Στο πλαίσιο αυτό, τονίζει για μια ακόμη φορά την ύπαρξη ακραίων θέσεων, πολλαπλών ισορροπιών, δυσάρεστες πορείες εξαρτήσεων, ελαττωματικούς κύκλους και «παγίδες υπανάπτυξης», που όλα προβάλλουν πολυάριθμες προκλήσεις για τη δημόσια πολιτική.
În acest context se subliniază din nou existenţa externalităţilor, a echlibrelor multiple, dependenţelor de cale dăunătoare, cercuri vicioase şi "capcane de subdezvoltare", toate acestea oferind numeroase provocări la adresa politicii publice.