We trapten deze maandag af in Woerden, in het Hofpoort Ziekenhuis, of - zoals het hier in de omgeving ook wel bekend staat - 'De Helpoort'. Los van het feit dat de man die Wouter vijftien jaar geleden op aarde trok met roestig gereedschap waar hij in het weekend de banden van zijn tractor mee verwisselde én z'n vrouw bont en blauw sloeg, hebben wij geen nare ervaringen met het ziekenhuis, maar om nou te zeggen dat je mij er een plezier mee doet om er naartoe te gaan...nee. Uiteraard gingen we voor Wouter. Wouter, het kind dat aan de buitenkant prachtig is afgewerkt, maar aan de binnenkant met de nodige manco's rondloopt. Het is weer bar en boos de laatste tijd. Je hoort hem al van verre aankomen met zijn gepiep en nog voor dat er een woord gewisseld was, hing hij hier al z'n puffers. Van de kinderarts - medicijnen verhoogd- via het bloedprikken naar de fysiotherapeut en volgende week weer terug voor controle. Het houdt je van de straat (wat staat dat gek hè, die dt, maar het is écht goed!).
Weer thuis (overigens een enorme panieksessie verder, ik ontdekte in de auto namelijk na een gezellig praatje over de aanstaande vakantie dat Belle geen paspoort heeft, wat vliegen toch lastig maakt), kwam Cor gezellig op de koffie. Cor, de 89-jarige man, die ik op Oudjaarsdag in de Albert Heijn heb ontmoet en waar ik sindsdien regelmatig een kopje koffie mee drink. Belle adopteerde hem direct als opa, drukte hem een naakte Barbie in zijn handen en begon een oeverloos lulverhaal waar geen einde aan leek te komen. Ik zou het opvallend willen noemen. Altijd verlegen, maar blijkbaar zit daar een leeftijdsgrens aan. Zo ergens rond 'hoogbejaard' kan Belle ze aan, de mensen.
Tja en toen kwam het moment dat de rest van de dag inktzwart inkleurde. Oké, misschien niet inktzwart, maar het was wel volledig bepalend voor de verdere sfeer. Het middagslaapje werd overgeslagen. En daar waar menig wijsneus al heeft menen te weten dat ze er te oud voor begint te worden, dat slapen tussen de middag, weten wij wel beter. Allereerst zijn WIJ er nog niet te oud voor. Die twee uur rust heb je gewoon nodig, als ouder. En Belle heeft het zo mogelijk nog harder nodig. De slaap werd gewoon geweigerd. Ik heb een klein uur geluisterd naar de meest hysterische kinderliedjes die vanuit haar ledikant door de gehele woning werden gebruld, maar ook Hey van Afrojack kwam nog even langs. Uiteindelijk gaf ik het op. Het is dan gewoon kiezen tussen twee kwaden. Of de hele middag dikke ellende, of wachten tot ze toch in slaap valt (tegen een uur of drie) en dan tot een uur of half elf 's avonds met een wakkere baby zitten. Ik koos voor het eerste en trok haar na een kleine Facetimesessie met papa mee het dorp in. Dan maar winkelen, ik zou d'r krijgen. We begonnen met het laten maken van een pasfoto. Want hoe groot de paniek vanmorgen ook was, met vijf werkdagen levertijd, was ik nog steeds ruimschoots op tijd, zo werd mij verzekerd door de gemeentemevrouw. Of ik alleen Taco's toestemming even handgeschreven wilde meenemen. Nou, op zo'n moment dank je onze lieve Heer op je blote knieën dat de smartphone is uitgevonden. Het is maar goed dat ik in deze eeuw leef. Ik had een slechte geweest voor de Middeleeuwen.
Dat je niet mag lachen op een pasfoto voor je paspoort, was voor onze kleine meid geen enkel probleem. De bliksemschichten komen nog net niet uit haar ogen, zo kwaad kijkt ze. En waar ik voorbereid was op minstens zestien tegenslagen in het gemeentehuis (van 'dicht' tot 'je had een afspraak moeten maken' tot 'we willen de vader toch zien' tot 'de paspoorten zijn op - vakantietijd, sorry') verliep het allemaal extreem vlekkeloos. Zo vlekkeloos dat het vast elders in het leveringstraject nog gruwelijk misgaat.
Na het gemeentehuis hebben we nog wat kleren gekocht, het konijn in de dierenwinkel weer even gedag gezegd (Had ik je dat verteld? De dierenwinkel heeft echt het ALLERLEUKSTE konijn ooit te koop! Ik heb eventueel een foto gemaakt, mocht je er meer over willen weten...) en daarna heeft Belle vol ongeloof naar een mijnheer zonder benen gestaard. Goddank bleef het bij staren. Ik kan het mij nog als de dag van gisteren herinneren dat Wouter dwars door het dorp krijste dat hij een man zonder benen zag. De man zelf rolde op een kleine meter afstand voorbij. Ach, hij had het vast vaker gehoord. Daarbij was het vast ook geen nieuws voor hem
Gedurende het hele winkelgebeuren was de stemming jankerig. Ze had honger, dorst (lees: moe) en wilde haar schoenen uit. Sokken ook uit. Toch uit de kar, stukje lopen. Sokken weer aan, schoenen weer aan. Janken. Schoenen weer uit, sokken weer uit. Nog harder janken. Het dieptepunt bereikten we in de rij bij Albert Heijn. Ze had drinken, maar ik had in een linksdraaiende bui naar iets biologisch gegrepen, wat ze niet lustte (terecht!), dus alles was gewoon dikke kut. En ineens was het stil...
Een uniek moment in Belles peutertijd; in slaap gevallen in de kinderwagen. Nog nooit eerder gebeurd.
Hier thuis werd de sfeer er niet beter op. Ik telde de seconden af tot haar bedtijd en toen kwam Floor de situatie redden. Zij had een Barbiebad. De meiden sloten zich op in de badkamer en ik kon even een beetje tot mezelf komen en de woonkamer ontdoen van de gigantische teringzooi aan speelgoed.
Inmiddels ligt ze. Er is gesnikt in mijn armen dat ze zo'n honger en dorst had (MEIHEID, DAT HEET MOE! MOE ZEG IK JE!) en ze bracht nog even heel theatraal dat ze zo verdrietig was. Of ze bij mij op de bank mocht. NOU...dat dacht ik niet. Deze maandag is klaar met Belle. Morgen weer een nieuwe dag, mét middagslaapje kan ik vertellen... #spoileralert