20,8 Do schtoht Abimelech freh am Morgen uf un reft alli sini Greschte un het des alles vor ihre Ohre gsait. Un de Männa firchte sich arg. 20,9 Un Abimelech reft Abraham au dzue un sait zue nem: Wurum hesch dü uns(us) des adoe? Un was ha i(ich) an dir gsindigt, daß dü ä so großi Sind willsch uf mi un mi Rich bringe? Dü hesch an ma(mir) gfeilscht, we ma`s nit doe soll. 20,10 Un Abimelech sait witer zue Abraham: We bisch dü dzue kumme, daß dü des doe hesch? 20,11 Abraham sait: Ich ha denkt, gwiß isch keini Gottesfurcht in däne Derfa (Käffa), un sie wäre mi wägä minem Wieb umbringe. 20,12 Au isch sie mi Schweschta, denn sie isch vu minem Vada (Babbe)d Dochta, aba nit vu minere Muetter d Dochta; so isch sie mi Wieb wore. (a) 20,13 Als mich aba Gott üs minem Vada (Babbe) sinem Hus wanderä gheiße het, ha i(ich) zue nare gsait: Lebi (Liebe) doe ma(mir) des a, daß, wo ma(mir) hikumme, dü vu ma(mir) saisch, i(ich) bi di Brueda.