Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι, οι υπουργοί υπογράμμισαν "την ισχυρή πεποίθησή τους ότι ο διαπολιτιστικός και διαθρησκευτικός διάλογος, μια ευπρόσδεκτη διαδικασία από μόνη της, μπορεί όντως να συμβάλλει τόσο στη μείωση συγκεκριμένων αιτιών τρομοκρατίας όσο και στην υποστήριξη από την οποία μπορεί να επωφεληθεί." Μια τέτοια ισορροπημένη συμπεριφορά έναντι ενός διχαστικού ζητήματος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε μια περιοχή, όπου τα ακραία στοιχεία της πολιτικής εκμεταλλεύονται τις διαθρησκευτικές και εθνικές σχέσεις.
Не изненадува фактот што министрите ја нагласиле "нивната силна увереност дека интеркултурниот и интеррелигиозен дијалог, процес кој треба да се поздрави сам за себе, навистина може да придонесе да се намалат одредени причини за тероризам и поддршката од која тој може да има корист". Таков избалансиран став за прашаое кое создава поделеност, е посебно важен во регион каде што политичките екстремисти ги експлоатираат меfурелигиозните и етничките односи.