~Η καλόν, ἠ̃ν δ ἐγώ, τέχνημα ἄρα κέκτησαι, εἴπερ κέκτησαι: οὐ γάρ τι ἄλλο πρός γε σὲ εἰρήσεται ἢ ἅπερ νοω̃. ἐγὼ γὰρ του̃το, ὠ̃ Πρωταγόρα, οὐκ ὤ̨μην διδακτὸν εἰ̃ναι, σοὶ δὲ λέγοντι οὐκ ἔχω ὅπως [ἂν] ἀπιστω̃. ὅθεν δὲ αὐτὸ ἡγου̃μαι οὐ διδακτὸν εἰ̃ναι μηδ ὑπ ἀνθρώπων παρα - σκευαστὸν ἀνθρώποισ, δίκαιός εἰμι εἰπει̃ν. ἐγὼ γὰρ Αθη - ναίουσ, ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι Έλληνεσ, φημὶ σοφοὺς εἰ̃ναι. ὁρω̃ οὐ̃ν, ὅταν συλλεγω̃μεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐπειδὰν μὲν περὶ οἰκοδομίας τι δέη̨ πρα̃ξαι τὴν πόλιν, τοὺς οἰκοδόμους μεταπεμπομένους συμβούλους περὶ τω̃ν οἰκοδομημάτων, ὅταν δὲ περὶ ναυπηγίασ, τοὺς ναυπηγούσ, καὶ τἀ̃λλα πάντα οὕτωσ, ὅσα ἡγου̃νται μαθητά τε καὶ διδακτὰ εἰ̃ναι: ἐὰν δέ τις ἄλλος ἐπιχειρη̨̃ αὐτοι̃ς συμβουλεύειν ὃν ἐκει̃νοι μὴ οἴονται δη - μιουργὸν εἰ̃ναι, κἂν πάνυ καλὸς ἠ̨̃ καὶ πλούσιος καὶ τω̃ν γενναίων, οὐδέν τι μα̃λλον ἀποδέχονται, ἀλλὰ καταγελω̃σι καὶ θορυβου̃σιν, ἕως ἂν ἢ αὐτὸς ἀποστη̨̃ ὁ ἐπιχειρω̃ν λέγειν καταθορυβηθείσ, ἢ οἱ τοξόται αὐτὸν ἀφελκύσωσιν ἢ ἐξάρωνται κελευόντων τω̃ν πρυτάνεων. περὶ μὲν οὐ̃ν ὡ̃ν οἴονται ἐν τέχνη̨ εἰ̃ναι, οὕτω διαπράττονται: ἐπειδὰν δέ τι περὶ τω̃ν τη̃ς πόλεως διοικήσεως δέη̨ βουλεύσασθαι, συμβουλεύει αὐτοι̃ς ἀνιστάμενος περὶ τούτων ὁμοίως μὲν τέκτων, ὁμοίως δὲ χαλκεὺς σκυτοτόμοσ, ἔμπορος ναύκληροσ, πλούσιος πένησ, γενναι̃ος ἀγεννήσ, καὶ τούτοις οὐδεὶς του̃το ἐπιπλήττει ὥσπερ τοι̃ς πρότερον, ὅτι οὐδαμόθεν μαθών, οὐδὲ ὄντος διδασκάλου οὐδενὸς αὐτω̨̃, ἔπειτα συμβουλεύειν ἐπιχειρει̃: δη̃λον γὰρ ὅτι οὐχ ἡγου̃νται διδακτὸν εἰ̃ναι. μὴ τοίνυν ὅτι τὸ κοινὸν τη̃ς πόλεως οὕτως ἔχει, ἀλλὰ ἰδία̨ ἡμι̃ν οἱ σοφώτατοι καὶ ἄριστοι τω̃ν πολιτω̃ν ταύτην τὴν ἀρετὴν ἣν ἔχουσιν οὐχ οἱ̃οί τε ἄλλοις παραδιδόναι: ἐπεὶ Περικλη̃σ, ὁ τουτωνὶ τω̃ν νεανίσκων πατήρ, τούτους ἃ μὲν διδασκάλων εἴχετο καλω̃ς καὶ εὐ̃ ἐπαίδευσεν, ἃ δὲ αὐτὸς σοφός ἐστιν οὔτε αὐτὸς παιδεύει οὔτε τω̨ ἄλλω̨ παραδίδωσιν, ἀλλ αὐτοὶ περιιόντες νέμονται ὥσπερ ἄφετοι, ἐάν που αὐτόματοι περιτύχωσιν τη̨̃ ἀρετη̨̃. εἰ δὲ βούλει, Κλεινίαν, τὸν Αλκιβιάδου τουτουὶ̈ νεώτερον ἀδελφόν, ἐπιτρο - πεύων ὁ αὐτὸς οὑ̃τος ἀνὴρ Περικλη̃σ, δεδιὼς περὶ αὐτου̃ μὴ διαφθαρη̨̃ δὴ ὑπὸ Αλκιβιάδου, ἀποσπάσας ἀπὸ τούτου, κατα- θέμενος ἐν Αρίφρονος ἐπαίδευε: καὶ πρὶν ἓξ μη̃νας γεγονέναι, ἀπέδωκε τούτω̨ οὐκ ἔχων ὅτι χρήσαιτο αὐτω̨̃. καὶ ἄλλους σοι παμπόλλους ἔχω λέγειν, οἳ αὐτοὶ ἀγαθοὶ ὄντες οὐδένα πώποτε βελτίω ἐποίησαν οὔτε τω̃ν οἰκείων οὔτε τω̃ν ἀλλοτρίων. ἐγὼ οὐ̃ν, ὠ̃ Πρωταγόρα, εἰς ταυ̃τα ἀποβλέπων οὐχ ἡγου̃μαι διδακτὸν εἰ̃ναι ἀρετήν: ἐπειδὴ δέ σου ἀκούω ταυ̃τα λέγοντοσ, κάμπτομαι καὶ οἰ̃μαί τί σε λέγειν διὰ τὸ ἡγει̃σθαί σε πολλω̃ν μὲν ἔμπειρον γεγονέναι, πολλὰ δὲ μεμαθηκέναι, τὰ δὲ αὐτὸν ἐξηυρηκέναι. εἰ οὐ̃ν ἔχεις ἐναργέστερον ἡμι̃ν ἐπιδει̃ξαι ὡς διδακτόν ἐστιν ἡ ἀρετή, μὴ φθονήση̨ς ἀλλ ἐπίδειξον.