Rasprave su potaknute teoretskim spoznajama navedenim u «Novim teorijama» (kako ih je nazvao Robert Gilpin): teorija višestruke ravnoteže koja postavlja mogućnost trajne labilne ravnoteže; teorija endogenog rasta, koja podriva neke temeljne postavke novije klasične ekonomije (poput "zakona o opadanju prinosa"); teža o "prednosti na tržištu" (povijesna uloga), važnost zemljopisnog položaja, uloga asimetrije i troškova informacija, uloga clustera u postizanju konkurentnih prednosti (korištenje grupacija u objašnjavanju konkurentnih prednosti Michaela Portera podsjeća na Gunnr Myrdaov koncept kumulativne uzročnosti, itd.
Bu tartışma, Robert Gilpin'in de atıfta bulunduğu 'Yeni Teoriler'le iyice hız kazandı: örneğin 'sürekli kötü denge' olasılığını öne süren çoklu denge teorisi; neoklasik ekonominin 'azalan gelir kanunu' gibi temel kavramlarını zayıflatan içten büyüme teorisi; "yola bağımlılık" (tarihin rolü) tezi; coğrafyanın önemi; bilgi maliyetleri ve asimetrilerin rolü ve rekabet avantajlarında gruplaşmaların rolü (Michael Porter'ın rekabet avantajını açıklarken gruplardan yararlanması, Gunnar Myrdal'ın kümülatif nedensellik kavramını hatırlatıyor).