Meer en meer raak ik ervan overtuigd dat zij er achter zit. Zoals vanmorgen, toen het eten uit de ijskast raar smaakte, er een bittere, zure lucht uit opsteeg, alsof brood en kaas maanden oud waren. Maar dat was onmogelijk, aangezien ik altijd alles controleer op datum; daar ben ik heel secuur in. In de andere kamer zag ik dat de bananen en appels op de fruitschaal grijze plekken vertoonden, er lange, muf stinkende haren van schimmel uitstaken, en slap waren door inwendige verrotting. Toen ik erin kneep, spoot de smurrie over mijn hand en in de mouw van mijn jas.
Ik houd bij wat er in mijn huis gebeurt; alle vreemde zaken van de laatste maanden. Iedereen zegt nu: overblijven hier wordt je onmogelijk gemaakt.
Het is begonnen sinds zij is verdwenen. Nadat ik haar had gekust; zonder bijbedoelingen vorige week, en één keer maar. En daar had ik direct spijt van, want woedend riep ze: "Stiekem deed je het, juist toen ik er geen erg in had!" Ze bleef schreeuwen dat ik me niet wist te gedragen, en dat het nu wel eens een keer genoeg was! Ik bewaar altijd mijn tegenwoordigheid van geest. Ik weet namelijk precies hoe men in dergelijke situaties onverstoorbaar kan blijven. Door strategieën te volgen die ieder mens zijn aangeboren. – Maar die je moet herkennen. Moeilijk is dat niet.
De oorzaak weet ik, ja die weet ik zeker: er is een concurrent in de liefde gekomen. Daarom wil zij mij verlaten. – Hem heb ik nooit gezien; want als ik hem wil zoeken is hij er niet. Pas nadat ik de deur uit ben, komt hij tevoorschijn, de gluiperige pachyderm.
Ik zit in mijn kamer en als ik uit het raam kijk, zie ik van opzij rookwolkjes opstijgen. Achter de muur klinkt geknal en geknapper, en onzichtbaar vallen er steeds zware voorwerpen om. Ik heb de overgordijnen naar de straat gesloten, zodat niemand mij kan zien. Want ik weet zeker: zij beloert mij teneinde uit mijn gedrag aanwijzingen te bekomen om mij nog harder te kunnen treffen.
Ik vind het eigenlijk best interessant te verblijven in een huis waarnaast brand is. Ja eerlijk, dat heb ik eigenlijk altijd al eens willen beleven. – Vinden jullie dat raar?
Ik kom steeds meer in een poëtische stemming. Ik zou er alleen nog passende muziek bij moeten hebben. Ik vraag me af hoe het komende halfuur is. Begint het te stinken en wordt het hier broeierig? Net of bij drukkend zomerweer de verwarming nog aan staat? Of worden alleen de muren heet, als van een bakkersoven? De schilderijen: druipt de verf eraf in tranen? Verkleuren ze zo snel dat je je nauwelijks nog kunt herinneren wat ze voorstelden?
Zonde trouwens van het portret van de aristocratische heer in ouderwets jachtkostuum, mijn betovergrootvader, die mij streng aankijkt, en nu nog ongeschonden boven de schoorsteen hangt.
De binnenmuur is lauw, niet heet. De brandspuiten zijn nog niet in de straat gearriveerd; misschien heeft niemand eraan gedacht die te waarschuwen; – of heeft zij, slim als ze is, de weg laten blokkeren en de brug opengedraaid, zodat iedereen moet omrijden?
Hopelijk blijven de nijvere spuitgasten nog weg. Want reeds bespeur ik kleine vlammetjes in een hoek bij het plafond, een beetje rook, ja een klein beetje rook van hiernaast komt er binnen! –
Ik heb zojuist een enerverend gedicht geschreven, over een brandende kamer, met iemand erin. Zodra straks de rode wagens de straat in komen, de mannen de slangen uitrollen en de deur openbreken, zal ik dat met luider stem declameren, met mijn vuist in de lucht. – Jaja! Dan zul je eens zien hoe ze schrikken!
Tja...afwijkende gedragingen en gedachten van de man. Toch kan een zekere logica hem niet worden ontzegd.