Δόξαν ἡμι̃ν ταυ̃τα ἐπορευόμεθα: ἐπειδὴ δὲ ἐν τω̨̃ προθύρω̨ ἐγενόμεθα, ἐπιστάντες περί τινος λόγου διελεγόμεθα, ὃς ἡμι̃ν κατὰ τὴν ὁδὸν ἐνέπεσεν: ἵν οὐ̃ν μὴ ἀτελὴς γένοιτο, ἀλλὰ διαπερανάμενοι οὕτως ἐσίοιμεν, στάντες ἐν τω̨̃ προθύρω̨ διελεγόμεθα ἕως συνωμολογήσαμεν ἀλλήλοισ. δοκει̃ οὐ̃ν μοι, ὁ θυρωρόσ, εὐνου̃χός τισ, κατήκουεν ἡμω̃ν, κινδυνεύει δὲ διὰ τὸ πλη̃θος τω̃ν σοφιστω̃ν ἄχθεσθαι τοι̃ς φοιτω̃σιν εἰς τὴν οἰκίαν: ἐπειδὴ γου̃ν ἐκρούσαμεν τὴν θύραν, ἀνοίξας καὶ ἰδὼν ἡμα̃σ, Έα, ἔφη, σοφισταί τινεσ: οὐ σχολὴ αὐτω̨̃ καὶ ἅμα ἀμφοι̃ν τοι̃ν χεροι̃ν τὴν θύραν πάνυ προθύμως ὡς οἱ̃ός τ ἠ̃ν ἐπή - ραξεν. καὶ ἡμει̃ς πάλιν ἐκρούομεν, καὶ ὃς ἐγκεκλη̨μένης τη̃ς θύρας ἀποκρινόμενος εἰ̃πεν, ~Ω ἄνθρωποι, ἔφη, οὐκ ἀκη - κόατε ὅτι οὐ σχολὴ αὐτω̨̃; Αλλ ὠγαθέ, ἔφην ἐγώ, οὔτε παρὰ Καλλίαν ἥκομεν οὔτε σοφισταί ἐσμεν. ἀλλὰ θάρρει: Πρωταγόραν γάρ τοι δεόμενοι ἰδει̃ν ἤλθομεν: εἰσάγγειλον οὐ̃ν. μόγις οὐ̃ν ποτε ἡμι̃ν ἅνθρωπος ἀνέω̨ξεν τὴν θύραν.