Pollen en gluten zijn van oorsprong enkelvoudsvormen. Dat geldt zowel in het Latijn (gluten betekende in die taal 'lijm' en pollen 'tarwebloem') als in het Nederlands. Ze hebben eigenlijk allebei het lidwoord het: het pollen en het gluten. Maar pollen en gluten worden al sinds het einde van de twintigste eeuw als meervoudige woorden gebruikt. Dag mag ook. Dus zinnen als 'Er hangen weer enorm veel pollen in de lucht' (pollen betekent dan 'stuifmeelkorrels') en 'Er zitten toch geen gluten in?' (gluten betekent dan iets als 'eiwitten uit het glutencomplex') zijn ook juist. 'Er hangt weer pollen in de lucht' en 'Er zit toch geen gluten in?' klinken voor veel taalgebruikers waarschijnlijk zelfs raar.
Gluten en pollen zijn nu dus te vergelijken met hersenen en financiën: meervoudige woorden waarvan geen enkelvoudsvorm bestaat. De enkelvoudsvormen pol en gluut komen namelijk (nog) niet voor. Pol bestaat wel, maar dan bijvoorbeeld als graspol, niet als enkelvoud van de/het pollen waar je allergisch voor kunt zijn.