Последно, но не помалку важно, е што парадигматскиот фундаментализам изгледа дека се повлекува. Луfето, и во круговите во кои се креира политиката и оние во академските кругови, сфаќаат дека интелектуалниот фанатизам не е многу од помош во реалниот свет, дека на пазарните економии им требаат ефикасни регулативи (факт кој беше јасно потврден со финансиските, енергетските пазари и корпоративните скандали), дека владите треба да играат улога во економскиот живот кога станува збор за обезбедуваое на јавните добра - вклучително и ефикасни регулативи.
Konačno, fundamentalizam neoliberalnog obrasca je, čini se, u povlačenju; i političari i stručnjaci shvataju da intelektualni fanatizam u stvarnom svetu nije od velike pomoći i da je tržišnim ekonomijamŕ potrebna delotvorna regulativa (činjenica koju su više nego dovoljno dokazali finansijski, korporativni i skandali na tržištima energije), kao i da države moraju da igraju ulogu u ekonomskom životu kada je reč o snadbevanju javnim dobrima -- u kojŕ spadaju i efikasni zakoni i propisi.