Mä leent sich an s antike Ärntdankfest aa und an d Zeremonie, wo mit Rääge und Fruchtbarkäit assoziiert si, und dräit wäärend Sukkot zu de Gottesdienst in dr Sünagooge die Arba’a minim mit sich. Si bestöön us em Etrog, ere Sorte vo dr Zitronatzitrone, wo mä in dr lingge Hand het, und eme Struuss us eme Palmzwiig, wo nonig ufgangen isch (hebr. Lulav) und wo em Struuss dr Naame git, drei Mürtezwiig (hebr. Hadassim) und zwäi Bachwäidezwiig (hebr. Arawot). Dä Struss hebt mä in dr rächte Hand. Die Arba’a minim dräit mä wääred em Hallel-Gebät in säggs Richdige, zerst uf Oste, denn uf Süde, uf Weste, uf Norden, denn gegen Oobe und schliesslig abwärts. Gege s Ändi vom Gottesdienst findet en Umzug statt, wo mä drbii äini oder meereri Torarolle um s Lääsipult umedräit. Die wo drbii si, in orthodoxe Gmäinde nume Manne, laufe mit iire Arba’a minim hindedrii, zur Erinnerig an d Prozessioone um en Altar im Tämpel z Jerusalem, wo im Talmud überliiferet isch. Am sibte und letschte Daag, Hoschana Rabba (s groosse Hoschana, dütsch Hosiana, hilf doch!), findet nit nume en äinzige Umzuug statt, sondern siibe, und drbii bätet mä für e gueti Ärnt. Denn chlopft mä fümf zämmebundeni Bachwäidezwiig fümf Mol ab, au daas zur Erinnerig an d Überliifrige vo de Prozessioone zur Zit vom zwäite Tämpel, und noch deene dräit mä an däm Daag Bachwäidezwiig in ere Prozessioon siibe Mol um e Altar. Erst sit dr posttalmudische Zit gältet Hoschana Rabba as dä Daag, wo d Urdäilssprüch ändgültig wärde, wo Gott jeedes Joor über alli Lüt fellt.