Voor het maken van huwelijkse voorwaarden volgens dit concept hebben jullie twee documenten nodig die jullie hier kunnen downloaden:
Wie trouwt zonder eerst huwelijkse voorwaarden te maken, trouwt in de wettelijke beperkte gemeenschap van goederen. Het is een groot misverstand om te denken dat jullie – door de huidige huwelijksregels – vanzelf op huwelijkse voorwaarden trouwen. Dat is zeker niet het geval. Als jullie elkaar (en daarmee jullie gezin) willen beschermen tegen schuldeisers die ontstaan tijdens jullie huwelijk, dan móet je huwelijkse voorwaarden maken. Bedenk daarbij dat het absoluut niet alleen een ondernemer is, die tijdens het huwelijk schulden aangaat. Onderaan deze pagina zijn tien belangrijke redenen opgenomen om huwelijkse voorwaarden te maken.
Voor het maken van huwelijkse voorwaarden is een notariële akte nodig. Deze moet getekend worden vóórdat jullie trouwen. Het is ook mogelijk om huwelijkse voorwaarden te maken nadat jullie getrouwd zijn. Dit is echter bewerkelijker. Ook is in dat geval niet altijd dezelfde einduitkomst haalbaar.
Het maken van huwelijkse voorwaarden beschouwen wij als één van de ingewikkeldste onderdelen van ons vak. Er zijn namelijk, binnen de grenzen van de wet, talloze varianten mogelijk. Voor het maken van huwelijkse voorwaarden bieden wij op deze site een bijzonder concept. Jullie maken daarbij in wezen zelf jullie huwelijkse voorwaarden. Zo krijgen jullie maatwerk huwelijkse voorwaarden en geen standaard huwelijkse voorwaarden, zonder het prijskaartje dat onvermijdelijk aan maatwerk hangt
Huwelijkse voorwaarden hebben niet het effect van een testament. In je huwelijkse voorwaarden bepaal je niet wie je erfgenamen zijn. Alleen de vermogensrechtelijke verhouding tussen de beide echtgenoten tijdens het huwelijk (vragen als wat is van wie, wie is voor welke schulden aansprakelijk) is geregeld. De inhoud van de huwelijkse voorwaarden kunnen wél de hoogte van de erfenis bepalen bij overlijden.
De echtgenoten kunnen in een testament vastleggen wat er moet gebeuren met hun vermogens na overlijden. Iedere echtgenoot dient dan zelf een testament te maken. Zonder testament treedt de wettelijke regeling van het erfrecht in. Daarin is de langstlevende echtgenoot automatisch erfgenaam, naast eventuele kinderen.
In de wet staat wat je wel en niet deelt bij een scheiding. In huwelijkse voorwaarden bepaal je dat zelf en leg je vast wat je wel en niet met elkaar deelt. En vaak voorkom je daar bij de scheiding ook nog ruzie mee over wat van wie is.
Als een van jullie beiden (meer) spaargeld heeft besteed aan het huis waarin jullie wonen, wil hij/zij dat geld misschien ook terug als het tussen jullie misloopt. Dat kan alleen als je huwelijkse voorwaarden maakt.
Met huwelijkse voorwaarden kun je het vermogen van je partner beschermen tegen ondernemersrisico’s. Ook voor zzp-ers zijn huwelijkse voorwaarden interessant.
Door huwelijkse voorwaarden te maken zorg je ervoor dat financieel zoveel mogelijk hetzelfde blijft als nu.
Als je niet wilt meebetalen aan de alimentatie die jouw partner moet betalen, dan heb je huwelijkse voorwaarden nodig. Er zijn ook huwelijkse voorwaarden nodig als de scheiding nog niet (helemaal) is afgewikkeld.
Als een van jullie een schuld heeft dan kun je met huwelijkse voorwaarden ervoor zorgen dat de ander daar geen last van heeft of krijgt.
De wet geeft basisregels waar gezinnen met stiefkinderen of een inwonende ouder vaak niet in passen. In huwelijkse voorwaarden maak je de financiële afspraken voor je gezin op maat.
Als je wilt voorkomen dat je verstrikt raakt in de huwelijksregels van meerdere landen dan maak je huwelijkse voorwaarden.
Als je huwelijkse voorwaarden maakt, kun je in de huwelijkse voorwaarden beschrijven van wie welke spullen zijn. Hiermee verminder je de kans op ruzie over spullen bij een scheiding.
Als je bij een scheiding financieel gezien alles fifty fifty met elkaar wil delen dan moet je daarvoor huwelijkse voorwaarden maken.
De Fraudewet die per 1 januari 2013 in werking trad blijkt veel onschuldige slachtoffers te maken. Mensen die zich van geen kwaad bewust zijn worden opgezadeld met hoge boetes. Onschuldige handelingen, vergissingen en geringe termijnoverschrijdingen worden aangemerkt als fraude. Om dit mogelijk te maken heeft de politiek, speciaal in het geval van uitkeringsontvangers, een geheel nieuwe betekenis gegeven aan het begrip 'fraude'.
De gangbare betekenis van het woord 'fraude' is: met opzet een onjuiste voorstelling van zaken geven met als doel economisch voordeel te behalen.
"Er is sprake van uitkeringsfraude als een verwijtbare overtreding van de inlichtingenverplichting resulteert in onverschuldigde betaling van de uitkering."
In de definitie van de Fraudewet speelt opzet om een onjuiste voorstelling van de feiten te laten ontstaan geen rol. Het gaat slechts over verwijtbaarheid, maar die verwijtbaarheid kan ook heel gering zijn.
Daarmee wordt fraude in de Fraudewet anders gedefinieerd dan wat er in het dagelijks taalgebruik onder wordt verstaan. Ook mensen die niet opzettelijk de inlichtingenplicht schenden en er geen voordeel uit willen halen, krijgen een boete ingevolge de Fraudewet. De vraag of er opzet in het spel is speelt totaal geen rol.
Het UWV kijkt alleen maar of er een onverschuldigde betaling is gedaan. Zo ja, dan volgt er in principe een boete, ook als de betaling het gevolg is van onjuiste voorlichting, een verklaarbare termijnoverschrijding of van de falende website van het UWV.
Het is dan ook geen wonder dat de ombudsman onlangs constateerde dat de boetes in veel gevallen onterecht zijn. Het gaat helemaal niet om fraude, maar om fouten van het UWV die voor de uitkeringsontvanger vaak heel moeilijk te herstellen zijn. De ombudsman sprak met een heel aantal UWV-medewerkers. In hoofdstuk 4.2 van zijn rapport lezen we dat deze medewerkers beamen dat het niet om echte fraude gaat:
“De meerderheid van de ondervraagde uitvoeringsambtenaren schatte dat bij de (overgrote) meerderheid van de uitkeringsgerechtigden die in het kader van de Fraudewet een boete krijgt geen frauduleuze intenties spelen. De ondervraagde uitvoeringsambtenaren geven zonder uitzondering aan dat een groot deel van de mensen dat een boete krijgt zich vergist of er door overmacht van weerhouden is de juiste informatie aan te leveren.”
“Medewerkers vertelden dat veel burgers verbaasd en beledigd zijn als zij een boete krijgen terwijl zij niet hebben willen frauderen. Ze begrijpen het niet en voelen zich als fraudeur behandeld.”
De wetgever en het UWV weten dat onschuldige mensen zich niet zomaar van fraude laten beschuldigen. Hun oplossing? Het woord 'fraude' zoveel mogelijk vermijden. Sinds het debacle van de drieduizend zzp’ers is de term 'fraude' compleet geschrapt uit het vocabulaire. De ‘fraude-inspecteurs’ van het UWV zijn ‘handhavingsdeskundigen’ gaan heten en in alle correspondentie wordt het begrip 'fraude' zorgvuldig vermeden.
Gedupeerden die zich bij ons melden voelen zich vaak zeer beledigd: “Het UWV beschuldigt me van fraude!” Maar feitelijk is dit niet het geval. De beslissingen van het UWV ademen weliswaar beschuldigingen van fraude uit, maar het staat er nooit letterlijk.
In de communicatie naar de slachtoffers vermijdt het UWV het begrip 'fraude', maar in de externe communicatie wordt dit begrip juist veelvuldig gebruikt. Onverschuldigde betalingen heten ineens 'gefraudeerde bedragen'. Ten onrechte, want van opzet of bedrog is meestal geen sprake. De media nemen dit taalgebruik over.
Door deze wijze van communiceren kunnen politici en het UWV opscheppen over het feit dat ze 'fraude hard aanpakken’.
Ook minister Asscher behandelt gedupeerden alsof ze achterlijk zijn. In zijn kamerbrief van 26 mei 2014 aan de schrijft hij:
“Door het vermijden van de term “fraude” in communicatie, maar te spreken over normschending of overtreden van de inlichtingen- of informatieplicht wordt beoogd te voorkomen dat cliënten zich gecriminaliseerd voelen.”
Je krijgt een hoge boete, terwijl je onschuldig bent. Die krijg je op grond van de Fraudewet. In de media lees je over gefraudeerde bedragen, maar je moet je vooral niet gecriminaliseerd voelen? Hoe moet je je dan voelen? Dankbaar?
Voordat een nieuwe wet wordt doorgevoerd, geeft de Raad van State daar advies over. Zo ook bij de Fraudewet. De Raad van State maakte nadrukkelijk bezwaar tegen het gebruik van de term 'fraude' en adviseerde dit alleen te gebruiken indien er sprake is van bedrog:
“Het is de Afdeling opgevallen dat de toelichting stelselmatig gebruik maakt van het begrip "fraude", als het gaat om de voorstellen die zien op de sociale zekerheid. Fraude betekent bedrog en veronderstelt opzet. Blijkens de tekst van de diverse voorgestelde bepalingen gaat het evenwel om het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichtingen op grond van de diverse wetten. Daarbij speelt de mate van verwijtbaarheid een rol bij de bepaling van de hoogte van de boete.
De toelichting wekt door enkel en alleen het begrip fraude te gebruiken de indruk dat ieder gebrek in de nakoming van de inlichtingenplicht bedrog is. Dat is onjuist en schept ook een verkeerd beeld. De Afdeling adviseert daarom in de gehele toelichting het begrip fraude alleen dan te gebruiken als daarmee bedrog bedoeld is.”
“Fraude is geen juridisch maar een maatschappelijk begrip. Het advies van de Afdeling om in de gehele toelichting het begrip fraude alleen te gebruiken als daarmee bedrog is bedoeld, wordt niet overgenomen. In dit wetsvoorstel wordt een ruimer begrip fraude gehanteerd.”
Het advies van de Raad van State werd dus genegeerd. Het interesseert de Minister niets dat onschuldige mensen vanaf nu kunnen worden weggezet als fraudeurs. De wet is er alleen maar gekomen zodat politici kunnen benadrukken dat ze uitkeringsfraude ‘stevig aanpakken’. En bij gebrek aan echte fraudeurs passen ze gewoon de definitie aan, zodat vrijwel iedere uitkeringsontvanger gemakkelijk als fraudeur kan worden aangemerkt.