Gäll, gäu, gele, gelt  bruucht men im Süüde vom dütsche Schpraachruum wüürklech viiu, sogaar z Wien seit me ja  gö . Es  isch e Bechräftigungsfoormlen u meint meischtens «nicht wahr». Das Wort isch nüüt angersch weder d Konjunktiiivfoorm vom Wort  gelten ; es heisst auso uurschprünglech «dass es gelte». Im Usdruck  gäu , we mer  öppe säge  chunsch de moorn oo, gäu  oder  gäu hesch es begriffe, isch das Wort eso zun ere Foormle gfroore, das mer nümm wüsse, wohäär das es chunt, u das mer derzue sogaar e Höflechkeitsfoorm hei konschtruiert, nämmlech uf Bäärndütsch  gäuuet  oder uf Züridütsch  gäled Si .