René Bekaert is voor u allicht geen onbekende. Dit is ook niet verwonderlijk als je weet hoeveel mensen hij al met zijn schilderijen heeft weten te boeien.
René komt verrassend uit de hoek. We krijgen het bewijs dat creatieve kunst geen leeftijd heeft. Enerzijds blijft René trouw aan het Fauvisme, maar anderzijds laat hij het toeval niet scheppen. Hij schept zelf! En dit is in zijn werken zeer duidelijk merkbaar.
Zijn werk bevat telkens bepaalde meetkundige figuren. We krijgen kunst te zien waar je zomaar niet op uitgekeken geraakt. Er vallen steeds nieuwe elementen in terug te vinden. De uitdaging is aan de toeschouwer om de verschillende configuraties in de werken terug te vinden. Steeds zijn er nieuwe elementen te bespeuren. Het is voor de toeschouwer een uitdaging om er verschillende elementen in te (leren) ontdekken.
Zijn visie "Schilderen hoort de mens uit zijn verstarde denken te houden. De ware schilderkunst onderzoekt de universele grondslagen en wetten en straalt deze af op andere niveaus.
Zo geloven velen een enorme vooruitgang te boeken zonder eigenlijk te beseffen dat er slechts van observatiepunt werd geruild. Modetrends zijn hieraan niet vreemd.
De oprechtzoekende schilder vecht met zijn spiegelbeeld omdat hij beseft wat dat spiegelbeeld in feite is, namelijk de reflectie van zichzelf. Dat schijngevecht kan hij onmogelijk winnen, want wie zou er moeten verliezen? Wel is het een vereiste voor zelfkennis en bewustzijnsverandering. Zin en onzin, waarheid en leugen, lafheid en moed liggen heel dicht bij elkaar!
Het schilderen geeft me de mogelijkheid om de dingen te zien zoals ze werkelijk zijn en ook om werkelijk te zijn: een scheppende mens die het geluk en de vrede kan vinden in zichzelf."
Zijn techniek heeft als basis een patroon van een regelmatige zevenhoek. Een kleinere zevenhoek ontstaat door bepaalde hoekpunten van deze veelhoek met elkaar te verbinden. Door dit proces te laten doorgaan verkrijgt men zevenhoeken van kleinere grootte. Deze noemt René de septiemen. Op basis hiervan wordt verder gewerkt: vierkanten en driehoeken worden gecreëerd door hoekpunten van verschillende septiemen te verbinden. Op deze wijze wordt een spiraal gecreërd naar verschillende septiemen toe. Dit wordt uiteindelijk het HEPTAGONALISME.
Deze stijl is niet zomaar door iemand te evenaren! Temeer dat de gulden snede hier aan bod komt! Indien je de verhouding neemt van de oppervlakten van twee opeenvolgende zevenhoeken krijg je het resultaat. Dit is niet evident. In het geval van twaalfhoeken bijvoorbeeld valt dit niet te verwezenlijken. Bovendien kan men er de spiraalvormige lijnen uit de kunstwerken van René niet in terugvinden.
Het sublieme in de werken is bovendien dat er een driedimensionaal beeld wordt gecreëerd. Hier zijn de fractalen niet vreemd aan.
Inspiratie René schildert "777" of "de Kathedraal van de ziel". Of zoals hij zelf zegt "Met de Kathedraal van de ziel bedoel ik passieve verbeeldingskracht of het binnendringen in een andere wereld. Zo wekt het ene beeld het andere op. Daarna neemt actieve verbeeldingskracht de rol over op basis van het beoordelingsvermogen of om vorm te geven aan het schilderij."
Zijn plannen zijn de behoefte om het absolute te bereiken, maar dat is niet reëel. "Hoe harder je dat najaagt hoe meer het je ontglipt. Het is beter niet alles volledig te willen structureren. Iets bescheidener te zijn. Het spanningsveld te zoeken tussen anarchie en orde in plaats van het publiek duidelijkheden voor te schotelen om het te manipuleren. Het is u nu waarschijnlijk duidelijk dat ik geen dingen maar toestanden schilder. Kunstgenot – die eenheid van “eureka”, stemmingen en emoties – is het hogere octaaf van de orgastisch sexuele lust. Een kunstwerk is in de eerste plaats zichzelf, zoekt zij het 'eureka' niet op, dan is het geen kunstwerk. Uw eigen origine schilderen en transcenderen door te scoren is de hoogste originaliteit. Daarmee vult men zijn accu. Wanneer men dwangmatig zoekt naar het zonderlinge buiten zichzelf bereikt men originaliteit van een lagere orde en na een lange tijd heeft men een platte accu of een cultureel indigest. Een schilderij is zichzelf maar ik ben mijn penseel. Ik moet materiaal gebruiken dat in overeenstemming is met mijn origine, mijn vingers, een stompje kwast, een paletmesje dat met mijn hand vergroeid is. Dure langharige marterpenselen zijn voor niet-schilders. Men kan er niet mee handtekenen. Dat materie geconcentreerde energie is willen ze wel aannemen van een A. Einstein, maar dat een schildershart zou kunnen voelen op dezelfde manier van Moeder Natuur daarvoor zijn ze te cultuurgebonden. Omdat mijn schilderijen, elektromagnetisch, stromend, bewegend en onvatbaar als kwikzilver zijn, moeten ze wel een benauwende indruk maken op mensen die hun gouden kettingen liefhebben en vrijheid niet aankunnen. Zelfs in onze tijd staat men huiverig tegenover het ruimere aspect dat kunst kan bieden en bijna niemand is bereid of bekwaam bewuste kunst te verdedigen. Kunst wordt dan maar met gehavende reputatie prijsgegeven aan de marktschreeuwers."