Καὶ μὲν δὴ <καὶ Τάνταλόν> γε <εἰσει̃δον> - ἐπεδήμει γὰρ ἄρα καὶ Πρόδικος ὁ Κει̃οσ - ἠ̃ν δὲ ἐν οἰκήματί τινι, ὡ̨̃ πρὸ του̃ μὲν ὡς ταμιείω̨ ἐχρη̃το Ιππόνικοσ, νυ̃ν δὲ ὑπὸ του̃ πλήθους τω̃ν καταλυόντων ὁ Καλλίας καὶ του̃το ἐκκενώσας ξένοις κατάλυσιν πεποίηκεν. ὁ μὲν οὐ̃ν Πρόδικος ἔτι κατέ - κειτο, ἐγκεκαλυμμένος ἐν κω̨δίοις τισὶν καὶ στρώμασιν καὶ μάλα πολλοι̃σ, ὡς ἐφαίνετο: παρεκάθηντο δὲ αὐτω̨̃ ἐπὶ ται̃ς πλησίον κλίναις Παυσανίας τε ὁ ἐκ Κεραμέων καὶ μετὰ Παυσανίου νέον τι ἔτι μειράκιον, ὡς μὲν ἐγὠ̨̃μαι καλόν τε κἀγαθὸν τὴν φύσιν, τὴν δ οὐ̃ν ἰδέαν πάνυ καλόσ. ἔδοξα ἀκου̃σαι ὄνομα αὐτω̨̃ εἰ̃ναι Αγάθωνα, καὶ οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ παιδικὰ Παυσανίου τυγχάνει ὤν. του̃τό τ ἠ̃ν τὸ μειρά - κιον, καὶ τὼ Αδειμάντω ἀμφοτέρω, ὅ τε Κήπιδος καὶ ὁ Λευκολοφίδου, καὶ ἄλλοι τινὲς ἐφαίνοντο: περὶ δὲ ὡ̃ν διελέ - γοντο οὐκ ἐδυνάμην ἔγωγε μαθει̃ν ἔξωθεν, καίπερ λιπαρω̃ς ἔχων ἀκούειν του̃ Προδίκου - πάσσοφος γάρ μοι δοκει̃ ἁνὴρ εἰ̃ναι καὶ θει̃οσ - ἀλλὰ διὰ τὴν βαρύτητα τη̃ς φωνη̃ς βόμβος τις ἐν τω̨̃ οἰκήματι γιγνόμενος ἀσαφη̃ ἐποίει τὰ λεγόμενα.