Τη̃ς γὰρ παρελθούσης νυκτὸς ταυτησί, ἔτι βαθέος ὄρθρου, Ιπποκράτησ, ὁ Απολλοδώρου ὑὸς Φάσωνος δὲ ἀδελφόσ, τὴν θύραν τη̨̃ βακτηρία̨ πάνυ σφόδρα ἔκρουε, καὶ ἐπειδὴ αὐτω̨̃ ἀνέω̨ξέ τισ, εὐθὺς εἴσω ἤ̨ει ἐπειγόμενοσ, καὶ τη̨̃ φωνη̨̃ μέγα λέγων, ~Ω Σώκρατεσ, ἔφη, ἐγρήγορας ἢ καθεύδεισ; Καὶ ἐγὼ τὴν φωνὴν γνοὺς αὐτου̃, Ιπποκράτησ, ἔφην, οὑ̃τοσ: μή τι νεώτερον ἀγγέλλεισ; Οὐδέν γ ἠ̃ δ ὅσ, εἰ μὴ ἀγαθά γε. Εὐ̃ ἂν λέγοισ, ἠ̃ν δ ἐγώ: ἔστι δὲ τί, καὶ του̃ ἕνεκα τηνικάδε ἀφίκου; Πρωταγόρασ, ἔφη, ἥκει, στὰς παρ ἐμοί. Πρώ̨ην, ἔφην ἐγώ: σὺ δὲ ἄρτι πέπυσαι; Νὴ τοὺς θεούσ, ἔφη, ἑσπέρας γε. Καὶ ἅμα ἐπιψηλαφήσας του̃ σκίμποδος ἐκαθέζετο παρὰ τοὺς πόδας μου, καὶ εἰ̃πεν: Εσπέρας δη̃τα, μάλα γε ὀψὲ ἀφι - κόμενος ἐξ Οἰνόησ. ὁ γάρ τοι παι̃ς με ὁ Σάτυρος ἀπέδρα: καὶ δη̃τα μέλλων σοι φράζειν ὅτι διωξοίμην αὐτόν, ὑπό τινος ἄλλου ἐπελαθόμην. ἐπειδὴ δὲ ἠ̃λθον καὶ δεδειπνηκότες ἠ̃μεν καὶ ἐμέλλομεν ἀναπαύεσθαι, τότε μοι ἁδελφὸς λέγει ὅτι ἥκει Πρωταγόρασ. καὶ ἔτι μὲν ἐνεχείρησα εὐθὺς παρὰ σὲ ἰέναι, ἔπειτά μοι λίαν πόρρω ἔδοξε τω̃ν νυκτω̃ν εἰ̃ναι: ἐπειδὴ δὲ τάχιστά με ἐκ του̃ κόπου ὁ ὕπνος ἀνη̃κεν, εὐθὺς ἀναστὰς οὕτω δευ̃ρο ἐπορευόμην. Καὶ ἐγὼ γιγνώσκων αὐτου̃ τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν πτοίησιν, Τί οὐ̃ν σοι, ἠ̃ν δ ἐγώ, του̃το; μω̃ν τί σε ἀδικει̃ Πρωταγόρασ; Καὶ ὃς γελάσασ, Νὴ τοὺς θεούσ, ἔφη, ὠ̃ Σώκρατεσ, ὅτι γε μόνος ἐστὶ σοφόσ, ἐμὲ δὲ οὐ ποιει̃. Αλλὰ ναὶ μὰ Δία, ἔφην ἐγώ, ἂν αὐτω̨̃ διδω̨̃ς ἀργύριον καὶ πείθη̨ς ἐκει̃νον, ποιήσει καὶ σὲ σοφόν. Εἰ γάρ, ἠ̃ δ ὅσ, ὠ̃ Ζευ̃ καὶ θεοί, ἐν τούτω̨ εἴη: ὡς οὔτ ἂν τω̃ν ἐμω̃ν ἐπιλίποιμι οὐδὲν οὔτε τω̃ν φίλων: ἀλλ αὐτὰ ταυ̃τα καὶ νυ̃ν ἥκω παρὰ σέ, ἵνα ὑπὲρ ἐμου̃ διαλεχθη̨̃ς αὐτω̨̃. ἐγὼ γὰρ ἅμα μὲν καὶ νεώτερός εἰμι, ἅμα δὲ οὐδὲ ἑώρακα Πρωταγόραν πώποτε οὐδ ἀκήκοα οὐδέν: ἔτι γὰρ παι̃ς ἠ̃ ὅτε τὸ πρότερον ἐπεδήμησε. ἀλλὰ γάρ, ὠ̃ Σώκρατεσ, πάντες τὸν ἄνδρα ἐπαινου̃σιν καί φασιν σοφώ - τατον εἰ̃ναι λέγειν: ἀλλὰ τί οὐ βαδίζομεν παρ αὐτόν, ἵνα ἔνδον καταλάβωμεν; καταλύει δ ὡς ἐγὼ ἤκουσα, παρὰ Καλλία̨ τω̨̃ Ιππονίκου: ἀλλ ἴωμεν. Καὶ ἐγὼ εἰ̃πον: Μήπω, ἀγαθέ, ἐκει̃σε ἴωμεν - πρὼ̨ γάρ ἐστιν - ἀλλὰ δευ̃ρο ἐξαναστω̃μεν εἰς τὴν αὐλήν, καὶ περιιόντες αὐτου̃ διατρί - ψωμεν ἕως ἂν φω̃ς γένηται: εἰ̃τα ἴωμεν. καὶ γὰρ τὰ πολλὰ 