Καλησπέρα, εγώ μέχρι του χρόνου θα έχω μετακομίσει. Σχολείο δεν θα αλλάξω βέβαια του παραχρονου θα αλλάξω λύκειο και θα πάω στην καινούργια μου περιοχή. Όπως καταλαβαίνετε με έχει πιάσει μια μελαγχολία, ένα ψυχοπλακομα... έχουν συμβεί πολλά οικογενειακά και η αλήθεια είναι είναι δύσκολο να μείνω εδώ... γράφω και δακρύζω.... φοβάμαι ότι θα χάσω τους φίλους μου, τους φίλους που αγαπήσαμε αυτά τα δύο χρόνια στο γυμνάσιο....το χειρότερο από όλα είναι ότι οι γονείς μου δεν με αφήνουν να πάω μόνη μου ούτε μέχρι απέναντι.... καταλαβαίνω φοβούνται αλλά γτ δεν μπαίνουν και λίγο στην δική μου θέση? Έχω ανάγκη τους φίλους μου και δεν έχει δεύτερη λέξη....θα πάνε όλοι εκτός από εμένα... κλασικά....και κλείνει την απόφαση της πάντα με ένα...θα ζήσεις δεν πειράζει. Όσο για τον πατέρα μου..... καλύτερα να τον έβριζα παρά να του έλεγα θέλω να πάω βόλτα με τους φίλους μου... πείτε μου.. είναι κάτι κακό? Τώρα για παράδειγμα μιλούσα με μια φίλη μου πολύ καλή που είχαμε καιρό να τα πούμε, εγώ ήμουν σε ένα μικρό δωμάτιο που έχουμε με κλειστή την πόρτα και της μίλαγα. Με ακούει η μάνα μου και μου λέει με ένα απειλητικό ύφος τι κάνεις εκεί μέσα με κλειδωμένη την πόρτα? Η ώρα 9:30 .....την είχα βάλει σε αναμονή μην ακούσει και τις τρελές της οικογένειας μου δεν φταίει σε κάτι έτσι και αλλιώς εγώ της πρότεινα να μιλούσε με.....ο πατέρας μου με φώναξε μέσα και μου είπε ότι έχω ένα λεπτό να της το κλείσω...τους άκουσα να λένε...τι νέα κόλπα είναι αυτά? ........δεν μπορώ θέλω να κλάψω με όλα αυτά που μου συμβαίνουν.... έχω φτάσει σε σημείο που λέω μήπως είμαι κατώτερη? Τι κάνω λάθος πια? Γτ δεν με καταλαβαίνουν? Οθ φίλοι μου θέλουν να βγούνε βόλτα και μου είπαν κι εμένα το Σαββατοκύριακο..... πριν την ρωτήσω τους το ακύρωσα... αλλά νιώθω πολύ άσχημα.... όλοι μαζί και ο ψωριαρης χώρια? Μα τι έκανα? Δεν θέλει λέει να πάω και να κάθομαι στα παγκάκια και να με κοιτάξει ο καθένας..... εδώ που τα λέμε δεν είμαι και κανένα μοντέλο..... η φίλη μου και ένας φίλος μου βγήκαν τις προάλλες μαζί με μια άλλη φίλη μου....το έμαθα μέσο κάποιων άλλων. Ένιωσα άσχημα γτ λέω... τώρα που θα φύγουμε θα είναι πολύ δύσκολο να τους βλέπω....και ίσως να μην τους ξανά δω.... όσο για το αγόρι που μου αρέσει.... άλλη ιστορία αυτόν κι αν δεν θα τον ξανά δω..... φοβάμαι πολύ για το μέλλον
Γτ όλα είναι εναντίον μου?

 Παω Τρίτη γυμνασίου. Νιώθω πως οι γονείς μου, δεν με καταλαβαίνουν. Η μητέρα μου σε τεράστιο βαθμό, ο πατέρας μου είναι οκ. Η μητέρα μου είναι πολύ υπερπροστατευτικη, θέλει να μαθαίνει τα πάντα και σχεδόν πάντα όταν μιλάμε τσακωνομαστε γιατί έχουμε σχεδόν για όλα διαφορετικές απόψεις. Γι' αυτό αποφεύγω μέχρι και να της μιλάω. Έχω προσπαθήσει να κάνω άπειρες συζητήσεις μαζί της για το θέμα ότι πιέζομαι απ την συμπεριφορά της, αλλά δυστυχώς δεν καταλαβαίνει. Είναι ήρεμη και ευχαριστημένη  μόνο όταν εγώ και ο αδερφός μου είμαστε μέσα στο σπίτι. Δεν θέλει να βγαίνουμε. Από όσο με θυμάμαι έχω βγει μόνο μια φορά με φίλες μου, πέρσι. Να φανταστείς είχαμε κανονισει να συναντηθούμε σε ένα σημείο στις 5 το απόγευμα και της κακοφάνηκε γιατί λέει είναι αργά. Τέλος πάντων θα σου πρότεινα να κάνεις μια κουβέντα μαζί τους. Να τους εξηγήσεις ότι δεν αντέχεις την συμπεριφορά τους. Αν θες, στειλε μου στο  προσωπικό για να συζητήσουμε εκεί καλύτερα. 
 
 

 Καταλαβαίνω την κατάσταση σου, δυστυχώς από τα λεγόμενα σου, οι γονείς σου φαίνονται σκληρά καρύδια και όχι με καλό τρόπο. Δεν νομίζω να ξεμπλέξεις γρήγορα, το μόνο που μπορείς να κάνεις εκτός από το να χρησιμοποιείς βάσιμα επιχειρήματα και λογική εναντίον τους είναι να περιμένεις να ενηλικιωθεις όταν θα είσαι ανεξάρτητη και δεν θα μπορούν να σε ελέγξουν, ακόμα καλύτερα άμα σπουδάσεις και σε άλλη πόλη.   

  

Σου εύχομαι τα καλύτερα!
 
 