Au was d Grubbierig vo dene Sprooche agoot, het me verschideni Modäll diskutiert. So tuet me die weschtgermanische Sprooche ydeile i ne «anglo-fryseschi» und e «kontinäntalgermaneschi» Grubbe. Und es git au d Theory, ass me alli germanische Sprooche so wie si am Afang vo üserere Zyträchnig, also vor der Völkerwanderig, dörfte gsi sy, uf die Art chönt püschele: Nordgermanisch, Nordseegermanisch, Weser-Rhy-Germanisch, Elbgermanisch und Oder-Weichsel-Germanisch. Das Modäll würd bedüüte, ass me nümme vom ene zämethafte Weschtgermanisch chönt rede. Es git Sproochforscher, wo d Idee von ere Sproochentwiklig gmäss em Bild vom ene Stammbaum, wo alli spötere Sproochen und Dialäkt von ere einzige Ursprooch här chöme, grad ganz ableene. Und derzue chunt no, ass me drüber diskutiert, ob s Düütsche als gröschte Deil vom Weschtgermanische vilech gar kei alti Sproochfamilie wäär, sondern erscht es nöizytlechs Tach für divärsi eigeständegi alti Sprooche. Zum d Nöchi und d Wariante vo de vilne Idioom zwüsche Tirol und dr Nordsee i Griff z übercho, redt d Sproochforschig hüt vom grosse kontinäntalweschtgermanische Dialäktkontinuum.