Brazylia, uchodząca za największą pod względem potencjału futbolową potęgę świata, czerpała początkowo z tych samych wzorów co inni. Grało się więc jak w Anglii. Do początku lat dwudziestych kolorowi mieszkańcy Brazylii nie mieli prawa gry w piłkę z białymi. Problem ten jeszcze do niedawna dotyczył także Anglii. Międzynarodową Federację Piłkarską, czyli FIFA, założyli podczas majowego spotkania w Paryżu w 1904 sami Europejczycy. Dziesięć najważniejszych wydarzeń XX wieku  1904- powstanie FIFA  1923 - dopuszczenie graczy kolorowych do rozgrywek w Brazylii  1925 - zmiana przepisu o spalonym i powstanie systemu WM  1930 - pierwsze mistrzostwa świata  1953 - zwycięstwo Węgrów nad Anglią na Wembley  1855 - inauguracja rozgrywek pucharowych w Europie  1958 - pierwszy tytuł mistrza świata dla Brazylii - system 4-2-4  1962 - finał Pucharu Europy Benfica - Real i początek ekspansji telewizji  1970 - początek dominacji "szkoły holenderskiej".  1985 - śmierć 39 kibiców na stadionie Heysel  Dziesięciu najlepszych piłkarzy XX wieku  1. Pele (Brazylia)  2. Alfredo di Stefano (Argentyna/Hiszpania)  3. Franz Beckenbauer (RFN)  4. Johan Cruyff (Holandia)  5. Bobby Charlton (Anglia)  6. Ferenc Puskas (Węgry)  7. Michel Platini (Francja)  8. Diego Maradona (Argentyna)  9. Marco van Basten (Holandia)  10. Garrincha (Brazylia)
Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy piłki nożnej, gdyby nie dwa znaczące fakty z lat dwudziestych – dopuszczenie do rozgrywek w Brazylii piłkarzy kolorowych oraz zmiana przepisu o spalonym, umożliwiająca rozwój taktyki. Wcześniej kolorowi mieszkańcy Brazylii nie mieli prawa grać w piłkę z białymi. Sport ten uchodził za elitarny. Skoro w Anglii w lidze nie grali Murzyni, w Brazylii zwyczaj ten przejęto, rozszerzając go na Mulatów, Metysów oraz Indian. Przełom nastąpił w roku 1923. Klub Vasco da Gama z Rio de Janeiro postanowił sprzeciwić się zasadom i przystąpił do rozgrywek o mistrzostwo stanu Guanabara z kolorowymi piłkarzami w składzie. Wygrywał przez dwa kolejne lata. To spowodowało rewolucję. W roku 1925 International Board zmienił przepis o spalonym w części mówiącej o liczbie zawodników mogących znajdować się w momencie podania piłki między linią bramkową a najbliższym niej graczem drużyny atakującej. Dotychczas było ich trzech zawodników, od tej pory miało być tylko dwóch. Z nowych ustaleń pierwszy skorzystał angielski trener Herbert Chapman, wprowadzając system WM. Wycofał środkowego pomocnika do obrony, zmienił ustawienie ataku, wycofując w głąb pola dwóch łączników.