Λέγεις δέ τινασ, ἔφην, ὠ̃ Πρωταγόρα, τω̃ν ἀνθρώπων εὐ̃ ζη̃ν, τοὺς δὲ κακω̃σ; { - } Έφη. { - } ~Αρ οὐ̃ν δοκει̃ σοι ἄνθρωπος ἂν εὐ̃ ζη̃ν, εἰ ἀνιώμενός τε καὶ ὀδυνώμενος ζώ̨η; { - } Οὐκ ἔφη. { - } Τί δ εἰ ἡδέως βιοὺς τὸν βίον τελευτήσειεν; οὐκ εὐ̃ ἄν σοι δοκει̃ οὕτως βεβιωκέναι; { - } Έμοιγἔφη. { - } Τὸ μὲν ἄρα ἡδέως ζη̃ν ἀγαθόν, τὸ δ ἀηδω̃ς κακόν. { - } Εἴπερ τοι̃ς καλοι̃ς γ ἔφη, ζώ̨η ἡδόμενοσ. { - } Τί δή, ὠ̃ Πρωταγόρα; μὴ καὶ σύ, ὥσπερ οἱ πολλοί, ἡδέ ἄττα καλει̃ς κακὰ καὶ ἀνιαρὰ ἀγαθά; ἐγὼ γὰρ λέγω, καθ ὃ ἡδέα ἐστίν, ἀ̃ρα κατὰ του̃το οὐκ ἀγαθά, μὴ εἴ τι ἀπ αὐτω̃ν ἀποβήσεται ἄλλο; καὶ αὐ̃θις αὐ̃ τὰ ἀνιαρὰ ὡσαύτως οὕτως οὐ καθ ὅσον ἀνιαρά, κακά; { - } Οὐκ οἰ̃δα, ὠ̃ Σώκρατεσ, ἔφη, ἁπλω̃ς οὕτωσ, ὡς σὺ ἐρωτα̨̃σ, εἰ ἐμοὶ ἀποκριτέον ἐστὶν ὡς τὰ ἡδέα τε ἀγαθά ἐστιν ἅπαντα καὶ τὰ ἀνιαρὰ κακά: ἀλλά μοι δοκει̃ οὐ μόνον πρὸς τὴν νυ̃ν ἀπόκρισιν ἐμοὶ ἀσφαλέστερον εἰ̃ναι ἀποκρίνασθαι, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα τὸν ἄλλον βίον τὸν ἐμόν, ὅτι ἔστι μὲν ἃ τω̃ν ἡδέων οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ἔστι δ αὐ̃ καὶ ἃ τω̃ν ἀνιαρω̃ν οὐκ ἔστι κακά, ἔστι δ ἃ ἔστι, καὶ τρίτον ἃ οὐδέτερα, οὔτε κακὰ οὔτ ἀγαθά. { - } Ηδέα δὲ καλει̃σ, ἠ̃ν δ ἐγώ, οὐ τὰ ἡδονη̃ς μετέχοντα ἢ ποιου̃ντα ἡδονήν; { - } Πάνυ γ ἔφη. { - } Του̃το τοί - νυν λέγω, καθ ὅσον ἡδέα ἐστίν, εἰ οὐκ ἀγαθά, τὴν ἡδονὴν αὐτὴν ἐρωτω̃ν εἰ οὐκ ἀγαθόν ἐστιν. { - } Ώσπερ σὺ λέγεισ, ἔφη, ἑκάστοτε, ὠ̃ Σώκρατεσ, σκοπώμεθα αὐτό, καὶ ἐὰν μὲν πρὸς λόγον δοκη̨̃ εἰ̃ναι τὸ σκέμμα καὶ τὸ αὐτὸ φαίνηται ἡδύ τε καὶ ἀγαθόν, συγχωρησόμεθα: εἰ δὲ μή, τότε ἤδη ἀμφισβη - τήσομεν. 