Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.
One su tretirale korupciju kao pitanje neadekvatnosti socijalnih i ekonomskih institucija, umesto kao devijantno ponašanje koje podleže krivičnom gonjenju.