ΕΠΕ βάση καταστατικού έχει διάρκεια έως το έτος 2006 εκτός αν εντός εξαμήνου πριν από την λήξη της διάρκειας αποφασίσουν οι εταίροι την παράτασή της . Πρακτικό ΓΣ που να αποφασίζει την παράταση δεν έγινε ποτέ . Η εταιρεία ειχε δραστηριότητα έως τη χρήση του 2005 .Έκτοτε δεν έχει γίνει καμμία κίνηση . Μπορεί να γίνει εκπρόθεσμη διακοπή στη ΔΟΥ με ημερομηνία την ημερομηνία της λήξης της διάρκειας της εταιρείας ? Αν ναι απαιτείται πρακτικό γενικής συνέλευσης των εταίρων ή συμβολαιογραφικό έγγραφο ? Απαιτείται δημοσίευση σε πρωτοδικείο και αν ναι αφού αυτή θα γίνει τώρα η ΔΟΥ θα λάβει σαν ημερομηνία την ημερομηνία της λήξης της διάρκειας ή την ημερομηνία του πρωτοδικείου ? 

Διακοπή επε που η διάρκεια της έληξε το 2006 χωρίς να έχει γίνει καμία ενέργεια έκτοτε μπορεί να αναχθεί στη χρήση αυτή ?
Η πάροδος της διάρκειας της εταιρίας επιφέρει μεν τη λύση αλλά η διαπίστωση του γεγονότος αυτού θα πρέπει να τεκμηριωθεί είτε με απόφαση των εταίρων και σύνταξη συμβολαιογραφικού εγγράφου είτε με δικαστική απόφαση. Οποιαδήποτε διαδικασία πρέπει να υποβληθεί σε διατάξεις δημοσιότητας (Δ.Ο.Υ., Επιμελητήριο, Πρωτοδικείο, Εθν. Τυπογραφείο). Στο πρακτικό της Συνέλευσης των εταίρων θα πρέπει να αναγράφεται ρητά η απόφαση για αναδρομική λύση λόγω παύσης των εργασιών ή λήξης της διάρκειας. 

Πανο για δες αυτα, http://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/23 http://www.taxheaven.gr/acforum/index.php?showtopic=45139 http://www.taxheaven.gr/acforum/index.php?showtopic=14335 

Ευχαριστώ Κίμωνα. Και άσχετο αλλά σημαντικό , αν ξανακανονίσετε κρασοσύναξη ας με ειδοποιήσει κάποις ή με email ή μέσω facebook 

Να ρωτήσω κάτι.Μια ΕΠΕ στης οποιας το καταστατικο δεν αναφερεται ο χρονος διαρκειας της, ποση διαρκεια εχει?Πρέπει να γίνει τροποποίηση του καταστάτικου? 

Από ότι διαβάζω στο βιβλίο του Λεοντάρη Προσωπικές εταιρίαες-ΕΠΕ ο νόμος απαιτεί ρητά την αναγραφή της διάρκειας στο καταστατικό και ότι η ΕΠΕ δεν επιτρέπεται να είναι αορίστου διάρκειας. 

Καλημέρα σε όλους.Έθεσα σε εκκαθάριση ΕΠΕ με αναδρομική ημερομηνία (2004) διότι άρθρο του καταστατικού της προέβλεπε οτι με το πέρας της διαρκειάς της εταιρείας ,αν αυτη δεν ανανεωθεί τότε τίθεται αυτομάτως σε εκκαθάριση.Έτσι δεν δημισιεύθηκε ούτε λύση ούτε ισολογισμός εκκαθάρισης.Αυτή την στιγμή έχει περατωθεί η εκκαθάριση και το ερωτημά μου είναι το εξής:Πρεπει να δημοσιευθεί κάποιο σχετικό έγγραφο η μόνον ο τελικός ισολογισμός.Στην εφορία μου ζητάνε συμβολαιογραφικό έγγραφο για το πέρας της εκκαθάρισης το οποίο πρέπει να υπογραφεί από όλα τα μέλη της ΕΠΕ το οποίο και θα πρέπει και να δημοσιευθεί ,επειδή δεν έχει δημοσιευθεί αρχικά λύση της εταιρείας. 

Συναδελφοι εχει αντιμετωπισει κανενας στο παρελθον ιδια περιπτωση? 

Επειγον συναδελφοι!!! 

Απο ότι καταλαβαίνω το καταστατικό προέβλεπε την αυτόματη θέση της εταιρείας σε εκκαθάριση με τη λήξη της διάρκειάς της , οπότε δεν χρειάστηκε να δηλωθεί στο μητρώο και να γίνει καποια πράξη , καλά μέχρι εδώ . Για την λύση όμως μετά το πέρας της εκκαθάρισης δεν θα χρειαστεί συμβολαιογραφική πράξη ??? Δεν μου έχει συμβεί, αλλά νομίζω πως η ΔΟΥ έχει δίκιο. 

Συνάδελφε επειδή έχω μια παρόμοια περίπτωση μήπως μπορείς να μου πείς τελικά πώς το αντιμετώπισες? Οποιαδήποτε γνώμη ευπρόσδεκτη. Ευχαριστώ εκ των προτέρων. 

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 6 παρ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 6 παρ. 2ζ' και 44 παρ. 1 του ν. 3190/1955 "περί εταιριών περιορισμένης ευθύνης", που ορίζουν ότι το εταιρικό έγγραφο πρέπει να περιέχει τη διάρκεια της εταιρίας και ότι αυτή λύεται σε κάθε από το καταστατικό προβλεπόμενη περίπτωση, συνάγεται ότι η Ε.Π.Ε. λύεται αυτοδικαίως με την πάροδο του χρόνου διάρκειας αυτής που ορίζεται στο καταστατικό και ότι σιωπηρή παράταση ή ανανέωση της διάρκειάς της δεν χωρεί, γιατί αντίκειται στην ασφάλεια των εμπορικών συναλλαγών και για τον λόγο αυτό στις Α.Ε. και στις Ε.Π.Ε. δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 769 Α.Κ., που αφορά τις αστικές εταιρίες, ούτε απαιτείται άλλη δημοσίευση για τη λύση της στο οικείο βιβλίο του Πρωτοδικείου και το δελτίο Α.Ε. και Ε.Π.Ε., αφού η λύση επέρχεται αυτοδικαίως με την πάροδο του χρόνου διάρκειας που έχει οριστεί κατά την ίδρυσή της, αρκεί αυτή να ορίζεται σαφώς στο εταιρικό, το οποίο έχει ήδη δημοσιευτεί, διότι άλλως θα επρόκειτο για επανάληψη του αυτού γεγονότος. Επομένως η παρ. 4 του άνω άρθρου 44 που ορίζει ότι η λύση της εταιρίας υπόκειται στις κατά το άρθρο 8 δημοσιεύσεις, δεν έχει εφαρμογή στην πιο πάνω περίπτωση. Συνεπώς η κατά τα άρθρα 16 και 17 του ίδιου νόμου εξουσία του διαχειριστή της Ε.Π.Ε. να εκπροσωπεί και να δεσμεύει την εταιρία παύει αυτοδικαίως με την παρέλευση του χρόνου διάρκειάς της και η τυχόν ανάληψη υποχρέωσης από αυτόν, ως διαχειριστή της ανύπαρκτης πλέον εταιρίας, με σύμβαση, δεσμεύει μόνο τον ίδιο έναντι του αντισυμβαλλόμενου τρίτου, διότι ούτε και οι διατάξεις των άρθρων 211 επ. Α.Κ. για αντιπροσώπευση και πληρεξουσιότητα έχουν εφαρμογή, αφού είναι ανύπαρκτο το πρόσωπο του αντιπροσωπευομένου. 'Ετσι αυτός που ενήργησε ως διαχειριστής ανύπαρκτης Ε.Π.Ε. ευθύνεται ο ίδιος ατομικώς και έχει υποχρέωση είτε να εκτελέσει τη σύμβαση, κατά τους όρους αυτής, είτε να καταβάλει αποζημίωση στον αντισυμβαλλόμενο, αν συντρέχουν οι όροι αδικήματος, κατ' επιλογήν του τελευταίου. Τα εκτεθέντα ανωτέρω δεν έρχονται σε αντίθεση με τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 46 του ως άνω ν. 3190/1955, που ρυθμίζουν τα της εκκαθάρισης της Ε.Π.Ε., γιατί ναι μεν όταν λυθεί η εταιρία ακολουθεί το στάδιο της εκκαθάρισης και μέχρι το πέρας αυτής και της διανομής της εταιρικής περιουσίας λογίζεται εξακολουθούσα και διατηρεί την επωνυμία της με την προσθήκη των λέξεων "υπό εκκαθάρισιν" (παρ. 1), πλην η κατά το στάδιο της εκκαθάρισης εξουσία των οργάνων της εταιρίας περιορίζεται στις αναγκαίες για την εκκαθάριση της εταιρικής περιουσίας πράξεις (παρ. 2), στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται νέες συμβάσεις, άσχετες με την εκκαθάριση. Διατάξεις: ΑΚ: 174, 180, 211, 769, Νόμοι: 3190/1955 άρθ. 6, 16, 17, 44, 46, Αριθμός 1156/1995         ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Β' Πολ. Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Καβαλλιέρο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βελλή, Πολύβιο Μαντζιάρα, Ευάγγελο Κρουσταλάκη και Ιωάννη Τέτοκα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Απριλίου 1995, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Αναστασόπουλου (ο Εισαγγελέας είχε κώλυμα να μετάσχει) και της Γραμματέως Βασιλικής Σαμίου, για να δικάσει μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1) Εταιρείας Περιωρισμένης Ευθύνης με την επωνυμία «ktisis-ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ-ΜΗΧΑΝΙΚΟΙΣΥΜΒΟΥΛΟΙ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ Ε.Π.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) ΧΧΧ, κατοίκου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε για τον εαυτό του και ως πληρεξούσιος της εταιρείας και διόρισε στο ακροατήριο πληρεξούσιό τους τον δικηγόρο Κωνσταντίνο Δημητρίου. Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", (Τ.Ε.Ε.), που εδρεύει στην Αθήνα, εκπροσωπείται νόμιμα και υποκαθιστά την Αρχιτέκτονα Μηχανικό ΧΧΧ1, κάτοικο Αθηνών, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Τσιμάρα. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Ιουνίου 1989 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 117/1990 του ίδιου Δικαστηρίου και 747/1994 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19 Μαϊου 1994 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω, ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πολύβιος Μαντζιάρας ανέγνωσε την από 21 Μαρτίου 1995 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη. Ο Εισαγγελέας πρότεινε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 6 παρ. 2ζ' και 44 παρ. 1 του ν. 3190/1955 "περί εταιριών περιορισμένης ευθύνης", που ορίζουν ότι το εταιρικό έγγραφο πρέπει να περιέχει τη διάρκεια της εταιρίας και ότι αυτή λύεται σε κάθε από το καταστατικό προβλεπόμενη περίπτωση, συνάγεται ότι η Ε.Π.Ε. λύεται αυτοδικαίως με την πάροδο του χρόνου διάρκειας αυτής που ορίζεται στο καταστατικό και ότι σιωπηρή παράταση ή ανανέωση της διάρκειάς της δεν χωρεί, γιατί αντίκειται στην ασφάλεια των εμπορικών συναλλαγών και για τον λόγο αυτό στις Α.Ε. και στις Ε.Π.Ε. δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 769 Α.Κ., που αφορά τις αστικές εταιρίες, ούτε απαιτείται άλλη δημοσίευση για τη λύση της στο οικείο βιβλίο του Πρωτοδικείου και το δελτίο Α.Ε. και Ε.Π.Ε., αφού η λύση επέρχεται αυτοδικαίως με την πάροδο του χρόνου διάρκειας που έχει οριστεί κατά την ίδρυσή της, αρκεί αυτή να ορίζεται σαφώς στο εταιρικό, το οποίο έχει ήδη δημοσιευτεί, διότι άλλως θα επρόκειτο για επανάληψη του αυτού γεγονότος. Επομένως η παρ. 4 του άνω άρθρου 44 που ορίζει ότι η λύση της εταιρίας υπόκειται στις κατά το άρθρο 8 δημοσιεύσεις, δεν έχει εφαρμογή στην πιο πάνω περίπτωση. Συνεπώς η κατά τα άρθρα 16 και 17 του ίδιου νόμου εξουσία του διαχειριστή της Ε.Π.Ε. να εκπροσωπεί και να δεσμεύει την εταιρία παύει αυτοδικαίως με την παρέλευση του χρόνου διάρκειάς της και η τυχόν ανάληψη υποχρέωσης από αυτόν, ως διαχειριστή της ανύπαρκτης πλέον εταιρίας, με σύμβαση, δεσμεύει μόνο τον ίδιο έναντι του αντισυμβαλλόμενου τρίτου, διότι ούτε και οι διατάξεις των άρθρων 211 επ. Α.Κ. για αντιπροσώπευση και πληρεξουσιότητα έχουν εφαρμογή, αφού είναι ανύπαρκτο το πρόσωπο του αντιπροσωπευομένου. 'Ετσι αυτός που ενήργησε ως διαχειριστής ανύπαρκτης Ε.Π.Ε. ευθύνεται ο ίδιος ατομικώς και έχει υποχρέωση είτε να εκτελέσει τη σύμβαση, κατά τους όρους αυτής, είτε να καταβάλει αποζημίωση στον αντισυμβαλλόμενο, αν συντρέχουν οι όροι αδικήματος, κατ' επιλογήν του τελευταίου. Τα εκτεθέντα ανωτέρω δεν έρχονται σε αντίθεση με τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 46 του ως άνω ν. 3190/1955, που ρυθμίζουν τα της εκκαθάρισης της Ε.Π.Ε., γιατί ναι μεν όταν λυθεί η εταιρία ακολουθεί το στάδιο της εκκαθάρισης και μέχρι το πέρας αυτής και της διανομής της εταιρικής περιουσίας λογίζεται εξακολουθούσα και διατηρεί την επωνυμία της με την προσθήκη των λέξεων "υπό εκκαθάρισιν" (παρ. 1), πλην η κατά το στάδιο της εκκαθάρισης εξουσία των οργάνων της εταιρίας περιορίζεται στις αναγκαίες για την εκκαθάριση της εταιρικής περιουσίας πράξεις (παρ. 2), στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται νέες συμβάσεις, άσχετες με την εκκαθάριση. Στην ένδικη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, εκτιμώντας τις αποδείξεις, ανελέγκτως δέχτηκε τα ακόλουθα: Ο δεύτερος των αναιρεσειόντων ΧΧΧ και ο ΧΧΧ2, με το αναφερόμενο συμβολαιογραφικό καταστατικό, έτους 1980, που δημοσιεύτηκε νόμιμα, συνέστησαν την πρώτη αναιρεσείουσα εταιρία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ktisis-aΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ-ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ" Ε.Π.Ε., με έδρα τη ΧΧΧ-Αττικής. Η διάρκειά της ορίστηκε σε πέντε (5) έτη, αρχόμενη από τη δημοσίευσή της στην Ε.τ.Κ. (26.6.1980), με δυνατότητα να παραταθεί ή να συντμηθεί με απόφαση της συνέλευσης των εταίρων και τροποποίηση του οικείου άρθρου (4) του καταστατικού. Διαχειριστής αυτής ορίστηκε ο ως άνω αναιρεσείων ΧΧΧ με εξουσία να διαχειρίζεται τις εταιρικές υποθέσεις, να εκπροσωπεί την εταιρία και να ενεργεί κάθε πράξη διαχείρισης και διάθεσης αναγόμενη στον εταιρικό σκοπό, με εξαίρεση τα θέματα εκείνα τα οποία από το νόμο και το άνω καταστατικό ανήκουν στην αρμοδιότητα της συνέλευσης των εταίρων. Στις 28.10.1987 η πρώτη αναιρεσείουσα ανέλαβε με σύμβαση που καταρτίστηκε στην Αθήνα μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της και των δύο αναφερόμενων προσώπων, συγκυρίων εδαφικής έκτασης στη νήσο Κω, την εκπόνηση των οριστικών μελετών και σχεδίων για την ανέγερση ξενοδοχειακού συγκροτήματος. Η πρώτη αναιρεσείουσα με το από 20.12.1987 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίστηκε στην Αθήνα μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της, δεύτερου των αναιρεσειόντων και της υποκαθιστάμενης από το αναιρεσίβλητο Τεχνικό Επιμελητήριο, ως μέλους αυτού, αρχιτέκτονος μηχανικού ΧΧΧ1, ανέθεσε, σε αυτή την εκπόνηση της αρχιτεκτονικής μελέτης. Με την συμφωνία αυτή η πρώτη αναιρεσείουσα εταιρία ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει στην αρχιτέκτονα μηχανικό το 50% της νόμιμης αμοιβής της, ενώ η αμοιβή θα έπρεπε να καταβληθεί στη μηχανικό μετά την υποβολή και την έγκριση της μελέτης από την αρμόδια υπηρεσία του ΕΟΤ και πριν από την κατάθεση του φακέλου στο Πολεοδομικό Γραφείο Κω. Η υποκαθιστάμενη αρχιτέκτων-μηχανικός προέβη στην εκπόνηση της αρχιτεκτονικής μελέτης του όλου έργου, κατά τα συμφωνηθέντα, με τη σύνταξη όλων των αναφερομένων σχεδίων της οριστικής μελέτης και στη συνέχεια η μελέτη υποβλήθηκε στην αρμόδια υπηρεσία του ΕΟΤ και εγκρίθηκε από αυτόν στις 3.8.1988. Με βάση τα περιστατικά αυτά το δικαστήριο της ουσίας έκρινε αφενός μεν ότι η άνω συμφωνία περί αμοιβής της υποκαθιστάμενης από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος αρχιτέκτονος-μηχανικού, είναι άκυρη εφόσον με αυτή θίγονται τα ελάχιστα όρια της νόμιμης αμοιβής της, σύμφωνα με το άρθρο μόνο παρ. 1β ν.δ. 2796/1953 και τα άρθρα 174 και 180 Α.Κ., αφετέρου δε ότι η ελάχιστη νόμιμη αμοιβή αυτής, βάσει των αναφερόμενων στην απόφαση υπολογισμών, ανέρχεται σε 1.868.763 δραχμές συνολικά. Περαιτέρω το Εφετείο, αφού δέχτηκε ότι η πρώτη αναιρεσείουσα Εταιρεία λύθηκε με την πάροδο της πενταετούς διάρκειάς της, χωρίς να έχει γίνει παράταση και έπαυσε αυτοδικαίως να υπάρχει και ότι δεν επακολούθησε στάδιο εκκαθάρισής της, καθώς και ότι η ως άνω από 20.12.1987 σύμβαση ανάθεσης της αρχιτεκτονικής μελέτης δεν ήταν αναγκαία για τις ανάγκες της εκκαθάρισης, κατέληξε στην κρίση ότι κάθε εξουσία του δεύτερου αναιρεσείοντος, εκπροσώπου και διαχειριστή αυτής προς αντιπροσώπευσή της έπαυσε και υποχρέωσε αυτόν να καταβάλει ο ίδιος την πιο πάνω αμοιβή στο αναιρεσίβλητο Τεχνικό Επιμελητήριο, κατά παραδοχή της έφεσης αυτού, εναντίον της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορρίψει την αγωγή του κατά το μέρος που εστρέφετο εναντίον εκείνου (του δεύτερου αναιρεσείοντος) και την είχε δεχθεί μόνο κατά της πρώτης αναιρεσείουσας Εταιρείας, ενώ (το Εφετείο) απέρριψε την έφεση του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, καθόσον εστρέφετο κατά της πρώτης αναιρεσείουσας Εταιρείας, καθώς και την αντέφεση των αναιρεσειόντων. 'Ετσι κρίνοντας το Εφετείο, ορθώς τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ούτε εκ πλαγίου με ελλιπή ή ανεπαρκή αιτιολογία, αφού τα περιστατικά που δέχτηκε συγκροτούν τους νόμιμους όρους και προϋποθέσεις των διατάξεων που εφάρμοσε και καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο στα πιο πάνω ουσιώδη ζητήματα της νομιμοποίησης των διαδίκων και της ευθύνης μόνου του δεύτερου των αναιρεσειόντων, ως εναγομένου, για την υποχρέωση πληρωμής της ένδικης αμοιβής μηχανικού. Συνεπώς οι λόγοι αναίρεσης πρώτος και τρίτος, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. ΙΙ. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης πλήσσεται η απόφαση του Εφετείου για παράβαση του άρθρου 559 αριθ. 8, 10 και 20 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα διότι: α) δεν έλαβε υπόψη τους αναφερόμενους πραγματικούς ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων που προέβαλαν με την αντέφεση και τις πρωτόδικες προτάσεις τους και στην κατ' έφεση δίκη περί της νομικής και ουσιαστικής αβασιμότητας των ισχυρισμών του αναιρεσιβλήτου, ως ενάγοντος και εκκαλούντος και περί της καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος, β) δεν διέταξε απόδειξη επί του ισχυρισμού αυτών ότι η υποκαθιστάμενη συνέταξε ελλιπή προμελέτη και δεν δικαιούται της αναφερόμενης στην αγωγή αμοιβής και γ) παραμόρφωσε το περιεχόμενο του αναφερομένου εγγράφου του ΕΟΤ που επικαλέστηκε και προσκόμισε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος. Ο λόγος αυτός, με τις παραπάνω αιτιάσεις, κατά το υπό στοιχείο α' μέρος του, από τον αριθμό 8, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος μεν γιατί τα επικαλούμενα στην αρχή περιστατικά συνιστούν αρνητικό ισχυρισμό και όχι "πράγμα" κατά την έννοια της παραπάνω αναιρετικής διάταξης ως αβάσιμος δε κατά το μέρος που αφορά στον ισχυρισμό για κατάχρηση δικαιώματος, αφού τα επικαλούμενα περιστατικά δεν συνιστούν αντικειμενικώς κατάχρηση κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ. Εξ' άλλου ως προς τα υπό στοιχεία β' και γ' μέρη αυτού πρέπει να απορριφθεί επίσης ως απαράδεκτος, αφού ο από τον αριθμό 10 λόγος δεν ιδρύεται όπου κατά νόμο το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να διατάξει αποδείξεις, όπως συμβαίνει στην ειδική διαδικασία των αμοιβών για την παροχή εργασίας των άρθρων 678-681 ΚΠολΔ, στην οποία υπάγεται η ένδικη διαφορά. Τέλος δε για την παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου (από τον αριθμό 20), προεχόντως ως απαράδεκτος γιατί δεν διαλαμβάνεται ισχυρισμός ότι το δικαστήριο στήριξε την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο προαναφερόμενο έγγραφο. Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 19 Μαϊου 1994 αίτηση: 1) της Ε.Π.Ε. με την επωνυμία "ktisis-Αρχιτέκτονες-Μηχανικοί Κατασκευαστές" και 2) του ΧΧΧ, για αναίρεση της 747/1994 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε εκατόν εξήντα χιλιάδες (160.000) δραχμές. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαϊου 1995. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 23 Ιουνίου 1995 
