Për aq sa një politikë e jashtme e përbashkët sigurimi mbetet një objektiv i largët, dhe për aq sa arsenalet (bërthamore) ushtarake nuk janë nën kontrollin e përbashkët (BE/ mbikombëtar), është jo realiste të presësh që vendet e mëdha do të lejojnë me shpërfillje marrjen (nganjëherë armiqësore) të firmave të tyre kryesore nga kompanitë e huaja, apo t'i lënë kompanitë e mëdha të rrëzohen: mund të kujtojmë këtu kundërshtitë e ngritura rreth Alstom dhe synimin e paqartë që Parisi mori nga një operacion shpëtimi i kryesuar nga Siemens.
Dokle god zajednička spoljna i bezbednosna politika budu ostali dalek cilj, i sve dok vojni (nuklearni) arsenali ne budu pod zajedničkom (EU ili nadnacionalnom kontrolom), nije realistično očekivati da će velike zemlje nonšalantno dozvoljavati preuzimanje (ponekad neprijateljsko) svojih najboljih firmi od strane stranih kompanija, ili dozvoliti propast velikih preduzeća: ovde se možemo prisetiti kontroverze oko Alstoma i neprijateljskog stava koji su Francuzi zauzeli kada se kao mogući spasilac javio nemački Simens.