Πρω̃τον μὲν οὐ̃ν δίκαιός εἰμι ἀπολογήσασθαι, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, πρὸς τὰ πρω̃τά μου ψευδη̃ κατηγορημένα καὶ τοὺς πρώτους κατηγόρουσ, ἔπειτα δὲ πρὸς τὰ ὕστερον καὶ τοὺς ὑστέρουσ. ἐμου̃ γὰρ πολλοὶ κατήγοροι γεγόνασι πρὸς ὑμα̃ς καὶ πάλαι πολλὰ ἤδη ἔτη καὶ οὐδὲν ἀληθὲς λέγοντεσ, οὓς ἐγὼ μα̃λλον φοβου̃μαι ἢ τοὺς ἀμφὶ Άνυτον, καίπερ ὄντας καὶ τούτους δεινούσ: ἀλλ ἐκει̃νοι δεινότεροι, ὠ̃ ἄνδρεσ, οἳ ὑμω̃ν τοὺς πολλοὺς ἐκ παίδων παραλαμβάνοντες ἔπειθόν τε καὶ κατηγόρουν ἐμου̃ μα̃λλον οὐδὲν ἀληθέσ, ὡς ἔστιν τις Σωκράτης σοφὸς ἀνήρ, τά τε μετέωρα φροντιστὴς καὶ τὰ ὑπὸ γη̃ς πάντα ἀνεζητηκὼς καὶ τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιω̃ν. οὑ̃τοι, ὠ̃ ἄνδρες Αθηναι̃οι, [οἱ] ταύτην τὴν φήμην κατασκεδάσαντεσ, οἱ δεινοί εἰσίν μου κατήγοροι: οἱ γὰρ ἀκούοντες ἡγου̃νται τοὺς ταυ̃τα ζητου̃ντας οὐδὲ θεοὺς νομίζειν. ἔπειτά εἰσιν οὑ̃τοι οἱ κατήγοροι πολλοὶ καὶ πολὺν χρόνον ἤδη κατηγορηκότεσ, ἔτι δὲ καὶ ἐν ταύτη̨ τη̨̃ ἡλικία̨ λέγοντες πρὸς ὑμα̃ς ἐν ἡ̨̃ ἂν μάλιστα ἐπιστεύσατε, παι̃δες ὄντες ἔνιοι ὑμω̃ν καὶ μειράκια, ἀτεχνω̃ς ἐρήμην κατηγορου̃ντες ἀπολο - γουμένου οὐδενόσ. ὃ δὲ πάντων ἀλογώτατον, ὅτι οὐδὲ τὰ ὀνόματα οἱ̃όν τε αὐτω̃ν εἰδέναι καὶ εἰπει̃ν, πλὴν εἴ τις κωμω̨δοποιὸς τυγχάνει ὤν. ὅσοι δὲ φθόνω̨ καὶ διαβολη̨̃ χρώμενοι ὑμα̃ς ἀνέπειθον - οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ πεπεισμένοι ἄλλους πείθοντεσ - οὑ̃τοι πάντες ἀπορώτατοί εἰσιν: οὐδὲ γὰρ ἀναβιβάσασθαι οἱ̃όν τ ἐστὶν αὐτω̃ν ἐνταυθοι̃ οὐδ ἐλέγξαι οὐδένα, ἀλλ ἀνάγκη ἀτεχνω̃ς ὥσπερ σκιαμαχει̃ν ἀπολογού - μενόν τε καὶ ἐλέγχειν μηδενὸς ἀποκρινομένου. ἀξιώσατε οὐ̃ν καὶ ὑμει̃σ, ὥσπερ ἐγὼ λέγω, διττούς μου τοὺς κατηγόρους γεγονέναι, ἑτέρους μὲν τοὺς ἄρτι κατηγορήσαντασ, ἑτέρους δὲ τοὺς πάλαι οὓς ἐγὼ λέγω, καὶ οἰήθητε δει̃ν πρὸς ἐκείνους πρω̃τόν με ἀπολογήσασθαι: καὶ γὰρ ὑμει̃ς ἐκείνων πρότερον ἠκούσατε κατηγορούντων καὶ πολὺ μα̃λλον ἢ τω̃νδε τω̃ν ὕστερον.