Χωρὶς δὲ τη̃ς δόξησ, ὠ̃ ἄνδρεσ, οὐδὲ δίκαιόν μοι δοκει̃ εἰ̃ναι δει̃σθαι του̃ δικαστου̃ οὐδὲ δεόμενον ἀποφεύγειν, ἀλλὰ διδάσκειν καὶ πείθειν. οὐ γὰρ ἐπὶ τούτω̨ κάθηται ὁ δικα - στήσ, ἐπὶ τω̨̃ καταχαρίζεσθαι τὰ δίκαια, ἀλλ ἐπὶ τω̨̃ κρίνειν ταυ̃τα: καὶ ὀμώμοκεν οὐ χαριει̃σθαι οἱ̃ς ἂν δοκη̨̃ αὐτω̨̃, ἀλλὰ δικάσειν κατὰ τοὺς νόμουσ. οὔκουν χρὴ οὔτε ἡμα̃ς ἐθίζειν ὑμα̃ς ἐπιορκει̃ν οὔθ ὑμα̃ς ἐθίζεσθαι: οὐδέτεροι γὰρ ἂν ἡμω̃ν εὐσεβοι̃εν. μὴ οὐ̃ν ἀξιου̃τέ με, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, τοιαυ̃τα δει̃ν πρὸς ὑμα̃ς πράττειν ἃ μήτε ἡγου̃μαι καλὰ εἰ̃ναι μήτε δίκαια μήτε ὅσια, ἄλλως τε μέντοι νὴ Δία πάντως καὶ ἀσε - βείας φεύγοντα ὑπὸ Μελήτου τουτουΐ. σαφω̃ς γὰρ ἄν, εἰ πείθοιμι ὑμα̃ς καὶ τω̨̃ δει̃σθαι βιαζοίμην ὀμωμοκότασ, θεοὺς ἂν διδάσκοιμι μὴ ἡγει̃σθαι ὑμα̃ς εἰ̃ναι, καὶ ἀτεχνω̃ς ἀπολο - γούμενος κατηγοροίην ἂν ἐμαυτου̃ ὡς θεοὺς οὐ νομίζω. ἀλλὰ πολλου̃ δει̃ οὕτως ἔχειν: νομίζω τε γάρ, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ὡς οὐδεὶς τω̃ν ἐμω̃ν κατηγόρων, καὶ ὑμι̃ν ἐπιτρέπω καὶ τω̨̃ θεω̨̃ κρι̃ναι περὶ ἐμου̃ ὅπη̨ μέλλει ἐμοί τε ἄριστα εἰ̃ναι καὶ ὑμι̃ν.