Het is vandaag al vijf jaar geleden dat wielrenner Armand De Smet is overleden. Eigenlijk zou ik het schrijven van een epitaaf moeten overlaten aan zijn naamgenoot Jan De Smet die de man veel beter kent dan ik. Hij heeft er volgens mij zelfs een boek aan gewijd, tenzij het een onderdeel zou vormen van zijn boek over de ploeg Groene Leeuw (*).
Want Groene Leeuw, dààrvoor heeft Armand De Smet het langste gereden en niet “in dienst van Rik Van Looy” (eerst Faema, nadien Solo), zoals Sporza in zijn doodsbericht de toon zet die dan door de meeste kranten is overgenomen. Niet dat Armand het epitheton “meesterknecht van de keizer van Herentals” niet zou verdienen, lees er daarvoor Dirk Roelandts verhaal over de gebeurtenissen in Ronse 1963 nog maar eens op na, maar dat was dan in de nadagen van zijn carrière, toen hij er zich blijkbaar al had bij neergelegd dat hij zelf geen kopman zou zijn. Toch werd hij in die periode nog tweede in de Vuelta van 1960 en vijfde in de Tour van 1963, het jaar dat Van Looy tiende werd en Armand zich uitzonderlijk nog eens in het vijandelijke kamp bevond (na de breuk met Lomme Driessens). Dat dit gewoon een “accident de parcours” was, wordt echter bewezen precies door die verwikkelingen verder op het seizoen, in Ronse, waar Armand zelf trouwens als achttiende eindigde.
Toch heb ik hier zelf ook twee fotootjes uit zijn Van Looy-tijd bij gezet, en geen als Groene Leeuw. Hoe komt dat dan? Wel, mijn hele jeugd heb ik met een verkeerd prentje gespeeld, wat dat betreft. Inderdaad, in die reeks uit 1961 zat er wel degelijk een prentje met de naam Armand Desmet, maar pas veel, heel veel later ben ik erachter gekomen dat het hier eigenlijk om Marcel Seynaeve ging, terwijl het prentje dat als Seynaeve door het leven ging dan weer Constant De Keyzer was. Wat een zootje, zeg! Want voeg daar, als we dan toch bij Groene Leeuw willen blijven, dan ook nog eens André Messelis aan toe, die uiteindelijk René De Keulenaer, de vader van Ludo, bleek te zijn! (In de reeks van een jaar eerder was er ook al een prentje van Armand Desmet, maar dan – net zoals de meeste andere nieuw toegevoegde – enkel zijn hoofd, dus niet inzetbaar als prentje om mee te spelen, tenzij dan om hier of daar als opvulling te dienen.)
Vanaf 1964 reed Armand dan voor Solo-Superia, waarvan ook wel een prentje bestaat, maar toen was hij écht al aan het uitbollen. Een ritoverwinning in de Vuelta is dan nog enige vermeldenswaardige, terwijl hij vroeger toch nog de E3-prijs, de Ronde van België en Rund um der Henninger Turm had gewonnen en derde plaatsen in Parijs-Brussel, Luik-Bastenaken-Luik en Gent-Wevelgem had verzameld. Ik herinner me ook nog een zeer zware valpartij van Armand, waarbij hij vooral in het gezicht werd geraakt, maar die kan ik niet precies meer plaatsen in dit overzicht.
1.Het hoofdstuk Mantie Smet maakt deel uit van het boek Groene Leeuw. Maar er bestaat ook een kleinere publicatie in het kader van de tentoonstelling die we ooit over hem organiseerden in Waregem. En er zijn ook plannen voor een boek in 2018.
Wat Ronse 1963 betreft, Mantie heeft altijd beweerd dat hij op die dag misschien wel de beste in koers was en de avond ervoor was hij al vloekend gaan slapen omdat hij het fameuze akkoord met Rik Van Looy getekend had en wist dat hij, Mantie, de beste benen had. Maar voor Mantie was een woord een woord.
Laten we ook de Giro van 1962 niet vergeten waar Mantie lange tijd in het roze reed en waar, op Huub Zilverberg na, de ganse Faeme-ploeg (incl. Lomme Driessens) hem in de steek liet (zie mijn blog op: http://www.bloggen.be/wielrennen_mijmeringen/archief.php?startdatum=1307916000&stopdatum=1308520800) en hij uiteindelijk nog 10de werd.
De Vuelta van 1960 verloor hij ook oneerlijk omdat zijn ploeg”maat” Frans De Mulder hem uit het geel reed toen hij de Vuelta met een gebroken sleutelbeen aan het winnen was.
Wat betreft je “prentjes”. Er was dan nog een reeks postkaartformaat waar Armand Desmet ook Marcel Seynaeve was en Marcel Seynaeve was dan weer Gilbert De Smet en Messelis was De Keulenaer.
En de val van Mantie vond plaats in 1964 in de Tour de France op het einde van de afdaling van de col de Puymorens, net voor de beklimming van de Montée d’Envalira, tijdens de 13de rit tussen Perpignan en Andorra. Hij werd per helikopter afgevoerd naar het hospitaal van Toulon. De littekens op zijn aangezicht bleven zichtbaar tot het einde van zijn leven.
2.Het boek over Armand Desmet komt eraan. Normaal zal het verschijnen in het voorjaar 2016. Er zal een stuk zijn over de familie Desmet (er waren nog drie koersende broers), een stuk over het wielrennen in Waregem en de hoofdbrok gaat over Mantie zijn carrière. Dat laatste heb ik geschreven. Je zal er kunnen lezen hoe dat nu zat met die val in de Tour de France. Hoe het zat in Ronse 1963 waar Mantie de sterkste renner in de wedstrijd was. Hoe het zat met de verloren Vuelta (verraad door De Kimpe). Hoe het zat met de verloren roze trui in de Giro (sneeuwstorm en stommiteit van Driessens). En tenslotte zal je kunnen lezen hoe Mantie altijd een amateur gebleven is tussen de profs.
3.Door ziekte van de mede-auteur is het verschijnen van het boek uitgesteld tot een tot nu toe nog altijd onbepaalde datum. Jammer maar helaas.