Një tolerancë e tillë pason një përvojë shekullore të bashkëjetesës, në të cilën një bashkësi etnike apo fetare tradicionalisht jeton dhe punon pranë e pranë me një tjetër, duke arritur të ruajë zakonet dhe trashëgiminë e saj.
Ova tolerancija dolazi posle vekovnog iskustva stečenog suživotom u kojem jedna etnička ili verska zajednica tradicionalno živi i radi rame uz rame sa drugom, uspevajući istovremeno da očuva sopstvene običaje i nasleđe.