Се додека заедничката надворешна и безбедносна политика останува само далечна цел и додека воените (нуклеарни) арсенали не се под заедничка (ЕУ/наднационална) контрола, нереално е да се очекува дека големите земји ноншалантно ќе дозволат преземање (понекогаш непријателско) на нивните најголеми фирми од страна на странски фирми, или да дозволат најголемите фирми да паднат во вода -- тука можеме да се присетиме на контроверзноста околу Алстом и неодобрувањето на Париз околу евентуалната операција на спасување од страна на Сименс.
Për aq sa një politikë e jashtme e përbashkët sigurimi mbetet një objektiv i largët, dhe për aq sa arsenalet (bërthamore) ushtarake nuk janë nën kontrollin e përbashkët (BE/ mbikombëtar), është jo realiste të presësh që vendet e mëdha do të lejojnë me shpërfillje marrjen (nganjëherë armiqësore) të firmave të tyre kryesore nga kompanitë e huaja, apo t'i lënë kompanitë e mëdha të rrëzohen: mund të kujtojmë këtu kundërshtitë e ngritura rreth Alstom dhe synimin e paqartë që Parisi mori nga një operacion shpëtimi i kryesuar nga Siemens.