Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.
Bu tartışma, Robert Gilpin'in de atıfta bulunduğu 'Yeni Teoriler'le iyice hız kazandı: örneğin 'sürekli kötü denge' olasılığını öne süren çoklu denge teorisi; neoklasik ekonominin 'azalan gelir kanunu' gibi temel kavramlarını zayıflatan içten büyüme teorisi; "yola bağımlılık" (tarihin rolü) tezi; coğrafyanın önemi; bilgi maliyetleri ve asimetrilerin rolü ve rekabet avantajlarında gruplaşmaların rolü (Michael Porter'ın rekabet avantajını açıklarken gruplardan yararlanması, Gunnar Myrdal'ın kümülatif nedensellik kavramını hatırlatıyor).