Voordat we aan een Tour beginnen, moeten we nog naar het NK. Ik heb er één uitgetekend in een van de mooiste koersgebieden van Nederland: de regio-Nijmegen.
Zondag: Nederlands Kampioenschap | Nijmegen - Nijmegen | 244,2 kilometer | Licht heuvelachtig | 1.900 hoogtemeters
Rondom Nijmegen liggen tal van steile stuwwallen, waar onder meer de Giro vorig jaar gebruik van maakte om de eerste punten voor de blauwe trui te verdelen. Die laat het peloton vandaag echter letterlijk links liggen. Wel worden de Zevenheuvelenweg en de Nijmeegsebaan in Groesbeek aangedaan, maar allebei vanaf de gemakkelijke kant. Dat heeft een reden: met bijna 250 kilometer en bijna 2.000 hoogtemeters is het een koers die zowel in het voordeel van de sprinters als van de aanvallers beslist kan worden.
Team Lotto-Jumbo zal sowieso rijden om Groenewegen of Van Poppel in stelling te kunnen brengen op de Berg en Dalseweg, terwijl er voor types als Dumoulin, Terpstra en Slagter ook kansen zijn om er met de bloemen vandaan te gaan. De Berg en Dalseweg is dan wel geen helling, maar na ruim 240 kilometer kan zelfs 800 meter à 2 procent gemiddeld (en 3 procent in de laatste hectometers) killing zijn voor de sprinters.
Het is Tourtijd en dus maakte ik er een. Toen hij af was zag ik dat hij eigenlijk best wel lijkt op de komende Tour qua opbouw, dus ik zal proberen voor de echte Tour uit te blijven.
De Tour start dit jaar in Plouay. Op zich stelt dat stadje met zo'n 5.000 inwoners niet zoveel voor, maar de wielersport leeft er bijna als nergens anders: het is één van de kleinste plaatsjes waar ooit een Wereldkampioenschap op de weg plaatsvond en bovendien organiseert het een jaarlijkse WorldTour-wedstrijd met de Grand Prix Ouest-France Plouay. Slechts twee keer eerder deed de Tour echter Plouay aan en aan beide keren hebben Nederlanders goede herinneringen: in 1998 won Jeroen Blijlevens de rit die er startte en vier jaar later was er bij de finish in Plouay zelfs een volledig Nederlands podium met Karsten Kroon, Servais Knaven en Erik Dekker.
De rit van vandaag voert dwars door Bretagne, met een tussensprint in Saint-Méen-le-Grand vlak voor het monument voor Louison Bobet. Het is constant golvend, maar desalniettemin zijn er nog geen bergpunten te verdienen vandaag. Wel zijn er - net zoals dit jaar - nog wat extra boni's te verdienen, in Dol-de-Bretagne. Gefinisht wordt er aan de voet van een van Frankrijks grootste toeristische trekpleisters: Mont Saint-Michel, waar eerder Johan Museeuw en Tony Martin wonnen.
Nadat de sprinters gisteren aan hun trekken kwamen, moeten de klassementsrenners en hun ploegen vandaag aan de bak in deze ploegentijdrit. Hij is korter dan die in de Tour dit jaar, waardoor ook de mindere ploegen het verlies in principe onder de twee minuten moeten kunnen houden. De finishlijn van gisteren kan bovendien opnieuw gebruikt worden, want wederom is de Mont-Saint-Michel het eindpunt.
Het is maandag en nog steeds draagt niemand een bolletjestrui. Daar komt vandaag, na de rit tussen Fougères en Lisieux een einde aan. Na een dikke 100 kilometer is er voor de vluchters namelijk welgeteld 1 puntje te verdienen op Le Haut d'Ouilly. Het is waarschijnlijk het enige hoogtepuntje in de eerste uren van de koers, want dat het vandaag een sprint wordt is bijna zeker. De laatste keer dat de Tour vertrok in Fougères won Marcel Kittel en de laatste keer dat er in Lisieux werd gefinisht won Edvald Boasson Hagen de massasprint. Door het heuveltje in de finale is de rappe Noor ook dit keer een kanshebber. De benen van de sprinters die niet goed in vorm zijn kunnen immers goed afgesneden worden in de laatste tien kilometer op weg naar bedevaartsoord Lisieux.
Inderdaad, deze is een kilometertje of tien korter, maar met zelfde start- en finishplaats @Tijn @Matthijs
De licht oplopende finish in Lisieux is overigens wel dezelfde als waarop Boasson Hagen won in 2011.
Mooi begin! Verschillende types kunnen al aan hun trekken komen. De ploegentijdrit had ik persoonlijk wel in de andere richting gelegd. Twee keer dezelfde aankomst in niet echt Tour-achtig, en Avranches is best geschikt om een aankomst te plannen. Ik kijk uit naar het vervolg!
Ja, snap ik wel, het is niet echt zoals de Tour het zou doen, maar ik vond het wel grappig om het eerste weekend rond één landmark te concentreren.
We gaan trouwens snel weer door met een ouderwetse eerste Tourweek zonder vroege bergritten, maar één waarin de sprinters volop aan hun trekken komen.
De renners kunnen vandaag voor het laatst genieten van de zee en die kunnen ze maar beter goed onthouden: ze zien hem pas over twee weken weer terug. We trekken vandaag en de komende dagen namelijk oostwaarts. Dat doen we vanuit Deauville dat nog nooit eerder startplaats was van een Tourrit. De kans is groot dat er vandaag weer een nieuwe drager van de bolletjestrui is want onderweg zijn er twee colletjes en evenveel punten te verdienen voor de vluchters. In Beauvais was ook bepaald niet vaak een finishstreep van een Touretappe getrokken: in 1980 won TI-Raleigh er een ploegentijdrit en daar blijft het bij. Vandaag komt daar verandering in en vrijwel zeker voegt een sprinter zich bij de ploeg van Post.
Zoals gezegd is het vandaag wederom verder oostwaarts voor de coureurs, zij het vandaag iets minder lang. Met nog geen 140 kilometer is deze rit een eitje voor iedere prof. Gestart wordt er vandaag voor het stadhuis waar ook ieder jaar Parijs-Roubaix start. De laatste keer dat Compiègne startplaats was, ging de rit ook naar Roubaix, maar vandaag gaan we naar de Champagnestreek en wel naar Reims. En zeg je Reims, dan zeg je koninklijke sprints. Een stad waar Abdoezjaparov, McEwen, Petacchi en Greipel de laatste winnaars zijn kan niet anders dan een sprintwalhalla zijn. Ook vandaag moet het gek lopen, wil niet een massasprint beslissen over wie de bloemen krijgt.
Wout Poels zal even gesidderd hebben toen hij deze rit in het routeboek zag, in 2012 scheurde hij immers bij een valpartij tussen Épernay en Metz zijn milt, zijn nier en liep hij gekneusde longen op bij een massale valpartij nabij Gorze. Ook dit jaar passeert de Tour de plaatsje, zij het op een andere route. Deze op één na langste rit van de Tour voert eerst door de vlakke Champagnestreek om vervolgens via Verdun Lotharingen en haar golvende heuvels binnen te fietsen. Dat betekent wederom puntjes voor de bolletjestrui, maar waarschijnlijk niet genoeg om de sprinters te lossen. Die mogen voor het Centre Pompidou de Metz bepalen wie Peter Sagan mag opvolgen.
Leuke etappes weer. Veel kansen voor de sprinters, maar toch al een flink aantal hoogtemeters. Hopelijk krijgen we in de Alpen veel spektakeletappes te zien.
Tot vandaag heeft waarschijnlijk een sprinter met een goede ploeg de gele trui in zijn bezit, maar daar gaat vandaag verandering in komen. Deze enige Vogezenrit van de Tour is namelijk ideaal voor vluchters om een succesvolle greep naar de macht te doen. De lengte zal klassementsmannen ervan weerhouden om hun ploeg nu al op kop te zetten, en een sprinter zal de combinatie Col d'Oderen en Grand Ballon zeker niet goed verteren. Met een beetje geluk krijgen de vluchters zelfs een Voeckleriaanse voorgift waardoor ze de komende dagen het geel kunnen dragen. In de achtergrond zullen er op de Ballon d'Alsace wellicht al wat speldenprikken worden uitgedeeld, maar met een tijdrit in het vooruitzicht zal het daar waarschijnlijk bij blijven.
Nadat gisteren het Algemeen Klassement op zijn kop werd gezet, gaat dat vandaag waarschijnlijk weer gebeuren. Vandaag is namelijk de eerste echte individuele krachtproef tussen de mogelijke winnaars gepland: een tijdrit van ruim 30 kilometer van Rixheim bij Mulhouse naar grensplaats Saint-Louis bij Basel. De tijdrit loopt vrijwel geheel door het Rijndal, met hier en daar wat pukkeltjes. Veel lange rechte stukken zijn er niet, op de laatste kilometers na, maar de mannen van de grote molen zullen hoogstwaarschijnlijk wel zegevieren hier.
Gisteren finishten de coureurs één voor één in grensplaats Saint-Louis, vandaag starten ze een paar kilometer verder aan de andere kant van de grens in Basel, dat in 1982 de Grand Départ huisvestte. De eerste honderd kilometer voeren over Zwitserse wegen, met als hoogtepunten de Col de Saint-Brais en een tussensprint in skioord La Chaux-de-Fonds. Die wegen zijn ideaal voor een vluchtersgroep om veel tijd te pakken en dat is nodig, want in de laatste veertig kilometers is er volop mogelijkheid voor het peloton om zich te organiseren en toch een sprint te regelen. Het is een ideale rit voor Sagan om zijn voorsprong in het puntenklassement uit te bouwen, want het is de vraag in hoeverre alle topsprinters dit overleven.
Op de rustdag staat een korte verplaatsing naar Albertville gepland. Daarvandaan wordt dan direct de Alpen ingetrokken.
Renners als Bauke Mollema die notoir slecht zijn op de dag na de rustdag kunnen deze Tour bijna mijden, want vandaag staat direct de koninginnerit op het programma. En wat voor een - er moeten bijna 7.000 hoogtemeters overwonnen worden over bijna 225 kilometer. Dat er nog geen pikorde in het peloton is zal er bovendien voor zorgen dat iedereen wat angstig over de wegen zal fietsen waarop Claudio Chiappuci in 1992 zijn magistrale coup uitvoerde.
Na de start in Albertville zijn er slechts een handjevol kilometers een vluchtersgroep te vormen, want dan staat de zware Cormet de Roselend al op het programma. Die heeft een gemiddeld stijgingspercentage van iets meer dan 6 procent, maar dat is inclusief een vlak stuk. Het peloton zal het hier, en ook op de lange klim naar de top van de Iseran - het dak van de Tour - rustig aan doen, ideaal voor vluchters om een mooie voorgift te pakken zodat ze later om de zege kunnen strijden.
Die voorgift zullen ze nodig hebben, want op de Iseran zijn we nog niet eens op de helft. Na een afdaling van zo'n 20 kilometer begint niet veel later alweer een klim naar de grenspaal op de Mont Cenis. Ook hier zullen de knechten het werk in het peloton opknappen, want de slotklim naar het Italiaanse skioord Sestrière (met s in het Frans) is een monster. Vanaf Susa is het meer dan 45 kilometer van constant vals plat, klimmen, weer wat dalen en nog meer van dat. Het is dus duidelijk geen dag voor de springveren, maar een ware slijtageslag, met meer dan 100 kilometer bergop.
De slechte mannen kunnen de Tour na gisteren wel op hun buik schrijven, maar de verschillen binnen de absolute top zullen gisteren niet groot zijn geweest. De slotklim is immers een loper waarop het moeilijk is om echt grote verschillen te maken. Hoe anders is dat vandaag. De eerste twee klimmen van de dag: de Montgenèvre en de Lautaret zijn beide en niet zo moeilijk en niet zo steil, maar de slotklim is een ander paar mouwen. Zeg L'Alpe d'Huez en iedere coureur siddert, niet op zijn minst door de supporters.
Vandaag kunnen we in deze Alpenrit zien wie echt over een goed recuperatievermogen beschikt. De rit is niet lang, maar na gisteren moet de Nederlandse berg voor velen als een muur voelen. Het is de vraag wie die het best kan beklimmen.
Na twee Alpenritten is het alweer klaar met het bergmassief waar de meeste Tourhistorie is geschreven. Maar wie dacht dat de sprinters nu weer aan de beurt waren komt bedrogen uit: het is een ouderwetse overgangsetappe, die van Le Bourg d'Oisans naar Saint-Étienne. Dat is niet voor het eerst, want deze rit stond al drie keer eerder op het programma, met drie keer winst voor de vluchters, onder wie Ludo Diercksens met zijn befaamde aanval in de kampioenentrui. Vandaag zullen de aanvallers wederom voor de zege mogen strijden, maar pas op. De Col de la Crois Chabouret is niet misselijk en de afdaling lastig: wie na twee zware Alpenritten moe is kan er zomaar doorheen zakken, zeker als een team een coup probeert te plegen.
Ze zullen de laatste dagen vooral gevochten hebben tegen de tijdslimiet, maar de sprinters die nog in koers zitten kunnen vandaag hun vingers aflikken bij deze etappe. De rit tussen Firminy, dat in de heuvels boven Saint-Étienne ligt en vooral bekend is door het grote complex dat de Franse architect Le Corbusier er bouwde, en Vallon-Pont d'Arc is namelijk op hun lijf geschreven. Ja, er zit een stevige heuvel in in de beginfase, maar daarna zijn het rechte wegen door het dal die naar Valence en Montélimar leiden. In de laatste tientallen kilometers gaat het dan nog wat slingeren, maar dat mag geen problemen opleveren voor de sprintersploegen. De strijd om het groen is vandaag weer geopend.
Gisteren was het duidelijk dat het op een massasprint zou uitlopen maar vandaag, tussen Millau en Toulouse, zou het zomaar een ander scenario kunnen zijn. Niet alleen is het zaterdag en weten de coureurs dat ze in de ontsnapping hun directeur-sportif vandaag een extra groot plezier doen, de koers is vandaag ook moeilijker te controleren. In de eerste tachtig kilometer liggen drie vervelende heuvels waarvan de laatste - Col de Cambajou - 8,5 kilometer à 5 procent sprinters echt kan elimineren. Daarna volgt een lang tussenstuk, maar de finale is weer lastig te controleren. Hij lijkt wat op die van Parijs-Tours met constant kuitenbijtertjes en smalle wegen. Ideaal voor een type als Peter Sagan, maar het is de vraag of hij voor de zege mag sprinten.
De vorige finish in Toulouse liep uit op een koninklijke sprint, die werd gewonnen door Manx Man Mark Cavendish:
Twee dagen hebben de klassementsrenners zich koest kunnen houden maar vandaag de dag voor de rustdag, moeten ze weer aan de bak in deze klassieke Pyreneeënrit. Daar is in het begin nog weinig van te merken: de wegen van Muret naar Sarrancolin lopen lichtjes omhoog en kondigen weliswaar een bergketen aan, maar zijn zeker niet zwaar genoeg om de klassementsmannen pijn te doen.
Pas als in Genos rechtsaf wordt geslagen begint de finale met allereerst de Col d'Azet, dan een snelle afdaling en direct vanuit Saint-Lary-Soulan de klim naar de plek waar de meeste finishes bergop in de Pyreneeën lagen: Le Pla d'Adet. Dat is een rotklim waar de verschillen vaak groot zijn, maar dat heeft er ook mee te maken dat het vaak het einde van een helse Pyreneeënrit is. Nu, met slechts één colletje eraan voorafgaand, zou het kunnen meevallen. Maar wie vandaag slecht is, kan dat niet verbergen.
De koninginnenrit is al geweest en finishte in Sestrières, maar wat de renners vandaag voorgeschoteld krijgen mag met recht een tweede koninginnenrit genoemd worden. We zijn in het begin van week drie en dus zullen sommige renners al aan het eind van hun Latijn komen en dat is gevaarlijk in deze korte rit, te meer wanneer de Tour haar belachelijk strenge tijdslimieten hanteert.
Vanuit Bagnères-de-Luchon staat een echte klassieke Pyreneeënrit op het programma, met allereerst de Peyresourde, vervolgens de Aspin, dan de Tourmalet en als sluitstuk de klim naar Luz Ardiden. Op die eerste twee cols zal waarschijnlijk een grote vluchtersgroep als eerst de top ronden, maar het is de vraag of daar wat lagergeplaatste klassementsrenners in zitten. Als zij wat sterke knechten bij zich hebben is deze rit ideaal om wat druk te zetten: er zit immers geen meter vlak in waarin de Skytrein zich kan organiseren.
Na die twee voorgerechten volgt de Tourmalet en vervolgens de klim naar Luz Ardiden en die zijn beide niet van de poes: en lang en steil. De kans is groot dat het gevecht tussen de favorieten al op de Tourmalet ontbrandt en dan is het laatste uur een groot feest.
De Tour ontdekt dit jaar het Frans Baskenland weer met een tijdrit, maar er zijn veel mooiere ritten uit te tekenen over die smalle steile weggetjes. Deze derde Pyreneeënrit op rij doet die aan. De rit start in Pau, want een Tour zonder rit die start of finisht in Pau bestaat tegenwoordig niet meer. Vanuit Pau zijn de eerste zeventig kilometers van deze korte rit vlak. Dan volgt eerst een klimmetje naar het dorp Larrau (niet te verwarren met de grenscol Port de Larrau) en dan de klim naar de Col de Bagargui, de klim die in deze regionen het vaakst de Tour mocht verwelkomen. Die col is extreem onregelmatig en even steil en dat geldt ook voor het stukje plateau dat erop volgt.
Na een moeilijke en een korte afdaling volgt dan de Col d'Arnosteguy en die is buiten steil ook nog eens erg smal. Wie wil aanvallen kan zich dus maar beter goed gepositioneerd hebben in de afdaling, of nog beter: op de Col d'Asqueta met een voorsprong de afdaling in gedoken zijn.
Op de Arnostéguy volgt een plateautje van een kilometer of vier, maar stel je hier nog steeds geen brede wegen waarop je je makkelijk organiseert bij voor: het blijven smalle weggetjes waarop het waarschijnlijk één tegen één zal zijn. Wie hierboven als eerst boven komt is dus waarschijnlijk ook het eerst beneden in Saint-Jean-Pied-de-Port
Na drie dagen in de Pyreneeën zal het voor veel renners een opluchting zijn dat deze rit naar sprintersmekka Bordeaux leidt. Eindelijk rust, zullen ze denken. Daar hebben ze waarschijnlijk gelijk in, maar ze mogen zich niet in slaap laten sussen. Met name bij Arcachon kan het hard waaien. Als dat het geval is, zijn de open rechte wegen ideaal om waaiers te trekken en het klassement nog eens overhoop te hooien. Zo niet, dan kunnen de rappe mannen zich voor het eerst in een week weer eens meten.
Tot nu toe waren de tijdrijders er wat bekaaid afgekomen, want er stonden slechts dertig tijdritkilometertjes op de teller. Om hun laatste week wat op te fleuren en wat extra spanning te bieden is er op de laatste vrijdag van deze Tour nog een tijdrit van 26 kilometer in de golvende Dordogne. Het is geen parcours voor doordouwers want lange rechte stukken zitten er eigenlijk niet in. Echt heuvelachtig is het ook niet en echt lang is de tijdrit evenmin. Desalniettemin gaat het klassement vandaag sowieso door elkaar gehusseld worden.
Iedere wielerfan, en Prudhomme voorop, hoopt op apotheose van de Tour de France op de steile Puy de Dôme, maar sinds de weg in de jaren negentig werd versmald voor een toeristentreintje naar de top is dat voorlopig niet meer mogelijk. In deze voorlaatste rit door het Centraal Massief is er echter ook volop ruimte voor de toppers om zich met elkaar te meten.
De oplettende kijkers zullen de finale herkennen uit de rit die Greg van Avermaet in 2016 won voor Thomas de Gendt en met een klein aanpassinkje klopt dat. Toen bleven de klassementsrenners samen, zelfs op de Pas de Peyrol, maar deze zware rit zal na 19 dagen toch iets anders verteerd worden dan na vier dagen.
De rit is met zijn snel opeenvolgende klimmetjes en lastige afdalingen ideaal voor een tactisch spel met terugzakkende vluchters en aanvallende kopmannen en sowieso zeer moeilijk te controleren. Tel daar de invloed van de wind en wellicht regen bij op, en aanvallen lijken gegarandeerd.
Na drie weken Tour staat het traditionele dessert in Parijs op het menu. Daar valt weinig over te zeggen: het is zo'n dertig kilometer borrelen en daarna zestig kilometer knallen over de keien van Champs-Élysées.
Met de Giro-start in Israël lijkt een trend gezet: die van grote rondes buiten Europa. De Vuelta zal zomaar kunnen volgen, want Afrika ligt er om de hoek. Ik heb een voorzetje gedaan, met een Vuelta die start in Marokko.
Als er één gebouw is waar Marokko trots op is, dan is het de megagrote Hassan II-moskee die enkele decennia geleden werd gebouwd in Casablanca. Het is de grootste moskee van Afrika en een absoluut prestigeproject van deze koning. Precies voor die moskee start deze Vuelta met een ploegentijdrit die kort, maar wel technisch is. De verschillen zullen dus niet groot zijn, des te meer omdat de klassementsploegen wellicht niet alle mogelijke risico's zullen nemen.
De start van vandaag is dezelfde als die van gisteren, vlak voor de Hassan II-moskee. Daarvandaan wordt koers gezet richting hoofdstad Rabat - wellicht de meest Europese stad van Marokko. De afstand tussen de grootste en de belangrijkste stad van Marokko is echter meer een lange ploegentijdrit dan een echte etappe, vandaar dat het binnenland wordt opgezocht - ideaal om direct de eerste bergpuntjes te verdelen op twee pukkeltjes. Die zijn waarschijnlijk voor de vluchters, maar voor de ritzege zijn ze kansloos: die gaat naar de sprinters.
De Vuelta is vrijwel steevast een prooi voor de pure klimmers, maar zij moeten vandaag in de laatste rit op Marokkaans grondgebied op hun hoede zijn. Vanuit de woestijn wordt er namelijk wederom gekoerst richting een havenstad, maar voor het eerst wordt er tientallen kilometers langs de Atlantische Oceaan gereden. Als de wind verkeerd staat kan dat betekenen dat het peloton in waaiers getrokken kan worden. Voor de sprinters zal het niets uitmaken: deze langste rit is wederom een spek naar hun bek.