ถ้าอยากเข้าสังคมโดยไม่ต้องกังวลอยู่เรื่อยว่าผู้อื่นนั้นจะมองเราอย่างไร เราต้องค่อยๆ เรียนรู้ที่จะเลิกสนใจว่าผู้อื่นนั้นคิดอย่างไรกับเรา ถึงแม้การพูดนั้นง่ายกว่าการลงมือทำ แต่ถ้าเราเริ่มเชื่อมั่นในตนเองและคุ้นชินการอยู่กับผู้อื่นมากขึ้น เราก็จะเห็นว่าไม่ว่าตนเองจะทำอะไร พูดอะไร หรือใส่ชุดแบบไหน ถ้าไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนแล้วล่ะก็ คนอื่นเขาก็ไม่เห็นว่าอะไรเราเลยสักนิด   ลดความประหม่าลง คนที่ประหม่ามักวิตกกังวลว่าผู้อื่นจะคิดอย่างไรกับตนเอง ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีใครควบคุมได้เลย ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเรา เราก็ไม่สามารถห้ามความคิดของเขาได้ บางครั้งผู้อื่นก็วิจารณ์ตัวเราตรงกับที่ตนเองคิดเลยทีเดียว บางครั้งคำวิจารณ์นั้นก็ไม่เป็นความจริง ฉะนั้นพยายามอย่าใส่ใจคำวิจารณ์เหล่านั้นมากนักและอย่าสูญเสียความมั่นใจไปเมื่อมีใครสักคนมาวิจารณ์เรา ยอมรับข้อบกพร่องของตนเองแต่โดยดี เราอาจเคยเดินสะดุดพรมหรือผมของเราอาจเคยชี้โด่ชี้เด่โดยที่ตนเองไม่รู้ตัว เรื่องขายหน้าเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเราเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่มีมนุษย์คนไหนสมบูรณ์แบบ ไร้ข้อบกพร่อง ยอมรับข้อบกพร่องของตนเองและเลิกคิดว่าผู้อื่นสมบูรณ์แบบยกเว้นเรา ถ้าอยากรู้ว่าผู้อื่นมีข้อบกพร่องจริงเหรอ เข้าเว็บยูทูบและดูวีดีโอเกี่ยวกับความซุ่มซ่ามของผู้คนดูสิ แล้วเราจะรู้ว่าคนอื่นเขาก็ทำผิดพลาดได้เหมือนกัน และบางครั้งความผิดพลาดเหล่านั้นก็สร้างเสียงหัวเราะให้ใครหลายคนได้ คนที่ชอบหวาดระแวงจะกลัวว่าไม่มีใครชอบเขาหรืออยากออกไปไหนมาไหนกับเขา คนแบบนี้จึงมักอยู่คนเดียวหรืออยู่ที่บ้านมากกว่าออกไปพบปะผู้คน ถ้าเราไม่เคยออกไปพบปะผู้คน เราก็จะเอาแต่คิดว่าผู้อื่นเกลียดเรา เพราะตนเองไม่เคยได้ออกไปสัมผัสประสบการณ์ดีๆ จากการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ฉะนั้นจึงควรตั้งเป้าหมายว่าจะออกจากบ้านไปพบปะผู้คนบ่อยๆ หรืออย่างน้อยหนึ่งถึงสองครั้งต่อสัปดาห์ ยิ่งเราพยายามพบปะผู้คนมากขึ้น เราก็จะยิ่งคุ้นชินกับการอยู่ท่ามกลางผู้คนมากขึ้นและเลิกคิดว่าผู้อื่นเกลียดเรา หลังจากได้ออกไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อน พูดคุยกับเพื่อนบ้านที่บังเอิญพบกันระหว่างเดินเล่น หรือสนทนากับพนักงานเก็บเงินที่ร้านสะดวกซื้อ เราก็น่าจะเกิดความประทับใจในตัวผู้คนขึ้นมาบ้างแล้ว พอหมดวันหรือหมดสัปดาห์หนึ่ง เขียนสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อเราได้ปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นลงไปในสมุดบันทึก ผู้คนเหล่านั้นทำให้เรารู้สึกดีอย่างไรบ้าง รวมทั้งเหตุผลว่าทำไมการปฏิสัมพันธ์กับบุคคลเหล่านั้นถึงมีผลดีต่อชีวิตเรา เมื่อเรารู้สึกหวาดระแวงขึ้นมา ให้กลับมาอ่านบันทึกนี้ การได้นึกถึงเหตุผลดีๆ ว่าทำไมเราถึงควรเชื่อใจผู้อื่นบ้างนั้นสามารถช่วยลดความหวาดระแวงของเราลงได้ อย่าคิดว่าผู้อื่นเกลียดเรา ถ้าเขาตำหนิเราเพื่อก่อให้เกิดประโยชน์แก่ตัวเราและบอกวิธีปรับปรุงแก้ไขเพื่อให้เราใช้เป็นหลักในการพัฒนาตนเอง ถ้าคุณครูให้คะแนนเรียงความของเราน้อย ให้อ่านคำวิจารณ์และพิจารณาดูว่าข้อบกพร่องที่คุณครูบอกเป็นเรื่องจริงหรือไม่ อย่าคิดว่าเราได้คะแนนน้อยเพราะคุณครูไม่ชอบเรา ถ้าเราได้รับคำวิจารณ์ที่เจ็บแสบ ก็ขึ้นอยู่กับเราแล้วว่าจะจัดการกับคำวิจารณ์นั้นอย่างไร เราเลือกจะร้องไห้และเอาแต่จมปลักกับคำวิจารณ์นั้นไปหลายสัปดาห์ หรือจะถือว่าคำวิจารณ์นั้นให้โอกาสในการพัฒนาตนเอง เขียนคำวิจารณ์ที่ได้รับมานั้นและพิจาณาว่าคำวิจารณ์นั้นสมเหตุสมผลไหม ถ้าเห็นว่าคำวิจารณ์นั้นสมเหตุสมผล แล้วเราต้องการปรับปรุงตนเองตามที่เขาวิจารณ์มาไหมหรือไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงอะไร โชคร้ายที่ถึงแม้เราจะพยายามพบปะหรือปฏิสัมพันธ์กับผู้คน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบหรือดีกับเรา ถึงอย่างไรก็ตามประเด็นนี้ไม่ใช่ข้ออ้างที่เราจะใช้หลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน! ที่จริงแล้วหากเรารู้ว่าในโลกนี้ยังมีคนใจร้าย ใจดำ หรือเห็นแก่ตัวอยู่ เราก็จะยิ่งเห็นคุณค่าของคนดีทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเรามากขึ้น ถ้าบางคนเอาแต่หยาบคายใส่เราโดยไม่มีเหตุผล เราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับว่านี้เป็นการกระทำที่เกิดจากความรู้สึกไม่มั่นคงและปัญหาส่วนตัวของคนคนนั้น เราไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เขาทำตัวแย่แบบนี้  พึงระลึกไว้ว่าโลกใบนี้มีคนมากมายหลายแบบ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเป็นเพื่อนที่ดีของเราได้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องการตั้งตัวเป็นศัตรูกับเราเช่นกัน
เลิกสนใจว่าผู้อื่นจะคิดยังไงกับเรา. ออกไปพบปะผู้คน. จดบันทึกสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นกับเราทุกวัน. เรียนรู้ที่จะยอมรับคำวิจารณ์. ยอมรับว่ายังมีคนใจร้ายอยู่บนโลกใบนี้.