Τελευτω̃ν οὐ̃ν ἐπὶ τοὺς χειροτέχνας ἠ̨̃α: ἐμαυτω̨̃ γὰρ συνή̨δη οὐδὲν ἐπισταμένω̨ ὡς ἔπος εἰπει̃ν, τούτους δέ γ ἤ̨δη ὅτι εὑρήσοιμι πολλὰ καὶ καλὰ ἐπισταμένουσ. καὶ τούτου μὲν οὐκ ἐψεύσθην, ἀλλ ἠπίσταντο ἃ ἐγὼ οὐκ ἠπιστάμην καί μου ταύτη̨ σοφώτεροι ἠ̃σαν. ἀλλὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ταὐτόν μοι ἔδοξαν ἔχειν ἁμάρτημα ὅπερ καὶ οἱ ποιηταὶ καὶ οἱ ἀγαθοὶ δημιουργοί - διὰ τὸ τὴν τέχνην καλω̃ς ἐξεργά - ζεσθαι ἕκαστος ἠξίου καὶ τἀ̃λλα τὰ μέγιστα σοφώτατος εἰ̃ναι - καὶ αὐτω̃ν αὕτη ἡ πλημμέλεια ἐκείνην τὴν σοφίαν ἀποκρύπτειν: ὥστε με ἐμαυτὸν ἀνερωτα̃ν ὑπὲρ του̃ χρησμου̃ πότερα δεξαίμην ἂν οὕτως ὥσπερ ἔχω ἔχειν, μήτε τι σοφὸς ὢν τὴν ἐκείνων σοφίαν μήτε ἀμαθὴς τὴν ἀμαθίαν, ἢ ἀμ - φότερα ἃ ἐκει̃νοι ἔχουσιν ἔχειν. ἀπεκρινάμην οὐ̃ν ἐμαυτω̨̃ καὶ τω̨̃ χρησμω̨̃ ὅτι μοι λυσιτελοι̃ ὥσπερ ἔχω ἔχειν. 