ในการจดบันทึกเราต้องเป็น “ผู้ฟังที่ดี” หมายความว่าเราไม่ใช่แค่จดสิ่งที่ผู้บรรยายกล่าวเท่านั้น แต่ควรพยายามทำความเข้าใจเนื้อหาและคิดสิว่าอะไรคือองค์ประกอบสำคัญของเรื่องที่กล่าวมานั้น  ตัวอย่างเช่น แทนที่จะจดบันทึกการดำเนินนโยบายต่างประเทศของนายกรัฐมนตรีอย่างละเอียด พยายามหาแนวคิดหลักของนโยบายการต่างประเทศทั้งหมดของนายกรัฐมนตรีและหาตัวอย่างมาสนับสนุนแนวคิดหลักนั้น แค่นี้ก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าเรานั้นเริ่มเรียนรู้และทำความเข้าใจแล้ว (พูดอีกอย่างหนึ่งคือศึกษา) นี้เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เชี่ยวชาญหลายท่านถึงไม่แนะนำให้จดทุกตัวอักษร เพราะการเลือกจดแต่ประเด็นสำคัญทำให้เราเกิดการเรียนรู้และความเข้าใจ  ถ้าต้องการบันทึกเสียง แต่ไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำได้ไหม ขออนุญาตอาจารย์ผู้สอนก่อนว่าท่านอนุญาตให้บันทึกเสียงไหม เพราะถ้อยคำบรรยายเนื้อหาถือเป็นทรัพย์สินทางปัญญาของครูผู้สอนและบางสถาบันก็มีระเบียบการบันทึกเสียงคำบรรยายด้วย อย่าเพิ่งจดตั้งแต่ต้นชั่วโมง แต่เตรียมตัวให้พร้อมที่จะจดเนื้อหาสำคัญ  ผู้บรรยายมักจะเริ่มด้วยการบอกว่าจะพูดเกี่ยวกับเรื่องอะไรบ้าง หรืออย่างน้อยก็ “เกริ่นนำ” เป็นนัยว่าจะพูดเรื่องอะไรต่อไป ตั้งใจฟังคำเกริ่นนำเข้าสู่เนื้อหาเพื่อจะได้คำบอกใบ้ที่สามารถช่วยเราจัดระเบียบและเข้าใจว่าอะไรเป็นข้อมูลที่สำคัญ อย่าไปสนใจเพื่อนที่มาเข้าห้องสายหรือคนที่ยังไม่พร้อมจดบันทึกเนื้อหา ผู้บรรยายมักจะเรียงลำดับเนื้อหาตามเค้าโครงการสอน ถึงแม้จะไม่ได้เคร่งครัดมากนักก็ตาม ข้อมูลซึ่งได้แก่สไลด์ที่ใช้ในการบรรยายจะช่วยให้เราเห็นว่าควรเรียงลำดับเนื้อหาที่จดไว้อย่างไร ผู้บรรยายมักจะใช้น้ำเสียง ทำไม้ทำมือ และแสดงสัญญาณอื่นๆ เพื่อเน้นย้ำให้เห็นว่าเนื้อหาส่วนนั้นเป็นส่วนสำคัญ ฉะนั้นเราจึงควรสังเกตกิริยาท่าทางของผู้บรรยายไว้เพื่อจะได้แยกออกว่าข้อมูลไหนเป็นข้อมูลที่สำคัญ  แยกใจความหลักด้วยการหาคำบอกใบ้และวลีที่บ่งชี้ว่าเนื้อหาที่สำคัญกำลังจะตามมา ผู้บรรยายคงจะไม่เข้าเรื่องไปเลยเมื่อกล่าวถึงประเด็นใหม่ที่สำคัญหรือให้ตัวอย่าง แต่ผู้บรรยายจะให้สัญญาณเพื่อบอกว่ากำลังจะพูดเรื่องอะไรต่อไป ผู้พูดที่ดีมักจะทำแบบนี้และเราก็ควรสังเกตเห็นสัญญาณเหล่านี้ ตัวอย่างเช่น  มีเหตุผลสามประการว่าทำไม... ประการแรก...ประการที่สอง...ประการที่สาม สิ่งสำคัญคือ... ผลกระทบคือ... จากตรงนี้เราจะเห็นว่า...   ดูกิริยาท่าทางประกอบด้วย เมื่อกำลังพูดถึงประเด็นสำคัญ ผู้บรรยายอาจพูดช้าลงหรือดังขึ้น พูดคำหรือวลีซ้ำไปมา หยุดชะงักนานก่อนที่จะกลับมาพูดใหม่ (อาจดื่มน้ำก่อนพูดต่อ) ขยับมือขยับไม้มากขึ้นเพื่อจะได้อธิบายได้อย่างชัดเจน หยุดเดินไปรอบๆ หรือจ้องผู้ฟังเขม็ง เป็นต้น การเขียนชวเลขคือการเขียนข้อความอย่างย่อเพื่อให้เราไม่ต้องเขียนคำทุกคำ จึงทำให้เราเขียนได้เร็วมากขึ้น การเขียนชวเลขเป็นทักษะที่จำเป็นเมื่อต้องเข้าฟังบรรยายในห้องเรียน แต่เมื่อจะใช้วิธีนี้ในการจดเนื้อหา เราไม่จำเป็นต้องใช้ชวเลขอย่างที่ใช้กันจริงๆ ก็ได้ เพราะเมื่อถอดความออกมา จะได้ข้อความที่ยาวมาก ให้ออกแบบชวเลข อักษรย่อ สัญลักษณ์ ภาพร่างในแบบของตนขึ้นมา ถึงแม้จะไม่มีใครรู้ว่าชวเลขของเราหมายถึงอะไร แต่ให้เราเข้าใจความหมายของชวเลขตนเองก็พอ  ใช้อักษรย่อและตัดคำที่ไม่สำคัญออกไปเพื่อจะได้จดเนื้อหาได้เร็วขึ้น จดเฉพาะคำสำคัญที่ทำให้เราเข้าใจแนวคิดสำคัญนั้น ตัดคำที่ไม่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษต่อเนื้อหาที่จดทิ้ง คิดอักษรย่อขึ้นมาเพื่อช่วยให้ตนเองจดได้เร็วขึ้น อย่างเช่น ใช้ลูกศรแทนการเพิ่มขึ้นหรือลดลงหรือแสดงสาเหตุ หรือหาคำย่อให้กับคำสำคัญที่กล่าวถึงซ้ำบ่อยๆ (เช่น ส.ป.ก สารประกอบ) เวลาจดให้ถอดความเป็นภาษาของตนเอง ยกเว้นผู้บรรยายบอกสูตรหรือนิยามเฉพาะหรือข้อเท็จจริงซึ่งน่าจะออกข้อสอบ ขีดเส้นใต้ วงกลม ใส่ดอกจัน ใส่แถบสี เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวอย่าง นิยาม หรือเนื้อหาส่วนนั้นมีความสำคัญ  คิดรหัสขึ้นมาเองเพื่อแยกเนื้อหาแต่ละประเภทออกจากกัน นำเนื้อหาที่เรายังไม่สามารถอธิบายหรือเข้าใจได้เลยมาวาดแผนภาพหรือรูปภาพ ตัวอย่างเช่น วาดแผนภูมิวงกลมเพื่อจะได้เห็นความแข็งแกร่งของแต่ละพรรคในการเลือกตั้งอย่างชัดเจน วาดภาพหรือแผนภาพแทนการเขียนออกมาเป็นตัวอักษร เขียนให้ชัดเจนและเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อตนเองจะได้สามารถนำมาอ่านได้ง่ายในภายหลัง การอ่านลายมือของตนเองไม่ออกโดยเฉพาะตอนที่การสอบครั้งสำคัญกำลังจะมาถึงนั้นเป็นอะไรที่น่าท้อแท้และหงุดหงิด อย่าพยายามเขียนติดกันเป็นพืดจนไม่เหลือพื้นที่ว่างไว้เลย  ควรเหลือพื้นที่ว่างไว้ให้มาก เราจะใช้พื้นที่ว่างนี้ปรับแก้และใส่คำอธิบายประกอบในภายหลัง การจดบันทึกแบบนี้จะทำให้เราอ่านและเข้าใจข้อมูลได้ง่ายเมื่อต้องทบทวนเนื้อหา เมื่อใกล้หมดชั่วโมงเรียน เราก็ยิ่งสมาธิหลุดได้ไง นักศึกษาคนอื่นอาจเริ่มเก็บข้าวของและพูดคุยกับเพื่อนว่าจะไปกินข้าวกันที่ไหนดี แต่ขอให้พยายามตั้งใจฟังเนื้อหาช่วงท้ายก่อน เพราะบทสรุปของการบรรยายนั้นสำคัญมากพอๆ กับช่วงเกริ่นนำ ทั้งสองอย่างนี้จะทำให้เราเห็นภาพรวม สาระสำคัญ และแนวคิดหลัก ถ้ามีการสรุปช่วงท้ายของการบรรยาย ตั้งใจฟัง เราสามารถใช้บทสรุปนี้ตรวจสอบความเป็นระเบียบของเนื้อหาที่จดได้ ถ้าเห็นว่าเนื้อหาที่จดไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย คัดลอกประเด็นหลักในบทสรุปนั้นลงไป จะได้นำมาใช้เป็นหลักในการปรับแก้เนื้อหาในภายหลัง ในชั่วโมงเรียนและตอนจบชั่วโมงเรียนถ้ามีเรื่องไหนที่ไม่เข้าใจ ให้ถามอาจารย์ ถึงแม้คนถามจะเป็นนักศึกษาคนอื่นก็ตาม แต่ถ้าเขาสงสัยเรื่องเดียวกันกับเรา อย่าลืมจดคำถามของเขาและคำตอบของอาจารย์ด้วย ข้อมูลที่ได้รับเพิ่มเติมมานี้อาจเป็นคำตอบของคำถามเราด้วยเช่นกัน  ถ้าเรามีคำถามมากมายที่จะถามอาจารย์และเกรงว่าจะทำให้เวลาเลิกชั้นล่าช้าออกไป (รวมทั้งอาจรบกวนเพื่อนคนอื่นที่อยากจะรีบออกไปทำธุระ) ให้ถามอาจารย์หลังเลิกเรียน อาจมีเพื่อนคนอื่นทำเช่นเดียวกับเราก็ได้ เราก็จะได้รับความรู้เพิ่มจากการฟังเพื่อนและอาจารย์สนทนากันด้วย เราอาจเตรียมคำถามมาถามอาจารย์ที่ห้องพักอาจารย์ภายหลังก็ได้
อย่าจดคำบรรยายทุกตัวอักษร. ฟังการเกริ่นเข้าสู่เนื้อหาอย่างตั้งใจ. คัดลอกเนื้อหาที่อยู่บนกระดานลงไป. สังเกตกิริยาท่าทางของผู้บรรยาย. สร้างชวเลขในแบบของตนเอง. เขียนให้อ่านออกง่าย. มีพื้นที่ว่างให้ปรับแก้ในภายหลัง. ตั้งใจฟังเนื้อหาช่วงท้ายของการบรรยายด้วย. ถามคำถาม.