บางคนมักมีความประหม่าในตนเองมากถึงขนาดที่คิดเลยเถิดไปว่า ตนเองอาจจะทำอะไรผิดพลาดจนผู้อื่นเย้ยหยันหรือสมเพชตนเองได้ ทั้งนี้ ทุกคนต่างก็ย่อมเคยรู้สึกประหม่าและหวาดหวั่นในบางสถานการณ์ ไม่มากก็น้อย แต่หากคุณอาการหนักถึงขนาดได้รับผลกระทบในชีวิตประจำวันและการเข้าสังคม เมื่อนั้นก็ถึงเวลที่ต้องค้นหาต้นตอของความกลัวให้ได้แล้ว ร่างกายคุณกำลังบ่งบอกอะไรอยู่มั้ย หัวใจเต้นรัวหรือเปล่า เหงื่อแตกไหม อาการทั้งหมดนี้เป็นการตอบสนองอัตโนมัติของร่างกาย ซึ่งเป็นสัญชาติญาณในการเตรียมพร้อมทำบางสิ่ง (คล้ายๆ ไม่สู้ก็ถอย) แต่บ่อยครั้งมันกลับทำให้เราเกิดความกลัวและความกังวลมากขึ้น ร่างกายคุณกำลังรู้สึกเช่นนั้นหรือเปล่า ถามตัวเองว่า “สิ่งใดในสถานการณ์นี้ ที่ทำให้ฉันประหม่าและหวาดกลัว” คุณอาจจะกลัวว่าตนเองจะนั่งเก้าอี้ผิดตัวในการร่วมโต๊ะทานอาหารค่ำ หรือกลัวว่าตนเองจะพูดอะไรผิดออกไปและเกิดความอับอาย มันช่วยให้เกิดประโยชน์อะไรแก่คุณหรือเปล่า หรือว่ามันขัดขวางไม่ให้คุณลงมือทำอะไรและเป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตของคุณมั้ย นอกจากนี้ คุณยังถามตัวเองด้วยว่า:  ฉันกลัวว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น ฉันแน่ใจรึเปล่าว่ามันต้องเกิดขึ้น แน่ใจมากแค่ไหน มันเคยเกิดขึ้นมาก่อนไหม และตอนนั้นมันลงเอยอย่างไร อะไรคือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นได้ อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้ (ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันจะพลาดไป หากไม่ลงมือทำ) เหตุการณ์ครั้งนี้จะส่งผลไปตลอดชีวิตฉันเลยไหม ฉันกำลังเชื่อและคาดหวังตามความเป็นจริงหรือเปล่า หากมีเพื่อคนใดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันจะให้คำแนะนำเขาหรือเธอว่าอย่างไร การสูดลมหายใจให้ลึกๆ เป็นเทคนิคอันทรงพลังที่จะช่วยให้คุณควบคุมความกังวลได้ นอกจากนี้ การหายใจลึกๆ ยังช่วยลดอัตราความเร็วองหัวใจด้วย หากคุณพอทำได้ ลองเอามือวางบริเวณหน้าท้องและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จะได้รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวจากการหายใจเข้าออกด้วยช่องท้อง ไม่ใช่หน้าอก เทคนิคนี้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “การหายใจด้วยกระบังลม” การหายใจลึกเช่นนี้ จะช่วยให้คุณผ่อนคลายและลดความกังวล หลายครั้งที่ความประหม่าและกังวลใจเกิดขึ้นจากการที่เรารู้สึกควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ หากคุณกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้เกิดความกังวลใจ คุณควรหาเวลาสักสองสามนาทีก่อนที่จะไปอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว เพื่อทำสมาธิหรือใช้เทคนิคจดบันทึกความกังวลออกมา ซึ่งจะช่วยให้จิตใจคุณสงบลงก่อนที่จะเริ่มทำสิ่งนั้น หากคุณมีความคิดรบกวนจิตใจที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนนำไปสู่ความกังวลใจ อาจส่งผลให้คุณรู้สึกขาดการควบคุม การทำสมาธิและเจริญสติ จะช่วยให้คณตระหนักถึงความคิดรบกวนจิตใจเหล่านั้น เพื่อละวางมันลงเสีย ลองเขียนสาเหตุที่ทำให้คุณกลัวและเกิดความกังวลออกมา ถามตัวเองดูเพื่อประเมินว่าความกลัวดังกล่าวมาจากไหน การทำเช่นนี้จะช่วยให้คุณมองเห็นความกลัวและความคิดของตนเอง จนสามารถเข้าใจรูปแบบที่เกิดขึ้น และสามารถมองความกลัวดังกล่าวในมุมมองที่แตกต่างจากเดิม เพื่อที่จะกำจัดมันออกไปจากใจได้ หากคุณไม่สามารถเขียนมันออกมาได้ในชั่วขณะนั้น พยายามเขียนออกมาในภายหลังก็ได้ ประเด็นสำคัญคือการได้ลงมือเขียนเพื่อค้นหาต้นตอของความกลัวให้เจอ
ตระหนักถึงอิทธิพลของความกลัวที่มีต่อความมั่นใจ. สำรวจร่างกายตนเอง. ประเมินความกลัวที่เกิดขึ้น. พยายามรับมือกับความกลัวด้วยการสูดลมหายใจให้ทั่วท้อง. ฝึกสมาธิและเจริญสติ. เขียนสิ่งที่คุณกลัวออกมา.