ἐννοει̃ς ὅτι ὁ αὐτὸς οὑ̃τος καὶ τάδε λέγει κἀκει̃να τὰ ἔμπροσθεν; { - } Οἰ̃δα, ἠ̃ν δ ἐγώ. { - } Δοκει̃ οὐ̃ν σοι, ἔφη, ταυ̃τα ἐκείνοις ὁμολο - γει̃σθαι; { - } Φαίνεται ἔμοιγε [καὶ ἅμα μέντοι ἐφοβούμην μὴ τὶ λέγοι] ἀτάρ, ἔφην ἐγώ, σοὶ οὐ φαίνεται; { - } Πω̃ς γὰρ ἂν φαίνοιτο ὁμολογει̃ν αὐτὸς ἑαυτω̨̃ ὁ ταυ̃τα ἀμφότερα λέγων, ὅς γε τὸ μὲν πρω̃τον αὐτὸς ὑπέθετο χαλεπὸν εἰ̃ναι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι ἀλαθεία̨, ὀλίγον δὲ του̃ ποιήματος εἰς τὸ πρόσθεν προελθὼν ἐπελάθετο, καὶ Πιττακὸν τὸν ταὐτὰ λέγοντα ἑαυτω̨̃, ὅτι <χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι>, του̃τον μέμφεταί τε καὶ οὔ φησιν ἀποδέχεσθαι αὐτου̃ τὰ αὐτὰ ἑαυτω̨̃ λέγοντοσ; καίτοι ὁπότε τὸν ταὐτὰ λέγοντα αὑτω̨̃ μέμφεται, δη̃λον ὅτι καὶ ἑαυτὸν μέμφεται, ὥστε ἤτοι τὸ πρότερον ἢ ὕστερον οὐκ ὀρθω̃ς λέγει.