Στο πλαίσιο αυτό, τονίζει για μια ακόμη φορά την ύπαρξη ακραίων θέσεων, πολλαπλών ισορροπιών, δυσάρεστες πορείες εξαρτήσεων, ελαττωματικούς κύκλους και «παγίδες υπανάπτυξης», που όλα προβάλλουν πολυάριθμες προκλήσεις για τη δημόσια πολιτική.
Në këtë kuadër, ai rithekson ekzistencën e faktorëve të jashtëm, ekuilibrave të shumtë, varësinë prej drejtimeve të gabuara, rrathët viciozë dhe "kurthet e mungesës së zhvillimit", të cilët paraqesin të gjithë sfida të shumta për politikën publike.