Αυτό (το νεοφιλελεύθερο) μοντέλο εξυμνούσε τα θετικά στοιχεία των χαμηλών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού (ισορροπημένοι προϋπολογισμοί), του χαμηλού πληθωρισμού, της μη παρεμβατικότητας των κυβερνήσεων στη διαχείριση της οικονομίας, της πλήρους ιδιωτικοποίησης και τα λοιπά.
Оваа (нео-либерална) парадигма ги величаше доблестите на ниските буYетски дефицити (балансирани буYети), ниската инфлација, немешаоето на владата во управуваоето со економијата, потполната приватизација и тн.