Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.
Această dezbatere a fost alimentată de "noile teorii" (cum le numeşte Robert Gilpin): teoria echilibrelor multiple, care postulează posibilitatea dezechilibrelor persistente; teoria creşterii endogene, care subminează unele dintre construcţiile de bază ale economiei neoclasice (cum ar fi "legea câştigurilor diminuate"); teza "dependenţei de cale" (rolul istoriei), importanţa geografiei; rolul costului informaţiei şi asimetriile; şi rolul grupurilor în obţinerea de avantaje competitive (felul în care Michael Porter foloseşte grupurile în explicarea avantajelor competitive aminteşte de conceptul de cauzare cumulativă al lui Gunnr Myrda), etc.