bad953951364e66b5e24fbf054e14b56
Τι ειναι η πλαστικότητα του εγκεφάλου και πώς επηρεάζει τη μάθηση;
tapaidialegei.gr
2020.10
[fusion\_builder\_container hundred\_percent="no" hundred\_percent\_height="no" hundred\_percent\_height\_scroll="no" hundred\_percent\_height\_center\_content="yes" equal\_height\_columns="no" menu\_anchor="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" status="published" publish\_date="" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_position="center center" background\_repeat="no-repeat" fade="no" background\_parallax="none" enable\_mobile="no" parallax\_speed="0.3" video\_mp4="" video\_webm="" video\_ogv="" video\_url="" video\_aspect\_ratio="16:9" video\_loop="yes" video\_mute="yes" video\_preview\_image="" border\_size="" border\_color="" border\_style="solid" margin\_top="" margin\_bottom="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left=""][fusion\_builder\_row][fusion\_builder\_column type="1\_1" layout="1\_1" spacing="" center\_content="no" link="" target="\_self" min\_height="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_image\_id="" background\_position="left top" background\_repeat="no-repeat" hover\_type="none" border\_size="0" border\_color="" border\_style="solid" border\_position="all" border\_radius="" box\_shadow="no" dimension\_box\_shadow="" box\_shadow\_blur="0" box\_shadow\_spread="0" box\_shadow\_color="" box\_shadow\_style="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left="" margin\_top="" margin\_bottom="" animation\_type="" animation\_direction="left" animation\_speed="0.3" animation\_offset="" last="no"][fusion\_text columns="" column\_min\_width="" column\_spacing="" rule\_style="default" rule\_size="" rule\_color="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id=""]

Γιατί άραγε τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού είναι τόσο σημαντικά για την εκμάθηση νέων δεξιοτήτων; Το ερώτημα αυτό βρίσκει απάντηση σε αυτό που ονομάζεται **«πλαστικότητα του εγκεφάου»**. Με απλά λόγια, μπορούμε να πούμε ότι η «εγκεφαλική πλαστικότητα» είναι ο τρόπος με τον οποίο μεταβάλλονται οι συνάψεις στον εγκέφαλό μας. Οι συνάψεις είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους οι νευρώνες (νευρικά κύτταρα)  του εγκεφάλου μας. Τα διάφορα περιβαλλοντικά ερεθίσματα συμβάλλουν στην ενίσχυση των συνάψεων καθώς και στη δημιουργία νέων. Τι εννοούμε όμως με τον όρο **«συνάψεις»**;

Κάθε φορά που ο άνθρωπος σκέφτεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, νιώθει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ή ολοκληρώνει μία ενέργεια με τον ίδιο τρόπο, ενεργοποιούνται οι ίδιες συνάψεις/συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων του και αυτές ενισχύονται κάθε φορά που οι διάφορες ενέργειες επαναλαμβάνονται με έναν όμοιο τρόπο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οτιδήποτε επαναλαμβάνουμε αρκετές φορές το αφομοιώνουμε καλύτερα και είναι αρκετά οικείο σε εμάς.

Τι θα συμβεί όμως αν τροποποιήσουμε  τον τρόπο με τον οποίο κάνουμε κάποιες καθημερινές εργασίες ή ξεκινήσουμε να εκπαιδευόμαστε σε κάτι καινούριο, όπως για παράδειγμα η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου; Τότε ο εγκέφαλός μας θα δημιουργήσει και θα χρησιμοποιήσει νέες συνδέσεις (συνάψεις) μεταξύ των νευρώνων του. Όσο περισσότερο θα χρησιμοποιούνται αυτές οι νέες συνδέσεις μέσω της συνεχούς επανάληψης τόσο θα εξασθενούν οι παλαιότερες. Αυτή η δυνατότητα οφείλεται στην «πλαστικότητα του εγκεφάλου» η οποία σύμφωνα με έρευνες είναι πιο ισχυρή κατά τη βρεφική και πρώιμη παιδική ηλικία.


**Επηρεάζουν τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα την Εγκεφαλική Ανάπτυξη στα παιδιά;**

Τα αποτελέσματα πολλών ερευνών υποστηρίζουν τη σημαντικότητα του να λαμβάνουν τα παιδιά τα σωστά περιβαλλοντικά ερεθίσματα, αφού η «πλαστικότητα» του εγκεφάλου τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, επιτρέπει μία αυξημένη ικανότητα μάθησης. Για τον λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό ένα παιδί να λαμβάνει σωστά ερεθίσματα από το περιβάλλον του (οικογένεια, σχολείο) στα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι πολλά παιδιά με γλωσσικές, επικοινωνιακές και κινητικές δυσκολίες εντάσσονται σε πρώιμα προγράμματα παρέμβασης ήδη από την ηλικία των 24 μηνών (δύο ετών).



Τέλος, η «πλαστικότητα του εγκεφάλου» είναι εκείνη που διευκολύνει την εκμάθηση μίας δεύτερης γλώσσας σε ένα παιδί πολύ μικρής ηλικίας. Αυτό παρατηρείται ιδιαίτερα στα παιδιά που εκτίθενται ταυτόχρονα σε δύο γλώσσες (δίγλωσσα παιδιά). Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το πόσο γρήγορα και εύκολα κατακτάται μία γλώσσα σε πρώιμη παιδική ηλικία σε σύγκριση με την εκμάθηση αυτής σε μετέπειτα ηλικίες.



**Πηγές****:**

sparrow, s.s., & davis, s. (2000). recent advances in the assessment of intelligence and cognition. *journal of child psychology and psychiatry,* 41(1), 117-131.

anderson, v., northam, e., hendy, j., & wrennall, j. (2001). *developmental neuropsychology: a clinical approach.*east sussex: psychology press.



[/fusion\_text][/fusion\_builder\_column][/fusion\_builder\_row][/fusion\_builder\_container]
4d95670ee4830afef73c2c3b902bcab3
Τι χρειάζεται να γνωρίζουμε για τις φοβίες των παιδιών;
tapaidialegei.gr
2020.10
[fusion\_builder\_container hundred\_percent="no" hundred\_percent\_height="no" hundred\_percent\_height\_scroll="no" hundred\_percent\_height\_center\_content="yes" equal\_height\_columns="no" menu\_anchor="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" status="published" publish\_date="" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_position="center center" background\_repeat="no-repeat" fade="no" background\_parallax="none" enable\_mobile="no" parallax\_speed="0.3" video\_mp4="" video\_webm="" video\_ogv="" video\_url="" video\_aspect\_ratio="16:9" video\_loop="yes" video\_mute="yes" video\_preview\_image="" border\_size="" border\_color="" border\_style="solid" margin\_top="" margin\_bottom="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left=""][fusion\_builder\_row][fusion\_builder\_column type="1\_1" layout="1\_1" spacing="" center\_content="no" link="" target="\_self" min\_height="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_image\_id="" background\_position="left top" background\_repeat="no-repeat" hover\_type="none" border\_size="0" border\_color="" border\_style="solid" border\_position="all" border\_radius="" box\_shadow="no" dimension\_box\_shadow="" box\_shadow\_blur="0" box\_shadow\_spread="0" box\_shadow\_color="" box\_shadow\_style="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left="" margin\_top="" margin\_bottom="" animation\_type="" animation\_direction="left" animation\_speed="0.3" animation\_offset="" last="no"][fusion\_text columns="" column\_min\_width="" column\_spacing="" rule\_style="default" rule\_size="" rule\_color="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id=""]

Τα παιδιά είναι μία αστείρευτη πηγή φαντασίας, όπου το καλό και το κακό, το όμορφο και το άσχημο, το μαγικό και το εξωτικό, συνυπάρχουν. Έχοντας περάσει από αυτό το στάδιο της ζωής μας, εμείς οι ενήλικες συχνά λησμονούμε πώς είναι να φοβάται κανείς πραγματικά, με όλο του το είναι, κάτι που στα μάτια μας πλέον φαντάζει ανούσιο, απλό ή διαχειρίσιμο.

Για ένα παιδί, ωστόσο, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα, καθώς ένας κοινός καθημερινός φόβος μετατρέπεται σε φοβία. Ποια είναι όμως η διαφορά ανάμεσα στον φόβο και στη φοβία;

Ο φόβος αναφέρεται σε μία δυσάρεστη αίσθηση, η οποία είναι άμεσα σχετιζόμενη με μία συνθήκη απειλητική και επικίνδυνη για τη ζωή μας. Γι’ αυτό μάλιστα, ο φόβος δε θα πρέπει να λογίζεται απαραίτητα ως ένα άσχημο, αρνητικό συναίσθημα καθώς επί της ουσίας, λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας που διασφαλίζει την επιβίωσή μας, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με πραγματικούς, υπαρκτούς κινδύνους. Από την άλλη, η φοβία συνιστά την επέκταση του φόβου, με την έννοια ότι αναφέρεται σε έναν ειδικό φόβο για μία συγκεκριμένη κατάσταση, ο οποίος δε βασίζεται στη λογική. Η εκτίμηση της ύπαρξης κινδύνου δεν είναι ρεαλιστική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να κινητοποιεί υπερβολικές συναισθηματικές αντιδράσεις, πρακτικές αποφυγής και πανικόμορφες εκδηλώσεις.

Οι φόβοι και οι φοβίες, λοιπόν, λόγω του γεγονότος ότι ο άνθρωπος από την αρχή της σύλληψής του έως και το τέλος της ζωής του είναι διαρκώς αναπτυξιακά εξελισσόμενος, αλλάζουν μορφή και διαφοροποιούνται ανάλογα με τη χρονολογική ηλικία και σαφώς, τη νοητική και συναισθηματική ωριμότητα του παιδιού. Ενδεικτικά, δίδονται παρακάτω ορισμένα τυπικά παραδείγματα φόβων και φοβιών ανάλογα με τη χρονολογική ηλικία:

**Βρεφική ηλικία**
* Δυνατοί ήχοι και θόρυβοι
* Μεγάλα αντικείμενα
* Φόβος ότι θα πέσουν
* Φόβος για τους ξένους (από τον 6ο μήνα έως περίπου 2 ετών, με κορύφωση κατά τον 7ο – 8ο μήνα ζωής)


**Προσχολική ηλικία (έως 6 ετών)**
* Σκοτάδι
* Σκιές και ήχοι τη νύχτα
* Υπαρκτά ζώα
* Όντα μυθοπλασίας και τέρατα
* Προσωπεία με έντονα χαρακτηριστικά (μάσκες, κλόουν, κλπ.)



**Σχολική ηλικία (έως 11 ετών)**
* Ζώα και έντομα (αράχνες και φίδια σε μεγαλύτερη συχνότητα)
* Φυσικά φαινόμενα (καταιγίδα, σεισμός, κεραυνοί, αστραπές, μεγάλα κύματα, κλπ.)
* Ενέσεις, εμβόλια, επίσκεψη στους γιατρούς
* Κλέφτες και κακοποιούς
* Σχολική επίδοση
* Θάνατο (ειδικότερα στα μέλη της οικογένειας ή και σε ευρύτερη κλίμακα)



**Εφηβική ηλικία** **(****έως 19 ετών)**
* Κοινωνικές καταστάσεις (περίγυρος συνομηλίκων)
* Έκθεση σε ένα κοινωνικό σύνολο
* Σχολική επίδοση
* Ταυτότητα (ποιος/α είμαι)
* Σεξουαλικό προσανατολισμό και επιθυμία




Ένας φόβος, όπως στα παραδείγματα παραπάνω, προκειμένου να εντοπιστεί και να θεωρηθεί φοβία, χρειάζεται να πληροί ορισμένα κριτήρια, τα οποία έχουν ως εξής:
* Επίμονος, παράλογος φόβος για συγκεκριμένα γεγονότα (π.χ. έναν σκύλο)
* Η έκθεση του παιδιού στο φοβικό αντικείμενο εγείρει έντονες συμπεριφορικές αντιδράσεις (π.χ. κρίση πανικού, έντονο κλάμα, κλπ.)
* Οι ενήλικες αναγνωρίζουν ότι ο φόβος είναι μη λογικός
* Συμπεριφορές αποφυγής του φοβικού ερεθίσματος
* Έκπτωση της λειτουργικότητας του παιδιού, δηλαδή το παιδί έχει τόσο έντονη δυσφορία και άγχος που επηρεάζει άλλους τομείς στη ζωής του, όπως τη σχολική επίδοση, τις κοινωνικές του συναναστροφές, την υγιεινή του, τις οικογενειακές σχέσεις, κλπ.
* Ο έντονος φόβος διαρκεί το λιγότερο 6 μήνες (για παιδιά κάτω των 18 ετών)
* Δεν υφίσταται κάποια άλλη διαταραχή που να επηρεάζει τη δημιουργία ή συντήρηση μίας ή πολλαπλών φοβιών


Έχοντας, λοιπόν, μία πληρέστερη εικόνα για τους φόβους που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα παιδί ανάλογα με την ηλικία του, μπορούμε να δούμε πώς μπορούμε σαν γονείς να το βοηθήσουμε έτσι ώστε να το ανακουφίσουμε και να του συμπαρασταθούμε στη δυσκολία του:
* Αποφεύγουμε να απαξιώνουμε τον φόβο του παιδιού, ειδικά μπροστά σε αδέρφια ή συνομηλίκους
* Παραμένουμε ήρεμοι και σταθεροί προκειμένου να μην εγείρουμε επιπλέον ένταση στο παιδί
* Αποφεύγουμε να πιέζουμε το παιδί να ξεπεράσει τους φόβους του
* Δηλώνουμε ότι είμαστε διαθέσιμοι να το βοηθήσουμε (και όχι να αναλάβουμε εμείς την προσπάθειά του να ξεπεράσει τους φόβους του)
* Προσφέρουμε θετική ενίσχυση και παρακίνηση (είτε λεκτικά, π.χ. «Μπράβο σου! Τα καταφέρνεις περίφημα!», «Μπορείς να τα καταφέρεις, το έχεις!» είτε έμπρακτα, δίνοντας αυτοκόλλητα, διαβάζοντας παραμύθια που αρέσουν στο παιδί, πηγαίνοντας βόλτα στο πάρκο, κλπ. όταν έχει καταφέρει να ξεπεράσει κάποιο εμπόδιο σχετικά με τον φόβο του)
* Δίνουμε χρόνο στο παιδί να ξεπεράσει τον φόβο του με σεβασμό, χωρίς να βιαζόμαστε
* Μιλώντας στο παιδί χρησιμοποιώντας την εκλογίκευση, π.χ. «Είναι φυσικό κάποιες φορές να φοβάσαι. Αυτό δείχνει ότι μεγαλώνεις με υγιή τρόπο!», «Ακόμη και εμείς οι μεγάλοι φοβόμαστε κάποια πράγματα! Αλλά μαθαίνουμε να τα αντιμετωπίζουμε σιγά-σιγά και μέρα με τη μέρα!»
* Θέτουμε στόχους έτσι ώστε να συνδέσουμε τη βελτίωση στον φόβο του παιδιού με ένα ορόσημο που έχουμε ήδη θέσει, (π.χ. αν υπάρχει φόβος για τους σκύλους, θέτουμε στόχο στο τέλος του μήνα να καταφέρει να βλέπει σκυλάκια σε ταινίες στην τηλεόραση χωρίς υπερβολικό άγχος, στο τέλος του επόμενου μήνα να καταφέρει να κοιτάζει τον σκύλο στο απέναντι μπαλκόνι που έχει ο γείτονάς μας, κ.ο.κ.)
* Παραμένουμε υπομονετικοί και με κατανόηση, δημιουργώντας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον όπου το παιδί δε νιώθει ενοχές για τον φόβο ή τη φοβία του


Σε περίπτωση που ο φόβος του παιδιού παραμένει σε ένταση, συχνότητα για περισσότερο από 6 μήνες, θα ήταν βοηθητικό να απευθυνθείτε σε επαγγελματία ψυχικής υγείας προκείμενου να εξακριβώσετε εάν το παιδί ή και εσείς σαν οικογένεια χρειάζεστε υποστήριξη.




**Πηγές****:**

american academy of pediatrics: <https://www.healthychildren.org>

child mind institute: <https://childmind.org>

harvard health publishing – harvard medical school: <https://www.health.harvard.edu>

wilmhurst, l. (2011). *Εξελικτική Ψυχοπαθολογία: Μία αναπτυξιακή προσέγγιση*. Αθήνα: Εκδόσεις gutenberg.

Χριστοπούλου, Α. (2008). *Εισαγωγή στην Ψυχοπαθολογία του Ενήλικα*. Αθήνα: Εκδόσεις Τόπος.

[/fusion\_text][/fusion\_builder\_column][/fusion\_builder\_row][/fusion\_builder\_container]
3a9c0736bf208e00f622544401861723
Διαταραχή Κινητικού Συντονισμού - developmental coordination disorder
tapaidialegei.gr
2020.10
[fusion\_builder\_container hundred\_percent="no" hundred\_percent\_height="no" hundred\_percent\_height\_scroll="no" hundred\_percent\_height\_center\_content="yes" equal\_height\_columns="no" menu\_anchor="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" status="published" publish\_date="" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_position="center center" background\_repeat="no-repeat" fade="no" background\_parallax="none" enable\_mobile="no" parallax\_speed="0.3" video\_mp4="" video\_webm="" video\_ogv="" video\_url="" video\_aspect\_ratio="16:9" video\_loop="yes" video\_mute="yes" video\_preview\_image="" border\_size="" border\_color="" border\_style="solid" margin\_top="" margin\_bottom="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left=""][fusion\_builder\_row][fusion\_builder\_column type="1\_1" layout="1\_1" spacing="" center\_content="no" link="" target="\_self" min\_height="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_image\_id="" background\_position="left top" background\_repeat="no-repeat" hover\_type="none" border\_size="0" border\_color="" border\_style="solid" border\_position="all" border\_radius="" box\_shadow="no" dimension\_box\_shadow="" box\_shadow\_blur="0" box\_shadow\_spread="0" box\_shadow\_color="" box\_shadow\_style="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left="" margin\_top="" margin\_bottom="" animation\_type="" animation\_direction="left" animation\_speed="0.3" animation\_offset="" last="no"][fusion\_text columns="" column\_min\_width="" column\_spacing="" rule\_style="default" rule\_size="" rule\_color="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id=""]

**Αναπτυξιακή Διαταραχή Κινητικού Συντονισμού,** **dcd** **(****developmental** **coordination** **disorder****)**

Η **αναπτυξιακή διαταραχή κινητικού συντονισμού**, αναφέρεται στην καθυστέρηση ανάπτυξης των κινητικών δεξιοτήτων του παιδιού ή στη δυσκολία του κινητικού του συντονισμού. Αυτό έχει ως  αποτέλεσμα τη μειωμένη επίδοση ή την αδυναμία του να ολοκληρώσει με επιτυχία δραστηριότητες της καθημερινότητας που απαιτούν κίνηση. Συχνά, τόσο από τους γονείς όσο και από τους εκπαιδευτικούς, χρησιμοποιείται ο όρος «αδέξιο παιδί» καθώς το παιδί πέφτει συχνά και δυσκολεύεται να εκτελέσει απλές κινητικές δραστηριότητες όπως το κατέβασμα μιας σκάλας ή το δέσιμο των κορδονιών του.

Το ποσοστό των παιδιών που αντιμετωπίζουν αναπτυξιακή διαταραχή κινητικού συντονισμού ανέρχεται στο 5 – 6 % των παιδιών σχολικής ηλικίας και η εμφάνισή της δεν προϋποθέτει την παρουσία άλλων διαταραχών. Επίσης, τα κινητικά ελλείμματα δεν είναι απόρροια άλλων δυσκολιών όπως οι δυσκολίες όρασης ή άλλου τύπου νευρολογικές δυσκολίες. Συχνά παρατηρούνται δυσκολίες στον λόγο ή/και μαθησιακές δυσκολίες. Επιδημιολογικά παρατηρείται αυξημένη εμφάνιση στα αγόρια έναντι των κοριτσιών με αρκετές μελέτες να εντοπίζουν ένα ποσοστό περίπου 3:1.

Η εικόνα των παιδιών με dcd και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν  δεν ακολουθούν πλήρη ομοιομορφία και εξαρτώνται τόσο από τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος όσο και από τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντα που το παιδί υιοθετεί.  Παρακάτω αναφέρονται μερικά από τα χαρακτηριστικά των παιδιών με αναπτυξιακή διαταραχή κινητικού συντονισμού.
* Το παιδί πέφτει συχνά ή ρίχνει αντικείμενα καθώς κινείται στον χώρο.
* Η εκμάθηση και κατάκτηση συντονισμένων κινητικών προτύπων, απαιτεί περισσότερο χρόνο από ότι ο μέσος όρος των παιδιών αντίστοιχης ηλικίας, για παράδειγμα το παιδί δεν μπορεί να κάνει ποδήλατο ή να παίξει ικανοποιητικά με την μπάλα.
* Πιθανόν να εμφανίζει δυσκολίες στην ισορροπία και να αποφεύγει αντίστοιχες δραστηριότητες.
* Συνηθίζει να επιλέγει δραστηριότητες με μειωμένες κινητικές απαιτήσεις, ενώ αποφεύγει τα ομαδικά κινητικά παιχνίδια κατά τη διάρκεια των διαλλειμάτων του σχολείου.
* Μπορεί να παρατηρηθεί δυσκολία τόσο στην ολοκλήρωση ενός σχεδίου (ζωγραφιά), όσο και στη γραφοκινητική του ικανότητα και τη σχολική του επίδοση.
* Παρατηρείται ανεπαρκής επίδοση στις δραστηριότητες αυτοφροντίδας.


Οι παραπάνω δυσκολίες έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στην κοινωνική συναναστροφή του παιδιού και στην ένταξή του σε ομάδες συνομηλίκων τα οποία συχνά οδηγούν μειωμένη αυτοεκτίμηση. Είναι σημαντικό τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν και να κατανοήσουν τις δυσκολίες του παιδιού. Η έγκαιρη διάγνωση και η αντιμετώπιση των συγκεκριμένων δυσκολιών, αποτελούν κριτήρια για την ομαλή εξέλιξη και αποκατάστασή τους.

[/fusion\_text][/fusion\_builder\_column][/fusion\_builder\_row][/fusion\_builder\_container]
279888abdf13ef6ca8a18bca7169e03a
Τι είναι η Στοματοπροσωπική Μυολειτουργική Διαταραχή;
tapaidialegei.gr
2020.10
[fusion\_builder\_container hundred\_percent="no" hundred\_percent\_height="no" hundred\_percent\_height\_scroll="no" hundred\_percent\_height\_center\_content="yes" equal\_height\_columns="no" menu\_anchor="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" status="published" publish\_date="" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_position="center center" background\_repeat="no-repeat" fade="no" background\_parallax="none" enable\_mobile="no" parallax\_speed="0.3" video\_mp4="" video\_webm="" video\_ogv="" video\_url="" video\_aspect\_ratio="16:9" video\_loop="yes" video\_mute="yes" video\_preview\_image="" border\_size="" border\_color="" border\_style="solid" margin\_top="" margin\_bottom="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left=""][fusion\_builder\_row][fusion\_builder\_column type="1\_1" layout="1\_1" spacing="" center\_content="no" link="" target="\_self" min\_height="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_image\_id="" background\_position="left top" background\_repeat="no-repeat" hover\_type="none" border\_size="0" border\_color="" border\_style="solid" border\_position="all" border\_radius="" box\_shadow="no" dimension\_box\_shadow="" box\_shadow\_blur="0" box\_shadow\_spread="0" box\_shadow\_color="" box\_shadow\_style="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left="" margin\_top="" margin\_bottom="" animation\_type="" animation\_direction="left" animation\_speed="0.3" animation\_offset="" last="no"][fusion\_text columns="" column\_min\_width="" column\_spacing="" rule\_style="default" rule\_size="" rule\_color="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id=""]

Με τον όρο **«Στοματοπορσωπική Μυολειτουργική Διαταραχή»** εννοούμε τη μη σωστή λειτουργία των μυών της μάσησης, των χειλιών και της γλώσσας. Αυτό έχει ως συνέπεια τον λανθασμένο τρόπο κατάποσης ενός παιδιού, ενός εφήβου ή ενός ενήλικά. Αυτή η **άτυπη κατάποση**, επηρεάζει συχνά την οδοντοστοιχία καθώς και την ορθοδοντική θεραπεία, λόγω της πίεσης που ασκεί η γλώσσα στα δόντια. Επίσης, σχεδόν στα μισά παιδιά που παρουσιάζουν ΣΜΔ εκτός από τη λανθασμένη κατάποση, παρατηρείται και παθολογική προώθηση της γλώσσας κατά την άρθρωση ορισμένων φωνημάτων, όπως «σ, ζ, ν, ντ, τ, λ» κ.α.


**Πού μπορεί να οφείλεται μια Στοματοπροσωπική Μυολειτουργική Διαταραχή (ΣΜΔ);**

Μια ΣΜΔ μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως,
* **Σε διαταραχές κατά τη διάρκεια της εμβρυικής φάσης** όπου δημιουργούνται οι στοματοπροσωπικοί μύες (castillo-morales, 1991), σε επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού, όπως μικρή χρονικά έλλειψη οξυγόνου η οποία έχει οδηγήσει σε μια πολύ μικρή εγκεφαλική δυστονία που έχει ως συνέπεια τη στοματορπροσωπική δυστονία.
* Στον **λανθασμένο τρόπο λήψης τροφής**, κατά τη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία, που μπορεί να επηρεάσει τη σωστή τοποθέτηση της γλώσσας, τόσο σε κατάσταση ηρεμίας, όσο και κατά την κατάποση (kittel, 1997).
* **Στον διαρκή και μακροχρόνιο θηλασμό του δαχτύλου ή/και της πιπίλας,** που είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει χαμοδοντία (ανοιχτή οδοντοστοιχία). Έτσι ευνοείται η τοποθέτηση της γλώσσας ανάμεσα στο άνοιγμα των δοντιών, όταν βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, αλλά και κατά την κατάποση, επομένως η άτυπη κατάποση διατηρείται και εδραιώνεται.
* **Στη μη σωστή σύγκλειση των δοντιών και των γναθών** που μπορεί να οδηγήσει, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, σε αλλαγές στη μυϊκή λειτουργία των δομών του στόματος (όπως, χείλη, γλώσσα).
* **Στις ενδοστοματικές ορθοδοντικές συσκευές,** οι οποίες όταν δεν κατασκευάζονται με κριτήριο την τυπική κίνηση της γλώσσας στη στοματική κοιλότητα, είναι πιθανό να επηρεάσουν τη θέση της γλώσσας κατά την κατάποση και κατά την ηρεμία.
* **Σε συχνή παρεμπόδιση της αναπνοής μέσω της ρινικής διόδου.** Όταν σε ένα παιδί παρεμποδίζεται αρκετά συχνά η αναπνοή μέσω της ρινικής διόδου, εξαιτίας αλλεργιών, συχνών μολύνσεων του ανώτερου αναπτνευστικού, διόγκωση αδενοειδών ή απόκλιση του ρινικού διαφράγματος, το στόμα αναγκάζεται να παραμείνει ανοιχτό και η γλώσσα βρίσκεται στον πυθμένα του στόματος για να μπορέσει να επιτελεσθεί η λειτουργία της αναπνοής. Η στοματική αναπνοή προκαλεί πλαδαρότητα της γλώσσας και χαλάρωση των μυών του προσώπου, του διαφράγματος και ολόκληρου του σώματος, το οποίο αρκετές φορές οδηγεί σε διαταραχή της φωνής και σε προβλήματα της στάσης του σώματος (orth, 1987 v. treuenfels, 1984).
* **Σε έναν πολύ βραχύ χαλινό γλώσσας**, επειδή επηρεάζεται η κίνησή της, η οποία δεν μπορεί να αναρροφηθεί στην υπερώα, που είναι απαραίτητο για τη σωστή κατάποση.


[/fusion\_text][/fusion\_builder\_column][/fusion\_builder\_row][/fusion\_builder\_container]
774cc2b908e7c8704235f1592b849daa
Ένταξη των παιδιών με νοητική υστέρηση στο σχολείο
tapaidialegei.gr
2020.10
[fusion\_builder\_container hundred\_percent="no" hundred\_percent\_height="no" hundred\_percent\_height\_scroll="no" hundred\_percent\_height\_center\_content="yes" equal\_height\_columns="no" menu\_anchor="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" status="published" publish\_date="" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_position="center center" background\_repeat="no-repeat" fade="no" background\_parallax="none" enable\_mobile="no" parallax\_speed="0.3" video\_mp4="" video\_webm="" video\_ogv="" video\_url="" video\_aspect\_ratio="16:9" video\_loop="yes" video\_mute="yes" video\_preview\_image="" border\_size="" border\_color="" border\_style="solid" margin\_top="" margin\_bottom="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left=""][fusion\_builder\_row][fusion\_builder\_column type="1\_1" layout="1\_1" spacing="" center\_content="no" link="" target="\_self" min\_height="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id="" background\_color="" background\_image="" background\_image\_id="" background\_position="left top" background\_repeat="no-repeat" hover\_type="none" border\_size="0" border\_color="" border\_style="solid" border\_position="all" border\_radius="" box\_shadow="no" dimension\_box\_shadow="" box\_shadow\_blur="0" box\_shadow\_spread="0" box\_shadow\_color="" box\_shadow\_style="" padding\_top="" padding\_right="" padding\_bottom="" padding\_left="" margin\_top="" margin\_bottom="" animation\_type="" animation\_direction="left" animation\_speed="0.3" animation\_offset="" last="no"][fusion\_text columns="" column\_min\_width="" column\_spacing="" rule\_style="default" rule\_size="" rule\_color="" hide\_on\_mobile="small-visibility,medium-visibility,large-visibility" class="" id=""]

Η νοητική ικανότητα των ανθρώπων είναι βασικός παράγοντας για την οργάνωση και ολοκλήρωση των απαιτήσεων της καθημερινότητας. Στον κόσμο υπάρχουν πάνω από 750 εκατομμύρια άτομα που ανήκουν στην κατηγορία των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Στην Ελλάδα ένα στα δέκα παιδιά είναι άτομο με αναπηρία, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά, είναι παιδιά με **οριακή** ή **ήπια** νοητική υστέρηση. Ένα από τα βασικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά είναι η **αρνητική στάση** και η **προκατάληψη** της κοινωνίας αλλά και οι **μαθησιακές δυσκολίες**, οι οποίες αποτελούν τροχοπέδι στην ομαλή ένταξή τους στο σχολείο.

Τα παιδιά με **οριακή** ή με **ήπια νοητική υστέρηση**, δε διαφέρουν ιδιαίτερα, ως προς τις κινητικές δεξιότητες και το σωματικό βάρος, από τα υπόλοιπα παιδιά. Εξαιτίας όμως της ύπαρξης περισσοτέρων **νευρολογικών προβλημάτων** η φυσική και η κινητική τους κατάσταση είναι πιο περιορισμένη. Επιπλέον, πολλές φορές υπάρχουν και συνοδές δυσλειτουργίες όπως εγκεφαλική βλάβη, οργανικά προβλήματα (π.χ. διαταραχή όρασης και ακοής),  φτωχή οργάνωση, περιορισμένη ικανότητα αφηρημένης σκέψης, δυσκολία στη συγκέντρωση προσοχής καθώς και στη γενίκευση των εμπειριών τους.

Όλα τα παραπάνω, οδηγούν στην εκδήλωση **μαθησιακών δυσκολιών** οι οποίες άλλοτε είναι ήπιες και άλλοτε όχι. Ωστόσο, αυτά τα παιδιά με την **κατάλληλη εκπαίδευση** και βοήθεια προσαρμόζονται κοινωνικά και μπορούν να ενταχθούν σε ένα τυπικό σχολικό πλαίσιο αλλά και να επιτύχουν επαγγελματικές δεξιότητες ώστε στο μελλον να μπορούν να είναι ανεξάρτητα μέσα στην κοινωνία.

Για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν αντίστοιχες δυσκολίες, κρίνεται αναγκαία η ένταξή τους σε πρόγραμμα **εργοθεραπευτικής παρέμβασης** με σκοπό να εφοδιαστούν με τις απαραίτητες δεξιότητες για την αντιμετώπιση των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής και του σχολικού πλαισίου.

Ο **εργοθεραπευτής** καλείται, αρχικά, να αξιολογήσει το παιδί ως προς τον γνωστικό τομέα, τις σχολικές ή προσχολικές δεξιότητες, την αισθητικοκινητική αντιληπτικότητα και οργάνωση και τις κοινωνικές δεξιότητες. Στο στάδιο αυτό χρησιμοποιούνται συνήθως ομαδικές και ατομικές δοκιμασίες που επισημαίνουν τις δυσκολίες του παιδιού, παρατηρήσεις και ερωτηματολόγια που συμπληρώνονται από γονείς, φροντιστές και δασκάλους.

Στη συνέχεια, ο εργοθεραπευτής επιλέγει το **κατάλληλο μοντέλο παρέμβασης** καθώς και τους **στόχους,** λαμβάνοντας υπόψη του τα όρια των δυνατοτήτων του παιδιού αλλά και το επίπεδο λειτουργικότητάς του. Θα πρέπει επίσης να καθοριστεί η στάση που θα τηρήσει με το παιδί, τα είδη των δραστηριοτήτων που θα χρησιμοποιήσει για κάθε στόχο και τα ειδικά στοιχεία που θα αφορούν στο περιβάλλον της παρέμβασης. Μία σημαντική παράμετρος, είναι η δημιουργία μιας καλής σχέσης μεταξύ θεραπευτή και παιδιού, κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία του.

[/fusion\_text][/fusion\_builder\_column][/fusion\_builder\_row][/fusion\_builder\_container]