Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.
Dok god zajednička vanjska i sigurnosna politika ostaju dalekim ciljem, a vojni (nuklearni) arsenali nisu pod zajedničkom (EU/nadnacionalnom) kontrolom, nerealistično je očekivati kako će velike zemlje nonšalantno dozvoliti preuzimanja (nekad i neprijateljska) svojih vodećih tvrtki od strane stranih kompanija, ili pak dozvoliti propast svojih najvećih tvrtki – ovdje bismo se mogli prisjetiti kontroverze oko Alstoma i skepticizma Pariza vezano uz mogućnost predvođenja operacije spašavanja od strane Siemensa.