Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.
Acestea au tratat corupţia ca pe o problemă de inadecvare a instituţiilor sociale şi economice, nu ca pe un comportament deviant supus urmăririi penale.