Φησὶ γὰρ δὴ τοὺς νέους ἀδικει̃ν με διαφθείροντα. ἐγὼ δέ γε, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ἀδικει̃ν φημι Μέλητον, ὅτι σπουδη̨̃ χαριεντίζεται, ῥα̨δίως εἰς ἀγω̃να καθιστὰς ἀνθρώπουσ, περὶ πραγμάτων προσποιούμενος σπουδάζειν καὶ κήδεσθαι ὡ̃ν οὐδὲν τούτω̨ πώποτε ἐμέλησεν: ὡς δὲ του̃το οὕτως ἔχει, πειράσομαι καὶ ὑμι̃ν ἐπιδει̃ξαι. καί μοι δευ̃ρο, ὠ̃ Μέλητε, εἰπέ: ἄλλο τι ἢ περὶ πλείστου ποιη̨̃ ὅπως ὡς βέλτιστοι οἱ νεώτεροι ἔσονται;