Dhe nuk ishte vetëm një mungesë e subvencioneve që i bëri farmacistët të nxisin një qeveri që kishte marrë në mënyrë famëkeqe para nga pagat e punëtorëve dhe nuk mbështeti sistemin e saj të tipit socialist të kujdesit shëndetësor, por gjithashtu një mungesë kritike e ilaçeve që shpëtojnë jetën dhe ndonjëherë edhe e aspirinës.
Eczacıları, sevimsiz bir şekilde işçi maaşlarından para kesen ve Sosyalist tarzdaki sağlık sistemini destekleyemeyen bir hükümeti iteklemeye yönelten sadece sübvansiyon yokluğu değil, aynı zamanda hayat kurtaran ilaçların, hatta bazen aspirinin bile kritik şekilde bulunamaması oldu.