Τὸ μὲν οὐ̃ν πρω̃τον ἐκαλλωπίζετο ἡμι̃ν ὁ Πρωταγόρασ - τὸν γὰρ λόγον ἠ̨τια̃το δυσχερη̃ εἰ̃ναι - ἔπειτα μέντοι συνεχώρησεν ἀποκρίνεσθαι. { - } Ίθι δή, ἔφην ἐγώ, ἐξ ἀρχη̃ς μοι ἀπόκριναι. δοκου̃σί τινές σοι σωφρονει̃ν ἀδικου̃ντεσ; { - } Έστω, ἔφη. { - } Τὸ δὲ σωφρονει̃ν λέγεις εὐ̃ φρονει̃ν; { - } Έφη. { - } Τὸ δ εὐ̃ φρονει̃ν εὐ̃ βουλεύεσθαι, ὅτι ἀδικου̃σιν; { - } Έστω, ἔφη. { - } Πότερον, ἠ̃ν δ ἐγώ, εἰ εὐ̃ πράττουσιν ἀδικου̃ντες ἢ εἰ κακω̃σ; { - } Εἰ εὐ̃. { - } Λέγεις οὐ̃ν ἀγαθὰ ἄττα εἰ̃ναι; { - } Λέγω. { - } ~Αρ οὐ̃ν, ἠ̃ν δ ἐγώ, ταυ̃τ ἐστὶν ἀγαθὰ ἅ ἐστιν ὠφέλιμα τοι̃ς ἀνθρώποισ; { - } Καὶ ναὶ μὰ Δίἔφη, κἂν μὴ τοι̃ς ἀνθρώποις ὠφέλιμα ἠ̨̃, ἔγωγε καλω̃ ἀγαθά. { - } Καί μοι ἐδόκει ὁ Πρωτα - γόρας ἤδη τετραχύνθαι τε καὶ ἀγωνια̃ν καὶ παρατετάχθαι πρὸς τὸ ἀποκρίνεσθαι: ἐπειδὴ οὐ̃ν ἑώρων αὐτὸν οὕτως ἔχοντα, εὐλαβούμενος ἠρέμα ἠρόμην. Πότερον, ἠ̃ν δ ἐγώ, λέγεισ, ὠ̃ Πρωταγόρα, ἃ μηδενὶ ἀνθρώπων ὠφέλιμά ἐστιν, ἢ ἃ μηδὲ τὸ παράπαν ὠφέλιμα; καὶ τὰ τοιαυ̃τα σὺ ἀγαθὰ καλει̃σ; { - } Οὐδαμω̃σ, ἔφη: ἀλλ ἔγωγε πολλὰ οἰ̃δ ἃ ἀνθρώποις μὲν ἀνωφελη̃ ἐστι, καὶ σιτία καὶ ποτὰ καὶ φάρμακα καὶ ἄλλα μυρία, τὰ δέ γε ὠφέλιμα: τὰ δὲ ἀνθρώποις μὲν οὐδέτερα, ἵπποις δέ: τὰ δὲ βουσὶν μόνον, τὰ δὲ κυσίν: τὰ δέ γε τούτων μὲν οὐδενί, δένδροις δέ: τὰ δὲ του̃ δένδρου ται̃ς μὲν ῥίζαις ἀγαθά, ται̃ς δὲ βλάσταις πονηρά, οἱ̃ον καὶ ἡ κόπρος πάντων τω̃ν φυτω̃ν ται̃ς μὲν ῥίζαις ἀγαθὸν παραβαλλομένη, εἰ δ ἐθέλοις ἐπὶ τοὺς πτόρθους καὶ τοὺς νέους κλω̃νας ἐπιβάλλειν, πάντα ἀπόλλυσιν: ἐπεὶ καὶ τὸ ἔλαιον τοι̃ς μὲν φυτοι̃ς ἅπασίν ἐστιν πάγκακον καὶ ται̃ς θριξὶν πολεμιώτατον ται̃ς τω̃ν ἄλλων ζώ̨ων πλὴν ται̃ς του̃ ἀνθρώπου, ται̃ς δὲ του̃ ἀνθρώπου ἀρωγὸν καὶ τω̨̃ ἄλλω̨ σώματι. οὕτω δὲ ποικίλον τί ἐστιν τὸ ἀγαθὸν καὶ παντοδαπόν, ὥστε καὶ ἐνταυ̃θα τοι̃ς μὲν ἔξωθεν του̃ σώματος ἀγαθόν ἐστιν τω̨̃ ἀνθρώπω̨, τοι̃ς δ ἐντὸς ταὐτὸν του̃το κάκιστον: καὶ διὰ του̃το οἱ ἰατροὶ πάντες ἀπαγορεύουσιν τοι̃ς ἀσθενου̃σιν μὴ χρη̃σθαι ἐλαίω̨ ἀλλ ἢ ὅτι σμικροτάτω̨ ἐν τούτοις οἱ̃ς μέλλει ἔδεσθαι, ὅσον μόνον τὴν δυσχέρειαν κατασβέσαι τὴν ἐπὶ ται̃ς αἰσθήσεσι ται̃ς διὰ τω̃ν ῥινω̃ν γιγνομένην ἐν τοι̃ς σιτίοις τε καὶ ὄψοισ. 