Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.
Rasprave su potaknute teoretskim spoznajama navedenim u «Novim teorijama» (kako ih je nazvao Robert Gilpin): teorija višestruke ravnoteže koja postavlja mogućnost trajne labilne ravnoteže; teorija endogenog rasta, koja podriva neke temeljne postavke novije klasične ekonomije (poput "zakona o opadanju prinosa"); teža o "prednosti na tržištu" (povijesna uloga), važnost zemljopisnog položaja, uloga asimetrije i troškova informacija, uloga clustera u postizanju konkurentnih prednosti (korištenje grupacija u objašnjavanju konkurentnih prednosti Michaela Portera podsjeća na Gunnr Myrdaov koncept kumulativne uzročnosti, itd.