LISTEN AND READ ALONG. This is a video of my favourite actress (a comedienne, believe it or not) Χρυσούλα Διαβάτη.


<https://www.youtube.com/watch?v=C3k2yaV6ym0>


And here's the transcription I've made to help you follow the conversation. 
Have fun learning Greek!


ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ


—Ούτε με το ζόρι γίνεται να αγαπήσεις κάποιον...


—Έτσι. Όχι βέβαια.


—...ή να σ'αγαπήσει.


—Είναι κάτι το οποίο είναι...
Εγώ νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουμε απομονωθεί.
Εγώ είδα ένα καταπληκτικό βίντεο που...
(οι πιο πολλοί το 'χουνε δει) 
που δείχνει με τα κινητά και με τα βιντεοπαιχνίδια,
που οι άνθρωποι είναι τόσο πολύ απασχολημένοι...


—Ναι, ναι.


—...που πέφτουν σε τρύπες...


—Ναι, βέβαια.


—...πέφτουν σε «αυτά», δε δίνουν σημασία στο διπλανό τους, 
ένα εκπληκτικό βίντεο, ξένο ήτανε, 
που δείχνει την απομόνωση που υπάρχει αυτή τη στιγμή. 
Αυτό δημιουργήθηκε κιόλα... 
επειδή εγώ είμαι παλαιότερη βέβαια, 
ξέρω μια Αθήνα ή μια Θεσσαλονίκη αν θες  

(γιατί έχω γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη κι έχω μεγαλώσει και στις δυο πόλεις) 
που ήταν τα σπίτια, ήταν οι γειτονιές. 
Ακόμα κι όταν γίναν οι πολυκατοικίες υπήρχε μια επαφή των ανθρώπων.
Έχουν απομονωθεί οι άνθρωποι μέσα στα κλουβιά τους
και δε μιλάει ο ένας στον άλλον, φοβάται ο ένας τον άλλον,
και δεν υπάρχει αυτό το...
μπορεί να πέσει ο άλλος,
πεθαίνουν, τους βρίσκουν από τη μυρωδιά.
Ακούς τραγικά πράγματα.
Οπότε, τι «αγάπη» τώρα;
Πώς να γίνει η αγάπη αυτή; 
Από μόνος σου θα βγεις να φωνάζεις «Θέλω αγάπη!»;


—Ναι. Αν σας... 
Μιας και με πήγατε έτσι λίγο πίσω 
και στα χρόνια της Θεσσαλονίκης που αναφέρατε, 
αν σας ζητούσαν να θυμηθείτε έτσι ΩΡΑΙΑ Χριστούγεννα, 
θα πήγαινε αυτόματα το μυαλό σας σε παιδικά χρόνια ή σε εφηβικά;
Ή και πρόσφατα, τώρα που 'χετε παιδιά, που 'χετε εγγόνια;


—Ναι... Όχι. Εντάξει, τα πρόσφατα είναι κάτι άλλο.
Και τα παιδιά και τα εγγόνια, κακά τα ψέμματα, έχουν τη δική τους ζωή.


—Σαφώς!


—Εντάξει;


—Σαφώς!


—Θα τους δεις, θα πεις «χρόνια πολλά», θα φύγεις, θα πας σπίτι σου!
Έτσι είν' τα πράγματα.
Αλλά, βεβαίως θα πήγαινα στο παρελθόν.


—Στο παρελθόν, ε;


—Στο παρελθόν και σε μικρά μέρη, που ακόμα «κρατάνε» οι άνθρωποι, 
γιατί εγώ έχω επαφή με τις παλιές ε... μεριές [τα παλιά μέρη] που μεγάλωσα... 


—Ναι.


—...που οι άνθρωποι ακόμα κρατάνε αυτή τη ζεστασιά.  

Γι' αυτό και πολλές φορές εγώ προσωπικά αισθάνομαι την ανάγκη 
και παίρνω το αυτοκίνητό μου και φεύγω. 
Και πάω, ας πούμε, στη Μακεδονία 
και βρίσκω παλιούς φίλους, παλιούς συμμαθητές. 
Γιατί εκεί νιώθω ξανά άνθρωπος! 
Εδώ νιώθω σα μηχανή. 
Ιδιαίτερα σ' αυτή την τεράστια πόλη, την Αθήνα, 
που δεν ήταν έτσι! Σας μιλάω ειλικρινά. 
Την έχω ζήσει, κι όσοι την έχουμε ζήσει τη θυμόμαστε, 
δεν ήταν καθόλου έτσι! 
Τώρα είναι ένα μέρος που με απωθεί.
Στεναχωριέμαι που ζω σ' αυτή την πόλη, 
τόσο απομονωμένη, 
και που επίσης με στενοχωρεί να βλέπω 
(σήμερα περπάταγα ή και με το ταξί που ήρθα) 
όλο επιγραφές, έλεγε: Merry Christmas...


—Τα εγγλέ- τα εγγλέζικα, τα αγγλικά.


—Happy New Year, Happy... και τέτοια. 
Δεν είδα ελληνικά! 
Και λέω, για όνομα του Θεού, 
αισθάνομαι δηλαδή... 
αυτή τη στιγμή αισθάνομαι ξένη, «μετανάστρια» στον τόπο μου! 
Και δε μπορώ να νιώσω χαρά κι ευτυχία, 
παρά τη νιώθω σε στενό οικογενειακό κύκλο, 
μέσα στην οικογένειά μου μόνο, τίποτ' άλλο. 
Αφού μ' ενοχλεί [-ούν] και τα στολίδια. 
Επίσης μ' ενοχλεί το πώς [τα] βάζουν τόσο νωρίς. 
Εμείς δεν είμαστε... 
δεν ξέρω αν αισθάνθηκε κανείς «Ευρωπαίος» όλα αυτά τα χρόνια!


—Θυμάστε πιο παλιά; 
Έχει δίκιο η κυρία Διαβάτη. Στολίζαμε στις 10 Δεκεμβρίου... 15.


—Μα ναι! Για να νιώσεις ότι έρχονται Χριστούγεννα! 


—Τώρα στολίζουμε... 3 Νοεμβρίου έχουμε στολίσει τους δρόμους!


—Τώρα; Γιατί γίνεται αυτό τώρα; Εμπορικό είναι. Για να...


—Ποιο «εμπορικό», βρε παιδιά; 
Κι αυτό ερεθίζει τον άλλο να πάει να ψωνίσει; 


—Το κάνουν για τα παιδιά, το κάνει η αγορά, το κάνει...


—Γιατί; Εμείς που ήμασταν παιδιά, δεν περνάγαμε καλά; 


—Εμείς μια χαρά περνάγαμε! 
Μας έχει πάρει η μπάλλα όμως.


—Το κάνουμε γιατί το κάνουν στο εξωτερικό.


—Ναι.


—Αυτό το «1 Δεκεμβρίου» δεν το κάναμε πάντως.


—Εμείς έχουμε δικά μας ήθη και έθιμα. 
Τα 'χουμε ξεχάσει. 
Έχουμε ξεχάσει τις ρίζες μας 
κι έχουμε γίνει μαϊμούδες και πίθηκοι 
και προσπαθούμε να μιμηθούμε ό,τι κάνουν οι ξένοι, 
που δεν είναι ούτε της ιδιοσυγκρασίας μας 
ούτε του κλίματός μας ούτε τίποτα. 
Ούτε της Πατρίδας μας.
Αυτό, ναι.


We've Become Monkeys • 
Έχουμε γίνει μαϊμούδες
==============================================


πολύ ενδιαφέρον


jajaja

