W czym tkwi fenomen boksu, sportu od lat budzącego kontrowersje i mieszane uczucia? Kto jest bliższy prawdy, czy ci, którzy twierdzą, że z medycznego punktu widzenia sport ten powinien być zakazany, czy może ci, którzy stoją na stanowisku, że boks jest wentylem pozwalającym rozładować naturalną agresję tkwiącą w człowieku. Jedni i drudzy mają rację. To chyba nie przypadek, że głośne pojedynki bokserskie, niezmiennie od lat, budzą takie zainteresowanie. Ludzie są gotowi płacić ogromne sumy tylko za to, by z najbliższej odległości śledzić walkę najbardziej zbliżoną do realnej. Walkę, której istotą jest niebezpieczeństwo, a śmierć nie jest tu tylko iluzją. Termin "walka stulecia" po raz pierwszy pojawił się przed pojedynkiem Jima Jeffriesa z Jackiem Johnsonem 4 lipca 1910 roku w Reno w stanie Nevada. Później "walk stulecia" było już bez liku.
Boks budzi bardzo mieszane uczucia – z jednej strony może mieć niekorzystne dla zdrowia i życia konsekwencje, z drugiej strony ratuje setki tysięcy zaniedbanych chłopców, którzy dzięki niemu wracają do normalnego życia. Walki bokserskie na szczycie zawsze wzbudzały ogromne zainteresowanie, już na początku XX wieku przyciągały dziesiątki tysięcy widzów. Boks znany był już w starożytności, później został jednak zapomniany i odrodził się dopiero w w XVIII wieku w Anglii. Boks stał się dyscypliną olimpijską w 1988 roku podczas Igrzysk w Seulu. W Europie boks amatorski rozwinął się po I wojnie światowej. To właśnie w nim polscy pięściarze odnosili największe sukcesy, które często miały wymiar nie tylko sportowy. Dziś boks amatorski nie odgrywa już takiej roli. W cenie jest przede wszystkim boks zawodowy. Od dawna nie mnie ważne niż sama walka są sumy wypłacane pięściarzom.