Εἰπόντος δὲ αὐτου̃ ταυ̃τα, ὁ Πρόδικοσ, Καλω̃ς μοι, ἔφη, δοκει̃ς λέγειν, ὠ̃ Κριτία: χρὴ γὰρ τοὺς ἐν τοιοι̃σδε λόγοις παραγιγνομένους κοινοὺς μὲν εἰ̃ναι ἀμφοι̃ν τοι̃ν διαλεγομένοιν ἀκροατάσ, ἴσους δὲ μή - ἔστιν γὰρ οὐ ταὐτόν: κοινη̨̃ μὲν γὰρ ἀκου̃σαι δει̃ ἀμφοτέρων, μὴ ἴσον δὲ νει̃μαι ἑκατέρω̨, ἀλλὰ τω̨̃ μὲν σοφωτέρω̨ πλέον, τω̨̃ δὲ ἀμαθεστέρω̨ ἔλαττον. ἐγὼ μὲν καὶ αὐτόσ, ὠ̃ Πρωταγόρα τε καὶ Σώκρατεσ, ἀξιω̃ ὑμα̃ς συγχωρει̃ν καὶ ἀλλήλοις περὶ τω̃ν λόγων ἀμφισβητει̃ν μέν, ἐρίζειν δὲ μή - ἀμφισβητου̃σι μὲν γὰρ καὶ δι εὔνοιαν οἱ φίλοι τοι̃ς φίλοισ, ἐρίζουσιν δὲ οἱ διάφοροί τε καὶ ἐχθροὶ ἀλλήλοισ - καὶ οὕτως ἂν καλλίστη ἡμι̃ν ἡ συνουσία γίγνοιτο: ὑμει̃ς τε γὰρ οἱ λέγοντες μάλιστ ἂν οὕτως ἐν ἡμι̃ν τοι̃ς ἀκούουσιν εὐδοκιμοι̃τε καὶ οὐκ ἐπαινοι̃σθε - εὐδοκιμει̃ν μὲν γὰρ ἔστιν παρὰ ται̃ς ψυχαι̃ς τω̃ν ἀκουόντων ἄνευ ἀπάτησ, ἐπαινει̃σθαι δὲ ἐν λόγω̨ πολλάκις παρὰ δόξαν ψευδομένων - ἡμει̃ς τ αὐ̃ οἱ ἀκούοντες μάλιστ ἂν οὕτως εὐφραινοίμεθα, οὐχ ἡδοίμεσθα - εὐφραίνεσθαι μὲν γὰρ ἔστιν μανθάνοντά τι καὶ φρονήσεως μεταλαμβάνοντα αὐτη̨̃ τη̨̃ διανοία̨, ἥδεσθαι δὲ ἐσθίοντά τι ἢ ἄλλο ἡδὺ πάσχοντα αὐτω̨̃ τω̨̃ σώματι.