Łomnicki nie był człowiekiem, którego można kochać bezgranicznie. Miał bardzo skomplikowaną osobowość. Stała się źródłem jego wielkiego talentu, witalności, bo warunki aktorskie miał marne. Mimo swoich kompleksów, chciał osiągnąć w teatrze wszystko, jego pracowitość była godna pozazdroszczenia. Był cholerykiem i często nie panował nad sobą. W czasach Teatru Na Woli Łomnicki buduje swój kolejny dom. Razem z Marią Bojarską stworzyli wspaniałą parę. Dyrekcja Łomnickiego miała smutny finał. Płacił cenę za polityczne uwikłanie.
Kazimierz Kutz wspomnina Tadeusza Łomnickiego, wybitnego aktora, reżysera i pedagoga, założyciela Teatru Na Woli. Zmarłego dziesięć lat temu artystę przedstawia jako człowieka pracowitego i inteligentnego, o trudnym charakterze, który poświęcił swoje życie sztuce teatralnej. Kutz opisuje kilka epizodów ze współpracy z Łomnickim oraz z jego działalności jako dyrektora warszawskiego teatru. Wspomina ich wzajemną przyjaźń i przywołuje wypowiedzi Łomnickiego, które zapadły mu w pamięć.