Πιττακου̃ ῥη̃μα ὥσπερ ἐρίζοντα λέγειν τὸν Σιμωνίδην: λέγον - τος του̃ Πιττακου̃ ὅτι <χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι>, ἀμφι - σβητου̃ντα εἰπει̃ν ὅτι Οὔκ, ἀλλὰ <γενέσθαι μὲν χαλεπὸν> ἄνδρα ἀγαθόν ἐστιν, ὠ̃ Πιττακέ, ὡς ἀληθω̃σ - οὐκ ἀληθεία̨ ἀγαθόν, οὐκ ἐπὶ τούτω̨ λέγει τὴν ἀλήθειαν, ὡς ἄρα ὄντων τινω̃ν τω̃ν μὲν ὡς ἀληθω̃ς ἀγαθω̃ν, τω̃ν δὲ ἀγαθω̃ν μέν, οὐ μέντοι ἀληθω̃σ - εὔηθες γὰρ του̃τό γε φανείη ἂν καὶ οὐ Σιμωνίδου - ἀλλ ὑπερβατὸν δει̃ θει̃ναι ἐν τω̨̃ ἄ̨σματι τὸ <ἀλαθέωσ>, οὑτωσί πως ὑπειπόντα τὸ του̃ Πιττακου̃, ὥσπερ ἂν εἰ θει̃μεν αὐτὸν λέγοντα τὸν Πιττακὸν καὶ Σιμωνίδην ἀποκρινόμενον εἰπόντα: ~Ω ἄνθρωποι, <χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι>, τὸν δὲ ἀποκρινόμενον ὅτι ~Ω Πιττακέ, οὐκ ἀληθη̃ λέγεισ: οὐ γὰρ εἰ̃ναι ἀλλὰ γενέσθαι μέν ἐστιν ἄνδρα <ἀγαθὸν χερσί τε καὶ ποσὶ καὶ νόω̨ τετράγωνον, ἄνευ ψόγου τετυ - γμένον, χαλεπὸν ἀλαθέωσ>. οὕτω φαίνεται [τὸ] πρὸς λόγον τὸ <μέν> ἐμβεβλημένον καὶ τὸ <ἀλαθέωσ> ὀρθω̃ς ἐπ ἐσχάτω̨ κείμενον: καὶ τὰ ἐπιόντα πάντα τούτω̨ μαρτυρει̃, ὅτι οὕτως εἴρηται. πολλὰ μὲν γὰρ ἔστι καὶ περὶ ἑκάστου τω̃ν ἐν τω̨̃ ἄ̨σματι εἰρημένων ἀποδει̃ξαι ὡς εὐ̃ πεποίηται - πάνυ γὰρ χαριέντως καὶ μεμελημένως ἔχει - ἀλλὰ μακρὸν ἂν εἴη αὐτὸ οὕτω διελθει̃ν: ἀλλὰ τὸν τύπον αὐτου̃ τὸν ὅλον διεξέλ - θωμεν καὶ τὴν βούλησιν, ὅτι παντὸς μα̃λλον ἔλεγχός ἐστιν του̃ Πιττακείου ῥήματος διὰ παντὸς του̃ ἄ̨σματοσ.