Ορθω̃σ, ἔφη, προμηθη̨̃, ὠ̃ Σώκρατεσ, ὑπὲρ ἐμου̃. ξένον γὰρ ἄνδρα καὶ ἰόντα εἰς πόλεις μεγάλασ, καὶ ἐν ταύταις πείθοντα τω̃ν νέων τοὺς βελτίστους ἀπολείποντας τὰς τω̃ν ἄλλων συνουσίασ, καὶ οἰκείων καὶ ὀθνείων, καὶ πρεσβυτέρων καὶ νεωτέρων, ἑαυτω̨̃ συνει̃ναι ὡς βελτίους ἐσομένους διὰ τὴν ἑαυτου̃ συνουσίαν, χρὴ εὐλαβει̃σθαι τὸν ταυ̃τα πράτ - τοντα: οὐ γὰρ σμικροὶ περὶ αὐτὰ φθόνοι τε γίγνονται καὶ ἄλλαι δυσμένειαί τε καὶ ἐπιβουλαί. ἐγὼ δὲ τὴν σοφιστικὴν τέχνην φημὶ μὲν εἰ̃ναι παλαιάν, τοὺς δὲ μεταχειριζομένους αὐτὴν τω̃ν παλαιω̃ν ἀνδρω̃ν, φοβουμένους τὸ ἐπαχθὲς αὐτη̃σ, πρόσχημα ποιει̃σθαι καὶ προκαλύπτεσθαι, τοὺς μὲν ποίησιν, οἱ̃ον Όμηρόν τε καὶ Ησίοδον καὶ Σιμωνίδην, τοὺς δὲ αὐ̃ τελετάς τε καὶ χρησμω̨δίασ, τοὺς ἀμφί τε Ορφέα καὶ Μου - σαι̃ον: ἐνίους δέ τινας ἤ̨σθημαι καὶ γυμναστικήν, οἱ̃ον Ίκκος τε ὁ Ταραντι̃νος καὶ ὁ νυ̃ν ἔτι ὢν οὐδενὸς ἥττων σοφιστὴς Ηρόδικος ὁ Σηλυμβριανόσ, τὸ δὲ ἀρχαι̃ον Μεγαρεύσ: μου - σικὴν δὲ Αγαθοκλη̃ς τε ὁ ὑμέτερος πρόσχημα ἐποιήσατο, μέγας ὢν σοφιστήσ, καὶ Πυθοκλείδης ὁ Κει̃ος καὶ ἄλλοι πολ - λοί. οὑ̃τοι πάντεσ, ὥσπερ λέγω, φοβηθέντες τὸν φθόνον ται̃ς τέχναις ταύταις παραπετάσμασιν ἐχρήσαντο. ἐγὼ δὲ τούτοισ ἅπασιν κατὰ του̃το εἰ̃ναι οὐ συμφέρομαι: ἡγου̃μαι γὰρ αὐτοὺς οὔ τι διαπράξασθαι ὃ ἐβουλήθησαν - οὐ γὰρ λαθει̃ν τω̃ν ἀνθρώπων τοὺς δυναμένους ἐν ται̃ς πόλεσι πράττειν, ὡ̃νπερ ἕνεκα ταυ̃τ ἐστὶν τὰ προσχήματα: ἐπεὶ οἵ γε πολλοὶ ὡς ἔπος εἰπει̃ν οὐδὲν αἰσθάνονται, ἀλλ ἅττ ἂν οὑ̃τοι διαγγέλ - λωσι, ταυ̃τα ὑμνου̃σιν - τὸ οὐ̃ν ἀποδιδράσκοντα μὴ δύνασθαι ἀποδρα̃ναι, ἀλλὰ καταφανη̃ εἰ̃ναι, πολλὴ μωρία καὶ του̃ ἐπιχειρήματοσ, καὶ πολὺ δυσμενεστέρους παρέχεσθαι ἀνάγκη τοὺς ἀνθρώπουσ: ἡγου̃νται γὰρ τὸν τοιου̃τον πρὸς τοι̃ς ἄλλοις καὶ πανου̃ργον εἰ̃ναι. ἐγὼ οὐ̃ν τούτων τὴν ἐναντίαν ἅπασαν ὁδὸν ἐλήλυθα, καὶ ὁμολογω̃ τε σοφιστὴς εἰ̃ναι καὶ παιδεύειν ἀνθρώπουσ, καὶ εὐλάβειαν ταύτην οἰ̃μαι βελτίω ἐκείνης εἰ̃ναι, τὸ ὁμολογει̃ν μα̃λλον ἢ ἔξαρνον εἰ̃ναι: καὶ ἄλλας πρὸς ταύτη̨ ἔσκεμμαι, ὥστε, σὺν θεω̨̃ εἰπει̃ν, μηδὲν δεινὸν πάσχειν διὰ τὸ ὁμολογει̃ν σοφιστὴς εἰ̃ναι. καίτοι πολλά γε ἔτη ἤδη εἰμὶ ἐν τη̨̃ τέχνη̨: καὶ γὰρ καὶ τὰ σύμπαντα πολλά μοί ἐστιν - οὐδενὸς ὅτου οὐ πάντων ἂν ὑμω̃ν καθ ἡλικίαν πατὴρ εἴην - ὥστε πολύ μοι ἥδιστόν ἐστιν, εἴ τι βούλεσθε, περὶ τούτων ἁπάντων ἐναντίον τω̃ν ἔνδον ὄντων τὸν λόγον ποιει̃σθαι.