odnotowywanie wątpliwości co do rzeczywistej treści opracowywanego przez tłumacza pisma dotyczy jedynie tych wypadków, w których mógł on powziąć takie wątpliwości tylko na podstawie swego przeciętnego, życiowego doświadczenia oraz przeciętnej staranności podczas oględzin dokumentu. Domorosłe ocenianie autentyczności dokumentu jest wielce zawodne. ocena autentyczności będzie wymagać odejścia od obowiązującej, ustanowionej w istniejącym prawie wszechstronności translatorskiej tłumaczy przysięgłych.
Tłumacz przysięgły uprawniony jest do sporządzania, sprawdzania i poświadczania tłumaczeń oraz sporządzania odpisów pism w języku, dla którego został ustanowiony. Od tłumacza może być także wymagana ocena autentyczności dokumentu zgodnie z jego moralnymi i fachowymi kwalifikacjami. Wiele fałszerstw może być odkrytych bez specjalistycznego sprzętu. Rozwój międzynarodowego handlu i ilości dokumentów wymaga także standaryzacji w zakresie ich przygotowania i oceny autentyczności.