Aanvraag bijzondere bijstand voor de kosten verbonden aan het curatorschap over appellant over de jaren 2006 en 2007 buiten behandeling gesteld. De verzochte gegevens waren van belang voor de beoordeling van de aanvraag om bijzondere bijstand en de ontbrekende gegevens zijn, ondanks de gegeven hersteltermijn verwijtbaar niet tijdig aangeleverd.
tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 24 maart 2009, 08/1314 (hierna: aangevallen uitspraak),
Namens appellant heeft zijn zuster, A.C. Oedayrajsingh Varma (hierna: curator), hoger beroep ingesteld.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 mei 2011. Voor appellant is niemand verschenen. Het College heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. D. Ahmed, werkzaam bij de gemeente Amsterdam.
1.1. Op 6 november 2007 heeft de curator namens appellant een aanvraag om bijzondere bijstand ingediend voor de kosten verbonden aan het curatorschap over appellant over de jaren 2006 en 2007. Bij brief van 6 november 2007 is aan de curator verzocht vóór 20 november 2007 aanvullende informatie te verstrekken, waaronder met name een overzicht van de gemaakte kosten ten behoeve van appellant. Bij brief van 20 november 2007 is dat verzoek herhaald. Daarbij is tevens aangegeven dat de gevraagde gegevens vóór 5 december 2007 moeten worden overgelegd en dat, als de verlangde informatie niet of niet volledig wordt verstrekt, de aanvraag niet verder zal worden behandeld. Bij besluit van 21 december 2007 heeft het College de aanvraag buiten behandeling gesteld.
1.2. Bij besluit van 25 maart 2008 heeft het College het tegen het besluit van 21 december 2007 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Daarbij is overwogen dat naar aanleiding van de brief van 6 november 2007 slechts een deel van de verzochte gegevens is overgelegd en dat op de brief van 20 november 2007 in het geheel niet is gereageerd.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het besluit van 25 maart 2008 ingestelde beroep ongegrond verklaard.
3. In hoger beroep heeft de curator namens appellant, samengevat, aangevoerd dat in 2005 door het College nog zonder bewijsstukken bijzondere bijstand in de gevraagde kosten is verleend, dat zij door persoonlijke problemen destijds niet in staat was tijdig te reageren, dat zij geen urenverantwoording kan geven en dat zij niet alle gemaakte kosten kan bewijzen.
4.1. Artikel 4:5, eerste lid, aanhef en onder c, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bepaalt dat het bestuursorgaan kan besluiten de aanvraag niet te behandelen, indien de verstrekte gegevens en bescheiden onvoldoende zijn voor de beoordeling van de aanvraag of voor de voorbereiding van de beschikking, mits de aanvrager de gelegenheid heeft gehad binnen een door het bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag aan te vullen. Daarbij gaat het, gelet op artikel 4:2, tweede lid, van de Awb, om gegevens die voor de beslissing op de aanvraag nodig zijn en waarover de aanvrager redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.
4.2. Het College heeft bij brief van 6 november 2007 onder meer verzocht om een overzicht van de gemaakte kosten. Namens appellant heeft de curator daarop gegevens omtrent haar eigen financiële situatie, zoals uitkeringsgegevens en bankafschriften, overgelegd. Bij brief van 20 november 2007 heeft het College het verzoek verduidelijkt en tevens om een specifiek overzicht van de gemaakte bewindvoerderskosten ten behoeve van appellant verzocht. Van de zijde van de curator is daarop niet gereageerd.
4.3. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd, dat de verzochte gegevens van belang waren voor de beoordeling van de aanvraag om bijzondere bijstand en dat de ontbrekende gegevens, ondanks de gegeven hersteltermijn verwijtbaar niet tijdig zijn aangeleverd. De Raad voegt hier, mede naar aanleiding van de beroepsgronden, aan toe dat een bestuursorgaan niet de bevoegdheid kan worden ontzegd om terug te komen van een eerder gevolgde gedragslijn, waarbij voor kosten ter zake van bewindvoering/curatorschap kennelijk bijzondere bijstand werd verleend zonder dat bewijsstukken van die kosten werden verlangd. Het feit dat de curator niet meer op de brief van 20 november 2007 heeft gereageerd moet voor rekening en risico van appellant worden gelaten. Dat de curator overigens zelf tijdelijk buiten staat zou zijn geweest adequaat te reageren acht de Raad onvoldoende onderbouwd. De stelling, ten slotte, dat nadien in de bezwaar- en beroepsfase nog wel enige gegevens zijn verstrekt kan appellant evenmin baten. Naar vaste rechtspraak van de Raad komt immers aan gegevens en bescheiden die na het primaire besluit alsnog zijn verstrekt, gelet op de aard en inhoud van het primaire besluit dat strekt tot niet behandeling van de aanvraag om bijstand, geen betekenis toe.
4.4. De Raad komt met de rechtbank tot de slotsom dat het College ingevolge artikel 4:5 van de Awb bevoegd was de aanvraag van appellant buiten behandeling te stellen. In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet de Raad geen grond om te oordelen dat het College niet in redelijkheid van deze bevoegdheid gebruik heeft kunnen maken.
4.5. Gelet op het voorgaande slaagt het hoger beroep niet. De aangevallen uitspraak dient daarom te worden bevestigd.
Deze uitspraak is gedaan door R.H.M. Roelofs, in tegenwoordigheid van I. Mos als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 juni 2011.
1.1	Voor het geding in eerste aanleg verwijst het hof naar de inhoud van de vonnissen van 14 augustus 2007, 11 november 2008 en 12 mei 2009, die de pachtkamer van de rechtbank ’s-Hertogenbosch, sector kanton, locatie Boxmeer, tussen appellant (hierna te noemen: [appellant]) als gedaagde in conventie en eiser in reconventie en geïntimeerde (hierna ook te noemen: de Gemeente) als eiseres in conventie en verweerster in reconventie heeft gewezen. Van genoemde vonnissen is een fotokopie aan dit arrest gehecht.
1.2	[appellant] heeft bij exploot van 17 december 2008 aan de Gemeente aangezegd van het vonnis van 11 november 2008 in hoger beroep te komen, met dagvaarding van de Gemeente voor het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch. Het geding dat met dit exploot is aangevangen zal het hof aanduiden als “het eerste hoger beroep”. Deze zaak droeg bij het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch het zaaknummer 200.021.594.
1.3	[appellant] heeft bij exploot van 28 mei 2009 aan de Gemeente aangezegd van het vonnis van 12 mei 2009 in hoger beroep te komen, met dagvaarding van de Gemeente voor het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch. Het geding dat met dit exploot is aangevangen zal het hof aanduiden als “het tweede hoger beroep”. Deze zaak droeg bij het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch het zaaknummer 200.034.529.
1.4	In het eerste hoger beroep heeft het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch bij arrest van 13 oktober 2009 zich onbevoegd verklaard om van de zaak kennis te nemen en de zaak verwezen naar dit hof en deze kamer. Voor het procesverloop tot aan het arrest van 13 oktober 2009, verwijst het hof naar dat arrest.
1.5	In het tweede hoger beroep heeft het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch bij arrest van 15 december 2009 eveneens zich onbevoegd verklaard om van de zaak kennis te nemen en de zaak verwezen naar dit hof en deze kamer. Voor het procesverloop tot aan het arrest van 15 december 2009, verwijst het hof naar dat arrest.
1.6	Partijen hebben zowel het eerste als het tweede hoger beroep bij dit hof en deze kamer voortgezet. Aan beide zaken is door de griffier van het hof één zaaknummer toegekend, namelijk 200.070.017.
1.7	Beide partijen hebben zich na verwijzing nogmaals over de zaak uitgelaten, de Gemeente bij akte en [appellant] bij memorie.
2.1	Als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende betwist, staan in hoger beroep de navolgende feiten vast.
2.2	Sinds een schriftelijke en door de grondkamer goedgekeurde pachtwijzigingsovereenkomst van 28 februari 2001 heeft [appellant] als pachter van de Gemeente als verpachter in gebruik (gehad) twee landbouwpercelen, namelijk:
¦	los land, gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer, [...], gedeeltelijk, groot 1.99.00 ha (hierna: het eerste perceel);
¦	los land, gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer, [...], gedeeltelijk, groot 1.40.42 ha (hierna: het tweede perceel).
3.1	In conventie heeft de Gemeente ontbinding gevorderd van (in de bewoordingen van de inleidende dagvaarding):
“de tussen partijen thans nog bestaande pachtovereenkomst met betrekking tot los land, gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer, [...], gedeeltelijk, groot 1.99.00 hectare en los land, eveneens gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer, [...], gedeeltelijk, groot 1.40.42 hectare”.
Daarnaast heeft de Gemeente diverse andere vorderingen ingesteld, waaronder een vordering tot ontruiming van “vooromschreven landbouwpercelen”.
3.2	Bij het vonnis van 11 november 2008 heeft de pachtkamer in eerste aanleg in conventie ontbonden, althans volgens het dictum:
“de tussen partijen bestaande pachtovereenkomst met betrekking tot los land, gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer [...] gedeeltelijk, groot 1.99.00 ha”.
Het dictum houdt verder onder meer een veroordeling tot ontruiming in van “gemeld perceel” en een afwijzing van “het meer of anders gevorderde”.
3.3	Bij het vonnis van 12 mei 2009 heeft de pachtkamer in eerste aanleg overwogen dat sprake is van een kennelijke vergissing en heeft zij het dictum aldus gewijzigd dat in conventie wordt ontbonden:
“de tussen partijen bestaande pachtovereenkomst met betrekking tot los land, gelegen te Boxmeer, kadastraal bekend gemeente Boxmeer [...] gedeeltelijk, groot 1.99.00 ha en los land, eveneens gelegen te Boxmeer kadastraal bekend gemeente Boxmeer [...], gedeeltelijk, groot 1.40.42 ha”.
Volgens het vervolg van het gewijzigde dictum ziet de veroordeling tot uitruiming op “gemelde percelen”.
3.4	Het eerste hoger beroep van [appellant] (vergelijk hiervoor onder 1.2) richt zich tegen het vonnis van 11 november 2008. [appellant] is in dat hoger beroep niet-ontvankelijk omdat volgens het tweede lid van artikel 1019o Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de termijn van hoger beroep van vonnissen en beschikkingen van de pachtkamer van de rechtbanken één maand bedraagt. Het hoger beroep is ingesteld bij exploot van 17 december 2008, dus na afloop van die termijn. Aan een inhoudelijke beoordeling van het eerste hoger beroep komt het hof dan ook niet toe.
3.5	Het tweede hoger beroep van [appellant] (vergelijk hiervoor onder 1.3) richt zich tegen het vonnis van 12 mei 2009. Dat vonnis betreft een herstelvonnis als bedoeld in artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Volgens het vierde lid van dat artikel staat tegen de verbetering (of de weigering daarvan) geen voorziening open. [appellant] beroept zich echter op een doorbrekingsgrond. Hij betoogt immers dat de pachtkamer in eerste aanleg bedoeld artikel 31 ten onrechte heeft toegepast, omdat van een kennelijke verschrijving geen sprake is. Gelet op het arrest van de Hoge Raad van 15 mei 1998, NJ 1999, 672 kan [appellant] daarom in het tweede hoger beroep – dat bij exploot van 28 mei 2009 is ingesteld en dus binnen de termijn van artikel 1019o lid 2 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering – daarom toch worden ontvangen en het hof zal de grieven van [appellant] in dat beroep dus inhoudelijk behandelen. Dat beroep kan naar zijn aard alleen de beslissingen omtrent het onder 2.2 bedoelde perceelsgedeelte ter grootte van 1.40.42 ha betreffen; de beslissingen in het vonnis van 11 november 2008 met betrekking tot het perceelsgedeelte ter grootte van 1.99.00 ha zijn immers volgens hetgeen onder 3.4 is overwogen, in kracht van gewijsde gegaan.
3.6	Met de grieven 1 en 2 stelt [appellant] zich op het standpunt, zo begrijpt het hof, dat de pachtkamer in eerste aanleg het verzoek van de Gemeente tot herstel van het vonnis van 11 november 2008 had moeten afwijzen omdat geen sprake is van een geval dat zich leent voor toepassing van artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Deze grieven slagen.
3.7	Het hof stelt in dit verband voorop dat bij de beantwoording van de vraag of sprake is van “een kennelijke rekenfout, schrijffout, of andere kennelijk fout die zich voor eenvoudig herstel leent” als bedoeld in artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering terughoudendheid past in verband met de regel dat tegen de verbetering geen voorziening openstaat (lid 4 van genoemd artikel), terwijl die verbetering ook geen nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel tegen de oorspronkelijke uitspraak doet aanvangen. Voor zover een partij tegen de beslissing zoals hersteld bezwaar heeft, moet zij dus op dat herstel hebben kunnen antiperen, door tijdig tegen de oorspronkelijke uitspraak een rechtsmiddel aan te wenden. Dit dwingt tot een beperkte uitleg van het begrip “kennelijke fout”.
3.8	[appellant] heeft erop gewezen dat alleen met het onder 2.2 bedoelde perceelsgedeelte ter grootte van 1.99.00 ha melkquotum samenhing, wat door de Gemeente niet is bestreden. Gelet daarop is – uitgaande van de hiervoor bedoelde beperkte uitleg van het begrip “kennelijke fout” – niet op voorhand ongeloofwaardig dat [appellant] (volgens hetgeen hij aanvoert) op basis van het vonnis van 11 november 2008 heeft gemeend dat de ontbinding, overeenkomstig de tekst van het dictum, alleen op bedoeld perceelsgedeelte zag (wat dus neerkomt op gedeeltelijke ontbinding van de pachtovereenkomst) en die uitleg van het vonnis is niet zodanig onaannemelijk, dat hij rekening heeft kunnen en moeten houden met het nadien plaatsgevonden herstel van dat vonnis. Anders gezegd behoefde [appellant] niet direct duidelijk te zijn dat het vonnis een fout bevatte. Van een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent, was dus geen sprake, zodat [appellant] er terecht over klaagt dat de pachtkamer in eerste aanleg artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ten onrechte heeft toegepast.
3.9	Het hof heeft zich nog de vraag gesteld of het vonnis van 12 mei 2009 kan worden gezien als een toepassing van artikel 32 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, dat betrekking heeft op aanvulling van de uitspraak indien de rechter heeft verzuimd over een onderdeel van het gevorderde of verzochte te beslissen. Bij de toepassing van die bepaling lijkt gelet op het arrest van Hoge Raad van 10 april 2009, LJN BH2465 meer beoordelingsspeelruimte te bestaan dan bij die van artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, wat daarom niet bezwaarlijk is, omdat tegen toewijzing van een verzoek tot aanvulling wel gewoon een rechtsmiddel kan worden aangewend, binnen een termijn te rekenen vanaf de uitspraak van de aanvulling. Het vonnis van 12 mei 2009 spreekt weliswaar in de eerste alinea van het dictum ervan dat het vonnis van 11 november 2008 – de vermelding van een vonnis “van 11 maart 2008” is een kennelijke verschrijving – “dient te worden verbeterd en aangevuld”, maar in de motivering van de beslissing spreekt de pachtkamer in eerste aanleg (uitsluitend) over “een kennelijke vergissing welke zich op de voet [van] artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, leent voor eenvoudig herstel”. Ook heeft geen van partijen in dit hoger beroep de opvatting verdedigd dat het vonnis van 12 mei 2009 als een toepassing van artikel 32 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet worden opgevat. Ook in haar laatste akte is de Gemeente op het standpunt blijven staan dat sprake is van toepassing van artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en heeft zij in lijn daarmee zich op het standpunt gesteld dat tegen het vonnis van 11 november 2008 niet afzonderlijk hoger beroep openstond. Gelet op een en ander gaat het hof ervan uit dat van toepassing van artikel 32 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering geen sprake is.
3.11	De slotsom in het eerste hoger beroep is dat [appellant] in dat beroep niet-ontvankelijk is. De slotsom in het tweede hoger beroep is dat het vonnis van 12 mei 2009 niet in stand kan blijven omdat de pachtkamer in eerste aanleg bij dat vonnis artikel 31 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ten onrechte heeft toegepast. Het hof zal dat vonnis dan ook vernieti-en. Die vernietiging leidt ertoe dat het vonnis van 11 november 2008, zoals dat voorafgaand aan het herstel luidde, zijn rechtskracht herkrijgt.
3.12	Het hof zal [appellant] veroordelen in de kosten van het eerste hoger beroep en de Gemeente in die van het tweede beroep.
verklaart [appellant] niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep tegen het vonnis van de pachtkamer van de rechtbank ’s-Hertogenbosch, sector kanton, locatie Boxmeer, van 11 november 2008;
veroordeelt [appellant] in kosten van het hoger beroep, tot aan deze uitspraak aan de zijde van de Gemeente begroot op € 1.341,-- voor salaris overeenkomstig het liquidatietarief en op € 262,— voor griffierecht;
vernietigt het vonnis van de pachtkamer van de rechtbank ’s-Hertogenbosch, sector kanton, locatie Boxmeer, van 12 mei 2009;
verstaat dat als gevolg van deze vernietiging het vonnis van 11 november 2008, zoals dat voorafgaand aan het herstel luidde, zijn rechtskracht herkrijgt;
veroordeelt de Gemeente in kosten van het hoger beroep, tot aan deze uitspraak aan de zijde van [appellant] begroot op € 1.341,-- voor salaris overeenkomstig het liquidatietarief, op € 262,— voor griffierecht en op € 85,98 voor explootkosten.
Dit arrest is gewezen door mrs. W.L. Valk, G.P.M. van den Dungen en M.G.W.M. Stienissen en de deskundige leden mr. ing. J.A. Jansens van Gellicum en ir. H.B.M. Duenk en is in tegenwoordigheid van de griffier uitgesproken ter openbare terechtzitting van 28 juni 2011.
gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Groningen van 30 augustus 2010 in de strafzaak tegen
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 30 mei 2011 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422 van het Wetboek van Strafvordering, het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot veroordeling van verdachte ter zake het hem ten laste gelegde tot een werkstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overgelegd. Het hof heeft voorts kennis genomen van hetgeen door verdachte en zijn raadsman, mr. S. El Hami, naar voren is gebracht.
hij in of omstreeks de periode van 11 tot en met 15 juni 2009, in de gemeente [gemeente], (meermalen) (telkens) met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen (telkens) door het aannemen van een valse naam en/of van een valse hoedanigheid en/of door een of meer listige kunstgrepen en/of door een samenweefsel van verdichtsels, (een) medewerker(s) van autowasstraat [bedrijf] heeft bewogen tot de afgifte van een goed, namelijk water en/of zeep, althans (een) product(en) die geschikt en/of bestemd was/waren voor het wassen van een auto, in elk geval van enig goed, hebbende verdachte (telkens) met vorenomschreven oogmerk - zakelijk weergegeven - valselijk en/of listiglijk en/of bedrieglijk en/of in strijd met de waarheid een of meer valse autowasbonnen ingeleverd bij voornoemde autowasstraat, waardoor voornoemde medewerker(s) en/of [slachtoffer] (telkens) werd bewogen tot bovenomschreven afgifte.
Het hof heeft uit het onderzoek ter terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, zodat verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.
Uit het dossier komt onvoldoende wettig bewijs naar voren dat het verdachte is geweest die één of meer valse autowasstraatbonnen heeft ingeleverd bij een medewerker van de autowasstraat of bij aangever [slachtoffer].
Verklaart niet bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan en spreekt verdachte daarvan vrij.