Бавниот напредок во реформите на Турција, нејзиното одбивање да ги отвори своите аеродроми и пристаништа за сообраќајот на членката на ЕУ Кипар, како и инсистирањето на некои од најмоќните членки на блокот дека треба да й биде понуден еден вид „привилегирано партнерство“ наместо полноправно членство, се главните причини за бавното темпо на разговорите на Анкара.
Ankara'nın müzakerelerindeki yavaşlık Türkiye'nin reformlarda ağır ilerlemesi, liman ve havaalanlarını AB üyesi Kıbrıs Rum Kesimi'ne açmayı reddetmesinin yanı sıra bloğun ağır toplarından bazılarının ülkeye tam teşekküllü üyelik yerine bir nevi "imtiyazlı ortaklık" teklif edilmesi yönündeki ısrarından kaynaklanıyor.