Troškovi te ekonomske emigracije, u smislu ljudskog razvoja i opšte dobrobiti, neprocenjivi su, pošto države često koriste oskudne resurse da bi subvencionisale obrazovanje i specijalističku obuku radnika, koji zatim, kada odlaze u inostranstvo, sa sobom odnose potencijalne ekonomske i socijalne koristi.
Bu ekonomik göçün beşeri kalkınma ve kamu refahı açısından yarattığı maliyeti hesaplamak mümkün değil, çünkü hükümetler çoğu zaman eğitimi ve çalışanlara yönelik özel eğitimleri kıt kaynaklarını kullanarak destekliyor ve daha sonra bu çalışanlar ülkelerini terk ettiklerinde, almış oldukları eğitimin olası ekonomik ve sosyal getirilerini de beraberlerinde götürmüş oluyorlar.