Tokom prve noći izgnanstva, on i njegova porodica napustili su Prištinu sa mnogim drugim ljudima, pešačeći do stanice da bi uhvatili prvi voz do granice sa Makedonijom.
Bekiri ve ailesi, sürgündeki ilk gecelerinde, tıpkı diğer pek çok kişi gibi tren garına yürüyerek, Makedonya sınırına giden ilk trene yetişmeye çalışmış ve böylece Priştine'den ayrılmış.