~Αρ οὐ̃ν, ἠ̃ν δ ἐγώ, τη̨̃δέ πη̨ καταφανὲς ἂν ἡμι̃ν γένοιτο; ὥσπερ εἴ τις ἄνθρωπον σκοπω̃ν ἐκ του̃ εἴδους ἢ πρὸς ὑγίειαν ἢ πρὸς ἄλλο τι τω̃ν του̃ σώματος ἔργων, ἰδὼν τὸ πρόσωπον καὶ τὰς χει̃ρας ἄκρας εἴποι: Ίθι δή μοι ἀποκαλύψας καὶ τὰ στήθη καὶ τὸ μετάφρενον ἐπίδειξον, ἵνα ἐπισκέψωμαι σαφέ - στερον, καὶ ἐγὼ τοιου̃τόν τι ποθω̃ πρὸς τὴν σκέψιν: θεα - σάμενος ὅτι οὕτως ἔχεις πρὸς τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ ἡδὺ ὡς φή̨σ, δέομαι τοιου̃τόν τι εἰπει̃ν: Ίθι δή μοι, ὠ̃ Πρωταγόρα, καὶ τόδε τη̃ς διανοίας ἀποκάλυψον: πω̃ς ἔχεις πρὸς ἐπιστή - μην; πότερον καὶ του̃τό σοι δοκει̃ ὥσπερ τοι̃ς πολλοι̃ς ἀνθρώποισ, ἢ ἄλλωσ; δοκει̃ δὲ τοι̃ς πολλοι̃ς περὶ ἐπιστήμης τοιου̃τόν τι, οὐκ ἰσχυρὸν οὐδ ἡγεμονικὸν οὐδ ἀρχικὸν εἰ̃ναι: οὐδὲ ὡς περὶ τοιούτου αὐτου̃ ὄντος διανοου̃νται, ἀλλ ἐνούσης πολλάκις ἀνθρώπω̨ ἐπιστήμης οὐ τὴν ἐπιστήμην αὐτου̃ ἄρχειν ἀλλ ἄλλο τι, τοτὲ μὲν θυμόν, τοτὲ δὲ ἡδονήν, τοτὲ δὲ λύπην, ἐνίοτε δὲ ἔρωτα, πολλάκις δὲ φόβον, ἀτεχνω̃ς διανοούμενοι περὶ τη̃ς ἐπιστήμης ὥσπερ περὶ ἀνδραπόδου, περιελκομένης ὑπὸ τω̃ν ἄλλων ἁπάντων. ἀ̃ρ οὐ̃ν καὶ σοὶ τοιου̃τόν τι περὶ αὐτη̃ς δοκει̃, ἢ καλόν τε εἰ̃ναι ἡ ἐπιστήμη καὶ οἱ̃ον ἄρχειν του̃ ἀνθρώπου, καὶ ἐάνπερ γιγνώσκη̨ τις τἀγαθὰ καὶ τὰ κακά, μὴ ἂν κρατηθη̃ναι ὑπὸ μηδενὸς ὥστε ἄλλ ἄττα πράττειν ἢ ἃν ἐπιστήμη κελεύη̨, ἀλλ ἱκανὴν εἰ̃ναι τὴν φρόνησιν βοηθει̃ν τω̨̃ ἀνθρώπω̨;