Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.
Bunlar yolsuzluğa kovuşturmaya tabi sapkın bir davranış olmaktan çok sosyal ve ekonomik kurumların yetersizliğiyle ilgili bir sorun olarak davranıyorlar.