Dok god zajednička vanjska i sigurnosna politika ostaju dalekim ciljem, a vojni (nuklearni) arsenali nisu pod zajedničkom (EU/nadnacionalnom) kontrolom, nerealistično je očekivati kako će velike zemlje nonšalantno dozvoliti preuzimanja (nekad i neprijateljska) svojih vodećih tvrtki od strane stranih kompanija, ili pak dozvoliti propast svojih najvećih tvrtki – ovdje bismo se mogli prisjetiti kontroverze oko Alstoma i skepticizma Pariza vezano uz mogućnost predvođenja operacije spašavanja od strane Siemensa.
Ortak bir dış politika ve güvenlik politikası oluşturulmadığı ve askeri (nükleer) cephaneler ortak (AB/uluslarüstü) kontrol altına alınmadığı sürece, büyük ülkelerin, önde gelen şirketlerinin yabancı şirketler tarafından (bazen zorla) ele geçirilmesi karşısında tepkisiz kalacağını ya da önemli ulusal şirketlerinin değer kaybetmesine izin vereceğini düşünmek pek gerçekçi olmaz. Bu konuda Alstom ile ilgili anlaşmazlığı ve Paris hükümetinin Siemens öncülüğündeki kurtarma operasyonu karşısında takındığı kararsız tavır örnek gösterilebilir.