Τοιου̃τόν σοι, ἔφη, ὠ̃ Σώκρατεσ, ἐγὼ καὶ μυ̃θον καὶ λόγον εἴρηκα, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ καὶ Αθηναι̃οι οὕτως ἡγου̃νται, καὶ ὅτι οὐδὲν θαυμαστὸν τω̃ν ἀγαθω̃ν πατέρων φαύλους ὑει̃ς γίγνεσθαι καὶ τω̃ν φαύλων ἀγαθούσ, ἐπεὶ καὶ οἱ Πολυκλείτου ὑει̃σ, Παράλου καὶ Ξανθίππου του̃δε ἡλικιω̃ται, οὐδὲν πρὸς τὸν πατέρα εἰσίν, καὶ ἄλλοι ἄλλων δημιουργω̃ν. τω̃νδε δὲ οὔπω ἄξιον του̃το κατηγορει̃ν: ἔτι γὰρ ἐν αὐτοι̃ς εἰσιν ἐλπίδεσ: νέοι γάρ.