Στο πλαίσιο αυτό, τονίζει για μια ακόμη φορά την ύπαρξη ακραίων θέσεων, πολλαπλών ισορροπιών, δυσάρεστες πορείες εξαρτήσεων, ελαττωματικούς κύκλους και «παγίδες υπανάπτυξης», που όλα προβάλλουν πολυάριθμες προκλήσεις για τη δημόσια πολιτική.
U tom kontekstu, ta debata ponovo stavlja naglasak na postojanje neplaniranih spoljnih faktora, višestruke ravnoteže, lošeg upravljanja, začaranih krugova i "zamki nerazvijenosti", koje sve predstavljaju brojne izazove državnoj ekonomskoj politici.