Claudia Pechstein (Oost-Berlijn, 22 februari 1972) is een Duits langebaanschaatsster, de succesvolste Duitse schaatsster op de Olympische Winterspelen ooit en derde sporter in de geschiedenis die in 2018 voor de zevende keer aan de Olympische Winterspelen heeft meegedaan[1]. Pechstein is gespecialiseerd in de lange afstanden (3000 en 5000 meter).
Pechstein is geboren in Oost-Berlijn in de toenmalige DDR. Gedurende zestien jaar was ze de pupil van Joachim Franke, de coach waarmee zij al haar Olympische succes boekte. Na het seizoen 2006/2007 kwam aan deze samenwerking een einde en ging ze bij Peter Mueller trainen die de nationale selectie van Noorse schaatsers trainde. Bij wedstrijden wordt ze bijgestaan door een Duitse coach op de ijsbaan.
Aanvankelijk was Pechstein vanaf 1976 kunstrijdster, maar vanwege haar afkeer van de ballettraining stapte ze in 1982 over op de langebaan, bij club Eisbären Juniors Berlin. Het eerste succes van Pechstein was in 1986 toen ze in de JWdF-wedstrijd in Sanjon als 14-jarige de 3000 meter won in 4.52,00. Destijds werd ze getraind door oud-wereldkampioene Ruth Schleiermacher.
Haar eerste internationale succes was een tweede plaats bij het wereldkampioenschap voor junioren van 1988 in Seoul. In de twee daarop volgende jaren, 1989 en 1990 werd ze vierde op dit kampioenschap.
Pechstein won op vijf achtereenvolgende Olympische Spelen (1992-2006) een medaille op de 5000 meter (respectievelijk brons, 3× goud en zilver). Ze is daarmee de tweede sporter op de winterspelen die vijf medailles wist te behalen op één discipline, haar landgenoot Georg Hackl was haar bij het rodelen hierin voorgegaan. Op de spelen van Turijn in 2006 won zij ook haar vijfde gouden medaille, op de ploegenachtervolging, eerder won ze er één op de 3000m (2002) en drie op de 5000m (1994, 1998 en 2002). In 2010 nam ze door omstandigheden niet deel; in 2014 greep ze op de de 3000 meter nét naast een podiumplaats.
Pechstein nam een recordaantal van zeventien keer deel aan de WK Allroundtoernooien, een evenaring van de prestatie van de Oostenrijkse Emese Hunyady. Van 1996 tot en met 2006 stond ze elf opeenvolgende jaren op het erepodium bij WK Allround (1-8-2) en daarmee is zij de enige vrouw die dit heeft bereikt, Gunda Niemann (10x) en Stien Kaiser (8x) kwamen het dichtst bij deze prestatie. Na vier keer tweede te zijn geworden achter Niemann pakte Pechstein in 2000 op de Amerikaanse ijsbaan van Milwaukee haar enige titel, ten koste van Niemann. Ze veroverde 28 afstandmedailles op het WK Allround (5-16-7), 6 op de 1500m, 11 op de 3000m en 5000m.
Voor het WK Allround 2008 in haar geboortestad Berlijn vroeg ze haar voormalige coach Franke om de rol van coach nog één keer op zich te nemen, ze hoopte met hem haar gewenste succes om de wereldtitel in eigen stad te veroveren te volbrengen. Het resultaat, de zevende plaats, was een grote teleurstelling voor haar. Haar zeventiende WK Allround kon ze niet voltooien, wegens een blessure kwam ze op de tweede dag niet aan de start.
Aan het EK Allround nam vanaf ze 1992 ook zeventien keer deel, alleen in 1994 ontbrak ze op dit toernooi. De EK van 1998, 2006 en 2009 sloot ze af als Europees kampioene. Ze werd vijf keer tweede (1999, 2001, 2002, 2003, 2004) en twee keer derde (1996, 2005).
Op 11 januari 2009 werd ze, 36 jaar en 324 dagen oud, de oudste winnares van een Europees kampioenschap.
Sinds de invoering van dit toernooi nam ze, op 2009 na, elke editie deel op de 3000 en 5000 meter. Op de 1500 meter nam ze vijf keer deel. Ze won hier individueel 21 medailles (5-12-4), op de 1500 meter drie (1-1-1), op de 3000 meter acht (2-5-1) en op de 5000 meter tien (2-6-2). In 2007 en 2008 won ze met de ploegenachtervolging beide keren de bronzen medaille. Op 16 maart 2003 won ze na de Olympische Spelen van 2002 goud op de 5000 meter in haar eigen geboorteplaats.
In de wereldbekercyclus won ze 21 wedstrijden (5× de 1500, 12× de 3000 en 4× de 5000 meter). In de seizoenen 2002/03, 2003/04 en 2004/05 werd ze eerste in het eindklassement van de 3000/5000 meter. Op dezelfde afstanden werd ze acht keer tweede en één keer derde in het klassement. Op de 1500 meter werd ze vijf keer tweede en één keer derde in het klassement.
Op 22 november 2008 won ze in Moskou tijdens de derde wereldbekerwedstrijd de 5000 meter. Met haar 36 jaar en 274 dagen werd ze de oudste winnares van een wereldbekerwedstrijd. Vier jaar later, op 25 november 2012, won ze in Kolomna tijdens de tweede wereldbekerwedstrijd de 3000 meter met haar 40 jaar en 277 dagen[2]. Hiermee scherpte ze haar eigen record verder aan en staan er in de lijst met tien oudste World Cup-overwinningen acht zeges op naam van Pechstein waaronder de volledige top zes. Ook haar eigen baanrecord in Seoul op de 5000 meter verbeterde ze; op 21 november 2014 reed ze naar 7.07,77. Drie jaar later, op 19 november 2017, won ze in Stavanger de enige 5000 meter in WB-verband in een baanrecord: 6.56,60. Het was haar 111e wereldbekermedaille[3].
Ze werd dertien keer nationaal kampioene. Zeven keer werd ze Duits allround kampioene (1996, 2000, 2002, 2004, 2006, 2009 en 2013) en vijf keer eindigde ze als tweede. Ze werd zeven keer afstandkampioene (2× op de 1500 en 5× op de 3000 meter) en won twee keer zilver op de 1000 meter, één keer zilver op de 3000 meter en twee keer brons op de 1500 meter. In het laatste weekend van juli 2012 leidden na de eerste dag van de Sommer-Premiere Jenny Wolf en Pechstein op een deelnemersveld van acht dames. Pechstein noteerde op de 500m 40,80 en de drie kilometer in 4.09,95[4]. Hiermee behaalde ze op haar 40e haar zevende allroundtitel[5]. Ook een jaar later, in 2013, werd ze allroundkampioene; haar achtste titel[6].
De tuchtcommissie van de internationale schaatsunie ISU maakte op 3 juli 2009 bekend Pechstein te hebben betrapt op bloeddoping naar aanleiding van een controle begin februari 2009 tijdens de wereldkampioenschappen allround in Hamar. Op de tweede dag van dit toernooi meldde Pechstein zich af. De straf, een schorsing van twee jaar -per 9 februari 2009-, vloeide voort uit een serie onderzoeken, waarbij sprake was van abnormale bloedwaarden en abnormale wijzigingen in de bloedwaarden. De dopingzaak wordt in hoger beroep beoordeeld door het sporttribunaal CAS in Lausanne.
De exacte bloedwaarden die bij de betrokken dopingtests in Hamar zijn gemeten, zijn samen met een beperkt aantal eerder gemeten bloedwaarden (4-2-2000 tot en met 18-2-2009) openbaar gemaakt, en daarna gepubliceerd door Bild (zie deze grafiek met meetwaarden en dit artikel). De originele Bild-grafiek, gebaseerd op de WADA-gegevens, toont dat er eerder meerdere overschrijdingen van de toegestane waarde zijn geweest, maar dat pas op het wereldkampioenschap in Hamar is overgegaan tot schorsing. Uit gegevens zoals vermeld op de website van Pechstein blijkt dat slechts een deel van de in deze 9 jaar uitgevoerde bloeddopingtesten (29 van de 114) gebruikt zijn voor deze grafiek. Grafiek 4 hieronder toont dat er meer bloedcontroles zijn geweest. Dat zijn dus vooral bloedcontroles (85 controles) waarvan de meetwaarden niet bekend zijn gemaakt en niet zijn opgenomen in de Bild-grafiek. Voor sporters waarbij schommelende of (te) hoge waarden van nature al voorkomen - iets waar Pechstein zich op beroept, zie hieronder - is het van belang dat óók in de zomer gemeten wordt, zodat een vergelijking mogelijk is met de winterperiode waarbij deze sporters ook voordeel zouden kunnen hebben van het eventuele dopinggebruik. De waarden die Pechstein mogelijkerwijs vrij zouden kunnen pleiten, óf juist het dopingbewijs tegen haar sterker zouden kunnen maken, worden niet gemeten en/of niet gevisualiseerd in de originele Bild-grafiek. Grafiek 1 en 2 hieronder tonen dezelfde gegevens als die in de originele Bild-grafiek staan, echter met een andere tijdas, waardoor de varabele tijdsduur tussen de metingen door in de juiste verhouding wordt weergegeven. Te zien is dat de bloedwaarden van Pechstein flink schommelen, zowel bij trainingen als bij wedstrijden.
Grafiek 1: gerapporteerde %RET-waarden Pechstein 2000-2009 (neutrale versie van (en gebaseerd op data uit) deze visualisatie van Bild/het WADA)
Grafiek 2: gerapporteerde %RET-waarden Pechstein tezamen met aanduiding toernooi of training (variatie op grafiek 1 en eveneens gebaseerd op data uit het origineel van Bild/het WADA)
Grafiek 3: wanneer bloeddopingtests zijn afgenomen (zomer/winter), eveneens gebaseerd op data uit deze grafiek van Bild/het WADA
Grafiek 4: wanneer bloeddopingtests zijn afgenomen (2000-2009), gebaseerd op de website van Pechstein.
Pechstein eiste op 3 november 2009 het vertrek van het hoofd van de Medische Commissie van de ISU, Harm Kuipers, omdat naast Pechstein nog een schaatser verdacht werd van abnormale bloedwaarden, maar die persoon in tegenstelling tot Pechstein een medisch attest kreeg[7]. Deze eis werd niet ingewilligd; Kuipers bleef in functie.
Het CAS bevestigde op 25 november het oordeel van de ISU waardoor de schorsing van Pechstein gehandhaafd bleef en ze de Olympische Spelen zou missen. Op 29 november kondigde Pechstein aan deze beslissing aan te vechten bij de Zwitserse burgerrechter.[8] Die bepaalde dat de schorsing opgeheven moest worden en dat Pechstein mocht starten tijdens de wereldbekerwedstrijden in Salt Lake City[9]. Pechstein startte op de 3000 meter via een wildcard en eindigde als 13e. Een plaats bij de beste acht was nodig om te voldoen aan de Duitse kwalificatie-eis voor de Winterspelen[10].
Op 15 maart 2010 stelden artsen van de Duitse vakvereniging van hematologen en oncologen (DGHO) dat Claudia Pechstein een milde vorm van sferocytose heeft. Ze zou deze ziekte hebben geërfd van haar vader. Bij sferocytose worden volwassen rode bloedcellen vervroegd afgebroken door de milt, waardoor het beenmerg meer reticulocyten aanmaakt. Volgens de artsen is niet doping maar deze ziekte de reden dat Pechstein meermalen de toegestane waarde van 2,4% aan reticulocyten heeft overschreden.[11]
Op 1 oktober 2010 heeft het Hoge Gerechtshof in Zwitserland het beroep van Pechstein tegen haar schorsing afgewezen. Haar advocaten hebben aangekondigd naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg te stappen[12]. In Die Welt beweerde Pechstein excuses te hebben gekregen van ISU-vice voorzitter Jan Dijkema, maar hij ontkende dit op zijn beurt in De Telegraaf[13]. Op 6-12-2011 publiceerde het NRC Handelsblad, in een interview met chemometricus Klaas Faber ("Faillissement voor ISU?")[14], dat bij een uiteindelijke uitspraak in het voordeel van Pechstein, de ISU door een claim van Pechstein wellicht op een faillissement zou afstevenen. Eveneens werd betoogd dat de toegestane grenswaarde van 2,4% gebaseerd zou zijn op een procedureel onjuiste én niet wetenschappelijk onderbouwde bandbreedte.
Op 25 september 2013 dient het proces tegen de ISU en de Duitse schaatsbond DESG voor rehabilitatie waarin Thomas Summerer een schadevergoeding eist van 3,5 miljoen euro vanwege gederfde inkomsten en vierhonderdduizend euro vanwege aantasting van haar goede naam. Meer dan 100 collega-schaatsers hebben een verklaring/petitie ondertekend, waaronder Shani Davis, Ivan Skobrev en Jenny Wolf[15], maar ook speerwerpster Christina Obergföll en discuswerper Robert Harting[16]. De rechter in München heeft de DESG en ISU gevraagd tot een financiële schikking te komen en heeft de zaak opgeschort tot 29 januari 2014. Daarnaast deed Pechstein op 14 oktober 2013 aangifte bij de dopinginstanties WADA, het Duitse dopingagentschap NADA en de Duitse schaatsbond DESG en de ISU vanwege afwijkende bloedwaarden. De ISU liet op 21 oktober 2013 op haar beurt weten te blijven bij het standpunt dat er in de periode 2009-2011 sprake moest zijn van een verboden middel en niet door een erfelijke afwijking; een milde anomalie waaraan ook haar vader lijdt[17].
Bij de nationale kampioenschappen per afstand in Inzell maakte Detlef Beckert, de vader van haar concurrente Stephanie Beckert, verdachtmakingen omtrent vermeend dopinggebruik toen Pechstein goud won op de 5000 meter: Liever een eerlijke derde plaats, dan een oneerlijke eerste. Hierop besloot Pechstein aangifte te doen wegens smaad en laster[18]. Op 16 januari 2014 uitte Anni Friesinger kritiek op de bondsvoorzitter Gerd Heinze voor het verval van het Duitse langebaanschaatsen, zoals het conflict Pechstein-Beckert in de ploegenachtervolging.
Op 15 januari 2015 werd bekend dat een Duitse burgerrechter in München zich ontvankelijk verklaart en de zaak zal behandelen vanwege het sport gerelateerde karakter van het CAS. Tevens wordt er aangevoerd dat de schorsing op basis van het bloedpaspoort onvoldoende is. Een reactie van de ISU volgde op 9 juli 2015 waarin zij stelt dat haar publieke stellingnames incorrect en misleidend zijn[19]. De rechtszaak wordt hervat op 8 maart 2016 bij het gerechtshof in Karsruhe. Op 7 juni 2016 oordeelt het Hooggerechtshof in Karlsruhe de zaak niet ontvankelijk, omdat de uitspraak van het CAS als bindend moet worden gezien: het CAS is immers het hoogste rechtsorgaan in de sport. Na de uitspraak liet Pechstein weten haar strijd voort te zullen zetten, ze heeft daartoe nog de mogelijkheid bij het Constitutionele Hof in Zwitserland waar zowel het CAS als de ISU zetel houden.
Op 14 januari 2011 liet Pechstein weten als doelstelling te hebben starten in eigen land voor thuispubliek tijdens de WK Afstanden. Daarvoor moet ze als limiet 4.15 rijden op de 3 kilometer waar ze dan in Salt Lake City kan starten voor daadwerkelijke WK-kwalificatie[20]. Met 4.10,05 voldeed ze ruim aan die eisen en mag ze op 18 februari starten[21]. Pechstein startte in de B-groep en reed naar een tijd van 6.51,62 wat de snelste tijd van die B-groep was en de derde tijd van de dag. Ze plaatste zich daarmee voor de WK Afstanden. Daar behaalde ze op de 5 kilometer een bronzen medaille.
Op 25 juli 2013 maakte het management van Pechstein bekend met een eigen team het Olympische seizoen in te gaan onder Mission Sochi 2014. Hierna deed Pechstein samen met Ralf Grengel een oproep om een Nederlandse atle(e)t(e) toe te voegen aan het Duitse schaatsteam, met onder meer Isabell Ost en Will Koschel onder leiding van Uwe Hüttenrauch, om samen met levende legende Claudia te werken richting Pyeongchang in 2018[22]. Op 16 januari 2016 liet Pechstein weten opnieuw met Mueller te gaan samenwerken en met Team Pechstein - the internationals waar ze met buitenlandse schaatsers zal samenwerken richting 2018. Al eerder stond hij haar bij; tussen 2007 en 2009[23].
In aanloop naar haar zevende Olympische Winterspelen maakte RBB Fernsehen een documentaire over Pechstein[24].
Pechstein heeft twee korte periodes aan de top van de Adelskalender gestaan: eerst van 13 maart tot 14 maart 1998 (1 dag) en een tweede keer van 2 maart tot 9 maart 2001 (7 dagen). In totaal heeft Pechstein 8 dagen aan de top van de Adelskalender gestaan. Sinds december 2007 neemt Pechstein de derde positie in.
Hieronder staan de persoonlijke records (PR's) waarmee Pechstein aan de top van de Adelskalender kwam en de PR's die zij had staan toen zij van de eerste plek verdreven werd. Tevens zijn de gegevens weergegeven van de schaatssters die voor en na haar aan de top van de lijst stonden.
De Col de la Forclaz is een bergpas tussen Martigny in het Zwitserse kanton Wallis en het Franse Chamonix. Over de pas loopt een belangrijke verharde verkeersweg.
De weg begint in Martigny, in het Rhônedal. Martigny is een belangrijk verkeersknooppunt omdat hier ook de weg naar de Grote St. Bernardpas naar het Italiaanse Valle d'Aosta aanvangt. Vanuit Martigny loopt de weg richting de Col de la Forclaz vrijwel meteen steil omhoog. In de bocht van het Rhônedal, waar de pas begint, liggen wijngaarden.
Het stijgingspercentage is gemiddeld 6,6%, aan de Zwitserse zijde nergens hoger dan 9%. Het uitzicht vanaf de weg op het Rhônedal is indrukwekkend. Na 13 kilometer wordt de groene pashoogte bereikt. De Col de la Forclaz ligt aan de voet van de Mont d'Arpille, vanwaar men onder andere uitzicht heeft op de Mont Gele en het massief van de Grand Combin.
De weg daalt met een grote bocht af naar het dorp Trient, om daarna verder te lopen tot Le Châtelard-Frontière. Bij dit grensplaatsje gaat rechtdoor de weg naar de Col des Montets. Naar het noorden buigt een weg af naar Finhaut en de Col de la Gueulaz bij de stuwmeren van Emosson.
Kunstrijden is een van de sporten die op de Olympische Winterspelen worden beoefend. Deze pagina geeft de lijst van olympische medaillewinnaars in deze sport.
↑ 1964: In 1966 moesten Kilius en Bäumler hun zilveren medaille inleveren, nadat bleek dat ze voor de Spelen een professioneel contract hadden getekend. De andere paren schoven zodoende een plekje op in de rangschikking. Twintig jaar later, in 1987, kregen ze de zilveren medaille terug toen bleek dat ook de andere paren zulke contracten hadden getekend die niet naar buiten waren gekomen. Het IOC bepaalde in 2014 dat het Duitse en Canadese paar allebei de zilveren medaille hebben; het Amerikaanse paar bleef de winnaar van het brons.
Olympische medaillewinnaars · WK Kunstschaatsen · WK Junioren · EK Kunstschaatsen · Viercontinentenkampioenschap
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lijst_van_olympische_medaillewinnaars_kunstrijden&oldid=52084997"	
Elke dag van het jaar wordt op de hoofdpagina een overzicht gegeven van de belangrijkste gebeurtenissen op die dag in de geschiedenis. Deze pagina bevat de sjablonen met de belangrijkste gebeurtenissen per dag in de maand april.
1918 – In het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland worden het Koninklijk Vliegenierskorps (van de landmacht) en de Marineluchtdienst samengevoegd tot één gezamenlijke luchtmacht.
2001 – In Nederland treedt de Wet Openstelling huwelijk in werking. Hierdoor wordt het mogelijk dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar trouwen.
1805 – De Deense schrijver Hans Christian Andersen wordt geboren in Odense. Hij is het bekendst om zijn sprookjes.
1973 – De Norderney, het zendschip van Radio Veronica, loopt aan de grond op het strand van Scheveningen.
1982 – Argentinië valt de Falklandeilanden binnen en ontketent zo een oorlog tegen het Verenigd Koninkrijk.
1917 – De Nederlandse verzetsstrijder Erik Hazelhoff Roelfzema wordt geboren in de Javaanse stad Soerabaja.
1922 – Jozef Stalin wordt de eerste secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie.
1990 – Op eigen verzoek wordt koning Boudewijn van België gedurende 36 uur regeringsonbekwaam verklaard. Reden is zijn onwil om de Belgische Wet betreffende de zwangerschapsafbreking te ondertekenen.
1949 – In Washington wordt het Noord-Atlantisch Verdrag ondertekend. Het verdrag treedt in werking op 24 augustus 1949, wanneer alle 12 ondertekenende landen het hebben geratificeerd.
1979 – Zulfikar Ali Bhutto, van 1971 tot 1973 president en daarna tot 1977 premier van Pakistan, wordt ondanks internationale protesten door zijn politieke tegenstanders opgehangen.
1614 – De indiaanse prinses Matoaka, beter bekend onder haar bijnaam Pocahontas, trouwt met John Rolfe.
1985 – Het nummer We Are The World wordt wereldwijd door honderden radiostations tegelijk uitgezonden. Op initiatief van Harry Belafonte zamelen 38 zangers, 6 muzikanten en een dirigent geld in tegen de hongersnood in Afrika.
1652 – Jan van Riebeeck sticht op Kaap de Goede Hoop een tussenstation van de Vereenigde Oostindische Compagnie.
1814 – Napoleon, keizer van het Eerste Franse Keizerrijk, treedt gedwongen af en wordt verbannen naar Elba.
529 – In het Byzantijnse Rijk wordt de Codex Justinianus, het eerste deel van het Corpus Iuris Civilis uitgegeven.
1862 – In Hardin County (Tennessee) treffen het Zuidelijke en het Noordelijke leger elkaar in wat een van de grootste veldslagen in de Amerikaanse Burgeroorlog zal worden.
1492 – Lorenzo de' Medici overlijdt. Hij heerste over Florence tijdens het hoogtepunt van de Italiaanse renaissance.
1808 – De Verenigde Staten worden een zelfstandige rooms-katholieke kerkprovincie met vier bisdommen en één aartsbisdom.
1960 – Nederland en de Bondsrepubliek Duitsland komen overeen dat Nederland tegen betaling van 280 miljoen Duitse mark de na de Tweede Wereldoorlog geannexeerde Duitse gebieden terug zal geven.
1626 – De Engelse wetenschapspionier Francis Bacon overlijdt in Londen. Hij wordt gezien als vader van het empirisme. Uit zijn werk Meditationes Sacrae komt het gezegde "kennis is macht".
1609 – Begin van het Twaalfjarig Bestand tussen Spanje en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
2003 – De laatste splijtstof wordt uit de in 1997 stilgelegde kerncentrale in Dodewaard afgevoerd naar de opwerkingsfabriek in Sellafield.
1583 – De Nederlandse schrijver en rechtsgeleerde Hugo de Groot wordt geboren in Delft. Zijn werk De iure belli ac pacis (Over het recht van oorlog en vrede) uit 1625 vormt de basis voor het moderne volkenrecht.
1938 – Bijna een maand nadat Oostenrijk door nazi-Duitsland is ingelijfd, mag de Oostenrijkse bevolking via een referendum aangeven of zij met de vereniging van beide landen instemt.
1998 – In Belfast ondertekenen de Republiek Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland een verdrag dat moet leiden tot vrede in Noord-Ierland.
1689 – De Nederlandse stadhouder Willem III en zijn vrouw Maria II van Engeland worden gekroond tot koning en koningin van Engeland, Schotland en Ierland.
1755 – De Britse arts James Parkinson wordt geboren in Londen. In 1817 schrijft hij in een publicatie over een aandoening die later de ziekte van Parkinson genoemd wordt.
1945 – Zowel het concentratiekamp Buchenwald (bij Weimar) als het strafkamp Erika (bij Ommen) wordt bevrijd door de geallieerden.
1861 – Als de Geconfedereerde Staten een aanval uitvoeren op Fort Sumter, begint een burgeroorlog die ruim vier jaar zal duren.
1981 – Precies twintig jaar na de vlucht van Joeri Gagarin vliegt de Columbia als eerste spaceshuttle rond de Aarde.
1589 – Het door koning Hendrik IV van Frankrijk uitgevaardigde Edict van Nantes brengt godsdienstvrijheid voor de hugenoten.
1970 – Jim Lovell spreekt de legendarische woorden Houston, we've had a problem. Op weg naar de maan is aan boord van Apollo 13 een zuurstoftank ontploft.
1992 – Roermond wordt opgeschrikt door een aardbeving met een kracht van 5,8 op de schaal van Richter.
1865 – Tijdens een theatervoorstelling wordt de Amerikaanse president Abraham Lincoln neergeschoten door John Wilkes Booth. Hij sterft een dag later.
1931 – Koning Alfons XIII van Spanje verlaat het land. Spanje wordt voor de tweede keer een republiek.
1450 – Bij de slag van Formigny maakt het Franse leger een einde aan de Engelse overheersing van het noorden van Frankrijk. Dit luidt het einde van de Honderdjarige Oorlog in.
1452 – Geboren: Leonardo da Vinci, architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, anatomist, beeldhouwer, schrijver, schilder en componist. Da Vinci wordt gezien als het schoolvoorbeeld van het renaissance-ideaal van de uomo universale.
1850 – De Franse wassenbeeldenartieste Marie Tussaud, oprichtster van het naar haar genoemde museum, overlijdt in Londen.
2007 – Een 23-jarige student richt een bloedbad aan op de Virginia Polytechnic Institute and State University.
1945 – De Nederlandse verzetsstrijdster Hannie Schaft, het meisje met het rode haar, wordt gefusilleerd in de duinen bij Bloemendaal.
1961 – Gesteund door de CIA beginnen Cubaanse ballingen een invasie van hun geboorteland. De invasie wordt afgeslagen en het resultaat is dat Cuba politiek gezien verder richting Sovjet-Unie gedreven wordt.
1986 – Een vredesverdrag tussen Nederland en de Scilly-eilanden maakt een formeel eind aan de langstdurende oorlog ooit (waarin overigens geen enkel slachtoffer viel).
1906 – De Amerikaanse stad San Francisco wordt getroffen door een aardbeving met een kracht van naar schatting 7,8 op de schaal van Richter.
1951 – Frankrijk, de Bondsrepubliek Duitsland, Italië en de Benelux ondertekenen het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. De EGKS was een voorloper van de Europese Unie.
1999 – Op een school in Colorado schieten twee leerlingen twaalf medeleerlingen en een onderwijzer dood.
1926 – De Britse koningin Elizabeth II wordt geboren in Londen. Zij is de vierde monarch uit het huis Windsor.
1533 – Het huwelijk tussen Catharina van Aragon en Hendrik VIII wordt ontbonden. Uiteindelijk leidt dit tot een breuk met Rome.
1616 – De Spaanse schrijver Miguel de Cervantes, vooral bekend van Don Quichot de la Mancha, overlijdt in Madrid. Op dezelfde datum, maar dan volgens de juliaanse kalender, overlijdt ook zijn Engelse collega William Shakespeare.
1953 – James Watson en Francis Crick publiceren in het natuurwetenschappelijke tijdschrift Nature over de structuur van het DNA.
1900 – De Amerikaanse seismoloog Charles Richter, bekend van de naar hem genoemde schaal van Richter, wordt geboren in Ohio.
1986 – Bij een explosie in een van de kernreactoren van de kerncentrale van het Oekraïense Tsjernobyl komt een grote hoeveelheid radioactief materiaal vrij.
1791 – De Amerikaanse uitvinder en kunstschilder Samuel Morse wordt geboren in Charlestown, tegenwoordig een wijk van Boston.
2005 – Het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, de A380 van de Europese vliegtuigbouwer Airbus, maakt zijn eerste vlucht.
1789 – Onder leiding van tweede stuurman Fletcher Christian komt de bemanning van de HMAV Bounty in opstand tegen kapitein William Bligh.
1945 – De Italiaanse dictator Mussolini en zijn maîtresse worden door het Italiaanse verzet doodgeschoten als ze proberen het land te ontvluchten.
1947 – De Noorse antropoloog Thor Heyerdahl begint met het op Inca-ontwerpen gebaseerde, balsahouten vlot Kon-Tiki aan een reis van Peru naar Polynesië.
1922 – De Belgische jazzmuzikant Toots Thielemans wordt geboren in de Marollen, de oudste volksbuurt van Brussel.
1945 – Het eerste grootschalig opgezette nazi-Duitse concentratiekamp Dachau wordt door Amerikaanse soldaten bevrijd.
311 – Vijf dagen voor zijn dood vaardigt de Romeinse keizer Galerius een edict uit dat een formeel eind maakt aan de christenvervolgingen in het Romeinse Rijk.
1803 – Napoleon Bonaparte verkoopt het Franse territorium Louisiana voor een bedrag van 15 miljoen dollar aan de Verenigde Staten, die daardoor in omvang vrijwel verdubbelen.
1975 – Met de capitulatie van Saigon houdt Zuid-Vietnam op te bestaan en komt er een einde aan de Vietnamoorlog.