Се додека заедничката надворешна и безбедносна политика останува само далечна цел и додека воените (нуклеарни) арсенали не се под заедничка (ЕУ/наднационална) контрола, нереално е да се очекува дека големите земји ноншалантно ќе дозволат преземање (понекогаш непријателско) на нивните најголеми фирми од страна на странски фирми, или да дозволат најголемите фирми да паднат во вода -- тука можеме да се присетиме на контроверзноста околу Алстом и неодобрувањето на Париз околу евентуалната операција на спасување од страна на Сименс.
Ortak bir dış politika ve güvenlik politikası oluşturulmadığı ve askeri (nükleer) cephaneler ortak (AB/uluslarüstü) kontrol altına alınmadığı sürece, büyük ülkelerin, önde gelen şirketlerinin yabancı şirketler tarafından (bazen zorla) ele geçirilmesi karşısında tepkisiz kalacağını ya da önemli ulusal şirketlerinin değer kaybetmesine izin vereceğini düşünmek pek gerçekçi olmaz.