If the excuse during the 1990s is the sanctions -- the isolation, the 1999 bombing, lack of funds -- then the question remains why no solution was found for investing funds in education from foreign donations or privatisation projects after the democratic changes of 2000?
Ако изговор за време на 1990-тите години се санкциите -- изолацијата, бомбардирањето во 1999-та година, недостатокот на средства - тогаш останува прашањето зошто не се најде решение за инвестициски средства во образованието од странски донации или проекти за приватизација по демократските промени во 2000-та година?