Vraag jij je wel eens -zuchtend- af: “Waar dóe ik het allemaal voor?” Dan stel je jezelf eigenlijk een hele goede vraag!
Je doet wat je doet voor jezelf of voor anderen… Simpel. Maar wat houdt je nou wérkelijk gaande? Geld? Macht? Liefde? Wat zou je blijven doen als je er nooit aandacht voor kreeg?
Ik neem aan dat je plezier beleeft aan bewegen, je uiten, iets creeëren.. Maar stel dat je helemaal afgesloten zou zijn van mensen, dat ze op geen enkele manier jou kunnen waarnemen en op je kunnen reageren. Zou je dan nog ergens langere tijd plezier aan kunnen beleven? Zou bijvoorbeeld een schilder blijven schilderen als hij wist dat geen mens ooit één werk van hem zou zien? Zou een sporter blijven trainen als er geen mogelijkheid bestond om een keer zijn krachten met een ander te meten?
Veel mensen zeggen: Ja, natuurlijk wel, als het je passie is dan blijf je dat doen, ongeacht of een ander daar aandacht voor heeft of niet.
Ik denk het niet. Ik denk dat je passie dooft als je geen aandacht krijgt voor wat je doet. Ik ken niemand die iets gepassioneerd blijft doen als hij er nooit aandacht voor krijgt. Jij wel? Er zijn bijvoorbeeld wel veel mensen die verhalen en gedichten schrijven die ze nóóit aan een ander laten lezen. Ze schrijven puur voor zichzelf, zeggen ze. Als ik doorvraag, blijkt dat er toch wel één iemand is die ze iets laten lezen, al is het maar een klein fragmentje, al is het maar één keer. Of ze hebben een “muze” voor wie ze het in gedachten schrijven in de hoop dat het op de één of andere manier (telepathie?) toch diegene bereikt. Of ze schrijven voor de generatie die na hen komt; tijdens het leven van de schrijver mag niemand het dagboek lezen, maar na de dood wel. Soms is alleen het melden dat je iets schrijft al voldoende. Mensen hoeven niet eens te lezen wat je schrijft; als jij weet dat zij weten dat je wat schrijft heb je al een vorm van aandacht te pakken…
Aan wat voor aandacht heb jij behoefte? Van wie in het bijzonder? Doe jij iets om die specifieke aandacht te krijgen? Of vind je dat raar? Vind jij dat aandacht vragen voor jezelf niet mag?
Aandacht trekken wordt vaak als iets negatiefs gezien. Iemand die z’n kop boven het maaiveld steekt wordt al gauw verweten dat hij teveel aandacht vraagt. Is veel aandacht vragen en krijgen dan een probleem? Het is pas een probleem als iemand een grote behoefte aan andermans waardering heeft vanwege een tekort aan zelfwaardering. Want dan gaat hij leven naar hoge verwachtingen die anderen van hem hebben, of , als hij geen positieve reakties weet te krijgen, negatieve aandacht vragen. In beide gevallen levert dat frustraties op. Ik denk, dat mensen met voldoende zelfvertrouwen geen jaloezie voelen als een ander veel aandacht krijgt. Want zij vertrouwen erop dat zij óók op hun tijd weer aandacht krijgen. Zij kunnen blij zijn voor degene die een mooie prestatie neerzet, hun welgemeende waardering aan hem laten blijken. En ook anderen volle aandacht geven.
Of je nou onzeker bent of vol zelfvertrouwen, je hebt aandacht van anderen nodig. De mens is nou eenmaal een sociaal wezen. Iedereen weet, dat een baby zich niet goed ontwikkelt als hij geen adquate aandacht krijgt. Dat geldt ook voor oudere kinderen en volwassenen. Aandacht geeft energie, je wordt gezien, het bevestigt je in je bestaan… De hoeveelheid aandacht en het sóórt aandacht die gewenst is verschilt van persoon tot persoon en van moment tot moment. Het krijgen van méér aandacht van méér mensen maakt niemand overigens meer waard dan de ander.
Ik vind het dus helemaal niet raar als je aandacht vraagt. Dat je zelfbewust leeft en genoeg eigenwaardering hebt, wil niet zeggen dat je geen stimulans meer nodig hebt om je verder te ontwikkelen. Laat het zinnetje “Je bent goed zoals je bent” of “Je bent al áf ” je niet de vreugde ontnemen van leren. Je kunt jezelf altijd verder ontplooiien. En daar heb je aandacht van anderen voor nodig. Daar is niks verkeerds aan. Integendeel, aandacht vragen en krijgen stimuleert je om het beste uit jezelf te halen. En als iedereen dat doet, als iedereen zijn talenten volop kan benutten, wordt het een mooiere wereld. Want dan zijn we gelukkiger, vullen we elkaar aan, kunnen we elkaar meer aandacht géven en brengen we de mensheid op een hoger ontwikkelingsniveau.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met aandacht, zelfontplooiing, zingeving. Maak dit favoriet permalink.	
Dus wie aandacht kan geven, en dan bedoel ik echte aandacht, zal waarschijnlijk niet om aandacht hoeven te vragen. Die komt wel.
Dank je voor je reaktie. Het is mooi wat je zegt… Vaak is het inderdaad zo, dat er een balans ontstaat tussen geven en krijgen van aandacht.
Toch ben ik ervan overtuigd dat het juist een válkuil is om ervan uit te gaan dat aandacht vanzelf wel komt als je maar echte aandacht aan anderen geeft.
Veel mensen die aandacht geven aan anderen en oprechte belangstelling tonen, krijgen niet vanzelf aandacht terug. Iedereen heeft het immers druk met zijn eigen zaken… Mensen beseffen vaak niet dat een ander aandacht (terug)verlangt. Als je verwacht dat mensen het wel aanvoelen wanneer je aandacht wilt en dus een afwachtende houding aanneemt, kan het zomaar zijn dat je levenslang blijft wachten!
Dus…ik zeg graag tegen iedereen die aandacht nodig heeft: Vráág alsjeblieft! Aandacht voor jezelf vragen is niet makkelijk, maar om uit eenzaamheid te raken of om nieuwe stimulansen en uitdagingen te krijgen, zul je zélf aan moeten geven wat je wilt. Een ander kan geen gedachtenlezen…
Als er ngeen evenwicht is in relatie met een ander, dan moet je de relatie heroverwegen. Eenrichtingsverkeer is uiteindelijk een doodlopende weg.
Aandacht krijgen geeft een gevoel dat je er bent. Het geeft je een gevoel dat men aan je denkt en graag wilt weten hoe met je gaat en wat je doet.
Ik heb een lieve man en kindjes die mij genoeg aandacht geven, maar ik zou het ook fijn vinden om van buiten de aandacht te krijgen.
Word eerder in een hokje gestopt, dan dat de aandacht gegeven wordt die erbij hoort als je graag wilt weten hoe het met iemand gaat.
Wat een mooie reaktie van je, dank je wel. Ik vind het moedig, dat je zo openhartig schrijft. Volgens mij verwoordt je precies het gevoel waar vele mensen mee worstelen, maar niet durven zeggen. Ik hoop, dat er verschillende mensen zijn die na het lezen hiervan contact met je zoeken. En ik weet niet of je ver weg van mij woont, maar in ieder geval wil ik je graag ontmoeten en leren kennen.
Mooie blog, nodigt uit tot reactie én reflectie. Vandaar ook (kort) mijn reactie. Vorig jaar heb ik een boek gelezen met de titel “Aandacht, bron van verbinding”. Even los van waar het boek over gaat, de titel beschrijft precies wat aandacht voor mij betekent. De schrijfster heeft het over “aandacht doen” en niet alleen over “aandacht geven”. Ik probeer altijd aandacht te doen, wat voor mij betekent dat de manier waarop ik aandacht geef en gesprekken aanga, zal leiden tot verbinding, waar vaak een bijzondere manier van samenwerking uit voort komt. Ik prijs mij gelukkig dat er regelmatig mensen zijn met wie ik zo kan samenwerken. Twee dingen weet ik zeker: ik zou niet zonder contact en aandacht van anderen kunnen én als ik geen aandacht geef of contact zoek, dan komt het er niet vanzelf. Ik zal er altijd energie in stoppen, en doe dat graag. Zeer bedankt voor jouw blog én voor de aandacht die je aan deze zinnen besteed hebt. 😉
Ik ben goed, zoals ik ben. Maar zo blijf ik niet goed. Om goed te blijven, moet ik blijven groeien. Daarvoor moet ik geïnspireerd en uitgedaagd worden en inspireren en uitdagen is aandacht geven. Ook al weet niet iedereen dat hij/zij mij inspireert, uitdaagt, aandacht geeft. Ook al kent niet iedereen degenen, die hij/zij inspireert, uitdaagt, aandacht geeft. Stopt het groeien, dan ga je dood, dan ben je volwassen…
Hoi Tine, wat een mooi en zinnig onderwerp. Over aandacht kun je uren praten want het is voor meerdere interpretaties vatbaar. Iets met volle aandacht doen of volle aandacht krijgen is geheel iets anders dan waar de meesten over praten. Het is vanuit verbondenheid en met heel je hart er zijn op dat moment, dat is ware aandacht.
Verder heb je het over aandacht vragen. Ook daar is veel over te zeggen. Als je iets met passie doet dan krijg je die aandacht wel maar dat wil niet zeggen dat je maar moet afwachten. Je mag jezelf laten zien aan de wereld! Maar als je drijfveer aandacht is, dan wordt al snel een oppervlakkig verhaal van het ego en dat resulteert meestal in lijden omdat je nooit op elk moment aandacht van iedereen kunt vragen en krijgen. En dan ben je dus afhankelijk van de aandacht van een ander.
Maar als je thuis bijvoorbeeld merkt dat je aandacht tekort komt dan is het toch heel normaal dat je dit uit. Het heeft inderdaad geen zin om dan te gaan afwachten. De ander heeft het misschien niet eens in de gaten.
Als laatste wil ik zeggen, doe alles met je volle aandacht, je bent dan meestal verbonden met je wezenlijke essentie, en dan doe je het met liefde.
Zo en voor nu stop ik even want anders kan ik nog uren doorgaan. Ik hoop nog eens in real life met je te kunnen filosoferen want je snijdt interessante onderwerpen aan!
Met onze eigen aandacht worden we gevangen door onze ouders, leraren, priesters, bazen, etcetera – dus die aandacht is erg sterk!
Ook hier weer geen of-of, maar en-en. Je eigen aandacht kan een hoop gaande houden , maar aandacht van andere(n) is meestal wel welkom
Ik heb graag de volle aandacht als ik iets groots of belangrijks wil vertellen: van mezelf, maar ook van “mijn publiek” op dat moment. Het is af en toe net een beetje als “gelijk”: soms heb je het, soms niet. Soms krijg je het, soms niet. Soms moet je het nemen of zelfs helemaal gaan halen. En hoe meer gelijk je zelf hebt, hoe minder je het nodig hebt, en hoe makkelijker je het kan weggeven. Idem voor aandacht
Wat een leuk stukje over aandacht en ik vraag de aandacht voor een toepasselijk Chinees Spreekwoord: “Wees niet bang voor fouten, wees bang dat je ze herhaalt”.