Ως εκ τούτου, οι εθνικές δημόσιες πολιτικές μπορούν να είναι σχετικά πραγματιστικές και ποικίλες (χωρίς να υποκύπτουν στον φονταμενταλισμό) και να οδεύουν ολοταχώς προς τους παραδοσιακούς στόχους της οικονομικής ανάπτυξης, της σταθερότητας των τιμών και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Astfel, politicile publice nationale ar putea fi destul de pragmatice si variate (fara a sucomba in fata fundamentalismului) si indreptate spre scopurile traditionale ale cresterii economice, stabilitatii preturilor si justitiei sociale.