Hij was oorspronkelijk een Griekse zwerfmonnik. Later vestigde hij zich als abt ergens in de Scete (= vestigingsplaats van woestijnmonniken in Egypte). Toen soldaten van keizer Justinianus zijn leefgebied binnendrongen en onveilig begonnen te maken, trok hij zich nog dieper in de woestijn terug.
Bij de uitbreiding van de Kerk doen zich enkele materiële problemen voor van taakverdeling. Bovendien was er een spanning tussen de christenen van zuiver joodse oorsprong en Grieks sprekende christenen, die zich achteruitgesteld achtten. De apostelen moeten zich uitsluitend wijden aan het evangelisatiewerk en de religieuze verdieping. De Hellinisten mogen uit hun midden zeven mannen ‘die vervuld zijn van de heilige Geest’ (dat is de voorwaarde!) voorstellen die door de apostelen tot diakens worden gewijd door gebed en handoplegging.
In die dagen, toen het aantal leerlingen toenam, ontstond er op een gegeven moment ontevredenheid bij de Griekstaligen, die de Arameessprekenden verweten dat de weduwen uit hun groep bij de dagelijkse ondersteuning werden achtergesteld.
Daarop riepen de twaalf apostelen de voltallige gemeenschap van leerlingen bijeen en zeiden: ‘Het is niet goed dat wij de zorg dragen voor de gemeenschappelijke maaltijden, want daardoor verwaarlozen we de verkondiging van Gods woord. Kies daarom, broeders en zusters, uit uw midden zeven wijze mannen die goed bekendstaan en vervuld zijn van de heilige Geest. Aan hen zullen we deze taak opdragen, terwijl wij ons zullen wijden aan het gebed en aan de verkondiging van het woord van God.’
Alle leerlingen stemden met dit voorstel in. Ze kozen Stefanus, een diepgelovig man, die vervuld was van de heilige Geest, en verder ook Filippus, Prochorus, Nikanor, Timon, Parmenas en Nikolaüs, een proseliet uit Antiochië. Ze lieten deze mannen plaatsnemen voor de apostelen, die een gebed uitspraken en hun daarna de handen oplegden.
Het woord van God vond steeds meer gehoor, zodat het aantal leerlingen in Jeruzalem sterk groeide; ook een grote groep priesters aanvaardde het geloof.
Zelfs een diep gelovig mens zal wel eens twijfelen als in zijn leven storm en verwarring woedt. ‘Ik ben er, wees niet bang’, klinkt Jezus’ woord. De leerlingen maken zo’n crisis door. Geloof vraagt een zich volledig toevertrouwen, zonder reserves, zonder twijfel. Dit woord van Jezus zal hen opnieuw moed geven.
Bij het vallen van de avond daalden Jezus’ leerlingen af naar het meer; ze stapten in een boot en zetten koers naar de overkant, naar Kafarnaüm.
Het was al donker geworden, en Jezus was nog niet naar hen toe gekomen. Er stak een hevige wind op en het meer werd onstuimig.
Toen ze vijfentwintig of dertig stadie geroeid hadden, zagen ze plotseling Jezus over het meer lopen; Hij was dicht bij de boot en ze werden bang.
Ze wilden Hem aan boord nemen, maar meteen kwam de boot aan land op de plaats waar ze naartoe wilden.
We zijn dikwijls zo bang ons eigen ikje te verliezen, bang in Gods liefde te treden. Jezus kent onze vrees, onze twijfel, onze angst. En juist door het feit dat Hij er weet van heeft komt Hij tot ons met die heldere bevrijdende woorden: ‘Wees niet bang’.
Dat doet Hij wanneer we angst hebben in zijn liefde te treden, dat doet Hij tijdens alle mogelijke stormen in ons leven waar de angst ons te pakken krijgt.
‘Ik ben het, wees niet bang’. Laten we deze woorden in de stilte van ons hart overwegen, niet als een goedklinkend zinnetje, maar als de Heer die ze heel persoonlijk in ons hart komt neerleggen.
En moge de Heer je arm en nederig maken, je opnemen in zijn heilige liefde om in zijn naam te zeggen: Vader, hier ben ik, om uw wil te doen.
schenk in onze angsten ook uw bevrijdend woord: ‘Ik ben het, wees niet bang’. Geef dat deze woorden een bron van genade mogen zijn die ons helpen meer en meer afstand te nemen van ons oppervlakkig ikje om steeds meer ons ware ik, ons leven in U, tot bloei te laten komen.