Според турскиот Закон за фондации, усвоен во 1936 година, сите фондации мораа да поднесат изјава за имотот, вклучително и целиот недвижен имот и другиот имот кој го поседувале, додека во 1974 година, одделна пресуда на Судот за казација им забрани на малцинските групи да купуваат и регистрираат каков било нов имот.
Türkiye’nin 1936 yılında kabul ettiği Vakıflar Kanunu’na göre, tüm vakıfların, sahip oldukları taşınmaz ve diğer mülkleri içeren bir mülk beyannamesinde bulunmaları gerekiyordu. Bununla birlikte, 1974 yılında Yargıtay’ın aldığı bir karar neticesinde, tüm azınlık grupları, yeni mülk edinmek ve bu mülkü kayıt altına almaktan men edildi.