การบำบัดมักเป็นทางเลือกของการรักษาอันดับแรก สำหรับผู้ที่มีภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง แม้ว่าจะมีการบำบัดหลายประเภทที่อาจนำมาใช้ได้ในการรักษาภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง แต่วิธีหนึ่งที่ได้ผลดีที่สุดที่มีการบันทึกไว้ คือ พฤติกรรมบำบัดแบบวิภาษวิธี ซึ่งส่วนหนึ่งพัฒนามาจากแนวทางของความคิดและพฤติกรรมบำบัด ที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยมาช่า ไลน์แฮน (Marsha Linehan)  การบำบัดประเภทนี้ เป็นวิธีการรักษาที่ถูกพัฒนาขึ้นสำหรับช่วยเหลือผู้ป่วยที่มีภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่งโดยเฉพาะ ผลการศึกษาพบว่า มันมีอัตราการรักษาได้ผลในระดับที่คงที่  พฤติกรรมบำบัดแบบวิภาษวิธีจะเน้นไปที่การสอนผู้ที่มีภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง ให้รู้จักปรับสมดุลหรืออารมณ์ของพวกเขาด้วยตนเอง มีความอดทนต่อความหงุดหงิดมากขึ้น เรียนรู้ทักษะการเจริญสติ ระบุและตั้งชื่อให้แก่อารมณ์แบบต่างๆ รวมถึงเสริมสร้างทักษะการรับมือสถานการณ์ต่างๆ ในสังคม ที่อาจมีผลต่อจิตใจ เพื่อช่วยให้พวกเขามีปฏิสัมพันธ์ร่วมกับผู้อื่นได้   การรักษาที่แพร่หลายรูปแบบหนึ่ง คือ การบำบัดด้วยวิธีเน้นแบบแผน ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างเทคนิคตามแนวคิดของกลุ่มความคิดและพฤติกรรมบำบัด กับเทคนิคการบำบัดแบบอื่นๆ ด้วย เพื่อเน้นให้การช่วยเหลือผู้ที่มีภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง ให้รู้จักจัดระเบียบหรือโครงสร้างทางการรับรู้และประสบการณ์ของตัวเอง เพื่อช่วยในการเสริมภาพลักษณ์ส่วนตัวให้ดีขึ้น  การบำบัด ทำได้ทั้งแบบตัวต่อตัวหรือแบบเป็นกลุ่ม การผสมผสานทั้ง 2 วิธีนี้เข้าด้วยกันเป็นไปเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพที่สุด ปัญหาอย่างหนึ่งที่ผู้ป่วยภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง ต้องพบเจอก็คือ ไม่สามารถรับรู้ ระบุ หรืออธิบายรูปแบบอารมณ์ของตัวเองได้ คุณควรพยายามหาเวลาสงบสติอารมณ์ ในช่วงที่มีสถานการณ์ทำให้อารมณ์แปรปรวน การครุ่นคิดถึงประสบการณ์ที่เกิดขึ้น จะช่วยให้คุณ ได้เรียนรู้ในการปรับสมดุลอารมณ์ตัวเอง   พยายามหาเวลา “ปลีกวิเวก” เข้าไปภายในตนเองให้บ่อยครั้งระหว่างวัน ตัวอย่างเช่น คุณอาจหาเวลานอกจากการทำงานสักพัก เพื่อหลับตาลงและเข้าไปสำรวจภายในร่างกาย รวมถึงอารมณ์ของตัวเอง จดบันทึกดูว่า คุณมีความรู้สึกตึงเครียดหรือเจ็บปวดร่างกายส่วนไหนบ้าง ลองทบทวนดูว่า คุณหมกมุ่นอยู่กับความคิดหรือความรู้สึกใดในช่วงที่ผ่านมา การจดบันทึกความรู้สึกตนเองเช่นนี้ จะช่วยให้คุณได้รับรู้อารมณ์ตัวเอง ซึ่่งจะส่งผลให้คุณ หาวิธีปรับสมดุลทางอารมณ์ได้ดีขึ้น พยายามใช้วิธีดังกล่าวแบบจำเพาะเจาะจง ตัวอย่างเช่น แทนที่จะคิดว่า “ฉันโมโหเหลือเกิน จนทนมันไม่ได้อีกต่อไป” ก็พยายามจดบันทึก ด้วยว่า คุณคิดว่าอารมณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเพราะอะไร เช่น “ฉันกำลังโมโห เพราะกำลังจะไปทำงานสาย เนื่องจากรถติด” พยายามอย่าไปตัดสินอารมณ์ของตัวเอง ในขณะที่คิดถึงมัน ตัวอย่างเช่น คุณควรหลีกเลี่ยงที่จะพูดในทำนองว่า “ตอนนี้ฉันกำลังโมโห ฉันนี่ช่างเป็นคนไม่ดีเลยจริงๆ ที่มีความรู้สึกเช่นนั้น” แต่คุณควร โฟกัส ไปที่การรับรู้อารมณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่ตัดสินมันเท่านั้นพอ ตัวอย่างเช่น “ฉันกำลังรู้สึกโมโห เพราะว่าฉัน เจ็บปวด พี่เพื่อนฉันมาสายกว่าที่นัด” การเรียนรู้ที่จะขุดคุ้ยทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแต่ละสถานการณ์ ถือเป็นก้าวสำคัญไปสู่การเรียนรู้วิธีปรับสมดุลทางอารมณ์ เพราะผู้ป่วยมักจะถูกรุมเร้าด้วยอารมณ์นานาชนิดไวกว่าปกติ ดังนั้น จงใช้เวลาสักชั่วขณะ ในการแยกแยะระหว่างความรู้สึกที่เกิดขึ้นก่อน และความรู้สึกอื่่นๆ ที่อาจเพิ่งเกิดตามหลังมา  ตัวอย่างเช่น หากเพื่อนของคุณ ลืมว่าคุณทั้งคู่นัดทานข้าวกลางวันกัน ปฏิกิริยาตอบสนองอันดับแรก อาจจะเป็นความโกรธ ซึ่งถือว่าเป็นอารมณ์ปฐมภูมิ ความโกรธดังกล่าว อาจก่อให้เกิดความรู้สึกอื่นๆ ตามมาด้วย ตัวอย่างเช่น คุณอาจจะรู้สึกเจ็บปวดที่เพื่อนลืมคุณ จนเกิดความรู้สึกกลัวว่า นี่อาจจะเป็นสัญญาณเตือนว่า เพื่อนคุณไม่ใส่ใจคุณอีกต่อไปแล้ว จากนั้น คุณอาจจะรู้สึกละอาย ราวกับว่าตัวคุณไม่มีค่าพอที่เพื่อนจะจดจำ อารมณ์ต่างๆ ที่กล่าวมา ถือได้ว่าเป็น อารมณ์ทุติยภูมิ การทบทวนเกี่ยวกับต้นตอของอารมณ์ จะสามารถช่วยคุณเรียนรู้วิธีการปรับสมดุลให้กับมันได้ วิธีหนึ่งในการเรียนรู้ที่จะรับมือปฏิกิริยาตอบสนองของคุณเอง ในสถานการณ์ต่างๆ ให้มีผลในเชิงบวกมากขึ้น คือ การท้าทายปฏิกิริยาในทางลบของตัวเอง ด้วยการใช้หลักการพูดคุยกับตัวเองในเชิงบวกแทน วิธีนี้อาจต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่คุณจะรู้สึกเคยชินและทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันก็มีประโยชน์สำหรับคุณมากการวิจัยพบว่า ใช้วิธีพูดคุยกับตัวเองในเชิงบวก สามารถช่วยคุณ มีความจดจ่อ มากขึ้น ช่วย เสริมสร้างสมาธิ และบรรเทาความวิตกกังวลของคุณได้ด้วย  กล่าวย้ำกับตัวเองว่า คุณมีค่าคู่ควรกับความรักและเคารพทำให้เป็นเหมือนการเล่นเกม ในการค้นหาคุณลักษณะของตัวเองที่คุณชื่นชอบ เช่น ความมุมานะ ความใส่ใจ ความเป็นคนมีจินตนาการ  ฯลฯพยายามย้ำเตือนตัวเองถึงคุณลักษณะด้านบวกเหล่านี้ ในยามที่คุณรู้สึกเชิงลบกับตัวเอง พยายามย้ำเตือนตัวเองว่า สถานการณ์อันไม่สบอารมณ์นั้น เป็นเรื่องชั่วคราว มีขีดจำกัด และเกิดขึ้นได้กับทุกคนในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ตัวอย่างเช่น หากครูผู้ฝึกสอนคุณ ตำหนิฝีมือการเล่นเทนนิสของคุณ คุณควรย้ำเตือนตัวเองว่า สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ได้เป็นตัวกำหนด ผลงานการฝึกซ้อม ทั้งในอดีตและในอนาคตต่อไป ดังนั้น แทนที่จะปล่อยให้ตัวเอง จมปลักอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต จงพยายามแก้ไขให้ดีขึ้นในครั้งต่อไป ซึ่งจะช่วยให้คุณเกิดความรู้สึกว่า สามารถควบคุมการกระทำของตนเองได้ แทนที่จะรู้สึกเหมือนกับว่า ตนเองตกเป็นเหยื่อของใครบางคน  ปรับมุมมองของความคิดเชิงลบ ให้เป็นนัยยะเชิงบวก ตัวอย่างเช่น หากคุณทำข้อสอบได้ไม่ดี ความคิดแบบแรกของคุณ อาจจะคิดว่า “ฉันมันพวกขี้แพ้ ฉันมันไร้ค่า ฉันจะต้องตกวิชานี้แน่นอน” ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่มีประโยชน์ และไม่ยุติธรรมกับตัวเองด้วย คุณควรคิดว่า สามารถเรียนรู้อะไรจากประสบการณ์ดังกล่าวได้มากกว่า เช่น “ฉันอาจทำได้ไม่ดีในการสอบครั้งนี้ ฉันสามารถไปพูดคุยกับอาจารย์ของฉัน เพื่อค้นหาว่า ฉันมีจุดอ่อนตรงไหน และจะได้เรียนให้เกิดประสิทธิภาพมากกว่าเดิม และพร้อมสำหรับการสอบครั้งต่อไป” ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของผู้ที่มีภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่ง คือ มักจะโกรธหรือท้อแท้ วนเวียนอยู่บ่อยครั้ง ตัวอย่างเช่น หากเพื่อนทำบางสิ่งที่ทำให้คุณโมโห สัญชาตญาณแรกของคุณอาจจะเป็นการตอบสนองด้วยการโวยวาย และพูดจาขู่เข็ญ ดังนั้น คุณควรใช้เวลาสักพัก ในการเข้าตรวจสอบอารมณ์ของตัวเอง และระบุลักษณะของมัน จากนั้น จึงนำไปสื่อสารให้อีกฝ่ายรู้ ในลักษณะที่ไม่ก้าวร้าวขู่เข็ญ  ตัวอย่างเช่น หากเพื่อนของคุณมาสาย จากที่นัดกินข้าวกลางวันกันไว้ ปฏิกิริยาเฉพาะหน้าของคุณอาจจะเป็นการโกรธ คุณอาจจะรู้สึกอยากตะโกนใส่เขาหรือเธอ และถามว่าทำไมไม่เคารพกันบ้าง การตรวจสอบอารมณ์ดังกล่าว ก็ทำได้โดยการถามตัวเองว่า คุณกำลังมีความรู้สึกใด อะไรคืออารมณ์ปฐมภูมิ และมีอารมณ์ทุติยภูมิเกิดขึ้นหรือไม่ ตัวอย่างเช่น คุณอาจรู้สึกเจ็บปวด แต่คุณก็รู้สึกกลัวด้วย เพราะคุณเชื่อว่า อีกฝ่ายหนึ่งมาสาย เนื่องจากเขาหรือเธอ ไม่ใส่ใจความรู้สึกคุณ ใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบถามไปว่า ทำไมเขาหรือเธอจึงมาสาย โดยไม่ต้องตัดสินหรือขู่ ใช้หลักการบอกกล่าวด้วยสรรพนาม "บุรุษที่ 1" ตัวอย่างเช่น ฉันกำลังรู้สึก เจ็บปวดที่เธอมาสาย จากที่นัดกินข้าวกลางวันไว้กับฉัน ทำไมเธอถึงมาสายล่ะ” คุณอาจจะพบว่า สาเหตุที่เพื่อนของคุณมาสาย เป็นเรื่องที่ไร้สาระ เช่น รถติด หรือมัวแต่หากุญแจอยู่ การใช้สรรพนาม "บุรุษที่ 1" เป็นการป้องกัน ไม่ให้คุณมีท่าทีเหมือนกล่าวตำหนิ ซึ่งอาจจะทำให้พวกเขารู้สึกอยากปกป้องตัวเอง และเปิดใจรับฟังมากขึ้น การย้ำเตือนตัวเอง ให้ทบทวนอารมณ์ที่เกิดขึ้นและอย่าเพิ่งด่วนตัดสินหรือสรุป จะช่วยให้คุณเรียนรู้ที่จะปรับสมดุล ต่อการตอบสนองผู้อื่นได้ ลองเชื่อมโยงอาการที่เกิดขึ้นทางร่างกาย กับสภาวะอารมณ์ที่เกิดขึ้นบ่อย พยายามเรียนรู้เกี่ยวกับความรู้สึกทางกายของตนเอง เช่นเดียวกับความรู้สึกทางอารมณ์ด้วย จะช่วยให้คุณสามารถบรรยายและเข้าใจอารมณ์ตัวเองได้ดีขึ้น  ตัวอย่างเช่น คุณอาจรู้สึก โหวงเหวงภายในช่องท้องเมื่อเกิดบางสถานการณ์ขึ้น และคุณอาจจะไม่รู้ว่า ความรู้สึกดังกล่าวเชื่อมโยงกับสิ่งใด ครั้งต่อไปที่คุณรู้สึกโหวงเหวงเช่นนั้น พยายามคิดให้ออกว่า คุณกำลังรู้สึกแบบไหนอยู่ มันอาจเป็นไปได้ว่า ความรู้สึกดังกล่าวมีความเชื่อมโยงกับความวิตกกังวล และความรู้สึกประหม่า หลังจากที่คุณรู้ว่า ความรู้สึกในช่องท้องของคุณ เป็นความเกี่ยวเนื่องกับความวิตกกังวล สุดท้ายแล้ว คุณจะรู้สึกว่า ตัวเองควบคุมความรู้สึกดังกล่าวได้ดีขึ้น แทนที่จะรู้สึกราวกับว่า มันคอยควบคุมคุณอยู่ การเรียนรู้พฤติกรรมที่ช่วยในการปลอบโยนตัวเอง สามารถช่วยให้คุณรู้สึกสงบลงได้ ในยามที่คุณกำลังรู้สึกเจ็บปวดทางอารมณ์ พฤติกรรมเหล่านี้เป็นพฤติกรรมที่คุณสามารถทำเพื่อปลอบโยน และแสดงความเมตตาต่อตัวเอง  อาบหรือแช่น้ำอุ่น. ผลการวิจัยพบว่า ความอบอุ่นจากร่างกาย ส่งผลให้หลายๆ คน เกิดความรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบโยน  ฟังเพลงช่วยปลอบประโลม. ผลการศึกษาพบว่า การฟังเพลงบางประเภทสามารถช่วยให้คุณผ่อนคลายได้ สถาบันการใช้เสียงบำบัดของประเทศอังกฤษก็เคยจัดทำรายชื่อเพลงที่ผ่านการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ว่า ช่วยให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลายและหายเศร้าได้  ลองสัมผัสเพื่อปลอบตนเอง การสัมผัสตนเองด้วยท่าทีของความกรุณา สามารถช่วยให้คุณรู้สึกผ่อนคลายและหายเครียด ด้วยการที่ร่างกายหลั่งสารอ๊อกซิโตซินออกมา ลองไขว้แขนไปกอดรัดตัวเองดูอย่างอ่อนโยน หรือเอามือทาบหน้าอกบริเวณหัวใจไว้ และสังเกตความอบอุ่นจากผิว รวมถึงลองรับรู้การกระเพื่อมขึ้นลงของหน้าอก ขณะที่ตนเองกำลังหายใจก็ได้ จงหาเวลาย้ำเตือนกับตนเองว่า คุณเป็นคนที่งดงามและคู่ควรเสมอ ความอดทนทางอารมณ์ คือ ความสามารถในการทนต่อารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ได้ โดยไม่สำแดงพฤติกรรมใดออกมาในทางลบ คุณอาจเริ่มฝึกด้วยการทำความคุ้นเคยกับอารมณ์ตัวเองก่อน และค่อยๆ ออกไปเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยหรือไม่แน่นอน ในสภาวะที่ไม่อันตรายมากนัก  นำสมุดบันทึกติดตัวไว้ตลอดทั้งวันเพื่อจดบันทึก ถึงช่วงเวลาใดก็ตามที่คุณรู้สึกไม่แน่ใจ มีความวิตกกังวล และหวาดกลัว อย่าลืมระบุด้วยว่า กำลังมีสถานการณ์ใดเกิดขึ้นตอนที่คุณรู้สึกในลักษณะดังกล่าว รวมถึงการตอบสนองของคุณต่อช่วงเวลานั้นด้วย จัดอันดับความรู้สึกไม่แน่ใจของคุณ ลองประมวลเหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่แน่นอน หรือวิตกกังวล และให้คะแนนจาก 0 ถึง 10 ตัวอย่างเช่น การไปกินข้าวในร้านอาหารคนเดียว คุณอาจจะให้คะแนน 4 แต่การปล่อยให้เพื่อนเป็นคนวางแผนไปเที่ยวพักผ่อน อาจเป็นสถานการณ์ที่ได้ถึง 10 คะแนน ฝึกความอดทนต่อสถานการณ์ไม่แน่นอน เริ่มจากสถานการณ์เล็กๆ และไม่เป็นอันตรายดูก่อน ตัวอย่างเช่น คุณอาจจะลองสั่งเมนูที่คุณไม่เคยกินมาก่อนที่ร้านอาหารแห่งใหม่ คุณอาจจะรู้สึกมีความสุขหรือไม่ก็ได้กับอาหารมื้อดังกล่าว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะคุณได้แสดงให้ตัวเองประจักษ์แล้วว่า คุณเข้มแข็งมากพอที่จะรับมือกับความไม่แน่นอนได้ด้วยตัวเอง คุณยังสามารถค่อยๆ ฝึกฝนรับมือกับสถานการณ์ที่หนักหนากว่านี้ ตราบใดที่คุณรู้สึกปลอดภัยเพียงพอที่จะลองทำ จดบันทึกลักษณะการตอบสนองของคุณไว้ เวลาที่คุณลองทำบางสิ่งที่ไม่แน่นอน ให้จดเอาไว้ด้วยว่า สถานการณ์ดังกล่าวเป็นอย่างไร คุณทำอะไรลงไปบ้าง คุณรู้สึกอย่างไรระหว่างที่เกิดประสบการณ์ดังกล่าวขึ้น และหลังจากนั้น คุณรู้สึกอย่างไร หากมันไม่ได้เป็นไปตามที่คุณคาดหมาย คุณมีการตอบสนองอย่างไร คุณคิดว่าตัวเองจะสามารถรับมือกับมันได้มากขึ้นในอนาคตหรือไม่ นักบำบัด จะสามารถช่วยให้คุณเรียนรู้วิธีรับมือกับอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ด้วยการมอบหมายแบบฝึกหัดให้คุณทำ ในบางเรื่องที่คุณสามารถลองทำได้ด้วยตัวเอง ตัวอย่างเช่น:  ถือก้อนน้ำแข็งเอาไว้ จนกว่าคุณจะรู้สึกว่า อารมณ์ในทางลบผ่านพ้นไปแล้ว โฟกัสไปที่ความรู้สึกทางร่างกาย จากการที่มีก้อนน้ำแข็งอยู่ในมือ ลองสังเกตลักษณะที่มันเย็นสุดขั้วในช่วงแรกๆ ก่อนที่จะเย็นน้อยลงเรื่อยๆ เปรียบไปก็เหมือนอารมณ์ของคุณนั่นเอง  ลองหลับตาและจินตนาการภาพคลื่นในมหาสมุทร นึกภาพว่า มันกำลังก่อตัวขึ้นจนในที่สุดก็เป็นคลื่น และคอยคอยสลายไปจงยำเตือนตัวเองว่า อารมณ์ของคุณก็เหมือนคลื่นดังกล่าว ที่ก่อตัวขึ้นสูงแล้วก็มลายหายไป การออกกำลังกาย สามารถช่วยลดความรู้สึกตึงเครียด ความกังวล และอากาศซึมเศร้าได้ เป็นเพราะว่าการออกกำลังหรือบริหารร่างกาย จะช่วยหลั่งสารเอ็นโดรฟิน ซึ่งเป็นสารเคมีที่ร่างกายเราผลิตขึ้นตามธรรมชาติให้รู้สึกดี สถาบันสุขภาพจิตแห่งประเทศสหรัฐอเมริกาได้แนะนำว่า คนเราควรออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เพื่อช่วยลดความรู้สึกในทางลบ ผลการศึกษาพบว่า แม้แต่การออกกำลังกายขนาดปานกลาง เช่น การเดินหรือการทำสวน ก็ยังส่งผลดีดังกล่าวได้ เนื่องจากความไม่มั่นคงทางอารมณ์ ถือเป็นอาการหลักของผู้ป่วยที่มีบุคลิกภาพก้ำกึ่งดังนั้น การกำหนดกิจวัตรให้มีความสม่ำเสมอ เช่น การรับประทานอาหารหรือการนอนหลับตามเวลา เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ ระดับน้ำตาลในเลือดของคุณที่ขึ้นๆ ลงๆ หรือการอดหลับอดนอน อาจทำให้อาการของภาวะบุคลิกภาพก้ำกึ่งแย่ลงได้ หากคุณมีปัญหาในการลืมดูแลตัวเองอยู่บ่อยๆ เช่น ลืมกินอาหารบางมื้อ หรือไม่ยอมเข้านอนในช่วงเวลาที่เหมาะสม ก็ควรที่จะขอให้ใครบางคนคอยเตือนคุณด้วย การจัดการกับความผิดปกติใดๆ ก็ตาม ย่อมต้องใช้เวลาและการฝึกฝน คุณไม่มีทางที่จะเห็นความคืบหน้าของตัวเองภายใน 2-3 วัน แต่อย่าปล่อยให้ตัวเองท้อแท้เสียก่อน จำไว้ว่า ขอเพียงแค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ แค่นั้นก็ถือว่าดีพอแล้ว จำไว้ว่า อาการต่างๆ ของคุณ จะค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ไม่ใช่ภายในชั่วข้ามคืน
มองหาความช่วยเหลือจากนักบำบัด. ใส่ใจความรู้สึกของตัวเอง. แยกแยะระหว่างอารมณ์ปฐมภูมิและทุติยภูมิ. ใช้หลักการคุยกับตัวเองในเชิงบวก. หยุดและทบทวนตัวเอง ก่อนที่จะสนองตอบต่อการกระทำของผู้อื่น. บรรยายลักษณะทางอารมณ์ของคุณออกมาในรายละเอียด. เรียนรู้พฤติกรรมการปลอบโยนตัวเอง. ฝึกความอดทน ในการรับมือความไม่แน่นอนและความเครียด. ฝึกฝนการรับมือกับประสบการณ์ที่ไม่สบอารมณ์ ด้วยแนวทางที่ปลอดภัย. พยายามออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ. พยายามรักษาตารางกิจกรรมที่กำหนดไว้. วางเป้าหมายให้สอดคล้องกับความเป็นจริง.