Życie św. Wojciecha znaczyły kryzysy i katastrofy. Niektórzy złośliwi są skłonni nawet powiedzieć, że jego życie było totalnym bankructwem. Ten z pozoru "bankrut" w półtora roku po śmierci został kanonizowany. W roku 1000 u jego grobu w Gnieźnie spotkali się cesarz niemiecki Otton III, legat papieża Sylwestra II i książę Bolesław Chrobry. To właśnie podówczas postanowiono utworzyć w Gnieźnie arcybiskupstwo, cesarz zaś uznał suwerenność naszego kraju. I oto niebawem, 3 czerwca, podczas papieskiej pielgrzymki u grobu św. Wojciecha odbędzie się kolejny zjazd. Tym razem najwyższy hierarcha Kościoła katolickiego spotka się z prezydentami kilku tzw. świętowojciechowych państw oraz z przedstawicielem prezydenta Rosji.
Życie św. Wojciecha było niezwykle trudne. Urodził się w 956 roku i kształcił na duchownego. Poświęcił się ascezie, pomagał potrzebującym. Wyjechał z Czech, gdyż nie mógł zapobiec występkom wiernych. Po jakimś czasie wyruszył, by nawracać Prusów. Ci napadli go i zabili. U jego grobu w katedrze gnieźnieńskiej odbył się w 1000 roku zjazd gnieźnieński. Św. Wojciech zabiegał o jedność Europy, dlatego warto wspominać o nim także w XX wieku, gdy dwa wrogie obozy się rozpadły, a Europie potrzeba jedności. Św. Wojciech cczony jest Polsce, Czechach i na Węgrzech. Mimo że w swym trudnym życiu doświadczył wielu niepowodzeń,  był dla naszego kraju ważną postacią.