Op 26 april 2011 is het schip in [LL] door de scheepswerf opgeleverd aan [H] BV. Het schip staat in [MM] geregistreerd op naam van Beheermaatschappij [R] BV. Op 6 mei 2011 is het schip gedoopt en in gebruik genomen.
Belanghebbende heeft zijn participatie in het Fonds ingebracht in een daartoe door hem opgerichte besloten vennootschap, genaamd [NN] BV.
Belanghebbende heeft bij brief van 26 juni 2011 aan de Inspecteur verzocht om een geruisloze omzetting per 6 mei 2011 op grond van artikel 3.65 Wet IB van de door belanghebbende gedreven onderneming in [NN] BV.
De Inspecteur heeft bij beschikking van 20 januari 2012 belanghebbendes verzoek om een geruisloze omzetting afgewezen. Redengevend daarvoor is dat niet is voldaan aan de voorwaarden die zijn opgenomen in het Besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 30 juni 2010, nr. DGB2010/3599M. Belanghebbende kan namelijk niet als ondernemer worden aangemerkt, aldus de Inspecteur.
De Rechtbank heeft geoordeeld dat belanghebbende van zijn participatie redelijkerwijs een voordeel kon verwachten zodat sprake is van een bron van inkomen. Verder heeft de Rechtbank geoordeeld dat belanghebbende rechtstreeks wordt verbonden voor verbintenissen betreffende de scheepvaartonderneming zodat belanghebbende als ondernemer kan worden aangemerkt. De Rechtbank heeft derhalve de afwijzende beschikking vernietigd en de Inspecteur opgedragen opnieuw op belanghebbendes verzoek om een geruisloze omzetting te beslissen.
In geschil is of de Inspecteur terecht belanghebbendes verzoek om een geruisloze omzetting in de zin van artikel 3.65 Wet IB heeft afgewezen. Het geschil spitst zich toe – hetgeen door partijen ter zitting uitdrukkelijk is bevestigd – op de vragen of sprake is van een bron van inkomen en of belanghebbende als ondernemer kan worden aangemerkt. Belanghebbende beantwoordt beide vragen bevestigend, de Inspecteur ontkennend.
De Inspecteur concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank en tot ongegrondverklaring van het beroep dat door belanghebbende bij de Rechtbank is ingesteld. Belanghebbende concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.
Een voordeel kan slechts inkomen zijn indien er een bepaalde bron aan ten grondslag ligt. Volgens vaste jurisprudentie (vgl. HR 3 maart 1954, nr. 11.683, BNB 1954/125 en HR 1 februari 2002, nr. 36.238, ECLI:NL:HR:2002:AD8763) worden als uitgangspunt de volgende drie algemene voorwaarden gesteld aan een bron van inkomen: deelname aan het economische verkeer, het (subjectieve) oogmerk om voordeel te behalen, en de (objectieve) verwachting dat het voordeel redelijkerwijs – in de toekomst – kan worden behaald.
De vraag of in enig jaar sprake is van een objectieve voordeelsverwachting moet in beginsel worden beantwoord op basis van feiten en omstandigheden van dat jaar. Feiten en omstandigheden van andere jaren kunnen echter licht werpen op het antwoord op de vraag of in het betreffende jaar sprake is van een objectieve voordeelsverwachting en mogen daarom mede in aanmerking worden genomen (vgl. HR 24 juni 2011, nr. 10/01299, ECLI:NL:HR:2011:BP5707).
De vraag of in redelijkheid een positief voordeel kan worden verwacht, dient te worden beoordeeld vóór toepassing van fiscale faciliteiten, zoals een mogelijk recht op willekeurige afschrijving (vgl. HR 28 oktober 2011, nr. 10/05369, ECLI:NL:HR:2011: BU1991). Verder dient bij de beantwoording van de vraag of sprake is van een objectieve voordeelsverwachting mede in aanmerking te worden genomen de rente op geldleningen die tot het in de vorm van vreemd vermogen werkzame kapitaal behoren (vgl. HR 14 november 2014, nr. 13/01800, ECLI:NL:HR:2014:3209).
Een redelijke verdeling van de bewijslast brengt mee dat belanghebbende, die zijn gestelde onderneming met toepassing van artikel 3.65 Wet IB geruisloos wenst in te brengen in een BV, feiten aannemelijk dient te maken die meebrengen dat sprake is van een objectieve voordeelsverwachting.
Belanghebbende betoogt dat bij de oprichting van het Fonds (eind 2010) redelijkerwijs kon worden verwacht dat de exploitatie van het schip winstgevend zou zijn. Ter onderbouwing wijst belanghebbende op de cashflowprognose (zie 2.5) en de timecharterovereenkomst met charteraar [I] zoals deze blijkt uit het e-mailbericht van [K] van 20 december 2010 (zie 2.2), alsmede op een reconstructie van de financiële analyse (zie 2.17).
Uit voornoemde stukken kan worden afgeleid dat op basis van de charterovereenkomst met [I] en de poolovereenkomst met andere schepen, de vrachtopbrengst gedurende de eerste drie jaren USD 20.500 per dag zou bedragen en dat de operationele kosten en de rentelast tezamen circa USD 11.000 per dag zouden bedragen. Uitgaande van de aanschaffingskosten van USD 48.000.000, een afschrijvingsperiode van 30 jaar en een restwaarde van nihil, bedraagt de (reguliere) afschrijving circa USD 4.500 per dag. Gelet op het vorenstaande was het te verwachten rendement gedurende de eerste jaren circa USD 5.000 positief. Zelfs als de Inspecteur zou worden gevolgd in zijn standpunt dat in voornoemde rentelast niet de rente is begrepen die het Fonds is verschuldigd aan [H] BV ter zake van een lening van USD 5.000.000 (bijlage 9 bij nader stuk belanghebbende in eerste aanleg), en dat derhalve nog een extra rentelast in aanmerking genomen dient te worden, is het te verwachten rendement gedurende de eerste drie jaren positief. Dat volgens de Baltic Dry Index eind 2010 het vrachttarief rond de USD 13.000 per dag lag, doet niet eraan af dat belanghebbende een vrachttarief was overeengekomen van USD 20.500. Verder neemt het Hof in aanmerking dat blijkens de door de Inspecteur ingebrachte grafieken van onder meer de Baltic Dry Index (bijlagen bij nader stuk van 7 april 2015) de markt voor zeevracht in sterke mate volatiel is, zodat belanghebbende ondanks de lagere vrachttarieven ultimo 2010, die – zoals uit de betreffende grafieken blijkt – aanmerkelijk beneden het langjarig gemiddelde van de bedoelde vrachttarieven lagen, rekening mocht houden met de daarop gebaseerde (reële) mogelijkheid dat de vrachttarieven na afloop van de driejarige charterovereenkomst met [I] weer zouden zijn hersteld.
Het Hof acht derhalve aannemelijk dat ten tijde van de oprichting van het Fonds redelijkerwijs kon worden verwacht dat de exploitatie van het schip winstgevend zou zijn, en dat dus sprake is van een bron van inkomen.
Op grond van artikel 3.4 Wet IB wordt als ondernemer aangemerkt de belastingplichtige voor rekening van wie een onderneming wordt gedreven en die rechtstreeks wordt verbonden voor verbintenissen betreffende die onderneming.
Het geschil spitst zich toe op de vraag of de scheepvaartonderneming voor rekening van belanghebbende werd gedreven en of belanghebbende rechtstreeks werd verbonden voor verbintenissen betreffende de door het Fonds gedreven onderneming. De bewijslast ter zake rust op belanghebbende, aangezien hij gebruik wenst te maken van de fiscale faciliteit om met toepassing van artikel 3.65 Wet IB zijn gestelde onderneming geruisloos in een BV in te brengen.
Gelet op de MOA, aanhef onder B en artikel 1 en 2, (zie 2.9) en de overeenkomst Vaststelling economische eigendom (zie 2.11) acht het Hof aannemelijk dat het Fonds de economische eigenaar van het schip is. Dit oordeel vindt zijn bevestiging in de verklaring van de Inspecteur ter zitting dat als de vrachttarieven sterk zouden stijgen, eventuele winsten voor rekening van het Fonds zouden komen. Ook wordt dit oordeel bevestigd in de niet weersproken stelling van belanghebbende dat het Fonds het schip heeft verzekerd. Verder volgt uit het besloten karakter van het Fonds, het ontbreken van rechtspersoonlijkheid van het Fonds, en uit de Fondsvoorwaarden (zie 2.6) dat de voor- en nadelen van de economische eigendom van het schip voor rekening en risico van de participanten komen. De stelling van de Inspecteur dat het schip voor rekening en risico van de juridisch eigenaar (Beheermaatschappij [R] BV) wordt geëxploiteerd, wordt derhalve afgewezen. De in de MOA (zie 2.9) en de Loan Agreement (zie 2.10) opgenomen beperkingen van de verhaalsmogelijkheden van de verkoper en de financier van het schip op de participanten – voor het geval het Fonds niet in staat mocht zijn de aankoopsom en/of de lening geheel te voldoen – doen niet af aan het vorenoverwogene. De scheepvaartonderneming wordt dus mede voor rekening van belanghebbende gedreven.
De vraag of een belastingplichtige die winst uit onderneming geniet rechtstreeks wordt verbonden voor verbintenissen betreffende die onderneming, dient te worden beantwoord naar de regels van burgerlijk recht (vgl. HR 14 juli 2006, nr. 42.125, ECLI:NL:HR:2006: AV0846).
Het Hof stelt voorop dat het Fonds in privaatrechtelijk opzicht moet worden aangemerkt als een maatschap in de zin van artikel 7A:1655 BW. Zoals de Rechtbank onder verwijzing naar het zogenoemde Union II-arrest (HR 10 januari 1968, nummers 837-840, BNB 1968/81) terecht heeft overwogen, komt door het toetreden van de participanten tot het fonds – door storting van gelden daarin tegen afgifte van participatiebewijzen en aanvaarding van de Fondsvoorwaarden door iedere participant afzonderlijk – tussen hen namelijk een overeenkomst tot stand, waarbij twee of meer personen zich verbinden om iets in gemeenschap te brengen met het oogmerk om het daaruit ontstane voordeel met elkaar te delen. Niet vereist is dat de participanten zich rechtstreeks tot elkaar richten, doch voldoende is dat zij afzonderlijk hun wil tot deelneming in het gezamenlijk kapitaal kenbaar maken door het nemen van een participatie. Dat blijkens artikel 1, lid 5, van de Fondsvoorwaarden de participanten onderling geen samenwerking beogen, acht het Hof gelet op voornoemd Union II-criterium niet van belang.
Verder heeft als uitgangspunt te gelden dat indien een maatschap ‘openbaar’ is, de maten in die maatschap rechtstreeks worden verbonden voor door een van de maten namens die maatschap aangegane verbintenissen. Van een ‘openbare maatschap’ is naar algemeen gangbare opvatting slechts sprake indien de maatschap op een voor derden duidelijk kenbare wijze onder een bepaalde naam – ook wel: een door haar als zodanig gevoerde naam – aan het rechtsverkeer deelneemt (vgl. HR 14 november 2008, nr. 42.927, ECLI:NL:HR:2008: BC3673).
In het onderhavige geval wordt door het Fonds aan het rechtsverkeer deelgenomen onder de naam ‘ [Q] ’. Zo is het Fonds partij bij de MOA van 30 december 2011 met [H] BV en Beheermaatschappij Universal Barcelona BV (zie 2.9), bij de Loan Agreement van 30 december 2010 met [H] BV (zie 2.10), en bij de ‘Endfinanzierungs’-overeenkomst van 30 maart 2011 met de Bank (zie 2.14). Verder zijn facturen aan het Fonds gericht, waaronder een factuur van [OO] BV van 19 april 2011 en een factuur van advocatenkantoor [PP] van 18 augustus 2011 ter zake van verrichte werkzaamheden in de periode 25 maart 2010 tot en met 18 augustus 2011. Dat er bij enige overeenkomsten sprake is van gelieerdheid met de andere partij – zo maken de participanten [U] BV en Beheermaatschappij [R] BV deel uit van de [G] Groep – doet niet eraan af dat het Fonds aan het rechtsverkeer heeft deelgenomen.
Gelet op het vorenstaande treedt het Fonds naar buiten onder een bepaalde als zodanig gevoerde naam. Het Fonds is derhalve aan te merken als ‘openbaar’, zodat de participanten in het Fonds rechtstreeks worden verbonden door verbintenissen die het Fonds is aangegaan. Dat bij enige overeenkomsten de verhaalsmogelijkheden op de participanten contractueel zijn beperkt, doet niet af aan de verbondenheid. De vraag of het Fonds een vennootschap onder firma betreft – blijkens artikel 16 Wetboek van Koophandel is een vennootschap onder firma een maatschap waarin onder gemeenschappelijke naam een bedrijf wordt uitgeoefend – behoeft geen beantwoording. De participanten in het Fonds, waaronder belanghebbende, kunnen derhalve als ondernemer worden aangemerkt.
Het Hof oordeelt ten overvloede dat de participanten – waaronder belanghebbende – ook worden verbonden nu zij rechtstreeks partij zijn bij een of meer overeenkomsten. In dat verband kan worden gewezen op de PSA van 30 december 2010 (zie 2.8), de overeenkomst Vaststelling economische eigendom van 30 december 2010 (zie 2.11) en de Escrow Agreement van 30 december 2010 (zie 2.12).
Gelet op het vorenoverwogene heeft de Inspecteur het verzoek om de toepassing van de doorschuiffaciliteit van artikel 3.65 Wet IB 2001 ten onrechte afgewezen.
Het Hof vindt aanleiding de Inspecteur te veroordelen in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. Deze kosten zijn op de voet van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vastgesteld op € 980 (1 punt voor verweerschrift, 1 punt voor zitting, wegingsfactor 1, waarde per punt € 490).
– bepaalt dat van de Inspecteur op het moment dat deze uitspraak onherroepelijk is komen vast te staan een griffierecht zal worden geheven van € 493.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.J.H. van Suilen, voorzitter, mr. A.J. Kromhout en mr. M.G.J.M. van Kempen, in tegenwoordigheid van drs. S. Darwinkel als griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 21 juli 2015.
Bij besluit van 14 oktober 2008 heeft het dagelijks bestuur van het stadsdeel Oost/Watergraafsmeer van de gemeente Amsterdam (hierna: het dagelijks bestuur) de locatie nr. M2-52 te Amsterdam vastgesteld voor een ondergrondse inzamelvoorziening voor huishoudelijk restafval. Dit besluit is op 23 oktober 2008 ter inzage gelegd.
Tegen dit besluit heeft [appellant] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 9 december 2008, beroep ingesteld.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 19 juni 2009, waar het dagelijks bestuur, vertegenwoordigd door M. Benningen en P.F. Starreveld, beiden werkzaam bij het stadsdeel, is verschenen.
2.1. Het dagelijks bestuur betoogt dat het beroep van [appellant] niet-ontvankelijk is, omdat het beroepschrift pas op 9 december 2008 bij de Raad van State is ontvangen, terwijl de beroepstermijn afliep op 5 december 2008.
2.2. Ingevolge artikel 6:9, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht, voor zover hier van belang, is een beroepschrift tijdig ingediend indien het voor het einde van de termijn ter post is bezorgd, mits het niet later dan een week na afloop van de termijn is ontvangen.
2.2.1. Uit het poststempel op de enveloppe, dat als datum 30 november 2008 vermeldt, blijkt dat het beroepschrift voor het einde van de termijn ter post is bezorgd. Nu het beroepschrift binnen een week na het verstrijken van de termijn bij de Raad van State is ontvangen, is er geen aanleiding om het beroep niet-ontvankelijk te achten.
2.3. Ingevolge artikel 7, eerste lid, van de Afvalstoffenverordening Oost-Watergraafsmeer 2004 (hierna: de ASV) kan in het belang van een doelmatige inzameling van huishoudelijke afvalstoffen inzameling plaatsvinden nabij de percelen. Ingevolge het tweede lid stelt het dagelijks bestuur plaatsen vast waar huishoudelijke afvalstoffen ter inzameling nabij de percelen dienen te worden aangeboden. Op grond van het derde lid moeten de op grond van het tweede lid aangewezen locaties voldoen aan de criteria, gesteld in Bijlage 1 behorend bij de ASV.
2.4. Bij het bepalen van de locaties van inzamelvoorzieningen als de onderhavige betrekt het dagelijks bestuur onder meer de volgende in Bijlage 1, onder I, van de ASV opgenomen uitgangspunten: een maximale loopafstand vanaf de woning tot restafvalcontainers van 75 meter, het veilig kunnen stoppen door inzamelvoertuigen om te legen, het zodanig plaatsen van containers dat de afstand van de gevel tot de inwerpopening minimaal 3 meter is, het zodanig plaatsen van containers dat tijdens de lediging geen gevaar voor omstanders en personeel ontstaat, het niet hoeven omleggen van hoofdleidingen van het riool, het zodanig kiezen van locaties dat kabels en leidingen zo min mogelijk hoeven te worden verlegd, het zodanig plaatsen van containers dat de gebruikers ervan geen gevaar opleveren voor langsrijdend verkeer en omgekeerd en het goed bereikbaar zijn van aanbiedlocaties voor voetgangers en fietsers.
2.5. Het dagelijks bestuur heeft bij het bestreden besluit de locatie gewijzigd ten opzichte van het ter inzage gelegde ontwerpbesluit om de risico's voor de verkeersveiligheid te verkleinen. Het voorgestelde alternatief voor [locatie 1 en 2] is volgens het dagelijks bestuur geen optie omdat daarmee het verkeer op de kruising Wethouder Frankeweg/Middenweg wordt belemmerd. Het achteropkomend verkeer zou niet in staat zijn het inzamelvoertuig te passeren omdat ter hoogte van de locatie een vluchtheuvel is gesitueerd, aldus het dagelijks bestuur.
2.6. [appellant] kan zich niet verenigen met de aanwijzing van de locatie [nr] op de Wethouder Frankeweg ter hoogte van [huisnummer]. Volgens [appellant] had het dagelijks bestuur in het bestreden besluit inhoudelijk moeten ingaan op de door hem voorgestelde alternatieve locatie bij de aan de overkant gelegen wasserette aan de Wethouder Frankeweg ter hoogte van [huisnummer]. Volgens [appellant] is deze laatste locatie te verkiezen uit een oogpunt van beperking van overlast door de container en daarmee verlies aan woongenot.
2.6.1. Naar het oordeel van de Afdeling heeft het dagelijks bestuur zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat het gebruik van de ondergrondse afvalcontainer geen grote geluid- of stankoverlast oplevert en dat vanwege de geringe grootte van de inwerpzuil van de ondergrondse afvalcontainer (65 x 55 x 85 centimeter) evenmin behoeft te worden gevreesd voor grote visuele hinder. Dit laatste geldt voor [appellant] te minder nu hij uitsluitend vanuit zijn keuken zicht op de containers heeft. Daar komt bij dat de afstand tussen de gevel van de woning van [appellant] en de containers ruim 4 meter bedraagt, waarmee wordt voldaan aan het in Bijlage 1 onderdeel I, van de ASV gestelde criterium dat de afstand van de gevel tot de inwerpopening minimaal 3 meter is. Het dagelijks bestuur heeft voorts aannemelijk gemaakt dat de alternatieve locatie bij de wasserette aan de Wethouder Frankeweg niet goed uitvoerbaar is nu deze gelet op de nabijheid van een kruising in strijd zou zijn met het in onderdeel I, van de ASV genoemde criterium dat inzamelvoertuigen veilig moeten kunnen stoppen om te legen.
2.6.2. Gezien het vorenstaande is de Afdeling van oordeel dat het dagelijks bestuur, rekening houdend met de betrokken aspecten en de voorgestelde alternatieve locaties, bij afweging van de betrokken belangen in redelijkheid tot aanwijzing van locatie [nr.] te [plaats] als locatie voor een ondergrondse inzamelvoorziening voor huishoudelijk restafval heeft kunnen komen.
Aldus vastgesteld door mr. W.D.M. van Diepenbeek, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. C. Sparreboom, ambtenaar van Staat.
Bij besluit van 24 september 2013 heeft het college besloten over te gaan tot invordering van dwangsommen bij [appellant] tot een bedrag van € 13.098,30.
tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 13 augustus 2014 in zaak nr. 14/814 in het geding tussen:
Bij besluit van 11 februari 2014 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar gegrond verklaard en besloten tot invordering van dwangsommen bij [appellant] tot een bedrag van € 6.500,00.
Bij uitspraak van 13 augustus 2014 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 31 maart 2015, waar [appellant] en het college, vertegenwoordigd door B. Kooistra en D. Sentürk, zijn verschenen.
1. Bij besluit van 15 januari 2013 heeft het college [appellant] onder meer gelast vóór 1 maart 2013:
- de overtreding van artikel 6.1 van de voorschriften van het bestemmingsplan, te weten de aanwezigheid van een chalet van meer dan 30 m2, te beëindigen;
- de overtreding van artikel 6.1 van de voorschriften van het bestemmingsplan, te weten een voor het chalet geplaatste overkapping, te beëindigen;
- de overtreding van artikel 2.3 onder b van de Wabo, te weten het bouwen van het gebouw met nutsvoorzieningen in afwijking van de omgevingsvergunning, te beëindigen;
- de overtreding van artikel 2.1, eerste lid, en artikel 2.3a van de Wabo en voorschrift 6.2 van het bestemmingsplan, te weten het naast het hekwerk geplaatste bouwwerk zonder omgevingsvergunning en in strijd met het bestemmingsplan, te beëindigen.
Het college heeft [appellant] daarbij meegedeeld dat, bij het niet voldoen aan deze last, een dwangsom wordt verbeurd van € 5.000,00 per maand na afloop van de begunstigingstermijn met een maximum van € 15.000,00 voor de overtredingen onder punt a en c en € 1.500,00 per maand na afloop van de begunstigingstermijn met een maximum van € 4.500,00 voor de overtredingen onder punt b, d, e, en f. Bij besluit van 23 april 2013 heeft het college het door [appellant] tegen het besluit van 15 januari 2013 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
2. Aan het besluit van 24 september 2013 heeft het college ten grondslag gelegd dat de overtredingen genoemd in rechtsoverweging 1 niet voor het aflopen van de begunstigingstermijn zijn beëindigd.
3. De Afdeling stelt voorop dat in deze procedure uitsluitend de rechtmatigheid van de uitspraak van de rechtbank ter beoordeling staat. Het betoog van [appellant] over de onredelijke manier van handelen van het college ten opzichte van hem heeft hierop geen betrekking en blijft daarom onbesproken.
4. [appellant] betoogt - kort weergegeven - dat de rechtbank heeft miskend dat het college hem ten onrechte bij besluit van 15 januari 2013 heeft gelast de in dit besluit genoemde overtredingen te beëindigen.
4.1. Het besluit van 15 januari 2013 is in rechte onaantastbaar. De rechtbank is er daarom terecht van uitgegaan dat de rechtmatigheid van dat besluit in deze procedure niet aan de orde kan komen.
5. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat er geen bijzondere omstandigheden zijn die het college aanleiding hadden dienen te geven om af te zien van invordering van de dwangsommen. In dit verband stelt [appellant] dat ingrijpende gebeurtenissen in zijn privéleven, zoals onder meer het faillissement van zijn onderneming en het bij hem komen wonen van zijn dochtertje, ertoe hebben geleid dat hij niet beschikt over voldoende financiële middelen om de ingevorderde dwangsommen te betalen. Ter onderbouwing van dit betoog heeft [appellant] bij zijn hoger beroepschrift een berekening van een deurwaarder overgelegd waaruit volgens hem blijkt dat hij over een vrij besteedbaar inkomen van € 25,00 per maand beschikt en een verklaring van een accountant overgelegd waarin is vermeld dat hij in 2013 geen verdienste heeft gehad uit zijn in Duitsland gevestigde onderneming.
5.1. Ingevolge artikel 5:37, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) beslist het bestuursorgaan, alvorens aan te manen tot betaling van de dwangsom, omtrent de invordering van een dwangsom.
Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 16 januari 2013 in zaak nr. 201205967/1/A1), dient bij een besluit omtrent invordering van een verbeurde dwangsom aan het belang van de invordering een zwaarwegend gewicht te worden toegekend. Een andere opvatting zou afdoen aan het gezag dat behoort uit te gaan van een besluit tot oplegging van een last onder dwangsom. Steun voor dit uitgangspunt kan worden gevonden in de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 5:37, eerste lid, van de Awb (Kamerstukken II 2003/04, 29 702, nr. 3, blz. 115). Hierin is vermeld dat een adequate handhaving vergt dat opgelegde sancties ook worden geëffectueerd en dus dat verbeurde dwangsommen worden ingevorderd. Slechts in bijzondere omstandigheden kan geheel of gedeeltelijk van invordering worden afgezien.
5.2. Een beroep op geringe draagkracht komt in de invorderingsfase in beginsel niet voor honorering in aanmerking. Zonder af te doen aan de ernst van de gebeurtenissen in het privéleven van [appellant] acht de Afdeling in dit geval geen bijzondere omstandigheden aanwezig die aanleiding geven om af te wijken van het hiervoor genoemde uitgangspunt. Overigens kan het bestuursorgaan desgewenst een betalingsregeling vaststellen die voorziet in gespreide betaling van het verschuldigde bedrag.
Aldus vastgesteld door mr. W. Sorgdrager, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. A.H. Schoppers, griffier.