Gregory Benford heeft een indrukwekkend curriculum vitae. Hij is schrijver van een groot aantal sciencefiction-romans, winnaar van prijzen als de Nebula- en Campbell-Awards en zelfs van een literatuurprijs van de Verenigde Naties. Maar hij is ook hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Californie, en adviseur van de NASA, het Witte Huis en het Amerikaanse ministerie van Energie. En sinds de oprichting in 1998 maakt hij deel uit van het Steering Committee van de Mars Society. Gezien die laatste functie is het natuurlijk niet verwonderlijk dat ook hij een bijdrage heeft geleverd aan de stroom Marsboeken van de afgelopen jaren. The Martian Race is vrij recent; de eerste druk is nog geen jaar oud. Het verhaal speelt in de niet al te verre toekomst, in 2018, om precies te zijn. De regeringen van een aantal industrielanden hebben, onder leiding van de Verenigde Staten, een prijs uitgeloofd van 30 miljard dollar voor het eerste team astronauten dat op Mars een aantal vastgelegde wetenschappelijke onderzoeken uitvoert. Op het eerste gezicht lijkt dat een absurd idee, maar het uitloven van prijzen voor gedurfde ondernemingen heeft een lange geschiedenis. De Portugezen deden het al in de vijftiende eeuw, in de twintigste eeuw werden door het uitloven van prijzen een paar luchtvaartmijlpalen bespoedigd, en op dit moment is er de X-prize voor de eerste herbruikbare raket die binnen twee weken drie passagiers in de ruimte brengt.
In The Martian Race gaat de strijd tussen een Amerikaans consortium, met wat Russische inbreng, en een Europees-Chinese combinatie. De Amerikanen voeren in feite het Mars Direct-plan uit van Robert Zubrin, die een klein gastrolletje heeft in het boek. De Euro-Chinezen wagen het met nucleaire technologie. De competitie tussen de twee organisaties plaatst het Marsonderzoek in het middelpunt van de belangstelling van de Aardse media. Ook het verhaal heeft baat bij het wedstrijdelement; het onderzoek zelf echter heeft er wel wat onder te lijden.
De ontwikkelingen worden gezien vanuit het perspectief van Julia Barth, de enige vrouw in het Amerikaanse team. Vrouwen zijn de laatste jaren aan een opvallende, en wat ons betreft ook verheugende, inhaalmanoevre bezig. Nadat de verovering van de ruimte decennialang ook in de sciencefiction een mannenzaak was, kiezen steeds meer schrijvers voor vrouwelijke hoofdpersonen.
Van alle Marsromans is The Martian Race wel het meest gebaseerd op hedendaagse technologie en dat is een van de fascinerende kanten van het boek: het dagelijks leven in en om de "hab" wordt zo levendig beschreven dat de lezer het gevoel krijgt er zelf bij te zijn.
Boeiend zijn ook de speculaties over een complexere vorm van leven dan de microben die doorgaans als het meest waarschijnlijk worden beschouwd. Tegelijkertijd vereist de wetenschappelijke uitleg over deze onderwerpen bij de lezer wel een zekere basiskennis.
Door allerlei onverwachte ontwikkelingen blijft het tot het einde toe spannend wie de race zal winnen. En om de pret niet te bederven verklappen we hier de afloop niet.