De Duitse veldmaarschalk Erwin Rommel werd geboren in 1891 te Heidenheim, Wurttemberg. Erwin Rommel koos in 1910 voor een militaire loopbaan. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Erwin Rommel wegens zijn militaire gaven en betoonde moed onderscheiden met een hoge militaire onderscheiding. Rommel diende in Frankrijk, Roemenië en Italië.
In het interbellum bleek Erwin Rommel een begiftigd docent. Rommel doceerde aan verschillende militaire academies.
In 1940 voerde Erwin Rommel het bevel over de 7e pantserdivisie, waarmee hij in snel tempo de Franse kanaalkust bereikte. Erwin Rommel schreef over deze aanval in zijn dagboek: "We passeerden rijen vluchtelingen en boerenkarren die waren achtergelaten door hun eigenaren, die in paniek de velden in waren gevlucht. En we trokken gestaag verder, recht op ons doel af."
Begin 1941 werd hij tot bevelhebber van het Duitse korps in Afrika benoemd. Rommel moest daar de Italianen te hulp komen, die in Libië aan de verliezende kant waren. Erwin Rommel rukte met zijn pantserdivisie op tot El Alamein. Tijdens de tweede Slag om El Alamein werd Erwin Rommel gedwongen zich tot in Tunesië terug te trekken.
In 1943 en 1944 was Erwin Rommel commandant van legergroep B in Italië en Noord-Frankrijk. In de zomer van 1944 raakte Rommel ernstig gewond tijdens een inspectietocht.
Tijdens zijn verblijf in Frankrijk had Erwin Rommel contacten gelegd met tegenstanders van Adolf Hitler. Toen deze contacten uitlekten werd hij door Adolf Hitler tot zelfmoord gedwongen. Op 14 oktober 1944 nam Ernst Rommel in Herrlingen bij Ulm vergif in, waarna hij met militaire eer kon worden begraven.