Im 19. Jarhundert wird s schwyzerisch Lauwine über d Räiseliteratuur i di tüütsch Standardspraach uufgnaa. Zeerscht isch Lawine na e Näbeform, aber die setzt sich hauptsächli under em Yfluss vom Friedrich Schiller sym Wilhälm Täll im früene 19. Jarhundert im ganze tüütsche Spraachruum dure. Wil schwyzerisch Láuwine schynts zwenig guet töönt hät, hät mers Woort aso echli zrugglatinisiert und e Lawíne druus gmachet – au mit de Bitoonig uf de mittlere Silbe. Die hoochtüütsch-psöidolatynisch Luutig gilt hüt au i dënen alemanische Tialäkt, wo i Gägete gredt wëërde, wos gaar ekäi Lauene git.