Projekt mówi o gwarancji ustawowej i gwarancji dobrowolnej. Zamierzeniem jest harmonizacja przepisów o odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania. przewiduje stworzenie minimalnego standardu ochronnego w samej dyrektywie. przesłanką odpowiedzialności w ramach gwarancji ustawowej jest niezgodność cech nabywanego towaru z postanowieniami umowy i wynikającymi z tego oczekiwaniami konsumenta. Równa niezgodności z umową jest sytuacja, gdy wadliwość wynika z instalacji (montażu) dokonanej przez sprzedawcę na jego odpowiedzialność lub przez samego konsumenta, lecz zgodnie z otrzymaną instrukcją. Gwarancja ustawowa ma wynosić dwa lata. Obowiązki sprzedawcy obejmują bezzwłoczną propozycję naprawy w sensownym terminie lub wymianę rzeczy. Wybór należy do konsumenta. gdy w grę nie wchodzi żadna ze możliwości konsument może żądać obniżki ceny lub odstąpić od umowy. W razie wymiany rzeczy gwarancja biegnie na nowo.
Przed kilkoma laty niemiecki Trybunał Konstytucyjny uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy oraz że konieczna jest szczegółowa, jasna informacja dla poręczyciela. Opisywana sytuacja jest kolejnym przykładem tego, jak dalece anachroniczna jest koncepcja (u nas bynajmniej nierzadko wyznawana), że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta. W europejskim prawie wspólnotowym uważa się, że konsument wymaga ochrony, ponieważ jest źle poinformowany i na skutek tego nie może w prawdziwie wolny sposób decydować o swym "udziale na rynku". Cechami charakterystycznymi europejskiego prawa konsumenckiego jest również to, że występuje w nim wskazanie minimalnego poziomu treści umowy oraz to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".