waarna Matijn onder groot gejuich er overheen knalde. Luuk werd nog vierde. Stijn knalde de laatste ronde, na flink wat afstopwerk, nog uit het peloton en werd nog 8ste. Peter eindigde op de 31ste plek.
De dag werd afgesloten door avond te eten bij huize Hiemstra. De schoonouders van Matijn waren blij met hun "ideale" schoonzoon die de lokale koers won. Mooi verhaal voor op de verjaardagen van de familie Hiemstra. Na een lekkere chocoladetaart plus koffie vertrokken wij weer huiswaarts. Al met al een mooie dag dus. Goede voorbereiding, mooi koersplan en dus een top resultaat. I love it when a plan comes together.