Łomnicki nie był człowiekiem, którego można kochać bezgranicznie.  Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne.  Niecodzienna inteligencja zaprowadziła go na szczyty. Był cholerykiem i często nie panował nad sobą. We wszystkim, co robił, nieco przesadzał, "błaznował". Spotkaliśmy się po latach, kiedy Tadeusz zaprosił mnie do reżyserowania w Teatrze Na Woli "Przedstawienia «Hamleta» we wsi Głucha Dolna".
Kazimierz Kutz wspomnina Tadeusza Łomnickiego, wybitnego aktora, reżysera i pedagoga, założyciela Teatru Na Woli. Zmarłego dziesięć lat temu artystę przedstawia jako człowieka pracowitego i inteligentnego, o trudnym charakterze, który poświęcił swoje życie sztuce teatralnej. Kutz opisuje kilka epizodów ze współpracy z Łomnickim oraz z jego działalności jako dyrektora warszawskiego teatru. Wspomina ich wzajemną przyjaźń i przywołuje wypowiedzi Łomnickiego, które zapadły mu w pamięć.