Последно, но не помалку важно, е што парадигматскиот фундаментализам изгледа дека се повлекува. Луfето, и во круговите во кои се креира политиката и оние во академските кругови, сфаќаат дека интелектуалниот фанатизам не е многу од помош во реалниот свет, дека на пазарните економии им требаат ефикасни регулативи (факт кој беше јасно потврден со финансиските, енергетските пазари и корпоративните скандали), дека владите треба да играат улога во економскиот живот кога станува збор за обезбедуваое на јавните добра - вклучително и ефикасни регулативи.
E fundit, por jo më pak e rëndësishme, fondamentalizmi modelor duket të jetë duke u tërhequr; njerëzit si në qarqet e marrjes së vendimeve politike, ashtu edhe në botën akademike, e kuptojnë se paragjykimi intelektual nuk ndihmon shumë në botën reale, se ekonomitë e tregut kanë nevojë për rregullim të efektshëm (një fakt që u vërtetuar plotësisht nga skandalet financiare, të tregjeve të energjisë dhe korporatave), se qeveritë duhet të luajnë një rol në jetën ekonomike kur bëhet fjalë për sigurimin e të mirave publike, përfshirë rregullore të efektshme.