"Για τους γονείς ενός ατόμου με διανοητικές ανάγκες, ο μεγαλύτερος φόβος είναι: Τι θα κάνει το παιδί μου άμα πεθάνω; Ποιος θα το φροντίζει; Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που διδάσκουμε στα νεαρά αυτά άτομα πρακτικά πράγματα στο "Σχολείο της Ζωής", όπου οργανώνουμε κατασκηνώσεις που διαρκούν αρκετές ημέρες.
Staljoniç, "Zihinsel engelli bir kişinin ebeveynlerinin en büyük korkusu, ‘ben öldüğüm zaman çocuğuma kim bakacak?’ sorusu. İşte bu yüzden Hayat Okulunda, düzenlediğimiz birkaç günlük kamplarla bu gençlere pratik şeyleri öğretmeye çalışıyoruz.