เมื่อคุณแสดงความโกรธออกมา ร่างกายของคุณจะเกิดกระบวนการทางเคมีที่จะไปกระตุ้นการตอบสนองว่า “จะสู้หรือจะถอย” คนที่โกรธง่ายส่วนใหญ่มักจะตอบสนองว่า “สู้” เนื่องจากเกิดการตอบสนองต่อสารเคมีและฮอร์โมนในสมอง คนส่วนใหญ่เวลาโกรธจะแสดงอาการผ่านทางร่างกายก่อนที่คนๆ นั้นจะรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังโกรธ แล้วนั่นจะทำให้คุณระเบิดความโกรธออกมาเมื่อคุณพบว่าร่างกายของคุณมีอาการดังตัวอย่างต่อไปนี้   กล้ามเนื้อหดตัวและขากรรไกรแข็ง มีอาการปวดหัวหรือปวดท้อง หัวใจเต้นเร็วขึ้น เหงื่อออกและสั่นในเวลาอันสั้น รู้สึกเวียนหัว นอกจากจะสังเกตการณ์ตอบสนองต่อความโกรธทางร่างกายแล้ว บางครั้งคุณจะเริ่มมีอาการแสดงออกทางอารมณ์ก่อนที่จะระเบิดความโกรธออกมา  อารมณ์ที่มักจะตามมากับความโกรธมีดังนี้   ความโกรธ ความฉุนเฉียว ความเศร้าและความเครียด ความรู้สึกผิด ความไม่พอใจ คับแค้น ความกระวนกระวาย วิตกกังวล การปกป้องตัวเอง การสังเกตการระเบิดอารมณ์ของคุณเองหรือคิดถึงสิ่งที่มักจะทำให้คุณหัวเราะช่วยให้คุณรู้ว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้นความโกรธกับคุณ  ตัวกระตุ้นความโกรธนั้นจะเป็นอะไรก็ได้ที่เกิดขึ้นแล้วทำให้คุณตอบสนองโดยอัตโนมัติ ซึ่งตัวกระตุ้นนี้มักจะมีผลมาจากความทรงจำหรืออารมณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต (แม้ว่าคุณจะไม่ได้สนใจมันก็ตาม) ตัวกระตุ้นความโกรธที่พบเห็นทั่วไปมักจะมีดังนี้   รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งเรื่องในชีวิตของคุณ การกระทำของคนอื่น สิ่งแวดล้อมหรือสถานการณ์ที่พบเจอ มีความเชื่อว่าคนอื่นๆ พยายามที่จะหาผลประโยชน์จากคุณ โกรธตัวเองเวลาที่ทำผิด ถ้าคุณรู้ถึงสถานการณ์เฉพาะที่จะกระตุ้นให้คุณโกรธ พยายามหลีกเลี่ยงให้สุดความสามารถ  คุณอาจจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการหลีกเลี่ยงตัวกระตุ้นเหล่านั้นถ้าคุณมีปัจจัยอื่นๆ ที่ทำให้คุณหงุดหงิดง่าย เช่น การนอนไม่พอ เหตุการณ์ที่ตึงเครียด หรือความเครียดที่เพิ่มขึ้นจากงานหรือชีวิตของคุณ  ยกตัวอย่างเช่น การที่ถูกหัวหน้าตะคอกใส่เป็นตัวกระตุ้นความโกรธของคุณ คุณควรจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้โดยการเอาตัวเองออกมาจากเหตุการณ์นั้นหรือขอเวลาสงบจิตใจสักพัก  คุณอาจจะลองขอให้หัวหน้าของคุณใจเย็นลงในภายหลังก็ได้ ถ้าคุณรู้ถึงอารมณ์และความทรงจำที่เป็นตัวกระตุ้นให้กับคุณ ลองปรับเปลี่ยนความทรงจำใหม่เพื่อลดความรุนแรงจากตัวกระตุ้นนั้นๆ  ตัวอย่างเช่น คุณรู้ว่าการที่ถูกหัวหน้าตะคอกใส่เป็นตัวกระตุ้นเพราะคุณเคยถูกทำร้ายทางคำพูดมาในตอนเด็ก คุณต้องพยายามแยกแยะการถูกตะคอกจากสองเหตุการณ์นี้ แล้วจูงใจตัวเองว่าการถูกตะคอกในตอนเด็กนั้นต่างออกไปเพราะมันจะเกิดแค่ในห้องนั่งเล่นเท่านั้น การคิดแบบนี้จะช่วยให้คุณแยกการโดนตะคอกในตอนเด็กกับการโดนตะคอกในที่ทำงานได้ ถ้าคุณรู้สึกว่าการแสดงความโกรธของคุณนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วคุณกำลังพัฒนาจากความโกรธเบาๆ เป็นความโกรธที่รุนแรง ให้ถอนตัวเองออกจากสถานการณ์นั้นถ้าเป็นไปได้ ถ้าคุณตัดสินใจที่จะถอนตัวออกไปอยู่คนเดียว คุณสามารถใช้วิธีต่างๆ ในการลดหรือปรับเปลี่ยนความรู้สึกโกรธของคุณแล้วจะสามารถหลีกเลี่ยงการระเบิดความโกรธได้
คิดถึงความโกรธทั้งในด้านร่างกายเช่นเดียวกับจิตใจ. สังเกตการตอบสนองทางร่างกาย. สังเกตสัญญาณทางอารมณ์. รู้ถึงตัวกระตุ้นความโกรธ. หลีกเลี่ยงตัวกระตุ้นเหล่านั้น. ปรับเปลี่ยนตัวกระตุ้นเหล่านั้น. รู้สึกเมื่อการตอบสนองของคุณรุนแรงขึ้น.