Ταυ̃τα ἤρεσε τοι̃ς παρου̃σι, καὶ πάντες ἐπή̨νεσαν, καὶ ἐμέ τε ὁ Καλλίας οὐκ ἔφη ἀφήσειν καὶ ἑλέσθαι ἐδέοντο ἐπιστάτην. εἰ̃πον οὐ̃ν ἐγὼ ὅτι αἰσχρὸν εἴη βραβευτὴν ἑλέσθαι τω̃ν λόγων. εἴτε γὰρ χείρων ἔσται ἡμω̃ν ὁ αἱρεθείσ, οὐκ ὀρθω̃ς ἂν ἔχοι τὸν χείρω τω̃ν βελτιόνων ἐπιστατει̃ν, εἴτε ὅμοιοσ, οὐδ οὕτως ὀρθω̃σ: ὁ γὰρ ὅμοιος ἡμι̃ν ὅμοια καὶ ποιήσει, ὥστε ἐκ περιττου̃ ἡ̨ρήσεται. ἀλλὰ δὴ βελτίονα ἡμω̃ν αἱρήσεσθε. τη̨̃ μὲν ἀληθεία̨, ὡς ἐγὠ̨̃μαι, ἀδύνατον ὑμι̃ν ὥστε Πρωταγόρου του̃δε σοφώτερόν τινα ἑλέσθαι: εἰ δὲ αἱρήσεσθε μὲν μηδὲν βελτίω, φήσετε δέ, αἰσχρὸν καὶ του̃το τω̨̃δε γίγνεται, ὥσπερ φαύλω̨ ἀνθρώπω̨ ἐπιστάτην αἱρει̃σθαι, ἐπεὶ τό γ ἐμὸν οὐδέν μοι διαφέρει. ἀλλ οὑτωσὶ ἐθέλω ποιη̃σαι, ἵν ὃ προθυμει̃σθε συνουσία τε καὶ διάλογοι ἡμι̃ν γίγνωνται: εἰ μὴ βούλεται Πρωταγόρας ἀποκρίνεσθαι, οὑ̃τος μὲν ἐρωτάτω, ἐγὼ δὲ ἀπο - κρινου̃μαι, καὶ ἅμα πειράσομαι αὐτω̨̃ δει̃ξαι ὡς ἐγώ φημι χρη̃ναι τὸν ἀποκρινόμενον ἀποκρίνεσθαι: ἐπειδὰν δὲ ἐγὼ ἀποκρίνωμαι ὁπόσ ἂν οὑ̃τος βούληται ἐρωτα̃ν, πάλιν οὑ̃τος ἐμοὶ λόγον ὑποσχέτω ὁμοίωσ. ἐὰν οὐ̃ν μὴ δοκη̨̃ πρόθυμος εἰ̃ναι πρὸς αὐτὸ τὸ ἐρωτώμενον ἀποκρίνεσθαι, καὶ ἐγὼ καὶ ὑμει̃ς κοινη̨̃ δεησόμεθα αὐτου̃ ἅπερ ὑμει̃ς ἐμου̃, μὴ διαφθείρειν τὴν συνουσίαν: καὶ οὐδὲν δει̃ τούτου ἕνεκα ἕνα ἐπιστάτην γενέσθαι, ἀλλὰ πάντες κοινη̨̃ ἐπιστατήσετε. Εδόκει πα̃σιν οὕτω ποιη - τέον εἰ̃ναι: καὶ ὁ Πρωταγόρας πάνυ μὲν οὐκ ἤθελεν, ὅμως δὲ ἠναγκάσθη ὁμολογη̃σαι ἐρωτήσειν, καὶ ἐπειδὰν ἱκανω̃ς ἐρωτήση̨, πάλιν δώσειν λόγον κατὰ σμικρὸν ἀποκρινόμενοσ.