Ο πολιτισμός έρχεται συνήθως τελευταίος στη διεθνή ημερήσια διάταξη -- αυτό όμως δεν ισχύει στο ΣτΕ, το οποίο προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην αξίωση για τη μοναδικότητα και την καθολικότητα της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς των χωρών-μελών του.
Културата е обично последна на меfународната агенда - но тоа не е така во СЕ, кој дава посебна тежина на правото на единственост и универзалност на националното културно наследство на неговите земји членки.