Καὶ ἐγὼ εἰ̃πον: Νὴ τὸν Δία, εἰς καιρόν γε παρατετύχηκεν ἡμι̃ν ἐν τοι̃ς λόγοις Πρόδικος ὅδε. κινδυνεύει γάρ τοι, ὠ̃ Πρωταγόρα, ἡ Προδίκου σοφία θεία τις εἰ̃ναι πάλαι, ἤτοι ἀπὸ Σιμωνίδου ἀρξαμένη, ἢ καὶ ἔτι παλαιοτέρα. σὺ δὲ ἄλλων πολλω̃ν ἔμπειρος ὢν ταύτης ἄπειρος εἰ̃ναι φαίνη̨, οὐχ ὥσπερ ἐγὼ ἔμπειρος διὰ τὸ μαθητὴς εἰ̃ναι Προδίκου τουτουΐ: καὶ νυ̃ν μοι δοκει̃ς οὐ μανθάνειν ὅτι καὶ τὸ χαλεπὸν του̃το ἴσως οὐχ οὕτως Σιμωνίδης ὑπελάμβανεν ὥσπερ σὺ ὑπολαμ - βάνεισ, ἀλλ ὥσπερ περὶ του̃ δεινου̃ Πρόδικός με οὑτοσὶ νουθετει̃ ἑκάστοτε, ὅταν ἐπαινω̃ν ἐγὼ ἢ σὲ ἢ ἄλλον τινὰ λέγω ὅτι Πρωταγόρας σοφὸς καὶ δεινός ἐστιν ἀνήρ, ἐρωτα̨̃ εἰ οὐκ αἰσχύνομαι τἀγαθὰ δεινὰ καλω̃ν. τὸ γὰρ δεινόν, φησίν, κακόν ἐστιν: οὐδεὶς γου̃ν λέγει ἑκάστοτε δεινου̃ πλούτου οὐδὲ δεινη̃ς εἰρήνησ οὐδὲ δεινη̃ς ὑγιείασ, ἀλλὰ δεινη̃ς νόσου καὶ δεινου̃ πολέμου καὶ δεινη̃ς πενίασ, ὡς του̃ δεινου̃ κακου̃ ὄντοσ. ἴσως οὐ̃ν καὶ τὸ χαλεπὸν αὐ̃ οἱ Κει̃οι καὶ ὁ Σιμωνίδης ἢ κακὸν ὑπολαμβάνουσι ἢ ἄλλο τι ὃ σὺ οὐ μανθάνεισ: ἐρώμεθα οὐ̃ν Πρόδικον - δίκαιον γὰρ τὴν Σιμωνίδου φωνὴν του̃τον ἐρωτα̃ν - τί ἔλεγεν, ὠ̃ Πρόδικε, τὸ χαλεπὸν Σιμωνίδησ;