Επειδὴ δὲ ὁ ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρασ, πρω̃τον μὲν διὰ τὴν του̃ θεου̃ συγγένειαν ζώ̨ων μόνον θεοὺς ἐνόμισεν, καὶ ἐπεχείρει βωμούς τε ἱδρύεσθαι καὶ ἀγάλματα θεω̃ν: ἔπειτα φωνὴν καὶ ὀνόματα ταχὺ διηρθρώσατο τη̨̃ τέχνη̨, καὶ οἰκήσεις καὶ ἐσθη̃τας καὶ ὑποδέσεις καὶ στρωμνὰς καὶ τὰς ἐκ γη̃ς τροφὰς ηὕρετο. οὕτω δὴ παρεσκευασμένοι κατ ἀρχὰς ἄνθρωποι ὤ̨κουν σποράδην, πόλεις δὲ οὐκ ἠ̃σαν: ἀπώλλυντο οὐ̃ν ὑπὸ τω̃ν θηρίων διὰ τὸ πανταχη̨̃ αὐτω̃ν ἀσθενέστεροι εἰ̃ναι, καὶ ἡ δημιουργικὴ τέχνη αὐτοι̃ς πρὸς μὲν τροφὴν ἱκανὴ βοηθὸς ἠ̃ν, πρὸς δὲ τὸν τω̃ν θηρίων πόλεμον ἐνδεής - πολιτικὴν γὰρ τέχνην οὔπω εἰ̃χον, ἡ̃ς μέρος πολεμική - ἐζήτουν δὴ ἁθροίζεσθαι καὶ σώ̨ζεσθαι κτίζοντες πόλεισ: ὅτ οὐ̃ν ἁθροισθει̃εν, ἠδίκουν ἀλλήλους ἅτε οὐκ ἔχοντες τὴν πολιτικὴν τέχνην, ὥστε πάλιν σκεδαννύμενοι διεφθείροντο. Ζεὺς οὐ̃ν δείσας περὶ τω̨̃ γένει ἡμω̃ν μὴ ἀπόλοιτο πα̃ν, Ερμη̃ν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδω̃ τε καὶ δίκην, ἵν εἰ̃εν πόλεων κόσμοι τε καὶ δεσμοὶ φιλίας συναγωγοί. ἐρωτα̨̃ οὐ̃ν Ερμη̃ς Δία τίνα οὐ̃ν τρόπον δοίη δίκην καὶ αἰδω̃ ἀνθρώ - ποισ: Πότερον ὡς αἱ τέχναι νενέμηνται, οὕτω καὶ ταύτας νείμω; νενέμηνται δὲ ὡ̃δε: εἱ̃ς ἔχων ἰατρικὴν πολλοι̃ς ἱκανὸς ἰδιώταισ, καὶ οἱ ἄλλοι δημιουργοί: καὶ δίκην δὴ καὶ αἰδω̃ οὕτω θω̃ ἐν τοι̃ς ἀνθρώποισ, ἢ ἐπὶ πάντας νείμω; Επὶ πάντασ, ἔφη ὁ Ζεύσ, καὶ πάντες μετεχόντων: οὐ γὰρ ἂν γένοιντο πόλεισ, εἰ ὀλίγοι αὐτω̃ν μετέχοιεν ὥσπερ ἄλλων τεχνω̃ν: καὶ νόμον γε θὲς παρ ἐμου̃ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδου̃ς καὶ δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς νόσον πόλεωσ. οὕτω δή, ὠ̃ Σώκρατεσ, καὶ διὰ ταυ̃τα οἵ τε ἄλλοι καὶ Αθηναι̃οι, ὅταν μὲν περὶ ἀρετη̃ς τεκτονικη̃ς ἠ̨̃ λόγος ἢ ἄλλης τινὸς δημιουργικη̃σ, ὀλίγοις οἴονται μετει̃ναι συμβουλη̃σ, καὶ ἐάν τις ἐκτὸς ὢν τω̃ν ὀλίγων συμβουλεύη̨, οὐκ ἀνέχονται, ὡς σὺ φή̨σ - εἰκότωσ, ὡς ἐγώ φημι - ὅταν δὲ εἰς συμβουλὴν πολιτικη̃ς ἀρετη̃ς ἴωσιν, ἣν δει̃ διὰ δικαιοσύνης πα̃σαν ἰέναι καὶ σωφροσύνησ, εἰκότως ἅπαντος ἀνδρὸς ἀνέχονται, ὡς παντὶ προση̃κον ταύτης γε μετέχειν τη̃ς ἀρετη̃ς ἢ μὴ εἰ̃ναι πόλεισ. αὕτη, ὠ̃ Σώκρατεσ, τούτου αἰτία.