Η κληρονομιά αυτή ενισχύεται από έναν φαύλο κύκλο: η παραγωγή ιδιωτικών αγαθών συμπιέζεται από τα βασικά δημόσια αγαθά, αλλά η ίδια η δαπάνη που υπολογίζεται για την προμήθεια δημοσίων αγαθών μπορεί να υπερφορολογεί τις ιδιωτικές εταιρίες.
Ова наследство е засилено со синдромот "Квака-22": производството на приватни добра е "истиснато" од основните јавни средства, но трошоците направени за набавка на јавни средства би можеле да предизвикаат превисоко оданочуваое на приватните претпријатија.