W czym tkwi fenomen boksu, sportu od lat budzącego kontrowersje i mieszane uczucia? Kto jest bliższy prawdy, czy ci, którzy twierdzą, że z medycznego punktu widzenia sport ten powinien być zakazany, czy może ci, którzy stoją na stanowisku, że boks jest wentylem pozwalającym rozładować naturalną agresję tkwiącą w człowieku. Jedni i drudzy mają rację. To chyba nie przypadek, że głośne pojedynki bokserskie, niezmiennie od lat, budzą takie zainteresowanie. Ludzie są gotowi płacić ogromne sumy tylko za to, by z najbliższej odległości śledzić walkę najbardziej zbliżoną do realnej. Walkę, której istotą jest niebezpieczeństwo, a śmierć nie jest tu tylko iluzją. Termin "walka stulecia" po raz pierwszy pojawił się przed pojedynkiem Jima Jeffriesa z Jackiem Johnsonem 4 lipca 1910 roku w Reno w stanie Nevada. Później "walk stulecia" było już bez liku.
Boks wzbudza wiele kontrowersji. Dla jednych jest to idealny sposób na wyładowanie naturalnej agresji, która tkwi w człowieku, dla innych zaś jest to sport, dla którego nie ma miejsca w cywilizowanym świecie. Z jednej strony większość pięściarzy na stare lata choruje na takie choroby jak zaniki pamięci czy tzw. punch drunk, które są efektami serii drobnych wylewów w mózgu. Z drugiej strony, deski ringu są niekiedy jedynym ratunkiem dla zaniedbanych chłopców. Dają im szansę na normalne życie. Dla niekturych zaś boks to najszlachetniejszy rodzaj walki. Boks od zawsze wbudzał emocje. Pierwsza "walka stulecia" odbyła się w 1910 r. i miała podtekst walki ras, jako że naprzeciwko siebie stanęli bokserzy o różnych kolorach skóry. Od tamtej pory miało miejsce kilkaset "walk stulecia", choć nie wszystkie zasługiwały na to miano.  Choć nadal wzbudza kontrowersje, obecnie boks jest dyscypliną olimpijską.