„По 35 години, наместо менаџментот и колегите да се погрижат за тоа да добијам пензија како човек, бев отпуштен и исфрлен од фабриката како куче ... сега морам да одам кај роднините и пријателите и да им барам милостина, за да можам да му дадам на моето дете да јаде“, рече Лазовиќ.
Lazoviç, "35 yıldan sonra, müdürler ve iş arkadaşlarım adam gibi emekli olduğumu göreceği yerde, işime son verildi ve fabrikadan köpek gibi kovuldum ... Şimdi çocuğuma yemek götürebilmek için eşe dosta gidip yardım istemek zorundayım." dedi.