Astfel, politicile publice nationale ar putea fi destul de pragmatice si variate (fara a sucomba in fata fundamentalismului) si indreptate spre scopurile traditionale ale cresterii economice, stabilitatii preturilor si justitiei sociale.
Na taj način, nacionalna politika zemalja postala bi pragmatičnija i raznovrsnija (i ne bi podlegala fundamentalizmu) i usmerena prema tradicionalnim ciljevima privrednog rasta, stabilnosti cena i socijalne pravde.