Łomnicki Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne.  Mimo swoich kompleksów, chciał osiągnąć w teatrze wszystko. Niecodzienna inteligencja zaprowadziła go na szczyty. Sprawiał wrażenie aktora, który ćwiczy cały czas. Dyrekcja Łomnickiego miała smutny finał. Płacił cenę za swoje polityczne uwikłanie. Każdy wypominał mu pracę w KC PZPR. Nawet część jego zespołu w Teatrze Na Woli.
Kazimierz Kutz wspomnina Tadeusza Łomnickiego, wybitnego aktora, reżysera i pedagoga, założyciela Teatru Na Woli. Zmarłego dziesięć lat temu artystę przedstawia jako człowieka pracowitego i inteligentnego, o trudnym charakterze, który poświęcił swoje życie sztuce teatralnej. Kutz opisuje kilka epizodów ze współpracy z Łomnickim oraz z jego działalności jako dyrektora warszawskiego teatru. Wspomina ich wzajemną przyjaźń i przywołuje wypowiedzi Łomnickiego, które zapadły mu w pamięć.