สิ่งแรกที่ต้องพิจารณาเมื่อเผชิญหน้ากับความกลัวก็คือ ความกลัวมีผลต่อชีวิตของคุณอย่างไรและมากแค่ไหน เรามักจะไม่ค่อยตระหนักถึงสิ่งเร้าจากสภาพแวดล้อมหรือสาเหตุของความกลัวและความวิตกกังวลในทันทีสักเท่าไหร่ ดังนั้นการเขียนถึงสถานการณ์ที่ความกลัวนั้นเกิดขึ้นอาจเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้คุณแก้ไขปัญหาเหล่านี้ไปได้  เริ่มจากการถามตัวเองง่ายๆ ว่า “รอบตัวฉันมีอะไรเกิดขึ้นบ้างตอนที่ฉันเริ่มรู้สึกกลัวหรือตื่นตระหนกในช่วงเวลานั้น” ซึ่งอาจะเป็นคำถามที่ตอบยากมากๆ ในตอนแรกเนื่องจากสาเหตุหลายประการ แต่ให้เริ่มจากเรื่องธรรมดาก่อน นึกย้อนไปถึง 2 – 3 วันก่อนแล้วเขียนทุกรายละเอียดให้ได้มากที่สุดเท่าที่คุณจะจำได้เกี่ยวกับช่วงเวลาที่คุณนึกถึงความตาย เขียนให้ชัดเจนว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ตอนที่มีความคิดนั้นโผล่เข้ามา ความกลัวตายเป็นเรื่องปกติมากๆ ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของมนุษย์ คนเรากังวลและหมกมุ่นอยู่กับความคิดเรื่องความตายและการตายมาตลอด ซึ่งเกิดขึ้นจากหลายสาเหตุ ได้แก่ อายุ ศาสนา ระดับความวิตกกังวล ประสบการณ์การสูญเสีย และอื่นๆ เช่น ในช่วงเปลี่ยนผ่านชีวิตช่วงใดช่วงหนึ่ง คุณอาจจะอ่อนไหวกับความกลัวตายมากขึ้น คนเรามักจะหมกมุ่นเรื่องความตายมากเป็นพิเศษช่วงอายุ 4-6, 10-12, 17-24 และ 35-55 นักปรัชญาต่างใคร่ครวญเกี่ยวกับมิติของความตายมานานแล้ว ฌ็อง-ปอล ซาทร์ นักปรัชญาสาขาอัตถิภาวนิยมได้กล่าวไว้ว่า ความตายอาจเป็นที่มาของความกลัวแก่มนุษย์เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่  “มาจากภายนอกเพื่อเข้ามาหาเรา และเปลี่ยนเราไปสู่ภายนอก”  ดังนั้นกระบวนการตายจึงเป็นภาพแทนของมิติใหม่อันลึกลับที่ยากจะจินตนาการที่สุด (หรืออีกนัยหนึ่งก็คือจินตนาการไม่ได้เลย) ตามที่ซาทร์กล่าว ความตายมีศักยภาพที่จะเปลี่ยนร่างที่มีชีวิตของเราให้กลับไปยังดินแดนที่ไม่ใช่มนุษย์ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของเราในตอนแรก ต่อไปให้เขียนถึงช่วงเวลาใดก็แล้วแต่ที่คุณจำได้ว่าคุณตัดสินใจที่จะไม่ทำอะไรเพราะว่าคุณกลัวหรือตระหนกบ้าง เขียนถึงช่วงเวลาเหล่านั้นเม้ว่าคุณจะไม่แน่ใจว่าอารมณ์นั้นมันเกี่ยวกับความตายหรือการตายทางใดทางหนึ่งหรือเปล่าก็ตาม หลังจากที่คุณมีรายการความคิดเรื่องความตายรายการนึง และอีกรายการนึงเป็นรายการช่วงเวลาที่คุณกังวลแล้ว ให้มองหาความเหมือนระหว่างสองรายการนี้ เช่น คุณอาจจะสังเกตว่าทุกครั้งที่คุณเห็นลูกอมยี่ห้อหนึ่ง คุณจะสัมผัสได้ถึงความวิตกกังวล แต่คุณก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไม จากนั้นคุณก็มานึกได้ว่าคุณคิดเรื่องความตายในสถานการณ์เดียวกัน แล้วคุณก็อาจจะจำได้ว่าลูกอมยี่ห้อนี้เป็นลูกอมยี่ห้อที่แจกในงานศพของปู่ยาตายายของคุณ จากนั้นคุณก็จะเริ่มรู้สึกได้ถึงความกลัวความคิดเรื่องความตายโดยทั่วไป  ความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งของ อารมณ์ และสถานการณ์อาจจะซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน บางครั้งก็อาจจะแนบเนียนกว่าสถานการณ์สมมุติข้างต้นก็ได้ แต่การเขียนเป็นวิธีที่ดีที่จะทำให้เราเริ่มตระหนักถึงมันมากขึ้น จากนั้นคุณก็จะเลือกได้ว่า คุณจะจัดการกับสิ่งที่มากระทบคุณในขณะนั้นอย่างไรได้ดีขึ้น ความกลัวเป็นแรงผลักดันที่ทรงพลังมากถึงขั้นส่งผลกระทบต่ออะไรก็ตามแต่ที่คุณทำ ถ้าคุณเริ่มมองไปไกลกว่าความกลัว คุณอาจจะพบว่าสถานการณ์จริงที่คุณกำลังหวาดกลัวอยู่นั้นมันไม่ได้แย่อย่างที่คิด ความวิตกกังวลมักจะซ่อนอยู่ในความคาดหวังว่าอะไรจะเกิดขึ้นและอะไรจะไม่เกิดขึ้น มันเป็นอารมณ์ของการมองไปที่อนาคต เตือนตัวเองเสมอว่าความกลัวตายบางครั้งก็แย่กว่าความตายจริงๆ เสียอีก ไม่แน่ว่าความตายของคุณอาจจะไม่แย่อย่างที่คุณคิดก็ได้ ใครจะไปรู้ ซื่อสัตย์ต่อตนเองอย่างแท้จริงและเผชิญหน้ากับความตายของตัวเองอย่างเต็มภาคภูมิ ความตายจะกลืนกินคุณจนกว่าคุณจะตายจริงๆ และชีวิตก็มีคุณค่าขึ้นมากเมื่อเรารู้ว่ามันดำรงอยู่เพียงชั่วคราว คุณรู้ว่าคุณจะต้องตายไม่วันใดก็วันหนึ่ง แต่คุณไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่กับความกลัว เมื่อคุณซื่อสัตย์ต่อตนเองและเผชิญหน้ากับความกลัวโดยตรง คุณจะเริ่มทำลายความกลัวนี้ไปได้
เขียนถึงช่วงเวลาที่คุณคิดถึงความตาย. จดโน้ตเวลาที่คุณรู้สึกตระหนกหรือกลัว. เปรียบเทียบความวิตกกังวลเกี่ยวกับความคิดเรื่องความตาย. รับรู้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างความวิตกกังวลกับความคาดหวัง. ซื่อสัตย์ต่อตนเอง.