Τιμα̃ται δ οὐ̃ν μοι ὁ ἀνὴρ θανάτου. εἰ̃εν: ἐγὼ δὲ δὴ τίνος ὑμι̃ν ἀντιτιμήσομαι, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι; ἢ δη̃λον ὅτι τη̃ς ἀξίασ; τί οὐ̃ν; τί ἄξιός εἰμι παθει̃ν ἢ ἀποτει̃σαι, ὅτι μαθὼν ἐν τω̨̃ βίω̨ οὐχ ἡσυχίαν ἠ̃γον, ἀλλ ἀμελήσας ὡ̃νπερ οἱ πολλοί, χρηματισμου̃ τε καὶ οἰκονομίας καὶ στρατηγιω̃ν καὶ δημηγοριω̃ν καὶ τω̃ν ἄλλων ἀρχω̃ν καὶ συνωμοσιω̃ν καὶ στάσεων τω̃ν ἐν τη̨̃ πόλει γιγνομένων, ἡγησάμενος ἐμαυτὸν τω̨̃ ὄντι ἐπιεικέστερον εἰ̃ναι ἢ ὥστε εἰς ταυ̃τ ἰόντα σώ̨ζεσθαι, ἐνταυ̃θα μὲν οὐκ ἠ̨̃α οἱ̃ ἐλθὼν μήτε ὑμι̃ν μήτε ἐμαυτω̨̃ ἔμελ - λον μηδὲν ὄφελος εἰ̃ναι, ἐπὶ δὲ τὸ ἰδία̨ ἕκαστον ἰὼν εὐεργε - τει̃ν τὴν μεγίστην εὐεργεσίαν, ὡς ἐγώ φημι, ἐνταυ̃θα ἠ̨̃α, ἐπιχειρω̃ν ἕκαστον ὑμω̃ν πείθειν μὴ πρότερον μήτε τω̃ν ἑαυτου̃ μηδενὸς ἐπιμελει̃σθαι πρὶν ἑαυτου̃ ἐπιμεληθείη ὅπως ὡς βέλτιστος καὶ φρονιμώτατος ἔσοιτο, μήτε τω̃ν τη̃ς πό - λεωσ, πρὶν αὐτη̃ς τη̃ς πόλεωσ, τω̃ν τε ἄλλων οὕτω κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπιμελει̃σθαι - τί οὐ̃ν εἰμι ἄξιος παθει̃ν τοιου̃ - τος ὤν; ἀγαθόν τι, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, εἰ δει̃ γε κατὰ τὴν ἀξίαν τη̨̃ ἀληθεία̨ τιμα̃σθαι: καὶ ταυ̃τά γε ἀγαθὸν τοιου̃τον ὅτι ἂν πρέποι ἐμοί. τί οὐ̃ν πρέπει ἀνδρὶ πένητι εὐεργέτη̨ δεομένω̨ ἄγειν σχολὴν ἐπὶ τη̨̃ ὑμετέρα̨ παρακελεύσει; οὐκ ἔσθ ὅτι μα̃λλον, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, πρέπει οὕτως ὡς τὸν τοιου̃τον ἄνδρα ἐν πρυτανείω̨ σιτει̃σθαι, πολύ γε μα̃λλον ἢ εἴ τις ὑμω̃ν ἵππω̨ ἢ συνωρίδι ἢ ζεύγει νενίκηκεν Ολυμπία - σιν: ὁ μὲν γὰρ ὑμα̃ς ποιει̃ εὐδαίμονας δοκει̃ν εἰ̃ναι, ἐγὼ δὲ εἰ̃ναι, καὶ ὁ μὲν τροφη̃ς οὐδὲν δει̃ται, ἐγὼ δὲ δέομαι. εἰ οὐ̃ν δει̃ με κατὰ τὸ δίκαιον τη̃ς ἀξίας τιμα̃σθαι, τούτου τιμω̃μαι, ἐν πρυτανείω̨ σιτήσεωσ.