Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.
Dokle god zajednička spoljna i bezbednosna politika budu ostali dalek cilj, i sve dok vojni (nuklearni) arsenali ne budu pod zajedničkom (EU ili nadnacionalnom kontrolom), nije realistično očekivati da će velike zemlje nonšalantno dozvoljavati preuzimanje (ponekad neprijateljsko) svojih najboljih firmi od strane stranih kompanija, ili dozvoliti propast velikih preduzeća: ovde se možemo prisetiti kontroverze oko Alstoma i neprijateljskog stava koji su Francuzi zauzeli kada se kao mogući spasilac javio nemački Simens.