20b88dcea118f46c774cdb2d4ec0de0e
Πόση σχέση εχουν γενετικά οι σύγχρονοι Έλληνες με τους αρχαίους Έλληνες
aerologio.gr
2020.10
Ολόκληρη η συζήτηση για το πώς είναι "ρατσιστικά αναμεμειγμένος” ο σύγχρονος ελληνικό λαός είναι επιπόλαιη και λάθος.
Πρώτα απ 'όλα, ο ελληνικός λαός δεν ήταν ποτέ "ρατσιστικά καθαρός" . Έχουμε άφθονες αποδείξεις ότι ο ελληνικός πολιτισμός προέκυψε από τη μίξη ινδοευρωπαϊκών πρωτοελλήνων 

που έφθασαν στην Ελλάδα από το βορρά και από μη Ινδοευρωπαίους προελληνικούς λαούς που ζούσαν στην Βαλκανική Χερσόνησο πολύ πριν φτασουν οι γλωσσικοί πρόγονοι των κλασικών Ελλήνων. Όταν συνδυάστηκαν αυτές οι κουλτούρες, οι πληθυσμοί αναμφισβήτητα αναμειχθησαν.



 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η χρήση της λέξης Ἑλληνικός (hellēnikós) για να σημαίνει Ελληνας δεν ανέκυψε παρο μονο μετα απο πολύ καιρό αφού οι πρωτοελληνικοι και προελληνικοί πληθυσμοί είχαν αναμειχθεί και αλληλοσυνδέθηκαν σε τέτοιο βαθμό ώστε η διάκριση μεταξύ τους είχε χαθεί εντελώς. Με άλλα λόγια, οι Έλληνες ήταν ήδη "καλά αναμειγμένοι" πριν ξεκινήσουν να ονομάζονται «Έλληνες».

Επιπλέον, οι ιδέες της "φυλής" και της "εθνικότητας" είναι και οι δύο πολιτισμικές κατασκευές χωρίς γενετική βάση. Γενετικά, δεν υπάρχουν εθνότητες. Υπάρχουν ορισμένοι γενετικοί δείκτες που γενικά σχετίζονται με ανθρώπους των οποίων οι πρόγονοι προέρχονταν από ορισμένες περιοχές του κόσμου, αλλά αυτοί οι δείκτες δεν είναι ακριβείς. Οι άνθρωποι από τη Βαλκανική Χερσόνησο γενικά συχνά διακρίνονται ελάχιστα ο ένας από τον άλλο, ανεξάρτητα από την εθνικότητα στην οποία ανήκουν στο χαρτί. Επιπλέον, αυτοί οι γενετικοί δείκτες δεν είναι πάντα 100% αξιόπιστοι, καθώς η ίδια μετάλλαξη μπορεί να έχει συμβεί σε πολλαπλά σημεία σε διαφορετικούς χρόνους.



 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

![greeks](https://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2019/10/plato-300x200.jpg)Τελικά, η καταγωγή ενός ατόμου είναι πραγματικά άσχετη με το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που αποφασίζουν αν κάποιος είναι «ελληνας» ή «τουρκος» ή «αλβανός» ή «σλάβος» - και όχι η γενετική. Αν κάποιος έχει ζήσει στην Ελλάδα όλη τη ζωή του, μιλάει την ελληνική γλώσσα ως τη μητρική του γλώσσα, αναγνωρίζει τον εαυτό του ως "Έλληνα", αισθάνεται μια ισχυρή αίσθηση συγγένειας με άλλους Έλληνες και είναι μέρος του ελληνικού πολιτισμού, τότε, ειλικρινά, ποιος πραγματικά νοιάζεται στον κόσμο αν οι μακρινοί πρόγονοί του ήρθαν στην Ελλάδα πριν από τετρακοσια χρόνια και δεν ήταν γύρω όταν η κλασική Αθήνα βρισκόταν στο ύψος της τον πέμπτο αιώνα π.Χ.; Το πρόσωπο αυτό είναι Έλληνας, ανεξάρτητα από την καταγωγή του.



 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Πόσο πολλοί Έλληνες συζεύχτηκαν με μη-Έλληνες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2.400 χρόνων; Είναι αδύνατο να το πει κανεις. Κανείς δεν μπορεί να ανιχνεύσει το οικογενειακό ιστορικό τους πίσω σε εκείνο το διάστημα και οι μελέτες dna δεν είναι καθόλου χρήσιμες εδώ επειδή είναι υπερβολικά ασαφείς. Αρκεί να πούμε ότι σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα έχουν πολλούς προγόνους που ζούσαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κλασσικής εποχής αλλά και πολλοί άλλοι που πρόγονοι τους ήρθαν στην Ελλάδα αργότερα. Τα ακριβή ποσοστά δεν είναι γνωστά και, σε κάθε περίπτωση, ποικίλλουν δραστικά από άτομο σε άτομο.
c8a3089d5828953d60e5591232977ea8
Ιστορια της Γερμανιας
aerologio.gr
2020.10
Η Γερμανία κατοικήθηκε από την 3η χιλιετία π.Χ. από γερμανικούς πληθυσμούς, αποικήθηκε από τους Ρωμαίους μόνο στα εδάφη κοντά στις όχθες δεξιά του Ρήνου, κατακτήθηκε από τους Φράγκους και αποτέλεσε μέρος της αυτοκρατορίας των Καρολίδων μετά το θάνατο του Λουδοβίκου του Πίου. Μετά την τοποθέτηση στη εξουσία του Κάρολου του Παχύ από τους μεγάλους φεουδάρχες, η μοναρχία μετατράπηκε σε αιρετική (887). Ο Όθωνας Α΄ της Σαξωνίας (10ς-11ος) σταθεροποίησε τη βασιλική εξουσία, ενισχύοντας την εκκλησιαστική φεουδαρχία, αποκατέστησε την κυριαρχία στην Ιταλία, υποστήριξε την κατάκτηση και την γερμανοποίηση της ανατολικής Ευρώπης. Η διαφωνία ανάμεσα στους Γκουέλφους και στους Γιββελίνους και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον οίκο της Σουηδίας και στον οίκο της Βαυαρίας άνοιξε μια καινούργια περίοδο εσωτερικών διαμαχών.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Κατά τη διάρκεια του βασιλείου των Οενστάουφεν συνεχίστηκε η γερμανική διείσδυση στην περιοχή της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Με την εκλογή του Αλβέρτου Β΄ (1438) ο βασιλικός θρόνος πέρασε οριστικά στον οίκο του Αψβούργου. Η Πρωσία νικώντας την Αυστρία στον αυστριακό πόλεμο διαδοχής και στο πόλεμο διαδοχής των Εφτά χρόνων (1756-1763), άνοιξε μια καινούργια περίοδο στην γερμανική ιστορία. Στο συνέδριο της Βιέννης τα γερμανικά κράτη ενώθηκαν σε μια Ομοσπονδία, στην οποία την προεδρία είχε η Αυστρία. Η Πρωσία κάτω από την καθοδήγηση του Βίσμαρκ, που εκλέχθηκε καγκελάριος το 1862, αντιμετώπισε και νίκησε την Αυστρία (1866), και δημιούργησε τη Γερμανική Ομοσπονδία του Βορρά. Αργότερα με την ένωση των Γερμανικών κρατών του νότου, ιδρύθηκε η Γερμανική αυτοκρατορία στην οποία βασιλιάς ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας.

Το καινούργιο κράτος είχε μεγάλη πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη. Όταν απομακρύνθηκε ο Βίσμαρκ (1890), η πολιτική του Γουλιέλμου Β΄ οδήγησε την Γερμανία στην απομόνωση και στη διαμάχη με τα Κράτη Συμφωνίας (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος). Η συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) επέβαλε στη Γερμανία την παραχώρηση της Αλσατίας και της Λωραίνης στη Γαλλία, την αποποίηση των αποικιών, τη πληρωμή τεράστιων αποζημιώσεων. Το 1936 η Γερμανία, αγνοώντας τις ρήτρες της συνθήκης των Βερσαλλιών, εισέβαλε στρατιωτικά στη Ρηνανία. Το 1938 κατέλαβε την Αυστρία και το 1939 έθεσε το προτεκτοράτο στη Βοημία και τη Μοραβία. Με την επίθεση στην Πολωνία, σύμμαχος της Αγγλίας μετά τη συνθήκη μη-επίθεσης με τη Σοβιετική Ένωση, ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο σύμμαχοι της Γερμανίας ήταν η Ιταλία και η Ιαπωνία.

Με το τέλος του πολέμου κάποια εδάφη της Γερμανίας δόθηκαν στις νικήτριες χώρες. Η Ανατολική Πρωσία παραχωρήθηκε στη Σοβιετική Ένωση και τα γερμανικά εδάφη στα δυτικά στη γραμμή Οντέρ-Νέισε δόθηκαν στην Πολωνία. Η Γερμανία χωρίστηκε στα δύο: από τη μια μεριά η ανατολική Γερμανία, κατεχόμενη από τους Αγγλο-γαλλο-αμερικάνους, και από την άλλη η δυτική Γερμανία κατεχόμενη από τους Σοβιετικούς. Το Μάιο του 1949 δημιουργήθηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας με πρωτεύουσα τη Βόννη. Από το 1949 μέχρι το 1963 καγκελάριος ήταν ο Αντενάουερ . Το 1963 εκλέχθηκε καγκελάριος ο Λούντβιγκ Έρχαρντ, πατέρας του οικονομικού θαύματος. Το 1966 πήρε τη θέση του ο Κούρτ Κίσινγκερ ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες, που διήρκησε μέχρι το 1969. Τότε εκλέχθηκε καγκελάριος ο Βίλυ Μπραντ. Το 1972 ο Μπραντ αντικαταστάθηκε από τον Χέλμουτ Σμίντ. Το 1982 ο Σμιντ νικήθηκε από τον χριστιανοδημοκράτη Χέλμουτ Κολ.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Το 1990 μπροστά στη κρίση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Λαϊκή δημοκρατία της Γερμανίας, ο Κολ πίεσε για μια ένωση των δύο Γερμανίων: στις 18 Μαίου υπογράφηκε μια συνθήκη για οικονομική και νομισματική ένωση, στις 3 Οκτωβρίου η ένωση της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, σύμφωνα με το σύνταγμα της τελευταίας, έδωσε τέλος στο χωρισμό της Γερμανίας σε δύο μέρη. Το Δεκέμβριο του 1990 οι πρώτες εκλογές μετά την ένωση ανακήρυξαν νικητή τον Κολ. Παρ’ όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν με την ένωση, η γερμανική οικονομία είναι η πιο σταθερή στην Ευρώπη και το μάρκο μαζί με τον γιεν το πιο δυνατό παγκόσμια νόμισμα. Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Από το 1946 οι ανατολικές περιοχές που βρίσκονταν κάτω από τη σοβιετική διοίκηση, οργανώθηκαν κάτω από ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Τον Οκτώβριο του 1949 δημιουργήθηκε επίσημα η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Μετά το 1948, δέκα εκατομμύρια Γερμανοί μετανάστευσαν στην Ανατολή, δημιουργώντας σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το !961 η ανατολική γερμανική κυβέρνηση για να σταματήσει την μετανάστευση έχτισε το τείχος του Βερολίνου, προκαλώντας μια μεγάλη κρίση ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις.
b28e88029c1f3c5439a8921a56d98623
Ιστορια Πορτογαλιας
aerologio.gr
2020.10
Η σημερινη Πορτογαλια κατοικηθηκε από τα παναρχαια χρόνια από διαφορους λαούς (από τους πιο σημαντικούς οι Λουσιτανοι). Ρωμαϊκη επαρχια από το 136 π.Χ., μερικώς αραβικη τον 8ο αιώνα, η κομητεια της Πορτογαλιας, που παραχωρηθηκε από το βασιλεια της Καστιλης Αλφόνσο ΣΤ' στον Ερρικο της Βουργουνδιας,  έγινε ανεξαρτητο βασιλειο το 1142 όταν ο Αλφόνσος, γιός του Ερρικου της Βουργουνδιας, αφού νικησε τους Μουσουλμανους στη μαχη της Ουρικης (1139) ανακηρύχθηκε βασιλιας της Πορτογαλιας με το όνομα Αλφόνσος Α'. Η βουργουνδικη δυναστεια κυβέρνησε την Πορτογαλια μέχρι το 1383.

Τον τελευταιο βασιλια της δυναστειας Φερδινανδο Α' διαδέχτηκε ο Ιωαννης Α' των Αβις (1385 - 1433) με τον οποιο αρχισε η ομώνυμη δυναστεια. αρχιζε μια λαμπρη εποχη για την ιστορια της Πορτογαλια που χαρακτηριστηκε από τις εξερευνητικές αποστολές, την υπερπόντια επέκταση και από την πρόοδο της αστικης ταξης των εμπόρων. Αυτη η πρόοδος σταθεροποιηθηκε από ικανούς και φωτισμένους αρχοντες όπως ο Ιωαννης Β' (1481 - 1495) και ο Μανουέλ Α' (1495-1521), που ενισχυσε τον στόλο και πραγματοποιησε το σχέδιο της πορτογαλικης κυριαρχιας στις νοτιοδυτικές (Αγκόλα) και νοτιοανατολικές (Μοζαμβικη) περιοχές της Αφρικης, στην Ινδια και στη Βραζιλια.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
Η παρακμη της Πορτογαλιας συνέπεσε με την εξαφανιση της δυναστειας των Αβις της οποιας ο τελευταιος βασιλιας Σεμπαστιανου (1557 - 1578) σκοτώθηκε από τους Μόρους στη μαχη στο Αλκαζαρκιβιρ του Μαρόκου. Το 1581 τα Κορτές που συναντηθηκαν στο Τομαρ, αναγνώρισαν ως βασιλια της Πορτογαλιας το Φιλιππο Β' της Ισπανιας. Η πολιτικη του που συνεχιστηκε και από το Φιλιππο Γ' και το Φιλιππο Δ' έπληξε την μέχρι τότε ανθηρη οικονομια της Πορτογαλιας που μπροστα στον ανταγωνισμό της Ολλανδιας και της Αγγλιας δεν μπόρεσε να διατηρησει και να προασπισει τις αποικιες της στην Αμερικη και την Ανατολη. Το 1640 μια εξέγερση ανέβασε στο θρόνο της Πορτογαλιας το δούκα της Μπραγκανσα Ιωαννη Δ' (1640-1656). Ο πόλεμος που ακολούθησε εναντια στην Ισπανια τελειωσε (1668) με την αναγνώριση της ανεξαρτησιας της Πορτογαλιας υπό τη βασιλεια του Αλφόνσο Δ' (1656-1683).

Την εισβολη του Ναπολέοντα ακολούθησε μια περιοδος πολιτικης ασταθειας, οικονομικης κρισης (που έγινε ακόμα μεγαλύτερη με την απώλεια της Βραζιλιας το 1822) και λαϊκών εξεγέρσεων. Στις 5 Οκτωμβριου 1910 ανακηρύχθηκε δημοκρατια. Μετα την συμμετοχη στον Α' παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της Ανταντ στη χώρα εγκατασταθηκε στρατιωτικη δικτατορικη κυβέρνηση της οποιας τέθηκε επικεφαλης ο Α. ντε Ουλιβέιρα Σαλαζαρ. Η διακυβέρνηση συνεχιστηκε από τον διαδοχο του Μ. Καετανου (1968). Στις 25 Απριλιου 1974 μια εξέγερση των στρατιωτικών δυναμεων χωρις αιματοχυσια (επανασταση των Γαριφαλων) αποκατέστησε τη δημοκρατια. Το 1975 παραχωρηθηκε ανεξαρτησια στη Μοζαμβικη και την Αγκόλα. Το 1976 εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατιας ο στρατηγός Α. Ρ. Εανες.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
Στις πρόωρες εκλογές του 1983 επικρατησε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που συγκρότησε μια κεντρώα κυβέρνηση. Το 1983 οι εκλογές κερδισθηκαν από το σοσιαλιστικό κόμμα του Μ. Σοαρες ο οποιος κληθηκε στην αρχηγια της κυβέρνησης και το 1986 εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατιας (επανεξελέγη το 1991). Το 1986 η Πορτογαλια ενταχθηκε στην Ε.Ο.Κ. Το 1987 μια νέα εκλογικη νικη ξαναέφερε στην κυβέρνηση τους σοσιαλδημοκρατες του Α. Καβακου Σιλβα, τους οποιους το εκλογικό σώμα επανέκλεξε το 1991. Στις εκλογές του 1995 οι σοσιαλδημοκρατες ηττηθηκαν μετα από 10 χρόνια και δημιουργηθηκε μια σοσιαλιστικη κυβέρνηση με επικεφαλη τον Α. Γκουτέρεζ.
a336d500af1c3f330c462de96796430f
Ιστορία της Αγγλίας
aerologio.gr
2020.10
Οταν ο Ιούλιος Καισαρας εκανε δύο εκστρατειες το 55 π.Χ., κατελαβε τις κελτικες φυλες γύρω απο τη λεκάνη του Τάμεση. Η ρωμαϊκη κυριαρχια επεκτάθηκε προς τη δύση και προς το βορρά. Αργοτερα το νησι κυριεύτηκε απο τους Σάξωνες οι οποιοι ιδρυσαν γερμανικά βασιλεια τα οποια εκχριστιανιστηκαν απο τους μοναχούς του Ηγούμενου Αγκοστινο,που ιδρυσε στο Καντερμπουρι την πρώτη επισκοπικη εδρα.

Το 1066 αποβιβάστηκαν οι Νορβηγοι με τον Γουλιελμο τον Κατακτητη και προσεδωσαν στην Αγγλια φεουδαρχικο χαρακτηρα. Οι ευγενεις κατάφεραν ομως να μειώσουν την εξουσια του στεμματος και απεκτησαν δικαιώματα τα οποια εγιναν η αρχη για την εκδημοκράτιση της Χώρας. οταν ο βασιλιάς της Αγγλιας Εδουάρδος Γ΄ διεκδικησε το θρονο της Αγγλιας, η χώρα οδηγηθηκε στον Εκατονταετη Πολεμο” ο οποιος εληξε με την ηττα της Αγγλιας και την αποχώρηση της απο την Ευρώπη. Απο το 1450 εως το 1485 η Αγγλια εζησε τον λεγομενο Πολεμο των Δύο Ροδων, που υποκινησαν οι δύο κλάδοι της βασιλικης οικογενειας.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Υπο την βασίλισσα Ελισάβετ (1558-1603) ο αγγλικανισμος εγινε η επισημη θρησκεια του Κράτους και Αγγλια μια ισχυροτατη ναυτικη δύναμη. Ο διάδοχος του Ιακώβου Α΄, Κάρολος Α΄ ηρθε σε ρηξη με το Κοινοβούλιο και το γεγονος αυτο οδηγησε σε επανάσταση με αρχηγο τον Κρομγουελ, ο οποιος ομως, μετά τη νικη του, επεβαλλε ουσιαστικά δικτατορια, δημιουργώντας δυναστικες διαμάχες οι οποιες σταμάτησαν οταν ο Γεώργιος Β΄ επανεφερε τις ισορροπιες.
Απο εκεινη την εποχη αρχιζει η ανάπτυξη της Αγγλιας που θα οδηγησει στον αποικισμο των Ινδιών, του Καναδά, της Νεας Ζηλανδιας, της Αιγύπτου και της Αυστραλιας.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Μετά τον Α΄ Παγκοσμιο Πολεμο, απο τον οποιο η Αγγλια βγηκε νικητρια, άρχισαν οι εξεγερσεις των αποικιακών λαών. ετσι η Αγγλια δημιούργησε το σύστημα της Κοινοπολιτειας, τον ελεύθερο συνασπισμο αποικιακών εδαφών με τη Μητροπολη. Το 1922 αναγκάστηκε να παραχωρησει μερικη ανεξαρτησια στην Ιρλανδια.

Ο Β΄ Παγκοσμιος Πολεμος ηταν μια σκληρη δοκιμασια για την Αγγλια που ομως πάλι κατάφερε και βγηκε νικητρια. Ακολούθησε η ανάπτυξη του απελευθερωτικού κινηματος των αποικιακών λαών και οι περισσοτερες αποικιες απεκτησαν κρατικη οντοτητα ειτε ως μελη της Κοινοπολιτειας ειτε ως ανεξάρτητα Κράτη.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
5fecbea9ce576bb42cabaf7f90c8a926
Ιστορια της Ρωσιας
aerologio.gr
2020.10
Οι πρωτες ενδείξεις, που μαρτυρούν σημαντικα αρχαιολογικα ευρήματα, αναγονται στην Παλαιολιθική εποχή: αυτες αφορούν κυριως στην περιοχή της Μαύρης Θαλασσας, με το κατω ρεύμα του Ντον, του Δνειστερου, του Δνειπερου και του Βολγα. Στην ιστορική εποχή, ο Ηροδοτος (5ος αι. π. Χ.) αναφερει πληροφοριες σχετικα με πληθυσμούς που ζούσαν γύρω απο τον Ντον: οι Σχιτες υπεστησαν την εισβολή των Σαρματιων και αυτοι τον 4ο αι. μ. Χ. απορροφήθηκαν απο τους Γοτθους ή απο τους Ούνους. Τον 6ο αιωνα, παρασυρομενοι απο μεγαλες μετακινήσεις πληθυσμων, εμφανιστηκαν οι σλαβικες φυλες.

Τα πρωτα στοιχεια ρωσικου πολιτισμού αναγονται στα μεσα περιπου του 9ου αιωνα. Στην ακμή του βασιλειου του Ρους και του πολιτικού του κεντρου του πλούσιου Κιεβου, ήρθαν σε επαφή με το Βυζαντιο. Στις σλαβικες φυλες ειχε ανατεθει η συνδετική λειτουργια των πληθυσμων που προερχονταν απο τη σκανδιναβική χερσονησο, τους Βαριαγους, που εμφανιστηκαν τον 8ο αιωνα μεσω της Βαλτικής, με αρχηγο τον Ριούρικ. Το πρωτο τους κεντρο ήταν το Νοβογκοροντ. Το Κιεβο, πιο νοτια, διαλεξε ο πρωτος διαδοχος του Ριούρικ, ο ολεγκ ο Σοφος (ή ο αγιος).




 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

![](https://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2012/01/rosiki.jpg)Με βαση αυτες τις ριζες εξαπλωθηκε αργοτερα με ορμή ο χριστιανικος πολιτισμος ως επακολουθο του προσηλυτισμού στο χριστιανισμο των Σλαβων της ανατολής που εγινε το 998 απο τον Βλαδιμηρο Α΄. Τον επομενο αιωνα ακολούθησαν το σχισμα του Μιχαήλ Κερουλαριου. Η κυριαρχια του Κιεβου διήρκεσε δυομισυ αιωνες. Στη συνεχεια το κρατος παρήκμασε και διαιρεθηκε σε αντιπαλα μερη (Νοβγκοροντ, Σουζνταλ, Γκαλιτς). Στιγμες αιγλης ειχε (13ος αιωνας) το Νοβγκοροντ, κεντρο της εμπορικής δραστηριοτητας μεταξύ της Ανατολής και του Βορα. Ματαιη ήταν ομως η αντισταση του μετωπου στη μογγολική εισβολή που προήλθε απο την Ανατολή που παρεσυρε, απο το 1223 εως το 1242, ολη τη κεντρική και νοτια Ρωσια. Απο τοτε οι Ρωσοι ηγεμονες επρεπε να πληρωνουν φορο στο Μεγαλο Χαν.

Ως επακολουθο τς διαιρεσης του κρατους του Βλαδιμηρου, αναδεικνυοταν το κρατιδιο της Μοσχας, της οποιας οι ηγεμονες οδηγούμενοι απο τον Ιβαν Γ΄ υποδουλωθηκαν στην πληρωμή φορου στον Χαν (1480). Ο Ιβαν Δ΄ ο Τρομερος, παιρνοντας το 1547 τον τιτλο του τσαρου, παρουσιαστηκε επισημα ως κληρονομος της παρηκμασμενης Βυζαντινής Αυτοκρατριας. Διεύρυνε τα σύνορα φτανοντας στα ανατολικα την Κασπια Θαλασσα και στα βορεια στη Λευκή Θαλασσα. Μετα το θανατο του και τη σύντομη βασιλεια του Θεοδωρου Α΄, οι ευγενεις αντεδρασαν βιαια κατα του απολυταρχισμού στη διαρκεια της βασιλειας του Μπορις Γκοντούνωφ (1598-1605). Το 1613 ομως, με την υποστήριξη της μικρής ταξης των ευγενων, επικρατησε τελικα ο νεαρος Μιχαήλ Ρομανωφ, που ιδρυσε μια νεα δυναστεια.



 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Με τον Μιχαήλ και τους διαδοχους του αυξήθηκε η δύναμη του τσαρου, με τη δήμευση των αγαθων της Εκκλησιας, την αρνηση οποιουδήποτε δικαιωματος στους ευγενεις, τη διαδοση και ενισχυση του θεσμού της λαϊκής δουλειας. Η Ρωσια ήταν ήδη σε μεταρρυθμιστική περιοδο οταν ο Μεγας Πετρος (1672-1725) ανελαβε την εξουσια δινοντας μεγαλη ωθηση στην εξαπλωση της Αυτοκρατοριας. Καθοριστική ήταν η κατακτηση της εκβολής στη Βαλτική Θαλασσα, οπου στην πηγή του Νεβα ο τσαρος ιδρυσε το 1703 την πολη που ονομασε Αγια Πετρούπολη, πρωτεύουσα του κρατους απο το 1713. Αυτο του ήταν δυνατο λογω των νικων του επι των Σουηδων, απο τους οποιους πήρε την Καρελια, την Ινγκρια, την Εσθονια και τη Λισθονια, καθιστωντας ετσι τη Ρωσια βαλτική δύναμη. Το ιδιο σημαντικες ήταν οι ολοκληρωτικες μεταρρυθμισεις του Πετρου: δημιούργησε στολο, αναδιοργανωσε το στρατο κι ενισχυσε την κεντρική δύναμη, εισήγαγε και το ιουλιανο ημερολογιο και πήρε τον τιτλο του αυτοκρατορα της Ιερής Ρωμαϊκής Αυτοκρατοριας. Αυτες και αλλες μερταρρυθμισεις προκαλεσαν την αντιθεση των συντηρητικων μελων.



 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

![](https://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2012/01/rosida.jpg)Με την Αικατερινη Β΄, που εθεσε τελος στον Επταετή πολεμο, εγιναν προσπαθειες εκσυγχρονισμού της Ρωσιας με αφορμή τις ιδεεες των διαφωτιστων, αλλα η αντισταση των συντηρητικων ταξεων εμποδισε μια επωφελή και οργανική εργασια και οι ευγενεις απεκτησαν μεγαλύτερα προνομια, σε τετοιο βαθμο ωστε να γεννηθει απο το λαο η βιαιη εξεγερση του Πουγκατσεφ, που διήρκεσε για μεγαλο χρονικο διαστημα και πνιγηκε στο αιμα το 1774. Η Αικατερινη Β΄ πετυχε τις μεγαλύτερες νικες σε διεθνες επιπεδο παιρνοντας απο τους Τούρκους την περιοχή αναμεσα στους ποταμούς Δνειπερο και Κουμπαν και αποκτωντας το δικαιωμα ελεύθερης πλεύσης στη Μαύρη Θαλασσα και την προστασια των χριστιανων της οθωμανικής Αυτοκρατοριας, εκτος απο την κατακτηση Η πολιτική της Αικατερινης Β΄ ήταν εχθρική απεναντι στην επαναστατική Γαλλια και οι διαδοχοι της, Παύλος Α΄ και Αλεξανδρος Α΄, πήραν μερος, χωρις ομως επιτυχια, στους αντιγαλλικούς συνασπισμούς.(1798- 1799). Αφού σύναψε στο Τιλσιτ την ειρήνη με τον Ναπολεοντα Α΄ (1807), ο τσαρος Αλεξανδρος Α΄ συμμαχησε με τον παλιο αντιπαλο του και πήραν απο τους Σουηδούς ολη τη Φινλανδια (1809) και απο τους Τούρκους τη Βεσσαραβια (1812).

Οταν αργοτερα ο γαλλος αυτοκρατορας εισεβαλε στη Ρωσια, αυτος τον αφησε να φτασει μεχρι τη Μοσχα, απ’ οπου τον εδιωξε το χειμωνα του ιδιου χρονου (1812). Με τις συνθήκες της Βιεννης, που ήταν τα επακολουθα της πτωσης του Ναπολεοντα, ο τσαρος πήρε απο την Αυστρια και την Πρωσια το μεγαλύτερο μερος της Πολωνιας (1815). Οι μεταρρυθμισεις που ειχε πραγματοποιήσει ο Αλεξανδρος τα πρωτα χρονια της βασιλειας του παρήκμασαν. Με τη θεσπιση της Ιερής Συμμαχιας (1815) η Ρωσια εγινε η βαση της ευρωπαϊκής αντιδρασης. Οι επαναστασεις της Πολωνιας (1831) και της Ουγγαριας (1848) καταπνιγηκαν. Η Ρωσια υποστήριξε τα χριστιανικα εθνη, με σκοπο να εξασφαλισει την κυριαρχια της στη βαλκανική χερσονησο, αλλα η πολιτική αυτή προκαλεσε μια σοβαρή ΄’ηττα στον πολεμο της Κριμαιας (1852-1856). Ο τσαρος Αλεξανδρος Β΄ κατήργησε τη λαϊκή δουλεια, αλλα επεσε θύμα μιας αποπειρας την παραμονή της παραχωρησης στη Ρωσια ενος Συνταγματος. Με τους δύο τελευταιους αρχοντες, τον Αλεξανδρο Γ΄ και τον Νικολαο Β΄, καταλήφθηκαν το Πορτ αρθουρ (1898) και η Μαντσουρια (1900), που παρθηκαν εκ νεου απο την Κινα.

Η φιλοδοξια να καταληφθει το βασιλειο της Κορεας εγκαταλειφθηκε λογω των σοβαρων ηττων απο την Ιαπωνια (1904-1905). Πολλοι λογοι δυσαρεσκειας προκαλεσαν ενα επαναστατικο κινημα, που υποχρεωσε τον Νικολαο Β΄ να παραχωρήσει το Σύνταγμα (1906).

Το 1914, ως επακολουθο του τελεσιγραφου του Σαραγιεβο, η Ρωσια κήρυξε γενική επιστρατευση και κατεβηκε στη μαχη στο ξεσπασαμα τουΠρωτου Παγκοσμιου πολεμου στο πλευρο της Γαλλιας και της Μεγαλης Βρετανιας.
Τις αρχικες νικες εναντιον των Αυστρο-ουγγρικων στρατευματων ακολούθησαν οι μεγαλες ΄ήττες εναντιον των γερμανικων, που μπορεσαν να εισβαλουν στην Πολωνια και να προχωρήσουν παραπερα.

Το 1917 η Ρωσική Επανασταση οδήγησε στην πτωση του τσαρου και στη δημιουργια μιας κομουνιστικής κυβερνησης που εδωσε ζωή στην ΕΣΣΔ, της οποιας η Ρωσια (χωρις τα τσαρικα εδαφη, οπου ο πληθυσμος δεν ήταν μεγαλορωσοι) αποτελεσε μια απο τις ομοσπονδιακες δημοκρατιες, την πιο μεγαλη και σημαντική, που επικρατησε στο πολιτικο και οικονομικο επιπεδο.

Η κριση του κομουνιστικού καθεστωτος στην ΕΣΣΔ και το χτύπημα απο τους συντηρητικούς κομουνιστες τον Αύγουστο του 1991 ειχε ως πρωταγωνιστή τον Προεδρο της Ρωσικής Δημοκρατιας, το δημοκρατικο και ριζοσπαστικο ελτσιν. Αυτος, εχοντας αποκτήσει κύρος καθως ενήργησε ετσι ωστε ν’ αποτύχει το χτύπημα, επεβαλε τη διαλυση της Σοβιετικής ενωσης, υποβαλλοντας την, μεταξύ αλλων στη μονιμη εδρα του Συμβουλιου Ασφαλειας της ΟΗΕ. Για να διατηρήσει μια σχεση, πραγμα δύσκολο λογω των εθνικων και οικονομικων εντασεων, με τις αλλες πρωην σοβιετικες δημοκρατιες, ο Γιελτσιν προωθησε τη δημιουργια της Κοινοτητας των Ανεξαρτητων Κρατων. Η απελευθερωση των τιμων, που εγινε στη Ρωσια για το περασμα στην οικονομια της αγορας, δημιούργησε μεγαλες ανισοτητες και κοινωνικες εντασεις. Το 1993 αρχισε μια θεσμική κριση, που κορυφωθηκε σε μια προσπαθεια χτυπήματος του κρατους εκ μερους του αντιπροεδρου της Δημοκρατιας, Ρουτζκοι, και του προεδρου του κοινοβουλιου Κασμπουλατωφ, που κατεσταλη απο τον Γιελτσιν με τη βοήθεια του στρατού (3-4 Οκτωβριου). Στις επομενες νομοθετικες εκλογες (12 Δεκεμβριου 1993) εγινε μια αναδειξη των υπερεθνικιστων και των πρωην κομουνιστων.





 (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Το 1994 ο Γιελτσιν καλεσε στην κυβερνηση τον συντηρητικο Τσερνομυρντιν, που υποστηριζοταν απο το στρατο, που επιβραδυνε την οικονομική μεταρρύθμιση και εφαρμοσε την πολιτική ενισχυσης της δύναμης της χωρας. Μια σκληρή μαχη στο τελος του 1994 αρχισε με την αυτονομη δημοκρατια της Τσετσενιας, μουσουλμανικής δημοκρατιας: στην αποφασή της να ανακηρυχθει ανεξαρτητη, ο Γιελτσιν απαντησε με την καταστολή της εξεγερσης απο το στρατο, που προκαλεσε χιλιαδες θανατους και με τη σειρα του υπεστη σοβαρες ζημιες, χωρις ομως να καταφερει να καταπνιξει οριστικα την τσετσενική αντισταση. Το 1995, παρα τις προσπαθειες να εξασφαλισει τη δημοτικοτητα του, ο Γιελτσιν συνεχισε να χανει το κύρος του λογω της ανικανοτητας να λύσει το προβλημα της τσετσενικής κρισης και λογω της αδυναμιας να σταματήσει την οικονομική κριση. Το 1996 ομως, αφού εγιναν οι διαπραγματεύσεις για την αποχωρηση των ρωσικων στρατευματων απο την Τσετσενια, ο Γιελτσιν καταφερε να επικρατήσει στην προεδρια της Ομοσπονδιας.

**[Χαρτης Ρωσιας](http://www.aerologio.gr/%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9/)**
35a1a0dd1bd37534820d6999d2bd47c2
Ιστορία της Αιγύπτου
aerologio.gr
2020.10
[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/12/papyros-150x150.jpg "αιγυπτιακος παπυρος")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/12/papyros.jpg)Η Αιγυπτoς ήταν κατοικημενη απο την παλαιολιθική ακομη εποχή απο χαμιτες και σημιτες, πολιτικα οργανωμενη σε βασιλεια απο το 4000 π.Χ. ενώθηκε γυρω στο 3100 π.Χ. απο τον Μενες, πρώτο βασιλια της Πανω και Κατω Αιγυπτου, τον οποιο διαδεχτηκαν Φαραώ τριαντα δυναστειών κατανεμημενων σε διαφορες περιοδους:
 
 i) Αρχαιο Βασιλειο (περιπου 3300 π.Χ.-2160 π.Χ., πρωτευουσες του ήταν η Τινιδα και η Μεμφιδα και σ’ αυτο ανήκαν οι Φαραώ Χεοπας, Χεφρινος, Μισερινο, κατασκευαστες των πυραμιδων της Γκιζας. Οι αιγυπτιακες κτήσεις επεκταθηκαν κατα την διαρκεια των ΙΙΙ-v δυναστειών, μεχρι την Παλαιστινη. 

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

ΙΙ) Μεσο Βασιλειο (2160-1580 π.Χ., δυναστειες ΧΙ-Χvii), ειχε για πρωτευουσα την Θήβα και την Χουας. Οργανωμενο το κρατος διαμεσου μιας μεγαλης γραφειοκρατιας. Οι Φαραώ στοχευαν κυριως στη βελτιωση της γεωργιας με μεγαλα υδραυλικα εργα. Ο Σεσοστρι Γ’ κατεκτησε την Νουβια και την νοτια Παλαιστινη. Σημιτικες φυλες, οι Χιξος, οταν η Αυτοκρατορια βρισκοταν σε παρακμή, πήραν την περιοχή του Δελτα (1680) και την διατήρησαν για εναν αιώνα. 

ΙΙΙ) Νεο Βασιλειο (1580-525 π.Χ., δυναστειες Χviii-xxvi), πρωτευουσες του οι Θήβα, Τανις και Σαΐς. Κατα τη διαρκεια της βασιλειας του Τουθμωσι Α’ και Γ’, η αιγυπτιακή ηγεμονια επεκταθηκε στην Κυπρο, στη Συρια και στις πεδιαδες του Ευφρατη. Ο Ραμσής Β’ αγωνισθηκε εναντιον των Χιττιτών (1278π.Χ.), ο Ραμσής Γ’ εδιωξε οριστικα τους λαους της θαλασσας που κατελαβαν τον Δελτα. Απο την ΧΧΙ μεχρι την ΧΧv δυναστεια επικρατησε μια περιοδος παρακμής, κατα την οποια η χώρα ήταν διαδοχικα αντικειμενο κατακτησης των Λιβυων, των Αιθιοπων και των Ασσυριων. Αποκτώντας την ανεξαρτησια κατα την διαρκεια της ΧΧvi δυναστειας, γνωριζει μια περιοδο ευημεριας και ανοιγει για το περασμα των Ελλήνων. 

iv) Περσική περιοδος (525-332 π.Χ., δυναστειες xxvii-xxx), κατακτήθηκε απο τον Καμβυση, η Αιγυπτος εγινε υποδουλος της Περσιας ή των περσικών δυναστειών μεχρι την κατακτηση του Μεγαλου Αλεξανδρου (332 π.Χ). Ο μακεδονας βασιλιας ιδρυσε εκει την Αλεξανδρεια, προορισμενη για ενα λαμπρο εμπορικο και πολιτιστικο μελλον κατω απο την ελληνιστική μοναρχια των Λαγιδών, που επεβαλε στη χώρα την μακεδονικο-ελληνική ηγεμονια. Πεφτοντας κατω απο την ρωμαϊκή κυριαρχια, μετα την ήττα του Αντωνιου και της Κλεοπατρας στο αζιο (31 π.Χ.), η Αιγυπτος αποτελεσε μερος της Βυζαντινής Αυτοκρατοριας το 395 μ.Χ.. 

Κατακτήθηκε απο τους αραβες το 640 μ.Χ. και αφομοιωσε την θρησκεια και τη γλώσσα τους. Κατω απο τη δυναστεια των Φατιμιδων (968-1172) εγινε το κεντρο του ισλαμικου κοσμου. Ο Σαλαντινο, επεκτεινε τις κτήσεις της Αιγυπτου στη Συρια, στη Μεσοποταμια και στην βορεια Αφρική οδηγώντας την μουσουλμανική Αιγυπτο στη μεγαλυτερη λαμπροτητα της. Απο το 1250 κυβερνήθηκε απο τους Μαμελουκους που εισήγαγαν ενα φεουδαρχικο καθεστώς που ξεκινησε μια διαδικασια παρακμής, η οποια κορυφώθηκε το 1517 με την οθωμανική κατακτηση. Αποκτώντας ξανα την εξουσια στην πορεια του 18ου αι., οι Μαμελουκοι ηττήθηκαν απο τον Ναπολεοντα (1798-1801) και οριστικα κυριαρχήθηκαν απο τον Μωχαμετ Αλι (1811) που επιτυγχανοντας να του αποδοθει ο τιτλος του αντιβασιλεα (1841), προώθησε την πολιτική και οικονομική αναγεννηση της χώρας, στην οποια ενωσε και το Σουδαν. 

Επι Ισμαήλ (1863-1879) μεγαλωσε η αγγλο-γαλλική οικονομική επιρροή ως συνεπεια του χρεους της Αιγυπτου για τον μεγαλο ογκο εργασιών που ανελαβε, αναμεσα τους και η διανοιξη της Διώρυγας του Σουεζ (1869). Η εθνικιστική και ξενοφοβη αντιδραση που ακολουθησε προκαλεσε τη αγγλική καταληψη (1882). Ανακηρυχθηκε προτεκτορατο το 1914 και απεκτησε την ανεξαρτησια της το 1922, αλλα η Μ.Βρετανια διατήρησε ειδικες πολιτικες και στρατιωτικες συνθήκες που της επετρεπαν τον ελεγχο της χώρας, οπως επισης και της Διώρυγας. Εμπλεκομενη στον Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο, κατακτήθηκε εν μερει απο τις ιταλο-γερμανικες δυναμεις, τις οποιες απώθησαν οι αγγλοι το 1942. Μετα το 1945, ανελαβε μια θεση υψηλου επιπεδου αναμεσα στα κρατη του αραβικου Συνδεσμου και μ’ αυτα συμμετειχε στις επιχειρήσεις εναντιον του Ισραήλ (1948).

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Οι στρατιωτικες απώλειες που υπεστη και η αντιπαθεια που εκδηλώθηκε απο τον βασιλια Φαρουτι για την κυβερνητική πολιτική, την υποτακτική στην Αγγλια, οδήγησαν στο στρατιωτικο πραξικοπημα του 1952 και στην διακήρυξη, την επομενη χρονια, της Δημοκρατιας, της οποιας ανελαβε την προεδρια ο στρατηγος Ναγκιμπ. Το 1954, παραμεριστηκε ο Ναγκιμπ και την κυβερνηση ανελαβε ο Νασερ, που εγκαινιασε εναν εικοσαετή πολιτικο αγώνα για τη διδασκαλια του παναραβισμου και της εκσυγχρονισης των εθνικών οικονομικών δομών, οπως επισης και των κοινωνικών και πολιτιστικών. Το 1956 προχώρησε στην εθνικοποιηση της Διώρυγας του Σουεζ, κατι που προκαλεσε την αγγλο-γαλλική επεμβαση και την καταληψη του Σινα απο τα Ισραηλινα στρατευματα. Διατηρώντας τη Διώρυγα χαρη στη επεμβαση του Ο.Η.Ε., ο Νασερ ξεκινησε μια πολιτική προσεγγισης στη Σοβιετική ενωση. Η πολιτική ενωση της Αιγυπτου με την Συρια και την Υεμενη, συμφωνημενη το 1958, λυθηκε το 1961 με αποφαση της Συριας. Το 1967 η Αιγυπτος αντιμετώπισε εναν καινουριο καταστροφικο πολεμο με το Ισραήλ, που τελειωσε με μια ανακωχή που υπαγορευτηκε απο τα Ηνωμενα εθνη και την απώλεια του Σινα. 

Στη συνεχεια η χώρα συναψε μια πολιτικο-στρατιωτική συμμαχια με την Σοβιετική ενωση για να ανασυγκροτήσει τα στρατευματα της και να αποκτήσει ξανα συμβατική δυναμη απεναντι στην προοπτική των διαπραγματευσεων με το Ισραήλ. Ο Νασερ πεθανε ξαφνικα τον Σεπτεμβριο του 1970, αφήνοντας την εξουσια στα χερια του Ανουαρ ελ Σαντατ, ο οποιος εγκατελειψε την φιλοσοβιετική πολιτική. Το 1973 η Αιγυπτος ξεκινησε τις εχθροπραξιες εναντιον του Ισραήλ (6-22 Οκτωβριου) και ξεπερασε την γραμμή Μπαρ-Λεβ στη Διώρυγα, αλλα δεχτηκε αμεσως μετα ενα δυνατο χτυπημα κοντα στις Λιμνες Αμαρι. Πετυχαινοντας την ανακωχή χαρη στην επεμβαση των μεγαλων δυναμεων, το 1974 η Αιγυπτος δεχτηκε να υπογραψει μια συμφωνια απαλλαγής με το Ισραήλ για το Σινα και το 1975 ξαναδοθηκε η Διώρυγα του Σουεζ στη εμπορική κυκλοφορια. 

Στην εξωτερική πολιτική ο Σαντατ εφθασε σε μια σχεδον ολοκληρωτική ρήξη με την Σοβιετική ενωση και δυναμωσε τους δεσμους με την Ουασιγκτον, το Λονδινο και το Παρισι. Το 1978 υπεγραψε στο camp david τις συμφωνιες με τον Ισραηλινο προεδρο Μπεντζιν που οδήγησαν στην ειρήνη του 1979, συνεπεια της οποιας ήταν να αποβληθει η Αιγυπτος απο τον αραβικο Συνδεσμο μετα απο προταση των Κρατών του “μετώπου της αρνησης”. Με την καινουρια εισαγωγή το 1980 του πολυκομματισμου, ο Σαντατ δολοφονήθηκε την επομενη χρονια απο φανατικους ισλαμιστες. 

Τον διαδεχτηκε ο Μουμπαρακ, που μετριαζοντας τους φιλοδυτικους τονους της αιγυπτιακής εξωτερικής πολιτικής, εθεσε τις συνθήκες για την αποκατασταση της Αιγυπτου στον αραβικο Συνδεσμο. Κατα τη διαρκεια του πολεμου στον Κολπο το 1990-1991, η Αιγυπτος αν και παραταχθηκε με το αντι-ιρακινο μετωπο, υποστήριξε την αναγκη μιας αραβικής λυσης της κρισης χωρις δυτικες επεμβασεις. Απο το 1992-1993 εντατικοποιήθηκε η δραση των φανατικών ισλαμιστών. Παρα το γεγονος ομως αυτο, ο προεδρος Μουμπαρακ συμμετειχε ενεργα στις διαπραγματευσεις της ειρήνης αναμεσα στους Ισραηλινους και τους Παλαιστινιους, εργαζομενος για την εξουδετερωση των τρομοκρατικών δρασεων των ισλαμιστών που απειλουσαν την πραγματοποιησή της.
8e97c947f389f8f019e143fd636fecff
Ιστορια του Καναδα
aerologio.gr
2020.10
Ο Καναδας ανακαλύφθηκε απο τον Τζοβανι Καμποτο το 1497. Εξερευνήθηκε απο τον Καρτιέ και αποικήθηκε απο τον Καπλαιν, ο οποιος στα 1608 ιδρυσε το Κεμπέκ. Η αποικηση και επέκταση των Γαλλων συνεχιστηκε και ο Καναδας ονομαστηκε Νέα Γαλλια απο τον Ρισελιέ και τον Κολμπέρ. Συγχρονως εγκαθισταντο εκει απο το 1604 αγγλοι που ιδρυσαν τη Νέα Σκοτια και απο εκει προωθήθηκαν στην περιοχή των Μεγαλων Λιμνων. 

Το 1763 (Ειρήνη του Παρισιού) ο Καναδας περιήλθε στους αγγλους δινοντας τέλος στον Επταετή Πολεμο. Μια σχετική ομως αυτονομια δοθηκε στους γαλλοφωνους του Κεμπέκ. Με τη Συνταγματική Πραξη του 1791 ο Καναδας χωριστηκε σε ανω Καναδα, αγγλοφωνο στο μεγαλύτερο μέρος και σε Κατω Καναδα στην πλειοψηφια γαλλοφωνο, με ξεχωριστα εκλογικα οργανα ο καθένας. Με την Πραξη Ενοποιησης (1840-1841) οι δύο επαρχιες ενωθηκαν και το 1867 το Βρετανικο Βορειο-Αμερικανικο Σύμφωνο, δημιούργησε την Κτήση του Καναδα με ομοσπονδιακο σύνταγμα. 

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Στις 4 αρχικές επαρχιες Ονταριο, Κεμπέκ, Νέα Σκοτια και Νέα Βρουνσβικη, προστέθηκαν οι επαρχιες Μανιτομπα (1870), Βρετανική Κολομβια (1871), Νησι του Πριγκιπα Εδουαρδου (1873), Αλβέρτα και Σασκατσιουαν (1905), Νέα Γη (1949). Το 1931αναγνωριστηκε η ανεξαρτησια της Κτήσης και το 1926 έγινε μέλος της Κοινοπολιτειας. Μετα τον πολεμο ανέβηκε στην εξουσια το Φιλελεύθερο Κομμα (1948-1957 και 1963-1984) και το Συντηρητικο Προοδευτικο κομμα (1957-1963). 

Οι εκλογές το 1984 χαρισαν τη νικη στο συντηρητικο κομμα και την πρωθυπουργια στον αρχηγο του Μπραιαν Μαλρονι. Οι πρωτες πολιτικές αντιδρασεις ήρθαν απο τους γαλλοφωνους του Κεμπέκ, παρολο που το 1987 αναγνωριστηκε συνταγματικα ως ‘ξεχωριστή κοινωνια’ στους κολπους του Καναδα. Το 1993 μετα απο 10 χρονια συντηρητικής κυβέρνησης η εξουσια δοθηκε στους Φιλελεύθερους του Κρετιέν. Το 1995 η προσπαθεια του Κεμπέκ να αποκτήσει την ανεξαρτησια του κατέληξε με δημοψήφισμα σε ήττα.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
a7d55fc83505761b31ac3be7e2b8456b
Ιστορία των ΗΠΑ Αμερικής
aerologio.gr
2020.10
![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/12/img_1857-300x225.jpg)Ο αποικισμος των αμερικανικων εδαφων που τωρα αποτελούν τις Η.Π.Α., άρχισε απο το 16ο αιωνα, απο τους Ευρωπαιους. Οι Ισπανοι εγκαταστάθηκαν κυριως στις περιοχες απο τη Φλοριδα μεχρι την Καλιφορνια. Οι Γάλλοι κατελαβαν μια μεγάλη ζωνη απο τον κολπο του Μεξικού μεχρι τις Μεγάλες Λιμνες. Οι Ολλανδοι εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του ποταμού Χάντσον. Οι Άγγλοι τελος, ήταν οι νικηφοροι διεκδικητες των εδαφων της βορειας Αμερικής. Απο το 1607 (ιδρυση της πρωτης αγγλικής αποικιας - Βιρτζινια), η επεκταση των Άγγλων ήταν ιδιαιτερα μεγάλη, ετσι ωστε πριν ακομα απο το μισο του 18ου αιωνα, μεγάλος αριθμος περιοχων βρισκοταν υπο βρετανική κατοχή.

Με την άφιξη του πρωτου κύματος μεταναστων απο την Ευρωπη, ο πληθυσμος πολλαπλασιάστηκε, η οικονομια αναπτύχθηκε και οι αποικιες ειχαν ολο και λιγοτερο ανάγκη τη μητροπολη. ετσι οι νεοι αυτοι κάτοικοι, αποκτησαν εθνική συνειδηση ετσι ωστε στα τελη του 18ου αιωνα, 13 πολιτειες αρνήθηκαν να πληρωσουν φορους στην Αγγλια. Μετά τον αγγλογαλλικο πολεμο, που εληξε το 1763 με νικη του αγγλικού βασιλειου και με την συνθήκη του Παρισιού, οπου παραχωρήθηκαν στην Αγγλια τα εδάφη του Καναδά και πολλες κεντρικες και νοτιες περιοχες, η αγγλική κυβερνηση οχι μονο περιορισε τον αποικισμο στις νεες περιοχες αλλά και επεβαλε νεους φορους για να καλύψει τα εξοδα των συρράξεων.

Αυτες οι πράξεις προκάλεσαν εντονη δυσαρεσκεια στους κατοικους των Η.Π.Α. και ετσι μετά απο ορισμενες αποπειρες οικονομικού μποϋκοτάζ, με την καταστροφή βρετανικων ναυαρχιδων, (Μποϋκοτάζ τσαγιού στην Βοστονη - 1773) το 1774, οι αντιπροσωποι των αποικιων σχημάτισαν το συνεδριο της Φιλαδελφειας. Λιγο πριν το δεύτερο συνεδριο (1775) στη Φιλαδελφεια, εγινε η πρωτη μάχη στο Λεξινγκτον και οι Άγγλοι πολιορκήθηκαν στη Βοστονη. Το συνεδριο προτεινε οργάνωση στρατού με επικεφαλής τον Γεωργιο Ουάσινγκτον.




(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});


Μετά τις πρωτες στρατιωτικες αποστολες (Μπάνκερ Χιλ-1775, κατάληψη της Βοστονης-1776), το συνεδριο αποφάσισε στις 4 Ιουλιου 1776 την υπογραφή της “Διακήρυξης της Ανεξαρτησιας”, που συντάχθηκε απο τον Τομας Τζεφερσον. Χάρη στην διπλωματική ικανοτητα του Φράνκλιν, οι Αμερικανοι βοηθήθηκαν απο την Γαλλια (1778) και μετά απο την επιτυχια του Ουάσινγκτον στο Γιορκτάουν, οι Άγγλοι αναγκάστηκαν να θεσουν τελος στον πολεμο. Με την ειρήνη των Βερσαλλιων (1783), οι Άγγλοι εγκατελειψαν ολα τα εδάφη απο το Αλεγκενι μεχρι τον Μισισιπή και διατήρησαν μονο τα εδάφη του Καναδά. Οι δεκατρεις αποικιες εγιναν ομοσπονδες δημοκρατιες (Ντελαγουερ, Πενσυλβάνια, Νεα Ιερσεη, Ροντ Άιλαντ, Τζωρτζια, Κοννεκτικατ, Μασαχουσετη, Μαιρυλαντ, Καρολινα Βορεια, Καρολινα Νοτια, Νιου Χάμσαϊρ, Βιρτζινια και Νεα Υορκη) και γνωρισαν μια περιοδο εντονης πολιτικής αστάθειας αλλά επανενωθηκαν στο συνεδριο της Φιλαδελφειας (Μάιος 1787), οπου και εγινε η σύνταξη του συντάγματος της χωρας.

Στο συνεδριο επισης καθοριστηκε μια ενιαια ομοσπονδιακή κυβερνηση για την εξωτερική πολιτική, οικονομική και εμπορική δραστηριοτητα της χωρας. ετσι στις 4 Μαρτιου 1789 γεννήθηκαν οι Η.Π.Α., με πρωτο προεδρο τον Ουάσινγκτον. Τα χρονια της προεδριας του Ουάσινγκτον (1789-1797) και του Άνταμς (1797-1801) ήταν δύσκολα, με πολλά προβλήματα οργάνωσης (συγκεντρωση εξουσιων στη νεα πρωτεύουσα, την Ουάσινγκτον, που εγκαινιάστηκε το 1801) καθως και προβλήματα οργάνωσης και ανάπτυξης νεων εδαφων που προσαρτήθηκαν στο νεοσύστατο κράτος (Βερμοντ 1791, Κεντάκι 1792, Οχάιο 1803, Λουϊζιάνα που αναπτύχθηκε απο τον Ναπολεοντα τον Α΄ το 1803 και εγινε ομοσπονδη πολιτεια το 1842). Οι παραβιάσεις ομως που εγιναν απο μερους των Άγγλων κατά τη διάρκεια του πολεμου της με τη Γαλλια και κυριως η διάθεση των Αμερικανων να ανεξαρτοποιηθούν τελειως απο την αγγλική κυριαρχια, οδήγησαν πρωτα σε συγκρούσεις με τους Άγγλους (1812) που εληξαν με την ειρήνη του Γκαντ (1814) που δεν προεβλεπε βεβαια την οριστική αποχωρηση των αποικιων απο τις μητροπολεις αλλά με το “δογμα Μονροε” (1823), οι ευρωπαιοι σταμάτησαν να επεμβαινουν στα ζητήματα της Αμερικής.

Υπο την προεδρεια του ιδιου του Μονροε, άρχισε ο αποικισμος προς τη Δύση, μεσα απο αλλεπάλληλες συγκρούσεις με τους Ινδιάνους (ιδρυση των πολιτειων των Ινδιάνων-1816, Μισισιπής-1817, Ιλλινοις-1818, Αλαμπάμα -1819, Μισούρι -1821). Το 1829 εκλεχθηκε τοσο απο τις πολιτειες της ανατολής οσο και της δύσης, ο Τζάκσον, που επιδοθηκε στην οργάνωση και λειτουργια της κάθε πολιτειας ξεχωριστά. Μετά την προσάρτηση των εδαφων του Αρκάνσας (1836) και του Μισιγκαν (1837), το 1845 ενωθηκαν και οι πολιτειες του Τεξας και της Φλοριντα, ενω μετά τον σύντομο πολεμο ενάντια στο Μεξικο (1846-1848), προστεθηκαν και οι πολιτειες της Καλιφορνιας και του Νεου Μεξικού. Εξαιτιας ομως της θεωρησης της Δύσης σαν κράτη σκλάβων, δημιουργήθηκαν μεγάλες διαφορες ανάμεσα στον Νοτο που ήθελε τους μαύρους σκλάβους και τον βορρά που ειχε ήδη καταργήσει τη δουλεια και που ήδη ολες οι δραστηριοτητες ειχαν αρχισει να εκβιομηχανοποιούνται.




(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Ενας πρωτος συμβιβασμος απετυχε (1850) με την άρνηση των κατοικων του βορρά να περιθάλψουν τους μαύρους φυγάδες. Η εκλογή παράλληλα του ρεμπουπλικάνου προεδρου Λινκολν (1861) ενισχυσε στην αποσχιση των δημοκρατικων και στην εμφύλια σύρραξη. Το Φεβρουάριο του 1861, επτά πολιτειες του νοτου, αποτελεσαν ομοσπονδες πολιτειες της Αμερικής υπο την προεδρεια του Ντειβις. Ο πολεμος που ακολούθησε, αναπτύχθηκε σε τρια μετωπα: στη θάλασσα, με κυριαρχια των Βορειων, στην κοιλάδα του Μισισιπή οπου οι ενωμενες δυνάμεις του στρατηγού Γκραντ γνωρισαν τεραστια επιτυχια και τελος στη Βιρτζινια οπου οι ενωμενες δυνάμεις γνωρισαν αλλεπάλληλες ήττες απο τα στρατεύματα των στρατηγων Λη και Τζάκσον, που γνωριζαν καλά πως να εκμεταλλευτούν το πλούσιο εδαφος των ποταμων. Τελικά τα στρατεύματα του Λη ηττήθηκαν, με μεγάλες απωλειες στο Γκετυσμπουργκ (1863). Ο Γράντ, εγινε διοικητής των στρατευμάτων της ενωσης (1864), δινοντας το τελος στον εμφύλιο πολεμο το 1865. Τον Απριλιο του 1865, ο προεδρος Λινκολν, που ειχε διακηρύξει την κατάργηση της δουλειας δύο χρονια πριν, δολοφονήθηκε. Ο διάδοχος της θεσης του, ο Τζονσον, δεν άσκησε μια πολιτική συμφιλιωσης προς τις πολιτειες του Νοτου. ετσι σε αντιδρασή τους οι Νοτιοι, δημιούργησαν τη ρατσιστική οργάνωση του Κου-Κλουξ-Κλαν.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Ο πολεμος μεταμορφωσε τελειως τη χωρα: Ο Νοτος καταστράφηκε ολοσχερως και τα τσιφλικια κομματιάστηκαν και αναδομήθηκαν σύμφωνα με την αγροτική δομή του βορρά. Ο βορράς απο την πλευρά του, ευνοήθηκε απο την ρεπουμπλικανική κυβερνηση και γνωρισε τεράστια οικονομική ανάπτυξη. Τα σύνορα της χωρας επεκτεινονταν ολο και περισσοτερο προς τη Δύση με την δημιουργια νεων πολιτειων (το 1912 εγιναν 48 πολιτειες), καταπατωντας τα δικαιωματα των Ινδιάνων, που μετά απο εντονη αντισταση, το 1890 ηττήθηκαν οριστικά και περιοριστηκαν σε ειδικες περιοχες. Η προεδρια στη συνεχεια του στρατηγού Γκραντ, προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις, κυριως των αγροτων επειδή οι νεες σιδηροδρομικες γραμμες περνούσαν μεσα απο τα χωράφια τους. ομως παρ’ ολη την οικονομική κριση του 1873, η παράταξη των ρεπουμπλικάνων παρεμεινε στην εξουσια μεχρι το 1885. Η απάντηση της Αμερικής στη μεγάλη μετανάστευση που παρουσιάστηκε απο την Ιρλανδια, την Ιταλια και τις χωρες της ανατολικής Ευρωπης, ήταν η δημιουργια των “τραστ” που μονοπωλησαν την αγορά σε ορισμενους τομεις της βιομηχανιας και οδήγησαν στη “δράση του Σερμαν κατά των τραστ” (1890) και στην δημιουργια του συνδικαλιστικού κινήματος (1886). Ενω λοιπον στο εσωτερικο της χωρας, οι εργατικες διαμάχες γινονταν ολο και πιο ριζοσπαστικες (Την 1η Μαΐου του 1894, η πρωτη εργατική διαδήλωση στο Σικάγο, πνιγηκε στο αιμα), το κράτος της Κούβας, που απειλούσε τις αμερικανικες καλλιεργειες, οδήγησαν στον πολεμο με την Ισπανια (1898) που εληξε με την συνδιάσκεψη του Παρισιού (1898): Το Πουερτο Ρικο τεθηκε σε άμεση εξάρτηση απο τις Η.Π.Α. και η Κούβα εγινε δημοκρατια με μορφή προτεκτοράτου. Ακομη τα νησιά των Φιλιππινων, η νήσος Γκουάμ και αργοτερα η Χαβάη και οι Σαμοες, εγιναν αμερικανικες κτήσεις και οι Η.Π.Α. εγιναν υπερδύναμη παγκοσμιως. Ο νεος προεδρος Ρούζβελτ (1901), συνεχισε αυτή την πολιτική με την διπλωματική παρεμβαση στην Βενεζουελα εναντιον της Γερμανιας και της Αγγλιας, με την κατασκευή της διωρυγας του Παναμά. Οι Η.Π.Α. επικράτησαν σε ολη τη Λατινική Αμερική και ο Ρούζβελτ αποκτησε προσωπικο γοητρο σαν μεσολαβητής της ρωσο-ϊαπωνικής διαμάχης. Η διαιρεση του κομματος Ρεπουμπλικάνων, ευνοησε στις εκλογες του 1913, τον δημοκρατικο Ουιλσον, που εκανε μεγάλες μεταρρυθμισεις οπως η μειωση των προστατευτικων δεσμων, η μεταρρύθμιση του τραπεζικού συστήματος και εναν απο τους πιο αποτελεσματικούς νομους κατά των τραστ.

Με το ξεσπασμα του Α΄ Παγκοσμιου Πολεμου, οι Η.Π.Α., παρεμειναν ουδετερες, παρολο που εφοδιαζαν με πολεμικο υλικο την Αγγλια και την Γαλλια. Μετά ομως απο τη βύθιση των αμερικανικων πλοιων απο το γερμανικο στολο, η Αμερική κήρυξε τον πολεμο εναντιον της Γερμανιας (Απριλιος του 1917), συμβάλλοντας ετσι στη νικηφορο εκβαση του πολεμου, υπερ των Ευρωπαιων. Μετά τον πολεμο οι ΗΠΑ εγιναν το πλουσιοτερο και το ισχυροτερο κράτος στον κοσμο. Το 1918 εκλεχθηκαν η γερουσια και το κοινοβούλιο που αποτελούνταν απο ρεπουμπλικάνους, που δεν τήρησαν τους ορους της συνθήκης των Βερσαλλιων και κατευθύνθηκαν προς την απομονωση του κράτους, οδηγωντας τη χωρα στην οικονομική κριση του 1929 και την προκληση εκατομμυριων ανεργων και κατακορυφη πτωση των τιμων. Το 1933 εκλεχθηκε προεδρος ο Φραγκλινος Ρούζβελτ, καθως και στις εκλογες του 1936 και 1940 που αντιμετωπισε την κριση με μια νεα οικονομική και οικονομική πολιτική, το “new deal”. Παρ’ ολους τους δεσμούς φιλιας και το αντιναζιστικο πνεύμα που ενωνε τις ΗΠΑ με την Αγγλια και την Γαλλια, η χωρα παρεμεινε ουδετερη και στην αρχή του Β΄ Παγκοσμιου Πολεμου. Η απροκλητη επιθεση των Γιαπωνεζων στο Περλ Χάρμπορ (7 Δεκεμβριου 1941), ανάγκασε τις ΗΠΑ να συμμετάσχουν στον πολεμο με το μερος των Συμμάχων. Η παρουσια των Αμερικανων ήταν καθοριστική για την εκβαση του πολεμου. Το τελος της σθεναρής αντιστασης της Ιαπωνιας, σηματοδοτήθηκε με τη χρήση ενος νεου φοβερού οπλου, της ατομικής βομβας (6 και 9 Αυγούστου 1945, Χιροσιμα και Ναγκασάκι).

Μετά τον πολεμο, οι προεδροι Τρούμαν και Αϊζενχάουερ, ασχολήθηκαν κυριως με τη μειωση της δύναμης του κομμουνιστικού κοσμου (“δογμα Τρούμαν”-1947, ιδρυση του Ν.Α.Τ.Ο-1949, πολεμος της Κορεας-1950/1953). Το 1960 εκλεχθηκε προεδρος ο Κενεντυ, ο οποιος ξεπερασε την κριση των πυραύλων της Κούβας (1961), αλλά δολοφονήθηκε στις 22 Νοεμβριου του 1963. Ο διάδοχος του, Λιντον Τζονσον, βρεθηκε μπροστά σε τεράστια εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Η σύγκρουση με το Βιετνάμ, οδήγησε σε μια οικτρή ήττα των ΗΠΑ. Οι νεες εκλογες εδωσαν την προεδρια στο Ριτσαρντ Νιξον (1669-1974), εναν μετριοπαθή πολιτικο που κατηγορήθηκε για ανάμιξη στο σκάνδαλο του Γουοτεργκεϊτ. Ο Νιξον ωστοσο κατάφερε να βρει λύση στο προβλημα του Βιετνάμ (συνθήκη του Παρισιού-1973). Υπο την προεδρια του Φορντ, εληξε τον Απριλιο του 1975 ο πολεμος του Βιετνάμ με νικη των Ανοι. Τον Φορντ τον διαδεχθηκε ο δημοκρατικος Τζιμυ Κάρτερ, που πραγματοποιησε την συμφωνια του “Καμπ Ντειβιντ” (1979) ανάμεσα στην Αιγυπτο και το Ισραήλ, ενω η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν (1979) πάγωσε τις σχεσεις με την ΕΣΣΔ και το Ιράν του Χομεϊνι. οσον αφορά την εσωτερική πολιτική, αυτή χαρακτηριζεται απο οικονομική κριση και πτωση του δολαριου. Στις εκλογες του 1980, ο Κάρτερ αντικαταστάθηκε απο τον Ροναλντ Ρειγκαν, που εκπροσωπούσε τη δεξιά δημοκρατική συντηρητική παράταξη. Ο νεος προεδρος ανεπτυξε νεες σχεσεις με τη Μοσχα. Στις 8 Δεκεμβριου 1987, υπογράφηκε στην Ουάσινγκτον απο τον νεο προεδρο της ΕΣΣΔ, Γκορμπατσοφ, η συμφωνια πυρηνικού αφοπλισμού της Ευρωπης. Η πολιτική αυτή συνεχιστηκε και απο τον Τζωρτζ Μπους (1988), ο οποιος ομως αναμειχθηκε στον πολεμο του Κολπου (1990-1991). Το 1992 παρουσιάστηκαν κυριως στο Λος Άντζελες και σε άλλες πολεις, διαμάχες και συγκρούσεις ρατσιστικού περιεχομενου. Το 1992 εκλεχθηκε προεδρος ο δημοκρατικος Μπιλ Κλιντον, με ενα νεο προγραμμα οικονομικής καλυτερευσης και μεταρρύθμισης των κοινωνικων υπηρεσιων υπερ των κατωτερων κοινωνικά στρωμάτων. Τα επομενα χρονια 1993-1994, δεν κατάφερε τελικά να αναμορφωσει το σύστημα υγειας, ενω οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να αναβαθμισουν την εξωτερική τους πολιτική. Τον Ιανουάριο του 1995 συνήλθε το 104ο Συνεδριο, το πρωτο με πλειοψηφια των ρεπουμπλικάνων μετά απο 40 χρονια.
9fa73b420d209cce250b0f91ed767806
Ιστορια της Δανιας
aerologio.gr
2020.10
Η Δανία υπoταγμένη μετά την εισβoλή των Βίκινγκς κατά τoν 8o αιωνα, είδε την πρώτη ενoπoίηση τoν 10o αιωνα, με τη βασιλεία τoυ Γκoρμ τoυ Πρεσβύτερoυ, τoυ oπoίoυ o γιoς Αρόλντo Β΄ ( πέθανε τo 988) εισήγαγε τoν καθoλικισμό. Με τoν βασιλιά Κανoύτo (1018, 1035) πoυ κατέκτησε την Αγγλία και μέρoς της Νoρβηγίας, η Δανία είχε την κυριαρχία σ’ όλη τη Θάλασσα τoυ Βoρρά. Με τo θάνατo τoυ Κανoύτo (1035) η αυτoκρατoρία κατακερματίστηκε και η Αγγλία χάθηκε oριστικά. Τo 1282 o Έρικ Ε΄ έπρεπε να υπoγράψει την ‘Μάγκνα Κάρτα’ πoυ χoρηγoύσε στo Κoινoβoύλιo και στην ευγενή νoμoθετική εξoυσία. 
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Η Ένωση Καλμάρ (1397) ένωσε σ’ ένα ενιαίo βασίλειo Δανία, Νoρβηγία (από την oπoία εξαρτιόταν επίσης η Ισλανδία) και Σoυηδία, η oπoία απoμακρύνθηκε τo 1523, δημιoυργώντας μια μεγάλη περίoδo εχθρότητας ανάμεσα στις δυo χώρες, πoυ παρατάθηκε μέχρι τo μισό τoυ 18oυ αι. Τo 1665 η Λεξ Ρεγκια απoκατέστησε την απόλυτη μoναρχία, πoυ τoν 18o αι. πραγματoπoίησε ευρείες μεταρρυθμίσεις. 

[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/04/mikri-gorgona-150x150.jpg "ιστορικη φιγουρα της δανιας ειναι η μικρη γοργονα")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/04/mikri-gorgona.jpg)Ενεπλάκη στoυς ναπoλεόντειoυς πoλέμoυς τoυ συνασπισμoύ, ενώθηκε σε ένα αντιβρετανικό μέτωπo και έχασε την Νoρβηγία (1814). Η ήττα στoν πόλεμo με την Πρωσία και Αυστρία τo 1863, 1864 της στoίχισε αντίθετα τα δoυκάτα τoυ Χoλστέιν, Σλέσγoυιν, και Λόνμπoυργκ. Ουδέτερη κατά τη διάρκεια τoυ πρώτoυ παγκoσμίoυ πoλέμoυ, η Δανία ξαναπόχτησε τo 1920 τo Σλέσγoυιν. Η γερμανική κατoχή τo 1940 καθόρισε την απόσταση της Ισλανδίας (1944).


    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

 Απελευθερωμένη από τoυς Συμμάχoυς (Μάιoς 1945), η Δανία συνενώθηκε τo 1949 με την Ατλαντική Συνθήκη και τo 1973 έγινε μέλoς τoυ ΝΑΤΟ. Στην εξoυσία από τo 1924 ήταν oι σoσιαλδημoκράτες, ενώ από τo 1982 ανέβηκαν στην εξoυσία συντηρητικές κυβερνήσεις συνασπισμoύ με την καθoδήγηση τoυ Πωλ Σκλoύτερ. Από τo 1993 oι σoσιαλδημoκράτες επέστρεψαν στην εξoυσία. 
a66440047f37f13b2ec2686410588c9f
Ιστορία της Γαλλίας
aerologio.gr
2020.10
[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/cro-magnon-150x150.jpg "Κρο μανιόν")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/cro-magnon.jpg)Η Ιστορία της Γαλλίας ανάγεται απο την προιστορία οι πρώτοι άνθρωποι εισήλθαν στο χώρο που είναι η σημερινη Γαλλια εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν, ενώ, οι Κρο Μανιόν, έφτασαν περίπου 40.000 χρόνια πριν.
Μεταξύ του 8ου και του 5ου αι. π. Χ. εισέβαλαν στη Γαλλία οι Κέλτες, οι Λιγούριοι και οι Ιβήριοι. Το 58-51 π. Χ. κατακτήθηκε από τον Καίσαρα και χωρίστηκε από τον Αύγουστο σε τρεις νομούς (Ακουιτανικός, Λουσγουνενσικός, Βελγικός). Τον 5ο αι. εισέβαλαν οι Γερμανοί και έγινε έδρα των βασιλείων των Βουργουνδών, των Βησιγότθων και των Φράγκων. Η υπεροχή των τελευταίων, που με τον Κλωθάριο (481-511) προσηλυτίστηκαν στον καθολικισμό και απορρόφησαν τα άλλα δύο βασίλεια, έδωσε ζωή στη Γαλλία ως έθνος. Από το 480 έως το 751 βασίλεψε η μεροβίγγεια δυναστεία, την οποία, με τον Πιπίνο τον Βραχύ, διαδέχτηκε η δυναστεία του Καρλομάγνου. (751-987). 
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/karlomagnos-150x150.jpg "καρλομαγνος")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/karlomagnos.jpg)Έγινε κέντρο της Ιερής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Καρλομάγνο και ο εθνικός της πυρήνας αποκαταστάθηκε το 843 με τη συνθήκη του Βέρδουν, με την οποία ανέλαβε την εξουσία ο Κάρολος ο Φαλακρός. Αφού μειώθηκε γρήγορα το βασίλειο εξαιτίας των εισβολών των Σαρακηνών στο νότο και των Νορμανδών στο βορά και λόγω των τοπικών φέουδων, η βασιλική εξουσία επιβεβαιώθηκε με την καπετίγγεια δυναστεία, που τέθηκε υπό την καθοδήγηση της εθνικής ζωής του 13ου αι. με τον Φίλιππο Β΄ Αύγουστο (1180-1223), και στη συνέχεια με το Λουδοβίκο ΙΘ΄ (1226-1270) και το Φίλιππο Δ΄ τον Ωραίο (1285-1314), με μια διπλή μάχη Στο εσωτερικό εναντίον των φεουδαρχών και της Εκκλησίας , και στο εξωτερικό εναντίον της Αγγλίας (ανάκτηση της Νορμανδίας). Ο εκατονταετής πόλεμος εναντίον της Αγγλίας (1334-1453)σήμανε το θρίαμβο αυτής της πολιτικής, το διωγμό των Άγγλων από τα γαλλικά εδάφη και τη γένεση του ενωτικού πατριωτικού πνεύματος, που βρήκε το σύμβολό του στη Ζαν ντ’ Αρκ. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ (1461-1483) κατάφερε να σταθεροποιήσει την εδαφική ενότητα (προσάρτηση της Προβηγκία, της Βουργουνδίας και του Αντζιό). Ο Κάρολος Η΄ (1483-1498) εφάρμοσε επεκτατική πολιτική με τον πόλεμο εναντίον της ισπανικής ηγεμονίας (1494, κάθοδος στην Ιταλία), που συνεχίστηκε με το Λουδοβίκο ΙΒ΄ (1499) με την κατάκτηση του δουκάτου του Μιλάνου και τη μακρά διαμάχη ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ και τον Κάρολο Ε΄ (1520-1559) για τις ιταλικές κτήσεις και τη Φλάνδρα, που έληξε με τη συνθήκη του Κατώ- Καμπρέζης (1559) χάρη στην οποία η Γαλλία αποκτούσε το Καλαί, το Μετς, την Τουλ και το Βέρδουν.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/loudovikos-13-150x150.jpg "Λουδοβίκος 13ος")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/loudovikos-13.jpg)Αφού πέρασε η περίοδος των θρησκευτικών πολέμων (1560-1598), η γαλλική μοναρχία, με τον Ερρίκο Ε΄ της Βουρβώνης (1594-1610) και με τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ (1610-1643) και μέσω του έργου των μεγάλων πολιτικών (Ρισελιέ, Μαντζαρίνος και Κολμπέρ), σταθεροποίησε τον απολυταρχισμό και την εσωτερική ενότητα, φτάνοντας στο απόγειο με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄(1643-1715), η ηγεμονική πολιτική του οποίου, αν και κατάφερε να φτάσει τα φυσικά σύνορα (κατακτώντας την Αλσατία, τμήμα των Κάτω Χωρών την κομητεία του Ροσιλιόν, των Φράγκων και τη Φλάνδρα), να επαναπροσδιορίσει τις διαστάσεις της ηγεμονίας των Ασβούργων (τριαντακονταετής πόλεμος, 1618-1648) και να δημιουργήσει μία αποικιακή αυτοκρατορία (Καναδάς, Λουϊζιάνα, Δυτικές Ινδίες), άφησε τη Γαλλία καταπονημένη και την οικονομία εξαντλημένη.

Η κρίση του απολυταρχισμού, που άρχισε με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄(1715-1774), συνέχισε με τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄(1774-1792) παράλληλα με τη διάδοση των ιδεών των διαφωτιστών και με την αύξηση της επιρροής της αστικής τάξης. Με τη σύγκληση των Γενικών Κρατών το 1789 άρχισε η περίοδος της γαλλικής Επανάστασης (1789-1791, συντακτική Εθνοσυνέλευση, 1791-1792, συνταγματική μοναρχία, 1792, διακήρυξη της Δημοκρατίας, 1793-1794, δικτατορία της Τρομοκρατίας, 1795-1798, πλήγμα του κράτους του Ναπολέοντα).

[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/napoleon-150x150.jpg "Ναπολεοντας")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/napoleon.jpg)

 

Παρασυρόμενη σε μακροχρόνιους πολέμους εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Ναπολέοντα, η Γαλλία, με το Συμβούλιο της Βιέννης (1815), διατήρησε την εδαφική της ακεραιότητα. Η μοναρχία των Μπομπόνι αποκαταστάθηκε με τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ (1816-1824) και τον Κάρολο Ι΄ (1824-1830) και καταρρίφθηκε από την επανάσταση του Ιουλίου του 1830, συνέχισε να υπάρχει ως συνταγματική μοναρχία με τον κλάδο της Ορλεάνης (Λουδοβίκος Φίλιππος, 1830-1848).

Ως συνέπεια της επανάστασης του 1848 διακηρύχθηκε η Δεύτερη Δημοκρατία, που, δημοκρατική στην αρχή μετριάστηκε στη συνέχεια, μέσω της εκλογής του Ναπολέοντα Β΄ ως προέδρου και του πλήγματος του κράτους στις 2 Δεκεμβρίου του 1851, οδήγησε στη Δεύτερη Αυτοκρατορία (1852), η πορεία της οποίας στιγματίστηκε από τις συγκρούσεις με τη Ρωσία (μάχη της Κριμαίας, 1854-1856), με την Αυστρία (1859) και με την Πρωσία (1870), στην προσπάθεια να αποκαταστήσει την κεντρικότητα της Γαλλίας στις ισορροπίες της ηπείρου. Η ήττα του Σεντάν (1870) έθεσε τέλος στην Αυτοκρατορία και, μετά την δημοκρατικο-σοσιαλιστική προσπάθεια της Κοινότητας (1871), οδήγησε στη σύνταξη της Τρίτης Δημοκρατίας. Η σταθεροποίηση των δημοκρατικών θεσμών στο εσωτερικό προχώρησε στο πλαίσιο της οικονομικής ανάπτυξης που υποστηρίχθηκε από τις αποικιακές κτήσεις στην Ασία και την Αφρική.

Με την έξοδό της -χάρη στην ακεραιότητα της οικονομικής της πολιτικής- από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η Γαλλία απέκτησε, με τη συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), την Αλσατία και τη Λορένη. Οι δυσκολίες που δημιουργήθηκαν με την κρίση του ’29 βοήθησαν στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 στην ίδρυση και στην ανάληψη της εξουσίας από το λαϊκό μέτωπο με αρχηγό τον Μπλουμ (1936-1938), που εφάρμοσε μια πολιτική κοινωνικών μεταρρυθμίσεων η οποία διακόπηκε από τη νέα κυβέρνηση του Νταλαντιέ και από την έναρξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Το 1939 κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία.

[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/04/degaul-150x150.jpg "Ντε Γκολ")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/04/degaul.jpg)Μετά την ήττα του γαλλικού στρατεύματος (1940), ιδρύθηκε η κυβέρνηση συνεργασίας των Πεταίν-Βισύ (1940-1942). Το 1944, μετά την απελευθέρωση (Ιούνιος, απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία, απελευθέρωση του Παρισιού), ιδρύθηκε (το Σεπτέμβριο) η προσωρινή κυβέρνηση, που δημιουργήθηκε από τους εκπροσώπους της επιτροπής της Απελευθέρωσης (που δημιουργήθηκε το 1943 και είχε έδρα στο Αλγέρι υπό την καθοδήγηση του ντε Γκολ) και του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης (υπό μητροπολιτικό έδαφος, 1943). Το 1946 δημιουργήθηκε η Τέταρτη Δημοκρατία, που χαρακτηρίστηκε από την ακραία διάσπαση των πολιτικών δυνάμεων και από μια ενδημική αστάθεια των κυβερνητικών συνασπισμών, που στράφηκαν στους αγώνες ανεξαρτησίας των αποικιακών κρατών (1949-1954, πόλεμος Ινδοκίνας, που έληξε με την αποποίηση εκ μέρους της Γαλλίας, 1956, αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Μαρόκου και της Τυνησίας). Η επιδείνωση του πολέμου στην Αλγερία καθόρισε τη συνταγματική αλλαγή του ντε Γκολ και τη γένεση της Πέμπτης Δημοκρατίας, προεδρικού τύπου (1958). Το 1962 αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία της Αλγερίας, ενώ ο τονισμός των εθνικιστικών στόχων στην εξωτερική πολιτική οδήγησε στην έξοδο της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ και στη δημιουργία ενός αυτόνομου συστήματος πυρηνικής άμυνας.

[![](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/maios-68-150x150.jpg "μαιος-68")](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/maios-68.jpg)Στο εσωτερικό, η αντισυνταγματική αμφισβήτηση ξέσπασε το Μάιο του 1968 σε μία βίαιη εξέγερση, την οποία υποστήριξαν φοιτητές και εργάτες και η οποία κατεστάλη με δυσκολία. Τον επόμενο χρόνο ο ντε Γκολ παραιτήθηκε λόγω ενός δημοψηφίσματος δυσμενούς απέναντί του (1969). Τον διαδέχθηκε ο Ζωρζ Πομπιντού, που παρέμεινε πρόεδρος της Δημοκρατίας μέχρι το θάνατό του, τον Απρίλιο του 1974. Το 1974 στις προεδρικές εκλογές αναδείχτηκε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν από την πλειοψηφία της κεντροδεξιάς. Ερχόμενος σύντομα σε σύγκρουση με τους οπαδούς του Συράκ, το 1975 ο Ζισκάρ ανέθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον ανεξάρτητο δημοκρατικό Ρεϊμόν Μπαρ. Το 1978, στις πολιτικές εκλογές, νίκησε πάλι η πλειοψηφία (οι κεντρώοι, οι οπαδοί του ντε Γκολ και οι οπαδοί του Ζισκάρ), αλλά στις προεδρικές εκλογές του Μαΐου του 1981 αναδείχθηκε η αριστερά (που είχε μείνει στην αφάνεια από το 1938) με το σοσιαλιστή Φρανσουά Μιττεράν, τον οποίο υποστήριξαν οι κομμουνιστές. Αυτός εφάρμοσε εθνικιστική πολιτική σε τομείς-κλειδιά της οικονομίας, αλλά οι πολιτικές εκλογές του 1986 επανέφεραν στην κυβέρνηση το συνασπισμό της κεντροδεξιάς, με αρχηγό τον Συράκ. Ακολούθησε μία περίοδος ‘συγκατοίκησης’, προσωρινής δηλαδή συνύπαρξης ενός σοσιαλιστή και ενός συντηρητικού στην κυβέρνηση. Οι προεδρικές εκλογές του 1988 ανέδειξαν τον Μιττεράν και οδήγησαν στην παραίτηση του Συράκ, που αντικαταστάθηκε από το σοσιαλιστή Μισέλ Ροκάρ, τον οποίο διαδέχθηκε το 1991 η Έντιθ Κρεσόν. Το 1992, ως αποτέλεσμα της ήττας στις διοικητικές εκλογές, η Κρεσόν παραιτήθηκε προς όφελος του κομματικού συντρόφου Πιερ Μπερεγκοβύ. Το 1993 νίκησε στις εκλογές η κεντροδεξιά και ανέλαβε την εξουσία ο Εντουάρ Μπαλλαντούρ. Ο Συράκ αναδείχθηκε και πάλι στις εκλογές του 1995, και διόρισε πρωθυπουργό τον Α. Ζουπέ.