Πρὸς αὐτω̃ν τοίνυν, ὠ̃ Μέλητε, τούτων τω̃ν θεω̃ν ὡ̃ν νυ̃ν ὁ λόγος ἐστίν, εἰπὲ ἔτι σαφέστερον καὶ ἐμοὶ καὶ τοι̃ς ἀνδράσιν τουτοισί. ἐγὼ γὰρ οὐ δύναμαι μαθει̃ν πότερον λέγεις διδάσκειν με νομίζειν εἰ̃ναί τινας θεούσ - καὶ αὐτὸς ἄρα νομίζω εἰ̃ναι θεοὺς καὶ οὐκ εἰμὶ τὸ παράπαν ἄθεος οὐδὲ ταύτη̨ ἀδικω̃ οὐ μέντοι οὕσπερ γε ἡ πόλις ἀλλὰ ἑτέρουσ, καὶ του̃τ ἔστιν ὅ μοι ἐγκαλει̃σ, ὅτι ἑτέρουσ, ἢ παντάπασί με φὴ̨ς οὔτε αὐτὸν νομίζειν θεοὺς τούς τε ἄλλους ταυ̃τα διδάσκειν.