Καὶ ὁ Πρωταγόρασ, Εγὼ μέν, ἔφη, ὠ̃ Σώκρατεσ, ἐπαινω̃ σου τὴν προθυμίαν καὶ τὴν διέξοδον τω̃ν λόγων. καὶ γὰρ οὔτε τἀ̃λλα οἰ̃μαι κακὸς εἰ̃ναι ἄνθρωποσ, φθονερός τε ἥκιστ ἀνθρώ - πων, ἐπεὶ καὶ περὶ σου̃ πρὸς πολλοὺς δὴ εἴρηκα ὅτι ὡ̃ν ἐντυγ - χάνω πολὺ μάλιστα ἄγαμαι σέ, τω̃ν μὲν τηλικούτων καὶ πάνυ: καὶ λέγω γε ὅτι οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ τω̃ν ἐλλογίμων γένοιο ἀνδρω̃ν ἐπὶ σοφία̨. καὶ περὶ τούτων δὲ εἰς αὐ̃θισ, ὅταν βούλη̨, διέξιμεν: νυ̃ν δ ὥρα ἤδη καὶ ἐπ ἄλλο τι τρέπεσθαι.