Bij de naam Eileen denk ik aan de film Monster, waarin Charlize Theron de rol van seriemoordenares Aileen Wuornos op zich neemt. Bizarre film, spannend en goed geacteerd. Ik had ergens gehoopt dat dit boek ook zo was. Het leek me in ieder geval een spannend gegeven; een jonge meid die in een gevangenis werkt en zich dood verveelt tot er een interessante stoot in haar leven komt.
Helaas is niets minder waar. Eileen is een tergend langzaam verhaal over een eenzaam meisje dat gewoon een heel moeilijke jeugd heeft gehad. Dat er spanning in de lucht hangt is evident. Je voelt aan alles dat er iets te gebeuren staat en Moshfegh martelt me door pas op 90% van het boek eens antwoord te geven op de vraag wat er nou staat te gebeuren.
Dus laat ik zeggen dat de laatste 20 pagina’s van het boek, redelijk interessant waren en dat de overige 90% gewoonweg een kwelling was. Eileen is eigenlijk vooral aan het vertellen hoe kut haar leven is. Dat deed Jude in A Little Life ook, maar Eileen valt vooral steeds in herhaling en ze is gewoon niet zo’n leuke meid. Het komt erop neer dat ze met haar dronken, gemene vader in een ranzig huis woont, dat ze geen vrienden heeft en ze vindt haar baan geen bal aan. Ik kan dat in een zin vertellen. Hoezo doet Moshfegh daar dan 200 pagina’s over? Er zal wel een bepaalde filosofie achter zitten, de lezer aan het verhaal binden, context geven etc. Bij mij werkt het in ieder geval niet.
Wat wel moet worden gezegd is dat Moshfegh een prima schrijfster is. Haar zinnen zijn knap geschreven en ze geeft Eileen wel een unieke stem, zij het een vrij deprimerende, maar dat levert soms aardige stukjes op.