Ik houd van ‘a-ha’ momenten. Van die ervaringen waarbij je het gevoel hebt dat je weer een stap in je persoonlijke ontwikkeling hebt gezet. Dat gevoel dat je moeilijk in woorden kunt uitdrukken, maar waar je niet omheen kunt. Dat gevoel van dat je nu de verschillende lagen van iets in jezelf veel beter begrijpt en dat je dit diepe weten zult gebruiken in je dagelijkse leven. Mijn meest recentelijke inzicht kwam eigenlijk op een geheel subtiele wijze tot me terwijl ik op mijn verjaardag in mijn eentje in een bubbelbad zat in de sauna.
Het was voor het eerst dat ik alleen naar de sauna ging, en wel op mijn verjaardag. Mijn man in het buitenland en na verschillende leuke feestelijke samen zijn te hebben gedeeld met hem en vrienden in de dagen voor mijn verjaardag, volgde ik nu vooral een innerlijke drang deze dag vooral in mijn eentje door te brengen; met mezelf.
Ik keek ernaar uit, en herinnerde me kort geleden de dag dat ik in Winterberg als enige van de groep besloot te gaan skiën. De vrijheid die ik ervoer was een unieke ervaring. Het alleen maar voor mezelf te hoeven zorgen, zonder na te denken mijn gevoel en impulsen opvolgen. Het voelde als één lange meditatie. Ik was niet de sociaalste op de berg met kunstsneeuw, sprak met niemand; laat mij maar lekker in mijn eigen bubbel zijn. Het mag gek klinken, maar ik had zelfs het gevoel dat ik soms even uit mezelf trad, alsof je even niet bewust meer waarneemt maar iets anders het overneemt. Zo ineens werd ik me weer bewust van de wereld om me heen en ‘vond’ ik mezelf weer in de skilift omhoog gaan. Een bijzondere ervaring dat me veel plezier en voldoening gaf. Vervolgens verdween ik weer in mijn eigen innerlijke wereld en dan vond ik mezelf weer ergens halverwege de berg om van het uitzicht te genieten. Dat ik het zo leuk met mezelf kon hebben wist ik wel maar verbaasde me opnieuw.
Ik moest eerst even mijn draai vinden in de sauna, normaal volg ik mijn vriendinnen die met regelmaat in de sauna te vinden zijn en precies weten waar zich alles bevindt en nu was er ook niemand om me achter te verschuilen. Na de eerste rondjes sauna kwam ik meer tot mezelf en was ik erg trots dat ik ook zonder hun aanmoedigingen ook alleen het ijskoude dompel bad in durfde. Om weer een beetje op temperatuur te komen zocht ik het lege bubbelbad op; het warme water kwam precies overeen met mijn warme gevoel van binnen. “Goh, hier zit je dan op je 43-tigste verjaardag Marit, helemaal alleen.” Blij verrast dat ik me zo gelukzalig voelde, tevreden, veilig en rustig van binnen.
Ik herinnerde me hoe dit een kleine 20 jaar geleden geheel anders was. Toen woonde ik voor het eerst op mezelf, en moest ik iedere dag minstens een keer mijn ouders even bellen. We hadden natuurlijk niets meer te melden, maar door de verbinding met hun even te voelen kon ik ook even verbinden met mezelf. Waren zij okay, dan voelde ik me ook okay. Ik stond toen niet op mijn eigen benen, volgens de psycholoog die ik destijds sprak. Ze adviseerde me om te beginnen met een weekend met niemand af te spreken en ook niet naar huis te bellen. Door de stilte op te zoeken, vind je jezelf. Ik voelde een soort van paniek alleen al bij de gedachte. Een heel weekend met mezelf door brengen; hoe kwam ik dat door?
Zo’n weekend verliep natuurlijk tergend langzaam, ik stortte me op oneindig veel huishoudelijke klusjes, boodschapjes doen, winkelen en alles wat me maar bezig hield. Iedere zondagavond was ik opgelucht dat er weer een werkweek aankwam. Iedere zondag was ik ook opnieuw verbaasd dat het ontzettend meegevallen was. Waarom had ik hier zo tegen opgezien?
Veiligheid, rust en tevredenheid uit jezelf halen is een rijkdom en een verworvenheid die moeilijk in woorden is uit te drukken maar essentieel is voor een goede relatie met jezelf en een ander. Zoals ik dat bij mezelf zag, zie ik dat bij mensen dit gevoel ook al lang en breed aanwezig is, alleen ligt het soms diep begraven onder lagen van angst, onzekerheid, schuld en schaamte. Toch diep in onszelf is dat veilige gevoel er, alleen zijn we soms het paadje er heen kwijt geraakt en moeten we het opnieuw leren ontdekken en durven te vertrouwen.
Iedereen doet dat op zijn eigen manier in zijn eigen tempo. In ieder moment, is er de keus: open ik mezelf of sluit ik mezelf? Neem ik verantwoordelijkheid, of de schuld? Download ik de les, of ga ik er met een boogje omheen? Ga ik naar het uiterste randje van mijn comfortabel zijn, of val ik terug in veiligheid? Honoreer ik mijn intuïtie, of luister ik naar de wereld om mij heen? Miljoenen van momenten informeren ons over wie we aan het worden zijn. Het pad van integer zijn is opgebouwd uit keuzes. Wat kies jij?