Στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου, λέει ο πολιτικός αναλυτής Σλόμπονταν Άντονιτς, η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί μεταξύ δύο αδύνατων θέσεων. «Η πρώτη αφορά στο αίτημα το Κοσσυφοπέδιο να αποτελεί τμήμα της Σερβίας, αλλά το αίτημα αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, ενώ η άλλη είναι η εγκατάλειψη του Κοσσυφοπεδίου, κάτι που η κυβέρνηση δεν μπορεί να δηλώσει ανοιχτά» λέει ο Άντονιτς. «Ωστόσο, βολεύει την κυβέρνηση το ότι το κοινό γενικά, ιδιαίτερα οι πολιτικές παρατάξεις, στερούνται μιας ξεκάθαρης θέσης για το τι θα πρέπει να γίνει με το Κοσσυφοπέδιο και έτσι η κυβέρνηση αιωρείται άνετα μεταξύ των διαφόρων θέσεων, πράγμα που θα συνεχίσει να κάνει, έως τελικής προειδοποίησης».
Во случајот со Косово, укажува политичкиот аналитичар Слободан Антониќ, владата е фатена меѓу две невозможни ситуации. „Првата е Косово да биде дел од Србија, но ова не е реално барање, додека пак другата е да се откаже од Косово, а тоа е нешто што владата не може да го изнесе јавно“, вели Антониќ. „Сепак, на владата и одговара тоа што јавноста во целина, особено политичкиот естаблишмент, нема јасен став за тоа што треба да се прави со Косово, а со тоа владата лебди меѓу различните ставови, а така ќе продолжи се до дополнително соопштение.