Καὶ ἐγὼ εἰ̃πον: Επιτρέπω μὲν ἔγωγε Πρωταγόρα̨ ὁπότερον αὐτω̨̃ ἥδιον: εἰ δὲ βούλεται, περὶ μὲν ἀ̨σμάτων τε καὶ ἐπω̃ν ἐάσωμεν, περὶ δὲ ὡ̃ν τὸ πρω̃τον ἐγώ σε ἠρώτησα, ὠ̃ Πρω - ταγόρα, ἡδέως ἂν ἐπὶ τέλος ἔλθοιμι μετὰ σου̃ σκοπούμενοσ. καὶ γὰρ δοκει̃ μοι τὸ περὶ ποιήσεως διαλέγεσθαι ὁμοιότατον εἰ̃ναι τοι̃ς συμποσίοις τοι̃ς τω̃ν φαύλων καὶ ἀγοραίων ἀν - θρώπων. καὶ γὰρ οὑ̃τοι, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἀλλήλοις δι ἑαυτω̃ν συνει̃ναι ἐν τω̨̃ πότω̨ μηδὲ διὰ τη̃ς ἑαυτω̃ν φωνη̃ς καὶ τω̃ν λόγων τω̃ν ἑαυτω̃ν ὑπὸ ἀπαιδευσίασ, τιμίας ποιου̃σι τὰς αὐλητρίδασ, πολλου̃ μισθούμενοι ἀλλοτρίαν φωνὴν τὴν τω̃ν αὐλω̃ν, καὶ διὰ τη̃ς ἐκείνων φωνη̃ς ἀλλήλοις σύνεισιν: ὅπου δὲ καλοὶ κἀγαθοὶ συμπόται καὶ πεπαιδευμένοι εἰσίν, οὐκ ἂν ἴδοις οὔτ αὐλητρίδας οὔτε ὀρχηστρίδας οὔτε ψαλ - τρίασ, ἀλλὰ αὐτοὺς αὑτοι̃ς ἱκανοὺς ὄντας συνει̃ναι ἄνευ τω̃ν λήρων τε καὶ παιδιω̃ν τούτων διὰ τη̃ς αὑτω̃ν φωνη̃σ, λέγον - τάς τε καὶ ἀκούοντας ἐν μέρει ἑαυτω̃ν κοσμίωσ, κἂν πάνυ πολὺν οἰ̃νον πίωσιν. οὕτω δὲ καὶ αἱ τοιαίδε συνουσίαι, ἐὰν μὲν λάβωνται ἀνδρω̃ν οἱ̃οίπερ ἡμω̃ν οἱ πολλοί φασιν εἰ̃ναι, οὐδὲν δέονται ἀλλοτρίας φωνη̃ς οὐδὲ ποιητω̃ν, οὓς οὔτε ἀνερέσθαι οἱ̃όν τ ἐστὶν περὶ ὡ̃ν λέγουσιν, ἐπαγόμενοί τε αὐτοὺς οἱ πολλοὶ ἐν τοι̃ς λόγοις οἱ μὲν ταυ̃τά φασιν τὸν ποιητὴν νοει̃ν, οἱ δ ἕτερα, περὶ πράγματος διαλεγόμενοι ὃ ἀδυνατου̃σι ἐξελέγξαι: ἀλλὰ τὰς μὲν τοιαύτας συνουσίασ ἐω̃σιν χαίρειν, αὐτοὶ δ ἑαυτοι̃ς σύνεισιν δι ἑαυτω̃ν, ἐν τοι̃ς ἑαυτω̃ν λόγοις πει̃ραν ἀλλήλων λαμβάνοντες καὶ διδόντεσ. τοὺς τοιούτους μοι δοκει̃ χρη̃ναι μα̃λλον μιμει̃σθαι ἐμέ τε καὶ σέ, καταθεμένους τοὺς ποιητὰς αὐτοὺς δι ἡμω̃ν αὐτω̃ν πρὸς ἀλλήλους τοὺς λόγους ποιει̃σθαι, τη̃ς ἀληθείας καὶ ἡμω̃ν αὐτω̃ν πει̃ραν λαμβάνοντασ: κἂν μὲν βούλη̨ ἔτι ἐρωτα̃ν, ἕτοιμός εἰμί σοι παρέχειν ἀποκρινόμενοσ: ἐὰν δὲ βούλη̨, σὺ ἐμοὶ παράσχεσ, περὶ ὡ̃ν μεταξὺ ἐπαυσάμεθα διεξιόντεσ, τού - τοις τέλος ἐπιθει̃ναι.