Трошоците на оваа економска миграција, во поглед на човечкиот развој и јавната благосостојба, се неизмерни, бидејќи владите често пати користат оскудни ресурси за субвенција на образованието и стручна обука на работниците, кои подоцна кога ќе заминат ги понесуваат со себе потенцијалните економски и социјални предности.
Bu ekonomik göçün beşeri kalkınma ve kamu refahı açısından yarattığı maliyeti hesaplamak mümkün değil, çünkü hükümetler çoğu zaman eğitimi ve çalışanlara yönelik özel eğitimleri kıt kaynaklarını kullanarak destekliyor ve daha sonra bu çalışanlar ülkelerini terk ettiklerinde, almış oldukları eğitimin olası ekonomik ve sosyal getirilerini de beraberlerinde götürmüş oluyorlar.