‘Drie episodes in mijn leven ben ik eenzaam geweest. Het begon toen mijn tweelingzusje te vroeg werd geboren en ik alleen in de baarmoeder achterbleef. Toen ik 34 jaar was, in de bloei van mijn leven, ben ik aangereden en kreeg een whiplash met licht hersenletsel. Ik kon niet meer werken, stond er alleen voor, er volgende een lange periode van revalidatie, ontslag en procedures. Vier jaar geleden, ik was 54 jaar, heb ik twee maanden in een rolstoel gezeten met een rughernia. Ik kon dat niet aan en raakte in een depressie. Toen heb ik echt de bodem geraakt.’
Wat moesten we met deze vrouw? Ze had een helder moment. Ze stond voor me en zei: ‘Patty, niemand wil mij hebben. En als ik zelfs mijn zoon aanvlieg… Laat me alsjeblieft doodgaan. Druk alsjeblieft een kussen op mijn gezicht, want euthanasie gaan ze toch nooit goed vinden.’ En dat klopt. Want mevrouw is niet toerekeningsvatbaar…