"Ik weet niet wat me bezield.." mompelde Isis even half maar het was gelukkig nog wel verstaanbaar. Chester ging met een hand door zijn haren en onderdrukte zijn woorden. Hij wou zeggen 'ja, dat weet ik dus ook niet' maar deed het maar niet. Daar zou ze niet zo blij van worden. Ze zag er echt niet uit, ze was gewoon een wrak geworden. Vreselijk. Best wel gemeen van hem om zo te denken, maar het was gewoon niet anders. Normaal was ze mooi, maar zelfs Isis kon er niet leuk uit zien in dat soort kleding. "Ik kom zo terug, ik denk dat ik me maar eens ga kleden voor deze tijd van het jaar," zei het meisje en hij keek even op zijn horloge. Middernacht. Perfect moment om je om te kleden natuurlijk. Maar hij zag haar liever in een jurkje dan dat ze daar in een vieze, oude pull stond. "Ja, doe jij dat maar," zei hij droogjes en keek haar na toen ze wegliep. Ondanks alles, had ze nog wel een zeer leuke kont. Even dacht hij terug aan die keer dat ze elkaar opnieuw ontmoette.
Na elkaar voor enkele seconden hebben aangestaard, zoende ze elkaar weer. Zijn handen lagen op haar onderrug, net boven haar kont. Zijn voorhoofd drukte zich tegen dat van haar en zijn lippen waren tegen die van haar geduwd. Ze lieten om de drie seconden los, om elkaar vervolgens weer vast te pakken. Hun lippen produceerde samen een smakkend geluid terwijl zijn handen soort van hele kleine cirkeltjes maakte, in een masserende beweging. Hij liet het niet toe dat ze haar lippen van de zijne haalde, totdat ze op een gegeven moment allebei ophielden.
Zijn blauwe ogen keken haar voor een moment strak aan. Hij zwiepte met zijn hoofd zodat zijn haren weer opzij gingen. Hij knipperde een keer. Hun lichamen zaten nog steeds dicht tegen elkaar aan en zijn handen waren op haar kont gerust. Al gauw liet hij los en keek hij haar opnieuw aan. Wat kon hij zeggen? Wat moest hij doen? Hij sloot zijn ogen voor een seconde voordat hij ze weer opende.
“Isis, ik heb dat kettinkje al sinds ik tien ben,” sprak hij. Dat was een soort van manier om te zeggen dat hij die Chester was van al die jaren terug. Van op de bassisschool en de brugklas. “En ik weet hoe je aan die oorbellen bent gekomen.”
"Ik hou van de nacht.." klonk opeens een stem naast hem en hij keek haar even aan. Nou nou, dat was alweer stukke beter. "Ik ook."
Isis keek Chester voor een moment aan, die leek het ook een mooie nacht te vinden. Met een zucht keek ze hem weer aan. Wat kon ze nou zeggen? Isis gaf een blik op het kettinkje dat ze weeral aanhad. Eentje dat Isis nooit van haar leven zou weggooien. Het was een speciaal teken voor haar, misschien ook voor Chester maar dat kon ze niet met zekerheid zeggen. Chester had waarschijnlijk al weer een lief en kon zij weer ophoepelen. Zo zou het wel gaan, besloot Isis al op voorhand. Maar voordat ze daar aan dacht liep Isis naar de zitzak naast Chess, liet zich daarop neervallen en slaakte een kleine zucht. "En hoe is het met jou Chess?" Zei ze een beetje twijfelend. Wat kon ze anders zeggen? Het frisse briesje dat af en toe eens passeerde liet Isis haar ogen sluiten. Haar blonde haren vlogen af en toe eens mee, iets wat Isis kalmeerde. De laatste tijd had ze weinig rust gekend. Steeds had ze zich staan afvragen waarom ze nog leefde. Dwaze gedachten weliswaar, daar kwam ze nu pas achter. En even benam het haar adem, wat zou er gebeurd zijn moest ze echt geen nut meer in haar leven zou gezien hebben? Isis voelde een pijnscheut door haar heen gaan. Onbewust kneep ze haar handen fijn, iets waar ze een minuut later spijt van had. Meteen richtte ze haar aandacht weer op Chester, dat zou vast wel helpen dan al dat nadenken. Ze voelde weer dat gevoel diep in haar onderbuik, iets wat ze bij hun laatste ontmoeting ook had gevoeld. Net alsof het vuurtje weer werd aangewakkerd. Isis liet haar blik vlug op de omgeving gaan. Allemaal lichtjes in de verte, misschien wel duizenden. Isis glimlachte, ze had altijd al van zo'n uitzicht genoten. Isis had eigenlijk best wel zin om uit te gaan, zich weer eens te laten gaan. Gewoon maar om dat gevoel weer aan te voelen, het 'fun' hebben. Maar nu had ze andere dingen aan haar hoofd; Chester. Dagen, nee, maanden had ze van hem wakker gelegen. Hoe hij haar de vorige meeting had vastgenomen, had gezoend, iets wat ze nooit meer zou vergeten. Isis voelde nog steeds dat verlangen, maar de gedachte om het initiatief te nemen maakte haar alleen maar onzeker. En ze haatte dat gevoel. Het gaf haar zo'n zwakte. "Ik heb je gemist." Kon ze er nog uitpersen, al was het de waarheid.