Kurse kritika në mënyrë të dëshpërueshme përpiqet të provojë që në vitet tetëdhjetë, në vendet e Bllokut Socialist, Poloni, Çekosllovaki, Jugosllavi, regjisorët zhvilluan një gjuhë metaforike, që thoshte diçka por nuk fliste drejtpërdrejtë.