Iets meer dan honderd jaar geleden kwam Cornelis Bruurs, grootvader van Jos, uit Hilvarenbeek (NL) naar Hoogstraten. Alois Bruurs, Jos’ vader, trouwde met Anna Peeraer uit Wortel. Zij dreven hun leven lang een winkel op de hoek van de ’s Boschstraat en de Vrijheid, nog steeds bekend als de stam­plaats van de Bruursfamilie. Daar, op een boogscheut van het begijnhof, groeide Jos (geboren 14 juli 1928) op tussen vier zussen een een broer.
Jos was fysiek niet zo sterk dus werd hij een betere misdienaar dan voetballer en amper zeven jaar oud mocht hij van pastoor Ceulemans tijdens het lof al eens de organist van de begijnhofkerk vervangen. Hij had nog wel geen echte pianoles gekregen, maar had met hulp van de pastoor op diens harmonium wat zitten prutsen tot hij de drie liederen van het lof kon spelen.
Zo is het begonnen. Jos was nu door de muziekmicrobe gebeten en ging pianoles volgen bij juffrouw Germaine Cools, die de muziek voor haar slechtziende leerling een maatje groter overschreef.
Na zijn lagere school en een paar jaar middelbare school in het Klein Seminarie trok hij naar het befaamde Mechelse Lemmens­instituut, waar hij zowel de middelbare als de hogere afdeling volgde. Vijftig jaar geleden studeerde hij daar af als ‘Laureaat orgel’. Tijdens zijn opleiding kreeg hij onder meer les van Mgr. Jules Van Nuffel, Marinus de Jong en Flor Peeters.
Zo begon hij aan de carrière van organist der St-Katharinakerk, die zwaar geteisterd haast 10 jaar een gastvrij onderkomen in de Begijn­hofkerk zou vinden. Voor de grote verhuis naar de herop­gebouwde kerk zou plaats vinden op 1 mei 1954, heeft hij door samensmelting van het St-Ceciliakoor met het toenmalige Piuskoor, een eerste groep van mannen bijeengebracht, die op een verruimd oksaal de zondagse Hoogmis, de diensten op de grote feestdagen en de H. Bloedfeesten waardig zouden verzorgen.
In juli 1961 werd in deze kerk het nieuwe Pelsorgel ingewijd, waardoor Jos eindelijk een instrument ter beschikking kreeg dat in verhouding stond tot zijn talent.
Geïnspireerd door de nieuwe ideeën van het tweede Vaticaans concilie (1962-1965), was hij de vooruitstrevende man om samen met onze parochiegeestelijkheid de vernieuwde liturgie en de moderne liturgische gezangen in alle eucharistievieringen door te voeren. Vermits het opluisteren van de eucharistievieringen op zondag – later kwam er de avondviering van zaterdag nog bij – in onze parochiekerk voor één koor een onmogelijke opgave was, kwam onder impuls van de nooit versagende organist een knapenkoor tot stand, een dameskoor, dat bij grote plechtigheden en uitvoeringen het mannelijk Piuskoor aanvult tot ons zo bekend Gemengd Piuskoor, een tienerkoor speciaal afgestemd voor de jeugdmissen, een parochiaal meisjeskoor dat later samen met het knapenkoor het koor Zingt Jubilate zou vormen en het K.B.G. koor, een koor van gepensioneerden, die vooral de uitvaartplechtigheden van hun leden zingend en biddend begeleiden.
Deze belangstelling voor kerkkoormuziek had hij van jongsaf aan. Toen hij in het Mechelse Lemmensinstituut studeerde, kreeg hij van Mgr. Jules Van Nuffel (1883-1953) het verzoek om in de Noorderkempen de kerkkoren te verzamelen. Het was niet alleen de bedoeling die koren leefbaar te houden maar ze ook wat te helpen met goede muziek aan de hand te doen. Dat heeft een aantal jaren goed gelopen tijdens zijn studietijd van 1948 tot 1954. Omdat hij op dat ogenblik de nog enige overeind gebleven Vlaamse gewestelijke vereniging leidde, is het dan met het Madrigaal gestart. Het Madrigaal is een koorfederatie. Bijna alle koren die aansloten, eerst in de provincie Antwerpen en later over heel het Vlaamse land, waren kerkkoren.
Sinds 1 januari 2002 vormt de koorfederatie Het Madrigaal samen met de koorfederatie Vlaanderen en de Vlaamse federatie van Jongerenkoren de nieuwe vzw Koor & Stem.
Ter gelegenheid van het 60 jaar jubileum van Jos als organist-titularis van de Sint-Katharinakerk werd op 28 mei 2011 een fel gesmaakt huldeconcert gebracht door verschillende Hoogstraatste koren.
Sinds november 2011 heeft Jos zich teruggetrokken als organist en werd hij opgevolgd door de tandem Luc Dockx – Nico Declerck.