καὶ του̃τ ἐστὶ πρὸς τὸ αὐτὸ του̃το εἰρημένον. οὐ γὰρ οὕτως ἀπαίδευτος ἠ̃ν Σιμωνίδησ, ὥστε τούτους φάναι ἐπαινει̃ν, ὃς ἂν ἑκὼν μηδὲν κακὸν ποιη̨̃, ὡς ὄντων τινω̃ν οἳ ἑκόντες κακὰ ποιου̃σιν. ἐγὼ γὰρ σχεδόν τι οἰ̃μαι του̃το, ὅτι οὐδεὶς τω̃ν σοφω̃ν ἀνδρω̃ν ἡγει̃ται οὐδένα ἀνθρώπων ἑκόντα ἐξαμαρ - τάνειν οὐδὲ αἰσχρά τε καὶ κακὰ ἑκόντα ἐργάζεσθαι, ἀλλ εὐ̃ ἴσασιν ὅτι πάντες οἱ τὰ αἰσχρὰ καὶ τὰ κακὰ ποιου̃ντες ἄκον - τες ποιου̃σιν: καὶ δὴ καὶ ὁ Σιμωνίδης οὐχ ὃς ἂν μὴ κακὰ ποιη̨̃ ἑκών, τούτων φησὶν ἐπαινέτης εἰ̃ναι, ἀλλὰ περὶ ἑαυτου̃ λέγει του̃το τὸ <ἑκών>. ἡγει̃το γὰρ ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν πολλάκις αὑτὸν ἐπαναγκάζειν φίλον τινὶ γίγνεσθαι καὶ ἐπαινέτην [φιλει̃ν καὶ ἐπαινει̃ν], οἱ̃ον ἀνδρὶ πολλάκις συμβη̃ναι μητέρα ἢ πατέρα ἀλλόκοτον ἢ πατρίδα ἢ ἄλλο τι τω̃ν τοιού - των. τοὺς μὲν οὐ̃ν πονηρούσ, ὅταν τοιου̃τόν τι αὐτοι̃ς συμβη̨̃, ὥσπερ ἁσμένους ὁρα̃ν καὶ ψέγοντας ἐπιδεικνύναι καὶ κατηγορει̃ν τὴν πονηρίαν τω̃ν γονέων ἢ πατρίδοσ, ἵνα αὐτοι̃ς ἀμελου̃σιν αὐτω̃ν μὴ ἐγκαλω̃σιν οἱ ἄνθρωποι μηδ ὀνειδίζωσιν ὅτι ἀμελου̃σιν, ὥστε ἔτι μα̃λλον ψέγειν τε αὐτοὺς καὶ ἔχθρας ἑκουσίους πρὸς ται̃ς ἀναγκαίαις προστίθεσθαι: τοὺς δ ἀγα - θοὺς ἐπικρύπτεσθαί τε καὶ ἐπαινει̃ν ἀναγκάζεσθαι, καὶ ἄν τι ὀργισθω̃σιν τοι̃ς γονευ̃σιν ἢ πατρίδι ἀδικηθέντεσ, αὐτοὺς ἑαυ - τοὺς παραμυθει̃σθαι καὶ διαλλάττεσθαι προσαναγκάζοντας ἑαυτοὺς φιλει̃ν τοὺς ἑαυτω̃ν καὶ ἐπαινει̃ν. πολλάκις δὲ οἰ̃μαι καὶ Σιμωνίδης ἡγήσατο καὶ αὐτὸς ἢ τύραννον ἢ ἄλλον τινὰ τω̃ν τοιούτων ἐπαινέσαι καὶ ἐγκωμιάσαι οὐχ ἑκών, ἀλλ ἀναγκαζόμενοσ. ταυ̃τα δὴ καὶ τω̨̃ Πιττακω̨̃ λέγει ὅτι Εγώ, ὠ̃ Πιττακέ, οὐ διὰ ταυ̃τά σε ψέγω, ὅτι εἰμὶ φιλόψογοσ, ἐπεὶ -