Θα λέγαμε επίσης ότι το όραμα μιας Ένωσης η οποία αποτελείται από ίσους εταίρους (από άποψη ισορροπίας των δυνάμεων και της δυνατότητας διαμόρφωσης τυπικών και άτυπων δικτύων αλληλεπίδρασης μεταξύ των κυβερνήσεων και των ιδιωτικών επιχειρήσεων) απέχει πολύ από την αντίστοιχη πραγματικότητα. Τα «βαριά κανόνια» επεδίωξαν και θα συνεχίσουν να επιδιώκουν τρόπους να υποστηρίζουν την οικονομική δύναμη των συντελεστών τους προκειμένου να αποκτήσουν προνομιακή μεταχείριση – μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, το πώς το Παρίσι και το Βερολίνο ξέφυγαν από τη σοβαρή παραβίαση του κανόνα του Συμφώνου Οικονομικής Σταθερότητας για τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα.
Би можеле, исто така, да кажеме дека визијата за Унија составена од еднакви партнери (во поглед на преговарачката моќ и способноста да оформат формални и неформални мрежи на интеракција меѓу владите и приватните фирми) не кореспондира со реалноста. „Највлијателните земји“ бараа и ќе продолжат да бараат начини за да ги одбранат своите вектори на економска моќ и да добијат повластен третман -- сетете се, на пример, како Берлин и Париз се извлекоа кога ја прекршија одредбата за дефицитот во буџетот од Пактот за финансии и стабилност.