. . ৷ কিন্তু কিছু বছৰৰ পৰা সলনি হৈ গ’ল বিদ্যালয়বিলাকৰ পৰিৱেশ, সলনি হ’ল শিক্ষাদানৰ পদ্ধতি, বাঢ়ি গ’ল প্রতিযোগিতাৰ মনোভাব, যান্ত্রিক হৈ পৰিল জীৱন– আৰু তাৰ লগতে আৱেগভৰা ‘গৰমৰ বন্ধ’ শব্দকেইটাকো যেন উপহাস কৰিবলৈ ধৰিলে ‘ছামাৰ ভেকেশ্যন’ৰ আধিপত্যই৷ যিকেইখন চৰকাৰী তথা বেচৰকাৰী অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় আছে, সেইবোৰত হয়তো গৰমৰ বন্ধ দিয়া দিনটো এতিয়াও চলি আছে এটা বিশেষ দিন হিচাপে, কিন্তু চাৰিওদিশে আগুৰি ৰখা ইংৰাজী মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ৰ হেঁচাত হেৰাই যোৱাৰ উপক্রম ঘটিছে মুষ্টিমেয় অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়কেইখনৰ গৰমৰ বন্ধৰ মাদকতা৷ ইংৰাজী মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়বোৰৰ ঘৰত কৰিবলগীয়া কামৰ মেটমৰা বোজা আৰু ‘মিছ’, ‘ম্যাডাম’ৰ কাঢ়া চকুৰ নির্দেশৰ সমুখত কোনোদিনে হয়তো প্রাণ পাই নুঠে গৰমৰ বন্ধ দিয়া দিনটোৰ সম্ভাৱ্য হঁাহি-ধেমালিৰ মুহূর্তবোৰ, শিশুসকলে উপভোগ কৰিবলৈকে পোৱা নাই সেই দিনটোৰ অনাবিল অকৃত্রিম আনন্দখিনি৷ আৰু এটা কথা অৱশ্যে প্রাসংগিক৷ আজিৰ যুগৰ ‘ম’বাইল’, ‘ফে’চবুক’, ‘ৱাটছএপ’ৰ আধিক্যৰ বাবে এমাহৰ কাৰণেহে নালাগে, এবছৰ কাৰোবাক লগ নাপালেও এতিয়া কোনো আপছোছ নাই– প্রতি মুহূর্ততে কথা পাতিব পাৰি বন্ধুৰ লগত৷ তেনে ক্ষেত্রত এমাহ লগ নোপোৱাৰ মধুৰ বেদনা আৰু উৎকণ্ঠাৰ স্থানেই বা ক’ত?