Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.
Për aq sa një politikë e jashtme e përbashkët sigurimi mbetet një objektiv i largët, dhe për aq sa arsenalet (bërthamore) ushtarake nuk janë nën kontrollin e përbashkët (BE/ mbikombëtar), është jo realiste të presësh që vendet e mëdha do të lejojnë me shpërfillje marrjen (nganjëherë armiqësore) të firmave të tyre kryesore nga kompanitë e huaja, apo t'i lënë kompanitë e mëdha të rrëzohen: mund të kujtojmë këtu kundërshtitë e ngritura rreth Alstom dhe synimin e paqartë që Parisi mori nga një operacion shpëtimi i kryesuar nga Siemens.