Door mijn werk en verblijf in het land van mijn passie heb ik mij zo langzamerhand ontwikkeld tot Marokko-deskundige. De basis daarvoor was natuurlijk al gelegd tijdens mijn jarenlange werkzaamheden in het Amsterdamse welzijnswerk, met Marokkaanse 'gastarbeiders', zoals de Marokkaanse Nederlanders in de vorige eeuw nog werden genoemd. En natuurlijk door de studie Arabisch, officieel Semitische Taal- en Letterkunde geheten, aan de Universiteit van Amsterdam. Ik studeerd af op een scriptie over de mensenrechten in Marokko.
Of het nu de positie van de vrouw betreft, de mensenrechten, de politiek of de islam, ik kan er veel over vertellen en dat doe ik dan ook graag. De laatste jaren, tijdens het schrijven van mijn boek over de Rif en de Riffijnen, heb ik mij nog verder gespecialiseerd, in de streek van herkomst van de meer dan 350.000 Marokkaanse Nederlanders. De Marokkaanse Rif is altijd een geïsoleerd gebied gebleven, en de geschiedenis van de Rif is een verhaal apart. De Berbers van het noorden in Marokko, de Riffijnen, hebben een sterk gevoel voor vrijheid en onafhankelijkheid, en dat spreekt mij als Friezin erg aan. In Friesland zeg ik altijd dat Riffijnen net Friezen zijn, en in de Rif vertel ik dat ik een Nederlandse Berber ben.
Met zekere regelmaat word ik uitgenodigd voor een lezing of presentatie. In Al Hoceima hield ik onlangs een presentatie over de Rif voor een groep van ruim dertig Nederlandse hulpverleners. Die waren speciaal naar Al Hoceima gekomen om uit te vinden hoe in Marokko politie en justitie omgaan met jeugdige delinquenten, en hoe het systeem van de hulpverlening in elkaar steekt. Regelmatig doet een groep studenten van een Nederlandse hogeschool Al Hoceima aan, en ook dan ben ik uiteraard graag bereid iets te vertellen over de Rif en mijn kennis van het gebied te delen.