Intrekking bijstand. Terugvordering. Gezamenlijke huishouding. Het College heeft de door appellante afgelegde verklaring, zoals opgetekend in het door haar ondertekende proces-verbaal, aan zijn besluitvorming ten grondslag mogen leggen. De verklaring van appellante biedt een toereikende grondslag voor de standpunten van het College dat appellant in de hier te beoordelen periode zijn hoofdverblijf heeft gehad op het adres van appellante en dat ook aan het criterium van de wederzijdse zorg is voldaan.
tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 16 maart 2011, 08/2601 (hierna: aangevallen uitspraak),
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 18 oktober 2011. Appellanten zijn verschenen, bijgestaan door mr. Plas. Het College heeft zich laten vertegenwoordigen door E.J.W. Bruinsma, werkzaam bij de gemeente Utrecht.
1.1. Appellante ontving vanaf 1 juni 1993 bijstand, laatstelijk op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) naar de norm voor een alleenstaande ouder. Zij staat sinds 30 april 2005 in de Gemeentelijke Basisadministratie van de gemeente Groningen (GBA) ingeschreven op het adres [adres 1] te [gemeente]. Appellant heeft vanaf 5 januari 2007 in de GBA ingeschreven gestaan op het adres [adres 2] te [gemeente]. Daarvoor stond hij ingeschreven in de GBA van de gemeente Zeist.
1.2. Naar aanleiding van een anonieme melding dat appellante samenwoont met appellant hebben twee handhavingsspecialisten van het Interventie Team Utrecht een onderzoek verricht naar de woon- en leefsituatie van appellante. In het kader daarvan is onder meer op 11 januari 2008 een huisbezoek afgelegd in de woning van appellante. De resultaten van dit onderzoek zijn neergelegd in een rapportage van 25 maart 2008. Daarnaast heeft een sociaal rechercheur van het Team Handhaving van de afdeling Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de gemeente Utrecht (hierna: Team Handhaving) naar aanleiding van voornoemde melding een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van de aan appellante verleende bijstand. In het kader van dat onderzoek, waarbij de rapportage van 25 maart 2008 is betrokken, is onder meer dossieronderzoek verricht, is bij diverse instanties informatie opgevraagd, zijn in de periode van 3 tot en met 6 maart 2008 waarnemingen ter plaatse verricht ter hoogte van de woning van appellante en zijn appellanten als verdachten gehoord. De resultaten van dit onderzoek zijn neergelegd in een proces-verbaal dat is gesloten op 1 april 2008 en in een rapport van 8 april 2008.
1.3. De onderzoeksbevindingen zijn voor het College aanleiding geweest om bij besluit van 25 maart 2008, zoals na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 18 augustus 2008:
- de over de periode van 1 januari 2007 tot en met 29 februari 2008 gemaakte kosten van bijstand van appellante terug te vorderen tot een bedrag van € 17.801,91 en
Aan de besluitvorming is, samengevat, ten grondslag gelegd dat appellante, zonder daarvan melding te hebben gemaakt aan het College, vanaf januari 2007 een gezamenlijke huishouding heeft gevoerd met appellant en dat appellante vanaf dat moment niet meer als een zelfstandig subject van bijstand was te beschouwen. Hierbij heeft het College groot gewicht toegekend aan de verklaring die appellante op 11 maart 2008 tegenover twee sociaal rechercheurs heeft afgelegd (hierna: verklaring van appellante).
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 18 augustus 2008 ongegrond verklaard.
3. Appellanten hebben in hoger beroep, samengevat, het volgende aangevoerd. Er is onvoldoende feitelijke grondslag om te kunnen concluderen dat ten tijde in geding werd voldaan aan het criterium van hoofdverblijf in dezelfde woning en aan het criterium van wederzijdse zorg, aan welke criteria moet zijn voldaan wil er sprake zijn van een gezamenlijke huishouding. De verklaring van appellante is niet bruikbaar en biedt overigens ook onvoldoende aanknopingspunten voor die conclusie. De overige onderzoeksbevindingen zijn evenmin voldoende om te kunnen concluderen dat appellanten ten tijde in geding een gezamenlijke huishouding met elkaar voerden.
4.1. Appellanten hebben betoogd dat de verklaring van appellante om de volgende redenen niet bruikbaar is:
- appellante had bij het verhoor haar (lees)bril niet bij zich en heeft dus, anders dan in het proces-verbaal staat, de opgetekende verklaring niet daadwerkelijk kunnen doorlezen, hetgeen zij ook kenbaar heeft gemaakt;
- in dat proces-verbaal zijn de aan appellante gestelde vragen niet opgenomen, zodat het er alle schijn van heeft dat wat in het proces-verbaal staat juridische conclusies van de verbalisanten betreffen;
- de verklaring die is opgenomen in het proces-verbaal van het verhoor van appellante stemt niet overeen met wat appellante daadwerkelijk heeft verklaard;
- de verklaring van appellante, zoals deze in het proces-verbaal is opgenomen, is innerlijk inconsistent.
4.1.1. Volgens het proces-verbaal dat de sociaal rechercheurs die appellante hebben verhoord op ambtsbelofte hebben opgemaakt, heeft appellante onder meer verklaard dat appellant niet drie jaar bij haar woont en niet op de [adres 2] woont. Verder heeft appellante volgens het proces-verbaal verklaard dat appellant, sinds hij uit zijn woning in Zeist is gezet, alle spullen bij haar heeft staan en dat hij de meeste tijd bij haar is, nu permanent bij haar woont en een sleutel van haar woning heeft. In het proces-verbaal is voorts opgenomen: “Toen ik in 2005 deze woning kreeg, kwam [E.] [appellant] vaak in de weekenden en zo nu en dan door de week. (…) Het is vaker geworden sinds hij uit de flat uit Zeist weg moest. Het is toen zo’n 4 à 5 keer geworden.” Daarnaast heeft appellante volgens het proces-verbaal onder meer verklaard dat de televisie en de ‘surround’ van appellant zijn, dat appellant in haar auto rijdt, ook wel tankt voor haar en haar ook wel eens geld geeft.
4.1.2. De Raad stelt vast dat appellante het proces-verbaal van verhoor waarin haar verklaring is opgenomen zonder enig voorbehoud op iedere pagina heeft ondertekend. De omstandigheid dat appellante heeft getekend, terwijl zij naar eigen zeggen haar (lees)bril niet bij zich had waardoor zij haar verklaring niet daadwerkelijk heeft kunnen doorlezen alvorens te tekenen, komt geheel voor haar risico. Verder brengt de enkele omstandigheid dat in het proces-verbaal niet de vragen zijn opgenomen die de verbalisanten aan appellante hebben gesteld niet met zich dat niet van de juistheid van de in het
proces-verbaal van verhoor opgenomen verklaring mag worden uitgegaan. Daarnaast bieden de stukken geen aanknopingspunten voor de stelling van appellanten dat de in de processen-verbaal opgenomen verklaringen afwijken van wat appellante werkelijk heeft verklaard. De Raad volgt appellanten niet in hun betoog dat de in het proces-verbaal van verhoor opgenomen verklaring innerlijk inconsistent is. Weliswaar heeft appellante tijdens haar verhoor consequent volgehouden dat appellant niet drie jaar bij haar woont, maar uit haar verklaring komt ook naar voren dat appellant aanvankelijk ieder weekend bij haar kwam en dat dit na zijn vertrek uit Zeist steeds vaker was. Hierbij heeft appellante het over ‘vier à vijf keer’, ‘de meeste tijd’ en ‘permanent’ en heeft ze tot driemaal toe verklaard dat appellant niet op de [adres 2] woont. In zoverre is haar verklaring over het verblijf van appellant in haar woning wel consistent.
4.2. Appellanten hebben ter zitting van de Raad betoogd dat de verklaring van appellante ook niet bruikbaar is, omdat zij voorafgaande aan haar verhoor geen bijstand van een advocaat heeft gehad. In dit verband is gewezen op een arrest van de Hoge Raad van 30 juni 2009 (LJN BH3079). Weliswaar is dit in een zeer laat stadium van de procedure naar voren gebracht, maar nu de vertegenwoordiger van het College in staat is geweest te reageren op dat betoog, ziet de Raad geen aanleiding om het wegens strijd met de goede procesorde buiten bespreking te laten.
4.2.1. De Raad volgt appellanten niet in hun betoog dat erop neerkomt dat, gelet op artikel 6, derde lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), appellante ten onrechte niet in de gelegenheid is gesteld om voorafgaand aan haar verhoor een advocaat te raadplegen.
Hij wijst in dit verband op zijn uitspraken van 19 mei 2009 (LJN BI6036) en 7 september 2009 (LJN BJ7968), waaruit volgt dat de bescherming van deze bepaling zich niet tot appellante uitstrekt, omdat het in haar geval niet gaat om een strafrechtelijke procedure maar om de intrekking en terugvordering van aan haar verleende bijstand.
4.3. Gelet op hetgeen is hiervoor is overwogen, is de Raad van oordeel dat het College de door appellante op 11 maart 2008 afgelegde verklaring, zoals opgetekend in het door haar ondertekende proces-verbaal, aan zijn besluitvorming ten grondslag heeft mogen leggen.
4.4. Evenals de rechtbank is de Raad voorts van oordeel dat de verklaring van appellante, waarvan de kern is opgenomen onder 4.1.1, een toereikende grondslag biedt voor het standpunt van het College dat appellant in de hier te beoordelen periode van 1 januari 2007 tot en met 25 maart 2008 (datum primair besluit) zijn hoofdverblijf heeft gehad op het adres van appellante. Uit die verklaring blijkt immers dat appellant vanaf het moment dat hij zijn woning in Zeist moest verlaten en een kamer ging huren in Utrecht - eind 2006 - het merendeel van de tijd op het adres van appellante verbleef en dus dat er sprake was van gezamenlijk hoofdverblijf in de woning van appellante.
Dit standpunt vindt steun in de overige onderzoeksbevindingen. Zo zijn tijdens het huisbezoek op 11 januari 2008 scheerspullen en een wasmand met mannenkleren in de woning van appellante aangetroffen en is tijdens de waarnemingen ter plaatse op drie van de vier dagen gezien dat appellant ’s morgens vroeg de woning van appellante verliet. Van belang is voorts dat appellante heeft verklaard dat appellant niet woonde op het adres waarop hij in de GBA van de gemeente Utrecht stond ingeschreven. Deze verklaring vindt eveneens steun in de bevindingen tijdens het onderzoek van Team Handhaving. Zo hebben twee bewoners van de woning op het adres [adres 2] - bij een poging appellant op dat adres aan te houden - in februari 2008 verklaard dat appellant daar niet bekend was, respectievelijk dat appellant daar niet woonde. Verder is appellant op 11 maart 2008 in de woning van appellante aangehouden en is in het proces-verbaal van aanhouding het volgende opgenomen: “Situatieomschrijving: [adres 1] ligt parallel aan de rijbaan van de Daalsetunnel en ligt dichtbij de spoorlijn Utrecht/Amsterdam. Ter plaatse is er veel rijdend verkeer over de rijbaan van de Daalsetunnel en treinverkeer over het spoor. Ik vroeg de verdachte of hij kon wennen aan het geluid van het voortrazende verkeer. Wij, verbalisanten, hoorden toen dat de verdachte zei: “Nou ik woon hier nu 3 (drie) jaar en in het begin zat ik ’s morgens om 05.00 uur al op. Maar nu hoor ik het niet meer. Ook is de geluidswal van het spoor een behoorlijke verbetering”.” Gelet op het feit dat appellant in de woning van appellante is aangehouden, en gelet op de context waarin zijn verklaring is verwoord, acht de Raad het, anders dan appellanten, volstrekt duidelijk dat het gebruik van de term ‘hier’ slechts kan slaan op de woning van appellante.
4.5. De Raad is voorts, met de rechtbank, van oordeel dat de verklaring van appellante een toereikende grondslag biedt voor het standpunt van het College dat in de in geding zijnde periode ook aan het criterium van de wederzijdse zorg is voldaan. Zo blijkt uit deze verklaring dat appellant gebruik maakte van de hele woning en van de auto van appellante, dat appellante de was deed voor appellant en dat appellant een deel van de autokosten betaalde en appellante soms geld gaf.
4.6. Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
Deze uitspraak is gedaan door N.J. van Vulpen-Grootjans als voorzitter en W.F. Claessens en M. Hillen als leden, in tegenwoordigheid van R. Scheffer als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 november 2011.
Wet personenvervoer 2000 (Wpv); uitleg art. 37 lid 4. Overgang personeel in geval van overgang concessie. Zekere beleidsvrijheid werkgever bij selectie unieke, niet uitwisselbare functies.
a. het vonnis in de zaak 633736 VV EXPL 10-152 van de voorzieningenrechter te Breda van 24 december 2010;
b. het vonnis in de zaak 633935 VV EXPL 10-153 van de voorzieningenrechter te Breda van 24 december 2010;
c. de arresten in de zaak met de zaaknummers HD 200.081.368 en HD 200.081.370 van het gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 29 maart 2011 en 26 april 2011.
3.1.1 Veolia c.s. hebben sinds 12 december 2004 het openbaar busvervoer binnen de concessie Veluwe verzorgd. Op 1 juli 2010 is bekend geworden dat zij de concessie Veluwe hebben verloren aan vervoersmaatschappij Syntus B.V.
3.1.2 In het kader van het regelmatige overleg tussen Veolia c.s. en Syntus op de voet van art. 40 Wet personenvervoer 2000 (hierna: Wpv) over het door de concessieovergang aan Syntus over te dragen personeel is op 20 juli 2010 bekend gemaakt dat 39,01 fte aan zogenoemde indirecte medewerkers zullen overgaan.
Dit aantal is ontleend aan de personeelsopgave die Veolia c.s. bij brief van 7 oktober 2009 in het kader van de aanbestedingsprocedure voor de concessie Veluwe ter beschikking heeft gesteld aan de provincie Gelderland.
3.1.3 Deze personeelsopgave is voorzien van een deskundigenverklaring van BDO CampsObers Adviseurs Personeel & Organisatie B.V. In die verklaring vermeldt BDO dat de opgave van 39,01 fte indirect personeel is gebaseerd op de in art. 37 lid 2 Wpv voorgeschreven berekeningsmethode en dat de opgave is gebaseerd op de omzet uit het laatst afgesloten boekjaar 2008.
3.1.4 De transferlijsten met personeel dat in het kader van de Wpv is aan te merken als direct, dan wel herleidbaar indirect (respectievelijk lijst A en lijst B) zijn door Veolia c.s. op 15 oktober 2010 ter beschikking gesteld aan de werknemersvertegenwoordigers (de vakbonden) en aan Syntus. Op de lijst van herleidbaar indirecten (lijst B) staan 28 medewerkers.
3.1.5 Veolia c.s. hebben op 8 november 2010 een bespreking gehad met de medewerkers die door Veolia c.s. zijn aangemerkt als niet herleidbare indirecten (lijst C), waarbij aan de desbetreffende medewerkers is medegedeeld dat zij op die lijst zijn geplaatst en zouden worden overgedragen aan Syntus. In een brief van diezelfde datum is dit aan de betreffende medewerkers bevestigd.
3.1.6 Op 12 november 2010 hebben Veolia c.s. aan Syntus lijst C aangeboden, waarop elf medewerkers van Veolia c.s. staan die zijn aan te merken als niet herleidbaar indirect personeel dat overgaat naar Syntus. [Eiseres] c.s. staan allen op deze laatste transferlijst.
3.2 [Eiseres] c.s. vorderen in deze kortgedingprocedures, voor zover van belang, opschorting van de uitvoering van transferlijst C ten aanzien van [eiseres] c.s. en wedertewerkstelling met doorbetaling van loon na 12 december 2010. [Eiseres] c.s. hebben aan hun vorderingen ten grondslag gelegd dat zij ten onrechte op de transferlijst van indirect niet herleidbare medewerkers zijn geplaatst. Zij hebben aangevoerd dat zij niet als niet herleidbare indirecte werknemers kunnen worden gekwalificeerd, dat een aantal medewerkers op de lijst van directe medewerkers staat terwijl zij op de lijst van indirecte werknemers zouden moeten worden geplaatst, en dat een aantal herleidbaar indirecte werknemers ten onrechte niet op de lijst staat.
3.3 Veolia c.s. zijn van deze vonnissen in hoger beroep gegaan. [Eiseres] c.s. hebben incidenteel appel ingesteld. Het hof heeft de vonnissen van de voorzieningenrechter vernietigd en de vorderingen afgewezen.
3.4 Bij de beoordeling van het middel wordt het volgende vooropgesteld. Art. 37 Wpv regelt de overgang van personeel in geval van de overgang van een concessie. Ingevolge het eerste lid van deze bepaling gaan, onverminderd het bepaalde in art. 7:662 en 663 BW betreffende de overgang van een onderneming, door de overgang van een concessie de rechten en verplichtingen uit arbeidsverhouding van rechtswege over van de oude op de nieuwe concessiehouder voor zover het betreft direct en indirect ten behoeve van het openbaar vervoer werkzame personen (zogenoemd 'direct personeel' en 'indirect personeel'), wat deze laatsten betreft met inachtneming van lid 2. Ingevolge het tweede lid geschiedt de vaststelling van het aantal indirecte personeelsleden dat van rechtswege overgaat op basis van de verhouding van verminderde omzet ten gevolge van de overgang van de concessie ten opzichte van de totale omzet van de vorige concessiehouder over diens laatste boekjaar. Voor zover ten gevolge van de overgang van de concessie arbeidsplaatsen overgaan die niet herleidbaar zijn tot een individu (de zogenoemde 'niet herleidbaren'), bepaalt art. 37 lid 4 dat die overgang geschiedt met toepassing van, kort gezegd, de in het Ontslagbesluit (art. 4:1 e.v.) opgenomen regels voor ontslag wegens bedrijfseconomische redenen. Uit deze systematiek volgt dat het vierde lid van art. 37 eerst toepassing vindt nadat de arbeidsplaatsen die wèl herleidbaar zijn tot een individu in aanmerking zijn genomen (de zogenoemde 'herleidbaren').
3.5 De onderdelen 1 en 3a zijn gericht tegen rov. 4.4.4. Deze rechtsoverweging, betreffende de uitleg van art. 37 lid 4 Wpv, luidt:
"Tot slot bepaalt lid 4 van voormeld artikel dat indien toepassing van het eerste lid leidt tot overgang van een arbeidsplaats die niet herleidbaar is tot een individu de regels die gelden bij een ontslag waarop het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 van toepassing is wegens bedrijfseconomische redenen, dienen te worden toegepast. Dat betekent dat een aantal individuele werknemers, dat weliswaar als indirect betrokken is aan te merken in de zin van artikel 37 lid 1 sub b Wpv doch waarvan de werkzaamheden voor een concessie niet herleidbaar zijn tot een individu, moet worden geselecteerd volgens de regels van het Ontslagbesluit. Het vierde lid beoogt dus slechts de selectie van individuele werknemers binnen de in het eerste lid onder sub b gedefinieerde groep nader aan te geven. Aldus zullen ook de afspiegelings- en anciënniteitsregels van toepassing zijn en zal, op grond van artikel 4:2 lid 1 van het Ontslagbesluit, per categorie uitwisselbare functies de werknemers met het kortste dienstverband het eerst voor overgang in aanmerking komen. Voorts stelt het hof in dit verband vast dat de tekst noch de wetsgeschiedenis van de Wpv daarbij de eis stelt dat deze werkzaamheden geheel of grotendeels ten behoeve van het overgegane concessiegebied werden verricht. Voldoende is dat een deel van de werkzaamheden betrekking heeft op het overgegane concessiegebied; dat betekent dat enige betrokkenheid bij de concessie al voldoende is in de visie van de wetgever om te kunnen kwalificeren als indirecte."
Onderdeel 1 betoogt dat het hof met de beide slotzinnen van rov. 4.4.4 miskent dat art. 37 lid 4 betrekking heeft op de overgang van een (bepaald soort) arbeidsplaats en dat de meest aangewezen persoon deze arbeidsplaats volgt; onderdeel 3a voegt daaraan toe dat tevens wordt miskend dat ingevolge art. 37 lid 4 de werknemers met de meeste betrokkenheid als eerste overgaan. Het oordeel dat enige betrokkenheid voldoende is, berust niet op de wet, werkt willekeur in de hand en verschuift de bewijslast ten aanzien van de betrokkenheid van de werkgever naar de werknemers, aldus het onderdeel.
3.6 Onderdeel 1 faalt. De selectie van (het aantal van) de arbeidsplaatsen die overgaan op de nieuwe concessiehouder geschiedt op grond van art. 37 lid 1 en 2. Het vierde lid van art. 37 heeft, zoals het hof terecht heeft geoordeeld, slechts betrekking op de selectie van individuele werknemers binnen de aldus gedefinieerde groep (zie ook Kamerstukken II, 1998-1999, 26 456, nr. 3, blz. 69). De klacht van onderdeel 3a behelst in wezen een herhaling van onderdeel 1 en deelt het lot daarvan.
3.7 Onderdeel 2 is gericht tegen rov. 4.5.6, waarin het hof de vraag beantwoordt of aan het onderscheid tussen uitwisselbare en unieke functies in die zin consequenties zijn verbonden voor de toepassing van de Wpv, dat een werknemer die een unieke functie vervult pas als niet herleidbare indirecte werknemer kan worden aangemerkt indien er een bijzonder causaal verband is tussen het verlies van de concessie en het vervallen van de functie. Naar het oordeel van het hof is dat niet het geval en heeft de werkgever een zekere mate van beleidsvrijheid bij het aanwijzen van unieke, niet uitwisselbare functies die als gevolg van de concessieovergang komen te vervallen en aldus mee overgaan naar de nieuwe concessiehouder op grond van art. 37 lid 4.
Volgens het onderdeel miskent dit oordeel dat er in het kader van art. 37 lid 4 in verbinding met art. 4:1 Ontslagbesluit in geval van ontslag wegens bedrijfseconomische redenen wel degelijk een bijzonder causaal verband dient te worden aangetoond tussen het wegvallen van de concessie en het vervallen van de werkzaamheden van werknemers met unieke functies, en heeft het hof ten onrechte niet onderzocht welke functie als eerste ten gevolge van de concessieoverdracht komt te vervallen, maar de beantwoording van die vraag overgelaten aan de beleidsvrijheid van de werkgever.
3.8 Ook dit onderdeel faalt. Ingevolge de systematiek van art. 37 is, kort gezegd, het relatieve omzetverlies ten gevolge van de overgang van de concessie bepalend voor de berekening van het aantal niet herleidbare indirecte werknemers. Daarin ligt niet de verdergaande eis besloten dat het verval van de arbeidsplaats van de individuele werknemer het directe gevolg dient te zijn van het verlies van de concessie. Het stellen van die eis is niet verenigbaar met het door de wet gehanteerde begrip van de 'niet herleidbaar indirecte werknemer', dat immers per definitie inhoudt dat - voor zover het op basis van omzetverlies becijferde contingent dat toelaat - de individuele werknemer op basis van de in het Ontslagbesluit vervatte criteria wordt geselecteerd.
Het hof heeft dan ook terecht geoordeeld dat bij die selectie voor unieke, niet uitwisselbare functies een zekere mate van beleidsvrijheid voor de werkgever bestaat.
3.9 De klachten van de onderdelen 3b en 4 kunnen evenmin tot cassatie leiden. Zulks behoeft, gezien art. 81 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
veroordeelt [eiseres] c.s. in de kosten van het geding in cassatie, tot op deze uitspraak aan de zijde van Veolia c.s. begroot op € 781,34 aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris.
Dit arrest is gewezen door de vice-president J.B. Fleers als voorzitter en de raadsheren A.M.J. van Buchem-Spapens, F.B. Bakels, M.A. Loth en G. Snijders, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer J.C. van Oven op 8 juni 2012.
Woningstichting vordert ontruiming van verhuurde woning wegens door huurder veroorzaakte aanhoudende overlast voor overige bewoners in het complex, bestaande in onder meer geluidsoverlast, bedreigingen en intimidatie. Gedaagde niet verschenen. Vordering toegewezen.
Op 1 juni 2012 heeft eiseres de voorzieningenrechter verzocht datum en tijdstip te bepalen waartegen gedaagde zou kunnen worden gedagvaard in kort geding voor het treffen van een of meer onmiddellijke voorziening(en) bij voorraad als bedoeld in artikel 254 Rv.
De voorzieningenrechter heeft aan dit verzoek voldaan en tevens bepaald voor welke uiterste datum (4 juni 2012) het exploot van dagvaarding betekend diende te worden.
Bij exploot van dagvaarding van 4 juni 2012 heeft eiseres onder medebetekening van producties gedaagde in kort geding gedagvaard en opgeroepen voor de zitting van donderdag 7 juni 2012 te 10:30 uur.
[woonconsulent], werkzaam bij eiseres als woonconsulenten, bijgestaan door mr. Schellekens voornoemd.
Gedaagde is zonder bericht niet verschenen en heeft ook niet om uitstel verzocht dan wel anderszins van zich doen horen.
Als enerzijds gesteld en anderzijds niet weersproken staat tussen partijen vast dat gedaagde vanaf 8 juli 2011 van eiseres de woning gelegen aan de [adres] huurt.
Eiseres stelt dat zij er een spoedeisend belang bij heeft om op een zo kort mogelijke termijn over een ontruimingstitel te beschikken.
Zij vordert thans de veroordeling van gedaagde - bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad - om het gehuurde binnen één dag na betekening van het in dezen te wijzen vonnis te ontruimen en te verlaten, onder afgifte van de sleutels, met al het zijne en al de personen die zijdens hem in het gehuurde verblijven en het gehuurde ter vrije beschikking van eiseres te stellen, onder verwijzing van gedaagde in de proceskosten.
Eiseres voert ter onderbouwing van haar vordering aan dat gedaagde structureel en bij voortduring ernstige overlast veroorzaakt voor de overige - veelal oudere - bewoners van het complex waar het gehuurde deel van uitmaakt, bestaande in onder meer:
Op 23 mei 2012 heeft gedaagde met een groot koksmes door het complex gelopen en heeft daarmee, hoewel niemand direct door hem is bedreigd, de overige bewoners ernstig geïntimideerd. De politie is ter plaatse geweest en heeft het mes in beslag genomen. De dag erna heeft gedaagde een bewoonster bedreigd om nooit meer de politie te bellen.
De bewoners van het complex zijn bang voor gedaagde en durven in hun eigen woonomgeving niet meer naar buiten. Er is op dit moment sprake van een onhoudbare situatie.
Eiseres heeft haar stellingen geadstrueerd aan de hand van in het geding gebrachte producties, waaronder twee “mutatierapporten” van de Politie Regio Limburg Zuid betreffende door gedaagde veroorzaakte overlast en een brief van woonconsulent [woonconsulent] aan gedaagde van 9 augustus 2011 waarin hij gedaagde er op wijst dat er herhaaldelijk over zijn gedrag geklaagd wordt en dat hij adequate maatregelen dient te nemen om de overlast te beëindigen.
Eiseres stelt dat gedaagde ernstig tekort schiet in de nakoming van zijn verplichtingen als huurder, en dat van haar niet kan worden gevergd de uitkomst van een vordering tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde in een bodemprocedure af te wachten.
Om een voorziening te kunnen treffen als gevorderd, dient met redelijke mate van zekerheid aangenomen te worden dat in een eventuele bodemprocedure geoordeeld zal worden dat een daarmee overeenstemmende of vergelijkbare vordering zal slagen. Deze vaststelling moet geschieden op basis van hetgeen in deze korte procedure met de daaraan eigen beperkingen naar voren gebracht is.
Gelet op hetgeen in de inleidende dagvaarding en ter zitting onweersproken gesteld is, is de voorzieningenrechter van oordeel dat voldoende aannemelijk is dat een eventuele vordering van eiseres tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde in een bodemzaak zal slagen, zodat in kort geding bevel tot ontruiming gegeven zal worden. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter rechtvaardigt de onbetwist gebleven - en daarmee in deze procedure vaststaande - overlast toewijzing van de gevorderde ontruiming als onmiddellijke voorziening. Die overlast is als een ernstige tekortkoming in de nakoming van de verplichtingen van gedaagde als huurder aan te merken.
De voorzieningenrechter zal, gelet op vorenstaande overwegingen, de gevorderde ontruiming toewijzen. De daarbij door [gedaagde] in acht te nemen termijn zal evenwel worden gesteld op tien dagen na betekening van dit vonnis.
Gedaagde zal als de in het ongelijk gestelde partij tot betaling van de aan de zijde van eiseres gevallen proceskosten veroordeeld worden.
Veroordeelt gedaagde om de woning aan [adres] binnen tien dagen na betekening van dit vonnis te ontruimen en te verlaten, onder afgifte van de sleutels, met al het zijne en al de personen die zijdens hem in het gehuurde verblijven en het gehuurde ter vrije beschikking van eiseres te stellen.
Veroordeelt gedaagde tot betaling van de proceskosten, aan de zijde van eiseres tot de datum van dit vonnis begroot op € 603,33, bestaande uit € 400,00 aan salaris gemachtigde,
Dit vonnis is gewezen door mr. E.P. van Unen, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken.