e5262ea81a2dba108ad3b92edebefe4e
Ιστορία της Ιρλανδίας
aerologio.gr
2020.10
Η Ιρλανδια, κατοικημενη από ιβηρικούς πληθυσμούς κατά τη νεολιθική περίοδο, λεηλατήθηκε από τους Κελτες Γαελους το 4ο αιωνα π.Χ. Τον 5ο αιωνα κήρυξε εδώ το ευαγγελιο ο Άγιος Πατρίκιος και το νησί εγινε τον 8ο-9ο αιωνα ενα ανθηρό κεντρο θρησκευτικής και ιεραποστολικής ζωής. Ανάμεσα στο 792 και το 1014 η Ιρλανδία τεθηκε κάτω από την ηγεμονία των Βίκινγκς και αργότερα κυριεύτηκε από τους Άγγλους ( 1171). Η κυριαρχία τους υπήρξε η πιο σκληρή και σημάδεψε στα χρόνια που ακολούθησαν την ιρλανδική ιστορία, που ξεκινώντας από αυτή τη στιγμή δεν ήταν παρά μια αδιάκοπη μάχη για την εθνική ανεξαρτησία.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
Η αγγλο-ιρλανδική διαμάχη μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το 16ο αιωνα, όταν το θρησκευτικό πρόβλημα εγινε ενα από τα κύρια στοιχεία της αντίθεσης ανάμεσα στην Ιρλανδία, που εμεινε πιστή στον παραδοσιακό καθολικισμό και την Αγγλία που χωρίστηκε από τη Ρώμη. Με τον Ερρίκο Η΄, την Ελισάβετ Α΄και τον Κρόμγουελ, οι Ιρλανδοί υπεφεραν τη στερηση των πολιτικών δικαιωμάτων τους, ενώ οι καθολικοί στερήθηκαν το μεγαλύτερο μερος της γης προς όφελος της αγγλικής αριστοκρατίας. Για όλο το 19ο αιωνα στη βουλευτική δράση των ιρλανδών αντιπροσώπων, που στόχευε κυρίως στη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών στις επαρχίες, προστεθηκε εκείνη των επαναστατικών μυστικών οργανισμών. Η αυτονομία αποδόθηκε μονάχα το 1913 και προκάλεσε μια εξεγερση στο Ούλστερ, που ήταν προτεσταντική και ενάντια στην είσοδο σε μια πολιτική κοινότητα καθολικής πλειοψηφίας.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
Ακολούθησε ενας ανταρτοπόλεμος φθοράς ανάμεσα στους εθνικιστες του Σιν Φειν (sinn fein) και του ΙΡΑ και στα αγγλικά στρατεύματα μεχρι το 1949, χρονιά κατά την οποία η Αγγλία δεν αναγνώρισε το ελεύθερο κράτος της Ιρλανδίας, από το οποίο όμως εξαιρούνταν εξι από τις εννιά κομητείες του Ούλστερ. Το 1937 το καινούριο κράτος “κυρίαρχο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό” επαιρνε το όνομα του ειρε (eire). Διατηρώντας την ουδετερότητα κατά το Β¨Παγκόσμιο πόλεμο, η Ιρλανδία πραγματοποίησε την τελευταία πράξη χωρισμού από την Αγγλία εγκαταλείποντας την Κοινοπολιτεία το 1949. Μετά τον πόλεμο δύο κόμματα κυριαρχούσαν στο πολιτικό πανόραμα, το Φάιν Γκάελ (fine gael), μετριοπαθες εθνικιστικό και το Φιάνα Φάιλ (fianna fail), εξτρεμιστικό εθνικιστικό, ενώ ο ΙΡΑ συνεχίζει τον αγώνα του για την ενοποίηση της Ιρλανδίας ακόμα και με τρομοκρατικες μεθόδους.
    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 
Το 1973 η Ιρλανδία μπήκε στην ΕΟΚ. Το 1990 εκλεχτηκε πρόεδρος της δημοκρατίας η υποψήφιος των αριστερών δυνάμεων Μαίρη Ρόμπινσον. Η νίκη του Φιάνα Φάιλ στις πολιτικες εκλογες (1992) οδήγησε στην εγκαθίδρυση μιας κυβερνησης συνασπισμού Φιάνα Φάιλ-εργατικοί, που επεσε στο τελος του 1994 με την επιστροφή στην εξουσία του Φάιν Γκάελ. Την ίδια χρονιά ο ΙΡΑ ανακήρυξε ομόφωνα την αναστολή της ενοπλης μάχης. Παρά την επεμβαση της ιρλανδικής κυβερνησης οι ειρηνικες διαπραγματεύσεις εφθασαν σε κρίση, που οφειλόταν κυρίως στην αίτηση κατάθεσης των όπλων του ΙΡΑ και στον αποκλεισμό από τις συζητήσεις του Σιν Φειν, κάτι που προκάλεσε στο τελος του 1995 την επανάληψη του ενοπλου αγώνα.
ddfca6ca319190f37865215f6ef3f066
Ρωσία
aerologio.gr
2020.10
Από το 1922 έως 1991, η Ρωσία ήταν η κύρια δημοκρατία στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Πριν από την επανάσταση του 1917 ήταν το κύριο σώμα ενός ιστορικού μοναρχικό κράτος, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Η Ρωσία οριοθετείται προς δυσμάς από τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, τη Λετονία, Λευκορωσία και την Ουκρανία. Στα νότια από τη Μαύρη Θάλασσα, η Δημοκρατία της Γεωργίας, του Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, τη Μογγολία, και την Κίνα, στα ανατολικά από τον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς και σχετικά με τον βόρειο Αρκτικό Ωκεανό. 
Η περιοχή δυτικά των Ουραλίων ονομάζεται ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας. Το ασιατικό τμήμα της χώρας, ανατολικά των Ουραλίων, ονομάζεται Σιβηρία. 

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Πρωτεύουσα της Ρωσίας είναι η Μόσχα. Οι Ρώσοι, οι οποίοι αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού, επισημαίνουν την προέλευσή τους στο μεσαιωνικό σλαβικό κράτος των Ρως που επεκτείνονταν σε περιοχές που είναι τώρα η Ουκρανία, η Λευκορωσία και η ευρωπαϊκή Ρωσία από το 9ο έως το 13ο αιώνα και καταστράφηκε από η εισβολή των Μογγόλων. Τον 14ο αιώνα ένα νέα ρωσικό κράτους προέκυψε, που επικεντρώνεται γύρω από τη Μόσχα, που είναι γνωστή στην πρώτο μέρος της ιστορίας της ως Μοσχοβία. Η Μοσχοβία θα επεκταθεί σταδιακά με τον έλεγχό της επί της ευρωπαϊκής Ρωσίας, και, ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, στη Σιβηρία σχηματίζοντας έτσι τη βάση για τη ρωσική αυτοκρατορία που προέκυψε ως μεγάλη δύναμη κατά τον 18ο αιώνα. 
Η Μοσχοβία, όπως και οι Ρως, πριν, ήταν ένα προπύργιο της ορθόδοξης εκκλησίας, είχε ιστορικούς δεσμούς με τα Χριστιανικά έθνη της Δυτικής Ευρώπης, αλλά αναπτύχθηκε χωριστά από αυτά. 
Η πρώιμη ιστορία της σημαδεύτηκε από αντιπαλότητα και συχνές συγκρούσεις με τους δυτικούς πλησιέστερους γείτονες, όπως οι Πολωνοί και οι Γερμανοί της Βαλτικής, η οποία άφησε μια κληρονομιά καχυποψίας και δυσπιστίας. 

Εντυπωσιασμένος από τα επιτεύγματα της Δύσης, ο Ρώσος τσάρος Πέτρος Α (Πέτρος ο Μέγας) ξεκίνησε ένα δραστήριο πρόγραμμα Δυτικοποίησης στις αρχές του 18ου αιώνα. Η Ρωσία έγινε μέρος του ευρωπαϊκού κόσμου, και οι μορφωμένες τάξεις της ενέκριναν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Παρ 'όλα αυτά, οι Ρώσοι, με επίγνωση της μοναδικής ιστορίας τους, συνέχισαν να νιώθουν αίσθηση της ιδιαιτερότητας τους από την Ευρώπη και την ανησυχία σχετικά με δική τους εθνική ταυτότητα. 

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου η ρωσική μοναρχία ανατράπηκε για να αντικατασταθεί από μια κομμουνιστική κυβέρνηση . Ο Κομμουνισμός, μια άλλη εισαγωγή από την Δύση, χωρίζει παραδόξως τη νέα Σοβιετική Ρωσία από την Δυτική Ευρώπη για άλλη μια φορά, με την απομόνωσή της από τον καπιταλιστικό κόσμο. 
Με την με κυβέρνηση του Ιωσήφ Στάλιν, η ΕΣΣΔ υπέστη αναγκαστική εκβιομηχάνιση και, μετά από ένα μαρτυρικό αγώνα με 20 εκατομμύρια θύματα, κέρδισε μια δαπανηρή νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας στο Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Οι διάδοχοι του Στάλιν αποκήρυξαν τις χειρότερες υπερβολές του, αλλά το σοβιετικό σύστημα παρέμεινε βασικά ανέπαφο μέχρι που ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εισήγαγε τη μεταρρύθμιση περεστρόικα στα τέλη του 1980. Ο Γκορμπατσόφ προχώρησε σε εκδημοκρατισμό και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αφαίρεσαν την προηγούμενη παντοδυναμία του κομμουνιστικού κόμματος και τάραξε το σοβιετικό καθεστώς από τα θεμέλιά του. 
Ο Γκορμπατσόφ σταδιακά επισκιάστηκε ως ηγέτης από τον Μπόρις Γέλτσιν, τον Ρώσο Πρόεδρο. Τον Δεκέμβριο του 1991, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε, και η Ρωσία αναγεννήθηκε ως ανεξάρτητη χώρα. Η διάλυση του κομμουνιστικού συστήματος και η προσπάθεια να δημιουργηθεί στροφή προς μια οικονομία της αγοράς δημιούργησε σημαντικές δυσκολίες για τον ρωσικό λαό και μια μάλλον συγκεχυμένη πολιτική κατάσταση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Παρά τις επανειλημμένες προκλήσεις για την ηγεσία του, ο Γιέλτσιν διατήρησε την εφαρμογή της πολιτικής της οικονομικής μεταρρύθμισης, ιδιωτικοποίησης, και τη συνεργασία με τη Δύση.
**ΧΑΡΤΗΣ ΡΩΣΙΑ**
![xartis rosias](http://www.aerologio.gr/wp-content/uploads/2011/03/xartis-rosias.jpg "Ρωσια χαρτης ρωσιας")

36bc55b91618eed3fb585d5609c7040c
Ιστορία του Λονδίνου
aerologio.gr
2020.10
Το Λονδίνο ιδρύθηκε ως η ρωμαϊκή πόλη Λοντίνιουμ το 43 π.Χ, και το ρωμαϊκό τείχος, που πρόχειρα επισκευάζονταν, συνέχισε να προστατεύει και τη μεσαιωνική πόλη. Η σημασία του Λονδίνου μειώθηκε μετά τον 5ο αιώνα, κατά τη διάρκεια των αγγλοσαξονικών και των σκανδιναβικών εισβολών. Σταδιακά, ωστόσο, η σημασία της τοποθεσίας της πόλης κατά μήκος του Τάμεση βοήθησε την πόλη, που έγινε ευημερούσα και σημαντικό εμπορικό κέντρο. Στις αρχές του 11ου αιώνα το [Λονδίνο](http://www.in2greece.com/english/opinions/library/2008_10_01_archive.html) έγινε η έδρα της κυβέρνησης των τελευταίων αγγλοσαξόνων βασιλιάδων, το 1066, όταν οι Νορμανδοί εισέβαλαν στη Βρετανία, ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής έκανε το Λονδίνο πρωτεύουσα του.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Σε όλο το Μεσαίωνα, το Λονδίνο ήταν το πολιτικό κέντρο, μεγαλύτερη πόλη και κύριο λιμάνι της Αγγλίας. Νέα παλάτια αντικατέστησαν τον Πύργο του Λονδίνου ως βασιλικές οικίες όπως το Ουέστμινστερ, Ουάιτχολ, και του Αγίου Ιακώβου. Η βασιλική αυλή βρισκόταν στο Λονδίνο, ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, και η πόλη έγινε ένα μεγάλο πολιτιστικό κέντρο. Το Λονδίνο έφτασε σε νέα επίπεδα υπεροχής κατά τη διάρκεια της βασιλείας (1558-1603) της Βασίλισσας Ελισάβετ Ι. Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ για πρώτη φορά παρουσιάζει έργα του στο θέατρο Γκλομπ, αρχίζουν εκδόσεις βιβλίων και το Λονδίνο έγινε το κέντρο του νεοεμφανιζόμενου εξωτερικού εμπορίου της Αγγλίας.

Μέχρι το 17ο αιώνα το Λονδίνο ήταν μια συσσωρευμένη πόλη με στενά δρομάκια. Η πανούκλα μεταξύ 1625 και 1665 στοίχισε περισσότερες από 75.000 ζωές. Τα κτίρια ήταν σε μεγάλο βαθμό από ξύλο, και μια καταστροφική πυρκαγιά το 1666 κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης. Η ανοικοδόμηση της πόλης διακρίνεται από το έργο του αρχιτέκτονα σερ Κρίστοφερ Ρεν. Εποικοδόμησε τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου και περισσότερες από 50 εκκλησίες της πόλης.

Τον 18ο αιώνα η πόλη και πάλι άρχισε να αυξάνεται. Κομψές κατοικίες κτίστηκαν στα δυτικά και βορειοδυτικά της παλιάς πόλης, και το Λονδίνο έγινε το επίκεντρο όχι μόνο της πολιτικής αλλά και της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής κοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η οικοδομική δραστηριότητα θα συνεχιστεί, ιδιαίτερα σε εσωτερικούς δήμους, βιομηχανικά προάστια εξαπλώνονται προς τα βορειοανατολικά και ανατολικά της πόλης και οι αποβάθρες και οι σχετικές βιομηχανίες με την ναυτιλία και το εμπόριο εξαπλώνονται στον Τάμεση. Ταυτόχρονα ευθείς και κομψοί δρόμοι κατασκευάστηκαν μέσα από το κυκλοφοριακά συμφορημένο κέντρο της πόλης και δημιουργήθηκαν ανοιχτοί χώροι, όπως η πλατεία Τραφάλγκαρ . Ο 19ος αιώνας ήταν επίσης μια περίοδος μεταρρύθμισης και ίδρυσης δημοτικών υπηρεσιών: το 1829, ο Σερ Ρόμπερτ Πηλ ιδρύει την Μητροπολιτική Αστυνομίας με τους γνωστούς Μπόμπις (Λονδρέζους αστυνομικούς) που πήραν το όνομα αυτό από τον Πηλ . Το 1890 κατασκευάστηκε ο πρώτος ηλεκτροκίνητος υπόγειος σιδηρόδρομος του κόσμου.

    (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); 

Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα τα προάστια συνέχισαν να αυξάνονται έως το 1935, μέχρις ένας νόμος Πράσινης Ζώνης καθιερώθηκε για τον έλεγχο της περαιτέρω ανάπτυξης πέρα από ένα δαχτυλίδι πάρκων. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το Λονδίνο υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς, με αποτέλεσμα περίπου 30.000 θύματα και την καταστροφή ολόκληρων τμημάτων της πόλης. Η μεγαλύτερη αλλαγή των τελευταίων ετών έχει προέλθει από την μετέπειτα ανασυγκρότηση. Ο ορίζοντας του Λονδίνου σήμερα είναι γεμάτος από μεγάλα κτίρια και μοντέρνες κατασκευές και όχι κωδωνοστάσια και καμπαναριά. Το 1963 ιδρύθηκε το Συμβούλιο Μείζονος Λονδίνου , με κυβερνητική δικαιοδοσία στην ευρεία μητροπολιτική περιοχή του Λονδίνου, που δημιουργήθηκε πρόσφατα από τις πρώην κομητείες του Λονδίνου και του Μιντλεσεξ . Αυτή η εκλογή μονάδα καταργήθηκε το 1986. Το 1997 μια παρόμοια μονάδα είχε προταθεί από την κυβέρνηση των Εργατικών και το 1998 με δημοψήφισμα έγινε δεκτή από τους ψηφοφόρους του Λονδίνου.