Łomnicki nie był człowiekiem, którego można kochać bezgranicznie.  Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne.  Niecodzienna inteligencja zaprowadziła go na szczyty. Był cholerykiem i często nie panował nad sobą. We wszystkim, co robił, nieco przesadzał, "błaznował". Spotkaliśmy się po latach, kiedy Tadeusz zaprosił mnie do reżyserowania w Teatrze Na Woli "Przedstawienia «Hamleta» we wsi Głucha Dolna".
Tadeusz Łomnicki był wielkim aktorem, niezwykle pracowitym i inteligentnym. Aktorzy darzyli go ogromnym szacunkiem, jednak wielu krytykowało jego pracę dla KC PZPR. Łomnicki pod koniec życia cierpiał ze względu na braki zawodowe swych scenicznych partnerów, dlatego wolał występować sam. Potrafił jednak zachwycić się grą innych. Po zakończeniu pracy nad "Stalinem" odbył się bankiet, na którym po raz ostatni widziałem Janusza. Podziękował nam, niczego nie zjadł, nie wypił. Pożegnał się i odszedł.