~Αρ οὐ̃ν ἄν με οἴεσθε τοσάδε ἔτη διαγενέσθαι εἰ ἔπραττον τὰ δημόσια, καὶ πράττων ἀξίως ἀνδρὸς ἀγαθου̃ ἐβοήθουν τοι̃ς δικαίοις καὶ ὥσπερ χρὴ του̃το περὶ πλείστου ἐποιούμην; πολλου̃ γε δει̃, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι: οὐδὲ γὰρ ἂν ἄλλοσ ἀνθρώπων οὐδείσ. ἀλλ ἐγὼ διὰ παντὸς του̃ βίου δημοσία̨ τε εἴ πού τι ἔπραξα τοιου̃τος φανου̃μαι, καὶ ἰδία̨ ὁ αὐτὸς οὑ̃τοσ, οὐδενὶ πώποτε συγχωρήσας οὐδὲν παρὰ τὸ δίκαιον οὔτε ἄλλω̨ οὔτε τούτων οὐδενὶ οὓς δὴ διαβάλλοντες ἐμέ φασιν ἐμοὺς μαθητὰς εἰ̃ναι. ἐγὼ δὲ διδάσκαλος μὲν οὐδενὸς πώποτ ἐγενόμην: εἰ δέ τίς μου λέγοντος καὶ τὰ ἐμαυτου̃ πράττοντος ἐπιθυμοι̃ ἀκούειν, εἴτε νεώτερος εἴτε πρεσβύτεροσ, οὐδενὶ πώποτε ἐφθόνησα, οὐδὲ χρήματα μὲν λαμβάνων διαλέγομαι μὴ λαμβάνων δὲ οὔ, ἀλλ ὁμοίως καὶ πλουσίω̨ καὶ πένητι παρέχω ἐμαυτὸν ἐρωτα̃ν, καὶ ἐάν τις βούληται ἀποκρινόμενος ἀκούειν ὡ̃ν ἂν λέγω. καὶ τούτων ἐγὼ εἴτε τις χρηστὸς γίγνεται εἴτε μή, οὐκ ἂν δικαίως τὴν αἰτίαν ὑπέχοιμι, ὡ̃ν μήτε ὑπεσχόμην μηδενὶ μηδὲν πώποτε μάθημα μήτε ἐδίδαξα: εἰ δέ τίς φησι παρ ἐμου̃ πώποτέ τι μαθει̃ν ἢ ἀκου̃σαι ἰδία̨ ὅτι μὴ καὶ οἱ ἄλλοι πάντεσ, εὐ̃ ἴστε ὅτι οὐκ ἀληθη̃ λέγει.