Оваа дебата беше разгорена со теоретски сознанија предизвикани од "Нови Теории" (како што ги нарекува Роберт Гилпин): теоријата на многукратна рамнотежа, која ја изнесува можноста за постојана лоша рамнотежа; теоријата на ендоген пораст, која поткопува некои од основните конструкции на неокласичната економија (како што е "законот на намалени приноси"); тезата за "Патна зависност" (улогата на историјата), важноста на географијата; улогата на цените на информациите и асиметрии; и улогата на гроздовите во постигнуваоето на конкуретна предност (употребата на гроздови на Мајкл Портер при објаснуваоето на конкрентните предности потсетува на концептот на кумулативна условеност на Гунр Мирда), итн.
Bu tartışma, Robert Gilpin'in de atıfta bulunduğu 'Yeni Teoriler'le iyice hız kazandı: örneğin 'sürekli kötü denge' olasılığını öne süren çoklu denge teorisi; neoklasik ekonominin 'azalan gelir kanunu' gibi temel kavramlarını zayıflatan içten büyüme teorisi; "yola bağımlılık" (tarihin rolü) tezi; coğrafyanın önemi; bilgi maliyetleri ve asimetrilerin rolü ve rekabet avantajlarında gruplaşmaların rolü (Michael Porter'ın rekabet avantajını açıklarken gruplardan yararlanması, Gunnar Myrdal'ın kümülatif nedensellik kavramını hatırlatıyor).