Accenten worden gezet om de juiste uitspraak van een woord, of de juiste klemtoon aan te geven. Een accent kan op de eerste letter van een woord staan, en als zo'n woord aan het begin van een zin staat, komt het accent dus op een hoofdletter te staan:
Ook als hele woorden of zelfs zinnen in hoofdletters geschreven worden, zetten we (als het typografisch mogelijk is) accenttekens. Dit zien we bijvoorbeeld in kopjes boven een stuk tekst.
Een uitzondering is het woord één aan het begin van een zin; het eerste accent op één vervalt juist als het woord aan het begin van de zin staat. Het is dus Eén, met alleen een accentteken op de tweede e, en daarnaast bijvoorbeeld Óúd en Úít:
Volgens het Groene Boekje mogen op hoofdletters in principe geen accenten of uitspraaktekens gebruikt worden. Alleen als een woord met accent op een hoofdletter ontleend is aan een andere taal, mag dat wel. Maar de Technische Handleiding (pdf), de theoretische basis van het Groene Boekje, staat accenten wel toe. In die tekst staat namelijk: "wie dat wenst, heeft de vrijheid de mogelijkheden van de tekstverwerker te benutten om hoofdletters met accenten weer te geven".