- Byliśmy po stronie niebios przeciwko diabłu. To dawało nam siłę - mówi Vytautas Landsbergis, wspominając wydarzenia, które rozegrały się w Wilnie 10 lat temu. noc, rozdzieraną hukiem wystrzałów z radzieckich czołgów masakrujących Litwinów, nazywa najgorszym momentem swego życia. - Chciałem, by wszyscy byli na posterunku. Naród nas wybrał, abyśmy ogłosili niepodległość Litwy - wspomina Landsbergis, wówczas przewodniczący litewskiej Rady Najwyższej.Gdy rozpoczął się atak na wieżę, zaczęto wzywać posłów na nadzwyczajne posiedzenie. Parlament był jedynym miejscem w Wilnie, którego Litwini mieli bronić z bronią w ręku. - Uratowali nas ludzie, którzy zjawili się pod parlamentem i otoczyli go żywym kordonem - twierdzi Landsbergis. Dzisiaj Landsbergis jest rozgoryczony tym, że nie doszło do rozliczeń. mówi, że będzie się wycofywał z polityki.
W książce "Nowe Przymierze Kościoła i Środowisk Twórczych" Ksiądz  Wiesław Niewęgłowski przedstawił swoje przemyślenia na temat zbliżenia Kościoła z ludźmi kultury i nauki w stanie wojennym. Wbrew temu co można sądzić, wydarzenia te wcale nie były początkiem Nowego Przymierza, o jakim pisze autor.Wszystko zaczęło się w latach 60. Kościół się otworzył - szukał sposobów ożywienia swojej obecności w życiu wiernych poprzez kulturę, bez ambicji tworzenia jednego modelu kultury. W książce znajduje się rzetelne odzwierciedlenie stanu z tamtego okresu, tj. o działaniach siłowych wobec ludzi kultury, sprzeciwie zniewolenia Polski i szerzeniu nieprawdy o sytuacji politycznej,a także wiele wątków, które pozwalają zrozumieć ówczesny fenomen socjologiczny. Konsekwencją stanu wojennego były nowe podziały i nowe urazy, które do dzisiaj stanowią przeszkodę w porozumiewaniu się Polaków. Zastanawiając się nad bilansem zbliżenia między twórcami a Kościołem, autor - mimo wielu gorzkich uwag - twierdzi, że Nowe Przymierze nie zostało zerwane, a jedynie osłabione.