Καὶ ἐγὼ εἰ̃πον - ἤδη δὲ ἀνειστήκη ὡς ἐξιών - ~Ω παι̃ Ιππονίκου, ἀεὶ μὲν ἔγωγέ σου τὴν φιλοσοφίαν ἄγαμαι, ἀτὰρ καὶ νυ̃ν ἐπαινω̃ καὶ φιλω̃, ὥστε βουλοίμην ἂν χαρίζεσθαί σοι, εἴ μου δυνατὰ δέοιο: νυ̃ν δ ἐστὶν ὥσπερ ἂν εἰ δέοιό μου Κρίσωνι τω̨̃ Ιμεραίω̨ δρομει̃ ἀκμάζοντι ἕπεσθαι, ἢ τω̃ν δολιχοδρόμων τω̨ ἢ τω̃ν ἡμεροδρόμων διαθει̃ν τε καὶ ἕπεσθαι, εἴποιμι ἄν σοι ὅτι πολὺ σου̃ μα̃λλον ἐγὼ ἐμαυτου̃ δέομαι θέουσιν τούτοις ἀκολουθει̃ν, ἀλλ οὐ γὰρ δύναμαι, ἀλλ εἴ τι δέη̨ θεάσασθαι ἐν τω̨̃ αὐτω̨̃ ἐμέ τε καὶ Κρίσωνα θέοντασ, τούτου δέου συγκαθει̃ναι: ἐγὼ μὲν γὰρ οὐ δύναμαι ταχὺ θει̃ν, οὑ̃τος δὲ δύναται βραδέωσ. εἰ οὐ̃ν ἐπιθυμει̃ς ἐμου̃ καὶ Πρωτα - γόρου ἀκούειν, τούτου δέου, ὥσπερ τὸ πρω̃τόν μοι ἀπεκρίνατο διὰ βραχέων τε καὶ αὐτὰ τὰ ἐρωτώμενα, οὕτω καὶ νυ̃ν ἀποκρίνεσθαι: εἰ δὲ μή, τίς ὁ τρόπος ἔσται τω̃ν διαλόγων; χωρὶς γὰρ ἔγωγ ὤ̨μην εἰ̃ναι τὸ συνει̃ναί τε ἀλλήλοις διαλεγομένους καὶ τὸ δημηγορει̃ν.