“Doe niet zo onnozel! Je hebt opeens twee vreemde mannen op je blog gehad en je vond het niet nodig om dat even aan mij te vertellen.”
“Heren. Het zijn heren. Mannen klinkt zo eh… mannelijk, zal ik maar zeggen. Waarom had ik dat moeten vertellen, dat gebeurt toch wel vaker?”
“Ja, maar dat is altijd dezelfde. Deze zijn vreemd en toevallig komen ze ook nog eens op dezelfde dag.”
“Of ze vreemd zijn, weet ik niet, maar ze zijn inderdaad voor het eerst op mijn blog geweest, ja. Leuk toch? Ik houd wel van een beetje herelijke aandacht.”
“Voor mij is het herelijke aandacht, klinkt een stuk heerlijker. Misschien had ik dat moeten doen, maar opeens zag ik hem staan en toen ben ik er maar meteen ingedoken.”
“De lappenmand. Hij was net leeg, dus ik kon er meteen in. Mijn hoofd zat (en zit nog steeds een beetje) vol en mijn buik liep (en loopt nog steeds een beetje) leeg. Dus….”
“Ik ga helemaal niks met ze doen. Ik heb mijn eigen heer hier in huis, maar natuurlijk ben ik blij met de twee nieuwe heren op mijn blog en ik ga zeker bij hen op bezoek….”
“Hemel mens, moet ik dan alles uitleggen? Ik ga op bezoek op hun weblog natuurlijk. Jij bent niet echt helder vanmorgen, hè?”
Ik zou mijn lappenmand door kunnen sturen, maar ik denk dat ik er eerst zelf nog een dagje gebruik van ga maken.
Zal ik wel of zal ik niet? Gisteren dacht ik nog: morgen ga ik een stukje schrijven. Maar vandaag word ik omringd door harde tot zeer harde geluiden en is het lastig concentreren. De klusjesman is er en hij is bezig een deel van de badkamer te slopen. Zelf had ik bedacht dat dat heel simpel zou zijn, een tikje hier en een tikje daar en klaar is kees. Maar dat valt tegen. Het slopen gaat gepaard met een hoop getimmer en gedreun. Dan staat hier beneden ook nog de wasmachine aan. Een wasmachine die duidelijk laat horen waar ie mee bezig is. Deze wordt dan weer gevolgd door de droger, die ook niet bepaald zachtzinnig te werk gaat. Maar dat is voor een deel mijn eigen schuld, want in de droger heb ik twee egeltjes. Nee, geen echte egeltjes natuurlijk, daar zou mijn was niet echt droger of schoner van worden, denk ik. Het zijn twee witte egeltjes van een soort kunststof, die er voor moeten zorgen dat mijn was sneller droogt en zachter uit de droger komt. Zegt men. Ooit eens gekocht in een dierentuin, welke weet ik niet meer. In het begin vond ik inderdaad dat het werkte, maar tegenwoordig denk ik dat het niet echt zo is. Dat kan natuurlijk komen doordat ik ze al zo lang gebruik. Ik ben gewend aan hoe mijn handdoeken nu uit de droger komen. Ik zou wel weer eens zonder egeltjes kunnen drogen, maar ach, ze vinden het volgens mij niet erg om constant tegen die trommel aan gegooid te worden en zeeziek worden ze er ook niet van. Ik heb tenminste nog nooit vuile vlekken op mijn handdoeken gehad. Het maakt alleen een hoop herrie. Nu gaat de klusjesman, na een lunchpauze, waarin hij niet heeft geluncht, maar slechts een kopje thee heeft gedronken, weer aan de slag. Dus kom ik vandaag niet toe aan een diepgaand stuk schrijven. Iets wat u van mij natuurlijk wel gewend bent. Ahum ahum.