Но, не беше само недостатокот на субвенции она што ги натера фармацевтите да ја притиснат владата која беше добро познато дека зема пари од работничките плати и не го поддржа својот здравствен систем во социјалистички стил, туку исто така и клучниот недостаток на лекови од животно значење, а понекогаш дури и аспирин.
Eczacıları, sevimsiz bir şekilde işçi maaşlarından para kesen ve Sosyalist tarzdaki sağlık sistemini destekleyemeyen bir hükümeti iteklemeye yönelten sadece sübvansiyon yokluğu değil, aynı zamanda hayat kurtaran ilaçların, hatta bazen aspirinin bile kritik şekilde bulunamaması oldu.