Ως εκ τούτου, οι εθνικές δημόσιες πολιτικές μπορούν να είναι σχετικά πραγματιστικές και ποικίλες (χωρίς να υποκύπτουν στον φονταμενταλισμό) και να οδεύουν ολοταχώς προς τους παραδοσιακούς στόχους της οικονομικής ανάπτυξης, της σταθερότητας των τιμών και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Na taj način, nacionalna politika zemalja postala bi pragmatičnija i raznovrsnija (i ne bi podlegala fundamentalizmu) i usmerena prema tradicionalnim ciljevima privrednog rasta, stabilnosti cena i socijalne pravde.