Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.
One su tretirale korupciju kao pitanje neadekvatnosti socijalnih i gospodarskih institucija, umjesto kao devijantno postupanje koje podliježe kaznenom progonu.