Iedereen heeft wel een onbespreekbaar geheim. Maar Titta Di Girolamo heeft er meer dan één. Da's duidelijk. Waarom zou een man van vijftig, afkomstig uit het zuiden, anders acht jaar in een anonieme hotelkamer in een anonieme stad in het Italiaanse deel van Zwitserland willen wonen? Acht jaar zonder werk. Schijnbaar. Jaren van stilte en van veel sigaretten, jaren van hangen in de lobby of de bar van het hotel, elegant gekleed, maar zonder zichzelf ooit iets van luxe te gunnen. Een vreselijke routine, eeuwig wachtend tot er iets gebeurt. Titta observeert, starend naar het leven dat aan hem voorbij trekt, emotieloos. Schijnbaar. Hij heeft niemand meer. Een man alleen, verloren. Wat verbergt hij en waarom? Wat zijn Titta Di Girolamo's onnoembare geheimen?	
IMDb (7,6 / 12870)trailer (YouTube, ondertiteld)various artists (MusicMeter)bekijk op IFFR Unleashed voor € 5,00koop dvd voor € 7,99
Sterk, meeslepend, spannend. Des te groter was mijn ontgoocheling toen de maffia in het verhaal kwam.
Daar waar de titel van de film (en het telefoongesprek naar z'n vroegere thuis) deden vermoeden dat het ging om iets van een relatiedrama in het verleden, zette de richting die het verhaal uiteindelijk uitging toch een domper op m'n kijkplezier.
Het einde was pakkend, en scenes zoals de manier waarop Di Girolamo naar de maffiabaas wordt gebracht waren heel sterk, maar feit is dat een klassieker als The Godfather me, gezien het onderwerp, geen seconde kan boeien.
Prachtige film, ben van plan me de komende tijd wat meer te verdiepen in de Italiaanse cinema, en na Gomorra stond deze op het menu.
Wat ten eerste opvalt is het sierlijke camerawerk in combinatie met de strakke editing. Zowel het langzame, elegante camerawerk als de snelle, blitse editing op momenten wanneer het nodig is wordt perfect beheerst. Puur visueel steekt het ook wel goed in elkaar, maar mogelijk nog beter is de soundtrack. Prachtige nummertjes stuk voor stuk, die een hoop sfeer meegeven aan de film.
Servillo speelt een prachtrol. In Gomorra vond ik hem al erg overtuigend, maar hier overtreft hij dat met gemak. Op een ingetogen en subtiele manier weet hij een interessant en mysterieus personage neer te zetten, en zijn relatie met Magnani (wat een prachtige vrouw ) blijft gedurende de hele film erg mooi en oprecht aanvoelen.
Zo'n beetje alles lijkt wel te kloppen aan deze film. Zelfs de rol die de mafia speelt in de film kan ik voor de verandering erg waarderen. Voorlopig een ruime 4,5*, maar zou best nog eens hoger op kunnen lopen.
Een van de betere films die ik gezien heb de laatste jaren. Het originele uitgangspunt van een mysterieuze man die al vele jaren een steriel leven leidt in een hotel aan het meer van Lugano spreekt wel tot de verbeelding. Het hoe en waarom van zijn jarenlange verblijf in het hotel wordt mede dankzij zijn ontluikende gevoelens voor een barmeid langzaam aan duidelijk. Aparte maar goed gekozen soundtrack maakt het geheel af. Goede film! 4*
Ik had geen flauw idee wat deze film mij kon bieden. Ik dacht eerder richting Le Meglio Gioventù en dat was mij niet zo bevallen. Wat is Le conseguenze dell'amore dan wel? Doet me denken aan films als Drive, Le Samouraï, Only God Forgives, Fa yeung nin wa en eigenlijk is het resultaat gewoon een eigen film geworden. Opvallend voor mij is dat dit één van de sterkste scores is in een film. Zonder woorden en met simpele maar effectieve beelden wordt dankzij die muziek een grote spanning en mysterie opgebouwd. Prachtig!
Het is een film die weinig lijkt te vertellen, maar juist zoveel te bieden heeft. En op het einde nog blijft nazinderen in gedachten om alle puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Dat lukt enigszins, maar is zeker een film die nog blijft hangen. Een mooi pareltje!
Nog geen Kitano films gezien Film Pegasus? Daar heeft het misschien nog wel het meeste van weg, zeker dan het laatste kwartier/half uur.
Al 3 films van Kitano gezien: Kikujiro, Dolls en Zatôichi. Dolls viel dik tegen voor mij, de andere twee waren wel goed. Leg je de link met deze films of verwijs je toch nog naar andere Kitano films? Ik zie het verband al enigszins, maar moest er niet meteen aan denken.
Ik had uw score nog niet gezien en ironisch genoeg had dat me eigenlijk meteen moeten geruststellen.
"Il Conseguenze dell'Amore" vandaag weer eens herzien en dit keer beviel hij me nog een stuk beter als toen de eerste keer dat ik deze film bekeken heb en dat was al weer zo'n dikke zeven jaar geleden. Dat komt vooral omdat het mij destijds helemaal ontgaan was waarom Titta de koffer van 9 miljoen niet aan de maffiabaas wilde geven. Toch wel heel belangrijk!
Waar deze film vooral in uitblinkt is het schitterende camerawerk. Alleen die openings al! Verder valt natuurlijk te vermelden het uitstekende acteerwerk en uiteraard het boeiende verhaal. Pas toen de twee gangsters in beeld kwamen wist je dat je niet met een romantisch- of een relatieprobleem filmpje te maken zou krijgen maar met een maffiafilm en wel zo'n eentje waar je U tegen zegt. Dat het geweld - de meeste maffiafilms zitten er overvol van - tot het minimum beperkt bleef vind ik een enorm pluspunt. Het kwam het sfeergehalte in de film alleen maar ten goede.
Top film dus dit "Il Conseguenze dell'Amore" die voor mij de beste Italiaanse film is die ik tot nu gezien heb en die ook een plaats krijgt in mijn top 10.
Vandaag eens herzien. Blijft een fantastische film. Eigenlijk in alle opzichten magnifiek. Prachtig zwierig camerawerk, een ronduit fascinerende en ongrijpbare hoofdpersoon, sterk verhaal, en een sublieme soundtrack bestaande uit zowel moderne als klassieke noten (dat Lali Puna nummer, geniaal).
Hoogtepunten zijn de opening, Titta in de operatiestoel, het heroïne-shot, en de serene eindscené. Ook voor mij de beste Italiaanse film die ik gezien heb. En het absolute hoogtepunt uit Sorrentino's oeuvre. Doet bijna pijn om een film als Youth zo bewierookt te zien worden terwijl je weet waar Sorrentino écht toe in staat is. 5,0* blijven staan.
Intrigerende film, die beter en beter wordt naarmate de film vordert. Gelukkig niet zo opulent als La Grande Bellezza maar helaas niet zo prikkelend en leuk als Youth. Fatalisme speelt nogal een rol hier; ik kan niet stoppen met te denken dat de dienster nog zou geleefd hebben, moest Titto niet ingegaan zijn op haar uitnodiging om met haar te praten . Ik weet niet waarom, maar die scène met die autocrash (hoewel eigenlijk een tikkeltje absurd daar ze die dummy op de baan al van heel ver kon zien) blijft toch in mijn hoofd hangen. Er straalt een soort doemdenkerij uit hem, een steevast geloof dat hij ongeluk brengt. Verder ook een mafiafillm , al weet je dat pas heel laat in de film. Ook het feit dat Titto een mysterieuze man is die door zijn jarenlange isolatie een eigen pessimistische kijk op het bestaan heeft, draagt bij aan dat intrigerende. Servillo is natuurlijk geweldig en torst de film op zijn schouders als een echte heer.
Tijdje geleden gezien en er is me weinig van bijgebleven. Dat zegt wel iets en geldt voor alle films van Sorrentino wat mij betreft. Veel vorm, weinig inhoud.
Weinig inhoud? Dat zou ik niet zo durven zeggen. Het wordt alleen niet zomaar op een schotel gegeven aan het publiek.
Hoe het dan ook aangegeven wordt , ik ondervind achteraf dat het geen blijvende indruk heeft gemaakt terwijl ik dat nou net wel hoopte gezien de pretentieuze arty presentatie. Wat bij deze film nog wel meeviel trouwens,simpel misdaad verhaaltje.
Als je het over vorm hebt, valt dat hier inderdaad nog mee. Voor Grande Bellezza daarentegen moet ik je volkomen bijtreden . Ja, een simpel misdaadverhaal, maar wel origineel gebracht omdat dat pas later in de film duidelijk wordt, en door de scherpe karakteranalyse.
Atmosfeer ZenZin atmosfeer! De stijl wordt de inhoud. Het is een zeer existentiële film en echt geen simpel misdaadverhaaltje.
ok ok folks, stijl & atmosfeer ruim in originele voorraad inderdaad, misschien moet ik nog eens kijken
De eerste helft of zelfs het eerste uur is ronduit saai: een soort La Grande Bellezza over leegte en eenzaamheid met weinig plotontwikkeling en veel oninteressant pretentieus, quasi-filosofisch gewauwel (maar helaas zonder de visuele pracht van La Grande Bellezza). Maar na een uurtje begint opeens het plot te lopen, worden veel zaken uit het begin duidelijker waardoor ze betekenis krijgen en wordt het toch nog enigszins spannend. Het verhaal zit echter naar mijn mening vol ongeloofwaardige elementen, zodat zelfs het einde de film niet kan redden.
Het gevolg van een liefde – een liefde voor cinema? Een film vol liefde voor cinema. Fenomenale composities, een grote stilistische aandacht en concentratie, kortom een prikkelende en zelfs intelligente beeldtaal…het kan niet op. Eens te meer hoed af voor Paolo Sorrentino.
Het gevolg van een liefde – een liefde voor fantasie? Een film die begint met fantasie (citaat), en er eigenlijk ook mee eindigt (afwikkeling). Of nog: een film vol fantastische elementen. Het absurde, het ongelofelijke, het spanningsveld tussen mogelijkheid en je reinste dromerij…het is een intrigerende mentale setting.
Het gevolg van een liefde – een liefde voor een barmeisje? Een film met herkenbare elementen – hoewel de toeschouwer meekijkt over de schouder van een wel erg atypisch personage. Daar wringt allicht ook het schoentje: invoelbaar is 'Le Conseguenze dell'Amore’ weinig. Bovendien ligt het tempo erg laag, en mis ik de abstracte lagen die zowel ‘La Grande Bellezza’ als ‘Youth’ onweerstaanbaar maakten.
Eigen vermoeidheid, of toch een probleem van de film? Met slaap die je van kop tot teen overmant, weet je dat nooit zeker. Hier is het de subjectiviteit die spreekt, m'neer.
De hoofdpersoon kan niet overtuigen in de persoonlijkheid die hij te berde brengt. Het komt te gekunsteld over. Daarom de helft van het maximaal aantal haalbare punten. Het is geen marteling om de film te zien, maar ook geen feest.