"Για τους γονείς ενός ατόμου με διανοητικές ανάγκες, ο μεγαλύτερος φόβος είναι: Τι θα κάνει το παιδί μου άμα πεθάνω; Ποιος θα το φροντίζει; Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που διδάσκουμε στα νεαρά αυτά άτομα πρακτικά πράγματα στο "Σχολείο της Ζωής", όπου οργανώνουμε κατασκηνώσεις που διαρκούν αρκετές ημέρες.
„Pentru părinţii unei persoane cu dizabilităţi mentale, cea mai mare temere este: ce va face copilul meu când eu nu voi mai fi, cine va avea grijă de el”. De aceea, noi încercăm să învăţăm tinerii lucruri practice, prin programul Şcoala vieţii, organizând tabere ce durează câteva zile.