Ως ὤνησας ὅτι μόγις ἀπεκρίνω ὑπὸ τουτωνὶ ἀναγκαζό - μενοσ. οὐκου̃ν δαιμόνια μὲν φή̨ς με καὶ νομίζειν καὶ διδά - σκειν, εἴτ οὐ̃ν καινὰ εἴτε παλαιά, ἀλλ οὐ̃ν δαιμόνιά γε νομίζω κατὰ τὸν σὸν λόγον, καὶ ταυ̃τα καὶ διωμόσω ἐν τη̨̃ ἀντιγραφη̨̃. εἰ δὲ δαιμόνια νομίζω, καὶ δαίμονας δήπου πολλὴ ἀνάγκη νομίζειν μέ ἐστιν: οὐχ οὕτως ἔχει; ἔχει δή: τίθημι γάρ σε ὁμολογου̃ντα, ἐπειδὴ οὐκ ἀποκρίνη̨. τοὺς δὲ δαίμονας οὐχὶ ἤτοι θεούς γε ἡγούμεθα ἢ θεω̃ν παι̃δασ; φὴ̨ς ἢ οὔ;