Υπάρχει μήπως ένα κυκλικό σχέδιο στις προηγμένες οικονομίες, που συνδέεται αναπόφευκτα με τις υπερβολές συμπεριφοράς κατά τις περιόδους υπεραφθονίας, η οποία υποχωρεί με τον καιρό ακολουθώντας τις θεσμικές προσαρμογές και τις προσαρμογές πολιτικής; Ή, μπορεί κάποιος να θέσει θεσμικές περιστάσεις και ειδικές πολιτικές οι οποίες βελτιστοποιούν την ανήθικη συμπεριφορά, και οι οποίες δεν προκαλούν μία άμεση επαρκή ανταπόκριση; Μπορεί κανείς να συνδέσει τις οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές του καπιταλισμού με τις εμφανείς αλλαγές στις αξίες που προκαλούν συγκεκριμένες συμπεριφορές στους επιχειρηματίες; Είναι το κέρδος από μόνο του ικανό ως κίνητρο για απληστία - ή, για να παραθέσουμε την δήλωση του Άλαν Γκρίνσπαν, για «αλόγιστες υπεραφθονίες»; Ποίος είναι ο ρόλος των κανόνων (επίσημων και ανεπίσημων) στον περιορισμό μίας κοινωνικά ανεύθυνης συμπεριφοράς;
Дали има цикличен модел во развиените економии, поврзан со неизбежни претеруваоа во периодот на ентузијазам, кои потоа спласнуваат со тек на време следејќи ја политиката и институционалните прилагодуваоа? Или, дали некој може да воспостави институционални прилики и особено важни политики кои го засилуваат неетичкото однесуваое, и кои автоматски не предизвикуваат адекватни одговори? Може ли некој да ги поврзе општествената и економската динамика на капитализмот со очигледните промени во вредностите кои го поттикнуваат однесуваоето на претприемачите? Дали профитот е мотив еквивалентен на алчност или, да го цитирам Алан Гринспен "нерационален ентузијазам"? Која е улогата на нормите (формални и неформални) во ограничуваоето на општествено неодговорното однесуваое?