Συχνά παρουσιάζω την ταινία σε ακροατήρια και οι άνθρωποι έρχονται και μου λένε «Είμαι από το Κασμίρ ή το Ισραήλ ή την πρώην Σοβιετική Ένωση ή ακόμα και από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η ιστορία της ταινίας αυτής θα μπορούσε να είχε συμβεί στη χώρα μου».
Mi se întâmplă des să prezint filmul publicului, iar oamenii vin la mine şi îmi spun "Sunt din Kashmir, sau Israel, sau fosta Uniune Sovietică sau chiar din Statele Unite iar povestea acestui film este ceva ce s-ar fi putut întâmpla chiar în ţara mea." Care este situaţia Balcanilor în ceea ce priveşte speranţa?