Εκ ταυτησὶ δὴ τη̃ς ἐξετάσεωσ, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, πολλαὶ μὲν ἀπέχθειαί μοι γεγόνασι καὶ οἱ̃αι χαλεπώταται καὶ βαρύταται, ὥστε πολλὰς διαβολὰς ἀπ αὐτω̃ν γεγονέναι, ὄνομα δὲ του̃το λέγεσθαι, σοφὸς εἰ̃ναι: οἴονται γάρ με ἑκάστοτε οἱ παρόντες ταυ̃τα αὐτὸν εἰ̃ναι σοφὸν ἃ ἂν ἄλλον ἐξελέγξω. τὸ δὲ κινδυνεύει, ὠ̃ ἄνδρεσ, τω̨̃ ὄντι ὁ θεὸς σοφὸς εἰ̃ναι, καὶ ἐν τω̨̃ χρησμω̨̃ τούτω̨ του̃το λέγειν, ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη σοφία ὀλίγου τινὸς ἀξία ἐστὶν καὶ οὐδενόσ. καὶ φαίνεται του̃τον λέγειν τὸν Σωκράτη, προσκεχρη̃σθαι δὲ τω̨̃ ἐμω̨̃ ὀνόματι, ἐμὲ παράδειγμα ποιούμενοσ, ὥσπερ ἂν [εἰ] εἴποι ὅτι Οὑ̃τος ὑμω̃ν, ὠ̃ ἄνθρωποι, σοφώτατός ἐστιν, ὅστις ὥσπερ Σωκράτης ἔγνωκεν ὅτι οὐδενὸς ἄξιός ἐστι τη̨̃ ἀληθεία̨ πρὸς σοφίαν. ταυ̃τ οὐ̃ν ἐγὼ μὲν ἔτι καὶ νυ̃ν περιιὼν ζητω̃ καὶ ἐρευνω̃ κατὰ τὸν θεὸν καὶ τω̃ν ἀστω̃ν καὶ ξένων ἄν τινα οἴωμαι σοφὸν εἰ̃ναι: καὶ ἐπειδάν μοι μὴ δοκη̨̃, τω̨̃ θεω̨̃ βοηθω̃ν ἐνδείκνυμαι ὅτι οὐκ ἔστι σοφόσ. καὶ ὑπὸ ταύτης τη̃ς ἀσχολίας οὔτε τι τω̃ν τη̃ς πόλεως πρα̃ξαί μοι σχολὴ γέγονεν ἄξιον λόγου οὔτε τω̃ν οἰκείων, ἀλλ ἐν πενία̨ μυρία̨ εἰμὶ διὰ τὴν του̃ θεου̃ λατρείαν.