Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.
Оваа дебата беше разгорена со теоретски сознанија предизвикани од "Нови Теории" (како што ги нарекува Роберт Гилпин): теоријата на многукратна рамнотежа, која ја изнесува можноста за постојана лоша рамнотежа; теоријата на ендоген пораст, која поткопува некои од основните конструкции на неокласичната економија (како што е "законот на намалени приноси"); тезата за "Патна зависност" (улогата на историјата), важноста на географијата; улогата на цените на информациите и асиметрии; и улогата на гроздовите во постигнуваоето на конкуретна предност (употребата на гроздови на Мајкл Портер при објаснуваоето на конкрентните предности потсетува на концептот на кумулативна условеност на Гунр Мирда), итн.