Een tussentekst. Zo noemt Peter Smulders, directeur van het Genootschap Onze Taal, de laatste Troonrede onder premier Balkenende. Voor de 24ste keer heeft hij samen met een collega de rede vooraf doorgenomen en becommentarieerd. Een van Balkenendes beste teksten is het zeker niet. Smulders: “Normaal is de tekst concreter, met getallen en feitelijke bezuinigingen, maar dat kan niet in deze demissionaire toestand. Het was daarom een vagere Troonrede, vol met algemene beschrijvingen.”
Maar waar de Troonrede dit jaar inhoudelijk misschien weinig interessant was, was er op stilistisch gebied juist een lichtpuntje. Namelijk het veelbesproken acrostichon, waarbij de eerste letters van de eerste vijftien zinnen samen ‘Willem van Nassov’ vormden, net als in ons volkslied.
Als u het niet meteen had gezien, hoeft u zich niet te schamen. Zelfs Smulders had het vormfiguur, ondanks zijn deskundigheid, niet opgemerkt: “Je verwacht het niet, dus je moet wel erg helder en scherp zijn, wil je dat zien.”
Wie de verantwoordelijke creatieve geest was, kan Smulders helaas niet zeggen. “Als ik de ministerraad nog een 25ste keer wil adviseren, kan ik beter mijn mond houden. Wel hoorde ik Piet Hein Donner in het nieuws zeggen dat hij graag een aardigheidje in de rede wilde. Maar goed: het kan ook de koningin geweest zijn die dit heeft voorgesteld.”