Gece, yalnız yaşayan Rachel'ın evini saran rüzgarın iniltisiyle doldu. Kapı çalındığında, titreyen eliyle kapıyı araladı. Ancak, karşısında kimse yoktu. Tuhaflık hissederek kapıyı kapattı, ama bu sefer içeriden bir çırpıda "Hoş geldin, Rachel" diye fısıldayan bir ses duydu.

Ürkek adımlarla evin içinde dolaşırken, loş ışıklı bir odaya ulaştı. Odayı aydınlatan tek şey, üzerinde yavaşça yanıp sönen bir lambaydı. Odanın ortasında, tüyleri diken diken eden bir manzara vardı: Rachel'ın kendi fotoğrafları, duvarlara asılmış, gözleri korku dolu bir ifadeyle bakıyordu.

Korku içinde titreyen Rachel, bu anormal durumu anlamaya çalışırken, fotoğrafların çevresinde gizemli bir karanlık belirdi. Birdenbire, fotoğraflardaki Rachel'ların gözleri kırmızıya dönüşerek ona doğru bakmaya başladı. Kapı çarptı, ışıklar söndü, ve karanlıkta bu kez diğer sesleri işitmeye başladı: hüzünlü iniltiler, fısıltılar ve gizemli ayak sesleri.

Rachel, kendi evinde tuhaf bir varlıkla karşı karşıya olduğunu anlamıştı. 