Në mënyrë karakteristike, fletët e arta viheshin në gjoks të njerëzve të vdekur për të përfaqësuar një "hartë udhësh" për shpirtin në udhëtimin e tij nëpër përjetësi në kërkim të zotave.
Genellikle altın plakalar, tanrı arayışında sonsuzluğun içinde yapacağı yolculukta ruha "kılavuzluk" etmesi için, ölen kimselerin tabutlarına konurdu.