Δείχνει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται ο δημόσιος διάλογος αναφορικά με την ΕΕ και αποκαλύπτει μια τάση του "σκέπτεσθαι" από την άποψη του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια".
Истата го илустрира начинот на кој во јавноста се дебатира за ЕУ и открива тенденција на размислување во стилот на „кисело грозје“.