Ipak, ograničenja koja proizlaze iz Maastrichtskih kriterija (pitanja razine inflacije i kamatnih stopa, veličine proračunskih deficita i ukupnog javnog duga) mogla bi se pokazati teško premostivima u pokušajima postizanja većih stopa rasta kojima bi se omogućilo hvatanje priključka na gospodarskom planu; prenisko zacrtane ciljne stope inflacije najvjerojatnije bi stetile rastu u ekonomijama gdje bi značajniji porast produktivnosti u tržišnim sektorima izazvao prevelik porast cijena netrzisnih dobara.
Но, структурите на критериумот Маастрихт (кои се однесуваат на нивото на инфлација и на каматни стапки, големината на буYетниот дефицит и вкупниот јавен долг) можат да бидат премногу ограничувачки, кога станува збор за постигнуваое на повисоки стапки на пораст како средство за економска хармонизација; премногу ниските целни стапки на инфлација веројатно би го намалиле порастот во стопанствата во кои значајните добивки од производството во трговските сектори многу ќе ги зголемат цените на неразменливите добра.