Dat nu net een federale regering mét N-VA haar begrotingsproblemen afwimpelt op de gewesten is één opmerkelijke vaststelling. Maar dat een Vlaamse regering, geleid door een N-VA'er daar ook nog eens op staat te kijken, is helemaal om los te lopen. Het lijkt een paradox, het klinkt als fictie, maar helaas is het realiteit. Terwijl de noden in ons onderwijs en zorgbeleid precies nu zo hoog zijn, laat de Vlaamse regering miljoenen euro's liggen. Dat de financiële belangen van de Vlaming nog nooit zo slecht behartigd werden als vandaag, is niet alleen de vaststelling van professor Bart Maddens. Ook wij hebben dit ter sprake gebracht in het begrotingsdebat afgelopen dinsdag. Een pijnlijke vaststelling voor deze boekhoudercoalitie.
De Vlaamse regering wil heldhaftig doen, maar voor wie en voor wat? Is de kracht van verandering dat de hardwerkende Vlaming moet lijden?
Zo schrijft de Hoge Raad voor Financiën dat deze Vlaamse regering 110 miljoen euro méér beleidsruimte heeft, die ze weigert in te vullen. En alsof dat niet volstond, klopt het Rekenhof de nagel nog wat dieper: door de verwachte economische groei waant de federale regering zich rijk met 73 miljoen euro aan Vlaamse middelen.
Een blik op de realiteit zou de Vlaamse regering nochtans tot actie moeten dwingen en opeisen wat haar toekomt. Enkele vaststellingen: er komt een vergrijzing op ons af, we staan elk jaar langer in de file, vele sociale indicatoren staan in het rood en de milieudoelstellingen voor 2030 zijn intussen onhaalbaar. Het Planbureau legde wat dat betreft nog maar eens de vinger op de wonde. De noden zijn hoog. Zo zijn de babyboomers ongetwijfeld verheugd dat ze straks - bij ongewijzigd beleid - met elkaar in concurrentie moeten treden voor een bed in het rusthuis. Want ja, dat is de prijs als we vandaag niet investeren in ouderenzorg.
Zo danken onze kinderen deze Vlaamse regering ook om niets te doen aan het fijn stof in de lucht én ook de volgende jaren afhankelijk te blijven van eindige grondstoffen in plaats van hernieuwbare energie. Want ja, dat is de prijs als we vandaag niet investeren in ons milieu.
En zo zijn ook hulpbehoevende jongeren die in een politiecel terechtkomen deze regering ongetwijfeld dankbaar. Want ja, dat is de prijs als we vandaag niet investeren in bijzondere jeugdzorg.
Terwijl Europa een zachter begrotingspad voorstelt en de noodzaak aan investeringen benadrukt, wil de Vlaamse regering heldhaftig doen. Maar voor wie en voor wat? Terwijl in een federale schuif 73 miljoen ligt die Vlaanderen toekomt, beslist de Vlaamse regering dat ze die middelen niet hoeft. Nog eens: voor wie en voor wat? In naam van de cijfers, is dan het enige argument. Deze Vlaamse regering schopt zichzelf misschien een goed geweten, maar leidt ons af van andere en belangrijkere verantwoordelijkheden ten opzichte van onze jeugd. Met name hun welzijn, hun onderwijs, hun natuurlijke omgeving. Samengevat: hun toekomst.
Neen, deze Vlaamse regering staart apathisch voort. Wat Europa zegt? Geen oren naar. Federaal de lusten, Vlaanderen de lasten? Ja, dat wel, zelf met N-VA-excellenties in beide regeringen. Il faut le faire. Waarom toch?
Is de kracht van verandering dat hoogdringende noden niet ingevuld worden? Is de kracht van verandering dat de hardwerkende Vlaming moet lijden? Door de zesde staatshervorming zijn de Vlaamse bevoegdheden nog nooit zo groot geweest. Beste Vlaamse regering, gebruik die instrumenten dan ook ten volle. Laat die kans niet liggen en doe ons een plezier: ontkracht de paradox van professor Maddens.
Toon ons dat het aantal Vlaams-nationalistische ministers niet omgekeerd evenredig is met meer Vlaanderen.