Повечето от тях са местните Дачия, Олцит и Аро, които навремето бяха много далеч от западните стандарти за безопасност и вредни емисии.
Повеќето од нив се произведени во локалните фабрики на „Дачиа“, „Олтцит“ и „Аро“, кои во тоа време ни оддалеку не можеа да ги исполнат западните стандарди за безбедност и испуштање на гасови.