Εγὼ τοίνυν, ἠ̃ν δ ἐγώ, ἅ γέ μοι δοκει̃ περὶ του̃ ἄ̨σματος τούτου, πειράσομαι ὑμι̃ν διεξελθει̃ν. φιλοσοφία γάρ ἐστιν παλαιοτάτη τε καὶ πλείστη τω̃ν Ελλήνων ἐν Κρήτη̨ τε καὶ ἐν Λακεδαίμονι, καὶ σοφισταὶ πλει̃στοι γη̃ς ἐκει̃ εἰσιν: ἀλλ ἐξαρνου̃νται καὶ σχηματίζονται ἀμαθει̃ς εἰ̃ναι, ἵνα μὴ κατά - δηλοι ὠ̃σιν ὅτι σοφία̨ τω̃ν Ελλήνων περίεισιν, ὥσπερ οὓς Πρωταγόρας ἔλεγε τοὺς σοφιστάσ, ἀλλὰ δοκω̃σιν τω̨̃ μάχε - σθαι καὶ ἀνδρεία̨ περιει̃ναι, ἡγούμενοι, εἰ γνωσθει̃εν ὡ̨̃ περίεισιν, πάντας του̃το ἀσκήσειν, τὴν σοφίαν. νυ̃ν δὲ ἀποκρυψάμενοι ἐκει̃νο ἐξηπατήκασιν τοὺς ἐν ται̃ς πόλεσι λακωνίζοντασ, καὶ οἱ μὲν ὠ̃τά τε κατάγνυνται μιμούμενοι αὐτούσ, καὶ ἱμάντας περιειλίττονται καὶ φιλογυμναστου̃σιν καὶ βραχείας ἀναβολὰς φορου̃σιν, ὡς δὴ τούτοις κρατου̃ντας τω̃ν Ελλήνων τοὺς Λακεδαιμονίουσ: οἱ δὲ Λακεδαιμόνιοι, ἐπειδὰν βούλωνται ἀνέδην τοι̃ς παρ αὑτοι̃ς συγγενέσθαι σοφισται̃ς καὶ ἤδη ἄχθωνται λάθρα̨ συγγιγνόμενοι, ξενη - λασίας ποιούμενοι τω̃ν τε λακωνιζόντων τούτων καὶ ἐάν τις ἄλλος ξένος ὢν ἐπιδημήση̨, συγγίγνονται τοι̃ς σοφισται̃ς λανθάνοντες τοὺς ξένουσ, καὶ αὐτοὶ οὐδένα ἐω̃σιν τω̃ν νέων εἰς τὰς ἄλλας πόλεις ἐξιέναι, ὥσπερ οὐδὲ Κρη̃τεσ, ἵνα μὴ ἀπομανθάνωσιν ἃ αὐτοὶ διδάσκουσιν. εἰσὶν δὲ ἐν ταύταις ται̃ς πόλεσιν οὐ μόνον ἄνδρες ἐπὶ παιδεύσει μέγα φρονου̃ν - τεσ, ἀλλὰ καὶ γυναι̃κεσ. γνοι̃τε δ ἂν ὅτι ἐγὼ ταυ̃τα ἀληθη̃ λέγω καὶ Λακεδαιμόνιοι πρὸς φιλοσοφίαν καὶ λόγους ἄριστα πεπαίδευνται, ὡ̃δε: εἰ γὰρ ἐθέλει τις Λακεδαιμονίων τω̨̃ φαυλοτάτω̨ συγγενέσθαι, τὰ μὲν πολλὰ ἐν τοι̃ς λόγοις εὑρήσει αὐτὸν φαυ̃λόν τινα φαινόμενον, ἔπειτα, ὅπου ἂν τύχη̨ τω̃ν λεγομένων, ἐνέβαλεν ῥη̃μα ἄξιον λόγου βραχὺ καὶ συνεστραμμένον ὥσπερ δεινὸς ἀκοντιστήσ, ὥστε φαίνεσθαι τὸν προσδιαλεγόμενον παιδὸς μηδὲν βελτίω. του̃το οὐ̃ν αὐτὸ καὶ τω̃ν νυ̃ν εἰσὶν οἳ κατανενοήκασι καὶ τω̃ν πάλαι, ὅτι τὸ λακωνίζειν πολὺ μα̃λλόν ἐστιν φιλοσοφει̃ν ἢ φιλογυμνα - στει̃ν, εἰδότες ὅτι τοιαυ̃τα οἱ̃όν τ εἰ̃ναι ῥήματα φθέγγεσθαι τελέως πεπαιδευμένου ἐστὶν ἀνθρώπου. τούτων ἠ̃ν καὶ Θαλη̃ς ὁ Μιλήσιος καὶ Πιττακὸς ὁ Μυτιληναι̃ος καὶ Βίας ὁ Πριηνεὺς καὶ Σόλων ὁ ἡμέτερος καὶ Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος καὶ Μύσων ὁ Χηνεύσ, καὶ ἕβδομος ἐν τούτοις ἐλέγετο Λακε - δαιμόνιος Χίλων. οὑ̃τοι πάντες ζηλωταὶ καὶ ἐρασταὶ καὶ μαθηταὶ ἠ̃σαν τη̃ς Λακεδαιμονίων παιδείασ, καὶ καταμάθοι ἄν τις αὐτω̃ν τὴν σοφίαν τοιαύτην οὐ̃σαν, ῥήματα βραχέα ἀξιομνημόνευτα ἑκάστω̨ εἰρημένα: οὑ̃τοι καὶ κοινη̨̃ συνελθόντες ἀπαρχὴν τη̃ς σοφίας ἀνέθεσαν τω̨̃ Απόλλωνι εἰς τὸν νεὼν τὸν ἐν Δελφοι̃σ, γράψαντες ταυ̃τα ἃ δὴ πάντες ὑμνου̃σιν, <Γνω̃θι σαυτόν> καὶ <Μηδὲν ἄγαν>. του̃ δὴ ἕνεκα ταυ̃τα λέγω; ὅτι οὑ̃τος ὁ τρόπος ἠ̃ν τω̃ν παλαιω̃ν τη̃ς φιλο - σοφίασ, βραχυλογία τις Λακωνική: καὶ δὴ καὶ του̃ Πιττακου̃ ἰδία̨ περιεφέρετο του̃το τὸ ῥη̃μα ἐγκωμιαζόμενον ὑπὸ τω̃ν σοφω̃ν, τὸ <Χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι>. ὁ οὐ̃ν Σιμωνίδησ, ἅτε φιλότιμος ὢν ἐπὶ σοφία̨, ἔγνω ὅτι εἰ καθέλοι του̃το τὸ ῥη̃μα ὥσπερ εὐδοκιμου̃ντα ἀθλητὴν καὶ περιγένοιτο αὐτου̃, αὐτὸς εὐδοκιμήσει ἐν τοι̃ς τότε ἀνθρώποισ. εἰς του̃το οὐ̃ν τὸ ῥη̃μα καὶ τούτου ἕνεκα τούτω̨ ἐπιβουλεύων κολου̃σαι αὐτὸ ἅπαν τὸ ἀ̨̃σμα πεποίηκεν, ὥς μοι φαίνεται.