Οὕτω γὰρ ἔχει, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, τη̨̃ ἀληθεία̨: οὑ̃ ἄν τις ἑαυτὸν τάξη̨ ἡγησάμενος βέλτιστον εἰ̃ναι ἢ ὑπ ἄρχοντος ταχθη̨̃, ἐνταυ̃θα δει̃, ὡς ἐμοὶ δοκει̃, μένοντα κινδυνεύειν, μηδὲν ὑπολογιζόμενον μήτε θάνατον μήτε ἄλλο μηδὲν πρὸ του̃ αἰσχρου̃. ἐγὼ οὐ̃ν δεινὰ ἂν εἴην εἰργασμένοσ, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, εἰ ὅτε μέν με οἱ ἄρχοντες ἔταττον, οὓς ὑμει̃ς εἵλεσθε ἄρχειν μου, καὶ ἐν Ποτειδαία̨ καὶ ἐν Αμφιπόλει καὶ ἐπὶ Δηλίω̨, τότε μὲν οὑ̃ ἐκει̃νοι ἔταττον ἔμενον ὥσπερ καὶ ἄλλος τις καὶ ἐκινδύνευον ἀποθανει̃ν, του̃ δὲ θεου̃ τάττοντοσ, ὡς ἐγὼ ὠ̨ήθην τε καὶ ὑπέλαβον, φιλοσοφου̃ντά με δει̃ν ζη̃ν καὶ ἐξετά - ζοντα ἐμαυτὸν καὶ τοὺς ἄλλουσ, ἐνταυ̃θα δὲ φοβηθεὶς ἢ θάνατον ἣ ἄλλ ὁτιου̃ν πρα̃γμα λίποιμι τὴν τάξιν. δεινόν τἂν εἴη, καὶ ὡς ἀληθω̃ς τότ ἄν με δικαίως εἰσάγοι τις εἰς δικαστήριον, ὅτι οὐ νομίζω θεοὺς εἰ̃ναι ἀπειθω̃ν τη̨̃ μαντεία̨ καὶ δεδιὼς θάνατον καὶ οἰόμενος σοφὸς εἰ̃ναι οὐκ ὤν. τὸ γάρ τοι θάνατον δεδιέναι, ὠ̃ ἄνδρεσ, οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ δοκει̃ν σοφὸν εἰ̃ναι μὴ ὄντα: δοκει̃ν γὰρ εἰδέναι ἐστὶν ἃ οὐκ οἰ̃δεν. οἰ̃δε μὲν γὰρ οὐδεὶς τὸν θάνατον οὐδ εἰ τυγχάνει τω̨̃ ἀνθρώπω̨ πάντων μέγιστον ὂν τω̃ν ἀγαθω̃ν, δεδίασι δ ὡς εὐ̃ εἰδότες ὅτι μέγιστον τω̃ν κακω̃ν ἐστι. καίτοι πω̃ς οὐκ ἀμαθία ἐστὶν αὕτη ἡ ἐπονείδιστοσ, ἡ του̃ οἴεσθαι εἰδέναι ἃ οὐκ οἰ̃δεν; ἐγὼ δὠ̃ ἄνδρεσ, τούτω̨ καὶ ἐνταυ̃θα ἴσως διαφέρω τω̃ν πολλω̃ν ἀνθρώπων, καὶ εἰ δή τω̨ σοφώτερός του φαίην εἰ̃ναι, τούτω̨ ἄν, ὅτι οὐκ εἰδὼς ἱκανω̃ς περὶ τω̃ν ἐν Άιδου οὕτω καὶ οἴομαι οὐκ εἰδέναι: τὸ δὲ ἀδικει̃ν καὶ ἀπειθει̃ν τω̨̃ βελτίονι καὶ θεω̨̃ καὶ ἀνθρώπω̨, ὅτι κακὸν καὶ αἰσχρόν ἐστιν οἰ̃δα. πρὸ οὐ̃ν τω̃ν κακω̃ν ὡ̃ν οἰ̃δα ὅτι κακά ἐστιν, ἃ μὴ οἰ̃δα εἰ καὶ ἀγαθὰ ὄντα τυγχάνει οὐδέποτε φοβήσομαι οὐδὲ φεύξομαι: ὥστε οὐδ εἴ με νυ̃ν ὑμει̃ς ἀφίετε Ανύτω̨ ἀπιστήσαντεσ, ὃς ἔφη ἢ τὴν ἀρχὴν οὐ δει̃ν ἐμὲ δευ̃ρο εἰσελθει̃ν ἤ, ἐπειδὴ εἰση̃λθον, οὐχ οἱ̃όν τ εἰ̃ναι τὸ μὴ ἀποκτει̃ναί με, λέγων πρὸς ὑμα̃ς ὡς εἰ διαφευξοίμην ἤδη [ἂν] ὑμω̃ν οἱ ὑει̃ς ἐπιτηδεύοντες ἃ Σωκρά - της διδάσκει πάντες παντάπασι διαφθαρήσονται, - εἴ μοι πρὸς ταυ̃τα εἴποιτε: ~Ω Σώκρατεσ, νυ̃ν μὲν Ανύτω̨ οὐ πεισόμεθα ἀλλ ἀφίεμέν σε, ἐπὶ τούτω̨ μέντοι, ἐφ ὡ̨̃τε μηκέτι ἐν ταύτη̨ τη̨̃ ζητήσει διατρίβειν μηδὲ φιλοσοφει̃ν: ἐὰν δὲ ἁλω̨̃ς ἔτι του̃το πράττων, ἀποθανη̨̃ - εἰ οὐ̃ν με, ὅπερ εἰ̃πον, ἐπὶ τούτοις ἀφίοιτε, εἴποιμ ἂν ὑμι̃ν ὅτι Εγὼ ὑμα̃σ, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ἀσπάζομαι μὲν καὶ φιλω̃, πείσομαι δὲ μα̃λλον τω̨̃ θεω̨̃ ἢ ὑμι̃ν, καὶ ἕωσπερ ἂν ἐμπνέω καὶ οἱ̃ός τε ὠ̃, οὐ μὴ παύσωμαι φιλοσοφω̃ν καὶ ὑμι̃ν παρακελευόμενός τε καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτω̨ ἂν ἀεὶ ἐντυγχάνω ὑμω̃ν, λέγων οἱ̃άπερ εἴωθα, ὅτι ~Ω ἄριστε ἀνδρω̃ν, Αθηναι̃ος ὤν, πόλεως τη̃ς μεγίστης καὶ εὐδοκιμωτάτης εἰς σοφίαν καὶ ἰσχύν, χρημάτων μὲν οὐκ αἰσχύνη̨ ἐπιμελούμενος ὅπως σοι ἔσται ὡς πλει̃στα, καὶ δόξης καὶ τιμη̃σ, φρονήσεως δὲ καὶ ἀληθείας καὶ τη̃ς ψυ& #967;η̃ς ὅπως ὡς βελτίστη ἔσται οὐκ ἐπιμελη̨̃ οὐδὲ φροντί - ζεισ; καὶ ἐάν τις ὑμω̃ν ἀμφισβητήση̨ καὶ φη̨̃ ἐπιμελει̃σθαι, οὐκ εὐθὺς ἀφήσω αὐτὸν οὐδ ἄπειμι, ἀλλ ἐρήσομαι αὐτὸν καὶ ἐξετάσω καὶ ἐλέγξω, καὶ ἐάν μοι μὴ δοκη̨̃ κεκτη̃σθαι ἀρετήν, φάναι δέ, ὀνειδιω̃ ὅτι τὰ πλείστου ἄξια περὶ ἐλαχίστου ποι - ει̃ται, τὰ δὲ φαυλότερα περὶ πλείονοσ. ταυ̃τα καὶ νεωτέρω̨ καὶ πρεσβυτέρω̨ ὅτω̨ ἂν ἐντυγχάνω ποιήσω, καὶ ξένω̨ καὶ ἀστω̨̃, μα̃λλον δὲ τοι̃ς ἀστοι̃σ, ὅσω̨ μου ἐγγυτέρω ἐστὲ γένει. ταυ̃τα γὰρ κελεύει ὁ θεόσ, εὐ̃ ἴστε, καὶ ἐγὼ οἴομαι οὐδέν πω ὑμι̃ν μει̃ζον ἀγαθὸν γενέσθαι ἐν τη̨̃ πόλει ἢ τὴν ἐμὴν τω̨̃ θεω̨̃ ὑπηρεσίαν. οὐδὲν γὰρ ἄλλο πράττων ἐγὼ περιέρχομαι ἢ πείθων ὑμω̃ν καὶ νεωτέρους καὶ πρεσβυτέρους μήτε σωμάτων ἐπιμελει̃σθαι μήτε χρημάτων πρότερον μηδὲ οὕτω σφόδρα ὡς τη̃ς ψυχη̃ς ὅπως ὡς ἀρίστη ἔσται, λέγων ὅτι Οὐκ ἐκ χρημάτων ἀρετὴ γίγνεται, ἀλλ ἐξ ἀρετη̃ς χρήματα καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τοι̃ς ἀνθρώποις ἅπαντα καὶ ἰδία̨ καὶ δημοσία̨. εἰ μὲν οὐ̃ν ταυ̃τα λέγων διαφθείρω τοὺς νέουσ, ταυ̃τ ἂν εἴη βλαβερά: εἰ δέ τίς μέ φησιν ἄλλα λέγειν ἢ ταυ̃τα, οὐδὲν λέγει. πρὸς ταυ̃τα, φαίην ἄν, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ἢ πείθεσθε Ανύτω̨ ἢ μή, καὶ ἢ ἀφίετέ με ἢ μή, ὡς ἐμου̃ οὐκ ἂν ποιήσαντος ἄλλα, οὐδ εἰ μέλλω πολλάκις τεθνάναι. 