Eerst wilde ik er 1 blogpost van maken: voor, tijdens en na de fitness wedstrijd. Maar ik kon niet ophouden met typen. Daarom heb ik besloten er drie delen van te maken. Vandaag deel 1: vóór de fitness wedstrijd als de vriendin van een atleet.
Feliciteerde ik eerst nog mijzelf met mijn verjaardag, deelde ik mijn ervaring over de wenkbrauwen workshop van Wax and Beauty, is het nu alweer tijd voor een terugblik op het afgelopen jaar. Maar waarom dan? Ik heb een soort van coach gespeeld voor vriendlief, als het op zijn eerste fitness wedstrijd aan komt. Uh, ik bedoel kwam…
Want zondag 19 maart was het zover. JBC Cup in Apeldoorn. Ik weet niet eens meer hoe het ging, maar voordat ik het wist zaten we in de voorbereidingen voor Sander zijn eerste wedstrijd. Al een tijdje hoort hij dat hij écht eens mee moet doen aan zo’n wedstrijd. Hij traint tenslotte al 7 jaar en dat is aan hem te zien. Na een klein beetje wikken en wegen (want ik wist natuurlijk allang dat meneer ooit eens mee zou doen), besloot hij mee te doen.
Zo gingen we elke zondag samen de sportschool in om aan zijn zwakke punt te werken. Zijn borst. Ondanks dat ‘ie zelfs tijdens cutting nog steeds 120 kg kan bankdrukken, is zijn borst niet zover ontwikkeld als bijvoorbeeld zijn benen. Of zijn rug. Je moet echt voor de gein eens zijn rug zien.
Naast op zondag samen trainen, hielpen we elkaar ook met doelen behalen. Hij natuurlijk iets gedisciplineerde dan ik. In zijn schrift schreef hij over welke doelen hij per week wilde behalen om zo zijn uiteindelijk doel te behalen. Naast JBC heeft hij meer doelen. Gedreven zijn zit hem in zijn bloed.
Onderhand begint deze blogpost te voelen alsof ik een ode schrijf aan mijn vriend – excuus daarvoor, daar zit je niet op te wachten – maar ik kan gewoon niet met genoeg woorden uitdrukken hoe trots ik op hem ben.
Enfin. Doorspoelen na een half jaar later. Nog steeds trainen we samen op zondag. Alleen gaat het niet meer zo van harte. Met hier en daar een ruzietje, een snauw, een steun en een kreun komen we de dag door. Sander heeft honger, weinig energie en zijn schriftje met zijn doelen ligt stof te happen. Maar dat is niet erg. Want dit is het moment dat ik een stapje harder ben gaan lopen.
Zo zijn we verhuisd en heeft hij de grote zware dingen verhuisd. De rest heb ik gedaan. Ondanks dat hij het hier niet mee eens zal zijn, is dit wel 100% waar. Dingen waar zijn vermoeide hersentjes niet aan konden denken, daar dacht ik aan. Zoals de benodigde schoonmaakspullen. Het logisch neerzetten van onze spulletjes. Ga zo maar door. Ja, ik heb wel eens geklaagd. Maar je doet het uiteindelijk voor hetzelfde doel.
Net zoals het accepteren van zijn stemmingswisselingen. Wees niet bang. Als je in een prep (hier kan je er alles over lezen) zit voor een fitness wedstrijd, verander je heus niet in een monster. Misschien dat je iets onaardiger wordt. Misschien dat je iets minder zin hebt in sociale dingen. Maar Sander was zoals altijd, een man van weinig woorden, maar ook daarmee kon hij mij altijd aan het lachen maken. Zelfs als die weer eens om half 9 ALWEER ongezellig in bed lag. Ja schat, ik zet je eten wel in de koelkast…
En toen was het de week van de wedstrijd. De puntjes worden op de i gezet en ik ging in Miss Regel Het Maar-stand. Al snel lag er een lijstje voor hem klaar met kleine to-do’s – waarvan ik drie keer moest vragen of hij die al had aangevuld – en ik begin met de eerste voorbereidingen. Mails van de JBC-organisatie werden doorgestuurd, ik nam deze door en probeerde het uit mijn hoofd te leren. Ook begon ik met de aankopen. Boodschappen voor zijn absolute cheat-moment bijvoorbeeld. Oreo-bonbons!
Maar ik zou niet Allysia zijn als ik hem niet een beetje plaagde. Zo stuurde ik foto’s door van pizza’s, of pizza’s die in de aanbieding zijn (door is die nog meer gek op). Maar ook recepten van taarten. Ik had reacties verwacht als noooouuhoouuuuu dat is niet grappig. Maar mijn normaal zo stugge boer werd in eens aanhankelijk. Als ik thuis kwam wilde hij knuffelen, als we wakker werden wilde hij knuffelen. Ho eens even, dit ken ik niet… Hier kan ik wel aan wennen.
Ook hem vertellen wat hij moet doen, vond ik erg leuk. Normaal luisteren we niet zo naar elkaar. We trekken allebei ons eigen plan en gunnen dat elkaar ook. Maar dit keer stond ik tegen hem te zeggen dat hij zich moest scheren. Gebruik een crème. Denk er aan dat je je zwembroek op tijd besteld. Ook kon hij elke keer zijn poseer rondje opnieuw beginnen als het niet naar mijn tevredenheid was. Opnieuw! Opnieuw! Opnieuw!
De zaterdagavond voor de wedstrijd. Sander lag zoals gewoonlijk om half 9 in bed. Ik ruimde zijn tas in, maakte ook mijn eigen eten klaar en besprak de laatste dingetjes met hem. Maar wat ik hem niet vertelde, was dat ik waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als hij.
Haha heel leuk! Wat een geluk met zo’n support naast hem. Weet dat sommige anderen in prep wat minder gezellig zijn…. Hahaha
Hahaha ik dacht echt dat hij een monster zou zijn. Maar het viel zo mee! Sommige zijn inderdaad iets minder te genieten, haha!