Αυτό (το νεοφιλελεύθερο) μοντέλο εξυμνούσε τα θετικά στοιχεία των χαμηλών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού (ισορροπημένοι προϋπολογισμοί), του χαμηλού πληθωρισμού, της μη παρεμβατικότητας των κυβερνήσεων στη διαχείριση της οικονομίας, της πλήρους ιδιωτικοποίησης και τα λοιπά.
Bu yirmi yıllık (neo-liberal) paradigma, düşük bütçe açıklarının (dengeli bütçelerin), düşük enflasyonun, hükümetin ekonomiye müdahalede bulunmamasının, tam özelleştirmenin vb. erdemlerini göklere çıkartmaktaydı.