Ako su isprika tokom 1990-tih bili sankcije -- izolacija, bombardovanje iz 1999, nedostatak sredstava -- onda ostaje pitanje zašto nije pronađeno rješenje za ulaganje sredstava u obrazovanje iz stranih donacija ili projekata privatizacije nakon demokratskih promjena iz 2000?
If the excuse during the 1990s is the sanctions -- the isolation, the 1999 bombing, lack of funds -- then the question remains why no solution was found for investing funds in education from foreign donations or privatisation projects after the democratic changes of 2000?