Περὶ μὲν οὐ̃ν ὡ̃ν οἱ πρω̃τοί μου κατήγοροι κατηγόρουν αὕτη ἔστω ἱκανὴ ἀπολογία πρὸς ὑμα̃σ: πρὸς δὲ Μέλητον τὸν ἀγαθὸν καὶ φιλόπολιν, ὥς φησι, καὶ τοὺς ὑστέρους μετὰ ταυ̃τα πειράσομαι ἀπολογήσασθαι. αὐ̃θις γὰρ δή, ὥσπερ ἑτέρων τούτων ὄντων κατηγόρων, λάβωμεν αὐ̃ τὴν τούτων ἀντωμοσίαν. ἔχει δέ πως ὡ̃δε: Σωκράτη φησὶν ἀδικει̃ν τούς τε νέους διαφθείροντα καὶ θεοὺς οὓς ἡ πόλις νομίζει οὐ νομίζοντα, ἕτερα δὲ δαιμόνια καινά. τὸ μὲν δὴ ἔγκλημα τοιου̃τόν ἐστιν: τούτου δὲ του̃ ἐγκλήματος ἓν ἕκαστον ἐξετάσωμεν.