 Nieobecność zaufania w kulturze społecznej jest przeszkodą w tworzeniu instytucji publicznych. Społeczeństwom, które nie mają stabilnego i skutecznego systemu rządów, brakuje wzajemnego zaufania między obywatelami, wzajemnej lojalności w sferze społeczno-politycznej, a także marnotrawią one zdolności i umiejętności swoich członków. Wspólne minimum etyczne jest jedyną gwarancją życia wolnych ludzi w wolnym państwie. Gwarantuje obliczalność i przewidywalność zachowań ludzi i instytucji, umożliwia poczucie stabilności. Można ustanowić prawa, ale  państwo może działać dzięki moralności swych funkcjonariuszy.
Chciałbym wrócić do tematu poruszonego w artykule "Bezprecedensowy proces. Kardiochirurg twierdzi, że igły nie zagrażają życiu pacjentki" w kontekście odpowiedzialności cywilnej lekarza. Przedmiotem działalności lekarza jest zdrowie pacjenta, więc musi on sprostać wysokim wymaganiom dotyczącym staranności i sumienności. Odpowiada nie tylko za umyślność działania, ale też niedbalstwo. Dziwi opinia wybitnego lekarza Brossa, że w tym przypadku nie ma podstaw do roszczenia odszkodowawczego pacjentki.