Αυτό (το νεοφιλελεύθερο) μοντέλο εξυμνούσε τα θετικά στοιχεία των χαμηλών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού (ισορροπημένοι προϋπολογισμοί), του χαμηλού πληθωρισμού, της μη παρεμβατικότητας των κυβερνήσεων στη διαχείριση της οικονομίας, της πλήρους ιδιωτικοποίησης και τα λοιπά.
Aceasta paradigna (neoliberala) a preamarit virtutile deficitelor fiscale mici (a bugetelor echilibrate), a inflatiei reduse, a neamestecului guvernului in administrarea economiei, a privatizarii totale si asa mai departe.