Der Ääschmen und d Täitäi mached ooschter-  psüech bi rächte lüüt. Und en rächte maa isch  umchoo über d ooschtere.   Wo der Ääschmen und d Täitäi a dèm früenen ooschtermèèndig uf Züri abe faared, wäiss na niemert, das am Züribèèrg obe en toote liit i de wila ‹Palmegaarte›.  Fasch ekäi auto. Nu chli gägevercheer richtig süüde. I de tüüffi vom Zürisee une liit en liechte näbel. D sune mag nanig rächt dur de gschlììrpig himel dure; aber  me mèrkt, das es schöön wììrt hüt.  Wie jeden ooschtersundig sind s au das jaar im Schönebèèrg obe gsii, bi de familie vom Ääschme siim brüeder. A der ooschtere isch ja schtaatlich ales zue: d kino, d theaater, sogaar s Landesmuseeum; s git kä fuesball, kä iishockei, nüüt. Offe sind nu d chilene. Soo häd au em Ääschme siin brüeder äine vo sine wenige freie tääg im jaar, wil er siis reschterant cha zuetue. Drum isch de bruuch sit lange jaar, das d familie a der ooschtere im Schönebèèrg obe zämechunt.  Und am taag druuf isch amig em Ääschme sini nöd-schwigermueter z Zoliken a de räie.  Der Ääschmen isch imer froo, wänn s duren isch. Tradizioon isch ja scho rächt, aber was verbindt en na mit sine lüüt deetobe? Nüüt. Uusggnaa de name. D vergangehäit. S läbe vo im und s läbe vo sinere verwandtschaft sind usenandggange. Sit s d autobaan git, hät s en huuffe hüüsli ggèè, mer isch schlegel a wegge z Züri, aber imer na - tunkt s der Ääschme - sägid im Schönebèèrg obe d füchs und d hasen enand guetnacht. Sii  sind d schtedter, won uf s land use chömed chon en psuech mache, ebe mee schtedter als verwandti. Und èèr isch zu alem ane na en polizischt und d Täitäi en udefinierbaari linggi grítte us riichem huus. Äini, won i käs chäschtli inepasst.  Natüürli isch Züri wider emal s theema gsii. «Ììr i öiem Züri une, das isch ja schlimm!» händ s gsäit, «drooge, de Platzschpitz, die gältwäscher, die mörd, die iibrüch, die schtälerei, die überfäll »  «Mììch hät na niemert überfale. Und iiproche hät ä na niemert  bin öis», hät d Täitäi gsäit.  «Jaja, ììr scho, aber susch mues es böös sii. Luuter halunggen und verbrächer.»  «Bis zoberscht ufe», hät der unggle Morgetaaler gsäit und taa, wie wän er mee wüsst als ander.  «Und die chäibe banke», säit daa de Hanes, de brüeder, «d Kantonaalbank isch mer iez s dritt maal ufe mit em zeis!»  «Diim buuch aa häsch aber na z läbe!» De Täitäi iri aamèrkig falt gaar nöd uf guete bode. Si händ enand nie möge. Nu der unggle Morgetaaler grinst, wil er iri fräch  rööre maag.  «Me müest halt emal richtig duregriiffe. Ììr sind z lieb mit dène fixer.»  «Quatsch!» säit der unggle Morgetaaler, «de fèèler isch, das er nöd d hindermane phäckled. Das bringt doch nüüt, das er imer e risigers uuffangbecki boued, schtatt das äine gieng go de haane zuetrüle.»  «Epaar verdiened halt am wasser, und daas nöd schlächt», säit d Täitäi.  De Hanes isch für di radikaal löösig: «A d wand schtele müest me s! All zäme! Jawoll!»  Der Ääschme hät sich scho lang  abggwöönt über theeme z diskutiere, won er nüüt chan ändere. «Nöimethèèr mues ja di droogesucht choo», mäint er nume, «vilicht müest me deet de gründ naagaa.» Aber s sätzli gaad under.