Ik kan me de november-speelgoedcatalogus nog goed herinneren. Die was dun en gevuld met Barbie, Lego, Playmobil, Fisher Price en nog wat aanverwante zaken. Je scheurde wat uit, plakte het op een vel, deed het in je schoen en dan was het een kwestie van fingers crossed dat je het budget van je ouders niet overschat had.
Ik was makkelijk. Als je mij iets gaf waar je mee kon kleuren of kleien of waar je de haren van kon kammen, was ik tevreden. Zeer tevreden. Mijn broer Elmer was al een lastiger verhaal. Bij Elmer moest het cadeau minstens gemotoriseerd zijn of in elk geval voorzien zijn van een zestal batterijen die in notime op waren. Elmers cadeaus waren altijd zeer fragiel. Of beter: in Elmers handen was alles altijd zeer fragiel. Ik heb als kind menig afstandsbestuurbare auto tegen een muur of in een zandhoop te pletter zien rijden. En dan janken natuurlijk, want het was NOOIT zijn schuld. Toen mijn broertje wat ouder werd, kwam de vraag naar computerspelletjes. Atari's, Nintendo's: ik heb ik weet niet wat met controllers de revue zien passeren en het was altijd een bron van nog meer onrust. Want er moesten altijd extra spelletjes bij, het werkte ineens niet meer of het moest a la seconde worden vervangen door een nieuwer exemplaar-dat-iedereen-in-zijn-klas-allang-had.
Al weken geleden lag hier een perfect document met cadeaus op tafel. Prijzen erbij (variërend van 2,95 euro tot 49,95 euro), verhelderende bijschriften als 'dit is echt leuk', decoratieve hartjes: heel overzichtelijk. Afzender? Floor uiteraard.
Dus toen mijn moeder input voor 'de zak' vroeg, hoefde ik alleen maar een paar foto's door te whatsappen en ook dat actiepunt kon weer van de to-do-list geschrapt worden.
Tegelijkertijd vroeg ik ook aan Wout of hij input wilde leveren. "Oma heeft het liefst rond Pasen de cadeaus al klaarliggen, dus schiet even met terugwerkende kracht op, wil je."
We zijn twee weken verder en meer input heb ik tot nu toe nog niet. Wel verhalen over een klasgenoot die voor 160 euro computerspelletjes in zijn schoen had gekregen, de aankondiging dat hij ging sparen voor een Playstation 4 en enkele voorbeelden van levensgrote tweedehands grijpmachines die op Marktplaats te koop aan werden geboden.
"Misschien ben je wel gewoon te oud voor Sinterklaas", opperde ik vanavond. Daar kon hij zich volledig in vinden. Voor Wout geen enkel geschikt zak-cadeau meer te vinden, of ik moet over een zak beschikken waar je een 200 kilo zwaar wegende grijpmachine in kwijt kunt. Een beetje verwend is het allemaal wel.
Ik weet het niet meer, echt niet. En nou kan ik wel iets bedenken, maar als hij het niet weet, hoe moet IK het dan weten???
Ik moet terugdenken aan Wouts eerste Sinterklaas. We waren met opa's, oma's en ouders VOLLEDIG overboard gegaan: het mannetje was tien maanden oud en er stonden zes zakken vol speelgoed in de gang. Al na het derde cadeau waren we zijn aandacht volledig kwijt, een beetje zonde, hij moest er toen nog minstens veertig uitpakken. We hingen 'm achter de blokkenkar, waar hij helemaal geen trek in had. 'Hier Wout, spelen!' Hij moest en zou genieten... Misschien hebben we het daar wel volledig verpest. Is het gewoon onze schuld dat hij nu van gekkigheid niet weet wat hij moet bedenken.
Misschien moet ik me er maar niet te druk om maken en gewoon een envelop met geld in de zak stoppen. Wel zo makkelijk... Ik denk er nog even over na.