Vandaag is de marathon van Rotterdam. Je voelt de spanning wanneer je voor de zoveelste keer met 20 graden celsius in de startvakken staat te wachten tot het startschot wordt gegeven.
Op deze voorjaarsdag kijk je omhoog en zie je boven het start/finish platform iets glinsteren. Je zou bijna denken dat dit de zon is die je door de bomen ziet glinsteren. Wanneer je goed kijkt zie je dat het natuurlijk de glinstering is van een gouden microfoon.
Jij kijkt nog eens goed en begint te glunderen wanneer jij een gedrongen ventje in een witpak ziet staan. Hij draagt een gouden bril met paarse glazen. De marathon van Rotterdam behoudt zijn vaste ritueel en uniciteit.
Net als elk jaar komt Lee Touwers met een bekend nummertje de boel verbouwen. Duizenden mensen zingen sentimenteel “You never walk alone” mee en de sfeer is fantastisch. Het blijft aantrekkelijk om je elk jaar weer in te schrijven voor dit evenement.
Mensen zeggen “jeetje ga je 10 km hardlopen? Knap hoor, ik zou het niet kunnen. Snap niet dat jij hardlopen zo leuk vindt, jij liever dan ik”.
Na het overlijden van mijn jongere zus zocht ik verkeerde afleiding. Mijn omgeving merkte dit op. Tijdens werk ontving ik onverwachts een email met de bevestiging dat ik mij had ingeschreven voor de 10 km van de City Pier City loop.
Scheldend zocht ik uit welke dwaas mij had ingeschreven. Ik kwam erachter dat mijn pa de boosdoener was.
Ik had 0% motivatie en zei tegen mijn pa dat hij niet goed was. Ook zei ik dat ik onmogelijk die 10 km ga lopen. Mijn vader lachte en zei “je kijkt maar”. Uiteindelijk ben ik gaan trainen.
Het hardlopen zelf was niks, maar het fijne gevoel na het lopen gaf mij voldoening. Ik voelde mij minder neerslachtig. Ik liep de CPC uit en Ik vond de entourage van een loop evenement geweldig.
Nadat ik klaar was met de CPC schreef ik mij gelijk in voor de marathon van Rotterdam, Golden ten Delft, Royal ten Den Haag. Inschrijven voor een evenement stimuleerde mij om te gaan hardlopen. Bij elk evenement stond mijn familie mij op te wachten bij de finish. Zij schreeuwde trots mijn naam wanneer ik langsliep.
Ik downloade de Runkeeper app om mijn kilometers en tijden bij te houden. Ik liep zo’n 30 km verdeeld over een week. Daarnaast liep ik steeds sneller en beter. Ook verloor ik gewicht. Mijn vrienden noemden mij de witte keniaan #komisch. Statistieken motiveerde mij tot het uiterste te gaan.
Na een tijdje had ik de runnershigh gevonden. Na elk 5 km begon ik te dromen en liep ik in een soort roes. Tijdens het lopen kreeg ik kippenvel en rillingen dit voelde intens goed. Ik liep zwevend mijn kilometers uit.
Bij de laatste kilometers dacht ik altijd sterk aan mijn overleden zusje. Dit emotioneerde mij steeds opnieuw voornamelijk wanneer ik op een evenement liep.
Ik schreef mij voor de derde keer in voor de CPC, maar dit keer voor de halve marathon. ik trainde en liep voor het eerst 21 km uit. #doodloper
Ik melde mij aan om voor de stichting van de ziekte waar mijn zusje aan leed te lopen op de damtotdamloop. Via social media en whatsapp deed ik een oproep aan mijn familie, kennissen en vrienden om mij te sponsoren.
Ik liep de laatste kilometers van de 16 km en ik dacht zoals altijd aan mijn zusje. Wanneer ik bijna de eindstreep had gehaald hoorde ik tussen alle housemuziek door twee nummers die ook op de uitvaart van mijn zusje werden afgespeeld.
Met dit gevoel heb ik het verlies na 3 jaar eindelijk een plekje kunnen geven. Hardlopen heeft mij bij een rouwproces geholpen.