Ο Ακτάρ εξηγεί ότι το ΑΚΡ είχε τη συμβουλή ανθρώπων οι οποίοι δεν γνωρίζουν τίποτα για τον κουρδικό λαό, γεγονός που έκανε την κυβέρνηση να πιστέψει πως "εάν φυλακίσουμε αυτόν τον σχηματισμό, όσοι απομένουν θα είναι οι καλοί Κούρδοι. Θα λύσουμε το ζήτημα με αυτούς". Όμως, η προσέγγιση αυτή οδήγησε την υπόθεση σε αδιέξοδο γιατί υποτίμησε την οργανωτική δύναμη του κουρδικού κινήματος, κατά τον Ακτάρ.
Актар објаснува дека АКП е консултирана од страна на луѓе кои не знаат ништо за курдскиот народ и регионот, што ја натера владата да верува „ако ја затвориме оваа формација, останатите се добри Курди; ние ќе го решиме ова прашање со нив.“ Но, овој пристап го донесе прашањето до ќорсокак, бидејќи ја потцени организациската сила на курдското движење, според Актар.