Ik loop al lang rond met een idee, maar het kwam er steeds niet van: ik ga een boek schrijven. Meerdere boeken zelfs. Ik ben lang genoeg aspiring writer nummertje zoveelmiljoen geweest in Nederland. Een triest lot van vele scriptopaten.
Toegegeven, mijn proefschrift was ook een boek – met een ontslagbriefje erin, maar dat is geloof ik inherent aan academisch promoveren:
“Welkom op de academische vuilstortplaats. Succes met de rest van je carrière als academische derrière.”
Ik ben al van jongs af aan bezig met schrijven. In mijn hoofd is het vaak druk. Als jong kind verwoordde ik het als het groeien van een ideeënboom in mijn hoofd. De vruchten kan je continu plukken, maar zorg dat de boom niet kaalgeplukt wordt. Hij moet wel nieuwe vruchten blijven voortbrengen. Grote vruchten, soms zo groot dat de takken doorbuigen en de vrucht op de ondergrond moet leunen om goed te kunnen rijpen, zonder voortijdig geplukt te worden. Misschien is mijn boom bij nader inzien een pompoenstruik.
Schrijven geeft me rust en overzicht. De woorden en woordvelden schakelen zich aaneen. Vervolgens ga ik ze ordenen, zodat alles nog vloeiender op elkaar aansluit en het gedachtenetwerk in mijn hoofd goed vertegenwoordigt en ik het op een later moment nog eens vanuit het papier in de oorspronkelijke vorm kan laten terugkomen.
De meeste momenten zijn niet vastgelegd, dat blijft voor mij helaas ook een feit van het leven. Hoe snel ik ook kan typen, de snelheid van al mijn gedachten kan ik niet bijbenen. Schrijven betekent dus automatisch een selectieproces, waarbij ik de momenten die mij het meest raken als vanzelfsprekend selecteer. Laat ik het zo zeggen: dit versterkt het dramatische effect.
Wat raakt me? Veel. Wat raakt me het meest? Intensiteit, want dat is de basis van mij als persoon. De manier waarop ik waarneem en de gevolgen voor mijn leven heb ik met mijn eigen schrijven gedurende vele jaren kunnen vastleggen. Zodanig dat ik ook voor mezelf trends inzichtelijk heb gemaakt door simpelweg terug te bladeren.
Ja, klopt als een bus. Hierbij moet ik opmerken dat ik niet langer bang ben om op basis van mijn scriptopathie te worden afgevoerd naar een psychiatrische inrichting ter normalisatie, zonder pen en papier, om vervolgens als figurant terug te keren in de maatschappij, als een schaduw van wie ik van binnen ben. Lang en door velen werd gedacht dat er iets mis met mij was. Nog steeds, overigens. Ze zoeken het maar uit.
Ben ik wat je “anders” zou kunnen noemen? Nou en of. En niet zo’n beetje ook. Heeft dat rampzalige consequenties voor deze samenleving? Nee, want ik ben er al mijn hele leven onderdeel van. Ik moet wel vaak opletten dat ik niet in de bek van predatoren kom, bijvoorbeeld in de vorm van nietsontziende kapitaalversnipperaars of nog erger, papierversnipperaars, of van die lelijke rijke uitzuigers die continu voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten.
Toegegeven, het is meestal flink zoeken naar een prettige en uitdagende plek om weer voor een tijd een soort van intellectueel bevredigd te zijn, totdat ik de wens voel om verder te trekken. (Jakkes, wat een platvloerse dubbelzinnigheid).
Ben ik de dupe van het Nederlandse maaiveld- en poldermodel? Misschien. Ja, ik woon op de opgespoten zeeklei van Flevoland, en nee, ik ben geen falsetto-Amsterdammer die het er helaas te slecht vanaf heeft gebracht in het leven om zich een extreem overpriced studiootje in hartje Amsterdam te kunnen permitteren. Ik heb liever een minstens drie keer zo groot huis. Ik wens mezelf geen huls waarin ik lijd, eenzaam en zonder plek voor boeken, die ik inherent aan mijn scriptopathie continu om me heen verzamel.
Je idee en mailadres worden rechtstreeks verzonden naar Alice Karen, zonder inzage door Stichting Hoogbegaafd!