Het principe van een circulaire economie wordt snel populairder bij ondernemers en beleidsmakers. Vooral bij diegenen die zich bezig houden met supply chain management, innovatie en onderzoek, productie, verkoop en marketing of logistiek en afvalverwerking.
Hoewel de circulaire economie uiteindelijk alle economische sectoren zal raken, is het principe allereerst interessant voor primaire spelers in de maakindustrie. En dan vooral voor productketens met een middellange levensduur (2-8 jaar).
Producenten van ingewikkelde producten met waardevolle grondstoffen erin, zoals elektronica en metaalproducten, zijn er al volop mee bezig. Maar ook in bijvoorbeeld de textiel- en kledingindustrie ontstaan steeds meer initiatieven. De chemische sector richt zich steeds meer op biobased alternatieven als vervanging voor fossiele grondstoffen en de afvalverwerkende industrie herpositioneert zich als grondstofleverancier.
Ook bedrijven in de (zakelijke) dienstverlening kunnen profiteren van de circulaire economie: de financiering en logistiek van de spullen die zij gebruiken, biedt kansen op omzetgroei. Daarnaast kunnen zij flinke besparingen realiseren door circulaire principes als uitgangspunt te nemen in het inkoopbeleid.
Door hechte (crosssectorale) samenwerkingsverbanden worden bedrijven veel beter bestand tegen de toenemende volatiliteit in de markt zoals sterk fluctuerende grondstoffenprijzen en afnemende leveringszekerheid.
Het behoud van waarde door toepassing van circulaire principes kan binnen de EU volgens adviesbureau McKinsey elk jaar € 500 miljard opleveren.
Het toepassen van circulaire principes biedt flinke groeikansen voor het aantal banen in de logistieke sector en (de)montage.
Van verkoop naar ‘uitleen’ is de ultieme vorm van klantenbinding. Hechte klantrelaties en nieuwe commerciële vormen geven producenten en leveranciers waardevolle informatie over de klant.
De circulaire economie vergt een radicale aanpassing van de productie, gebruik en verwerking van producten. Bedrijven zullen zowel bedrijfsprocessen als –modellen stevig moeten veranderen, zonder garantie op succes. Daarvoor is (persoonlijk) leiderschap, kennis, tijd, geld, draagvlak en samenwerking nodig.
Het is nog geen bedrijf gelukt om daadwerkelijk alle grondstoffen van een product zonder kwaliteitsverlies terug te brengen in de keten. Sommige producten zijn wel gemaakt om hergebruikt te worden, maar het blijkt financieel en logistiek gezien (nog) lastig om de producten terug te halen na de gebruiksfase (omgekeerde distributie).
De circulaire economie kan consumenten de motivatie ontnemen om zuinig om te gaan met hun spullen. Als de producten veel energie gebruiken, kapot gaan of gestolen worden, krijgen ze immers toch een nieuw exemplaar.
Een te nauwe focus op de benodigde technische innovatie leidt de aandacht en middelen af waar deze echt nodig zijn; bij de sociale innovatie. Nieuwe samenwerkingsvormen, beloningsstructuren en verdienmodellen zijn de werkelijke kernaspecten van de circulaire economie.