odnotowywanie wątpliwości co do rzeczywistej treści opracowywanego przez tłumacza pisma dotyczy tych wypadków, w których mógł on powziąć takie wątpliwości na podstawie swego przeciętnego, życiowego doświadczenia oraz przeciętnej staranności podczas oględzin dokumentu. fałszerstwo dokumentu może występować w formie fałszu materialnego, przy którym dokumenty nieautentyczne mogą występować jako przerobione bądź podrobione. ocena ich autentyczności będzie wymagać odejścia od wszechstronności translatorskiej tłumaczy przysięgłych.
Działalność tłumaczy przysięgłych reguluje rozporządzenie ministra sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych. Tłumacz przysięgły  m.in. sporządza, sprawdza i poświadcza tłumaczenia oraz  poświadczone odpisy pism.  Fałszerstwo dokumentu dzieli się na  fałsz intelektualny i  fałsz materialny. Domorosłe metody oceny dokumentów starych/zniszczonych mogą być zawodne. Fałszerstwa nieudolne są łatwo wykrywalne. Większa liczba dokumentów w językach obcych będzie wymagać międzynarodowej standaryzacji badania autentyczności i poprawności dokumentów.