Луfето, и во круговите во кои се креира политиката и оние во академските кругови, сфаќаат дека интелектуалниот фанатизам не е многу од помош во реалниот свет, дека на пазарните економии им требаат ефикасни регулативи (факт кој беше јасно потврден со финансиските, енергетските пазари и корпоративните скандали), дека владите треба да играат улога во економскиот живот кога станува збор за обезбедуваое на јавните добра - вклучително и ефикасни регулативи.
Bir de, paradigmatik köktencilik geri çekildiği izlenimi uyandırmaktadır; hem politikacılar hem de akademisyenler entelektüel darkafalılığın gerçek dünyada fazlaca bir işe yaramadığını ve piyasaların etkin düzenlemelere gereksinim duyduğunu fark etmiştir (bu malî piyasalar, enerji piyasaları, ve şirket skandalları ile şüpheye yer bırakmaksızın kanıtlanmış bir durumdur).