Misschien verrast deze titel je, maar misschien ook niet. Je hebt af en toe kunnen lezen dat Daniël erg geel zag na de bevalling. Het hoort minder te worden, maar het werd erger. Het is geen bijzonder verschijnsel, want alle pasgeboren baby’s hebben een verhoogde bilirubineconcentratie in hun bloed. Bij ongeveer de helft stijgt de concentratie alleen zoveel dat de huid min of meer geel wordt en ook het oogwit geel verkleurt. Daar is op zich niets mis mee, maar het moet wel snel minder worden. Een kindje moet daarom goed drinken. Op die manier verdwijnt het snel. Online kun je veel meer informatie over geelzucht vinden en hoe het nu precies zit. Ik deel in deze blog enkel de ervaring die ik heb met onze zoon. Bij ons ging het namelijk niet weg.
Bij Daniël werd het erger en niet minder. Hij dronk aan de borst goed en kwam ook goed aan. Daar was dus niets mis mee. Na een rondje googlen word je overigens ook niet wijzer. Er zijn zoveel soorten geelzucht, van een ernstige aandoening tot gewoon de ‘simpele’ versie. Welke versie het dan is, is lastig te beoordelen. Dat werd al snel duidelijk toen de kinderarts van het consultatiebureau ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Al werden we daar ook niet veel wijzer.
Bloed prikken, bloed prikken en nog eens bloedprikken. Dat is werkelijk waar vreselijk. In dat kleine hieltje van mijn minibaby werd geprikt en vervolgens het bloed eruit geduwd in een buisje. De eerste keer was het maar een buisje. Maar toen het bilirubine gehalte zo hoog was (maar niet zorgelijk) en de keer daarna ook nog, werden het wel 4 buisjes. Voor degenen die weleens bloed prikken, dat zijn geen hele kleine buisjes. Hartverscheurend dat gehuil van ons kleine mannetje. En ik maakte me zorgen, want de waarden daalden maar niet. Er werd op van alles getest, waaronder zijn lever en nieren. Daarnaast nog wat zaken.
Ik laat bewust de waarden achterwege, omdat ik niet wil dat als een van jullie dit leest, je jouw kindje dan af gaat meten aan onze situatie.
Zenuwslopend vond ik het soms. En hoewel ik ook zag dat Daniël het heel goed deed, maakte ik me toch zorgen. Vooral als mensen in de kinderwagen keken en zeiden: “Hij heeft een lekker kleurtje, alsof hij in de zon heeft gelegen”. Mijn antwoord was standaard: “Nee, hij is geel”. Het viel mij destijds niet eens meer zo op. Ik zag hem natuurlijk iedere dag. En ook Stephan zag het soms niet eens meer. Als ik nu de foto’s terugkijk dan is het wel echt heel aanwezig (zoals hierboven). Ook in zijn oogwit was het natuurlijk zichtbaar. En het werd dus erger.
De uitslagen waren niet zorgelijk, maar de kinderarts in het ziekenhuis snapte het ook gewoon niet. Na 6 weken was het nog niet minder geworden. Vanaf dat moment moesten we vaker bloed gaan prikken. En bloed uit het hieltje halen, werd steeds moeilijker. De huid wordt namelijk dikker. De uitslagen waren gewoon goed en het leek heel langzaam te dalen. Het was een gezonde baby, die plaste en poepte en zich prima ontwikkelde. Maar hij bleef geel…
De uitslagen bleven goed, behalve het bilirubinegehalte. Toen kwam de kinderarts net voor onze vakantie met uitsluitsel: “We weten niet wat de oorzaak is en aangezien je borstvoeding geeft is dit het meest waarschijnlijke. Alle uitslagen zijn verder goed, dus uw zoon is gezond. Hij heeft voldoende ontlasting en plast ruimschoots doorzichtige urine. Hij is ook niet suf en ontwikkelt zich zoals het hoort. Hij heeft niks aan zijn lever, geen urineweginfectie, zijn schildklier werkt goed en andere zeldzame ziektes zijn ook uitgesloten. We denken om die reden aan moedermelkgeelzucht. Het is niet nodig om lichttherapie toe te passen, de waardes zijn niet zodanig hoog. Met 12 weken moet het ongeveer wel weg zijn en anders laat u het checken bij de huisarts. Indien nodig komt u nogmaals bloedprikken.”
Ik hoopte natuurlijk dat het snel zou dalen. Tijdens de vakantie hadden we het er eigenlijk niet meer over. En ineens zei Stephan: “Schat, is hij nu minder geel dan voorheen of niet?” Na hem een hele tijd bestudeerd te hebben, moest ik constateren dat het inderdaad minder leek te zijn. Goed teken dachten wij! Na ruim twee weken Franse zon, was hij de 12 weken ook voorbij. Na een tweetal opmerkingen bij de bakker in ons dorp, besloot ik langs de huisarts te gaan. Die verwees mij weer naar de kinderarts van het consultatiebureau. Hij vond Daniël inderdaad nog wel wat geel, dus hup naar het ziekenhuis.
De kinderarts had meteen tijd voor ons. Er werd met spoed bloed geprikt. En daar werd geconstateerd dat de waardes eindelijk aan het dalen waren. Die 12 weken zijn een indicatie, soms duurt het gewoon langer. Na 15 weken was er niets meer te zien! Het was dus gewoon moedermelkgeelzucht. Tot op de dag van vandaag weten ze niet wat de oorzaak is. Ik ben blij dat we toch zo vaak op controle zijn geweest, je weet het maar nooit. Op de foto hierboven zie je hoe geel hij was met 9 weken.
Echt nog nooit van gehoord! Hoe kan dat dan? Zitten er dan te veel stoffen in jou melk? Gelukkig dat het niets ernstigs was maar 12 weken zijn meer dan lang genoeg om je zorgen te maken