Οὕτω δὴ τούτων ὑποκειμένων, ἠ̃ν δ ἐγώ, Πρόδικέ τε καὶ Ιππία, ἀπολογείσθω ἡμι̃ν Πρωταγόρας ὅδε ἃ τὸ πρω̃τον ἀπεκρίνατο πω̃ς ὀρθω̃ς ἔχει - μὴ ἃ τὸ πρω̃τον παντάπασι: τότε μὲν γὰρ δὴ πέντε ὄντων μορίων τη̃ς ἀρετη̃ς οὐδὲν ἔφη εἰ̃ναι τὸ ἕτερον οἱ̃ον τὸ ἕτερον, ἰδίαν δὲ αὑτου̃ ἕκαστον ἔχειν δύναμιν: ἀλλ οὐ ταυ̃τα λέγω, ἀλλ ἃ τὸ ὕστερον εἰ̃πεν. τὸ γὰρ ὕστερον ἔφη τὰ μὲν τέτταρα ἐπιεικω̃ς παραπλήσια ἀλλήλοις εἰ̃ναι, τὸ δὲ ἓν πάνυ πολὺ διαφέρειν τω̃ν ἄλλων, τὴν ἀνδρείαν, γνώσεσθαι δέ μ ἔφη τεκμηρίω̨ τω̨̃δε: Εὑρήσεις γάρ, ὠ̃ Σώ - κρατεσ, ἀνθρώπους ἀνοσιωτάτους μὲν ὄντας καὶ ἀδικωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτουσ, ἀνδρειοτάτους δέ: ὡ̨̃ γνώση̨ ὅτι πολὺ διαφέρει ἡ ἀνδρεία τω̃ν ἄλλων μορίων τη̃ς ἀρετη̃σ. καὶ ἐγὼ εὐθὺς τότε πάνυ ἐθαύμασα τὴν ἀπόκρισιν, καὶ ἔτι μα̃λλον ἐπειδὴ ταυ̃τα μεθ ὑμω̃ν διεξη̃λθον. ἠρόμην δ οὐ̃ν του̃τον εἰ τοὺς ἀνδρείους λέγοι θαρραλέουσ: ὁ δέ, Καὶ ἴτας γ ἔφη. μέμνησαι, ἠ̃ν δ ἐγώ, ὠ̃ Πρωταγόρα, ταυ̃τα ἀποκρινόμενοσ; { - } Ωμολόγει. { - } Ίθι δή, ἔφην ἐγώ, εἰπὲ ἡμι̃ν, ἐπὶ τί λέγεις ἴτας εἰ̃ναι τοὺς ἀνδρείουσ; ἠ̃ ἐφ ἅπερ οἱ δειλοί; { - } Οὐκ ἔφη. { - } Οὐκου̃ν ἐφ ἕτερα. { - } Ναί, ἠ̃ δ ὅσ. { - } Πότερον οἱ μὲν δειλοὶ ἐπὶ τὰ θαρραλέα ἔρχονται, οἱ δὲ ἀνδρει̃οι ἐπὶ τὰ δεινά; { - } Λέγεται δή, ὠ̃ Σώκρατεσ, οὕτως ὑπὸ τω̃ν ἀνθρώπων. { - } Αληθη̃, ἔφην ἐγώ, λέγεισ: ἀλλ οὐ του̃το ἐρωτω̃, ἀλλὰ σὺ ἐπὶ τί φὴ̨ς ἴτας εἰ̃ναι τοὺς ἀνδρείουσ; ἀ̃ρ ἐπὶ τὰ δεινά, ἡγουμένους δεινὰ εἰ̃ναι, ἢ ἐπὶ τὰ μή; { - } Αλλὰ του̃τό γ ἔφη, ἐν οἱ̃ς σὺ ἔλεγες τοι̃ς λόγοις ἀπεδείχθη ἄρτι ὅτι ἀδύνατον. { - } Καὶ του̃το, ἔφην ἐγώ, ἀληθὲς λέγεισ: ὥστ εἰ του̃το ὀρθω̃ς ἀπεδείχθη, ἐπὶ μὲν ἃ δεινὰ ἡγει̃ται εἰ̃ναι οὐδεὶς ἔρχεται, ἐπειδὴ τὸ ἥττω εἰ̃ναι ἑαυτου̃ ηὑρέθη ἀμαθία οὐ̃σα. { - } Ωμολόγει. { - } Αλλὰ μὴν ἐπὶ ἅ γε θαρρου̃σι πάντες αὐ̃ ἔρχονται, καὶ δειλοὶ καὶ ἀνδρει̃οι, καὶ ταύτη̨ γε ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἔρχονται οἱ δειλοί τε καὶ οἱ ἀνδρει̃οι. { - } Αλλὰ μέντοι, ἔφη, ὠ̃ Σώκρατεσ, πα̃ν γε τοὐναντίον ἐστὶν ἐπὶ ἃ οἵ τε δειλοὶ ἔρχονται καὶ οἱ ἀνδρει̃οι. αὐτίκα εἰς τὸν πόλεμον οἱ μὲν ἐθέλουσιν ἰέναι, οἱ δὲ οὐκ ἐθέλουσιν. { - } Πότερον, ἔφην ἐγώ, καλὸν ὂν ἰέναι ἢ αἰσχρόν; { - } Καλόν, ἔφη. { - } Οὐκου̃ν εἴπερ καλόν, καὶ ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν ἐν τοι̃ς ἔμπροσθεν: τὰς γὰρ καλὰς πράξεις ἁπάσας ἀγαθὰς ὡμολογήσαμεν. { - } Αληθη̃ λέγεισ, καὶ ἀεὶ ἔμοιγε δοκει̃ οὕτωσ. { - } Ορθω̃ς γε, ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ ποτέρους φὴ̨ς εἰς τὸν πόλεμον οὐκ ἐθέλειν ἰέναι, καλὸν ὂν καὶ ἀγαθόν; { - } Τοὺς δειλούσ, ἠ̃ δ ὅσ. { - } Οὐκου̃ν, ἠ̃ν δ ἐγώ, εἴπερ καλὸν καὶ ἀγαθόν, καὶ ἡδύ; { - } Ωμολόγηται γου̃ν, ἔφη. { - } ~Αρ οὐ̃ν γιγνώσκοντες οἱ δειλοὶ οὐκ ἐθέλουσιν ἰέναι ἐπὶ τὸ κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον καὶ ἥδιον; { - } Αλλὰ καὶ του̃το ἐὰν ὁμολογω̃μεν, ἔφη, διαφθερου̃μεν τὰς ἔμπροσθεν ὁμολογίασ. { - } Τί δ ὁ ἀνδρει̃οσ; οὐκ ἐπὶ τὸ κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον καὶ ἥδιον ἔρχεται; { - } Ανάγκη, ἔφη, ὁμολογει̃ν. { - } Οὐκου̃ν ὅλως οἱ ἀνδρει̃οι οὐκ αἰσχροὺς φόβους φοβου̃νται, ὅταν φοβω̃νται, οὐδὲ αἰσχρὰ θάρρη θαρρου̃σιν; { - } Αληθη̃, ἔφη. { - } Εἰ δὲ μὴ αἰσχρά, ἀ̃ρ οὐ καλά; { - } Ωμολόγει. { - } Εἰ δὲ καλά, καὶ ἀγαθά; { - } Ναί. { - } Οὐκου̃ν καὶ οἱ δειλοὶ καὶ οἱ θρασει̃ς καὶ οἱ μαινό - μενοι τοὐναντίον αἰσχρούς τε φόβους φοβου̃νται καὶ αἰσχρὰ θάρρη θαρρου̃σιν; { - } Ωμολόγει. { - } Θαρρου̃σιν δὲ τὰ αἰσχρὰ καὶ κακὰ δι ἄλλο τι ἢ δι ἄγνοιαν καὶ ἀμαθίαν; { - } Οὕτως ἔχει, ἔφη. { - } Τί οὐ̃ν; του̃το δι ὃ δειλοί εἰσιν οἱ δειλοί, δειλίαν ἢ ἀνδρείαν καλει̃σ; { - } Δειλίαν ἔγωγ ἔφη. { - } Δειλοὶ δὲ οὐ διὰ τὴν τω̃ν δεινω̃ν ἀμαθίαν ἐφάνησαν ὄντεσ; { - } Πάνυ γ ἔφη. { - } Διὰ ταύτην ἄρα τὴν ἀμαθίαν δειλοί εἰσιν; { - } Ωμολόγει. { - } Δι ὃ δὲ δειλοί εἰσιν, δειλία ὁμολογει̃ται παρὰ σου̃; { - } Συνέφη. { - } Οὐκου̃ν ἡ τω̃ν δεινω̃ν καὶ μὴ δεινω̃ν ἀμαθία δειλία ἂν εἴη; { - } Επένευσε. { - } Αλλὰ μήν, ἠ̃ν δ ἐγώ, ἐναντίον ἀνδρεία δειλία̨. { - } Έφη. { - } Οὐκου̃ν ἡ τω̃ν δεινω̃ν καὶ μὴ δεινω̃ν σοφία ἐναντία τη̨̃ τούτων ἀμαθία̨ ἐστίν; { - } Καὶ ἐνταυ̃θα ἔτι ἐπένευσεν. { - } Η δὲ τούτων ἀμαθία δειλία; { - } Πάνυ μόγις ἐνταυ̃θα ἐπένευσεν. { - } Η σοφία ἄρα τω̃ν δεινω̃ν καὶ μὴ δεινω̃ν ἀνδρεία ἐστίν, ἐναντία οὐ̃σα τη̨̃ τούτων ἀμαθία̨; { - } Οὐκέτι ἐνταυ̃θα οὔτ ἐπινευ̃σαι ἠθέλησεν ἐσίγα τε. { - } Καὶ ἐγὼ εἰ̃πον: Τί δή, ὠ̃ Πρωταγόρα, οὔτε σὺ φὴ̨ς ἃ ἐρωτω̃ οὔτε ἀπόφη̨σ; { - } Αὐτόσ, ἔφη, πέρανον. { - } Έν γ ἔφην ἐγώ, μόνον ἐρόμενος ἔτι σέ, εἴ σοι ὥσπερ τὸ πρω̃τον ἔτι δοκου̃σιν εἰ̃ναί τινες ἄνθρωποι ἀμαθέστατοι μέν, ἀνδρειότατοι δέ. { - } Φιλονικει̃ν μοι, ἔφη, δοκει̃σ, ὠ̃ Σώκρατεσ, τὸ ἐμὲ εἰ̃ναι τὸν ἀποκρινόμενον: χαριου̃μαι οὐ̃ν σοι, καὶ λέγω ὅτι ἐκ τω̃ν ὡμολογημένων ἀδύνατόν μοι δοκει̃ εἰ̃ναι. 