Zeiler Bouwe Bekking (38) rondde zondag voor de vierde maal Kaap Hoorn, maar nooit eerder heeft hij zo'n kamikazerace over de Zuidelijke Oceaan meegemaakt. ,,Dit had nog niemand meegemaakt, het was volslagen roekeloos.''
De Falkland Eilanden heeft hij bijna in zicht en windkracht zes beukt op de kop van zijn boot, maar Bouwe Bekking (38) klinkt door de telefoon glashelder en ontspannen. Alsof de Nederlandse co-schipper van de Amer Sports One niet net de meest roekeloze race uit zijn zeilcarrière achter de rug heeft.
De afgelopen week voer de vloot van de Ocean Race tijdens deze vierde etappe met halsbrekende snelheden over de Zuidelijke Oceaan, van Auckland naar Kaap Hoorn. Het 24 uurs-record van 460 mijl (bijna negenhonderd kilometer in een etmaal) kwam soms akelig dichtbij, en dat terwijl de ene na de andere ijsberg werd gesignaleerd. ,,Het was waanzinnig'', beaamt Bekking (38) volmondig. ,,Tijdens een wacht die ik 's nachts draaide, hadden we meer dan dertig ijsbergen op de radar. Tel daar de onzichtbare stukken driftijs bij op. Toch minder je geen zeil of ga je noorderlijker varen, omdat je niet wilt dat een ander harder gaat. Je weet van tevoren waaraan je begint. Je kruist je duimen en gaat ervoor. Maar dit had nog niemand meegemaakt, daar is iedereen het over eens. Het was volslagen roekeloos. We hadden net zo goed met een auto door een mijnenveld kunnen racen.''
Bekkings boot klokte niet de hoogste gemiddelde snelheid, maar kwam zondag wel in tweede positie achter klassementsleider Illbruck rond de beruchte Kaap Hoorn. Hoe goed hebben ze gevaren? ,,We hebben een week lang ingeorganiseerde chaos geleefd en nauwelijks geslapen. We hadden maar drie geschikte stuurlieden voor deze omstandigheden: Chris Nicholson, Paul Cayard en ik. Paul stuurde echter gemiddeld twee keer per dag, omdat hij ook veel tijd benedendeks met de navigatie bezig is. Anderen hadden niet genoeg zelfvertrouwen om te durven sturen. Ook schipper Grant Dalton niet. Zo weinig stuurlui was een groot nadeel. We hebben nu alledrie ontstoken onderarmen en last van onze polsgewrichten. Kwestie van veel pillenslikken.''
Bekking, die twee keer eerder een Ocean Race (toen nog Whitbread Race geheten) voer, laat zich niet snel meer van zijn stuk brengen. ,,Ik stel me zo op: als het verkeerd gaat, hebben we pech gehad. In de race van 1993-'94 hebben we in deze etappe problemen met het roer gehad. Toen heb ik hem meer geknepen. Nu was ik voornamelijk ongerust over mijn familie, want die weten niet wat er gebeurt.''
Paul Cayard heeft vier jaar geleden deze wedstrijd gewonnen. Hoe is het om hem deze etappe als gastzeiler aan boord te hebben?
,,Interessant. Goed voor de publiciteit. Het is een Amerikaan. Gaat maar door. Hij slaapt drie uur per dag, is continu met de routing en tactiek bezig en bij een manoeuvre als eerste aan dek.''
Vier jaar geleden voer u deze etappe als gastzeiler mee bij Dalton aan boord van de Merit Cup. U vond hem toen te behoudend varen. Gaat dat nu beter?
,,Dalton is nog even voorzichtig. Hij vraagt vaak of we geen zeil moeten minderen, maar laat gelukkig veel aan ons over. Vergeet echter niet dat hij als schipper de rottigste positie heeft. Hij draagt de eindverantwoordelijkheid. En kijk naar Team SEB. Hele goede boot, maar hun mast ligt er af en nu zijn ze afgeschreven. Het is in de Zuidelijke Oceaan makkelijker om met man en muis te vergaan dan er levend uit te komen.''
Jullie hebben in de aanloop naar finishplaats Rio de Janeiro ervoor gekozen ten oosten van de Falklands, buitenom dus, te zeilen. Alleen de Noorse boot Djuice is jullie gevolgd.
,,In twee dagen tijd moet onze route de juiste blijken te zijn. De anderen zullen minder wind krijgen. Je ziet nu al dat ze langzamer gaan. Voor Djuice zijn we echt niet bang. Die boot gaat veel te langzaam. Wij hebben ook een afwijkende boot, maar kunnen het redelijk bijsloffen. Vooral in licht weer gaan we hard. Niemand snapt daar iets van, wij ook niet, maar we klagen niet. We staan tweede in het overall-klassement. Dat is vrij onverwacht, want we hebben de minste voorbereidingstijd gehad. Als underdog heb je het altijd makkelijker.''
,,Illbruck doet het goed, maar maakt ook fouten. Alleen hebben ze snelheid ten opzichte van de andere boten over, waardoor ze die fouten kunnen camoufleren.''
Op de vrouwenboot na (die moet nog rond Kaap Hoorn, red.) zijn de marges tussen de boten in deze race heel klein. Hadden jullie dat vooraf ook zo ingeschat?
,,Ja. Niemand kan meer weglopen. Dat is goed voor de motivatie, want deze wedstrijd duurt lang, te lang. Dan is het prettig als er andere boten in zicht zijn. Dat geeft net die extra adrenaline om die drietiende knoop harder te gaan. We zitten hier met z'n twaalven, maar hadden makkelijk twintig man kunnen gebruiken. Ik snap niet hoe die solozeilers het doen. Die zijn echt gestoord.''