Das bedüütet: De Mänsch läbt innere a priori sinnlose Wält, und muess sich de Sinn sälber erschaffe. Somit isch d´Ärde am Afang wüescht und läär, und de Mänsch nackt und bloss innere karge Wält iigschlosse (also isch er richtigslos, ohni Orientierig, i di nackti, unverhüllti Existenz gworfe.) - erscht mit de Zyyt tuet sich de Mänsch sälber sini Wärt, Aasichte, Norme, Lebensregle, Zwäckmässigkeite etc. zrächtlegge(also de Sinn erschaffe, sich uf beschtimmti Sache feschtlege.) Im Existenzialismus gits darum logischerwiis au keis vorbeschtimmts Schicksal.