Bovendien: is het wel helemaal eerlijk om een beslissing die je hele leven bepaald over te laten aan een ongeborenen, die per definitie nog niet oud en wijs genoeg is?
Hoezo is een ongeborene juist niet wijs en oud? het lichaam dan misschien nog niet, maar de ziel kan dat al wel zijn,
Howabout.... in ieder 'lichamelijk' leven is een les te leren, deze les komt met voor en nadelen (als je het zwartwit wilt zien dan)
Een vraag die daardoor bij mij op komt: als de ziel lessen leert over de verschillende levens heen, dan is er dus voortgang in de wijsheid van die ziel. Is die wijsheid eindig? Is er een beperking in het aantal lessen dat kan worden geleerd, waarna de ziel "volleerd" is? En wat gebeurd er dan precies?
En misschien wel interessanter: als een ziel nieuwe dingen leert, dan moet de ziel in het verleden minder hebben geweten dan nu. Doorgetrokken langs alle levens van die ziel kom je op een gegeven moment bij een punt waarop deze ziel nog niets geleerd heeft en de eerste les nog moet ondergaan.
Waar komt die ziel dan echter vandaan? Bestond deze altijd al en leert deze pas nu de eerste les? Of is deze nieuw gemaakt? Hoe dan? En wat veroorzaakt dit?
oke, mijn 1,2,3 antwoord. mede doordat ik hier al heel lang overna denk dus wel een 'eigen verhaal' heb gemaakt. Klinkt soms als een sprookje misschien, maar ik probeer het zo begrijpelijk mogelijk uit te leggen
Ik geloof van wel. De een noemt het verlicht, de ander geeft er een andere naam aan. Ik denk dat je ziel op een punt komt dat het is uitgeleerd en de wijsheden terug meeneemt naar moeder aarde. Moeder aarde op haar beurt gebruikt deze wijsheid/energie voor het leven op aarde. Zo is de cirkel weer rond. betekend ook dat alles wat de ziel geleerd heeft, weer gebruikt word. Recycling op zijn best
Neen, ik denk dat iedere ziel zijn eigen lessen heeft om te leren. Dus niet iedereen leert hetzelfde, en al helemaal niet op dezelfde manier. Dus iedere les is uniek.
Nee, het gaat niet om hoeveelheden 'wijsheid' naar mijn idee. Het gaat erom wat je weet. De ene les is net zo waardevol als de ander, maar misschien dat de ziel over de ene les wel 100 levens doet, en de andere les maar 1 leven. Omdat er meerdere lessen kunnen zijn, kan het zijn dat een ziel vaak op een 'nul punt' beland omdat een les begint. (al is het dan iets te zwart-wit, maar ik denk dat je me wel snapt)
Moeder natuur, en ik geloof dat zielen kunnen splitsen. De reden hiervan? Een natuurlijk proces zoals een cel zich deelt, misschien wel om energie en wijsheid te vergaren voor moeder natuur. Uiteindelijk zijn we bezig met
a. opgroeien op aarde (honderden jaren geleden) wat wij nu primitief noemen, maar wat voornamelijk leven mét moeder natuur was.
b. moeder natuur vernietigen met onze 'ontwetendheid' (200 jaar teug - nu) Nu materialisme en egoïsme, niet leven met moeder natuur maar haar uitbuiten. moeder natuur kan deze ontwikkeling niet ineens stop zetten. Laten we zeggen 'zwakheid van de mens', ofwel een fout waarvan we (mens + natuur) leren.
c. Willen we de natuur/aarde niet vernietigen, dan moeten we leren en bewuster worden. Dus zielen splitsen zodat de wijsheid verspreid en dus moeder natuur (toekomst) kan weer beter worden. misschien niet in de hoedanigheid zoals het nu is, maar de enige zekerheid hierin is dat het er verandering plaats vind.
Dus, daar komt mijn idee van lessen in het leven en zielen zo'n beetje op neer. Daarom geloof ik ook niet dat je je eigen leven kan kiezen, maar dat dat in je eigen begin (van je ziel) al is gekozen. (al 'kiest' niemand dit echt. Ik denk dat het gewoon ehum part of all is zeg maar) Dit is voor het grotere geheel. Als mens kunnen we alleen maar begrijpen hoe en wat onze ziel is, daarvan genieten en blijven leren. We zijn dus een onderdeel van moeder natuur... Alleen staan we er nu héél ver van af. vandaar ook het Aquarius tijdperk, nu het Waterman tijdperk. De natuur (incl buiten de aarde om) denkt ver vooruit, maar probeert ons wel een weg te leiden.
"Blijf niet dralen met het vergaren van bloemen om ze te bewaren, maar ga voort, want langs geheel uw weg zullen altijd bloemen bloeien"- Rabindranath Tagore
Heel interessant Elena, dankjewel! Ik kan hier wel wat mee, en schroom je vooral niet tegen lange verhalen, ik post zelf zelden minder dan een A4tje ^_^
Ik moet zeggen dat ik me in de uitleg over de laatste vraag, specifiek deel b en c, niet helemaal kan vinden. Dat is verder geen kritiek op jouw manier van kijken, want die vind ik eigenlijk heel mooi (en sterker nog: het verschil in zienswijze hoeft het algemene verhaal niet eens te beinvloeden, want dat blijft gewoon werken), maar mogelijk een botsing met mijn kijk op de mensheid.
De natuur heeft al meerdere malen de 'fout' gemaakt om een nieuwe levensvorm te produceren die alles overheerst, vervuild en kaalvreet, maar dat heeft nooit geleid tot de vernietiging van de natuur. Sterker nog, het bracht ons meestal in een nieuwe fase van de wereld. Stromalieten, een vorm van bacterie in het tijdperk toen al het leven nog eencellig was, roeide bijvoorbeeld een groot deel van het leven op aarde uit door de oceaan en de atmosfeer vol te pompen met een super agressief chemisch goedje wat het grootste deel van het andere leven letterlijk kapot maakte.
Dat goedje, zuurstof, bleek echter tevens de sleutel te zijn voor een zeer kleine subgroep die deze massaslachting wel overleefde: dieren. Zonder stromalieten (en alle brute vernietiging en vervuiling die ze brachten) zouden er nooit dieren zijn ontstaan en dus ook geen mensen.
Gras is nog zo'n soort die verantwoordelijk is voor de vernietiging van hele ecosystemen. Voordat gras doorbrak minimaal 10 miljoen jaar na het uitsterven van de dinosauriers was het gros van het land bedekt met bos. Tegenwoordig is 20% van de landmassa op aarde grasland, met een hele waslijst aan diersoorten die er van afhankelijk zijn.
Maar daarbij voert gras wel letterlijk oorlog met vuur. Door heel goed op te drogen creerd gras de perfecte omstandigheden voor branden - een enkele vonk is genoeg. Het gras is daartegen gewapend en kan het vruchtbare asland overnemen omdat het veel sneller groeid dan bomen, die vervolgens geen kans krijgen. Complete ecosystemen worden zo vernietigd.
Met als noemenswaardig resultaat dat onze voorouders verplicht waren de bossen uit te gaan en de vlaktes in. Wat weer leide tot lopen op 2 benen, tot vrije handen, en uiteindelijk tot ons.
Wij zijn de enige soort op de planeet, in heden en verleden, met niet alleen de capaciteit om hele ecosystemen te vernietigen (want dat konden en deden andere soorten al voor ons), maar die zich bovendien kan realiseren wat de gevolgen zijn en op basis daarvan kan besluiten om dat niet te doen.
Ik denk dat juist die capaciteit de mens in staat zal stellen om de aarde naar haar volgende stadium te brengen. Wat dat stadium zal zijn... dat weet ik niet.
Ik kan me helemaal vinden in je eindconclusie dat de mens onderdeel is van de natuur. Ik zie de mensheid en haar dominantie uit een iets ander perspectief, maar jouw visie heeft mij in ieder geval een hoop inzichten gegeven en ik zie er een grote waarde in! Ik vind jouw uitleg bovendien heel helder en goed doordacht. Respect daarvoor en hartelijk bedankt voor het delen
Maar mijn abc verhaal was niet een eenmalig iets, en is niet alleen toepasbaar op de mens; dus wat jij zegt met bijvoorbeeld het gras.. Eigenlijk is dat zo'n zelfde verhaal. Eerst is het beheerst en leeft het met de rest (a), daarna word het de veroorzaker van uitsterven van anderen (b) maar daarna word het beheerster, zorgt het ook weer voor voedsel (c) .... en dan komt er weer iets anders dat begint op a. Ik bedoelde het dan voornamelijk ook weer als een never ending circle is, net zoals al het andere op aarde.
Dat de mens de enige soort is die kan belissen, dat weet ik niet. In hoeverre kunnen we iets besluiten wanneer we er zó afhankelijk van zijn? Daarbij heeft de mens de keuze, wanneer 9 van de 10 mensen kiezen om -bijvoorbeeld milieuvriendlijk te gaan leven waardoor 'in een ideale situatie' er geen broeikas effect meer zal optreden- maar 1 van de 10 mensen heeft daar lak aan.. Dan nog zal er geen complete verandering plaats vinden. Misschien juist doordat we de keuze hebben, kiezen we de verkeerde. Dus of we gaan naar een stadium, zoals je zegt, dat positief is, maar we kunnen ook de verkeerde kant uit gaan. Maar het handige hiervan is, is dat of het nou positief of negatief is, er altijd wel weer wat anders voor in de plats zal komen.
Ik ben het trouwens helemaal met je eens over dat er geen equivalent is tussen geluk en ongeluk. Dat wanneer iemand heel veel geluk heeft, er wel veel ongeluk zal 'moeten' komen of dat je voor dat geluk moet betalen. Dus ik geloof ook niet dat je kiest (of kan kiezen) tussen arm en rijk, en dat daar dan weer een ander kaartje aan hangt 'arm maar gelukkig, rijk maar ongelukkig'. Ik vind dat eerlijk gezegd, helemaal nergens op slaan, en ik geloof dan ook niet dat alles een tegenpool heeft of moet hebben.
Ik vind het ook nergens op slaan. Je neemt aan dat ik dat geloof.. Ik heb niet gezegt: dit is wat ik geloof. Een beetje Impulsief vind je niet?
Ik snap jou opmerkingen totaal niet Marantha. Wat vind je OOK nergens op slaan? Waar zie jij een aanname die nog impulsief is ook? Ik leg alleen maar uit wat ik geloof, en Mercury heeft daar ook een visie op.
Hoe ik tot deze visie ben gekomen, dat is een inzicht geweest. Een heel persoonlijk inzicht na velen keren nadenken, overdenken etc.
Mijn complimenten aan Mercury en Elena, echt mooi verwoord. Ik heb hier nog niet echt over nagedacht, dus ik ga er verder niet op in als jullie het niet erg vinden.
"Wat als je nou een keuze hebt gemaakt waar je niet blij mee bent?" - "Dan moet je proberen die keus te herstellen." - "Maar wat als je het niet meer kunt herstellen?" - "Dan zul je er mee moeten leren leven."
Ik hoor graag wat jou overdenking zal zijn De weg naar zo'n inzicht/visie, hoe je het wilt noemen, is altijd bijzonder. Je ontdekt dan altijd veel over jezelf, wat je bijvoorbeeld belangrijk vind en waar je principes liggen. Maar het is niet niks hoor, denken over wat het leven is, wat erna komt en hoe jij bijvoorbeeld oordeelt over de tegenpolen van Marantha.