Οἰ̃μαι, ἠ̃ν δ ἐγώ, εἰ̃ναί τι ἡμι̃ν του̃το πρὸς τὸ ἐξευρει̃ν περὶ ἀνδρείασ, πρὸς τἀ̃λλα μόρια τὰ τη̃ς ἀρετη̃ς πω̃ς ποτ ἔχει. εἰ οὐ̃ν σοι δοκει̃ ἐμμένειν οἱ̃ς ἄρτι ἔδοξεν ἡμι̃ν, ἐμὲ ἡγήσασθαι ἡ̨̃ οἰ̃μαι ἂν ἔγωγε κάλλιστα φανερὸν γενέσθαι, ἕπου: εἰ δὲ μὴ βούλει, εἴ σοι φίλον, ἐω̃ χαίρειν.