Υπάρχει μήπως ένα κυκλικό σχέδιο στις προηγμένες οικονομίες, που συνδέεται αναπόφευκτα με τις υπερβολές συμπεριφοράς κατά τις περιόδους υπεραφθονίας, η οποία υποχωρεί με τον καιρό ακολουθώντας τις θεσμικές προσαρμογές και τις προσαρμογές πολιτικής; Ή, μπορεί κάποιος να θέσει θεσμικές περιστάσεις και ειδικές πολιτικές οι οποίες βελτιστοποιούν την ανήθικη συμπεριφορά, και οι οποίες δεν προκαλούν μία άμεση επαρκή ανταπόκριση; Μπορεί κανείς να συνδέσει τις οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές του καπιταλισμού με τις εμφανείς αλλαγές στις αξίες που προκαλούν συγκεκριμένες συμπεριφορές στους επιχειρηματίες; Είναι το κέρδος από μόνο του ικανό ως κίνητρο για απληστία - ή, για να παραθέσουμε την δήλωση του Άλαν Γκρίνσπαν, για «αλόγιστες υπεραφθονίες»; Ποίος είναι ο ρόλος των κανόνων (επίσημων και ανεπίσημων) στον περιορισμό μίας κοινωνικά ανεύθυνης συμπεριφοράς;
Este oare un model ciclic al economiilor avansate, legat de un comportament excesiv inevitabil in perioadele de exuberanta, care apoi se stinge in timp in urma ajustarilor politice si institutionale? Sau se pot stabilii circumstante institutionale sau anume politici care amplifica in mod special comportamentul lipsit de etica si care nu atrag dupa sine in mod automat un raspuns corespunzator? Se poate face o legatura intre dinamica sociala si economica a capitalismului pe de o parte si aparenta schimbare a valorilor care motiveaza antreprenorii pe de alta? Este motivul profitului echivalent lacomiei -- sau, ca sa il citam pe Alan Greenspan, "exuberanta irationala"? Care este rolul normelor (formale si informale) in constrangerea comportamentului social iresponsabil?