Σκέψασθε δὴ ὡ̃ν ἕνεκα ταυ̃τα λέγω: μέλλω γὰρ ὑμα̃ς διδά - ξειν ὅθεν μοι ἡ διαβολὴ γέγονεν. ταυ̃τα γὰρ ἐγὼ ἀκούσας ἐνεθυμούμην οὑτωσί: Τί ποτε λέγει ὁ θεόσ, καὶ τί ποτε αἰνίττεται; ἐγὼ γὰρ δὴ οὔτε μέγα οὔτε σμικρὸν σύνοιδα ἐμαυτω̨̃ σοφὸς ὤν: τί οὐ̃ν ποτε λέγει φάσκων ἐμὲ σοφώ - τατον εἰ̃ναι; οὐ γὰρ δήπου ψεύδεταί γε: οὐ γὰρ θέμις αὐτω̨̃. καὶ πολὺν μὲν χρόνον ἠπόρουν τί ποτε λέγει: ἔπειτα μόγις πάνυ ἐπὶ ζήτησιν αὐτου̃ τοιαύτην τινὰ ἐτραπό - μην. ἠ̃λθον ἐπί τινα τω̃ν δοκούντων σοφω̃ν εἰ̃ναι, ὡς ἐνταυ̃θα εἴπερ που ἐλέγξων τὸ μαντει̃ον καὶ ἀποφανω̃ν τω̨̃ χρησμω̨̃ ὅτι Οὑτοσὶ ἐμου̃ σοφώτερός ἐστι, σὺ δ ἐμὲ ἔφησθα. διασκοπω̃ν οὐ̃ν του̃τον - ὀνόματι γὰρ οὐδὲν δέομαι λέγειν, ἠ̃ν δέ τις τω̃ν πολιτικω̃ν πρὸς ὃν ἐγὼ σκοπω̃ν τοιου̃τόν τι ἔπαθον, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, καὶ διαλεγόμενος αὐτω̨̃ - ἔδοξέ μοι οὑ̃τος ὁ ἀνὴρ δοκει̃ν μὲν εἰ̃ναι σοφὸς ἄλλοις τε πολλοι̃ς ἀνθρώποις καὶ μάλιστα ἑαυτω̨̃, εἰ̃ναι δ οὔ: κἄπειτα ἐπειρώ - μην αὐτω̨̃ δεικνύναι ὅτι οἴοιτο μὲν εἰ̃ναι σοφόσ, εἴη δ οὔ. ἐντευ̃θεν οὐ̃ν τούτω̨ τε ἀπηχθόμην καὶ πολλοι̃ς τω̃ν παρόντων: πρὸς ἐμαυτὸν δ οὐ̃ν ἀπιὼν ἐλογιζόμην ὅτι τούτου μὲν του̃ ἀνθρώπου ἐγὼ σοφώτερός εἰμι: κινδυνεύει μὲν γὰρ ἡμω̃ν οὐδέτερος οὐδὲν καλὸν κἀγαθὸν εἰδέναι, ἀλλ οὑ̃τος μὲν οἴεταί τι εἰδέναι οὐκ εἰδώσ, ἐγὼ δέ, ὥσπερ οὐ̃ν οὐκ οἰ̃δα, οὐδὲ οἴομαι: ἔοικα γου̃ν τούτου γε σμικρω̨̃ τινι αὐτω̨̃ τούτω̨ σοφώτερος εἰ̃ναι, ὅτι ἃ μὴ οἰ̃δα οὐδὲ οἴομαι εἰδέναι. ἐντευ̃θεν ἐπ ἄλλον ἠ̨̃α τω̃ν ἐκείνου δοκούντων σοφωτέρων εἰ̃ναι καί μοι ταὐτὰ ταυ̃τα ἔδοξε, καὶ ἐνταυ̃θα κἀκείνω̨ καὶ ἄλλοις πολλοι̃ς ἀπηχθόμην.