"Για τους γονείς ενός ατόμου με διανοητικές ανάγκες, ο μεγαλύτερος φόβος είναι: Τι θα κάνει το παιδί μου άμα πεθάνω; Ποιος θα το φροντίζει; Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που διδάσκουμε στα νεαρά αυτά άτομα πρακτικά πράγματα στο "Σχολείο της Ζωής", όπου οργανώνουμε κατασκηνώσεις που διαρκούν αρκετές ημέρες.
"Za roditelje mentalno hendikepirane osobe najveći strah predstavlja pitanje: Što će moje dijete kad ja umrem, tko će voditi brigu o njemu? Zbog toga ove mlade ljude nastojimo podučiti praktičnim stvarima u školi života, organizirajući kampove u trajanju od po nekoliko dana.