Δείχνει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται ο δημόσιος διάλογος αναφορικά με την ΕΕ και αποκαλύπτει μια τάση του "σκέπτεσθαι" από την άποψη του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια".
Acesta ilustrează modul în care se discută despre UE în dezbaterea publică şi dezvăluie o tendinţă de gândire după tiparul 'strugurilor acri'.