Πολλήν γέ μου κατέγνωκας δυστυχίαν. καί μοι ἀπό - κριναι: ἠ̃ καὶ περὶ ἵππους οὕτω σοι δοκει̃ ἔχειν; οἱ μὲν βελτίους ποιου̃ντες αὐτοὺς πάντες ἄνθρωποι εἰ̃ναι, εἱ̃ς δέ τις ὁ διαφθείρων; ἢ τοὐναντίον τούτου πα̃ν εἱ̃ς μέν τις ὁ βελτίους οἱ̃ός τ ὢν ποιει̃ν ἢ πάνυ ὀλίγοι, οἱ ἱππικοί, οἱ δὲ πολλοὶ ἐάνπερ συνω̃σι καὶ χρω̃νται ἵπποισ, διαφθείρουσιν; οὐχ οὕτως ἔχει, ὠ̃ Μέλητε, καὶ περὶ ἵππων καὶ τω̃ν ἄλλων ἁπάντων ζώ̨ων; πάντως δήπου, ἐάντε σὺ καὶ Άνυτος οὐ φη̃τε ἐάντε φη̃τε: πολλὴ γὰρ ἄν τις εὐδαιμονία εἴη περὶ τοὺς νέους εἰ εἱ̃ς μὲν μόνος αὐτοὺς διαφθείρει, οἱ δ ἄλλοι ὠφελου̃σιν. ἀλλὰ γάρ, ὠ̃ Μέλητε, ἱκανω̃ς ἐπιδείκνυσαι ὅτι οὐδεπώποτε ἐφρόντισας τω̃ν νέων, καὶ σαφω̃ς ἀποφαί - νεις τὴν σαυτου̃ ἀμέλειαν, ὅτι οὐδέν σοι μεμέληκεν περὶ ὡ̃ν ἐμὲ εἰσάγεισ.