Clint Eastwoods minicyclus van waargebeurde Amerikaanse heldenverhalen vormt niet ’s mans beste periode, ook al blijft het stergedreven ‘Sully’ een fijn werkstuk. Opvolger ‘The 15:17 to Paris’ is andere koek, schipperend tussen naïef patriottisme en fait divers cinema vérité.
Uiteraard is de daad die de Amerikaanse vrienden Spencer Stone, Anthony Sadler en Alek Skarlatos stelden heldhaftig: op 21 augustus 2015 verijdelden ze een terroristische aanslag op een Thalystrein van Amsterdam naar Parijs door gezamenlijk de terrorist te overmeesteren. Door hun handelen vielen er geen slachtoffers, al hadden ze ook een flinke dosis geluk daar het oorlogstuig dat de terrorist wou gebruiken bij het eerste schot blokkeerde. De cash in kwam snel: nauwelijks een jaar na de feiten lag een boek met als ondertitel ‘The True Story Of A Terrorist, A Train And Three American Heroes’ in de winkel en de drie deelden het auteurschap. Koren op de molen van Eastwood die net als de drie helden opgroeide in Sacramento en prompt besloot om het boek/hun verhaal te verfilmen.
Halverwege het productieproces besloot Eastwood om geen acteurs te casten in de hoofdrol, maar om Stone, Sadler en Skarlatos zichzelf te laten vertolken om de authenticiteit te verhogen. Ook de Amerikaanse passagier die ernstig werd verwond tijdens de aanslag kwam aan boord om zichzelf te vertolken, net als zijn echtgenote en een Brit die meehielp om de terrorist in bedwang te houden. Eastwood ging voor nog meer authenticiteit door de aanslag zelf op een rijdende Thalys te filmen, en dan nog wel een die eveneens op het traject Amsterdam-Parijs reed.
Op zich allemaal interessante keuzes, maar ze leveren geen interessante film op. De passage op de Thalys neemt hoop en al een kwartier in beslag, en de rest van de speelduur filmt Eastwood met het in beeld brengen van de kinderjaren van het centrale drietal en met het uitspitten van hun karakters, waarvan er twee militair gevormd zijn. Ook hun christelijke opvoeding komt aan bod, en die zorgt uiteraard voor nogal wat kazig ogengerol bij iedereen die zijn films het liefst zo religie- en preekvrij heeft. Het realistisch non-acteren van Stone, Sadler en Skarlatos en de overvloed aan banale vulselscènes zorgen bovendien voor maar weinig animo.
Ergens verdient Eastwoods traditionele en no-nonsense aanpak zeker respect, vooral als je weet dat Eastwood 87 was op het moment dat hij de film draaide. Maar noch de aanpak noch de gezegende leeftijd kunnen vermijden dat ‘The 15:17 To Paris’ als een overbodige en banale film het station binnenrijdt. Of hoe lang niet elke heldendaad cinemawaardig blijkt.