Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.
Ky debat është nxitur prej mendimeve teorike të paraqitura prej "teorive të reja" (siç i quan ato Robert Gilpin): teoria e ekuilibrave të shumtë, e cila supozon mundësinë e çekuilibrave të vazhdueshëm; teoria e zhvillimit të brendshëm, e cila sfidon disa prej koncepteve bazë të ekonomive neoklasike (të tilla si "ligji i të ardhurave në pakësim"); teza e "varësisë së drejtimit" (roli i historisë), rëndësia e gjeografisë; roli i kostove të informacionit dhe pabarazive dhe roli i grupimeve në arritjen e avantazheve konkurrues (përdorimi nga Majkell Porter i grupimeve në shpjegimin e avantazheve konkurrues të kujton konceptin e Gunar Mirdal të shkakut akumulues), etj.