Ironično je što proširenje EU iz 2004. nije sve u svemu predstavljalo opterećenje starim članicama EU; one imaju trgovinski višak prema bivšim komunističkim gospodarstvima i premjestile su svoje tvornice tamo kako bi postale konkurentnije na svjetskim tržištima.
Ironia este că extinderea din 2004 nu a fost, per ansamblu, o problemă pentru vechile membre UE. Acestea au surplusuri comerciale cu fostele economii comuniste şi şi-au mutat fabricile aici pentru a putea concura mai bine pe piaţa mondială.