Τί δη̃τα, ὠ̃ Μέλητε; τοσου̃τον σὺ ἐμου̃ σοφώτερος εἰ̃ τη - λικούτου ὄντος τηλικόσδε ὤν, ὥστε σὺ μὲν ἔγνωκας ὅτι οἱ μὲν κακοὶ κακόν τι ἐργάζονται ἀεὶ τοὺς μάλιστα πλησίον ἑαυτω̃ν, οἱ δὲ ἀγαθοὶ ἀγαθόν, ἐγὼ δὲ δὴ εἰς τοσου̃τον ἀμα - θίας ἥκω ὥστε καὶ του̃τ ἀγνοω̃, ὅτι ἐάν τινα μοχθηρὸν ποιήσω τω̃ν συνόντων, κινδυνεύσω κακόν τι λαβει̃ν ὑπ αὐτου̃, ὥστε του̃το [τὸ] τοσου̃τον κακὸν ἑκὼν ποιω̃, ὡς φὴ̨ς σύ; ταυ̃τα ἐγώ σοι οὐ πείθομαι, ὠ̃ Μέλητε, οἰ̃μαι δὲ οὐδὲ ἄλλον ἀνθρώπων οὐδένα: ἀλλ ἢ οὐ διαφθείρω, ἢ εἰ διαφθείρω, ἄκων, ὥστε σύ γε κατ ἀμφότερα ψεύδη̨. εἰ δὲ ἄκων δια - φθείρω, τω̃ν τοιούτων [καὶ ἀκουσίων] ἁμαρτημάτων οὐ δευ̃ρο νόμος εἰσάγειν ἐστίν, ἀλλὰ ἰδία̨ λαβόντα διδάσκειν καὶ νου - θετει̃ν: δη̃λον γὰρ ὅτι ἐὰν μάθω, παύσομαι ὅ γε ἄκων ποιω̃. σὺ δὲ συγγενέσθαι μέν μοι καὶ διδάξαι ἔφυγες καὶ οὐκ ἠθέλησασ, δευ̃ρο δὲ εἰσάγεισ, οἱ̃ νόμος ἐστὶν εἰσάγειν τοὺς κολάσεως δεομένους ἀλλ οὐ μαθήσεωσ.