Παράλληλα με τα αυξανόμενα ελλείμματα, αριθμός άλλων παραγόντων – πληθωριστικές πιέσεις λόγω της αύξησης της συνολικής ζήτησης μετά την ένταξη, καθεστώς νομισματικής πολιτικής (με επικέντρωση στον πληθωρισμό) που σημαίνει ευελιξία στην τιμή συναλλάγματος και πιθανές αυξήσεις στα βάρη του κρατικού προϋπολογισμού (λόγω της ανάληψης υποχρεώσεων στο πλαίσιο της ένταξης της ΕΕ και της ανάγκης για ανάπτυξη των εγχώριων υποδομών) – επισημαίνουν μια πιο σοβαρή άποψη, μακροπρόθεσμα.
Uz rastuće deficite, niz drugih čimbenika, poput inflatornih pritisaka uslijed porasta agregatne potražnje nakon akcesije, režima monetarne politike (planiranje inflacije) koji podrazumijeva fleksibilnost tečaja valute, te vjerojatnih povećanja opterećenja javnog proračuna (uslijed akcesijskih obveza i potrebe za razvojem domaće infrastrukture), ukazuju na nužnost trezvenijeg sagledavanja dugoročnih izgleda.