Međutim, umesto političkog konsenzusa, novi ustav je proširio jaz između vladajućih partija i opozicije, koja se zalagala za bliskije odnose sa Srbijom.
Ancak yeni anayasa, siyasi uzlaşma sağlamak yerine iktidar partileriyle Sırbistan ile daha yakın ilişkileri savunan muhalefet arasındaki uçurumu genişletti.