Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.
Câtă vreme politica externă şi de securitate comună rămâne un obiectiv îndepărtat şi câtă vreme arsenalele militare (nucleare) nu sunt sub controlul comun (UE/suprastatal), nu este realist să ne aşteptăm ca ţările mari să permită cu nonşalanţă preluarea (câteodată ostilă) a principalelor firme de către companii străine sau să permită declinul companiilor majore -- să ne amintim controversa legată de compania Alstom şi poziţia nefavorabilă adoptată de Paris în legătură cu o posibilă operaţiune de salvare condusă de Siemens.