İçerisi çok sıcak ya da çok soğuk olmasın. Perdeleri çek; televizyonu, radyoyu ve cep telefonunu kapat ve bir gürültü üretecin varsa yalnızca dışarıdan gelen sesleri örtecek kadar aç. Şu ayarlardan birini dene:  Beyaz gürültü. Herhangi bir kanala ayarlanmamış televizyonunkine benzer bir ses çıkarır. Kahverengi gürültü: Akla uzaktan duyulan okyanus dalgalarının sesini getirir. Sessiz, loş bir odada otur ya da uzan. Arkadaşlarından, sevdiklerinden uzak ol. Zinde olduğun, bedeninin ve zihninin sakin olduğu bir zaman seç. Karnın açsa, dikkatin dağınıksa ya da kafana takılan şarkı dönüp duruyorsa odaklanmakta güçlük çekersin. Yatağına ya da kendi kendine hipnoz için seçtiğin yer her neresiyse oraya uzan, yolculuğuna hazırlanmak için birkaç dakika öylece gevşe. Gözlerini yum ve rahatla. Sırtüstü uzan, ellerin iki yanında dursun ve kendini koruyucu bir ışıkla sarmala:  Seni çepeçevre kuşatan beyaz bir ışık hayal et. Zihin gözüyle bu ışığın ayaklarında, dizlerinde, baldırlarında, gövdende ve kollarında, boynunda, yüzünde, başında parladığını gör. Bu beyaz ışık seni tüm olumsuz etkilerden koruyacak. Bu ışık, etrafını saran şaşırtıcı sisin içindeki sevgiyi, sıcaklığı ve aydınlanmayı temsil ediyor. Parlaklığıyla seni adeta koza gibi sarmalayarak kötü şeylere karşı koruyor. Zihninde gör. Sıcaklığını hisset ve onu, seni kaplamaya davet et. Kendi kendine şunları söyle ya da içinden geçir: "Güçlü koruyucu enerjiyi nefesimle içime çekiyorum. Bu enerji etrafımda koruyucu bir hale oluşturuyor. Bu hale beni her zaman, her şekilde koruyor. "  Beş defa nefes al ve her seferinde bunu kendi kendine tekrarla. Ardından enerjiyi gözünde canlandırmaya ve hissetmeye yoğunlaş; onu daha parlak, daha şiddetli hâle getir. Aklına gelen ilk rengi seç ve bir sonraki adımı atmaya hazır olana kadar tekrarla. Kendini, ucunda büyük bir kapının olduğu, uzun bir koridorda hayal et. Aklına ne geldiği fark etmez, bu koridoru olabildiğince ayrıntılı olarak görmeye çalış.  Koridorun baştan aşağı altınla işlenmiş, bir katedral gibi Gotik mimarili, tümüyle mücevherlerden oluşmuş ya da üstüne eğilmiş dallarla dolu bir orman biçiminde olabilir. Seçim sana kalmış. Zihninde inşa ettiğin koridor her nasıl olursa olsun, geçmiş yaşamlarını her aradığında bunu kullanmalısın. Bu koridoru düşlerken, sonundaki büyük kapıya uzanıp da kolunu çevirdiğinde bir geçmiş yaşam keşfedeceğin beklentisi içinde ol. Her adımını bir hedef gözeterek at. Ayağının yere dokunduğunu gör ve o koca kapıya yaklaşırken yolculuğunu her açıdan gözünde canlandır. Odanın kokusu, içinde bulunduğun ortamın sesleri, ışığın rengi ve hatta çevrenin “kokusu”. Nihayet koridorun sonuna gelince —kesinlikle hazır olduğunu hissedince, daha önce değil— kapının tokmağını tut. Bunu yaptığını gör, tokmağın dokusunu ve çevirdiğin sırada kilit mekanizmasından gelen sesi hisset. Kilit açılınca bir nefes al, sonra kapıyı hafifçe iterek aç. Kapının diğer yanında gördüğün ilk şeyi, önceki varoluş düzlemlerinden kalma bir şey olarak kabullen.  Gördüğün şey sarı renk kadar soyut ya da kucağındaki bir çocuk kadar berrak ve canlı olabilir. Her ne gördüysen onu temel olarak kullan. Üstüne inşa et. Hisset onu. Bu imgeyi zihninde tut ve ona açıl, zihninde uyandırdığı her şeyi kabullen. “Sarı” renk bir halıya dönüşebilir. Gördüğün hayalde derinlere indikçe sarının bir halıya vuran güneş ışığı olduğunu keşfedebilirsin. Belki de ansızın bu halının İstanbul’daki bir evde olduğunu fark edeceksin ve böyle devam edecek. Bu noktada kendinden şüpheye düşebilirsin ama emin ol, kesinlikle bir geçmiş yaşamı anımsıyorsun. Hiçbir şey görmüyorsan bile hep hoşuna giden bir şeyi aklına getir. En sevdiğin hobin, becerin ya da tatil beldesi. Kendine şunu sorabilirsin: “Neden bunu seviyorum? Acaba geçmiş yaşamımla ilgili olabilir mi?”  Yine hiçbir şey göremezsen ayakkabı yöntemini dene. Eğilip ayaklarına bak ve ayağında gördüğün ilk ayakkabıdan başlayarak ilerle. Belki sandaletler görecek ve üstünde bir tunik olduğunu fark edeceksin. Belki de ucu sivri küçük ayakkabılar ve kocaman, ipek bir elbise giydiğini göreceksin. Eğer kendini güzel bir evde, güzel bir eşle bulur ve oraya nasıl vardığını merak edersen kendini bir Talking Heads şarkısında buldun demektir. Gülümse ve keşfetmeye devam et. Bir şey hatırlayınca —bir çift ayakkabından ibaret olsa bile— ve bunun gerçeklik payı içerdiğinden eminsen bir sonraki meditasyonuna oradan başlayabilirsin. Her seansa zaten orada görmüş olduğun bir şeyle başla. Daima bilinenden bilinmeyene doğru git. Bunları kendin uydurduğunu hissedeceksin. Bazen gerçekten de öyle olur ama bunu da geçmiş yaşamı anımsama sürecinin bir parçası olarak kabullenmelisin.  Bu hayallerin özünde neredeyse daima bir nebze doğruluk bulunur. Sadece hatırı sayılır miktarda geçmiş yaşam meditasyonu yaptıktan sonra bundan kesinlikle emin olabilir, detayların ve kalıpların üst üste tekrarlandığını fark edebilirsin. Bir yandan da gördüğün şeyin gerçek olduğuna inanmayı seçmelisin; bunu yapmazsan hiçbir yere varamazsın. Analitik zihnin gördüğün her imgeyi aşırı coşkulu hayal gücünün bir ürünü diye elinin tersiyle itecektir. Nahoş bir anıdan kendini zorla ayırmadan gerekmediği sürece, genelde devam edecek gücün kalmayınca hayal sona erecektir. İmgeler görünmez olacak ya da analitik zihnin gördüğün bir şey tarafından istemsizce tetiklenecek ve hepsi bitecek. Gözlerini açmaktan başka seçeneğin kalmayacak. Eğer bu olmazsa ve şimdiki yaşamına dönmeye hazırsan başladığın yerdeki koridoru hayal etmen yeterli. Kapıyı aç, sonra mücevherlerle bezeli —ya da sen nasıl düşlediysen o şekilde— olan koridora gel. Kendine, başlangıç noktasına vardığında kendine geleceğini, geçmiş yaşamını kusursuz bir detay ve netlikle hatırlayacağını söyle.
Odayı hazırla. Zihnini gevşet ve huzurlu bir yer bul. Bedenini gevşet. Kendini hazırla. Yolculuğuna başla. Kendi koridorunda yürü. Geçmiş yaşamınla kucaklaş. Sabırlı ol. Gördüklerini kabullen. Şimdiye geri dön.