Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.
Тие ја третираат корупцијата како работа на неспособност на социјалните и економските институции, наместо како девијантно однесување што е предмет на судско гонење.