Εάν η δικαιολογία τη δεκαετία του 1990 ήταν οι κυρώσεις και η απομόνωση, το 1999 οι βομβαρδισμοί, η έλλειψη κεφαλαίων, τότε παραμένει το ερώτημα: γιατί δεν βρέθηκε λύση για την επένδυση χρημάτων στην παιδεία από ξένες δωρεές ή έργα αποκρατικοποιήσεων μετά τις δημοκρατικές αλλαγές του 2000;
Ако изговор за време на 1990-тите години се санкциите -- изолацијата, бомбардирањето во 1999-та година, недостатокот на средства - тогаш останува прашањето зошто не се најде решение за инвестициски средства во образованието од странски донации или проекти за приватизација по демократските промени во 2000-та година?