Ooit was ik al eens twee keer op 1 avond op de televisie. Leuk verjaardagscadeau, eerst naar DWDD en later ook nog naar PenW. Ik schreef er al over hier.
Vorig jaar haalden we een leuk geintje uit na de Ronde van Vlaanderen. Een voor een langs de camera lopen, terwijl Erik Dekker werd geïnterviewd.
Terug te lezen (en zien!) via deze link. Ik loop na 37 seconden door beeld. Maar zo langzamerhand beginnen mijn mediaoptredens toch wel frequenter te worden.
Het begon twee weken geleden bescheiden, toen mijn handen in beeld kwamen, met daarin de boeken die ik door John Irving heb laten signeren. Ik werd ook nog ondervraagd door de man achter de camera. Misschien waren mijn antwoorden niet interessant genoeg, maar waarschijnlijker is dat men mij in bescherming heeft willen nemen tegen de hysterie van het beroemd zijn. Hoe dan ook, ik ben er uit geknipt, behalve dan mijn handen na een seconde of 11, 12. En als beginshot. Het is na te kijken: filmpje rechts.
Toen ging het hard. Vorige week ineens een mailtje. Of ik toelichting wilde geven. Ik had tenslotte een AOW-gat. Hoe wist men dat? Ineens herinnerde ik me dat ik daarover ooit een blogje schreef. Werd alsnog gelezen. En na mijn telefonische toelichting stond ik de volgende dag prominent in de krant. Ik ben voorbestemd voor armoede blijkbaar.
Afgelopen vrijdag mocht ik een interview houden voor het clubblad van mijn geliefde GFC. Zoals ik er in de loop der jaren al tientallen heb gedaan. Alleen deze keer was mijn gesprekspartner zo beroemd, dat er weer beelden van zijn gemaakt. Het is ook weer duidelijk te zien wie de amateur is. Zelf aan het woord, pen en papier bijna nutteloos op schoot. Maar goed, het was leuk om mijn Spaans even op te halen. En de vijf minuutjes die ik kreeg hebben me toch nog bijna anderhalf a-4tje tekst opgeleverd. Met een leuke foto er bij moet het mij toch lukken om daar twee pagina’s voor het clubblad van te maken. Kijk zelf als je wil: RTV Oost, bij 11.49 minuten in het filmpje ben ik te zien.
Toch zit ik nu te overwegen een manager in te schakelen. Al die optredens in de media kosten veel energie, ik moet me bijna vermommen als ik de straat op ga. Het moet niet gekker worden.
Nadat ik in Mexico erg veel had gezien, tijd voor kleinere landen. En daar zijn er veel van in midden Amerika. Als eerste bezoek ik Belize. Leuk land, al eerder te lezen op mijn weblog, maar achteraf heb ik er te weinig tijd doorgebracht. Er is meer dan de voormalige hoofdstad en Caye Caulker ook al is het eilandje ideaal voor rustzoekers, duikliefhebbers en zij die even weg willen van de bewoonde wereld.
Maar goed, ik was op weg naar Tikal, na de vele Maya ruïnes die ik in Mexico al had gezien, toch nog, ondanks de hoge verwachtingen, een overtreffende trap. Vanuit El Remate, mijn basis voor het bezoek aan Tikal, verzond ik ook mijn zevende nieuwsbrief, waarin ik een (vergeefse?) poging deed om uit te leggen hoe ‘life on the road’ eruitzag. Lastig voor thuisblijvers volgens mij, ondanks mijn verhaal en gesneden koek voor ervaren reizigers. Na mijn bezoek aan Tikal heb ik me jaren afgevraagd wat nu een pizote was, totdat ik jaren later, toen het internet steeds interactiever werd (dank u WikiPedia), eindelijk de Nederlandse benaming vond: Witsnuitneusbeer.
Na een paar dagen tussen de honderden taalstudenten in Antigua, belandde ik ongepland in de hoofdstad, Guatemala city. Ooit stond op mijn weblog al deze foto. Morgen het verhaal achter de foto. Te lang om hier onder te plakken. Waarschijnlijk ook te lang voor morgen, sla maar over dan, mocht je dat vinden.
Maart betekent de laatste kans voor kandidaten om nog in de voorselectie terecht te komen. Volgende maand wordt het wel erg krap, als je naam nu niet genoemd wordt, dan kun je je beter richten op het EK in Polen en Oekraïne.
Siem de Jong is al een ruime maand in topvorm. En wanneer je bij een titelkandidaat belangrijk bent en, belangrijker nog als middenvelder regelmatig scoort, dan ben je volgens mij automatisch ook een kandidaat voor Oranje. Bakkal, Affelay en Schaars (geblesseerd!) hebben er een concurrent bij.
Ook nieuw is Roel Brouwers. Volgens velen volgt Van Marwijk hem al. Hij doet het goed in Duitsland, dat lijkt me voor een verdediger een aanbeveling. Daarnaast debuteerde jeugdinternational Van Aanholt in het eerste van Chelsea. Moet je ook wel wat kunnen volgens mij. Maar is dat genoeg? Er zullen dus ook verdedigers moeten afvallen, zeker gezien de hoeveelheid kandidaten. Volgende maand begint het schrappen van namen, maar deze maand is duidelijk geworden dat de kansen van Ooijer (de nieuwe Barry Opdam?) slinken, terwijl Boularouhz en Drenthe ook de vakantiefolders mogen ophalen zo langzamerhand.
Voorin als gebruikelijk blessureleed. Van Persie is op de weg terug, Elia is al een tijdje aan het sukkelen, Robben liep gisteren ook trekkebenend het veld af. Is Van Nistelrooy straks wel fit genoeg voor een groot toernooi? Huntelaar speelt dan wel niet veel, maar omdat hij minder blessuregevoelig is, stijgen zijn kansen elke week. Of mag Lens toch nog hopen op een verrassing? Veel keus is er voorin niet echt.
Gerbie’s oranjeselectie. Elke maand een inschatting van de kansen van diverse spelers om de selectie voor Zuid Afrika te halen. De persoonlijke voorkeur van de schrijver doet er dus niet toe. De kansen zijn in procenten uitgedrukt. Voor 23 plaatsen kan er dus ook maar 2300 procent worden verdeeld over vele kanshebbers. Maart: 49 spelers genoemd. Nog 25 afvallers nodig.
Eergisteren werd bekend dat Defensie een klein foutje heeft gemaakt bij het berekenen van de kosten van de terugtrekking. Ook al was al twee jaar geleden afgesproken dat in Augustus 2010 alle Nederlandse militairen Uruzgan moeten hebben verlaten, nu is bekend geworden dat het zeker 2011 wordt én dat het 229 miljoen euro kost in plaats van de geplande 115 miljoen.
Noem mij een buitenstaander, noem mij antimilitair, noem me wat je wil, maar er klopt iets niet. Als iets 100% duurder is dan verwacht (okay, 99,13% als je het precies wil weten), dan zijn er volgens mij maar een paar mogelijkheden.
1. Van Middelkoop (en de rest van het kabinet) hebben destijds de kamer voorgelogen om de missie te verlengen en liegen nu dat ze niet wisten dat de kosten zo hoog werden.
3. Er zitten incompetente ambtenaren met pen en papier en vier jaar lagere school een begroting te berekenen op het ministerie van Defensie
Ik zie geen andere mogelijkheden. In alle vier de gevallen zou ik zeggen dat er consequenties moeten volgen. De regering is al gevallen, dus die consequentie is niet meer van toepassing, maar iemand of iemanden vervolgen voor meineed (Middelkoop? Balkenende? Van Uhm? Annink (SG ministerie)? Berlijn?) lijkt mij toch wel het minste.
Op 23 augustus 1980 zat ik in de Adelaarshorst. Ik ben opgegroeid als Ajax-fan, mijn favoriete club kwam in Deventer op bezoek. Mijn vader nam mij mee naar een ‘echte’ voetbalwedstrijd. Het was de debuutwedstrijd van zowel Wim Kieft als Frank Rijkaard. Ik kan me van de wedstrijd eigenlijk niets herinneren, ik was te klein om dat te onthouden.
Ruim 6 jaar later, 5 april 1987, was ik oud genoeg om zelf naar een wedstrijd te gaan. Ik denk dat het de eerste keer was dat ik alleen mocht. Op de fiets. Eerst naar Holten, om een klasgenoot op te halen, ook een Ajax-fan, net als ondergetekende, dan door naar Deventer, een fietstocht van twee uur.
Bij Gerard thuis kwam ik er achter dat hij op zijn vader leek. Wij noemden hem in de klas al ‘De Neus’, een eretitel die bij hem thuis alleen door senior gedragen mocht worden. Ik was vroeg, een lange fietstocht was het tenslotte en te laat komen was geen optie. Maar ik moest wel wachten tot de familie de groentesoep ophad. Daarna mochten we vertrekken.
In Deventer zetten we de fiets neer bij een oom van Gerard, die zelf al in het stadion was, we zagen niemand in ieder geval. Die oom had ook kaartjes geregeld. We stonden schuin achter een goal, geen beste plek, maar wel een mooi stadion. Het werd een vervelende middag. Het grote Ajax, dat een dikke maand later de Europacup 2 zou gaan winnen, had er geen zin. Al na drie minuten kwam Ajax voor, maar het inspireerde ze niet tot grote daden. De verwende voetballers (Rijkaard, Bosman, Blind, Wouters e.a.) hadden hun hoofd niet bij deze wedstrijd. Een magere 1-1 en een saaie wedstrijd was een domper op de fietstocht. Ondanks dit onverwachte punt degradeerden de Deventenaren dat seizoen.
Ik ben in al die jaren maar een paar keer in de Adelaarshorst geweest, maar het stadion stijgt elke keer weer in mijn achting. Net als Engelse stadions gewoon midden in een woonwijk, waar je tussen wat huizen door ineens bij de poort staat. Prachtig. Voetbal als deel van de samenleving en niet als multinational met een winst- en verliesrekening die aan het eind van het seizoen belangrijker blijkt dan de stand op de ranglijst.
Een mooi verhaal (of het klopt weet ik niet, maar dat maakt ook niet veel uit) vind ik over John Linford die in zijn stamkroeg vertelde waar hij een contract had getekend. “Go Ahead Eagles” , waarop al zijn vrienden spontaan met een fictieve basketbal begonnen te stuiteren. Dit was geen naam van een voetbalclub was de boodschap. Het was Barry Hughes, die pas in 1971 de toevoeging Eagles bedacht.
De Eagles hebben het niet makkelijk gehad. In 1996 degradeerden ze weer naar de eerste divisie en een aantal maal stond de club op instorten. Gelukkig doen ze het de laatste jaren weer wat beter en zijn ze blijven spelen in dat prachtige stadion. Ik zit er vanavond niet, maar ben dus wel getuige geweest van de laatste keer dat Go Ahead niet van Ajax verloor. Als ik geen Ajax-fan zou zijn, dan had ik de club een bekerfinale gegund. Nu gun ik ze een eervolle nederlaag na een prachtige ‘cup-run’.
Het kan morgen gebeuren. Volgende week. Misschien pas volgende maand. Maar dat Balkenende voor de verkiezingen nog vertrekt als lijsttrekker lijkt mij onvermijdelijk. Zijn keuze was al een negatieve. Binnen het CDA was er niemand die geschikt was, dus wees men hem maar weer aan. Niet de overtuiging dat hij een goede lijsttrekker was, maar de berusting dat er geen betere is.
Vandaag werd bekend dat 40% van de CDA-raadsleden hem niet zien zitten (dat betekent dus dat 60% hem wel wil houden?). Voorheen was het de volledig door eigenbelang gedreven politica Annie Schreijer die een alternatief zocht. Ook was 85% van de RTL-nieuws kijkers die mening toegedaan. Vorige week waren er ook al morrende CDA-ers.
Zo kan ik nog wel even doorgaan met allerlei berichten in de media van de afgelopen week. Nog 1 peiling waar de CDA de 4e partij lijkt te worden, 1 prominente CDA-er (Lubbers?), 1 groepje ontevreden boeren/plattelandsvrouwen/dominees, er hoeft maar weinig te gebeuren. De keuze van Camiel, de natuurlijke opvolger, betekent dat er een nieuwe kroonprins nodig is, en wel rap. Aangezien het CDA zelf nooit heeft uitgeblonken in oplossingen, is Leers de meest logische kandidaat. Laten twee populaire ex-burgemeester het maar uitvechten denken ze straks. Misschien dat Wilders dan ondergesneeuwd raakt, Pechtold te vroeg heeft gepiekt, Roemer niet relevant is, Rutte geen vervangende PVV-stemmers krijgt zoals in vele gemeenteraden. Maar waarom komt de enige politica die de laatste maanden de stabiele factor is én goede ideeën heeft Femke Halsema niet op een verdubbeling van het zetelaantal uit? Is Nederland niet klaar voor echte vooruitgang?
Of moet ik excellentie zeggen? Of geldt die titel niet nu u demissionair bent? Hoe dan ook wil ik u hartelijk danken voor het schrijven dat ik afgelopen week mocht ontvangen van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Ik vond er geen afzender op, dus schrijf ik u maar, ik neem aan dat dit bureau onder uw verantwoordelijkheid als demissionair minister valt tot we een nieuwe regering hebben.
Deze brief heeft mij werkelijk de ogen geopend. Ik word door dit schrijven wel erg geconfronteerd met de tekortkomingen van de mens in het algemeen en van mijzelve in het bijzonder. Ik blijk gewoon, ook al had ik mezelf nooit in die categorie geplaatst, een wetsovertreder.
Ik zal geen excuus opvoeren, geen excuus is goed genoeg om mijn fout recht te praten. Ware ik katholiek, ik zou gaan biechten. Tenminste, als er een priester is die niet aan me zit als ik biecht. Ware ik gereformeerd, dan zou ik om vergeving smeken. Wetende dat de hel wacht, kun je toch beter voor de tijd schoon schip maken. Ik weet niet wat de islamitische straf is, maar ik gok mijn rechtervoet er af. Gelukkig ben ik helemaal niet gelovig, dus moet ik mijn oprechte excuses uw kant opzenden en bij deze wil ik u ook persoonlijk verzekeren dat ik mijn leven zal beteren.
Geen idee heb ik wat me die fatale middag, dinsdag de 9e maart, bezielde. Het was bijna half zes, waarschijnlijk wilde ik snel naar huis. Ik nam zelfs de autobaan, terwijl ik meestal via B- of C-wegen naar huis rijd. Het had weer gevroren, er werd allang niet meer gestrooid, maar dat zijn geen excuses voor mijn onvergeeflijke gedrag. Juist ik, die op het internet al 40 medeweggebruikers aan de publieke schandpaal heb genageld, via de serie De Rijdende Rechter, zou moeten beseffen dat je daarmee zelf nog niet boven de wet leeft. Staat het niet ergens in de bijbel “Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen”? Maar dat weet u als CDA-er vast beter dan ondergetekende.
Waar ik me wel zorgen over maak is de milde straf die mij is opgelegd. Ik neem aan dat vele van uw medewerkers zijn bezig geweest met mijn overtreding. Iemand met een snelheidsmeter aan de kant van de autobaan (en dat bij die vorst, hebben ze daar wel warme auto’s voor?), een fotograaf er naast voor het noodzakelijke bewijs (dat ik overigens niet zal opvragen, ik heb blind vertrouwen in uw instituut), op het kantoor in Leeuwarden iemand die een dossier aanmaakt, een brief opstelt, iemand die die brief controleert, op taalfouten, maar ook op inhoud, de administratie die een envelop opzoekt, een postzegel plakt. Een kopietje in het dossier, in de interne post naar Utrecht, de Unit Mulder, waar ik bezwaar zou kunnen indienen (maar waarom zou ik, ik ben toch schuldig?) en tenslotte neem ik aan ook een kopietje naar Den Haag, want u zult als minister vast wel op de hoogte gehouden worden van het reilen en zeilen in den lande.
En als minister met hart voor de zaak, iemand die 12 jaar na dato voor de tweede keer deze functie aanvaarde is iemand met intrinsieke motivatie, zal u ongetwijfeld de brief al hebben gelezen. Mede daarom deze brief. Ik heb u persoonlijk teleurgesteld. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik mijn medemens in gevaar gebracht, was ik een gevaar op de weg. Ook daarom vind ik de sanctie van 17 euro erg laag. Daarvan kunnen toch niet alle medewerkers (ik kwam in mijn opsomming al snel op acht) betaald worden? Wie gaat de bonussen van 2010, die ongetwijfeld binnen uw ministerie ook uitgereikt moeten worden, betalen?
Is er een mogelijkheid dat ik een extra bedrag overmaak? Gewoon als tegemoetkoming in de stijgende kosten, juist in deze crisistijd. Zie het als fooi, als extra boetedoening, als blijk van waardering voor uw ministerie en de daaronder vallende bureaus. Ik ben allang blij dat ik geen strafblad over houd vanwege een kort moment van onbedachtzaamheid.
Laat het mij alstublieft weten want ik kan het banksysteem niet ontregelen door een bedrag op een acceptgirokaart aan te passen. En ik verzeker u, ik maak deze onbegrijpelijke fout niet meer, slechts een ezel stoot zich tweemaal aan dezelfde steen. Ik zal nooit meer 124 rijden op de autobaan.
Een oud voorzitter van GFC beweerde altijd dat GFC nog nooit had verloren van Pec Zwolle. Menigeen reageerde dat ze waarschijnlijk nooit tegen Pec hadden gevoetbald. Het bewijs staat hieronder. Oktober 1920, voetbal begon langzaam populair te worden. GFC was nog de enige club in Goor en speelde vrij hoog. En ze speelden gelijk tegen Pec Zwolle:
Prachtige wedstrijdverslagen schreef men in die tijd. Kom daar nu nog maar eens om, met al het geneuzel om elk wissewasje…
Zeventien jaar geleden sprong ik geregeld bij bij het inchecken van Nederlandse, Duitse of andere Europese gasten. Een man alleen was vaak automatisch verdacht. Bij het inchecken kreeg je een paspoort in je handen gedrukt. Een stempel van Kenia en/of Thailand als vorige bestemming bevestigde de vermoedens. ’s Avonds op straat zag je ze vaak weer. Naast hen een meisje van 14 dat er uitzag als 16 en zei dat ze 18 was. Wat doe je? In de tijd voor E-mail moest een collega een fax voor een klant verzenden. Formeel mag je de fax niet zien, laat staan lezen. Maar wat doe je als je ziet dat er pasfoto’s van lokale jongedames opstaan? Wat kun je doen?
Ecpat is een internationale organisatie die kindersekstoerisme tegen gaat. Bijvoorbeeld via filmpjes als deze. Onze eerstejaars studenten hebben een project voorbereid. Elk groepje moest een product bedenken waarmee ze Ecpat onder de aandacht zouden brengen, daarnaast ook hoe het product bij de toerist te krijgen. Anderhalve week geleden lieten we op school 17 groepjes hun project presenteren, als een soort voorronde. Het beste groepje mocht naar een landelijke finale.
Ik zat in 1 lokaal waar ik 8 groepjes beoordeelde, mijn collega naast me 9. De twee beste groepjes mochten nog een keer in het andere lokaal, waarna we een winnaar aanwezen. Ik heb een goede ochtend gehad. Simpelweg een pen aan de mensen geven (voorspelbaar) of een doos tissues met het motto ‘Don’t use children, use a tissue’, waarvan de groep zelf volgens mij de dubbelzinnigheid niet inzag. Een andere groep had het over kinderen van 20 die misbruikt werden. Een leuke groep met een reistandenborstel, een andere met een paspoorthoesje. Het viel mij op hoe inventief de studenten kunnen zijn, als je kennistoetsen nakijkt vergeet je dat wel eens.
Een groep stak er toch duidelijk boven uit. Een slaapmasker voor in het vliegtuig met de tekst “Don’t close your eyes for child abuse”. Goed idee, catchy én toepasselijke slogan, simpel te produceren en aandachttrekkend. Vandaag mochten deze studenten onze school presenteren tijdens de landelijke finale. Mijn collega belde eind van de middag enthousiast op. Ze hadden gewonnen!
Dus mocht u deze zomer in een vliegtuig zitten naar Thailand, Brazilië of de Dominicaanse Republiek en naast u in het vliegtuig met een bijzonder slaapmasker op, u weet waar het vandaan komt. En mocht u iets tegenkomen wat niet helemaal lijkt zoals het hoort, dan weet u ook welke organisatie u op de hoogte moet brengen.
Het is boekenweek, maar deze boekenweek is voor mij een bijzondere. Liefst vier schrijvers hebben de afgelopen zeven dagen een of meerdere boeken voor mij gesigneerd. Het begon vorige week donderdagmiddag met Joost Zwagerman die in Hengelo in de winkel zat. Niet al te enthousiast, leek mij, maar ja, als je het boekenweekgeschenk mag schrijven, dan horen deze verplichte nummers er bij. Behalve ‘Duel’, heb ik nu ook mijn favoriete boek van hem Vals licht met een handtekening in de kast staan.
Dezelfde avond in Oldenzaal, signeerde Freek de Jonge niet alleen zijn nieuwe CD ‘Van A naar Z’, maar ook een collectors item De wereldverbeteraar. Een avond later ook in het theater een gesigneerde CD, maar gelukkig ook zijn boek met gebundelde columns: Zes jaar vrijdagmiddag.
Het hoogtepunt was toch vanmiddag. In Hengelo was de wereldberoemde schrijver John Irving te gast. Ik was een van de zestig gelukkigen die een kaartje hadden weten te bemachtigen. Naast een interview, een lunch, natuurlijk ook de kans om boeken te laten signeren. Ik had er drie meegenomen, een zo goed als volledige collectie staat thuis in de kast, maar dat leek me ietwat overdreven. Natuurlijk was Irving in Nederland om zijn nieuwste boek, Last night in twisted river te promoten, maar helaas was de Engelse versie zo duur dat ik niet genoeg geld bij me had om die aan te schaffen. Gelukkig deed hij daar niet moeilijk over en signeerde voor mij en vele anderen ook oudere boeken.
RTV Oost was ook aanwezig en al wachtend had ik ineens een microfoon onder mijn snufferd. Blijkbaar waren mijn antwoorden niet interessant genoeg om uitgezonden te worden. Maar voor degene die mijn handen herkennen, ze zijn wel in beeld. Als het filmpje stilstaat, of na 11-12 seconden tijdens het filmpje. Ik gok overigens dat het vooral ging om de boeken die ik in mijn handen had. Kijk zelf: RTV Oost.
Het viel me vaker op. Het ik-tijdperk dringt steeds dieper door in onze samenleving. De Sire begint al een campagne over hoe je moet omgaan met aardige mensen. Op school staat de student al jaren centraal en in het openbaar vervoer is het ieder voor zich en god voor ons allen. Het breidt zich uit over Nederland, door alle leeftijdscategorieën heen.
Donderdag was ik in Oldenzaal om Freek de Jonge zijn enige optreden van deze tour in het Oosten des landes te zien doen. Al snel moest hij het publiek vragen om rust als hij aan het woord was. Er zaten dus gewoon mensen doorheen te praten. Het lijkt een trend die vorige week een soort van epidemie werd. In Eindhoven stopten de Tindersticks hun optreden voortijdig. De term ‘orkaan aan geleuter’ viel.
Op 3voor12 staat een discussie over dit onderwerp. Ik blijk niet de enige te zijn die zich verbaast. Hoe haal je het in je hoofd om naar een optreden te gaan en daar dan gaan staan leuten alsof je in een biertent bent. Ga dan naar een kroeg als het je toch niet interesseert.
Op YouTube staat een mooi filmpje waarin Jeff Tweedy, de zanger van Wilco, het pratende publiek vraagt om stilte. Het probleem lijkt dus niet typisch Nederlands te zijn. Wel irritant. Kunnen we gewoon afspreken dat wanneer het je niet interesseert, je niet naar het theater of concert gaat?
Normaal gesproken ben ik een fanatiek volger van de Olympische Spelen, vooral de Winterspelen. Dit jaar was het helaas anders. Bij het begin zat ik nog op Gran Canaria, niet echt een plek waar schaatsen en skiën leven. De vijf kilometer schaatsen bij de heren volgde ik achtereenvolgens op Teletekst, ARD, Eurosport, een Spaanse sportzender, weer Eurosport en weer de ARD.
Na een paar dagen thuis gingen we op wintersportvakantie. Ook erg leuk, maar slecht voor de sportliefhebber in mij. De eerste nacht stond ik nog midden in de nacht op en zag Mark Tuitert goud winnen, maar voor Wüst heb ik de wekker niet gezet. Voor de tien kilometer was een zoektocht langs vijfhonderd zenders nodig voordat we de ene vonden waarop die werd uitgezonden. De achtervolging was weer de volgende ochtend teletekst.
Eigenlijk waren de Spelen al voorbij voor ik me er echt in kon verdiepen. Maar als fanatiek krantenlezer heb ik de afgelopen weken alsnog Vancouver beleefd via achterhaald nieuws. Maar goed, ik wist niets van de Nederlandse shorttrackers, wilde het waarom weten achter het falen van de Oostenrijkse alpineskiërs, begreep niets van de bobslee-afgang en las vooral veel over de beroemdste wissel sinds Robben – Bosvelt. Dit weekend las ik de laatste nabeschouwingen over de Olympische Spelen. Voor mij zijn de Spelen dus nu ook echt afgelopen.
Met terugwerkende kracht kwam ik tot de conclusie dat de loting bepalend is geweest, niet de wissel. Op de vijf kilometer moest Kramer als eerste en won goud. Sablikova deed hetzelfde bij de dames. De volgende ‘als-en’ zijn volgens mij van toepassing:
Seung-Hoo-Lee had mazzel met de loting. Op zijn derde tien kilometer ooit stegen zijn rondetijden, totdat hij Van der Kieft in zicht kreeg en de rondetijden weer naar beneden kreeg. Mijn stelling: hij was nooit onder de 13 minuten gereden als hij tegen een goede tegenstander had gereden.
Kramer had pech dat hij als laatste moest. Hij ging zich richten op de beste tijd, terwijl hij gewoon zijn eigen race had moeten rijden. Stelling 2: Kramer had gewonnen als hij als eerste der favorieten had mogen rijden.
Bob de Jong had ‘gewoon’ een medaille gewonnen als hij tegen Skobrev of Lee had gereden. Skobrev profiteerde nu van Kramer die een halve race een stukje voor hem reed, in dezelfde baan zelfs. Beiden profiteerden dus van gangmakers, terwijl Bob op eigen kracht 13.06 reed. Stelling 3: De vechter De Jong had in een rechtstreeks duel van beiden gewonnen.
Stelling 4, totaal niet gerelateerd: Het Holland Heineken House is een gedrocht dat zijn doel al lang is voorbijgeschoten. In London niet meer doen dus.
Overigens ben ik van mening, naast al bovenstaande stellingen die toch nooit te bewijzen zijn, dat een topsporter zelf verantwoordelijk is voor het resultaat. Altijd. Zonder uitzondering. Diego Maradona luisterde nooit naar de trainer voor hij een beslissing nam, Eddy Merckx demarreerde wanneer het hem uitkwam en Michael Jordan bepaalde in het veld wie het beslissende schot mocht nemen. Als Sven Kramer echt ooit wil uitkomen in die categorie, dan mag hij in Sochi zonder coach 4 of 5 keer goud winnen. Tot die tijd neem ik hem niet serieus.
Op zondag hoort voetbal. Dus ook op deze. En met Ajax sinds vanmiddag ook weer als serieuze titelkandidaat (in Enschede geloven ze er nog steeds niet echt in), is het leuk om een fragment te laten zien van een typische Ajax-actie.
Richard Witschge krijgt de bal een beetje ongelukkig aangespeeld, maar als technisch vaardige speler is dat geen probleem. Al tempo makend neemt hij de bal mee, ondertussen 9 keer hooghoudend. Vele Feyenoord fans vonden het een provocatie. Volgens mij was het gewoon een actie van een goede voetballer, zoals we die helaas niet al te vaak zien. Dus niet zoals Gerrie Muhren die het Bernabeu stil kreeg, wel bewust de tegenstander laten zien hoeveel beter Ajax was.