De laatste dagen roepen Spanje en Italië zo vaak als ze kunnen dat hun staatsobligaties, waarvan de rentes door het plafond schieten, gekocht moeten worden door EFSF of ESM – dat maakt ze gelukkig niets uit. Als ze maar worden opgekocht, want bij beleggers kunnen ze alleen terecht tegen zes tot zeven procent. En dat is veel te veel.
Het EFSF (European Financial Stability Facility) werd ergens in 2010 opgericht toen de financiële situatie in Europa er wel slecht maar toch aanzienlijk rooskleuriger uitzag dan nu. Inmiddels weten we ook dat het met die stability nogal tegenvalt. Het is dan ook de bedoeling dat er iets anders voor in de plaats komt, iets waar de PVV zich tegen verzet. Dat andere is de ESM (European Stability Mechanism) en in dat mechanism zit het venijn: in noodsituaties worden landen en parlementen gepasseerd en beslissen de bestuurders van het ESM zonder verdere plichtplegingen over plotselinge en enorme hulpverlening aan landen.
Alsof we in Europa wel eens iets anders dan een noodsituatie aan de hand hebben. De ESM betekent effectief dat we onze portemonnee meegeven aan lieden die met de inhoud doen wat ze willen. Niet alleen de inhoud van uw portemonnee raakt zoek, u hoeft ook niet raar op te kijken als u ‘m terugkrijgt en er nog een paar schuldbekentenissen op uw naam in zitten.
Dit is alleen nog maar de theorie. Terug naar het geroep van Spanje en Italië. Beiden landen moeten dit jaar en in 2013 ruim één biljoen uit de markt halen. Tegen de huidige rente lopen ze dan tegen een jaarlijkse rentelast aan van zo’n 65 miljard. Daar valt niet tegenop te bezuinigen. Overigens wordt hun totale staatsschuld, althans voor zover die via de obligatiemarkten wordt gefinancierd, geschat op 2,2 biljoen.
Het is koddig om te zien hoe die roep van Spanje en Italië in de media overgenomen wordt zonder hem in perspectief te plaatsen: het EFSF of ESM hebben met veel pijn en moeite een slagkracht van zo’n vierhonderd tot vijfhonderd miljard. Dat laatste bedrag overigens pas in 2013. Brussel noemde het gisteren al ‘hooguit een paracetamolletje’.
De landen die het per saldo ophoesten hebben al aangegeven dat er geen stuiver meer bij komt. In elk geval niet zonder Griekse toestanden, lees: Spanje en Italië komen dan onder toezicht van het schrikbeeld dat trojka heet. Elk kwartaal wordt ze door waarnemers de maat genomen. Ze moeten doen wat ze beloven. Laat dat in die landen nou net niet de sterkst ontwikkelde eigenschap zijn.
Gisteren opende koning Willem-Alexander de expositie Late Rembrandt in het Rijksmuseum. In de door de pers bejubelde tentoonstelling in de Philipsvleugel is het werk te zien dat de grootmeester in de laatste twintig jaar van zijn leven maakte, de grootste verzameling van Rembrandts werk in bijna een halve eeuw. De expositie kostte tien jaar aan voorbereiding.
De tentoonstelling telt meer dan honderd schilderijen, prenten en tekeningen uit de laatste twintig jaar uit het leven van Rembrandt van Rijn. Met het gigantische bedrag van vijf miljoen euro aan organisatiekosten gaat het om de duurste tentoonstelling ooit in Nederland gehouden.
Directeur Wim Pijbes verklaarde in RTL Late Night best zenuwachtig te zijn over zijn grote investering, maar wel optimistisch over de kaartverkoop. En daar lijkt hij gelijk in te krijgen. De Volkskrant gaf vijf sterren en noemde de expositie onmisbaar, omdat hij teruggaat naar het echte verhaal van Rembrandt. De tentoonstelling, die in een andere samenstelling al in Londen te zien was, brengt voor het eerst de late werken van Rembrandt bij elkaar.
Vanwege de verwachte drukte zijn er aangepaste openingstijden en kunnen bezoekers gebruikmaken van een avondarrangement. De tentoonstelling is te bezichtigen in het Rijksmuseum tot en met 17 mei. Het is aan te raden tickets te reserveren.