Was de afgelopen dagen even bezig. Veel gelezen. De Da Vinci Code. Toen het boek me te pakken had, moest het uit. Het verhaal kan er mee door, maar de historische, religieuze achtergronden zijn zeer interessant. (Jezus was getrouwd met Maria Magdalena, ze hadden kinderen. Dat zet dus de hele rk wereld op zijn kop) Ben vervolgens begonnen in een boekje dat een aantal dingen uit het boek zelf uitlegt. Dat moest ook uit. Daarna landde ik op een website over de Da Vinci Code en kon daar ook even niet vanaf blijven. Nu even adem halen en dan, eindelijk, beginnen aan Goethe's Italienische Reise 1816 - 1817. De zoon van BBW (Beste Buurman Wim) heeft een antiquariaat in boeken. Hij kon mij het boek leveren.
Ik weet het niet meer. Moet ik over iedereen die op de wereld sterft, verdrietig zijn? Kan het zijn dat ik over de ene die sterft minder verdrietig ben dan over de ander? Kan het zijn dat ik er soms niet zo mee zit als iemand dood gaat? Kan het zelfs zijn dat ik het eigenlijk wel o.k. vind wanneer bepaalde mensen doodgaan? De dictators van deze wereld? De gevoelsloze misdadigers? Mag ik zeggen dat ik eigenlijk best zou willen dat sommige mensen doodgaan, omdat de wereld daardoor misschien beter wordt? Bijvoorbeeld diezelfde dictators of zwaar criminele gewetensloze misdadigers (is dat niet hetzelfde ?). Mag ik zeggen wat ik denk en wat ik voel ? Mag ik, als ik moslim zou zijn, best wel opgetogen zijn, als iemand die mijn geloofsgenoten stelselmatig beledigt, dood is, zonder dat ik oproep tot moord? Mag ik zeggen dat ik het prima vind als een politicus die zich vijandig en generaliserend tegenover mij en mijn geloofsgenoten gedraagt er niet meer zou zijn.... of mag dat niet? Hebben we nou vrijheid van meningsuiting of niet? Of hebben we alleen vrijheid van meningsuiting als het om anderen* gaat of tegen anderen gericht is? Wat zijn dat eigenlijk? Anderen, na drie of vier generaties? Ik weet het niet meer. Ik weet niet meer wat ik mag zeggen en wat ik mag denken.
Gisteren het afscheid van onze Kantineke. Overvolle kerk. Heel veel bloemen. Veel tranen en keelbrokken. Voor mij een extra dimensie. Het was in de kerk waar ik als kind kwam. Tot mijn dertiende. De Lambertuskerk im het stadsdeel Gestel in Eindhoven. Na 1967 nooit meer geweest. Ik was perplex gisteren. Zoals een collega zei: "Een kerk zoals een kerk in Brabant hoort te zijn, majestues, reuzegrote torens, pracht en praal..." Volgens mij is er niks veranderd. Een enorm hoofdaltaar met veel gouden frutsels. Een tabernakel met gouden deuren en een echte sleutel. Ik zag de Heilige Theresia, de Heilige Antonius en een gigantische Christoffel. Een enorme Maria die als het ware uit de hemel kwam. Ik zag mezelf als klein jongetje in die enorme kerk. Ik geloof niet dat ik er mijn ouders veel ben geweest. Die hadden dat uitbesteed aan onze Surinaamse huisgenoot. Achter op de fiets met hem naar de kerk. Krakend zadel. Alle rituelen van toen. Het deed me wel wat om daar weer even terug te zijn. Dat gevoel werd nog versterkt omdat ik op dit moment de Da Vinci Code aan het verslinden ben. Wie het gelezen heeft weet wel waarom.
Het gevangenisregime van Mohammed B., verdacht van de moord op Theo van Gogh, wordt iets versoepeld. Hij mag vanaf vandaag weer kennisnemen van Nederlandse televisie, kranten en tijdschriften....
Mevrouw Doortje van Poppel-Schellens uit Valkenswaard is een vrouw naar mijn hart. Doortje -ik ben maar zo vrij om Doortje te zeggen, want zo ondertekent zij- schrijft haar opwinding en verontwaardiging vandaag van zich af in een ingezonden brief in NRCHandelsblad. Doortjes klomp brak, zo schrijft zij. Waarom? Omdat de opbrengst van de snuisterijen van oud-minister -zelf noemde hij zich liever "staatsman"- Joseph Luns naar de familiale erfgenamen gaat. Het ging om sabels, een borstbeeld van Zijne Excellentie zelf en nog veel meer prullaria. Het bracht 170.000 euri op. Voor de nabestaanden en/of efgenamen dus. Terwijl, zo schrijft Doortje van Poppel, hij die spullen allemaal heeft gekregen omdat hij Nederland vertegenwoordigde als minister van buitenlandse zaken. "Immers, giften aan ambtenaren, bestuurders en hoogwaardigheidsbekleders worden niet gedaan vanwege hun blauwe ogen, maar in de verwachting er iets voor terug te krijgen. Dat is nu een strafbaar feit, een ambtsmisdrijf, strafbaar gesteld in artikel 363 Wetboek van Strafrecht. " Dus vindt Doortje van Poppel uit Valkenswaard dat de opbrengst aan de staat ten goede moet komen. Aan de gemeenschap dus, aan ons eigenlijk. "Zo niet, dan moet er alsnog vervolging komen van hen die deze 170.000 euro in het handje krijgen. Er zijn nogal wat bestuurders en ambtenaren voor heel wat minder vervolgd." Doortje, z�t 'm op! Nu doorbijten ! Wie A zegt.....! Doe aangifte bij de politie in Valkenswaard ! Kijken wat er gebeurt.
PS In de brievenrubriek wordt Doortje "Van Popel" genoemd. Ik twijfelde al: die bestaat niet. Van Poppel....voor de kenners...er was toch iets met een oud-wethouder van Poppel uit Valkenswaard die later als burgemeester het veld moest ruimen. Zou Doortje....
Als het minder dan 0 kilometer is, is het dan een file? Wanneer noem je een file een file? Bij tien auto's? Bij twintig ? Laten we samen nadenken.
Was erg vroeg vandaag. Gelukkig ver voor alle files uit. Het gebouw van mijn broodheer was bijna helemaal donker, behalve op de plek waar de redactie werkt. Want redacteuren en journalisten zijn bijna altijd in touw. Er was een ander lichtje dan normaal. Op de receptie, een kaarsje. Bij een foto. Een brok in mijn keel. Ineke is er niet meer. Ineke, ��n jaar jonger dan ik. De baas van de kantine. Ineke die altijd voor iedereen klaarstond. Die precies wist wat iedereen wilde. Die van mijn blik genoot, als ik zag dat we knakworsten hadden. Zorgzaam, aardig, belangstellend. Zomaar weg. Van de trap gevallen, in coma geraakt en gestorven. Man en twee kinderen blijven achter. En wij. Al die journalistieke knoesten waren er vandaag op hun eigen momenten even stil van.
Hoe amusant kunnen dingen plotseling weer anders zijn. Hoe was het ook al weer? Er waren racistische aanslagen bij onze buren en wij schreven massaal aan de baas van Duitsland dat we "w�tend" waren. Mooie daad van dat kleine tolerante landje aan de Noordzee. Nu hebben de Groenen (notabene: De Groenen !!) het in Duitsland over "Holl�ndische Zust�nde" als ze het over kwesties als onverdraagzaamheid, racisme, aanslagen en het doodschieten/steken van kritikasters hebben. Het kan verkeren. Misschien moesten we maar eens een beetje dimmen hier in dit lieve kleine tolerante landje aan de Noordzee.
Niet Pim Fortuyn, maar Willem van Oranje blijkt de grootste te zijn (zie gisteren). Zou haast zeggen: ik blijf maar hier. Maar er zijn nog genoeg andere redenen om dit land de rug toe te keren. Daar komen de sombere najaarsdagen zonder zon nu ook nog bij.
Hoe zat het ook alweer met 'brood en spelen' ? "Weet je wat we doen," zei Job uit Amsterdam tegen Ivo uit Rotterdam, "we geven ze spelen, dan wordt het vanzelf weer rustig....in ons landje" Ivo: "Uh?" Job: "Olympische !!" Ivo: "O, die." Ze spraken af dat Job Wim in Den Haag zou overhalen en Ivo die van Utrecht ("Hoe heet die ook alweer?" vroeg Ivo nog even aan Job die zei: "Tik op Google maar burgemeester en Utrecht in"). Het was even zoeken naar "die van Utrecht", maar een paar uur later was het rond. "Wie maakt er een persbericht?" zei Job. "We moeten er wel in zetten dat de regering mee moet betalen...anders hangen we er straks alleen in. " En zo kon het gebeuren dat ik gisteren in Het Parool las dat De Vier de Olympische Spelen van 2016 willen organiseren. Een dag tevoren had de penningmeester van de Atheense Spelen zijn boeken afgesloten. Kosten: ruim 9 miljard euri. Ze zijn goed bezig, onze boys en girl van De Grote Vier.
.....het land waar mijn wieg heeft gestaan. Daar heb ik voor altijd mijn hart aan verpand.......zo begint het fraaie lied over Brabant. De provincie waar de afgelopen week een Islamitische school in brand werd gestoken. Waar een bomaanslag was op een andere Islamitische school. Waar een verdachte werd opgepakt omdat-ie Ger Wilders (die is ook wel weer h������l eng) bedreigd had (hoe eng die ook is, bedreigen doen we niet in dit land). Waar de PKK een trainingskamp lijkt te hebben in -of all places Liemde, Liemt voor intimi)...Het land waar mijn hart sneller slaat.....
Kreeg vandaag een mail van mijn Vietnamees/Duitse vriend (geboren in Saigon, woont nu in Friedrichshafen in Duitsland, 69 jaar, "doet" elk jaar een andere taal. Eigenlijk is hij techneut, werkte bij Daimler-Chrysler. Met hem en een jonge Hamburgse verpleger woonde ik samen tijdens mijn corso Italiano in Salerno. Hij leerde mij dat een taal eigenlijk wiskundig te benaderen is. Zijn kamer in ons appartement aan de Via Gisolfo tegenover Il Duomo hing vol met wiskundige Italiaanse schema's. Hij studeerde meer dan wij. Wij hadden het (ook) erg druk met cultuur snuiven. Hij sprak het dus ook veel sneller beter dan wij. Vandaag kreeg ik een mail van hem: