Ne qëndrojmë përballë saj gojëkyçur dhe kokulur, pa mundur të gjejmë fjalët e duhura për t’i thënë, kurse ajo merr në duar kornizën e drunjtë me fotografinë e të atit për të na thënë që i ati e thërriste “lepurush i babit” dhe çdo korrik e çonte në det.