Οὐ πολλου̃ γ ἕνεκα χρόνου, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ὄνομα ἕξετε καὶ αἰτίαν ὑπὸ τω̃ν βουλομένων τὴν πόλιν λοιδορει̃ν ὡς Σωκράτη ἀπεκτόνατε, ἄνδρα σοφόν - φήσουσι γὰρ δὴ σοφὸν εἰ̃ναι, εἰ καὶ μή εἰμι, οἱ βουλόμενοι ὑμι̃ν ὀνειδίζειν - εἰ γου̃ν περιεμείνατε ὀλίγον χρόνον, ἀπὸ του̃ αὐτομάτου ἂν ὑμι̃ν του̃το ἐγένετο: ὁρα̃τε γὰρ δὴ τὴν ἡλικίαν ὅτι πόρρω ἤδη ἐστὶ του̃ βίου θανάτου δὲ ἐγγύσ. λέγω δὲ του̃το οὐ πρὸς πάντας ὑμα̃σ, ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἐμου̃ καταψηφισα - μένους θάνατον. λέγω δὲ καὶ τόδε πρὸς τοὺς αὐτοὺς τούτουσ. ἴσως με οἴεσθε, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ἀπορία̨ λόγων ἑαλωκέναι τοιούτων οἱ̃ς ἂν ὑμα̃ς ἔπεισα, εἰ ὤ̨μην δει̃ν ἅπαντα ποιει̃ν καὶ λέγειν ὥστε ἀποφυγει̃ν τὴν δίκην. πολλου̃ γε δει̃. ἀλλ ἀπορία̨ μὲν ἑάλωκα, οὐ μέντοι λόγων, ἀλλὰ τόλμης καὶ ἀναισχυντίας καὶ του̃ μὴ ἐθέλειν λέγειν πρὸς ὑμα̃ς τοιαυ̃τα οἱ̃ ἂν ὑμι̃ν μὲν ἥδιστα ἠ̃ν ἀκούειν - θρηνου̃ντός τέ μου καὶ ὀδυρομένου καὶ ἄλλα ποιου̃ντος καὶ λέγοντος πολλὰ καὶ ἀνάξια ἐμου̃, ὡς ἐγώ φημι, οἱ̃α δὴ καὶ εἴθισθε ὑμει̃ς τω̃ν ἄλλων ἀκούειν. ἀλλ οὔτε τότε ὠ̨ήθην δει̃ν ἕνεκα του̃ κινδύνου πρα̃ξαι οὐδὲν ἀνελεύθερον, οὔτε νυ̃ν μοι μεταμέλει οὕτως ἀπολογησαμένω̨, ἀλλὰ πολὺ μα̃λλον αἱρου̃μαι ὡ̃δε ἀπολογησάμενος τεθνάναι ἢ ἐκείνως ζη̃ν. οὔτε γὰρ ἐν δίκη̨ οὔτ ἐν πολέμω̨ οὔτ ἐμὲ οὔτ ἄλλον οὐδένα δει̃ του̃το μηχανα̃σθαι, ὅπως ἀποφεύξεται πα̃ν ποιω̃ν θάνατον. καὶ γὰρ ἐν ται̃ς μάχαις πολλάκις δη̃λον γίγνεται ὅτι τό γε ἀποθανει̃ν ἄν τις ἐκφύγοι καὶ ὅπλα ἀφεὶς καὶ ἐφ ἱκετείαν τραπόμενος τω̃ν διωκόντων: καὶ ἄλλαι μηχαναὶ πολλαί εἰσιν ἐν ἑκάστοις τοι̃ς κινδύνοις ὥστε διαφεύγειν θάνατον, ἐάν τις τολμα̨̃ πα̃ν ποιει̃ν καὶ λέγειν. ἀλλὰ μὴ οὐ του̃τ ἠ̨̃ χαλεπόν, ὠ̃ ἄνδρεσ, θάνατον ἐκφυγει̃ν, ἀλλὰ πολὺ χαλεπώτερον πονηρίαν: θα̃ττον γὰρ θανάτου θει̃. καὶ νυ̃ν ἐγὼ μὲν ἅτε βραδὺς ὢν καὶ πρεσβύτης ὑπὸ του̃ βραδυτέρου ἑάλων, οἱ δ ἐμοὶ κατήγοροι ἅτε δεινοὶ καὶ ὀξει̃ς ὄντες ὑπὸ του̃ θάττονοσ, τη̃ς κακίασ. καὶ νυ̃ν ἐγὼ μὲν ἄπειμι ὑφ ὑμω̃ν θανάτου δίκην ὀφλών, οὑ̃τοι δ ὑπὸ τη̃ς ἀληθείας ὠφληκότες μοχθηρίαν καὶ ἀδικίαν. καὶ ἐγώ τε τω̨̃ τιμήματι ἐμμένω καὶ οὑ̃τοι. ταυ̃τα μέν που ἴσως οὕτως καὶ ἔδει σχει̃ν, καὶ οἰ̃μαι αὐτὰ μετρίως ἔχειν.