36,6 Drum weissage iba des Land Israels un sag zue d Bergen un Higel, zue d Bächen un Tälern: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) sait in minem Eifa un Wuet, wel ihr solchi Schmach vu d Heide schleipfe mußtet. 36,7 Drum sait Gott dr HERR: I(Ich) hebe mi Hand uf zum Schwur: Gwiß, äiri Nochbere, de Heide ringsumher, soll ihri Schande schleipfe. 36,8 Aba ihr Berg Israels sollt wieda grene un äiri Frucht bringe minem Volk Israel, denn bald soll sie heimkehren. 36,9 Denn lueg, i(ich) will mi wieda zue äich kehren un äich mi Visasch (Gsicht) zuwenden, daß ihr angebaut un besät d. 36,10 Un i(ich) will vieli Mensch uf äich huse losse, des ganzi Hus Israel insgesamt, un de Schtädt soll wieda bewohnt un de Trümmer aufgebaut wäre. 36,11 Jo, i(ich) lasse Mensch un Viecha uf äich gnue wäre; sie soll sich mehren un fruchtbar si. Un i(ich) will äich wieda bewohnt si losse we freher un (a) will äich me Guetes doe als je zvor, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 36,12 I(Ich) will wieda Mensch iba äich ze losse, nämlich mi Volk Israel; de wäre di bsitze, un dü sollsch ihr Erbdeil si un nene de Kinda nimi nähmä. 36,13 So sait Gott dr HERR: Wel ma des vu äich sait: "Dü hesch Mensch gfrässä un dinem Volk de Kinda genommen», 36,14 drum sollsch dü etze nimi Mensch frässä un dinem Volk nit me de Kinda nähmä, sait Gott dr HERR. 36,15 Un i(ich) will di nimi de Schmähungen dr Heide härä losse, un dü sollsch d Schpott dr Heide nimi schleipfe un sollsch dinem Volk nimi de Kinda nähmä, sait Gott dr HERR.