Οὐ καλω̃σ, ἔφη, μνημονεύεισ, ὠ̃ Σώκρατεσ, ἃ ἔλεγόν τε καὶ ἀπεκρινόμην σοι. ἔγωγε ἐρωτηθεὶς ὑπὸ σου̃ εἰ οἱ ἀνδρει̃οι θαρραλέοι εἰσίν, ὡμολόγησα: εἰ δὲ καὶ οἱ θαρραλέοι ἀνδρει̃οι, οὐκ ἠρωτήθην - εἰ γάρ με τότε ἤρου, εἰ̃πον ἂν ὅτι οὐ πάντεσ - τοὺς δὲ ἀνδρείους ὡς οὐ θαρραλέοι εἰσίν, τὸ ἐμὸν ὁμολόγημα οὐδαμου̃ ἐπέδειξας ὡς οὐκ ὀρθω̃ς ὡμολόγησα. ἔπειτα τοὺς ἐπισταμένους αὐτοὺς ἑαυτω̃ν θαρραλεωτέρους ὄντας ἀποφαίνεις καὶ μὴ ἐπισταμένων ἄλλων, καὶ ἐν τούτω̨ οἴει τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν σοφίαν ταὐτὸν εἰ̃ναι: τούτω̨ δὲ τω̨̃ τρόπω̨ μετιὼν καὶ τὴν ἰσχὺν οἰηθείης ἂν εἰ̃ναι σοφίαν. πρω̃τον μὲν γὰρ εἰ οὕτω μετιὼν ἔροιό με εἰ οἱ ἰσχυροὶ δυνατοί εἰσιν, φαίην ἄν: ἔπειτα, εἰ οἱ ἐπιστάμενοι παλαίειν δυνατώτεροί εἰσιν τω̃ν μὴ ἐπισταμένων παλαίειν καὶ αὐτοὶ αὑτω̃ν ἐπειδὰν μάθωσιν ἢ πρὶν μαθει̃ν, φαίην ἄν: ταυ̃τα δὲ ἐμου̃ ὁμολογήσαντος ἐξείη ἄν σοι, χρωμένω̨ τοι̃ς αὐτοι̃ς τεκμηρίοις τούτοισ, λέγειν ὡς κατὰ τὴν ἐμὴν ὁμολογίαν ἡ σοφία ἐστὶν ἰσχύσ. ἐγὼ δὲ οὐδαμου̃ οὐδ ἐνταυ̃θα ὁμολογω̃ τοὺς δυνατοὺς ἰσχυροὺς εἰ̃ναι, τοὺς μέντοι ἰσχυροὺς δυνατούσ: οὐ γὰρ ταὐτὸν εἰ̃ναι δύναμίν τε καὶ ἰσχύν, ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀπὸ ἐπιστήμης γίγνεσθαι, τὴν δύναμιν, καὶ ἀπὸ μανίας γε καὶ θυμου̃, ἰσχὺν δὲ ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τω̃ν σωμάτων. οὕτω δὲ κἀκει̃ οὐ ταὐτὸν εἰ̃ναι θάρσος τε καὶ ἀνδρείαν: ὥστε συμβαίνει τοὺς μὲν ἀνδρείους θαρραλέους εἰ̃ναι, μὴ μέντοι τούς γε θαρραλέους ἀνδρείους πάντασ: θάρσος μὲν γὰρ καὶ ἀπὸ τέχνης γίγνεται ἀνθρώποις καὶ ἀπὸ θυμου̃ γε καὶ ἀπὸ μανίασ, ὥσπερ ἡ δύναμισ, ἀνδρεία δὲ ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τω̃ν ψυχω̃ν γίγνεται.