Υπολάβοι ἂν οὐ̃ν τις ὑμω̃ν ἴσωσ: Αλλὠ̃ Σώκρατεσ, τὸ σὸν τί ἐστι πρα̃γμα; πόθεν αἱ διαβολαί σοι αὑ̃ται γεγό - νασιν; οὐ γὰρ δήπου σου̃ γε οὐδὲν τω̃ν ἄλλων περιττότερον πραγματευομένου ἔπειτα τοσαύτη φήμη τε καὶ λόγος γέγονεν, εἰ μή τι ἔπραττες ἀλλοι̃ον ἢ οἱ πολλοί. λέγε οὐ̃ν ἡμι̃ν τί ἐστιν, ἵνα μὴ ἡμει̃ς περὶ σου̃ αὐτοσχεδιάζωμεν. ταυτί μοι δοκει̃ δίκαια λέγειν ὁ λέγων, κἀγὼ ὑμι̃ν πειράσομαι ἀπο - δει̃ξαι τί ποτ ἐστὶν του̃το ὃ ἐμοὶ πεποίηκεν τό τε ὄνομα καὶ τὴν διαβολήν. ἀκούετε δή. καὶ ἴσως μὲν δόξω τισὶν ὑμω̃ν παίζειν: εὐ̃ μέντοι ἴστε, πα̃σαν ὑμι̃ν τὴν ἀλήθειαν ἐρω̃. ἐγὼ γάρ, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, δι οὐδὲν ἀλλ ἢ διὰ σοφίαν τινὰ του̃το τὸ ὄνομα ἔσχηκα. ποίαν δὴ σοφίαν ταύτην; ἥπερ ἐστὶν ἴσως ἀνθρωπίνη σοφία: τω̨̃ ὄντι γὰρ κινδυνεύω ταύτην εἰ̃ναι σοφόσ. οὑ̃τοι δὲ τάχ ἄν, οὓς ἄρτι ἔλεγον, μείζω τινὰ ἢ κατ ἄνθρωπον σοφίαν σοφοὶ εἰ̃εν, ἢ οὐκ ἔχω τί λέγω: οὐ γὰρ δὴ ἔγωγε αὐτὴν ἐπίσταμαι, ἀλλ ὅστις φησὶ ψεύδεταί τε καὶ ἐπὶ διαβολη̨̃ τη̨̃ ἐμη̨̃ λέγει. καί μοι, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, μὴ θορυβήσητε, μηδ ἐὰν δόξω τι ὑμι̃ν μέγα λέγειν: οὐ γὰρ ἐμὸν ἐρω̃ τὸν λόγον ὃν ἂν λέγω, ἀλλ εἰς ἀξιόχρεων ὑμι̃ν τὸν λέγοντα ἀνοίσω. τη̃ς γὰρ ἐμη̃σ, εἰ δή τίς ἐστιν σοφία καὶ οἵα, μάρτυρα ὑμι̃ν παρέξομαι τὸν θεὸν τὸν ἐν Δελφοι̃σ. Χαιρεφω̃ντα γὰρ ἴστε που. οὑ̃τοσ ἐμός τε ἑται̃ρος ἠ̃ν ἐκ νέου καὶ ὑμω̃ν τω̨̃ πλήθει ἑται̃ρός τε καὶ συνέφυγε τὴν φυγὴν ταύτην καὶ μεθ ὑμω̃ν κατη̃λθε. καὶ ἴστε δὴ οἱ̃ος ἠ̃ν Χαιρεφω̃ν, ὡς σφοδρὸς ἐφ ὅτι ὁρμήσειεν. καὶ δή ποτε καὶ εἰς Δελφοὺς ἐλθὼν ἐτόλμησε του̃το μαντεύ - σασθαι - καί, ὅπερ λέγω, μὴ θορυβει̃τε, ὠ̃ ἄνδρεσ - ἤρετο γὰρ δὴ εἴ τις ἐμου̃ εἴη σοφώτεροσ. ἀνει̃λεν οὐ̃ν ἡ Πυθία μηδένα σοφώτερον εἰ̃ναι. καὶ τούτων πέρι ὁ ἀδελφὸς ὑμι̃ν αὐτου̃ οὑτοσὶ μαρτυρήσει, ἐπειδὴ ἐκει̃νος τετελεύτηκεν. 