การเขียนบันทึกสามารถช่วยให้คุณเข้าใจได้ว่าความเหงามาจากไหน ตัวอย่างเช่น หากคุณมีเพื่อนเยอะ คุณอาจจะรู้สึกสับสนที่คุณยังคงเหงาอยู่ คอยติดตามเมื่อคุณรู้สึกแบบนี้ได้ในบันทึกของคุณว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่? มันดูเหมือนอะไร? มีอะไรเกิดขึ้นรอบๆ ตัวคุณเมื่อคุณรู้สึกอย่างนี้?  ตัวอย่างเช่น บางทีคุณเพิ่งย้ายออกจากบ้านพ่อแม่ของคุณไปเมืองใหม่ คุณมีกลุ่มเพื่อนใหม่จากที่ทำงาน ซึ่งคุณชอบที่จะอยู่กับพวกเขาแต่คุณยังคงเหงาในทุกเย็นเมื่อคุณกลับมาถึงบ้านที่ว่างเปล่า สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าคุณกำลังมองหาใครสักคนที่คุณสามารถมีการติดต่อที่มั่นคงและเหนียวแน่นทางอารมณ์ได้ การเข้าใจที่มาของความเหงาสามารถช่วยให้คุณทำบางสิ่งเพื่อสู้กับมันได้ นอกจากนั้นยังทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นอีกด้วย ในตัวอย่างนี้ ความเข้าใจที่ว่าคุณสนุกสนานไปกับเพื่อนใหม่แต่พลาดการติดต่อกับครอบครัวของคุณเมื่อคุณอยู่กับพวกเพื่อนๆ ช่วยให้คุณยอมรับว่าสิ่งที่คุณรู้สึกนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ ให้ความสนใจไปยังห้วงความคิดที่ผ่านหัวคุณไปในระหว่างวัน มุ่งเน้นไปที่ความคิดใดๆ ก็ตามที่คุณมีเกี่ยวกับตัวเองหรือคนอื่น ถ้าความคิดนั้นเป็นความคิดในแง่ลบ พยายามเปลี่ยนคำใหม่และเพิ่มความคิดในแง่บวกลงไป เช่น เปลี่ยนจาก “ไม่มีใครที่ทำงานเข้าใจฉันเลย” เป็น “ฉันยังไม่ได้ติดต่อกับใครที่ทำงานเลยสักคน” ปรับการพูดกับตัวเองใหม่สามารถเป็นสิ่งที่ท้าทายอย่างไม่น่าเชื่อ บ่อยครั้งที่เราไม่ได้รู้ความคิดในแง่ลบทุกอย่างที่เรามีในแต่ละวัน ใช้เวลา 10 นาทีต่อวันพยายามสังเกตความคิดในแง่ลบของคุณ ต่อมาพยายามปรับความคิดในแง่ลบใหม่ให้กลายเป็นแง่บวกมากขึ้น จากนั้นทำให้มันเกิดขึ้นจนกระทั่งคุณใช้เวลาทั้งวันตรวจสอบการพูดกับตัวเองและเข้าควบคุมมัน มุมมองทั้งหมดของคุณอาจจะเปลี่ยนไปหลังจากคุณทำการฝึกฝนนี้สำเร็จ ความคิดดังกล่าวคือการบิดเบือนความรู้ความเข้าใจซึ่งจำเป็นต้องถูกกล่าวถึง การคิดแบบขั้วตรงข้ามหรือคิดแบบต้องได้ทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลยอย่างนี้ เช่น “ตอนนี้ฉันเหงาจัง ดังนั้นฉันจะเหงาไปตลอด” หรือ “ฉันไม่มีใครเลยที่สนใจฉัน” จะขัดขวางการก้าวไปข้างหน้าของคุณโดยทำให้คุณรู้สึกทุกข์มากขึ้น  ท้าทายความคิดเหล่านี้เมื่อพวกมันเข้ามาในจิตใจ ตัวอย่างเช่น คุณอาจจะคิดถึงตอนที่คุณไม่ได้รู้สึกเหงาเพียงไม่กี่ครั้ง เมื่อก่อนที่คุณได้ติดต่อกับใครสักคน แม้ว่าแค่นาทีเดียวและคุณรู้สึกเข้าใจมัน รับรู้และยอมรับว่าข้อความที่ได้รับจากความคิดแบบขั้วตรงข้ามนั้นว่า มันไม่ได้ซับซ้อนพอที่จะสะท้อนความจริงของการใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ความคิดในแง่ลบสามารถนำไปสู่ความจริงด้านลบได้ บ่อยครั้งที่ความคิดของคุณสร้างคำทำนายที่เป็นจริง ดังนั้นหากคุณคิดในแง่ลบ การรับรู้ของคุณก็จะเป็นไปในทางลบด้วยเหมือนกัน หากคุณเดินเข้าไปในงานปาร์ตี้พร้อมกับคิดว่าไม่มีใครชอบคุณและคุณก็จะไม่สนุกกับงาน คุณจะใช้เวลาปาร์ตี้ทั้งหมดไปกับการอยู่คนเดียวเงียบๆ ทำให้การติดต่อสื่อสารเป็นศูนย์และไม่สนุกกับงาน ตรงกันข้ามกับการคิดแง่บวก ซึ่งสิ่งดีๆ สามารถเกิดขึ้นได้  สิ่งที่อยู่ตรงข้ามกันคือความจริงเช่นกัน ถ้าคุณคาดหวังสิ่งที่ไปได้ดีมันก็จะเป็นอย่างนั้น ทดสอบทฤษฎีนี้ได้โดยตั้งสมมติฐานแง่บวกเกี่ยวกับสถานการณ์ในชีวิตของคุณ แม้ว่าผลลัพธ์อาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมแต่คุณอาจจะไม่ต้องรู้สึกแย่เกี่ยวกับสถานการณ์ที่ต้องเจอหากคุณคิดในแง่บวก ทางที่ดีที่จะฝึกคิดในแง่บวกคือ ทำให้ตัวเองอยู่ท่ามกลางผู้คนที่คิดบวก คุณจะสังเกตได้ว่า บุคคลเหล่านี้มีมุมมองต่อชีวิตและคนอื่นอย่างไรและความคิดในแง่บวกของพวกเขาอาจเป็นผลดีต่อคุณ  กลยุทธ์อีกอย่างหนึ่งในการคิดแง่บวกคือ หลีกเลี่ยงการพูดสิ่งใดก็ตามกับตัวเองที่คุณจะไม่พูดกับเพื่อน เช่น คุณไม่เคยบอกเพื่อนเลยว่าเขาเป็นคนขี้แพ้ ดังนั้น หากคุณพบว่าตัวเองคิดว่า “ฉันเป็นคนขี้แพ้” แก้ไขความคิดเห็นที่ไม่น่าฟังนี้ได้โดยกล่าวสิ่งที่ดีเกี่ยวกับตัวคุณเอง เช่น “ฉันทำผิดพลาดบางครั้งแต่ฉันยังฉลาด ตลก เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นและคล่องแคล่ว” บางครั้งความเหงาอาจเป็นอาการของปัญหาที่ใหญ่ขึ้น ถ้าคุณรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบไม่เข้าใจคุณและคุณไม่สามารถเห็นความเป็นกลางในความคิดแบบขั้วตรงข้ามของคุณนั้น คุณอาจจะได้ประโยชน์จากการไปพบนักบำบัดหรือผู้ให้คำปรึกษา  ความรู้สึกเหงาแบบถาวรบางครั้งอาจจะเป็นตัวบ่งชี้ของภาวะซึมเศร้าได้ การไปพบผู้เชี่ยวชาญทางจิตเพื่อได้รับการตรวจที่เหมาะสมอาจช่วยคุณให้รับรู้ถึงสัญญาณของภาวะซึมเศร้าและรักษาอาการผิดปกตินี้ได้อย่างเหมาะสม เพียงพูดคุยกับใครสักคนเกี่ยวกับสถานการณ์ของคุณสามารถช่วยให้คุณสามารถมองได้ว่าอะไรปกติและอะไรไม่ปกติ อะไรที่คุณสามารถทำแล้วรู้สึกทางสังคมมากขึ้นและคุณจะรู้สึกดีมากขึ้นจากการเปลี่ยนกิจวัตรประจำวันของคุณ
แสดงความรู้สึกกับตัวเอง. ปรับความคิดในแง่ลบของคุณใหม่. หยุดคิดแบบขั้วตรงข้าม. คิดในแง่บวก. พบผู้เชี่ยวชาญ.