Łomnicki nie był człowiekiem, którego można kochać bezgranicznie.  Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne.  Cierpiał z tego powodu nieustannie. Bolał, że nie jest popularny i tak rozpoznawalny jak różne sezonowe gwiazdy.Mimo swoich kompleksów, chciał osiągnąć w teatrze wszystko, jego pracowitość była godna pozazdroszczenia.Artystyczna i ludzka męka Łomnickiego pod koniec życia brała się także stąd, że miał niewiarygodnie rozbudowaną świadomość aktorską.
Łomnicki miał skomplikowaną osobowość, którą nadrabiał marne warunki aktorskie. Spotkaliśmy się po latach, kiedy zaprosił mnie do reżyserowania niecenzuralnego spektaklu w Teatrze Na Woli. Żeby rozładować atmosferę, musiałem go wtedy poniżyć przed młodszymi kolegami, których tremował jego autorytet. Pod koniec pracy w Teatrze Na Woli bardzo cierpiał, ponieważ ludzie wypominali mu pracę w KC PZPR. Łomnicki potrafił docenić wielkość swoich kolegów. Pod koniec życia jego gra była nieco przeintelektualizowana.