Ίσως οὐ̃ν ἄν τις εἴποι: Σιγω̃ν δὲ καὶ ἡσυχίαν ἄγων, ὠ̃ Σώκρατεσ, οὐχ οἱ̃ός τ ἔση̨ ἡμι̃ν ἐξελθὼν ζη̃ν; τουτὶ δή ἐστι πάντων χαλεπώτατον πει̃σαί τινας ὑμω̃ν. ἐάντε γὰρ λέγω ὅτι τω̨̃ θεω̨̃ ἀπειθει̃ν του̃τ ἐστὶν καὶ διὰ του̃τ ἀδύνατον ἡσυχίαν ἄγειν, οὐ πείσεσθέ μοι ὡς εἰρωνευομένω̨: ἐάντ αὐ̃ λέγω ὅτι καὶ τυγχάνει μέγιστον ἀγαθὸν ὂν ἀνθρώπω̨ του̃το, ἑκάστης ἡμέρας περὶ ἀρετη̃ς τοὺς λόγους ποιει̃σθαι καὶ τω̃ν ἄλλων περὶ ὡ̃ν ὑμει̃ς ἐμου̃ ἀκούετε διαλεγομένου καὶ ἐμαυτὸν καὶ ἄλλους ἐξετάζοντοσ, ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπω̨, ταυ̃τα δ ἔτι ἡ̃ττον πείσεσθέ μοι λέγοντι. τὰ δὲ ἔχει μὲν οὕτωσ, ὡς ἐγώ φημι, ὠ̃ ἄνδρεσ, πείθειν δὲ οὐ ῥά̨διον. καὶ ἐγὼ ἅμα οὐκ εἴθισμαι ἐμαυτὸν ἀξιου̃ν κακου̃ οὐδενόσ. εἰ μὲν γὰρ ἠ̃ν μοι χρήματα, ἐτιμησάμην ἂν χρη - μάτων ὅσα ἔμελλον ἐκτείσειν, οὐδὲν γὰρ ἂν ἐβλάβην: νυ̃ν δὲ οὐ γὰρ ἔστιν, εἰ μὴ ἄρα ὅσον ἂν ἐγὼ δυναίμην ἐκτει̃σαι, τοσούτου βούλεσθέ μοι τιμη̃σαι. ἴσως δ ἂν δυναίμην ἐκ - τει̃σαι ὑμι̃ν που μνα̃ν ἀργυρίου: τοσούτου οὐ̃ν τιμω̃μαι.