Regelmatig vraag ik het aan een volle zaal: “Wie is hier gamer?” Of het nu studenten zijn, medewerkers of directieleden, de reactie is altijd hetzelfde. Aarzelend gaan er dan een paar handen de lucht in. Vraag je wie Wordfeud speelt, Cityville of wie Angry Birds geprobeerd heeft, dan gaan er veel meer handen de lucht in. Maar gamer, nee zeg.
Als je af gaat op gebruikscijfers hoef je de vraag of de gemiddelde Nederlander gamer is eigenlijk niet meer te stellen. Op een zeer klein percentage na spelen alle kinderen. En dan lopen de cijfers langzaam af met een dip rond de groep mannen van in de vijftig. Maar collectief spelen meer Nederlanders wel dan niet, en dan ook nog eens een paar uur per week.
Er moet dus iets zijn wat diezelfde Nederlanders een verschil doet maken tussen uren individuele games spelen en zichzelf zien als gamer. Het kan te maken hebben met het beeld van ‘De Gamer’. Vraag je een volle zaal het eerste woord te roepen als zij het woord gamer in gedachten nemen dan word je bedolven onder termen als “Nerd!”, “verslaafd” of zelfs “asociaal”. En wie geeft er nu toe asociaal te zijn?
Het behoeft bijna geen betoog, maar toch. Het beeld van de bleke, mannelijke gamer die in het licht van zijn monitor alleen op zolder zijn dagen slijt is toch echt achterhaald. Niet dat hij niet bestaat; er zitten er vast nog wel een paar ergens. Maar de tijden zijn veranderd. De stereotype gamer is al jaren veruit in de minderheid.
Want ben je dan enkel een gamer als je excessief speelt, als je level 85 in World of Warcraft hebt behaald, of als je weet wat prestige mode in Call of Duty is? Nee. Je bent ook een gamer als je straks met de feestdagen de Wii weer eens aanzet of gewoon als je een potje Patience speelt op die oude Windows-bak. Het gaat om de kwaliteit van spelen, niet om de kwantiteit.
En dus is het tijd voor al die miljoenen Nederlanders om de feiten onder ogen te zien. Uiteindelijk is spelen geen zinloos tijdverdrijf. Niet werken, maar spelen is wat ons menselijk maakt. En, het is een van de mooiste vormen van leren. Het is niet dat een ieder voor de spiegel moet gaan staan en dient te prevelen “Ja, ik ben een gamer.” Al zou het wel een mooie eerste stap zijn in het acceptatieproces.
Ik zou mijn hand ook niet in een volle collegezaal opsteken, al zou het bij jouw colleges toch wat geaccepteerder moeten zijn dan bij, pak ‘m beet, Rechten. Ach, wat meer van die gasten met een foute bandana en een NES Belt Buckle en ‘t komt vast wel goed.
Waar ik mee zit is dat de meeste spellen niet bepaald levensverrijkeend zijn. Sterker nog, ik denk dat veel mensen die hun hand niet opsteken stiekem weten dat die spelletjes een tijdsverspilling zijn. Ik zal nog een stap verder gaan: ik maak mij zorgen om al die jonge mensen die gewend raken aan de spektakel en snelle sensaties van computerspellen.
Voor mijn part blijft de term “gamer” een negatieve lading krijgen. Misschien is het beter dat deze miljoenen beseffen dat zij wat beters te doen hebben, dan volhouden dat het verrijkend is om tientallen uren in de week puzzels op te lossen.
Heb je liever dat ze op de top van een berg het antwoord op de zin van het leven gaan bedenken Robert?
Tijdverspilling bestaat niet. Je wordt geboren, je vult je tijd met iets en dan ga je dood. Waarmee je je tijd vult is compleet je eigen ding, daar hoeft niemand eisen aan te stellen of zich boven te voelen staan (wat in principe een vorm is van zinloze zelfverheerlijking; je bent nooit beter dan een ander wat je ook doet in de wereld. Iets groots bereiken en in de geschiedenisboeken terechtkomen bijv. is een leuk doel, maar ‘t blijft een eigen invulling van de zin van t leven, geen eis van het universum). Als je alleen dingen doet die volgens de publieke opinie nuttig zijn, dan sterf je aan ‘t eind doodongelukkig. Iemand die zn hele leven wijd aan spellen spelen gaat zn gang maar, ieder zn meug.
Heb overigens iets te veel interessegebieden om mezelf ‘gamer’ te noemen, klinkt te veel als een beperking tot één hobby.
Je bent een gamer als het woord je (bijna) complete persoonlijkheid definieert. Als je je identiteit aan het spelen van computer- en videospellen ontleelnt. Ik ben geen gamer, maar ik speel wel heel graag en veel games (naast andere dingen die ik doe). En daar maak ik geen geheim van.
Games tijdverspilling? Nee. Meer tijdsvulling/tijdverdrijf. Het is niet meer tijdsverspilling dan het lezen van een boek of het kijken van een film. Of een middag naar de dierentuin, een paar rondjes karten, of een balletje trappen. Je vrije tijd vul je met dingen die je leuk vindt om te doen. Die hoeven niet nuttig te zijn of ergens toe te leiden. Als je het maar naar je zin hebt.
Het leven zit al vol genoeg “nuttige” dingen. We werken, sporten, doen boodschappen, het huishouden… daar tegenover mogen (moeten?) toch juist ook dingen staan die helemaal nergens toe bijdragen? Gewoon, doen wat je leuk vindt.
Dat posters hierboven zichzelf geen gamer durven te noemen verbaast me. Je vindt gamen leuk, doet het met enige regelmaat, maar noemt jezelf (op een gamessite notabene) toch geen gamer?
Edit: Killer maakt een interessant punt. Het is maar net welke definitie je aan de term ‘gamer’ hangt.
@Rick; Ik denk dat de meesten het eens zijn met KILLER; de mate van de activiteit en de relatieve positie van die activiteit t.o.v. andere activiteiten bepaalt in hoeverre je zo’n sticker op jezelf plakt. Er is een belangrijk verschil tussen het zeggen van ‘ik game (vaak)’ en ‘ik ben een gamer.’ Het eerste is veel veiliger, omdat het simpelweg een activiteit aanduidt. Het tweede gaat veel dieper dan dat, het is een uitspraak over het ‘zijn,’ en klinkt daardoor wat geforceerd aan in onze tijd, en zal daarnaast al snel simplistisch opgevat worden (je bent A, dus je kan niet B,C of D zijn). Ik begrijp wel dat mensen daar erg terughoudend in zijn.
Exact Rainier. Als de termen slechts terugsloegen op een liefhebberij dan was het geen probleem. Helaas verbinden mensen er te veel eigenschappen aan, waardoor iedere stereotype term vrijwel automatisch een obsessieve betekenis krijgt.
Hm, dus in principe is het niet zo’n goed idee om jezelf gamer te noemen, niet alleen vanwege vooroordelen, maar ook omdat het suggereert dat dat je enige hobby is.
Dat hangt natuurlijk ook van de context af, de manier waarop je het zegt, et cetera. Maar inderdaad, er is met veel dingen nog het stigma dat je X bent en daardoor ‘automatisch’ niet Y kan zijn. Dat zijn dan vooral dingen die nog niet helemaal zijn ingeburgerd, zoals toch ook gamen ben ik bang. Vandaar is ‘t ook goed dat David dit geluid in de nrc.next laat horen.
Het is niet allemaal zo zwart-wit dat iemand die veel spellen speelt geen behoefte heeft aan andere dingen.
Hoe dan ook, ik vind de meeste spellen “louter plezier”. Hoeveel daarvan is nog gezond, vraag ik mij af. Naar mijn inziens, een paar uur in de week is prima. Maar het liefst is men, althans dat zeggen de oude Grieken, in zijn vrije tijd bezig met “schole”. Zijn de meeste computerspellen zo verrijkend? Ik denk het niet. Ik denk ook dat Johan Huizinga in zijn graf draait.
Die oude Grieken klaagden vroeger ook over ”de jongeren van tegenwoordig”. Meest briljante tekst die ik ooit vertaalde, jammer dat ik hem niet bewaarde. ;-)
Heh, ik klaag ook over de jongeren van tegenwoordig. Maarre, is dat een bekende tekst die je vertaald hebt?
Wat @Killer zegt. Het is een stempel. Je vraagt ook niet: ‘wie is een movie addict?’ Maar: ‘wie kijkt er regelmatig een film?’ Als je een zaal vraagt: ‘Wie speelt er regelmatig een game?’, gaan er ongetwijfeld genoeg handen de lucht in. Gamer definieert teveel. Dat is zo gegroeid en nog niet weggevloeid. Misschien is dat je punt, maar ik zit er niet mee. Ik zou ook niet met volle overtuiging mijn hand opsteken bij die vraag. Ik vind van mezelf ‘dat ik wel eens een spelletje speel’.
Je hebt het toch ook niet over ‘movie-ers’, ‘filmkijkers’, ‘boeklezers’ of ‘bookers’? Alle mensen kijken gewoon films, lezen boeken en spelen computerspellen. De term ‘gamer’ is echt zo jaren ‘90.
Bedankt voor alle comments en nieuwe perspectieven. Deze column kwam voort uit een (jarenlange) zoektocht naar de vraag: Wat betekent het om een gamer te zijn? Er blijkt inderdaad een stigma te zijn, deels gebaseerd op vooroordelen. Er zijn wel degelijk groepen voor wie gamen een deel is van hun identiteit, maar mij dus bezig houdt is dat er groepen (denk aan huisvrouwen die casual games hardcore spelen) die evenveel spelen als de 18-jarige CoD speler, maar die zichzelf totaal niet als gamers zien.
@Robert Ik heb t even voor je gechecked. Wij moesten ‘em destijds vertalen uit het Grieks, maar het is een redelijk bekende quote in Nederland:
manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen. Ze geven de voorkeur aan kletspraatjes in plaats van training. Jonge mensen staan niet meer op als een oudere de kamer binnenkomt. Zij spreken hun ouders tegen, houden niet hun mond in gezelschap, en tiranniseren hun leraren”.
Werd ooit gebruikt door de burgemeester van Amsterdam die zei dat t van Socrates kwam. D’r is een hele discussie over geweest wie de echte schrijver was. Mocht je geïnteresseerd zijn, hier zijn een paar van die discussies:
Hah, als dat echt van Socrates komt, is dat hilarisch! Zonder twijfel kost het altijd (te) veel tijd voordat een kind begrijpt waarom luxe, slechte manieren, minachting voor gezag, etc. zo een taboe is.