Μὴ θορυβει̃τε, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, ἀλλ ἐμμείνατέ μοι οἱ̃ς ἐδεήθην ὑμω̃ν, μὴ θορυβει̃ν ἐφ οἱ̃ς ἂν λέγω ἀλλ ἀκούειν: καὶ γάρ, ὡς ἐγὼ οἰ̃μαι, ὀνήσεσθε ἀκούοντεσ. μέλλω γὰρ οὐ̃ν ἄττα ὑμι̃ν ἐρει̃ν καὶ ἄλλα ἐφ οἱ̃ς ἴσως βοήσεσθε: ἀλλὰ μηδαμω̃ς ποιει̃τε του̃το. εὐ̃ γὰρ ἴστε, ἐάν με ἀποκτείνητε τοιου̃τον ὄντα οἱ̃ον ἐγὼ λέγω, οὐκ ἐμὲ μείζω βλάψετε ἢ ὑμα̃ς αὐτούσ: ἐμὲ μὲν γὰρ οὐδὲν ἂν βλάψειεν οὔτε Μέλητος οὔτε Άνυτοσ - οὐδὲ γὰρ ἂν δύναιτο - οὐ γὰρ οἴομαι θεμιτὸν εἰ̃ναι ἀμείνονι ἀνδρὶ ὑπὸ χείρονος βλάπτεσθαι. ἀποκτείνειε μεντἂν ἴσως ἢ ἐξελάσειεν ἢ ἀτιμώσειεν: ἀλλὰ ταυ̃τα οὑ̃τος μὲν ἴσως οἴεται καὶ ἄλλος τίς που μεγάλα κακά, ἐγὼ δ οὐκ οἴομαι, ἀλλὰ πολὺ μα̃λλον ποιει̃ν ἃ οὑτοσὶ νυ̃ν ποιει̃, ἄνδρα ἀδίκως ἐπιχειρει̃ν ἀποκτεινύναι. νυ̃ν οὐ̃ν, ὠ̃ ἄνδρες Αθη - ναι̃οι, πολλου̃ δέω ἐγὼ ὑπὲρ ἐμαυτου̃ ἀπολογει̃σθαι, ὥς τις ἂν οἴοιτο, ἀλλὰ ὑπὲρ ὑμω̃ν, μή τι ἐξαμάρτητε περὶ τὴν του̃ θεου̃ δόσιν ὑμι̃ν ἐμου̃ καταψηφισάμενοι. ἐὰν γάρ με ἀπο - κτείνητε, οὐ ῥα̨δίως ἄλλον τοιου̃τον εὑρήσετε, ἀτεχνω̃σ - εἰ καὶ γελοιότερον εἰπει̃ν - προσκείμενον τη̨̃ πόλει ὑπὸ του̃ θεου̃ ὥσπερ ἵππω̨ μεγάλω̨ μὲν καὶ γενναίω̨, ὑπὸ μεγέθους δὲ νωθε - στέρω̨ καὶ δεομένω̨ ἐγείρεσθαι ὑπὸ μύωπός τινοσ, οἱ̃ον δή μοι δοκει̃ ὁ θεὸς ἐμὲ τη̨̃ πόλει προστεθηκέναι τοιου̃τόν τινα, ὃς ὑμα̃ς ἐγείρων καὶ πείθων καὶ ὀνειδίζων ἕνα ἕκαστον οὐδὲν παύομαι τὴν ἡμέραν ὅλην πανταχου̃ προσκαθίζων. τοιου̃τος οὐ̃ν ἄλλος οὐ ῥα̨δίως ὑμι̃ν γενήσεται, ὠ̃ ἄνδρεσ, ἀλλ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε, φείσεσθέ μου: ὑμει̃ς δ ἴσως τάχ ἂν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ανύτω̨, ῥα̨δίως ἂν ἀποκτείναιτε, εἰ̃τα τὸν λοιπὸν βίον καθεύδοντες διατελοι̃τε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμι̃ν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμω̃ν. ὅτι δ ἐγὼ τυγχάνω ὢν τοιου̃τος οἱ̃ος ὑπὸ του̃ θεου̃ τη̨̃ πόλει δεδόσθαι, ἐνθένδε ἂν κατανοήσαιτε: οὐ γὰρ ἀνθρωπίνω̨ ἔοικε τὸ ἐμὲ τω̃ν μὲν ἐμαυτου̃ πάντων ἠμεληκέναι καὶ ἀνέχεσθαι τω̃ν οἰκείων ἀμελουμένων τοσαυ̃τα ἤδη ἔτη, τὸ δὲ ὑμέτερον πράττειν ἀεί, ἰδία̨ ἑκάστω̨ προσιόντα ὥσπερ πατέρα ἢ ἀδελφὸν πρεσβύ - τερον πείθοντα ἐπιμελει̃σθαι ἀρετη̃σ. καὶ εἰ μέν τι ἀπὸ τούτων ἀπέλαυον καὶ μισθὸν λαμβάνων ταυ̃τα παρεκε - λευόμην, εἰ̃χον ἄν τινα λόγον: νυ̃ν δὲ ὁρα̃τε δὴ καὶ αὐτοὶ ὅτι οἱ κατήγοροι τἀ̃λλα πάντα ἀναισχύντως οὕτω κατη - γορου̃ντες του̃τό γε οὐχ οἱ̃οί τε ἐγένοντο ἀπαναισχυντη̃σαι παρασχόμενοι μάρτυρα, ὡς ἐγώ ποτέ τινα ἢ ἐπραξάμην μισθὸν ἢ ἤ̨τησα. ἱκανὸν γάρ, οἰ̃μαι, ἐγὼ παρέχομαι τὸν μάρτυρα ὡς ἀληθη̃ λέγω, τὴν πενίαν.