Άπιστός γ εἰ̃, ὠ̃ Μέλητε, καὶ ταυ̃τα μέντοι, ὡς ἐμοὶ δοκει̃σ, σαυτω̨̃. ἐμοὶ γὰρ δοκει̃ οὑτοσί, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, πάνυ εἰ̃ναι ὑβριστὴς καὶ ἀκόλαστοσ, καὶ ἀτεχνω̃ς τὴν γρα - φὴν ταύτην ὕβρει τινὶ καὶ ἀκολασία̨ καὶ νεότητι γράψασθαι. ἔοικεν γὰρ ὥσπερ αἴνιγμα συντιθέντι διαπειρωμένω̨ ~Αρα γνώσεται Σωκράτης ὁ σοφὸς δὴ ἐμου̃ χαριεντιζομένου καὶ ἐναντί ἐμαυτω̨̃ λέγοντοσ, ἢ ἐξαπατήσω αὐτὸν καὶ τοὺς ἄλ - λους τοὺς ἀκούοντασ; οὑ̃τος γὰρ ἐμοὶ φαίνεται τὰ ἐναντία λέγειν αὐτὸς ἑαυτω̨̃ ἐν τη̨̃ γραφη̨̃ ὥσπερ ἂν εἰ εἴποι: Αδικει̃ Σωκράτης θεοὺς οὐ νομίζων, ἀλλὰ θεοὺς νομίζων. καίτοι του̃τό ἐστι παίζοντοσ.