οὐ του̃το λέγει, ὥσπερ ἂν εἰ ἔλεγε πάντα τοι λευκά, οἱ̃ς μέλανα μὴ μέμεικται - γελοι̃ον γὰρ ἂν εἴη πολλαχη̨̃ - ἀλλ ὅτι αὐτὸς καὶ τὰ μέσα ἀποδέχεται ὥστε μὴ ψέγειν. καὶ οὐ ζητω̃, ἔφη, <πανάμωμον ἄνθρωπον, εὐρυεδου̃ς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα χθονόσ, ἐπί θ ὑμι̃ν εὑρὼν ἀπαγ - γελέω>: ὥστε τούτου γ ἕνεκα οὐδένα ἐπαινέσομαι, ἀλλά μοι ἐξαρκει̃ ἂν ἠ̨̃ μέσος καὶ μηδὲν κακὸν ποιη̨̃, ὡς ἐγὼ πάντας <φιλέω καὶ ἐπαίνημι> - καὶ τη̨̃ φωνη̨̃ ἐνταυ̃θα κέχρηται τη̨̃ τω̃ν Μυτιληναίων, ὡς πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ <πάντας δὲ ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκών> - ἐνταυ̃θα δει̃ ἐν τω̨̃ <ἑκών> δια - λαβει̃ν λέγοντα - <ὅστις ἕρδη̨ μηδὲν αἰσχρόν>, ἄκων δ ἔστιν οὓς ἐγὼ ἐπαινω̃ καὶ φιλω̃. σὲ οὐ̃ν, καὶ εἰ μέσωσ ἔλεγες ἐπιεικη̃ καὶ ἀληθη̃, ὠ̃ Πιττακέ, οὐκ ἄν ποτε ἔψεγον: νυ̃ν δὲ σφόδρα γὰρ καὶ περὶ τω̃ν μεγίστων ψευδόμενος δοκει̃ς ἀληθη̃ λέγειν, διὰ ταυ̃τά σε ἐγὼ ψέγω. ταυ̃τά μοι δοκει̃, ὠ̃ Πρόδικε καὶ Πρωταγόρα, ἠ̃ν δ ἐγώ, Σιμωνίδης διανοούμενος πεποιηκέναι του̃το τὸ ἀ̨̃σμα.