4e896586babffe4414f5a1afd608b56d
Διάγνωση κατάγματος κάτω πέρατος κερκίδας 
ostoun.gr
2021.39

Η διάγνωση ενός κατάγματος κάτω πέρατος κερκίδος είναι συνήθως εύκολη. Η κλινική εικόνα συνοδεύεται από:


* **Οίδημα** (πρήξιμο)
* **Παραμόρφωση** (συνήθως «δίκην πιρουνιού», επόμενη εικόνα)
* **Έντονο πόνο**
* **Δυσχέρεια στις κινήσεις του καρπού**
* **Εκχύμωση** (μελανιά)


 


![](https://i2.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/Colles_Fracture.jpg?resize=456%2C208)![](https://i2.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/Colles_Fracture.jpg?resize=456%2C208)Τυπική εικόνα ασθενούς με κάταγμα κάτω πέρατος κερκίδας


 


Η οριστική διάγνωση επιβεβαιώνεται με **απλές ακτινογραφίες**, οι οποίες συνήθως επαρκούν. Συμπληρωματικά, η διενέργεια **αξονικής τομογραφίας** μπορεί να βοηθήσει στη λεπτομερέστερη απεικόνιση του κατάγματος και στον προεγχειρητικό σχεδιασμό.


![](https://i1.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/03/DR-Fracture.jpg?resize=770%2C211&ssl=1)![](https://i1.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/03/DR-Fracture.jpg?resize=770%2C211&ssl=1)Α. Φυσιολογική ακτινογραφία                                                  Β. Συντριπτικό κάταγμα κάτω πέρατος κερκίδας


 




fead956c2af6750a0f4436171d9c2f59
Αντιμετώπιση 
ostoun.gr
2021.39

Τα κατάγματα αυτά αντιμετωπίζονται συντηρητικά με κλειστή ανάταξη, ή χειρουργικά με εξωτερική ή εσωτερική οστεοσύνθεση.


### **1. Κλειστή ανάταξη**


Τα απλά εξωαρθρικά κατάγματα κάτω πέρατος κερκίδας συνήθως αντιμετωπίζονται **συντηρητικά**. Αυτό γίνεται με **κλειστή ανάταξη** υπό τοπική (ή γενική) αναισθησία και **εφαρμογή γύψινου (ή συνθετικού) επιδέσμου** κυκλοτερώς (συνήθως μέχρι τον αγκώνα, αναλόγως του τύπου του κατάγματος), ώστε να διατηρείται το κάταγμα σε θέση ανάταξης (επόμενη εικόνα). Ακολουθεί ακτινολογικός έλεγχος για την επιβεβαίωση της σωστής ανάταξης, ο οποίος πρέπει να επαναληφθεί σε 10-12 ημέρες αργότερα, για τον κίνδυνο απώλειας της ανάταξης, παρά τη χρήση γύψου. Εφόσον και ο δεύτερος έλεγχος αναδείξει τη διατήρηση της ορθής ανάταξης, ο γύψος παραμένει συνήθως **για 6 εβδομάδες** συνολικά και ακολούθως αφαιρείται για να επαναληφθεί ακτινολογικός έλεγχος.


Εάν είμαστε ικανοποιημένοι με την πορεία πώρωσης του κατάγματος, τότε ο ασθενής αρχίζει προσεκτικά πρόγραμμα κινητοποίησης της πηχεοκαρπικής με φυσικοθεραπεία. Συνήθως, απαιτείται **φυσικοθεραπεία** για 3-4 εβδομάδες. Επαναλαμβάνουμε νέες ακτινογραφίες, συνολικά 3 μήνες μετά την αρχική ανάταξη.


 


![](https://i1.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/DRS-cast-4.png?resize=420%2C140)![](https://i1.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/DRS-cast-4.png?resize=420%2C140)Συντηρητική αντιμετώπιση με εφαρμογή γύψου ακινητοποίησης


 


### **2. Χειρουργική αντιμετώπιση**


Υπάρχει, όμως, ένα σημαντικό ποσοστό καταγμάτων κερκίδας, τα οποία δεν αντιμετωπίζονται με κλειστή ανάταξη. Αυτά τα κατάγματα, αν αντιμετωπιστούν **συντηρητικά**, θα οδηγήσουν σε πρώιμη φθορά της άρθρωσης (μετατραυματική αρθρίτιδα),  με αποτέλεσμα το χρόνιο πόνο και τη λειτουργική δυσχέρεια του χεριού. Αυτά είναι τα κατάγματα και τα κατάγματα  που επεκτείνονται εντός της άρθρωσης (**ενδαρθρικά κατάγματα**).


Αυτά, οφείλουμε να τα αντιμετωπίσουμε **χειρουργικά**, είτε με κλειστή ανάταξη και διατήρηση με **εξωτερική** οστεοσύνθεση (επόμενη εικόνα), είτε, πιο σωστά, με ανοικτή ανάταξη και **εσωτερική** οστεοσύνθεση, δηλαδή να ανατάξουμε τα διάφορα μικρά σπασμένα τεμαχίδια του οστού, να τα ανασυνθέσουμε σαν ένα μικρό παζλ και να τα συγκρατήσουμε στη θέση τους με τα **υλικά οστεοσύνθεσης**.


 


![](https://i2.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/DRS-Ex-Fix.jpg?resize=256%2C256)![](https://i2.wp.com/www.ostoun.gr/wp-content/uploads/2019/02/DRS-Ex-Fix.jpg?resize=256%2C256)


 


 


Τα **υλικά εσωτερικής [οστεοσύνθεσης](https://www.ostoun.gr/osteosynthesi-katagmaton-phxeokarpikhs/)**, είναι **πλάκες** και **βίδες**, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως ένα είδος «σκαλωσιάς» που θα βοηθήσει το οστό να αναδομηθεί και να επανέλθει στη φυσιολογική του κατάσταση τους επόμενους μήνες. Συνήθως, μετά από σταθερή εσωτερική οστεοσύνθεση, ο ασθενής δε χρειάζεται μετεγχειρητική ακινητοποίηση, γεγονός που οδηγεί σε **πρώιμη κινητοποίηση** της άρθρωσης και **αποφυγή της δυσάρεστης μετατραυματικής δυσκαμψίας.**


Τις προηγούμενες δεκαετίες, η έλλειψη εξειδικευμένων υλικών οστεοσύνθεσης οδηγούσε σε χρήση ακατάλληλων πλακών με μεγάλου διαμετρήματος βίδες για την αντιμετώπιση αυτών των καταγμάτων, οι οποίες αδυνατούσαν να συγκρατήσουν τα οστικά τεμάχια, με τελικά αποτελέσματα πολύ μέτρια έως πτωχά.


