Μετὰ ταυ̃τ οὐ̃ν ἤδη ἐφεξη̃ς ἠ̨̃α, αἰσθανόμενος μὲν [καὶ] λυπούμενος καὶ δεδιὼς ὅτι ἀπηχθανόμην, ὅμως δὲ ἀναγκαι̃ον ἐδόκει εἰ̃ναι τὸ του̃ θεου̃ περὶ πλείστου ποιει̃σθαι - ἰτέον οὐ̃ν, σκοπου̃ντι τὸν χρησμὸν τί λέγει, ἐπὶ ἅπαντας τούς τι δοκου̃ντας εἰδέναι. καὶ νὴ τὸν κύνα, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι - δει̃ γὰρ πρὸς ὑμα̃ς τἀληθη̃ λέγειν - ἠ̃ μὴν ἐγὼ ἔπαθόν τι τοιου̃τον: οἱ μὲν μάλιστα εὐδοκιμου̃ντες ἔδοξάν μοι ὀλίγου δει̃ν του̃ πλείστου ἐνδεει̃ς εἰ̃ναι ζητου̃ντι κατὰ τὸν θεόν, ἄλλοι δὲ δοκου̃ντες φαυλότεροι ἐπιεικέστεροι εἰ̃ναι ἄνδρες πρὸς τὸ φρονίμως ἔχειν. δει̃ δὴ ὑμι̃ν τὴν ἐμὴν πλάνην ἐπιδει̃ξαι ὥσπερ πόνους τινὰς πονου̃ντος ἵνα μοι καὶ ἀν - έλεγκτος ἡ μαντεία γένοιτο. μετὰ γὰρ τοὺς πολιτικοὺς ἠ̨̃α ἐπὶ τοὺς ποιητὰς τούς τε τω̃ν τραγω̨διω̃ν καὶ τοὺς τω̃ν διθυράμβων καὶ τοὺς ἄλλουσ, ὡς ἐνταυ̃θα ἐπ αὐτοφώρω̨ καταληψόμενος ἐμαυτὸν ἀμαθέστερον ἐκείνων ὄντα. ἀνα - λαμβάνων οὐ̃ν αὐτω̃ν τὰ ποιήματα ἅ μοι ἐδόκει μάλιστα πεπραγματευ̃σθαι αὐτοι̃σ, διηρώτων ἂν αὐτοὺς τί λέγοιεν, ἵν ἅμα τι καὶ μανθάνοιμι παρ αὐτω̃ν. αἰσχύνομαι οὐ̃ν ὑμι̃ν εἰπει̃ν, ὠ̃ ἄνδρεσ, τἀληθη̃: ὅμως δὲ ῥητέον. ὡς ἔπος γὰρ εἰπει̃ν ὀλίγου αὐτω̃ν ἅπαντες οἱ παρόντες ἂν βέλτιον ἔλεγον περὶ ὡ̃ν αὐτοὶ ἐπεποιήκεσαν. ἔγνων οὐ̃ν αὐ̃ καὶ περὶ τω̃ν ποιητω̃ν ἐν ὀλίγω̨ του̃το, ὅτι οὐ σοφία̨ ποιοι̃εν ἃ ποιοι̃εν, ἀλλὰ φύσει τινὶ καὶ ἐνθουσιάζοντες ὥσπερ οἱ θεομάντεις καὶ οἱ χρησμω̨δοί: καὶ γὰρ οὑ̃τοι λέγουσι μὲν πολλὰ καὶ καλά, ἴσασιν δὲ οὐδὲν ὡ̃ν λέγουσι. τοιου̃τόν τί μοι ἐφάνησαν πάθος καὶ οἱ ποιηταὶ πεπονθότεσ, καὶ ἅμα ἠ̨σθόμην αὐτω̃ν διὰ τὴν ποίησιν οἰομένων καὶ τἀ̃λλα σοφωτάτων εἰ̃ναι ἀνθρώπων ἃ οὐκ ἠ̃σαν. ἀπη̨̃α οὐ̃ν καὶ ἐντευ̃θεν τω̨̃ αὐτω̨̃ οἰόμενος περιγεγονέναι ὡ̨̃περ καὶ τω̃ν πολιτικω̃ν.