Θα μπορούσε κανείς να κάνει διαφορετικές υποθέσεις και να ισχυριστεί ότι μια ορθή μακροοικονομική πολιτική και ισχυρές αγορές, οι οποίες είναι περισσότερο εύκαμπτες από εκείνες του «παλαιού» τμήματος της ΕΕ, ενδέχεται να δώσουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στα νέα μέλη, επιτρέποντάς τα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις πληθωριστικές πιέσεις που συνεπάγεται η ώθηση των τιμών στον μη εμπορεύσιμο τομέα.
Moguće je postaviti i drukčiju hipotezu, te ustvrditi kako zdrave makroekonomije i tržišta koja su fleksibilnija od onih u "starom" dijelu EU mogu pružiti izglede za konkurentnost novim članicama, omogućujući im da se nose s inflacijskim pritiscima nametnutima rastom cijena u netrzisnom sektoru.