In het midden kan blijven of [geïntimeerde] het bedrag van f 15,- per uur feitelijk betaald heeft aan haar moeder, aangezien Winterthur, indien [geïntimeerde] wegens arbeidsongeschiktheid aanspraak kan maken op vergoeding van kosten voor huishoudelijke hulp, als aansprakelijke partij verplicht is de redelijkerwijs daarvoor te maken kosten te vergoeden, ook indien [geïntimeerde] die kosten feitelijk niet heeft behoeven te betalen aan haar moeder.
appellante in principaal appel bij exploot van dagvaarding van 22 november 2005, geïntimeerde in incidenteel appel,
op het hoger beroep van de door de rechtbank 's-Hertogenbosch gewezen tussenvonnissen van 10 juli 2002, 26 maart 2003, 13 oktober 2004 en 24 augustus 2005 tussen principaal appellante - Winterthur - als gedaagde en principaal geïntimeerde - [geïntimeerde] - als eiseres.
Bij memorie van grieven heeft Winterthur onder overlegging van twee producties tien grieven aangevoerd en geconcludeerd, kort gezegd, tot vernietiging van bovengenoemde tussenvonnissen, voorzover in principaal appel aan het oordeel van het hof onderworpen, en tot afwijzing van de vorderingen van [geïntimeerde].
Bij memorie van antwoord heeft [geïntimeerde] onder overlegging van een productie de grieven bestreden.
Voorts heeft [geïntimeerde] incidenteel appel ingesteld, daarin zes grieven aangevoerd en geconcludeerd, kort gezegd, tot vernietiging van het tussenvonnis van 24 augustus 2005, voorzover in incidenteel appel aan het oordeel van het hof onderworpen, en tot toewijzing van de vordering van [geïntimeerde] onder verbetering en aanvulling van gronden.
De grieven van Winterthur hebben betrekking op diverse beslissingen van de rechtbank, vermeld in bovengenoemde tussenvonnissen, en strekken uiteindelijk ten betoge dat de rechtbank ten onrechte de vordering van [geïntimeerde] niet aanstonds heeft afgewezen.
De grieven van [geïntimeerde] hebben betrekking op beslissingen van de rechtbank in het tussenvonnis van 24 augustus 2005 en strekken uiteindelijk ten betoge dat de rechtbank de vordering van [geïntimeerde] ten onrechte niet aanstonds heeft toegewezen.
a. Op vrijdag 17 maart 1995 vond een verkeersongeval plaats waarbij de door [geïntimeerde] bestuurde personenauto van achteren werd aangereden door een andere auto. De bestuurder van de andere auto was ingevolge de WAM verzekerd bij Winterthur. Winterthur heeft haar aansprakelijkheid voor de schadelijke gevolgen van dit ongeval erkend.
b. Ten tijde van het ongeval was [geïntimeerde] 25 jaar oud (geboren op [1969] en vanaf 1994 samenwonend met een partner in een vrijstaande boerderij te [plaats].
Na het ongeval is [geïntimeerde] op 5 juni 1998 met haar partner gehuwd. Op [2000] heeft zij een dochter gekregen en inmiddels ook een tweede kind.
c. [geïntimeerde] was ten tijde van het ongeval van beroep Desktop Publishing medewerkster (DTP-er) en werkte full-time bij Multicopy in Oss (destijds, volgens de rechtbank, 38 uur per week).
d. Na het ongeval heeft [geïntimeerde] gedurende een maand niet gewerkt en vervolgens gepoogd op arbeidstherapeutische basis te blijven werken. Dit heeft niet tot gehele of gedeeltelijke werkhervatting geleid.
Sinds 19 maart 1996 ontvangt [geïntimeerde] een WAO-uitkering op basis van een arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
4.2. Op 21 juli 1999 heeft de rechtbank 's-Hertogenbosch op verzoek van Winterthur een voorlopig deskundigenonderzoek bevolen met benoeming van de neuroloog prof. dr. J.C. Koetsier tot deskundige.
4.2.1. Op 15 december 1999 heeft Koetsier zijn rapport uitgebracht (prod. 4 cva (volledige tekst van het rapport), prod. 1 cve (bijlagen bij het rapport)). Dit rapport is mede gebaseerd op een onderzoek en een daarvan opgemaakt verslag van de neuropsycholoog drs. T. Koene.
4.2.2. Koetsier concludeert in zijn rapport - onder meer - dat de klachten die [geïntimeerde] vertoont, te beschouwen zijn als een postwhiplashsyndroom volgens de criteria van de Nederlandse Vereniging voor Neurologie. Bij het rapport is gevoegd een beperkingenformulier ten behoeve van een arbeidsdeskundige.
4.3. Bij inleidende dagvaarding van 24 november 2000 heeft [geïntimeerde] gevorderd Winterthur te veroordelen tot vergoeding van de door haar als gevolg van het ongeval geleden en nog te lijden materiële en immateriële schade met wettelijke rente daarover. De gevorderde schade heeft [geïntimeerde] nader onderscheiden in diverse schadeposten.
4.4. In het tussenvonnis van 10 juli 2002 heeft de rechtbank op grond van bovengenoemd rapport van Koetsier geconcludeerd dat er causaal verband bestaat tussen de klachten en beperkingen van [geïntimeerde] en het onderhavige ongeval (rov. 4.5.) en geoordeeld dat nader onderzoek noodzakelijk is
a. door een arbeidsdeskundige ter beoordeling van de vraag of [geïntimeerde] geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt is voor het verrichten van loonvormende arbeid en/of huishoudelijk werk (rov. 4.6.), en daarna eventueel
b. door een (deskundige verbonden aan een) schadeberekeningsbureau ter berekening van de definitieve schade wegens verlies van verdienvermogen (rov. 4.11.).
De rechtbank heeft in voormeld tussenvonnis voorts de diverse schadeposten besproken, mede in verband met het voorgenomen onderzoek, en de zaak naar de rol verwezen voor het verschaffen van inlichtingen en in het geding brengen van bescheiden door partijen.
4.5. In het tussenvonnis van 26 maart 2003 heeft de rechtbank een onderzoek bevolen met benoeming van J.W.M. van Hek als (arbeids)deskundige.
4.6. In het tussenvonnis van 13 oktober 2004 heeft de rechtbank de (arbeids)deskundige Van Hek verzocht een aanvullend bericht uit te brengen omtrent enkele vraagpunten.
Tevens heeft de rechtbank aangekondigd (ook) de berekening van de kosten voor huishoudelijke hulp vanaf 1 januari 2005 te zullen opdragen aan (een medewerker van) het door partijen uitgekozen schadeberekeningsbureau NRL (Nederlands Rekencentrum Letselschade) (rov. 2.15.).
4.7. In het tussenvonnis van 24 augustus 2005 heeft de rechtbank onderzoek bevolen door de deskundige A.A.T.M. Hagelaars-Rooijakkers, verbonden aan het NRL, ter berekening van de schade wegens verlies van arbeidsvermogen en de kosten van huishoudelijke hulp.
4.8. [geïntimeerde] stelt dat Winterthur niet-ontvankelijk is in haar hoger beroep tegen de tussenvonnissen van 10 juli 2002, 26 maart 2003 en 13 oktober 2004.
4.8.1. Deze stelling moet worden verworpen op de gronden die Winterthur vermeld op pagina 2 van haar akte in principaal appel d.d. 29 augustus 2006. Voor het overige verwijst het hof naar de vaste rechtspraak op dit punt van de Hoge Raad.
4.9. Winterthur stelt in de principale grief 1 dat de rechtbank in het vonnis van 10 juli 2002 ten onrechte op grond van het rapport van Koetsier heeft geoordeeld
a. dat [geïntimeerde] daadwerkelijk de blijvende klachten en beperkingen heeft die Koetsier in zijn rapport heeft vermeld, en
In de principale grief 2 stelt Winterthur dat er reden is om een nader/aanvullend deskundigenonderzoek te bevelen door (een) - dit keer - door Winterthur voor te dragen deskundige(n).
Het rapport van Koetsier bevat voldoende geobjectiveerde gegevens om te concluderen dat de klachten en beperkingen zoals die in dat rapport zijn vermeld, bij [geïntimeerde] aanwezig zijn. Dat geldt met name ook voor de versneld optredende vermoeidheid van [geïntimeerde], zoals die blijkt uit het onderzoek van drs. T. Koene neuropsycholoog (verslag d.d. 9 november 1999: bijlage 1 bij het rapport van Koetsier). Niet vereist is dat alle door Koetsier gesignaleerde klachten en beperkingen zijn vastgesteld door middel van neurologisch onderzoek.
Koetsier heeft als antwoord op vraag 4 gesteld: "naar mijn mening zijn de klachten en afwijkingen, die betrokkene thans heeft, enkel en alleen toe te schrijven aan het ongeval van 17 maart 1995, waarbij ik met name wil verwijzen naar het schrijven van de huisarts, genoemd onder punt 18 van de samenvatting, hierboven weergegeven. Naar mijn deskundige mening zijn andere, waaronder pre-existente ziekten en aandoeningen, niet van betekenis voor haar huidige klachten." Koetsier licht dit verder toe in zijn antwoord waarin hij de gebeurtenissen betrekt die [geïntimeerde] vóór het ongeval zijn overkomen.
4.10.2. De bezwaren die Winterthur tegen de benoeming van de deskundige Koetsier, diens onderzoek en rapportage naar voren heeft gebracht (zie punt 6 en 7 cvd, punt 1 en 3 antwoordakte d.d. 10 augustus 2001 en toelichting op grief 2) bieden onvoldoende grond voor de conclusie dat het onderzoek en de rapportage van Koetsier niet als uitgangspunt kunnen dienen voor de verdere beoordeling. Er zijn immers geen aanwijzingen dat Koetsier de medische gegevens die partijen aan Koetsier hebben aangereikt (door hem vermeld op pagina 5 tot en met 8 van het rapport) onvoldoende of op onjuiste wijze heeft beoordeeld en in zijn beant-woording van de vragen heeft betrokken.
4.11. Winterthur stelt in de principale grief 7 dat de rechtbank in het vonnis van 24 augustus 2005 de bevindingen van de arbeidsdeskundige Van Hek in diens rapport van 2 december 2003 had moeten overnemen en niet (ten dele) ten gunste van [geïntimeerde] had moeten aanpassen, zoals zij in rov. 2.4. en 2.7. van dat vonnis heeft gedaan.
4.11.1. Winterthur heeft met name bezwaar tegen de beslissingen van de rechtbank, weergegeven in voormelde rov. 2.4. en 2.7.. Zij acht deze beslissingen onjuist en onbegrijpelijk gemotiveerd (mvg 22, 23 en 24).
In rov. 2.4. besliste de rechtbank, in afwijking van het rapport van Van Hek, dat [geïntimeerde] voor 30% arbeidsongeschikt is voor haar eigen werk als DTP-er, nu dat werk voor 30% uit computerwerk bestaat.
In rov. 2.7. besliste de rechtbank, eveneens in afwijking van het rapport van Van Hek, dat [geïntimeerde] voor 15% arbeidsongeschikt is voor ander werk.
4.12. [geïntimeerde] stelt in de incidentele grieven 1 tot en met 3 dat het rapport van de arbeidskundige Van Hek van 2 december 2003 ondeugdelijk is om als basis te dienen voor de bepaling van de arbeidsongeschiktheid van [geïntimeerde], ook wanneer daarbij de door de rechtbank in voormelde rov. 2.4. en 2.7. van dat vonnis ten gunste van [geïntimeerde] genomen beslissingen in aanmerking worden genomen. [geïntimeerde] verzoekt een nieuwe deskundige te benoemen ter beoordeling van de arbeids(on)geschiktheid van [geïntimeerde] dan wel aansluiting te zoeken bij de beoordeling van het UWV.
4.12.1. De bezwaren van [geïntimeerde] tegen het rapport van Van Hek hebben met name betrekking op de navolgende punten. In haar toelichting op de incidentele grief 1 verwijst [geïntimeerde] daartoe naar haar conclusie na deskundigenbericht d.d. 21 januari 2004 (verder cnd). Het hof vat de bezwaren van [geïntimeerde] als volgt samen:
- het feit dat [geïntimeerde] vanaf 17 maart 1995 op goede gronden mocht menen dat zij voor haar eigen en voor ander werk arbeidsongeschikt was en dat die mening niet op inbeelding berust (cnd punt 6);
- het feit dat Winterthur niets heeft ondernomen om [geïntimeerde] te helpen bij haar pogingen tot reïntegratie in het arbeidsproces (cd punt 7, 8 en 9);
b. Van Hek heeft in zijn rapport onvoldoende feitelijk onderzocht wat de daadwerkelijke behoefte van [geïntimeerde] is aan huishoudelijke hulp
- doordat hij wat betreft de woonsituatie en het huishouden van [geïntimeerde] uitgaat van "de Githa-standaardnorm", terwijl van een standaardsituatie geen sprake is (immers er zijn meer en grotere ramen en een extra kinderkamer op de eerste verdieping) (cnd punt 11-14);
- doordat hij het aantal uren dat [geïntimeerde] feitelijk hulp krijgt negeert (hulp van moeder van [geïntimeerde]: 5 uur per week en hulp van zus van [geïntimeerde] bij boodschappen doen) (cnd punt 15);
c. Van Hek heeft in zijn rapport een ondeugdelijk belast-baarheidsprofiel opgesteld doordat hij zich geen (juist) beeld heeft gevormd van de specifieke belasting van de functie van een DTP-er (cnd punt 36 en met name punt 45, 48 en 49); [geïntimeerde] stelt dat proefondervindelijk is geble-ken dat zij haar werkzaamheden als DTP-er bij Multicopy niet heeft kunnen volhouden (concl. na aanvullend deskundigenbericht punt 9);
d. Van Hek heeft in zijn rapport functies als passend aangemerkt die in het geheel niet passend zijn voor een persoon met een DTP-diploma en affiniteit met computers en met de klachten en (fysieke) beperkingen van [geïntimeerde] (cnd punt 51); [geïntimeerde] stelt dat zij door de versnelde en verhoogde vermoeidheid niet alleen 10 minuten pauze nodig heeft na één uur werken, maar dat er ook problemen optreden met betrekking tot prestatiedruk, stresstolerantie en concentratiestoornissen (mva pag. 16).
- met het feit dat werknemers met de klachten die [geïntimeerde] heeft, niet snel werk vinden (mva pag. 15 en 17;
- met de feitelijke beschikbaarheid van passende functies binnen een redelijke reisafstand van de woonplaats van [geïntimeerde] (mva pag. 17, toelichting grief 2).
- met name - het vonnis van de rechtbank van 24 augustus 2005 (rov. 2.4. en 2.7.) en van [geïntimeerde] tegen het rapport van Van Hek voldoende grond om een nieuw onderzoek te doen plaatsvinden door een andere arbeidsdeskundige naar de (mate van) arbeidsongeschiktheid van [geïntimeerde] voor
b. voor het verrichten van huishoudelijke taken, uitgaande van de woonsituatie en het huishouden van [geïntimeerde].
4.13.1. De arbeidsdeskundige dient daarbij uit te gaan van a. het beperkingenformulier d.d. 15 december 1999, zoals opgesteld door Koetsier (bijlage 5 bij het rapport van Koetsier)
b. de klachten/beperkingen die Koetsier in zijn rapport als antwoord op vraag 2 vermeldt en van de bevinding van Koetsier dat in november 1999 sprake was van een eindtoestand (antwoord op vraag 5 in rapport van Koetsier);
c. de bevindingen die Koetsier in zijn rapport vermeldt als antwoord op de vragen 6 en en 7, kort samengevat als volgt:
- het percentage blijvende functionele invaliditeit wordt gesteld op 5% op de gehele mens, waarbij de volgende uitgangspunten zijn gehanteerd:-
* bewegingsbeperking van de halswervelkolom (gewaardeerd volgens de AMA-gids, vierde druk): extensiebeperking - 20 graden ( = 1%), lateroflexiebeperking naar links -15 graden (= 1%) en rotatiebeperking naar links - 20 graden (= 1%), tezamen 3% op de gehele mens.
* klachten van een postwhiplashsyndroom (volgens de criteria van de Nederlandse Vereniging voor Neurologie) zijn matig (= 3%).
* tezamen met de bewegingsbeperking kan het postwhiplashsyndroom nooit meer zijn dan 5% op de gehele mens.
* Er zijn geen cognitieve stoornissen geobjectiveerd, maar wel een snelle vermoeibaarheid; dit levert echter geen extra percentage op.
- [geïntimeerde] is in het algemeen beperkt bij bovenhandse activiteiten en activiteiten waarbij zij ver moeten reiken of repeterende bewegingen in het hoofd/halsgebied moet maken;
- [geïntimeerde] is beperkt bij het tillen, heffen, duwen, trek-ken en dragen van lasten, met dien verstande dat zij wel tot 15 kilo ineens, enige malen per uur, kan tillen, hef-fen, duwen, trekken of dragen;
zodat zij haar werkzaamheden moet kunnen onderbreken (bijv. na één uur werken tien minuten iets anders doen etc.);
Het hof zal de deskundige voorts vragen zijn mening te geven over de bezwaren van Winterthur, hierboven vermeld onder rov. 4.11.1. en van [geïntimeerde], hierboven vermeld onder rov. 4.12.1., en deze mening in zijn conclusies omtrent de arbeids(on)geschiktheid van [geïntimeerde] te verwerken.
4.13.3. Verder zal het hof de deskundige vragen zijn mening te geven omtrent de vraagpunten die hierna in rov. 4.19.1., 4.28.2 en 4.29.1. nog aan de orde komen.
4.14. In de principale grief 6 stelt Winterthur dat blijkens de rapportage van Van Hek [geïntimeerde] niet arbeidsongeschikt is en dat er geen sprake is van enig tekort in de verdiensfeer. Winterthur acht daarom het door de rechtbank in het vonnis van 24 augustus 2005 bevolen onderzoek door een deskundige van het NRL naar de schade wegens verlies van arbeidsvermogen niet nodig.
4.15. Nu het hof een nieuw onderzoek door een arbeidsdeskundige gewenst acht naar de (mate van) arbeidsongeschik-heid van [geïntimeerde] en de rapportage van Van Hek niet tot uitgangspunt neemt, heeft deze grief zijn belang verloren. Overigens blijkt uit het rapport van Van Hek niet dat [geïntimeerde] volledig arbeidsgeschikt is.
Afhankelijk van de uitkomst van dat deskundigenbericht, zal het hof oordelen over de vraag of een onderzoek nodig is door een deskundige van het NRL ter berekening van de schade wegens verlies van verdienvermogen.
4.15.1. Winterthur stelt dat reïntegratie van [geïntimeerde] geen reële optie is omdat [geïntimeerde] zichzelf volledig arbeidson-geschikt acht, terwijl zij dat feitelijk niet is; volgens Winterthur lijdt [geïntimeerde] geen schade en levert het ongeval haar zelfs voordeel op omdat zij een volledige WAO-uitkering ontvangt als gevolg van het ongeval terwijl zij feitelijk niet arbeidsongeschikt is. Deze stellingen kunnen onbesproken blijven omdat er niet van kan worden uitgegaan dat [geïntimeerde] feitelijk niet arbeidsongeschikt is.
a. of, en zo ja op welke wijze, met betrekking tot perioden dat [geïntimeerde] geen loonvormende arbeid zou hebben verricht rekening moet worden gehouden met het feit dat [geïntimeerde] een WAO-uitkering heeft ontvangen en zal ontvangen;
b. of, en zo ja op welke wijze, rekening moeten worden gehouden met het feit dat [geïntimeerde] kosten van kinderopvang moet maken in de perioden dat zij zou hebben gewerkt.
4.17. Grief 8 faalt. Omtrent genoemde punten a. en b. behoeft de deskundige niet geïnstrueerd te worden, omdat ervan mag worden uitgegaan dat de deskundige uit hoofde van zijn deskundigheid in staat is vast te stellen of en in hoeverre daarmee bij de schadeberekening rekening moet worden gehouden.
Overigens wijst het hof erop dat de vraagstelling van de rechtbank aan de deskundige van het NRL inhield de schade wegens geleden en nog te lijden verlies aan arbeidsvermogen te berekenen, rekening houdend met de door rechtbank aangegeven uitgangspunten. Tot die uitgangspunten behoort dat rekening diende te worden gehouden met de WAO-uitkering, zoals volgt uit hetgeen in rov. 2.14. en 2.15. (slotzin eerste alinea) van het vonnis van 24 augustus 2005 is overwogen.
4.18. In de incidentele grieven 4 en 5 stelt [geïntimeerde] dat de rechtbank met betrekking tot het verlies aan arbeidsvermogen ten onrechte oordeelt
a. dat [geïntimeerde] in de periode 1 januari 2005 tot september 2012 voor slechts 15% arbeidsongeschikt is (grief 4) en
b. dat [geïntimeerde] met ingang van 1 januari 2010 geen schade meer lijdt wegens verlies van arbeidsvermogen omdat zij dan moet worden geacht in het arbeidsproces te zijn ge-reïntegreerd (grief 4 en 5).
4.19. Het hof houdt het oordeel over deze grieven aan in afwachting van de rapportage van de nieuw te benoemen arbeidsdeskundige.
4.19.1. Het hof zal de arbeidsdeskundige tevens vragen of [geïntimeerde] naar de inschatting van de deskundige in staat moet zijn (geweest) binnen redelijke reisafstand van haar woonplaats een functie als DTP-er op de arbeidsmarkt te verwerven, dan wel een andere haar passende functie, en zo ja, op welke datum?
4.20.1. Daarbij heeft de rechtbank geen rekening gehouden met de mogelijkheid voor [geïntimeerde] tot het verkrijgen van een persoonsgebonden budget (PGB)(vonnis 10 juli 2002 rov. 4.17).
4.21. In de principale grief 10 stelt Winterthur dat er onvoldoende bewijs is dat [geïntimeerde] f 15,- per uur heeft betaald voor huishoudelijke hulp, verleend door haar moeder in de periode 17 maart 1995 tot 1 januari 2005.
4.22. Op dit punt faalt de grief. De overweging van de rechtbank waartegen dit bezwaar van Winterthur is gericht (vonnis 26-03-2003 rov. 2.9.), acht het hof juist. In het midden kan blijven of [geïntimeerde] het bedrag van f 15,- per uur feitelijk betaald heeft aan haar moeder, aangezien Winterthur, indien [geïntimeerde] wegens arbeidsongeschiktheid aanspraak kan maken op vergoeding van kosten voor huishoudelijke hulp, als aansprakelijke partij verplicht is de redelijkerwijs daarvoor te maken kosten te vergoeden, ook indien [geïntimeerde] die kosten feitelijk niet heeft behoeven te betalen aan haar moeder.
4.23. In de principale grief 10 stelt Winterthur voorts dat bedrag van € 7,50 per uur te hoog is, nu in de negentiger jaren de eigen bijdrage voor de (gesubsidieerde) huishoudelijke hulp door de gezinszorg nooit meer dan
Deze stelling verwerpt het hof. De (gesubsidieerde) huis-houdelijke hulp door de gezinszorg betreft een minimale behoeftevoorziening van in het algemeen kwalitatief beperkt niveau (zie mr. J.M. Tromp, Personenschade in de praktijk, 1998, pag. 74 en 74). [geïntimeerde] kan echter jegens Winterthur aanspraak maken op een op haar persoon afgestemde voorziening van kwalitatief redelijk niveau, zodat het hof f 15,- per uur niet bovenmatig acht.
4.23.1. Voorts stelt Winterthur dat het door de rechtbank genoemde uurbedrag van € 15,- voor de periode vanaf 1 januari 2005 op een kennelijke vergissing berust, althans bovenmatig is (mvg punt 35 en 36).
4.23.2. Op dit punt is grief 10 gegrond. Nu de rechtbank in het geheel niet motiveert hoe zij aan het bedrag van
€ 15,- per uur komt, gaat het hof ervan uit dat hier sprake is van een vergissing en dat de rechtbank ook voor deze periode heeft bedoeld een uurbedrag van f 15,- aan te houden, welk bedrag de rechtbank gelijk stelt met € 7,50.
4.24. In haar verweer tegen grief 10 stelt [geïntimeerde] dat een uurbedrag van € 15,- dient te worden aangehouden. Hantering van een uurbedrag van f 15,- acht [geïntimeerde] in strijd met de goede zeden, omdat daarmee feitelijk wordt uitgelokt om huishoudelijke hulp "zwart" in te schakelen.
4.24.1. Het hof vindt in het betoog van [geïntimeerde] geen aanleiding het uurbedrag te stellen op € 15,- per uur, aangezien [geïntimeerde] feitelijk niet heeft onderbouwd dat zij in haar situatie slechts huishoudelijke hulp kan krijgen voor € 7,50 per uur indien deze hulp "zwart" werkt. Hierbij neemt het hof in aanmerking dat bij het heffen van inkomstenbelasting kortingen worden toegepast die meebrengen dat bij een (zeer) laag jaarinkomen feitelijk niet of nauwelijks belasting wordt geheven.
4.25. De rechtbank heeft overwogen dat met ingang van 1 januari 1997 krachtens artikel 65a van de AWBZ aanspraak op huishoudelijke hulp (thuiszorg) op grond van die wet kan worden gemaakt en dat daarmee rekening moet worden gehouden (vonnis 10-07-2002 rov. 4.17 en vonnis 26-03-2003 rov. 2.10).
De rechtbank heeft tevens overwogen dat zij daarmee in het onderhavige geval geen rekening houdt omdat
a. [geïntimeerde] al vóór 1 januari 1997 op andere wijze had voorzien in haar behoefte aan huishoudelijke hulp, namelijk door inschakeling van haar moeder voor 5 uur per week, en
b. deze aldus ingeschakelde alternatieve vorm van hulpverlening redelijkerwijs als passend is aan te merken, gelet op de door [geïntimeerde] geschetste nadelen die verbonden zijn de voorziening in hulp via de thuiszorginstelling krachtens de AWBZ (vonnis 26-03-2003 rov. 2.11 en 2.12.)
4.26. In haar principale grief 10 stelt Winterthur dat deze oordelen van de rechtbank innerlijk tegenstrijdig, althans onbegrijpelijk zijn, zodat zij bezwaar maakt tegen de schadeberekening (mvg punt 37).
4.27. Op dit punt is deze grief ongegrond omdat de rechtbank duidelijk heeft gemotiveerd waarom zij in dit geval afwijkt van de regel dat rekening moet worden gehouden de aanspraak op thuiszorg krachtens art. 65a van de AWBZ. De oordelen van de rechtbank zijn ook niet tegenstrijdig.
4.28. De rechtbank heeft geen grond aanwezig geacht het aantal uren huishoudelijke hulp lager te stellen dan de arbeidsdeskundige Van Hek heeft voorgesteld, te weten 3,7 uren per week. Volgens Winterthur kan echter de echtgenoot van [geïntimeerde] (zwaardere) huishoudelijke taken overnemen. Bovendien, aldus Winterthur, zou [geïntimeerde] zonder ongeval bij een full-time baan ook hulp ingehuurd hebben zo-dat zij op dit punt geen schade lijdt als gevolg van het ongeval(vonnis 13-10-2004 rov. 2.12. en 2.13.).
4.28.2. Deze twee punten zal de te benoemen nieuwe arbeidsdeskundige in zijn onderzoek moeten betrekken. Het hof houdt in afwachting van de uitkomst van dit onderzoek zijn oordeel hieromtrent aan.
4.29. De rechtbank heeft ook geen grond aanwezig geacht het aantal uren huishoudelijke hulp hoger te stellen dan de arbeidsdeskundige Van Hek voorstelt (vonnis 13-10-2004 rov. 2.11. en 2.13.). Volgens [geïntimeerde] heeft zij echter 4 uren per week hulp nodig, gelet op haar woonsituatie en de huishouding (zie hierboven rov. 2.14.1. sub b).
4.29.1. Ook dit punt zal de te benoemen nieuwe arbeidsdeskundige in zijn onderzoek moeten betrekken. Het hof houdt in afwachting van de uitkomst van dit onderzoek zijn oordeel hieromtrent aan.
4.31.1. Het hof houdt de beslissing op deze grieven aan in afwachting van de uitkomst van het onderzoek door de arbeidsdeskundige.
4.32. De rechtbank heeft de door [geïntimeerde] gevorderde kosten van buitengerechtelijke bijstand van het bureau ILK Kloppenburg (f 10.004,38: cvr punt 44) in beginsel toewijsbaar geacht, mits deze redelijk zijn (vonnis 10-07-2002, rov. 4.26).
4.33. Winterthur stelt zich in de principale grief 3 op het standpunt dat deze kosten in beginsel niet toewijsbaar zijn, omdat [geïntimeerde] aan ILK Kloppenburg geen kosten verschuldigd is. ILK Kloppenburg brengt immers blijkens haar publicatie op internet (prod. 9 cvd) geen kosten bij [geïntimeerde] in rekening en die kosten zijn ook niet door [geïntimeerde] voldaan.
4.33.1. Deze grief faalt, omdat de rechtbank het standpunt van Winterthur op goede gronden heeft verworpen. Het hof neemt deze gronden over.
4.33.2. Omtrent de vraag of de door ILK Kloppenburg in rekening gebrachte kosten ad € 4.539,79 redelijk zijn, heeft de rechtbank nog geen beslissing genomen (vonnis 24-08-2005 rov. 2.20), zodat hetgeen Winterthur daaromtrent in de toelichting op deze grief aanvoert (mvg punt 12 2de en 3de alinea), thans geen bespreking behoeft.
4.34. De rechtbank heeft met betrekking tot de door [geïntimeerde] gevorderde kosten van fysiotherapie (zie productie 7 cve) het verweer van Winterthur verworpen. Dat verweer houdt in dat met de fysiotherapeutische behandelingen in 1995 en 1996 geen enkel therapeutisch doel gediend kon zijn.
4.35. De hiertegen gerichte principale grief 4 faalt. Vaststaat dat de behandelaars van [geïntimeerde] de fysiotherapie nodig hebben geacht en dat de behandelingen hebben plaatsgevonden. Dat brengt mee dat [geïntimeerde] op dit punt kosten heeft gemaakt die voor rekening dienen te komen van de aansprakelijke partij, ook indien de behandelaars ten onrechte fysiotherapie nodig zouden hebben geacht. Een eventuele onjuiste inschatting van de behandelaars omtrent de noodzaak van fysiotherapie vormt immers geen omstandigheid die aan de benadeelde [geïntimeerde] kan worden toegerekend. Van [geïntimeerde] kan immers niet worden verwacht dat zij toetst of laat toetsen of er voldoende grond bestond voor toepassing van die fysiotherapie indien daartoe geen bijzondere aanleiding bestond. Winterthur heeft niet gesteld dat daartoe in dit geval bijzondere aanleiding was.
4.36. De rechtbank heeft terzake van de kosten van Rekencentrum Valau (prod. 9 cva) het door [geïntimeerde] gevorderde bedrag van f 3.375,99 toewijsbaar geacht (vonnis 10-7-2002 rov. 4.28).
Het verweer van Winterthur dat [geïntimeerde] deze kosten prematuur en op onredelijke wijze heeft gemaakt, heeft de rechtbank op goede gronden verworpen. Het hof neemt die gronden over.
Het verweer van Winterthur dat zij betwijfelt of [geïntimeerde] die kosten verschuldigd is, vormt een onvoldoende betwisting van de stelling van [geïntimeerde] dat zij op dit punt schade heeft geleden.
4.38. In verband met het beoogde nieuwe onderzoek door een arbeidsdeskundige zal het hof partijen in de gelegenheid stellen zich uit te laten over het aantal en - bij voorkeur eensluidend - over de persoon van de te benoemen deskundige(n) en over de aan deze te stellen vragen. Met betrekking tot dit laatste verwijst het hof naar rov. 4.13.2. en 4.13.3.
4.38.1. Het hof zal het voorschot ten laste brengen van Winterthur, nu zij de aansprakelijke partij is.
verwijst de zaak naar de rolzitting van dinsdag 8 januari 2008 teneinde partijen in de gelegenheid te stellen zich uit te laten over de punten vermeld in rov. 4.38.;
Dit arrest is gewezen door mrs. Bod, Waaijers en Zweers-Van Vollenhoven en uitgesproken door de rolraadsheer ter openbare terechtzitting van dit hof op 11 december 2007.
op een aanvraag tot herziening van een in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de Rechtbank Rotterdam, sector Kanton, locatie Rotterdam, van 11 februari 2014, nummer 96/108831-13, ingediend door mr. C.Y. Kekik, advocaat te Schiedam, namens:
De Kantonrechter heeft de aanvrager ter zake van "overtreding van het bepaalde in artikel 62 jo. bord A1 Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990" gepleegd op 27 mei 2012, veroordeeld tot een werkstraf van 25 uren, subsidiair 12 dagen hechtenis.
Als grondslag voor een herziening kan, voor zover hier van belang, krachtens het eerste lid aanhef en onder c van art. 457 Sv slechts dienen een door bescheiden gestaafd gegeven dat bij het onderzoek op de terechtzitting aan de rechter niet bekend was en dat het ernstige vermoeden wekt dat indien dit gegeven bekend zou zijn geweest, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid hetzij tot een vrijspraak van de gewezen verdachte, hetzij tot een ontslag van alle rechtsvervolging, hetzij tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot de toepassing van een minder zware strafbepaling.
De aanvraag berust op de stelling dat sprake is van een gegeven als bedoeld in art. 457, eerste lid aanhef en onder c, Sv. In de aanvraag wordt daartoe aangevoerd dat niet de aanvrager maar een persoon genaamd [betrokkene] waarschijnlijk de snelheidsovertreding heeft begaan. Dit wordt ondersteund door een door genoemde [betrokkene] ondertekende schriftelijke verklaring, inhoudende dat hij op 27 mei 2012 de bestuurder van de personenauto van de aanvrager is geweest, onder bijvoeging van een kopie van het rijbewijs van genoemde [betrokkene].
De enkele schriftelijke verklaring van iemand die stelt dat hij de bestuurder is geweest van de personenauto waarmee de bewezenverklaarde snelheidsovertreding is begaan, biedt onvoldoende steun voor de juistheid van de gestelde persoonsverwisseling. Daarbij komt dat tot de stukken van het geding behoort een proces-verbaal van politie van 6 december 2012, opgemaakt door brigadier van politie [verbalisant], inhoudende als relaas van de verbalisant dat de door de staande gehouden persoon verstrekte personalia "conform rijbewijs" zijn, alsmede dat de aanvraag niet inhoudt dat genoemde [betrokkene] de persoon is geweest die is staande gehouden en dat deze bij die staandehouding de personalia van de aanvrager heeft opgegeven en diens rijbewijs heeft overgelegd.
Uit hetgeen hiervoor is overwogen vloeit voort dat de aanvraag kennelijk ongegrond is, zodat als volgt moet worden beslist.
Dit arrest is gewezen door de vice-president A.J.A. van Dorst als voorzitter, en de raadsheren J.P. Balkema en J.W. Ilsink, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 7 juli 2015.
Somalië / niet onredelijk dat categoriaal beschermingsbeleid geografisch is bepaald en niet op basis van sekse of etniciteit
In het asielbeleid voor Somalië, neergelegd in Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire 2000, nr. 2008/12, heeft de staatssecretaris voldoende inzichtelijk gemaakt dat en waarom hij ingeval van Somalië ervoor heeft gekozen om categoriale beschermingswaardigheid alleen geografisch te bepalen en problemen als gevolg van sekse en etnische afkomst te beoordelen in het kader van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a , b of c, van de Vw 2000. Er bestaat geen grond voor het oordeel dat de staatssecretaris bij het vaststellen hiervan tot een onredelijke beleidsbepaling is gekomen. De verwijzing door de vreemdeling naar de slechte veiligheids en mensenrechtensituatie van de tot de Madhiban bevolkingsgroep behorende vrouwen in Somalië maakt dit niet anders, nu aan de minister terzake van de vraag of aanleiding bestaat voor het voeren van een categoriaal beschermingsbeleid, volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling (zie onder meer de uitspraak van 19 augustus 2009 in zaak nr. 200900452/1/V2; www.raadvanstate.nl), een ruime beoordelingsvrijheid toekomt.
tegen de uitspraak van de rechtbank 's Gravenhage, nevenzittingsplaats Amsterdam, van 11 november 2010 in zaak nr. 09/17819 in het geding tussen:
Bij besluit van 28 april 2009 (hierna: het besluit) heeft de staatssecretaris van Justitie een aanvraag van de vreemdeling om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
Bij uitspraak van 11 november 2010, verzonden op 15 november 2010, heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen. Deze uitspraak is aangehecht.
Tegen deze uitspraak heeft de minister bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 13 december 2010, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.
2.1.	In grief 1 klaagt de minister dat de rechtbank ten onrechte heeft vastgesteld dat niet in geschil is dat de vreemdeling een alleenstaande vrouw is. Hiertoe voert hij aan dat de rechtbank, gelet op haar oordeel dat de staatssecretaris zich in het besluit in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat het asielrelaas van de vreemdeling ongeloofwaardig is, niet heeft onderkend dat de stelling van de vreemdeling dat zij een alleenstaande vrouw is, niet kan worden gevolgd.
2.1.1.	In het besluit heeft de staatssecretaris het asielrelaas van de vreemdeling, waartoe evenzeer de door haar gestelde personalia en familieomstandigheden behoren, met uitzondering van haar stelling dat zij tot de Madhiban bevolkingsgroep behoort, ongeloofwaardig geacht. De rechtbank heeft geoordeeld dat de staatssecretaris zich in redelijkheid op dit standpunt heeft kunnen stellen. Dit oordeel is in hoger beroep niet bestreden, zodat van de juistheid daarvan dient te worden uitgegaan. Gelet hierop heeft de rechtbank ten onrechte vastgesteld dat niet in geschil is dat de vreemdeling een alleenstaande vrouw is.
Het standpunt van de vreemdeling in haar verweerschrift in hoger beroep dat de minister van Justitie ter zitting bij de rechtbank expliciet heeft erkend dat zij een alleenstaande vrouw is, kan, gelet op het proces verbaal van de rechtbankzitting en de daarbij ingelaste pleitnota van de minister van Justitie (hierna: het proces verbaal), niet worden gevolgd, reeds omdat uit het proces verbaal blijkt dat de minister van Justitie voormeld standpunt van de staatssecretaris over de ongeloofwaardigheid van het asielrelaas van de vreemdeling ter zitting heeft bevestigd en daarvan niet is teruggekomen.
2.2.	In grief 2 klaagt de minister dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de staatssecretaris in het besluit niet, althans ondeugdelijk heeft gemotiveerd dat de situatie van alleenstaande terugkerende vrouwen van de Madhiban bevolkingsgroep in Somalië niet zodanig is dat zij moeten worden aangemerkt als een groep waarvan de leden systematisch worden blootgesteld aan een praktijk van onmenselijke behandelingen, althans moeten worden aangemerkt als een kwetsbare minderheidsgroep.
2.3.	Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal het besluit van worden getoetst in het licht van de daartegen door de vreemdeling aangevoerde beroepsgronden, voor zover deze nog bespreking behoeven.
2.4.	De vreemdeling betoogt dat zij bij terugkeer naar Somalië als ontheemde vrouw in de zin van paragraaf 3.4.3.2 van het algemeen ambtsbericht van de minister van Buitenlandse Zaken inzake Somalië van maart 2009 (hierna: het ambtsbericht) een reëel risico op een met artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden strijdige behandeling loopt. Hierbij verwijst zij naar pagina 23 van het rapport 'Somalia: update on the current situation (2006 2008)' van de Schweizerische Flüchtlingshilfe van 17 december 2008 en section 5, onder de kop 'Women', van het '2008 Human Rights Report: Somalia' van het U.S. Department of State van 25 februari 2009.
2.4.1.	Nu de rechtbank heeft geoordeeld dat de staatssecretaris zich in het besluit in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat het asielrelaas van de vreemdeling ongeloofwaardig is en dit oordeel in hoger beroep niet is bestreden, kan het standpunt van de vreemdeling dat zij na haar terugkeer naar Somalië een ontheemde vrouw is in de zin van paragraaf 3.4.3.2 van het ambtsbericht niet worden gevolgd.
2.5.	Voor zover de vreemdeling aan haar beroepsgronden inzake artikel 15, aanhef en onder c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van de Europese Unie van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (hierna: de richtlijn) en artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000) de door haar gestelde geografische herkomst uit Mogadishu ten grondslag heeft gelegd, falen deze, omdat de rechtbank heeft geoordeeld dat de staatssecretaris zich in het besluit in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat die gestelde herkomst niet geloofwaardig is en dit oordeel in hoger beroep niet is bestreden.
2.6.	De vreemdeling betoogt dat de staatssecretaris in het besluit ondeugdelijk gemotiveerd is ingegaan op haar beroep op artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn, omdat in het ambtsbericht is vermeld dat de geweldsincidenten tussen de strijdende partijen, die voornamelijk in Zuid en Centraal Somalië hebben plaatsgevonden, een negatieve invloed heeft op de veiligheidssituatie in geheel Somalië, zodat de staatssecretaris niet heeft kunnen volstaan met het standpunt dat niet is gebleken dat in Noord Somalië sprake is van een intern gewapend conflict.
2.6.1.	Dat de staatssecretaris zich in het besluit op het standpunt heeft gesteld dat niet is gebleken dat in Noord Somalië sprake is van een intern gewapend conflict laat onverlet dat hij zich in het in het besluit ingelaste voornemen eveneens op het standpunt heeft gesteld dat, voor zover thans van belang, de vreemdeling op geen enkele wijze aannemelijk heeft gemaakt dat in haar land van herkomst danwel het gebied waaruit zij afkomstig is de mate van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde gewapende conflict dermate hoog is dat zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat zij bij terugkeer louter door haar aanwezigheid aldaar een reëel risico loopt op de in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn bedoelde ernstige bedreiging.
2.6.2.	Nu uit het besluit blijkt dat de staatssecretaris ten aanzien van het beroep van de vreemdeling op artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn niet heeft volstaan met het standpunt dat niet is gebleken dat in Noord Somalië sprake is van een intern gewapend conflict, faalt het betoog.
2.7.	De vreemdeling betoogt dat haar ten onrechte geen verblijfsvergunning is verleend ingevolge artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000, omdat, gelet op de slechte veiligheids en mensenrechtensituatie van de tot de Madhiban bevolkingsgroep behorende vrouwen in Somalië, een categoriaal beschermingsbeleid voor deze groep is geïndiceerd.
2.7.1.	In het asielbeleid voor Somalië, neergelegd in Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire 2000, nr. 2008/12, heeft de staatssecretaris voldoende inzichtelijk gemaakt dat en waarom hij ingeval van Somalië ervoor heeft gekozen om categoriale beschermingswaardigheid alleen geografisch te bepalen en problemen als gevolg van sekse en etnische afkomst te beoordelen in het kader van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a , b of c, van de Vw 2000. Er bestaat geen grond voor het oordeel dat de staatssecretaris bij het vaststellen hiervan tot een onredelijke beleidsbepaling is gekomen. De verwijzing door de vreemdeling naar de slechte veiligheids en mensenrechtensituatie van de tot de Madhiban bevolkingsgroep behorende vrouwen in Somalië maakt dit niet anders, nu aan de minister terzake van de vraag of aanleiding bestaat voor het voeren van een categoriaal beschermingsbeleid, volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling (zie onder meer de uitspraak van 19 augustus 2009 in zaak nr. 200900452/1/V2; www.raadvanstate.nl), een ruime beoordelingsvrijheid toekomt.
2.8.	Aan de hiervoor niet besproken bij de rechtbank voorgedragen beroepsgronden wordt niet toegekomen. Over die gronden heeft de rechtbank uitdrukkelijk en zonder voorbehoud een oordeel gegeven, waartegen in hoger beroep niet is opgekomen. Evenmin is sprake van nauwe verwevenheid tussen het oordeel over die gronden dan wel onderdelen van het besluit waarop ze betrekking hebben, en hetgeen partijen in hoger beroep aan de orde hebben gesteld. Die gronden vallen thans dientengevolge buiten het geschil.
II.	vernietigt de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Amsterdam, van 11 november 2010 in zaak nr. 09/17819;
Aldus vastgesteld door mr. H. Troostwijk, voorzitter, en mr. C.H.M. van Altena en mr. D. Roemers, leden, in tegenwoordigheid van mr. H.W. Groeneweg, ambtenaar van staat.
Eén van de grootste fabeltjes rond crematie: de kist wordt die mee gecremeerd? De kist of lijkomhulsel wordt altijd verplicht mee gecremeerd. Zonder kist, geen crematie. De installaties rond en in de crematieoven zijn niet voorzien om enkel een stoffelijk overschot de oven in te brengen. Daarenboven zou het qua hygiëne voor de arbeiders en de installaties in het crematorium niet bevorderlijk zijn.
Een kist of lijkomhulsel moet dus altijd mee gecremeerd worden. Een kist bestaat meestal uit hout of uit andere materialen zoals bijvoorbeeld MDF. Karton is uit den boze, daar de fijne papiersnippers de ultramoderne filters van de crematieoven kunnen beschadigen. Daarenboven moeten kisten uit karton, als die gebruikt worden, voldoen aan de strenge Vlaamse milieunormen rond luchtdoorlatendheid en vochtdoorlatendheid.
Andere lijkomhulsels die gebruikt kunnen worden als middel om te cremeren kunnen duurder uitvallen dan een simpele crematie kist. Daar de andere producten minder geproduceerd worden. Alsook kan het zijn dat deze onder de noemer ‘groene uitvaartproducten’ vallen. Dat draagt meestal ook een speciaal prijskaartje. Eigenlijk bestaat er geen speciale kist om te cremeren, elke kist kan gecremeerd worden. Het spreekt voor zich dat kisten uit polyester of metaal, dat deze niet gecremeerd kunnen worden.