Z arcybiskupem Zimoniem, metropolitą katowickim, rozmawia Ewa K. Czaczkowska Znajomość społecznej nauki Kościoła wśród duchowieństwa i świeckich nie jest wystarczająca. W okresie komunistycznym ta nauka była po prostu niszczona. Mamy wiele do nadrobienia. gospodarka rynkowa, ale o wymiarze społecznym. Kościół nie buduje struktur życia politycznego ani gospodarczego, nie tworzy jakiejś trzeciej drogi między socjalizmem a kapitalizmem, ale daje temu życiu pewną bazę. Istnieje konflikt między pracą a kapitałem. Do łagodzenia konfliktu potrzebne są związki zawodowe. Poważnym problemem jest etyka pracy. Kościół musi wychowywać ludzi do pracowitości.
Obecna kampania parlamentarna połączona z referendum o przyjęcie konstytucji ukazuje brak zgodności co do granic politycznej aktywności Kościoła. W czasie przygotowań do referendum część duchownych agituje za odrzuceniem konstytucji, chociaż oficjalne stanowisko Episkopatu głosi, że Kościół pozostawia wiernym decyzję, jak głosować. W odpowiedzi część księży sprzeciwiła się politycznej agitacji podkreślając, że w konstytucji państwa pluralistycznego zróżnicowanie aksjologiczne jest zrozumiałe. Z drugiej strony również ugrupowania polityczne starają się wykorzystywać autorytet Kościoła do swoich celów. Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że zaangażowanie polityczne Kościoła szkodzi jemu samemu, a ci hierarchowie, którzy próbują znaleźć miejsce Kościoła w społeczeństwie pluralistycznym, są narażeni na krytykę wewnątrz Kościoła.