Łomnicki Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne.  Mimo swoich kompleksów, chciał osiągnąć w teatrze wszystko. Niecodzienna inteligencja zaprowadziła go na szczyty. Sprawiał wrażenie aktora, który ćwiczy cały czas. Dyrekcja Łomnickiego miała smutny finał. Płacił cenę za swoje polityczne uwikłanie. Każdy wypominał mu pracę w KC PZPR. Nawet część jego zespołu w Teatrze Na Woli.
Tadeusz Łomnicki we wspomnieniach Kazimierza Kutza to człowiek o skomplikowanej osobowości. Był niezwykle pracowity i obdarzony niecodzienną inteligencją. Miał kompleksy - cierpiał z powodu złych warunków aktorskich i zbyt małej popularności. Był cholerykiem i często nie panował nad sobą, potrafił jednak przyznać się do błędu. Lubił grać sam wielkie, całospektaklowe role, ale uwielbiał też występować z utalentowanymi kolegami. Wszystko podporządkował sztuce, dlatego sprawiał wrażenie człowieka, który gra także poza sceną.