An eme Morge macht sich d'Bettnochberi Sorge, s'geht's debi um d'Hiehner, soviil d'Evi mitkriägt.  "Hesch ne Wasser gän? Hesch d'Eier ussgnumme? Morgens Weise, mittags Kraftfuetter un obends Griäns, no lege si besser. Un schwätzsch als emol mit ne, des sin si vun mir gwehnt." "Diä Sorge wott  ich han", winscht sich d'Evi. Si gspiirts im Hals pulse.  Bi de Lymphdrainage verkauft d'Mohnbluemefrau, wu schiints Bieri isch, zu allere Unrueh dezue ä Balle Strauh per Telefon, un vorem Dokter macht si Witz ibbers neye Hüftg'lenk: "Es sott ä Schmiernippel han, wiä bim Bulldogg. No kinnt mers ifette, wenn's nimmi rundlauft!" De Dokter luegt drii wiä ä alter Mercedes.  Un wenn als alli ussg'lacht hän noch denne Vorstellunge, lehnt si sich zu de Evi nibber un sait: "Habi nit rächt?"  Hit muess  d'Evi zum erschte Mol mitlache - obwohl si grad ä schweri Entscheidung troffe het. Si will sich trenne vun ihrem Mann, mit dem si immerhin ä Hus baut het un in drey Vereine isch. Si het gruusigi Moris devor, dass si im Dorf bees verhandelt wurd: "Des macht mer doch nit, der arme Mann ellein losse!"