Η πρώτη, η πλέον αισιόδοξη, τονίζει τις θεσμικές αδυναμίες των πρώην κομμουνιστικών κοινωνιών, την λανθάνουσα λειτουργία ελέγχου και ισορροπιών και ένα διεφθαρμένο δικαστικό σώμα, σε συνδυασμό με μια εξασθενισμένη δυνατότητα εφαρμογής του νόμου.
E para, më optimisja, thekson dobësinë institucionale në shoqëritë pas komunizmit, funksionimin e brishtë të kontrolleve dhe ekuilibrave dhe një sistem gjyqësor të korruptuar të kombinuar me aftësinë e paktë për zbatimin e ligjit.