30,16 Etze aba zerfließt mi Seele in ma(mir), un Däg vum Elends hän mi packt. 30,17 Des Nacht bohrt s in minem Gebein, un de Schmerz, de a ma(mir) nagen, schlofe nit. 30,18 Mit alli Gwalt wird mi Häß(Kleid) entstellt, we dr Schlawittle vu minem Hemdes würgt s mi. (a) (b) 30,19 Ma het mi in d Dreck gworfe, daß i(ich) gli bi däm Schtaub un dr Asche. 30,20 I(Ich) (a) (b) schreie zue dir, aba dü antwortest ma(mir) nit; i(ich) schtand do, aba dü achtesch nit uf mi. 30,21 Dü hesch di ma(mir) vuwandlet in ä Grausamen un streitest gege mi mit dr Schtärk dinere Hand. 30,22 Dü hebst mi uf un losst mi uf däm Winde dohifahre un vugoh im Schturm. 30,23 Denn i(ich) wiß, dü wirsch mi zum Dod go losse, zum Hus, do alli Lebändige zsämmekomme.